POESIS LYRICA Machine-readable text Avancini, Nicolai Nicolai Avancini XML version, markup prototype, December 1999 Susanne Mussmannmarkup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ avan1 avancinilyrica.html avan001.jpg avancinilyrica.xml avan1/jpg html Wien: i. Blaeu et A. Harttung, 1670

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 3 December 2003 Susanne Mussmann markup new TEI header NICOLAI AVANCINI E SOCIETATE IESV LYRICORVM LIBER PRIMVS. AD FERDINANDVM III. IMPERATOREM. ODE I. Eius animi magnitudinem in rebus desperatis memoria Nordlinganae victoriae excitat. ESt cura caelo digna, regentium Fovere Sceptrum; quosque ferocia Hostilis ambit, vel protervus Sollicitat calor imperandi, Fasces tueri. Sunt tua Numini FERNANDE, cordi regna; nec arduo Minora bellorum tumultu, Ludibrium mele pressa Sueco Marti iacebunt. Providus aetheris Sic ordo sanxit: Cum furor Austriam Lassavit, et Bellona saevis Imperium cinerare flammis iam iam paravit, protinus advolant Portenta caelo: Praelia Balthicis Utcumque saevitura ab antris Conglomerent inimica tela; In te minantis turbinis impetum Retusa frangent; seque tumentium Fervor procellarum quieti Restituet, generosiore Ferro repertae. Si tua te iuvat Periculorum saepe ruentium. Exempla, Bellonaeque nisus, Et furias revacare menti; Ister loquetur saepius hostium Insanientum sanguine decolor, Lycusque, calcatisque late Rhenus aquis, trepidusque pressa Ripa Visurgis. Qua patet Imperi Circus, tuorum linea ducitur Constans triumphorum: ultimoque Materies numerosa laudum Narraris orbi. Sed mihi vellicat Noerlinga mentem, qua stetit Austriae Arena virtutis, salusque Imperii. Meminisse fas sit. Bellona, saevae Balthidos arduum Emensa pontum, fata Quiritibus Suprema Germanis parabat Vandalico properare ferro. Late minaci surgere vidimus Campos arista, et Marte sub aereo Messem Gradivi impune passim Barbarico fluitare motu. Licentiosis ante volatibus Grando fremebat plumbea, missili Armata letho; quam ruinae Imperii, gemitusque retro, et Mentis Tyrannus magnanimae timor Pallente vultu, vulnera, funera, Caedesque, stragesque, et dehausti Excidium populi subibant. Quis tunc, timendum pectus aheneis Aeratus armis, depopulantibus Obiecit hastis? quae paratum Funeribus meditata - campum Virtus ferocis fulmina Vandali Victrix subegit? quae domuit manus Belli procellas? quod volantem Circum equitum peditumque nubem Robur paternis finibus arcuit? Eheu! pudendi Martis acinace, Et indecora caede fusus Imperii iacuisset orbis; Ni FERDINANDUs dira minantium Vexare turmas impiger hostium, Vastis fatigato ruinis Imperio decus arrogasses. Pro! quae iacentum strata cadaverum Noerlinga vidit! quem tibi Vandalus Campum retexit! cum fugaci Anteiit sua fata cursu. Quantis Gothorum sanguine decolor Istri procellis infremuit Thetis! Quanto flagellavit tumultu Rhenus aquas, geminumque littus; Cum fusa duro Marte cadavera Misceret armis, signaque volveret; Et scuta scutis, tela telis, Et galeas galeis feriret. Tempestuosi sic male concidit Procella ferri, quidlibet impotens Sperare; ni praesens favori Austriadum sua tela Numen Oppignerasset. Quae tibi Martium Tunc dextra robur pectoris indidit, Stat usque constans, et Gradivi Austriaci comitata bellum, Metit triumphos. Indue pristinas AUGUSTE vires, insuperabili Tonante fultus: quo Gradivi Signa feres, trepidabit orbis. AD FERDINANDUM III. IMPERATOREM, Cum adhuc Hungariae Bohemiaeque Rex bellicam expeditionem susciperet. ODE II. Vaticinium Victoriarum eius. VEntura lustris posterioribus Edico vates. Huc age marmora, Huc aera civis: FERDINANDO Hic memorem strue fama pilam. Nam quis superbae dignior arduum Subire molis pegma, vel aureo Spectari in arcu, sive ahena Claustra. Semiramiosve muros Mavortiali straverit impetu, Seu Sarmatarum cornua fregerit, Thracumque Lunas, presseritque Uno Asiam Lybiamque Marte; Quam tu, Austriorum maxima Caesarum FERNANDE proles? Te puerilibus Cunis reclinem barbarorum Fusa super posuisse castra Avita Virtus Austria dicitur; iam tum decoro pulvere Martios Foedare vultus ambientem, Et teneram solidare ferro In bella dextram: Tum quoque basiis Ad arma natas per galeam genas Libasse, Sol gentis, Rudolphus, Et gladio clypeoque parvas Aptasse vires. Cresce rebellibus, FERNANDE, dixit, cresce Proponticis Terror procellis, et tenella Excidium meditare dextra, Exercitata pectoris aegide Olim movendum, cum gravior manus Incumbet armis, et tiaras Fronte super radiabit auro. Tunc belluosus Xanthus, et avii Ripae Scamandri, Thermodoontii Hebri tumultus, Bosphorusque, et Argolicis Achelous undis, Thressusque, et audax Bistonius tuos Mordere fraenos discet, Achaica Servire Tethys, Caspiumque Austriacam trepidare dextram. Tunc et nivali prodita Caucaso, Aut fusa saxis de Borealibus Arma edomabis praelioque Concuties Rhodopes sub antris Pudenda Martis signa Othomannici; Lateque prae te castra fugacium Agens Getarum, non decoris Tergora vulneribus notabis. Tu fulminantem sub Mareotico Fulgore Bessum non reparabili Damno fatigabis, premesque Indecores Mahometis aras. Sed ante stragi Bistoniae tuus Praeludet ardor, pro patriae focis Per pila et hastas, perque scuta Austriaco superanda Marte. Tumultuosi turbine sulphuris Obiecta franges castra rebellium; et Vinci reluctantis Lutheri Posteritas male fida discet, Quid Marte possis. Milite nam tuo Insanientis Pergama Taenari Demolieris, perfidisque Templa diu famulata sacris. Haec ille. Sed iam temporis orbita Evolvit aevum, quo tua fervido FERNANDE ferro dextra terret Suppositos pedibus Tyrannos. Pavete vinctae compede Cyclades, Thracesque, et audax Brennus, et insolens Armis Gelonus, Vandalique, et Quidquid habet furiarum apertus In bella Avernus. iam manus ignea Se FERDINANDI in fulmina concitat. Haustura gentes, iam solutus Hinnit equus, violansque freni Leges, in hostem praecipitat gradus. Pavete: quo se volverit impetus Calentis aestus, in ruinas Fulmen aget, sonitumque ferri. AD ALEXANDRUM VII. PONT. MAX. ODE III. Ut decernat Immaculatam Conceptionem Beatae MARIAE Virginis. QUi Vaticano, Maximus Arbiter, E colle terras imperio regis Caelumque, ALEXANDER, caducae Praesidium pietatis; audi Vocem tuorum. Qua iuvenem vehit ora Phoebum, Turca frementibus Insultat armis; qua senex Sol Hesperium cadit in cubile, Molitur Anglus funera: qua dies Utrinque spectat dissidio pari Orbem diremptum, busta mundi Afer agit, cineresque densat: Qua se Bootes torquet, et Arcades Lentas adurget, Moschus et insolens Scythes, Gelonorumque Mavors Sarmaticum lacerant vigorem. Quemcumque mundi Sol videt angulum, Illo laborat navigium Petri Fessum procellis, ultimamque Bella fremunt minitata cladem. Quisquamne tandem terminus impium Aestum Gradivi sistet, et indito Frangens reluctantem lupato, Excidium prohibebit orbis? Vocanda caelo est, iam toties solo Fugata Pax. Decerne, quod alliget Iratum, ALEXANDER, Tonantem, et Detineat grave fulmen irae. Decerne sancta lege: DEI Parens Vixit veneno libera patrio; Labisque primaevae parentum Innocua, in geniale crimen Non venit. Hoc te vilior aspici Plebs orat: hoc te, qui propior DEI Aris Sacerdos adstat; hoc te Imperium rogat; hoc paterni FERNANDUS haeres nominis; hoc Pa Hoc Gallus; hoc et quos Sapientia Lauris coronat; queis Tiarae Fronte micant, celebresque mithrae: Ecclesia omnis supplice, popliti Affusa sacro, te prece postulat: Dic: Gurges haeredum, nepotes Cum traheret pater in ruinam. Mundi cadentis vulnera VIRGINEM Non sauciarunt. O quis honor DEO Hinc exprimetur! quanta MATRI Gloria Virgineae, Tibique Cantanda seris fama nepotibus Nascetur olim! quanta fidelibus Toto orbe sparsis, quanta Romae Laetitiae seges emicabit! Sed (quod bonorum summa) Propontidem Qui turbat hastis, quique Aquilonibus Movet tumultus, qui cadentis Solis ab Hesperio cubili, Aut primo ab ortu praelia disserit Mars inquietus, praelia sopiet. Sic auguramur! cum Draconem Virgineo pede subiugatum Pronunciaris, nil poterit Draco Enervis Orci, qui