Melioris Adami ... Parodiae et Metaphrases Horatianae: Continentes argumenta sacra et scholastica; adeoque poetica progymnasmata. Machine-readable text Adam, Melchior Adam, Melchior XML version, markup prototype, December 1999 Ruediger Niehlmarkup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ adam6 adamparodiae.html s001.html adamparodiae.xml adam6/jpg html Frankfurt (Main): Unckel, 1616.

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 September 2004 Ruediger Niehl markup new TEI header; typed text - structural tagging complete - no semantic tagging - Morpheus spell check MELIORIS ADAMI SILESII PARODIAE et METAPHRASES HORATIANAE, Continentes argumenta sacra et scholastica; adeoque poetica progymnasmata. FRANCOFURTI In Bibliopoleo Unckeliano. ANNO MDCXVI. VIRIS Pietate, virtute, doctrina clariss. D. D. D. SIMONI GRUNAEO, Phil. Poet. et Theolog. Ecclesiastae Lignic. CASPARO CONRADO, Phil. Poet. Medic. Vratislav. Physico ordin. GREGOR. MARTINIO, Philol. et Medic. Dioces. Wolaviens. Physico. Amicis primis. DUM vobis mitto tenues, mea carmina, lusus; Chara Deo, et Musis pectora chara piis; Iure aliquis verbum mihi protritum occinat illud: Quid ligna in silvas, in mare mittis aquas? Huic ego; et Oceanum rivos admittere, et altis Cernimus admixtas quercubus esse nuces. Chara est formicae formica, cicada cicadae: Et nil non parili gaudet ubique suo. Quid? quod iudicium de carmine carminis auctor, Vel magno melius Caesare ferre potest. Praeterea est rerum studiosus quisque suarum; Carmen amat, quis quis quis carmina docta facit. Accipite haec ergo ludicra imitamina Flacci: De vestro et numquam pectore vester eat I. AD SIMONEM GRUNAEUM THEOL. DEO, MUSISQUE carum. PARODIA Ex lib. 1, Carm. 4. Ode. ANNI circlus abit fixa vice Solis et meatus Canuntque Iani festa plebs Kalendas. Ac neque Mors hominum letat genus, aut Avernus ignis; Nec corda gelido dirigent tremore. Iam late Eusebie fundit iubar, emicante caelo; Iunctique turbis caelitum beati. Suavia iam celebrant commercia; dum polum renatis Servator orbis pandit universis: Nunc decet et CHRISTO gratum melos intonare chordis, Et ore, Flamen quod replevit almum. Nunc et ad exemplum Veterum decet expedire vota; Seu dona mittas, sive metra solum. Christi natalis ducit Styge perditam catervam, Gentesque caecas, ô GRUNAEE docte. Gratia caelestis spem nos facit inchoare longam; Systema iam Nos caelicum tenebit; Tempeque aeterni Paradisi: quo simul migrans; Non dente sortis iciere nigrae; Nec Fati insidiis terrebere; quas tremunt profani Mortalium quandoque sancti et ipsi. II. Ad CASPAREM CONRADUM Philos. Poet. et Medicum: PARODIA Ex lib. 1. Carm. 6. Ode. QUAERATUR stolidis nummus, et aureae Gazae, Iudaici more Cupidinis, Quam vim cumque rei feta metallicae Tellus viscere continet. Nos, CONRADE, nihil quaerere, nec leves Argenti philyras, protegere inscii, Nec baccas Pharium per mare concheas, Non saxo egregias domos Curamus, superi terrea. Nam Deus Affectusque animus rite potens, vetat; Donum concilii caelitis, et decus, Cura prodigere aerea. Quis Ditem laqueis saevum Acheronticis Non vitaverit? aut artifici dolo Partas divitias? aut odio DEI Idoli scelus aemulum. Nos gurgustia, nos parcam alimoniam, Tegmenta et fragili commoda corpori Aequi consulimus, sive quid additur Nil ultra modicum