hactenus impias Flammas Avernali caverna Orbis in excidium profudit. Exinde puro Pax niveis polo Invecta bigis gemmea saecula Reponet, et mundo redibit Cana fides, niveique mores. AD B. V. MARIAM DEI MATREM, ODE IV. Cum Augustissimus Romanorum Imperator FERDINANDUS III. Eius Immaculatae Conceptioni Statuam in summo Urbis foro Viennae poneret, eique sese devoveret. MATER, augusto redimita Sole, Cui verecundo pudibunda cornu Luna se flectit, famulumque plantis Subicit ignem: Cernis, ut vasti dominator orbis Poplite affuso tibi FERDINANDUS Supplicat voti reus, et perennem Dedicat Aram? Hic perennanti rediviva saxo Colla, serpentis grave pondus atri, DIVA conculcas, onus et Draconis Grande minaris. Hic Leo tritus gemit, et colosso Atterit dentes, Basiliscus atro Tortilis giro sua sponte subdit Toxica plantis. Ante communi temerata culpa, Exulis primi vitiata pomo Credita es paucis, Erebique sceptris Colla dedisse. Nunc vetat Caesar male fluctuantem Inter undantes pereuntis orbis Dicere ardores iacuisse, et ulla Labe profanam. Scilicet nondum per inane Caeli Cynthiae pernox vigilabat ignis, Cynthius nondum sua vestiebat Sidera flammis: Nec suos Adam temerarat ausu Impio dentes; tibi quando Numen Subdidit mundum, genitrixque visa es Digna vocari. Scilicet magni solium Tonantis Dedecet primae geniale noxae Crimen, et tantam rigida gravari Lege parentem. Egit hoc Caesar tibi FERDINANDUS Fusus ad saxum, positaque lauru Verticem acclinans: Mihi, Virgo, dixit, Criminis expers Audies semper: tibi regna subdo, Sceptra, fortunas, populos, coronas, Filios, memet; tibi dedicatum Accipe munus. Hactenus genti populisque Caesar Vixerim; posthac tibi militabo Servus. hic sceptrum, hic diadema pono, et Frontis honores. Audiant gentes: meus ille dici Desinet, quisquis crepitante flamma Vel Rubum credit potuisse cingi, Nec tamen uri: Vel sacro extensum Gedeonis agro Vellus haud ullo violari ab imbre, Tota cum circum pluviis maderet Area stillis: Nec tamen nullo temeratam ab igne VIRGINEM credit potuisse flammis Eripi Inferni, solidamque mundo Stare ruente: Vel putat mersam pelagi procellis, Quando communi tumulatus unda Nerei toto latuit profundo Naufragus orbis. Austrius quisquis cupiet vocari, VIRGINEM dicat sine labe puram, Quae malum prime geniale noxae Sola triumphat. Sic vovet Caesar, vovet et Vienna Caesarum nutrix, famulumque quidquid Austriae subdit caput, et verendum Nomen adorat, Ergo te VIRGO, meliore quisquis Spiritu vivit, veneretur expers Lilium spinis, foliisque puram in Irida sparsis. Te puer molli labio, et puella Gratia plenam canat, ante primas Temporum cunas, refluique caeli Ante recursus. Sacra dicaris Domus, hospitalis Numini, puris laqueata gemmis Quam profanati genialis orbis Nesciat ira. VIRGA Iessaeo generosa flore Audias; magni Solium Tonantis, Et Thronus puro Salomonis auro Semper amoenus. Terra dicaris benedicta, flore Fertilis campi; cui Virginales Anguis in sulcos fugiat venena Spargere culpae. Innocens VIRGO Speculum canaris, Cui suam Numen speciem sub umbra Carnis impressit, speculumque toto Pinxit amore. Celsior sed dum supereminente Cernis, o VIRGO, famulam Viennam Marmore, et pressae pudibunda calcas Cornua lunae; Austriam prona, bona VIRGO, fronte Aspice, et magni pia FERDINANDI Aure materna, facilique vultu Suscipe vota. AD SERENISSIMUM LEOPOLDUM HVNGARIAE BOHEMIAEQVE REGEM. ODE. V. De optima regnandi forma. NOn legum cumulus, non rigor, aut metus, Non frontis species semper amabilis, Non ridens labium, non NUma, non Solon, Non praecepta Lycurgica, Non sceptrum Assyrium, non dominantium Persarum cydares, non fremitus Scythae Servant Imperium. Non nimis acria, Sed nec mollia Principum Sint praecepta nimis. Molliter impera, Qui flectis populos: acriter increpa, Si vis imperiis addere vim tuis. Regnum molle nimis, perit; Et crudele nimis, seditionibus Internis agitur. Nolo Neronico Torqueri populos imperii iugo. Civis lege sub aerea Oppressus, genium contrahit asperum, Et mores rigidos. Ut violentius, Excussoque solo erumpit in aera Ignis, qui premitur nimis: Sic quamvis genii nobilis, indoles Arctari impatiens, cum premitur, dolet; Tum fervet rabie; denique, quam diu Molem gesserat, excutit. Aurati radius vel diadematis, Vel sceptri species, vel lateris color, Vel fulgor Solii non bene convenit Cum dura in populos manu, Quae labente magis fulmine saeviat, Et ferro et facibus; quae iugulis neces Semper parturiat; quae tonet horrido Semper supplicio, et reos Aeque ac innocuos morte remuneret, Et consanguineo funere misceat. Cui fulget solium, mens quoque fulgeat; Et clari diadematis In vultum veniat pulchra serenitas. Immites animos, vulgus inaestuans, Plebisque indomitae pectus, amoenior Frontis mitigat area, Et risus facilis. Sic Leo ferreos Clathros dilacerat, seque benignior Cedit blanditiis. Quod nequiit furor, Hoc clementia comparat. Sed nolo residem dexterae inertiam, Nolo mollitiem. Saepe ferocibus Luctandum ingeniis est, quibus aestuat Mens in civica praelia Plebeiusque furor: quae melioribus Si tentes studiis fingere, vinceris Cordis duritie, et ludibriis probos Vulgi mobilis objicis: queis quo plus studeas, plus noceas quoque. Ergo sit facili in fronte severitas, In risu gravitas, emphasis in iocis, Et. constans animi tenor. Hac RUDOLPHUS iit: Non mihi, dixerat, Uni nascor iners, sed populi bono: Nec claudi patiar: me sinite obvios Amplexus dare civibus, Hac ALBERTUS iit, fortis aheneos Unes per cuneos rumpere semitam, Et ferrum manibus vulneris arbitrum Exercere per aemulam Obstantum rabiem; nec minus Austriis Promptus sanguineos tergere Solibus Armorum fremitus, et rigidos trucis Vultus ponere Achillei. Hac se belligerae Mars Alemanniae Et mundi domitor CAROLUS orbita Devolvit, Phrygio non minor Austrius Bellator Telamonide. Seu vectus pelago Gadibus Africam, Europenque Asrae iungeret, et mare Calcaret dominus, Bistonis improbum Audax fundere sanguinem: Seu Victor saturum Myrmidonum nece In pace ablueret fulmen acinacis Refractis furiis, seque amethystino Soli fingeret aemulum, Largus blanditiae, parcus acinacis, Parcus militiae, pacis amantior, Orbis praesidium, gratia civium, ianus nominis Austrii. Hac FERNANDUS iit (semper amabile O nomen superis!) aeque AVUS ac PATER, queis mitis facili in fronte severitas, Et clementia serio In vultu micuit: seu temeraria Arcerent Stygiae iura superbiae, Et belli fremitus, et miserabiles Casus Marte retunderent; Quos vel Parrhasiis Ursa Trionibus, Vel Danis vomuit terra paludibus, Aut ignobilibus rusticus insolens Armis duxit in Austriam. Seu pulchra cilium lege serenitas Utrique opprimeret, regnaque pectoris Occulta regerent arte, benignitas, Pax, clementia, gratia. Hac ibis LEOPOLDE: huc patrii trahit Exemplum generis. Non reses indoles, Vel torpens animus, vel decorum tibi Est ignara ferocia. Vix natus, patrium dicere sanguinem Ebullisse puer, seque tibi graves Inclinasse mitras, et facilem sui Virtutem puerilibus Inserpsisse togis. iam tibi Pannones Inflexere genu, seque Bohemica Augusto capiti Laurea miscuit; Et se purpura Regio Affixit lateri; iam diadema te Germani Imperii postulat, et suis Arridet radiis, iam sapientiam Et mentem Austriacam stupent, Qui te conspiciunt. Sic LEOPOLDE te Exemplis patriis indue, et exere Virtutis specimen, mitia fulmina, Clementemque ferociam. AD SERENISSIMUM LEOPOLDUM HUNGARIAE ET BOHEMIAE REGEM. ODE VI. Ut imperet suaviter et fortiter. Quisquis secundis Imperii ratim Dynasta felix ire Favoniis, Fluctusque tranquillos iacere. Et placida populi quiete Gaudere gestit; queis DEUS imperat, His ille terrae legibus imperat. Cui norma regnandi est ab astris, Sorte reget meliore gentes. At numen una fronte serenius Indulget orbi lumen, et imbribus Terras superfusas inundat: Fronte pari recreat, feritque. Non ille, quamvis caeca licentia Mortalium sese inferat aetheri Tu mens, Gigantaeoque bello Innocuis violenta pubes Insultet astris, semper acinace Ultore saevit, nec nocua manu Elidit