indigis. III. IN ADVENTUM CHRISTI. PARODIA Ex lib. 1. Carm. 9. Ode. AUDIS, ut aethra gestiat egredi Gnatus IEHOVAE! ut te sibi praeferat! Propterque te non exprimenda Gaudia respuerit polorum! Pande eia pectus, mente pia hospitem Tantum receptans: atque lubentius Tuo Redemptori, redempte Christiade, officium omne praesta. Relinque mundo evanida: quae simul Cepere mentes deliciis malis Inebriatas, nec IEHOVAM, Nec superum meditantur axem. Tu sed IEHOVAM ne fuge quaerere, et Quod vox bonorum cumque infert, fide Apprende; nec divini amorem Mitte Patris, neque tu Lytrotae. Donec vocatus possideas fide Apprensa: tunc et tristitia et metus Morbique grassantes per artus Excidio perimentur uno. Tunc et nepotum perditor ad Styga Adamidarum praecipitabitur: Hostesque sanctorum tyranni, et Haeretici male literati. IIII. Ad GREGORIUM MARTINIUM Phil. Poet. et Med. PARODIA Ex lib. 1. Carm. 10. Ode. GREGORI dilecte comes Thaliae, Qui sacras dotes Clariae catervae Mente quaesisti catus, et sagacis More latrantis: Te canam doctae Sophiae et Minervae Adseclam, mentisque piae tenacem; Fervidum, quicquid libuit, cerebri Condere cellis. Te, caballini quia combibisti Largiter fontis latices, frequenti Artium potu saturum, brabeo Donat Apollo. Quin et affulgente tibi Minerva, Matris emensus Physeos vireta Impigro Coi studio, et Galeni Surgis in ausus. Tu salutari positos reduces Pharmaco, diras adimesque letho Artifex vires, hominum supremis, Gratus et imis. V. Ad IOANNEM TYRSIUM SPONSUM, Cum ROSINA STENIA Ex lib. 1. Carm. 14. Ode. MI TYRSI, repetis iura, iterum, tori Sponsus? nae bene agis! faustiter appara Taedas: quippe tenes, ut Codex caelitus editus, Utque exempla pii plurima saeculi Isthaec iura probent; ut sine compare Nulli ferre penates Possint sollicitudinum Molem. Iam tibi sunt pignora suavia, Est res, quae sociam, poscit opem domus: Sincere ergo ROSINAM, Praestantis sobolem viri, Ardes, et genus, et cor fidei integrae. Nil fluxis Arabum mens piae laminis Fidit. Tu, Deus alme, Casto connubio favens, Dignate Edenios iungere compares; O et praesidium, et spes thalami unica; Integrata, volente Serves; te duce, gaudia! VI. Ad Lib. 1. Carm. 19. Oden. PARODIA Temporis rationem habendam. VELOX circuitus poli Descriptaeque iubent lucis, Homo, vices; Et rerum cita flexio; Momentum omne animo condere temporis. Urat te Eusebies amor, Durantis volucri tempore longius: Urat grata Polymnia, Virtutisque nitor, nescius emori. In te pallida mors ruens Corpus deiciet; nec dabitur dies, Et clarum iubare aureo Solem cernere: nec, quae nihil attinet. Hic ius atque pium cole: hic Dissuaves Charites, Numina mitia, Pindi cum triplici choro: Sic fatis fueris altior omnibus. VII. Ad DANIELEM ARNOLDUM SPONSUM. Ex lib. 1. Carm. 26. O. CALDAE solutus febris anhelitu, Gaudes iugari non male dispari, ARNOLDE, vinclo: quae futuro Sit metuenda procella Iano, Quos Mars oberrans appetat, unice Securus. O qui nexibus intimis Vincis amantes, siste pacem, Siste toro egregio salutem, IEHOVA praeses. Nil sine te novi Possunt amores: Tu duo copulas, Tu copulata augere corda Divite visque potesque dote. VIII. Ad I. PHILIPPUM PAREUM De nova Plauti edit. PARODICON Ex lib. 1. Carm. 29. Ode. PAREE primas nunc Critici occupas ChoragI, et agmen Vaticinum praeis; Non ante depulsis ab Umbro