ignes, flammeumque Ore vomit iaculante fulmen: Non ille semper stat gravida super iudex severus nube, nec ardua In funera et clades acuto Dextra riget metuenda telo. Sed parcus irae fulmina comprimit, Lentusque flammas volvere, vindicem Suspendit ignem; ac ultionis Lora manu breviore tractat. Crudele regnum mole ruit sua; Constat paternum: quoque suavior Et vultus et sceptrum gubernat, Hoc niveo magis exiguntur Phoebo Calendä, depluaque aureo Felicitatis sidera munere Pacem reducunt, pulveremque Euboicum revocant in annos. Nil subditorum exulcerat acrius In bella mentes, quam Ducis asperi Immitte sceptrum, civiumque In iugulos grave fulgur ensis. Oppressa libertas fera suscitat In arma dextras, qui minus imperat, Plus impetrabit; quique cogit, Ille minus populum movebit. At nec remissis legibus addecet Fraenare gentes. Nec nimis aspera Sint sceptra Regum; temperato Nec pietas careat rigore. Impune crimen crimina germinat, Serpitque labes, cui tenerae nimis Manus medentur: fons futuri est, Praeteriti sceleris medela Neglecta. Vires tempora noxiis Herbis ministrant. sit rigidus favor, Rigorque clemens, cum veneni Damna sequens nihil auget hora. Cum perpetratum flagitium novae Est causa noxae, supplicium manus Ne lenta tardet. Qui nocentem Non perimit, nocet innocenti. Terrere, non est semper atrocitas; Nec semper est clementia parcere. Utrumque miscendum est. Machaon Quale ferit, simul / medetur. Hac arte Reges saecula prorogant: Hac FERDINANDUS sustinuit Pater Caesarque mundum, quando regna iustitia et Pietate flexit. Hac tu, paternis non minor artibus LUIDPOLDE regna; votaque patriae Virtute adimple, dum reponis iustitia et Pietate Patrem. AD SERENISSIMUM ARCHIDUCEM LEOPOLDUM GUILIELMUM. ODE. VII. PANEGYRIS. DIceris olim Mars Alemanniae, Et Galliarum terror, et Urbium Victor rebellantum, et Visurgin, Et Rhodanum, Legerimque magnis Lassasse bellis, atque Ararin metu Turbasse ferri: Sequana te canet, Et Rhenus, et Mosella, et Ister, Teque Lycus LEOPOLDE sero Transcribet aevo, non superabilem Armis Achillen, et memorabili Loquetur auro; te tuorum Fama canet senior Nepotum. Dicere, quantus moenia ruperis Mavors ad Ipras; quantus in obvium Harcourtium fulmen rotaris, Et rigido Cameracum in aere Evisceraris: quam tulerit tibi Donkercha palmam; quo Lielerium Sudore victum; quo Menenae Quo steterit Gravelinga bello. Nec te silebit grande opus Austrii Mardika Martis; nec famularia Rocroya subiecisse quondam Colla tuis, LEOPOLDE, signis Nimis dolebit; Quin sua pronius Cessisse Brugae moenia, et arduas Dixmuda turres, et Capella Austriacam timuisse dextram Gaudebit olim: nec sibi Gallicum Fraenum Bogurgum, nec sibi Lilia Rhetelium desiderabit Magne tuo, LEOPOLOE, ferro Nuper subactum: quin tua Symbola Cortracum amabit; sub tua procidet Vexilla Flander, deprimetque Belga suos tibi sponte muros. Sed illa laus est maxima Principis, Cum Marte possis plurima, plurima Clementia servare, et aequi Nutu animi studioque pacis Cives tueri. Sic geris impetum Mavortialem fortis acinace; Ut non remittas lora mentis, Nec rigido nimis ore fulmen Stringas severus: Nec violentia, Nec ardor irae estinguit amabile Frontis serenum; nec superba Nube tumet cilii theatrum. Vultus amicis vocibus assonant, Vocesque caeli risibus auream Beatitatem proloquuntur, Et genii moderatioris Testantur aulam. Sic Patris indoles Augusta natos occupat, et suos Mores refingit; sic Leones In soboles animos refundunt. Talis serenis Solibus aemulus FERNANDUS olim melle beatius Spirabat aevum; sic rigebat iustitiae metuendus ense, Ut lenitatis semper amantior Per ipsa sonti vulnera parceret; Magis verecundi pudoris, Quam rigui cupidus cruoris. Hinc consonantum gratia temporum, Amica pacis saecula melleos Annos trahebant; hinc olivae, Hinc placidi micuere Soles. Sic tu frementes ingenuo minas Extinguis ausu. nam melius iubet, Qui melle iussa, et liberali Imperium comitatur auro. Hinc te sagatis miles amoribus Ultro est secutus. Nempe fides Ducum, Et ira constans, impetusque Hoc precio bene comparatur. Hac arte ductae in magna pericula Ivere turmae: hac miles in obvios Furoris ignes, hosticamque Impavidus ruit in procellam. Te teste quivis vincere, vel mori, Per asperati fulmina praelii, Martisque ferventis tumultus, Per proprii pluviam cruoris Amavit ultro, nec puduit tui Perire causa. At tu quoque cum tuis Ardore eodem vel perire, Vel furias penetrare Martis Victor fremebas. Nam quoties equo In arma primus, primus in aereum Campum irruisti; nec cruenti Ferrea diluvies Gradivi Stitit volantem? nec rigidum gelu Strinxit tuorum pectora, queis faces Facto ingerebas, aemulumque In studium facilis trahebas. Hac miles urget praelia; qua praeit Vis imperantis. Praecipientium Exempla plus urgent in ausus; Quam tubicen, tonitruque vocis. Novere Belgae. Cetera supprimo Momenta laudum, posterioribus Narranda saeclis, queis caneris Praesidium LEOPOLDE Flandri, Columna Regum, gloria Caesarum, Corona stirpis, gentis et Austriae Firmamen, et Martis propago, Et fidei, patriaeque fulcrum. AD PRINCIPES GERMANOS. ODE VIII. De bello Germanico, pro pace. EHeu, pudendi fabula saeculi, Sero Nepoti non sine lacrimis Cantanda quondam! quo furentum Theutonidum rapit ira ferrum? Non est honesti haec prodiga sanguinis, Nec digna vestro nomine Theutones Virtus, sarissarum calores In proprias animare caedes. Utcumque Turcas, aut Scythiae vagas Gentes subactas, signaque Achaico Illata ponto, et funerati Castra Getae labefacta Marte Audire mallem; nec Marathoniam Laurum inviderem, nec Mareotida, et Hebrum, Methoneosque saltus Theutonico cecidisse ferro Vates tacerem. Nam procul Artacen Fumasse busto, et sanguine Bosphorum Manasse, Bizantique turres Fulminea occubuisse dextra, Pridem decembres diceret ad focos Victor Geloni miles, et aufugam Scythen, reluctantemque Bessum Theutonicos tolerare fraenos. Sed heu! nocenti parcitur; innocens Sanguis sititur. Barbara Norici Nil tela mucrones fatigant: Et gladios, toties cruore Tinctos cytharum, Thyssagetum pudet Pulchris phalanges rumpere nisibus, Cretamque raptam, Cycladasque Non humili reparare bello. At insecundo Marte Alemannicos Enses suorum in viscera civium Aut caeca regnandi libido, Aut aliis supereminendi Cupido mersit. Parcite, PRINCIPES, De subditorum vulneribus sitim Potare vestram, et parciore Excidium prohibete ferro. Utcumque vilis verticis est cruor, Est indecorum fundere. Gloriae Si tangit ardor, appetitum Temperies moderata frenet, In inquieto fulgura gloriae, Non in sereno, quaeritis aequore. Ipse appetitus eminendi Nocte viam tegit ad coronas. Ferrum in suorum mergere viscera, In innocentes vertere fulmina, Natare tabo, civiumque Rura cadaveribus replere; Evertere urbes, busta coloniis Inferre, caedes irreparabili Densare damno, patriosque Sternere agros, segetemque agrorum, Hoc Regiumne est? scilicet edito Magnus locavit vos solio DEUS, Libidini ut vestrae litetur Vulneribus, necibus, ruinis, Bustisque Regnorum? Ah melius nitet Augusta caeli forma, serenior Cum fulget aether, ac amoena Luce dies radiatus intrat: Quam cum fragores fulminis intonat Tonitruorum murmure saevior; Et convolutum nube caelum Fulminea strepit a procella. Timenda Regnis iam satis hactenus Est imperantum visa potentia: Amoenitate enubilate Tandem animos, ciliumque frontis. Scissam tot armis inviolabili Firmate rursus nexu Alemanniam; Metuque bellorum repulso Rursus amor pietasque regnet. Non ista Regum est gloria, purpuram Fuso suorum tingere sanguine, Aut apparatu praeliorum- -Absumere opes, animamque regni. Non ista Regum est gloria, purpuram Cometae adinstar spargere, caedibus Replere passim urbes, suisque Cum populis sepelire regna. Non ista Regum est gloria, scribere Leges sepulchris, aut morientibus Male imperare, aut aestuantes In gladios rigidare sceptra. Haec vera Regum est gloria, siderum Feliciorum more, potentia Mundum tueri, labilemque Temperiem solidare rerum: Res dissipatas nectere vinculo Constante amoris; seditionibus Urbes laborantes levare, et Pacifera redimire oliva. Haec est Virorum nobilium indoles, Vitare bellum, quando necessitas Non urget instans, et quietis Lege suam stabilire sortem. Nam, quale sidus non sibi luminis Pendit tributum, non sibi Principes Inaugurantur, sed suorum Utilitas diadema primum Excogitavit. Quem lateri gerit Fixum, saluti impendat acinacem Princeps suorum; nec severum Fulmen agat, nisi cum rebellis Arcendus hostis finibus imperi, Et innocentum patria Civium Tegenda ferro est. Quod revinctae Frontis ebur diadema cingit, Idem salubres in populos agat Umbras: quod auro fulgurat, et solum Lambit paludamentum, aperto Regna sinu populosque cingat. Quae sceptra torquet regia, nesciant Ferri rigorem, vel violentiam Severitatis, sed modesto Auro animos populorum inescent. Hac arte caeli prodigium, Austria, Regina mundi, qua iuvenis venit Dies, fatigatosque currus Hesperio tumulat cubili, Per foederatum non moderabili Mavorte ferrum in saecula protulit Quaterna sceptrum, dum procellas Pacifica recreavit aura. Hac arte sceptrum proferet Austria, Si vota caelum pronius audiat, Ad usque fines, et supremam Canitiem morientis orbis. Hanc vos precatur maesta Alemannia Heroes artem, iam specie minor, Cadaverosa fronte, adeso Pene alia, at tamen ipsa, vultu; Heu! tristis, inquit, nec lacrimabili Sat eluendus diluvio dolor, Donec cruentatis sepultus Visceribus retrahatur ensis. Quot lustra vidi, peneque saeculum, Ex quo Gradivus Civica praelia Exercet in me, nec cruenti Finis adhuc patet usque belli. Quot Albis amnes sanguine polluit? Quot Ister egit valla cadaverum? Quot scuta Rhenus, quot sarissas, Quot clypeos, galeasque volvit? O Christiano parcite sanguini, Vestrisque sceptris parcite PRINCIPES, Quae iam Gigantaeo furore IN solidum riguere ferrum: Non arma dextris excutio: unicum Precor: proquinquum parcite PRINCIPES Lassare regnum; et militare Odryssiis date robur oris Bene elocandum. Hic Strymona misceat, At hic patentem ponte Propontidem Insternat, hic ducat calentem Bistonios segetem per agros. Hic Nessum inundet classe; Corinthiam Hic claudat Isthmum; hic aequore Cycladas Vetet natare; hic iura Naxo, Ille Paro, Scythiaeque dicat. Sic ite magni in praelia PRINCIPES. Sic vestra quondam bella Alemanniam iungent Achaeis, et Pelasgi Theutonicas patientur aras. Ad Illustrissimum et Excellentissimum D. COMITEM FERDINANDUM DE PORZIA, etc. ODE IX Cum ab Augustissimo Imperatore FERDINANDO III. ex Legatione ad Sereniss. Remp. Venetam revocaretur, et Serenissimo Archiduci LEOPOLDO IGNATIO praeficeretur. Legationis functe laboribus FERDINANDE, pulchras Adriaci maris Dimitte sedes, et Senatum Ac populum Venetum relinque. Secundioris carbasa flatibus Feruntur aurae. iam tibi faustior Recluditur portus, ratisque Austriacae properat subire Theatra laudis. Perge volentibus FERNANDE Divis, Imperialium Qua se coronarum Vienna Puchra parens, imitata Solem, In luce iactat. iam tibi Maximi Blandum favores Caesaris annuunt, Te vultus arridet, iubarque Caesareae pietatis optat. Hic Patris ingens gloria Caesaris, Magnaeque stirpis gemma sequentibus Aptatur annis; ut Coronis A tenero LEOPOLDUS ungue Assuescat, Illum fors sibi destinat Olim Bohemus, fors quoque Pannones Illi laborant, ominosum Ut Stephani stephanoma sacrae Fronti maritent. Non ego saecula Magno parenti Nestoris ultima, Non pulverem fratri Sybillae Invideo, decimaeque cursum Felicitatis. Sed tamen indoles Erecta cordis, spiritus igneus, Mens feta prudenti vigore, iudicii generosa virtus, Augusta spirant. Fors Othomannica Huic Luna flectet cornua. Dextera Sic apta bellis pollicetur, Sic pietas animosa spondet. Quid si (futuri nescio quis mihi Apollo vates omina praecinit) Cum sidus aeternum cadente- Aetate parens, vetulusque frater Addetur astris, ipse serenior Succedat orbi Phoebus, et aureo Frontem coronatus tiara Imperio moderetur orbem? Quodcumque tandem sidera destinent, Nil vile credo. At, quamlibet edita Natura, praeceptis iuvanda est. Dum teneris adolescit annis Ad sceptra virtus et diademata; Opus Magistro est. Ingenuae idoles Habent favillas acrioris Ingenii, vegetaeque mentis: Sed publicarum in magna pericula Crevere rerum, cum sine Praeside Virtutis, et cura Magistri Interiit iuvenilis aetas. At quanta moles, fingere publicae Ducem saluti! qui excidium piis Avertat aris, Haeresesque Ultor agat, scelerumque larvas Ad impiatae regna Proserpinae Retrudat audax; qui solium occupet Virtute; qui pacis quietem, et Consilio moderetur arma! Non unus uno in Principe fingitur. Unus paratur pluribus. Instruit Plebemque, Civesque, et Senatum, et Militiae famularis agmen, Quicumque vitam Principis erudit. Nam lege Cives Principis ambulant, Seseque ad exemplum regentis Tota student revocare regna. Prudentioris consilii est opus, Necessitati pectora publicae Aptare Regum, Principemque Egregiis animare curis. natura primos igniculos dedit Ad sceptra; virtus excoluit manum Pectusque; virtutem Magistri Cura vigil studiumque format. Olim quaternos Persia Regibus Dedit Magistros: vim sapientiae Ut primus afflaret, rudemque Ingenii tabulam novenis Scientiarum pingeret artibus: Alter doceret pectoris impetum Fraenare, et ardentem severis Imperiis regere appetitum: Ad aequitatis tertius ordinem, Morumque normam, iuraque Caesarum, Decreta, leges, et statuta iustitiae, Themidisque lancem REgem erudiret: Quartus ut igneam Ad bella mentem, ad praelia dexteram Exsuscitaret, et probrosos Corde metus, pavidumque frigus Procul fugaret. Tu unicus ommum Supplebis artes: tu Sapientiam, Tu fraena mentis, tu aequitatis iura dabis, calidumque pectus Ad Martis ignem Principis excoles, FERNANDE. Sic te consilii tui, Prudentiae, excelsaeque mentis, Et genii moderatioris, Morumque Caesar conscius eligit. Ades tenelli regula Principis, Et norma vitae, Caesarique Consimilem sobolem parenti Effinge. Non est difficilis manum Sequi magistram materia. Indoles Augusta primo prodit aeve, Quod senibus cumulabit annis. Quod vir patrabit, iam puer indicat. Natura magnae semina gloriae Ostendit ultro; seque parvus A tenero Leo prodit ungue. Pro! quantus olim, quantus in aureae Momenta pacis proferet Austriam Prudentiam, clementiamque Et placidos LEOPOLDUS oris Risus modesti! quantus in aereas Maturiori fortior impetu Assurget iras, si furores Odrysium minitetur astrum! Sed te Magistro. Te Venetis procul FERNANDE iam nunc fluctibus eripe: Te CAESAR optat; erudiri Lege tua LEOPOLDUS orat. AD RR. PP. CHRISTIANUM HERTRICH, et FRANCISCUM SCHEFFELMAYR, SOCIETATIS IESU; PED X. Cum ex Austria in Indias abirent. ERgo posthabitae finibus Austriae Abscissos patrio climate, fratribus Avulsos, violens vos amor Indiae, Nil fati trepidos, rapit? Heu, quantis pelagus seditionibus Tempestas lacerat! quanta minacium Sese conglomerant praelia fluctuum! Quanto murmure Nereus Luctatur Boreae, et torva licentia Turbatae Aeoliae miscet atrocibus Pontum turbinibus! stant scopulis pares Undae, et sidera montibus Aggestis violant; moxque cadentibus In valles scopulis Tartara detegunt, Absorbentque animos iam prope naufragos Solo naufragii metu. Quid Scyllas memorem colla trifaucibus Succinctas canibus, mille latratibus Terrentes mare, Symplegadas obvia Urgentes sola murmure? Non est res modicis septa periculis, Rixantis Thetidos tam fragili rate Explorare fidem, perque Aquilonibus Convulsum mare credulam Hortari tabulam. Quis rabiem Noti, Quis tristes Hyadas, monstra natantia, Infames scopulos, Acroceraunia Constanti videat gena? Quod si in nocte iacens vos populus movet, Caelestumque rudes, et sine Numine Indi sollicitant; est sua proximo Vicinis nimia est nox Luneburgicis, Hassis umbra sua est, umbraque Saxoni, Et Danis tenebrae: huc feta laboribus Gnavi pectora vertite. Sed vos Memnonidum devia sedibus Astrorum patriis gens vocat. Ibitis: Nec ponti rabies dissociabili Fluctu dilacerans mare, Nec telis pharetrae lethiferis graves; Sed nec Thessalici pocula toxici Terrent, nec populi