Noctibus, illuvieique socci Indis nitorem. Quis tibi Gloriae Currus per orbem nomina differet? Pectus quod e Pindo sagaci Non referet capiti usque grates Flagrans Poetam volvere Comicum Mente evoluta? quis neget arduos Plauti adsequi iam posse sensus, Teutoniae et Latium reverti? Quando coactis undique Apographis, Gazamque Belgae, et lampada Gallicam Inferre perplexis locorum, Expediens meliora, quaeris. IX. IN IDOLOLATRIAM PONTIFICIAM. PARODIA Ex lib. 2. Carm. 31. Ode. QUEM Christianus poscet opem hispidis Rerum in procellis? spem veniae unde nam Culpis requiret? non Latini Praesulis Indigetum a maniplis; Non sordidatis ex operum globis; Signisque mutis; non popae ab hostiis, Non ossibus, quae vanus erro Venditat agminibus coactis. Fidant nefandis hisce, quibus placet Romana Thais, terror et omnium Praesul sacrorum, praesulisque Mancipium, populo monota Invisus omni. Quippe per amplius Ducit cucullum, quam laticem sacrum, Fastu profano: nos IESU Antilytron, meritumque salvat. Niti antilytro hoc et merito mihi O CHRISTE dones: at precor integra Cum mente, tum vitam deinceps Degere criminibus carentem. X. Ad SIGISMUNDUM a Nibelschiß. Equitem Silesium, DE USUFRUCTU DISPUTANTEM. PARODICON Ex lib. 1. Carm. 43. Ode. RARUS Camenae cultor, et infrequens Laboriosae grex sapientiae Equestris exstat: tu cupiscis Vela dare, atque iterare cursus, SIGMUNDE, avitos. Nam sua, Delius, Cuivis alumno munia dividens, Huc te usque per laetos Themistos Excit agros, lepidumque tractum: Quo casca Virtus, atque Politica; Quo larque privus, quo Physeos sata Iucunda, quo cultus IEHOVAE Perfruitur: valet alta mentis Monstrare, et edoctum edit agon Dices Lycea tangens. Hic apicem sagax Astraea cum clamore amico Efferet; hic micuisse gaudet. XI. Ad Rever. et clariss. V. QUIRINUM REUTERUM Theol. D. ZACHARIAE URSINI opera coniunctim edentem. PARODIA Ex lib. 2. Carm. 1. Ode. MOTUM ex Fabello praesule turbidum, Bellique causas, et genera, et modos, Schedasque disiectas piasque Theulogiae tabulas, et arma Numquam orthodoxis visa cohortibus, Ursiniani plenum opus ingenI, Tractas, et educis tenebris Depositos dubiis libellos. Quantum haec sacrorum cura voluminum Iurabit orbem! quam Tibi, diditas Res ordinanti, illustre nomen Christiadum statuetur oris! Insigne sanctae praesidium rei, QUIRINE, ripae gloria Nicridos: Cui Phoebus aeternos honores Eusebie tribuit iubente. Iam nunc discerto flumine pectoris Perfundis aures: iam pia Veritas Et robur armorum, minaces Dissipat haeresewn maniplos. Videre magnum iam videor ducem Imo sepulchri de scrobe redditum, Et cuncta technarum subacta, Ipsam etiam rabiem Socini. Brenno, et planorum quisquis inanior,Scite revicto, diffugit impotens, Errore, purgatum venenis Emicat haereticis Alethes. Ursinianis dogmasi fortior, Quis non minister bella sacerrima Testatur, auditumque Gallis Pantachiae strepitum Chimerae? Qui Ludus, aut quae pulpita copiae Ignara cornu; quod dedit ante hac Foras PAREUS? Teutonorum Quae caret ora labore sancto? Sed ne invenustis Musa procax modis Curae moreris tempora Phoebicae, Mecum QUIRINO pro labore, Pro studio hoc age grata grates. XII. Ad CHRISTIANUM KUFERUM Philos. tunc Candid. PARODIA Ex lib. 2. Carm. 2. Oda. NULLUS Euterpae nitor est, cerebri Abditae cellis, operate Musis, CHRISTIANE, olim: nisi Apollinarem Vincat agona. Floret aeternante PHILIPPUS aevo, Clarus encomI a Clario tributi; Illum aget plausu metuente frangi Fama Alemannum. Altius tendas, puteal ferendo Phoebicum; quam si Domi-murcio usque Sessites, et te tua arena iactet Alpha Sophorum. Urget, adspirans supera illa templa, Nec pedem sistit; nisi summa dulcis Presseris Pindi, et nemorosa tempe, Perfica victrix. Erutum temet tenebris Vacunae, Dissidens bardis, numero eruditorum Inserit Clio; Clariamque recte addicit Alumno Lauream; famae decus et virorem Detrahens illis, studiique fructum: Quotquot haud Circo hoc iuvat experiri Laudis honorem. XIII. Ad ANDREAM LANGIUM IC. PARODIA Ex lib. 2. Carm. 11. Ode. In Dei providentia acquiescendum. QUID flexuosi circuitus poli, Amice LANGI, spondeat, ignibus Distinctus astrorum remitte Quaerere: nec trepides in orbem Ferentis anni fausta. Regit DEUS Hoc universum: sedis et arduae Stellantis, et Titaniae astra, Et variam face Noctilucam. Non vel capillus vertice defluit Nostro, nec ales se laqueo implicat Casu: quid aeternis minorem Consiliis animum fatigas? Cur non in isthac divite sat mali Vita serenas pectus, et omnium Securus, in grates canendas Totus abis DOMINO, bonoque Praesente gaudes? exigit ipsemet IEHOVA grates. Quis sed enim exputet Sub corde summatim paterna Aetherii benefacta Patris? Quis adsequatur munera caelitus Profecta? eburna quin age cum lyra Davidis adsis, dicque carmen Cordivoris relevate curis. XIV. Ad Lib. 3. Carm. 18. Oden. PARODIA HORTAtoria. MYSTA, Lutheri vehemens amator, In tuos fratres animum benignum Serus adsumas: redeasque CHRISTI Aequus alumnis. Si sumus Christi bene sana membra; Dulce nec defit fidei charisma, Spiritus donum: coliturque vero Numen honore. Sumimus cenae Domini sigilla, Cum subit noxae facies patratae: Festus in sacra canit aede CHRISTI Munera coetus. Non leo saevum furit in leonem, In tibi agnatam ruis ut catervam: Gaudeas iram pepulisse tandem Trans Garamantas. XV. Ad GENTEM IUDAICAM prosfw/nhsis. Ex lib. 3. Carm. 20. O. AH viden' quanto abicias periclo, Gens Abrae, summi monitus IEHOVAE! Pro gravi magnas solues brevi post Crimine poenas: Cum per effusas Latii catervas Ibit, insignem referens triumphum, Hostis, excisa tua et urbe et omni Germine gentis. Interim dum tu sacra iussa temnis Impie; ille enses acuit tremendos: Certus hanc omnem posuisse forti Sub pede terram Victor, et diris abolere flammis Arduum sancti penetrale templi: Qualis ille olim Assyriae tyrannus Alter et alter. In SYMBOLUM IOANNIS BREITHORII IC. Ex ECCLESIASTICI PROTREPTICO: In omnibus sermonibus tuis memento ultimorum tuorum; et in aeternum non peccabis. PARODIA Ex lib. 4. Carm. 3. Ode. QUI te, sera Catastrophe, Mortalis memori pectore gesserit: Illum non Honor orbicus Inflabit stolidum: non Venus ignea Caecis ludet amoribus Lurconem: neque res Croesica ditibus Donatum preciis Midam, Quod sortis dubias iam superet vices, Adfiget male sacculis: Sed qui Flatus agit corda fidelium, Et spes delicii astrici; Tollent a luteis sedibus ad polum. Victrix mnemosynon mali Orditur, brevitas aevi inamabilis, Mundi educere me lue; Et iam tecta modo diligo caelica. O luctaminis ardui Pausam quae solidam Mors placide facis! O duris quoque cautibus. Incussura Erebi, si capiant, metum! Totum hortaminis hoc tui est, Quod de corde