barbaries feri, Quidvis et facere et pati Aeque magnanimos. Ibitis efferum Calare Oceanum seduli, et invias Mundi sepositi quaerere semitas. Talis per mare turbidum Ivit XAVERIUS, signa nocentium Impermissa DEVM cedere pertinax, Nec fervor pelagi, nec Boreae gelu, Aestu nec sola Sirio Avertere animum Numinis igneis Impulsum iaculis; quin avidus mori. Arces Memnonias foedere Romulo In caelis traheret vias. Huic sese famulis obsequiosius Subiecit pelagus fluctibus, et gravem Cervicem didicit flectere, et Aeolus Inservire Favoniis. Talis Silveria, et Nunnius, et Sosa Invasere freti marmor inhospitum, Et Bungi populos, et mare Sinicum, Et nuper patriae Austriae Andreas Xavier raptus in ultimas Oras Gangaridum. Scilicet impigris Addunt hi stimulos mentibus, et procul Adspirantibus annuunt. Sic vos compositis Oceanus ferat Undae litigiis! Sic bona sidera, Mites Tyndaridae carbasa dirigant! Sic blandae Zephyritidos Spirent obsequiis flamina; nec ratem Decertantem odiis praecipitis Noti Tempestas rapiat; sed cicurabili Somno indormiat Aeolus. Et pigris iaceant aequora fluctibus. Audimur! teneris vela modestior Impraegnat Zephyris aura, et Etesiae Circum suppara fluctuant. Ite, ite, o animi dimidium mei, Dum ludit placidis aura Favoniis, Et velum modico turgidum anhelitu Insultat famulo freto: Ite, ite; et populos Deucalionio Partu progenitos, fragmina rupium, Et Pyrrhae sobolem, moribus Austriae Informate modestiae. Olim forte canam, saevitiae memor, Elisos iugulos funibus, aut Crucis Impletum gremium, aut barbarum acinacem Vestro sanguine lividum; Aut emptam iaculis Aethyopum necem, Aut divulsa truci membra ferocia, Aut vivos cineres post sua funera Vates non humilis colam. Ite, ite: at socius pergere dum vetor Detentus patria, mens comitabitur. Si tolli ex oculis forte valebitis, At non eripi amoribus. AD QUIRITES. ODE XI. De otio vitando. VIdes, ut astris aemula pegmata, Regumque turres, non superabili Fastu tumentes, in ruinam Mole sua trepidae fatiscant, Rimisque passim immane patentibus Tectum oscitantes vix bene pendulum Muros fatiget, perviisque Grande Notis pateat theatrum? Vides, opimi ut iugera praedii Urtica damni fertilis obsidet, Et permeantis lene vitri Triste bibit lolium fluent? Primus pudendae hic fructus inertiae est. Perirer somnis: haec sine bellico Furore Martis vastitatem Immittit agris, laribus ruinas, Pestemque menti. Dextera ubi reses Pendet; nec agri nobile villico Reddunt tributum, nec corona Ulla venit redimere frontem Victrice in umbra. Quid male Pergama in Bustum voravit? quid Sybarim eruit, Vertitque Cannas? cur cruento Mixtus iit Thrasymenus amne? Delicta turpis dicimus otii, Vitaeque inertis crimina pandimus. Starent adhuc turres Gomorrhae, Nec Sodomam iaculata caelo Flamma ustulasset; ni reses otium Squalensque inerti segnities situ Gentem obruisset. Sic perimus, Dum terimus male tempus alto Situ otiosi. Tollite desidem Pacem Quirites prolibus; ut gravi Negotiorum mole pressas A teneris acuatis annis Ad publicorum pondera munerum, Urbisque fasces. Nempe sequentibus Annis Magistratus tenebunt, iura dabunt, populosque flectent, Martem movebunt, praelia digerent, Pacemque condent. Est, qui Agamemnonem, Est, qui Catonem, Tulliumque, Quique Numam simulabit olim. Hunc cura legum, hunc dextra securibus Aptata Romae, hunc consilium togae, Pacisque mores, hunc iuvabit Matris amor, strepitusque belli. Sed non, si avorum moribus avii Vitent laborem, turpis inertiae Molles Alumni; non Caleno Si madeant, veterumque pugnas Scribant Falerno regificis super Deducta mensis, horrida praelia Narrasse contenti; nec ultra Facta patrum revocare avari. Elumbe vitae desidis otium, Et dissolutus torpor adulterat Molles nepotes, spiritusque magnanimi generis sepulchro Vivo recondit, fataque praevolo Fato antecurrit. Quisquis in otio Transegit annos, ille vixit. Imo diu, sed inerte somno, Vitam est moratus. Qualis inhospita Palus putrescit; dum negat exitum Motumque lymphis, et veneno Viperei generis redundat: Talis laboris nescia congregat Angues iuventus, qui male devium Pectus flagellant, et nocentes Mille replent vitiis medullas. Ferax malorum deses inertia In mille mentem damna reciprocat, Enutrit insanos amores, Inque animum vocat omne crimen: Quem nec decori laeta periculi Cupido pungat, nec stimulet decus Lauri virentis, nec paternae Effigies, memoresque avorum Postes honestis ignibus urgeant In facta Patrum. Surge Quiritium Heroa proles; hinc Minerva, Hinc lituus vocat in labores. AD AUSTRIACAM NOBILITATEM. ODE XII. De non mittendis in exteras regiones filiis. O Felix Alemannia! Sed quondam: patriis cum bene legibus Theuto viveret, exteri Ignarus vitii. Ex quo sobolem procul Nostram misimus Italas Perlustrare plagas, visere Gallicos Mores; desiimus Patrum Nostrorum innocuam currere semitam. Funduntur patrimonia. Aggestaeque, patrum non sine sanguine, Transmittuntur in Angliam, Aut in Galliam opes; ut vitia Angliae Proles Theutonis induat, Et Gallis violet moribus Austriam. Tanti est, Austria Gallicas Mercari ligulas, aut pedibus graves Naves indere, vel brevi Ensi aptare latus, vel male pendulum Laevae affigere frustulum Panni, quod media vix spithama arceat A tergo pluvium iovem? Nimirum hoc patriae merce pecuniae Nostrae progenies emunt; Quod Matres pudeat, quod pudeat Patres, Quod nescire velint. Tamen Exemplis toties docti, opulentiam Patrum effundimus, exteros Ut ritus soboles discat, et interim Ignoret patrios, togae Mavortisque rudis. Quid memorem exteros Nostris crescere viribus, Et nostra toties saeva pecunia In nos arma recudere? Nos nervum facimus continuantibus Nostra in viscera praeliis. Nos nos Imperio adsciscimus hosticam Bellonae violentiam, Vicinique truces Martis acinaces. Nam nostro sobolem foris Auro dum sequimur, grande frementibus Bellis auxilium damus. Et, quae nos stolidi mittimus exteris, Produnt aera domesticas. Germanorum abacos, et veteres scyphos, Argentumque superfluens. Auri hinc sacra fames, hinc sitis aestuans IN Germana cupidinem Externam furiat pabula. Filios, Externorum avidos, domi Servate innocuos: occidet hostium In tot praelia fervor, et Nervus dissiliet, quo male floridam Infestant Alemanniam. Quod prosit patriae, non bene discitur Externis regionibus: Detrimenta foris patria pullulant. AD M. ERISIUM. ODE XIII. ADMONITIO, Cum ad Aulae obsequia accederet. SI nescis Erisi, quam petis, improbus Est aula Oceanus. Littore solvere Multis Sole secundo. Sed paucis regredi datum est. Ingressum facilis prosperat Aeolus, Egressum rabies assiliens vetat: Et si exire labores, Te fracta in medio ratis Fluctu destituet. Sic rege carbasa, Ut nec lenta nimis detineant vada, Nec te praecipitati Allidant scopulis Noti. Ut felix remees, haec moneo: ambitum Mentis dissimula. Plurima qui petit, Votis amputat alas, Si vota exerit ignea. Sortis delicio parcius utere: Transit dum frueris. Tela calumniae Non adverte. retundis Caute, si minus aestimas. Rideris? faciles excipe risibus Risus. Opprobrio semita clauditur Dura ad vulnera cordis, Si constans animo feras. Infestos pateris nominis aemulos? Non agnosce: iubar pande serenius Vultus, atque ut amicos Tracta, qui tibi vulnera, Et mortem fabricant. Machina machinam Haec illam iugulat. Tragula te implicat, Dispostaeque parantur Adverso insidiae dolo? Insultare; magis sed cave spernere. Qui iactat, furias excitat aemuli: Qui spernit, decumanam In se Principis attrahit Commoti rabiem. Cede minoribus; Nec primis inhia partibus. Ultimam Retrudetur ad oram, Qui primam nimis ambiit. Quae damnanda vides, claude silentio; Quae audis, dissimula scire. Parum sapit, Qui quidquid sapit intus, Ipsis in labiis gerit. Quae laudanda vides, laudibus evehe. Si laudanda taces, invidiae te arguis. Laus impensa lucratur Impensum obsequium omnium. De te, de patribus, deque atavis tuis, De stirpis meritis, aut nihil, aut parum Te iactare memento. Plumis se probat exteris Niti, qui generis stemmata iactitat. Extincta est veteris