meo iam magis et magis Exudat scelerum vapor; Quod sensim morior vano operi, tuum est. XVII. De FRUCTIBUS RESURRECTIONIS CHRISTI. Ex lib. 4. Carm. 3. Ode. CUM tu, CHRISTE DEUS, semel Victor de tumuli rupe reveneris; Iam nos haud dolor inferi Terrebit barathri: non tabula utraque Mosis deferet amplius Peccantes: neque res putrida flebili Consumptos tumulo sitos, Qui vivi capitis membra sumus tuae Claudet perpetuo in scrobe: Sed qui te DEUS exciit Et vis corporis enthea Sistent iudicii tempore vividos. Haec spes lethi abigit metum, Suadetque haud trepidis hospitio hoc soli Aeternam patriam ingredi, Et prensare animo nil nisi caelica. O diro cruciamine Tetrum qui facinus, CHRISTE, hominum expias; O caecis quoque gentibus Donature poli, si capiant, decus: Totum muneris hoc tui est, Quod sesim morior mortiferae lui, Flatus vi supera sacri; Quod mortem haud timeo, nec Satanam, tuum est. XVIII. Ad SPIRITUM SANCTUM. PARODIA Ex lib. 4. Carm. 3. Ode. QUEM, tu Pneuma DEI, semel Electum supera luce beaveris, Illum non Sathanae furor Caecabit dubium; nulla Sophistice Falso ludet acumine Deceptum, neque mens obruta noxiis Dirae mancipium Stygis, Quod summi monitus respuerit Patris Dio concilio exiget: Sed quae sola hominem iustificat Fides, Et caelestis Heri favor, Praestant Tartario carcere liberum. CHRISTI principis omnium Dignatur bonitas igniculi istius Motus tangere me pios: Etiam labe minus gaudeo sordida. O caliginis insitae Caecas qui tenebras Spiritus eximis! O duris quoque gentibus Donature poli, si cupiant, iubar Totum luminis hoc tui est, Quod iungor numero te celebrantium, Coetus adsecla caelici: Quod credo et bene ago, si bene ago, tuum est. XIX. Ad PHILIP-ERNESTUM VOEGELINUM SPONSUM. PARODIA Ex lib. 4. Carm. 3. Ode. QUEM tu, dia Charis, semel Flagrantem facili compare iunxeris: Illum non Eris improba Vexabit calidum: non Stygius furor Caecis uret amoribus Insanum: neque res patria edacibus Marcentem studiis Virum, Quod nil subsidii fidi habeat domi, Turbis iunget inanibus: Sed qua iura tori Pax bona continet, Et cura socia domus Fingent Aesonida staminis aemulum. Isthoc gratia Numinis Dignatur parilis participem tori, Mi VOEGLINE tibi addere Et iam, triste minus cor ederis, vigil. O privi cruciaminis Saevos quae stimulos, dia Charis, fugas; O brutis quoque belluis Praebens laetitiae, quam cupiunt, facem Totum muneris hoc tui est, Quod florent bene res terram habitantium, Firma coniugii fide: Quod stirps est hominum, sicut erit, tuum est. XX. Ad IOH. BURCKARDUM WETZELIUM Philos. Candidat. Ex lib. 4. Carm. 9. Oda. NE crede inepte futilia esse, quae Claro Stagirae natus in oppido, Non ante Phoebeas per artes Apta dedit monumenta dextre. Non si priores Theulogie tenet, Themisve, Cousve; Euepies latent Cliusque et innuptae Thaliae, Uraniaeque graves labores: Nec si quid olim grex Sophiae edidit Haec spernit aetas: vivit adhuc Plato, Ducuntque passim per Lycea Socratici radios alumni. Non sancta doctas Technosynes fugit Opes, et acrem iudicii notam Limamque linguarumque fructus, Et decus Eusebie magistra. Non iureconsultus Logicas item Fastidit artes: saepe Politice Adscita, depugnavit acris Perspicuis Sophiae logismis Perplexa legum proelia: non sagax Calenus, aut hoc Hippocrates prior, Neglexit illa arcana Tempe, Pieridum latice