gloria sanguinis Ipso in funere patrum, Ni factis redeat tuis. Si te multa levat gratia Principis, Tu fastum gravius deprime pectoris. Mens depressa meretur Rursus celsius evehi. Si te non sequitur gratia Principis, Nec dulce alloquium, aut frontis amoenitas; Non advertere finge, Nec te subtrahe Regiae. Sponte hic turbo cadet; vel melioribus Princeps servitiis captus, amoribus Te amplectetur avitis, Extincta veteri nota. Si te muneribus vix modicis beet, Accepisse puta maxima. per minus Donum magna futuris Donis semita panditur: Nec dignus modico est, qui minima abnuit. Nec maiora feret. Quod tribuit manus Magni Principis, aut est Ingens, aut manus efficit. In nullum satyras sparge; calumnias In nullum exonera. Debilior canis Maiorem allatrat,alta Mens haec vilia despicit. Nulli non hilari frons iubare obviet; In nullum cilium surrige. Proditur Mens in fronte: reducta In nubes, animum arguit Obscurum et tumidum suspicionibus: At laeta, et facili lege modestiae Frons extersa serenam Signat pectoris aream. Prudens obsequii tempora dilige, Horaeque invigila. Perditur unius Neglectu obsequii plus, Quam mille officiis lucri Accedat. Cave, ne principis arguas Dicta, aut facta. licet crimina publica Sese in compita trudant, Verbis extenua tamen; Aut laudes alias Principis ingere. Nemo est tam sterilis laudis, et improbus, Ut nullam mereatur. Quod si liberius notent Regis facta alii; crede animi sinus Explorare tui, ac retia tendere: Tu prudentior escam Ne captes labiis, cave. Non te detineo pluribus. Unico Complector monitu plurima. Ut arduum Aulae per mare ducas Liber naufragio ratem, Et vites scopulos mille periculis Infames; animum purior occupet Virtus. Sola secundos Virtus suggeret Aeolos. AD L. VARRUM. ODE XIV. De Fortuna non querendum. PArce Fortunam lacerare, Varre; Si, quod humana dedit ante dextra, Rursus infida rapiat; nihilque Proroget aevum. Inde laudanda est magis, unde damnas. Omnibus debet: rapit isti, ut illi Porrigat partem, pia, liberalis, Optima Mater. Sic dat, ut semper dare possit. Uni Larga, dum summa nive canet aetas; Parca, dum primo viguit venusta Flore iuventa. Alteri prima nive liberalis, Parca postrema. Quod heri negavit, Crastino servat. Tibi destinata Adfluet hora. Abstine probris, nocitura quando Vota non audit Dea. Largitatis Est genus quoddam, nocitura amico Vote negare. Quod satis cuique est, Dea liberalis Commodat: nulli ligat aeviternum. Si suum tandem repetat, molestis Parce querelis. AD CLARISSIMUM VIRUM D. FRIDERICUM GRUNER, ODE XV. Cum i. V. Doctor crearetur. NOn, cui laevibus implicat Auro cusa diem gloria crinibus, Gemmarumque frequentia Accendit mediis imperium comis, Exemptus popularibus Undis, Daedaliis nisibus aetheris Invadet Capitolia: Non, cui barbaricis infula nexibus, Innubique micans face Obsedit tumidum gratia verticem; Non, cui fama Agamemnonis, Aut Pyrrhi tubicen Rumor, eburneis Circum tecta sonat rotis, Et laudum series hoc lituo canit, Quo nuper Nasamoniae Virtutis dominas intonuit togas, Cantatumque Decembribus, Martis delicias, ignibus Hectora, Aut famam Amphytrioniam Notam sideribus miscuit hospitam. Ignotum spolium maris, Et Tartessiaci progeniem freti Fictis demite crinibus; Si quos sollicitat Fama Corinthiis Mensurata decempedis; Laudataeque movet scena superbiae. Auratas Siculis honor Procudisse notas dicitur ignibus, queis Regum tegitur caput, Et famae tenuis pingitur orbita. At quos eruerit sibi Vulgi incompositis turbinibus Themis, Veri lucida Numinis Immiscere comis fulgura dicitur. Hinc qualis ruit arduo Parnasso vitreus filius ungulae, Et circum placidis natat Undarum choreis Numen amabile; Talis mentis ab edito Clivo devehitur ripa scientiae, Et circum latus obsidet, Omnemque irriguis pectoris aream Rivis suave perambulat. Hoc, ceu Sidonio flumine, purpuram Divum progenies Honor Tingit nobilium signa Quiritium. Quisquis consiliis eget, Cui sub cynnameo pondere crinium Nullus Consul olet, tuis Nomen non meritum deme securibus. Regem non facit aureus Imber, non rutilo cincta satellite, Pactolique die coma; Aut arguta suo frons diademate. Rex est, cui Themidos memor Ardet conspicuo frons diademate. Hac tu nominis aurei FRIDERICE nota pulchrior aspici, Turbis iura minoribus Dictas; nec sterilis consilii, tuae Ipse es Concilium domi: Non extra rutilam verticis infulam Diviamque superbiam Praetextata tibi Curia quaeritur; Sed tu ipse in medio tibi Laudum iudicio Consul inambulas. AD NORONIUM. ODE XVI. Exemplo et mores parentum plurimum posse ad prolis educationem. MOres parentum non tenui fluunt Amne in Nepotes: fingitur ad patris Exempla natus. Sic propinqui Herba soli vitium, bonamve Radice prima combibit indolem: Aeternitati si sobolem voles Vixisse, NORONI, vel ire Laudis iter, niveaeque callem Calcare famae tu prior integer Inter procellas temporis, aufugos Lucrare Soles, et labore Non timido vegetare famam Cura Nepoti. Si tibi comitas In fronte suavis, fi Charis in labris, Gestusque mansuetus, tenorque Idem animi, placidumque pectus; Non tu Neronem, non patriae dabis In prole Galbam. Pura serenitas Vultus, et affatus benignus Congenerem fluet in iuventam Prolis tenellae. Te super arduas Strages iacentum impulsa cadaverum Cruore sparsum fortitudo, Te decorum generosus ardor Per arma ducat; iam patriae dabis In prole Achillem. Patris adoreae Natum excitabunt; nec iacere Muta tuae monumenta laudis Piger videbit. Frustra alias bonas Suadebis artes, si tibi Caecubo Mensae fatigentur, diemque Segis agas, patriasque mergas Opes Falerno. Qua cupis insequi Via Nepotes, hac pater antei: Exempla sunt leges; parentes Quod faciunt, fieri requirunt. AD UNIVERSITATEM VIENNENSEM. ODE XVII. Ut iuramento asser at Immaculatam Conceptionem B. V. MARIAE IAm stat capaci erectus in area Colossus, artis Phidiacae labor; Piique testis FERDINANDI Primigeni sceleris carentem Dicit MARIAM. Quin,Academici, Opinioni Caesaris addimus Votum, aut Sacramentum? Meretur Magna PARENS sine labe dici Concepta. Qualis marmoreas super Cum navigaret Lamechides domos, Late et superfusus superbas Oceanus sepeliret urbes; Labantis aevi diluvio obruti Cessere cuncti: sola fluentium Exempta tempestate aquarum Funereas pereuntis orbis Non sensit iras Arca, super graves Invecta fluctus: talis in omnium VIRGO ruina contumacis Naufragium superavit undae, Quam nescienti crimina patria- Infudere mundo. Scilicet hac decet Nitere Matrem puritate, Qua nequeat melior creata A mente pingi. An non potuit DEUS Servare Matrem? an noluit, Angelis Olim imperaturam, paterna Eximiam generare noxa? O impotentis dextera Numinis, Si quod volebat, non valuit! reum O filium; si, quod valebat?, Non voluit, geniale crimen Abesse Matri! Nempe gregaria Nos (si daretur mentibus optio) Nasci precaremur parente? Non decorum patriorum avitum Quam stemma et altae frontis amoenius Clararet aequor? cuius in exterum Et intimum vultum erogarent Munificae Charites decorem? Ite, ite: voto supplice dicite Affusi ad aras: Quam sibi Filiam Elegit, et sponsam, et Parentem, Hanc patrio DEUS a veneno Servavit. Olim sic Dola Sanciit, Sic Mussipontum, sic Salamanticae Dixere Musae; FERDINANDI Sic pietas praeeuntis urget. AD MACRINUM. ODE XVIII. Honor virtutem sequitur. VMbra virtuti sua semper instat, Laus, honor, famae popularis oda, Gloriae affluxus, memorique fusae in Aere columnae. Ureris laudum studio, ac honoris Igne? virtuti facilem molestae Applica mentem: dabit illa famae Grande tributum. Et licet densis nitidam tenebris Livor infestet; nebulaque Soli Obvia famae meritos triumphos Invidus abdat; Sed tamen puris aliquando cedet Gratiis nubes, facilemque vultum Exeret virtus; et amiciore Luce Placebit. Impari semper iaculo duellant Livor et Virtus; minor ille cedit, Maior haec surgit, validaque palmas Involat hasta. Sic ubi nubem toleravit infans Cinthius, tandem violentia adultus Increpat flamma, medioque vultum Explicat axe. Sed negat laudes hodie: diem tu Crastinum expecta. Brevis est sagittis Vita livoris: venit, aufugitque, Fulminis instar. Impetus primos habet insolentes. Sustines? frangis. trepidas? triumphat. Pectus armati fugit, at iacentis Fortius urget. At per aetatem tibi semper instat? Alteram expecta. Moriere? vivent Posteri, et famam veniens sepulchro Eruet aetas. Saeculi nolim breviore meta Vota concludas. Erit ordo quondam Alter annorum, venietque gens Vir- -tutis amatrix. Illa, si praesens sileat palaestra, Illa virtutem tumulo evocabit; Quaeque in aetatem latuit, secunda- Aetate patebit. Vera, vel praesens retulit, vel absens Gloriam virtus. Negat haec honores Debitos aetas? dabit hos sepulto Posthuma fama. Semper a tergo prope vel remote Umbra Virtutem haec sequitur. Negatus Quin honor laudi est, emiturque ab ipsis Fama tenebris. AD CAIUM SENNIUM. ODE XIX. Detestat ut nostri temporis bella. Ex Harat. Epod. od. 7. QUo belli rabies, quo furor incitus Mentes praecipitat? quo male Theutonum Mucrones saturi sanguine caedibus Nostris assidue tepent? An fors Austriacis Danubius parum Bellis erubuit? non satis aut Lycus, Aut Albis gemuit? Moldava non satis Pressus Marte Bohemico Ripas Theutonico sanguine polluit? At non Threiicii ut cornua sideris, Non ut Bistonidum bella retunderet, Devictaeque Propontidos Littus littoribus iungeret Austriis, Invisumque genus fulmine ferreo Sectatus premeret Theuto, vel Africas. Arces in cinerem daret. O probrum generis Theutonici! o pudor! Cur non Bistoniis fraena furoribus, Aut Thressae remoram iniecimus aspidi? Aut cur non Othomanicas Iras sanguineo extinximus aequore? Ipsi (quo voveat nil truculentius Germanis Selimus) funera patriis Scrutari ruimus fibris. Ipsi funereis sternimus ossibus Campos, et putrido rura cadavere; Ipsi diruimus moenia et oppida, Et bustum patriae damus. Quae tigris tigridi, quisve lupus lupo Infestus, rabiem dentibus exerit, Crudelemque animum in congenerem sibi Exercet tigridem aut lupum? In non consimilem bellua belluam Ungues exacuit; dentibus irruit In non consimilem: sed sibi compari Parcit bellua belluae. Nos, nos degeneres indole, sanguinem Humanum bibimus; nec saturi tamen Uno haustu, extrahimus quidquid in ultima Sede est pectoris abditum. Caecusne est furor hic? an rapit acrior Vis consanguineos? dicite. Pallidum Invadit labia ac ora silentium, Et fibrae attonitae stupent. Sic est: dissidiis, non sine crimine, Germani scidimus viscera patriae. Haec seris meritam culpa Nepotibus Poenam, funera, destinat. AD MARCUM TALIONIUM. ODE XX. Fatua vestium gloriatio. Non chlamydis sonantis Aureae bullae, neque Sidon celebrata ab ostro, Non Asiae volucrum Texta, nec filis operosum Phrygii laboris Te studium elevabit Altius vulgo. Tibi quod nunc latus ambit ostrum, Quaeque pedes flagellat Purpura, et vestis radians Oebalio apparatu, Et Sinicos colores Exues tandem TALIONI. Cecinisse quondam Audiimus Poetam: Fabula est vita. Hanc agimus nos fragili in theatro. Cum fuerit peracta; Qualis intravit vacuus, talis abibit Actor; Veraque restituto Ore sumetur facies, dissimulata cedet. Quod quis erat, resumet. Qui fuit Princeps, phaleras ponet, et induetur Vix bene tecta villo Membra. Cedendum est. Phrygionum labor in lacernam Desinet. O togate Tinnulo miles tonitru. Mygdoniae palaestrae! Quid tibi fert avarus Indus, aut Hermus? locuples quid Genoessa in auro? Quod gladio pyropus, Sella quod confert asino. Nec vegetat remissum Ingenium, aut decorem Mentis exornat, neque fibras animat vigore. Mollia, nec peritum Militem armorum faciunt, nec capiti Minervam Ingenerant; nec auro Maior est mentis calor. Indigna animo virili est Cura, tumere veste; Dignior sexu leviori. Mediocritatem Si nitor, elegansque Cultus excedunt, rapiunt ingenium, occupantque Mole negotiorum Vestium curae: capiti nil reliquum reservant. Vis sapiens haberi? Occupa mentem meliori studio, Tyrumque Exue: fortiores Milites villo veniunt, et sapientiores Philosophos lacerna, Quam Canopaei precium muricis educavit. AD TITUM CANDIDUM. ODE XXI. Adversa non sunt mala, si bene utaris. Institor pacis, placidaeque mentis Emptor, in rerum penetra medullas: Nucleum pensa; rigidamque deme, CANDIDE crustam. Exteri fallunt nimium colores; Veritas imo latet in recessu: Deme, quod circum tegit, et latentis Erue frontem. Error in rerum specie laborat: Veritas intus tegitur. Colores Sensui illudunt: ratione verum Nititur omne. Quidquid his mundi pateris procellis, Nil malum dicas. Malus usus aufert Optimis famam, minuitque sanctis Rebus honorem. Pestis et morbi, cruciatus, ensis, Mille tormentis animatus horror Nil trahunt secum vitii; sed umbram Adiicit usus. Ferrum idem servit patriae saluti, Servit et caedi propriae; sed usus Praestat, ut caedem potius minanti Obviet irae. Ensis aspectu mulier fatiscit, Miles exultat: timet illa mortem, Sperat hic famam, decimoque nomen Ferre nepoti. Abstine affectu: neque fulminantes Femina horrebit chalybis furores; Nec manus ferro nimis implicare Miles amabit. Quae putat vulgus cruciare, possunt Gaudii messem dare; si timores Mentis expungas, et opinionem Corrigat usus. Quaeque decepti segetem putamus Pacis, haec torquent. Malus usus ista Flectit in noxam; bonus usus illis Fundat honorem. Utere adversis patienter: inter Laeta constantem retine tenorem. Hinc et hinc victor referes quietae Gaudia menti. AD AUFIDUM. ODE XXII. Educatio plurimum potest ad virtutem PRincipium natura boni est: tamen illa remittit, Si desit institutio, Et documenta boni. Plures naturae durum vicere rigorem Prudente vitae regula, Quam tenuere probam Vivendi normam sine recti lege magistra. Plures Magister improbus A probitate trahit In comitem vitii; quam consuetudo proborum Patiatur ire semitam Indolis indomitae. Non nego naturam ad virtutem plurima posse: Sed forte si quis indolis. Nobilitare caret, Naturae vitio, normamque exhorret honesti; Urgente lege dirigi Durities animi Ad rigidum virtutis iter valet. Ista frequenti Mollitur assuetudine. Et monitoris ope. Nulla malignantis tanta est audacia vitae, Doctrina quam non atterat, Instituatque manus Cote magisterii. Patitur vel Caspia tigris Legem, vel ursa Thracia, Armeniusque Leo. Non minus ingeniis flectendis improba cura Potest, vel institutio, Assiduusque labor. iam nemus humanas densum transivit in urbes, Et scopulus in palatia; Regia statque domus, Hic ubi arena fuit; ridet Flora aemula Paesto Hymetiisque Gratiis, Hic ubi se sterili Terra dabat lolio: rupes ubi celsa superbum Miscebat astris verticem, Hortus alit Charites. Saxa cavantur aquis, non vi, neq; turbine nimbi, Sed guttulis cadentibus, Et patiente mora. Ipse chalybs domitus Liparaea incude, remittit, Sequiturque ductum mallei, Imperiumque fabri. Cui rigidum natura dedit sub pectore ferrum? Vel cui medullas marmoris, Duritiemque petrae? Cui rigidam infudit, genus intractabile, tigrin? Vel cui Leonis viscera Cruda noverca dedit? Si tamen illa dedit ferrum, tigridemque, Leonemque Aut marmor; educatio Corriget ingenitam Barbariem mentis. Doctoris legibus omnis Feritas potest mitescere, Ingeniumque premi. AD CONDYLUM. ODE XXIII. Discrimen veri et falsi amici. DIstingue amicos CONDYLE. Non potes. Omni carere? at selige, dum potes. Multis amaris? sed fideles Vix poteris numerare paucos. Est, quem catenat pectoris integri Amor virilis, nec dubio fides Colore picta: est, qui verendum Nomen amat, caret arte, amici. Uterque vultus exerit aream Serenitatis sidere lucidam; Uterque comit verba: uterque Mella oculis fluit, ore mella, Uterque crebris limina basiis. Exosculatur, vel lateri comes Haerere gaudet; quaque tendis Insequitur praeeuntem uterque. Sed dum pares sunt moribus, impares Discerne factis.Hic sibi consulit, Tuamque sortem, non te, adorat, Atque tuo magis aere gaudet Suum ampliare, aut tecta domestica Ornare donis; atque superstitis Haereditatem vastam adire, et Sorte tua sibi arare sortem. At ille census non memor aurei, Et affluentis conditionibus Lydi Superbis, Dauniaeque Messis, et auriflui tributi, Quod pendit Indus