irrigata. Vixere docti, post ea lumina, Multi, sed omnes, de Sophies face Se feneratos esse fame Principium, unanimes fatentur. Tantum supremis addit adoreis Exculta Clio. Non ita te suis Donis inornatum carere, Totve tuos patietur exin, WETZELI, agonas carpere lividas Obliviones. Est animus tibi Rerumque abundans, et venustae Rhetoricae, Logicaeque plenus, Grassatus omnes per Physicae ambitus Late patentes; scis bene siderum Certos meatus, scis tonitru Quid moveat, Zephyri aut tumultum; Iudex honesti limitis, utile Discernis, ardens prava recidere Affectuum, et commune iustis Ordinibus statuisse magnum. Non venditantem multa, vocaveris Recte eruditum; rectius occupat Laudem eruditi, qui Camena Multiplici sapienter uti, Linguasque callet edere principes, Dulcesque Musis iungere Gratias: Non ille caelos eleganti Laureola timidus ferire. XXI. Ad Lib. 4. Carm. 10. Oden. Spiritus Sancti laudes. FLAMEN, parantem ludicra pangere, Verasque laudes; admonuit sacrum: Ne dia terrenis canendis Plectra darem. Tua mens IEHOVA Fructusque sanctis contulit uberes; Et dona lapso restituit gregi, Amissa primorum parentum Nequitia; et vetitam redemptis Arcem polorum pandit; et entheum Catum impetenti frena tyrannidi Iniecit; emovitque pestes; Atque idiomata donat alma: Per quae verendum nomen et incliti Surgunt honores, summaque Numinis Diffusa maiestas, ab ortu Solis ad Hesperium cubile. Adstante nobis Flamine, non furor Mundanus, aut vis ulla fidem eximet: Non fraus Sathanae, qui fideli Insidias struit usque turbae: Non, qui Latinum Pontificem colunt, Promissa tollent caelica: non Getae, Non Turca, pestis Christianum Non Parathum prope flumen orti. Nos et profestis lucibus, et sacris, Templi sonoris in laquearibus, Cum prole matronisque nostris Rite DEUM prius apprecati, Virtute plenos caeliflua viros, Linguis micantes eminus igneis, Petrumque facundum, et timentem Progeniem Isacidum, canemus. XXII. In HERODEM INFANTICIDAM, PARODIA Ex Epod. 6. Ode. QUID innocentes bimulos mactas, Leo, Moliris et CHRISTO necem? Nae prorsum inanes, ô tyranne, edis minas, Stimulumque contra calcitras! Nam quale fulmen diritasque grandinis, Infesta pestis messibus, Ruit per agros turbine immani sata, Et cuncta ruris gaudia: Tu cum nova feritate perpetras scelus, Morte insolenti concides. Time, time! namque in truces Rhamnusia Parata vibrat spicula: Ut in Pharaona Aegyptio mersum aequore, Aut in profanum illum Syrum. An si quis ausis impiis petat DEUM? Inultus ille evaserit? XXIII. Ad EPO. 10. ODEN. PARODIA PROPEMPTICA. FAUSTO Thaliae alumnus exit alite, Petens Lyceum Phoebicum. Ut inviis custodias pium viis, IEHOVA te precor Deus. Caelestis ales ipsius claudat latus, Cladesque cunctas exigat. Exsurgat Phaethon qualis illis solibus Cum ver remigrat aureum. Nec imber atra nube densus appluat, Quem Tethyos neptes cient. Feliciore sed feratur hinc itu; Olim ac TOBIAE filius: Quem sanctus alto missus ales aethere, Dixit, reduxit sospitem. O quantus erga te omnium elucet favor, Quanta omnium exspectatio: Et illa non simulata gratulatio, Grates et aeternum ad DEUM: Insignis olim cum corona Pythica Reversus ad tuos eris. Devota quod si vox word missing meas preces, A te profecta, iuverit IEHOVA clemens prosperabit exitum, Reditum dabitque candidum. FINIS PARODIARUM. Sequuntur METAPHRASES.