divite copia, Hermusque vena fervidus aurea, Urnaque Ganges bracteata, Quod gremio Genoessa fundit; Si poscat anceps rebus in arduis: Fortuna dextram, subsidio dabit: Vel si novercali furore Impulerit male sana fatum, Opponit altam pectoris aegidem, Arcemque mentis: quaeque periculis Infida te Fortuna vexat, Illa prius sua tela amici Exercet in cor: quaeque tuas petunt Tormenta fibras, non prius increpant; Quam sese amici per medullas Oppositas violenta trudant. Non est amicus, qui cumulat sibi: Qui, quando fervent limina gaudiis, Assistit humanus; fugitque, Cum tragicam quatit ira scenam. Non est amicus, quem magis alligat Auri cupido, quam studium tui: Cui commodorum propriorum Utilitas faber est amoris. Amor profundo res animo abdita est Factis probatur, Qui sua negligit, Tuasque res curat; nec atra Tela timet furiata caede, Rebusque pandit depositis sinus: Hunc crede amicum; quem Pyladen potes Complecti Orestes, quemque Achillen Automedon potes arbitrari. AD IUVENTUTEM. ODE XXIV. A teneris duris assuescendum. LOngum supino non bene ab otio Ordiris aevum, fulgura gloriae Quicumque poscis, quem loquacis Urit amor, sonitusque famae. Pulchris honestam laeta periculis Impubis aetas gaudeat orbitam Legisse, nec molli reclinet Colla rosa, placidoque membra Componat ostro. Turpis enertium Vitae senectus excipit otium. Quieta vis parum sepulta Desidia, tumulove distat. Maeret severa nube meridies Sepultus ignem, quem male desides Duxere flammae; vesperaque Ipse suum lacrimatus aevum Ignava maesto sarcina Nereo Condetur. Altae semina gloriae In flore spirant: magna parvas Bella iuvat simulasse Tigres, Adulterinae tollite marcida Unguenta Cypri: tollite crinibus Aurumque cristasque, et iubata Ludibrium petulantis aurae Theatra ficti ponite verticis: Caliginosum vivere sanguinem Si quos pudebit, vel iacentis Desidia recubare vulgi. Virtus honestam sanguine Martio Lectura famam, praelia, funera, Martemque, Cadmaeasque messes A teneris meditetur annis. AD STUDIOSAM IUVENTUTEM. ODE XXV. Virtus Sapientiae iungenda. SI quem iuvabit saecula postera Fecunda fama vi sapientiae Emisse, et altam oblivionem Ingenii sepelisse laude: Non ille caeco tecta silentio In iura mundi, certaque foedera, Formasque rerum, conditosque Mente sagax penetret recessus. Quid noctiluco pulchra satellite Illustriorum incendia siderum, Quid mutuato Solis igne Concilium vigilantis aethrae, Ipsamque Phoebi proderit auream Lustrasse clara in luce superbiam, Geluque torpentem Bootem, et Segnitiem glacialis ursae? Aut quid tenebris tecta fidelibus Arcana magni evolvere Numinis! Scientiarum mole fetum Ingenium Sapientis, aegrae Est larva mentis, si melioribus Illustre pectus non coquat ignibus Marita virtus: nec iuvabit Palladiam caluisse frontem; Si mentis absit flammeus integrae Vigor. Doloris magna fuit seges Scivisse multa, dum reperta Saepe labor face, vanitatis Se damnat ipsum. non ego mentium Tormenta veram dico scientiam, Adulta virtus ni Minervam, Praesidio meliore firmet. AD MICHAELEM DEVIUM. ODE XXVI. Mala conscientia numquam quieta. COnscium pectus sceleris patrati Non satis Medis tegitur lacertis, Nec pharetrati satis insolenti Tegmine Mauri. Sive se pulchro radiatus ostro Explicet Phoebus, medioque caelo Pendulus frontis cilium sereno Comat in auro: Sive Fortunae melioris aura Lenis aspiret, famulumque mensis Influat nectar, Phrygioque lectus Turgeat ostro; Semper instantis metuit Megaerae Flagra, et internis agitatus umbris Parte non ulla reperit serenae Munera pacis. Namque fatalis sequitur scelestum Ultio: et quamvis fugiat volantis Fulminis taedas, tamen ipse sese Non fugit ipsum. Quale portentum, rea mens! nec imo Aeacus tantum metuendus orco, Aut Avernali Rhadamantus urna, aut Eumenis atra. Pone eum, motis ubi fluctuantes Arborum ramis recreantur aurae; Quilibet motus folii tremendum Fulmen in aure est. Pone, securas ubi molliore Nereus vento recreat carinas: Quilibet fluctus necis imminentis Nuntiat horam. Sic reum pectus sibi tortor ipsum est, Seque poenarum cruciat timore, Tela dum differt, sequiturque pigro Vitia passu. AD PHILOSOPHOS. ODE XXVII. Sapiens in utraque fortuna constans. NIl est, quod Sapientiae Munitas animi concutiat fores, Seu prima iuvenem face Vultum Memnoniis fluctibus exerat, Seu fessam tumulet mari Sol Tartessiaco lucis inertiam: Nec mersus tenebris dies Nativis animum noctibus obruit; Nec gemmis radians dies Constantes animos altius extulit. Quod si dissociantium Ventorum pelagus seditionibus Pacem rupit; Etesiae Lambentes iterum Nerea blandius Sternent. et levibus iocis Ibunt Imperii flabilis arbitri. Si fortuna rotatilis Fatum difficili verterit alea, Spem non proiicit invidi Secura exitii, non penetrabili Munita auxilio latus. Quae casus gravior tela rotaverit, Infra consilium cadent. Ingentes animos, quos adamantina Subtexit sapientia, Fortunae iaculum mitius impetit. Illi fama quatit fores, Ruptura indecoris lora silentii, Cui somnum invidet, et pigrae Indormire vetat pectus inertiae, ac Lentum ducere sanguinem. Illum sors placidis Solibus invidet, In quem culta Favoniis Tempestas facili lege proterviae Formosas Charites pluit. Quem numquam pavidis arma volantium Tempestatibus ignium, Numquam fulmineo turbine terruit: Census ipse domesticos, Et vires animi nesciit. Heu miser! Qui numquam miser est! calor Mentis carnifices inter inaestuat. Virtus fortior emicat, Quam duris agitant fata periculis. Radices agit altius Arbor, cum vario tunditur Aeolo. Tunc quid quisque queat, scies: Cum vultu intrepidus constiterit suo. ODE XXVIII. A terris ad spirit valem vitam conversio. ASSurgo. Sanctum mutor in alitem Valete montes, et iuga nubibus Minata, frondentesque terrae, Et vitreae regionis orae Valete. iam me luce superbior Origo lucis Spiritus evocat, Verbumque proles aeviterni Ingenii, regerensque amorem Nati perennem Spiritus, et Patris, Assurgo. nubes me famulantibus Portate ventis, et volantem Caeruleo vegetate campo. Quod serpit infra, mens pede nobili Excelsa calcat: quod radiat supra, Hoc mentis accendit laborem, Meque suos rapit in calores. Valere terrae: iam feror alite Sub astra penna: iam mihi siderum Theatra panduntur: valete: Pulchra sacri iuga Olympi avete. AD LIVIUM CORDUBAM. ODE XXIX. Quis Beatus Quid scissum Myniis per mare, CORDUBA, Pinum praecipitas, aut Acheloio Pandis vela furori, et Calpes littora transvolas? Non Tartessiaci visceribus freti, Non Ditis Perues abdita montibus, Non Indis latet alma Conchis mersa beatitas. Non hanc Mygdoniis Regnum Alyattici Campis continuam, non alit Appulus, Non sudans laqueari Aurum sub Mareotico. Felix qui potuit Pigmalionios Census, vel Cererem spernere Dauniam; Qui calcare superba Maiorum patrimonia. Cui non vel Calabri nectaris artifex. Vel Laestrygonia sub nive frigidi Bacchi sudat amystis Vectigalia Caecuba. Hic tuta positus sede rapacium Fatorum rabiem despicit, et latens Occurrit Libitinae Telo, nec refugit mori. Illi saeva dies, mors gravis incubat; Cui mens Tantaleis ignibus aestuat, Quem selecta Lucrino Inflant ostrea gurgite: Fumosasque Patrum censet imagines, Et gaudet famuli fascibus Imperi, Qui notus nimis orbi, Ignotus moritur sibi. ODE XXX. Aspiratio ad caelestem Patriam. QUaenam stelligero labilis aethere Lux mi pectora corripit? Quae fax sidereae filia flammulae Me sacris cremat ignibus? Mens desiderii fertur ab aestibus Supra blanda pericula: Sirenumque modos, et Siculi freti Praedones Acheloidas. Uror conspicuis aetheris orbibus Extorris patrio solo: Caeli sidereis uror amoribus. O lucens facies poli! O flammae vigiles! O Hyacinthina Stellati domus aetheris! Cur me Daedaleis, heu nimium diu! Mundi erroribus implicas? Cur me sepositum terra tenes polo? Mendacique bono exsulem Irrides, solidis dum vacuus bonis Uror Tantalea fame? Ah sortis fluidae! lubrica somnia! Mentem solvite compede. iam caeli excubiae, iam vigiles chori Arcem pectoris occupant. Extremum valeas terra, micantibus Caelorum inferor atriis. AD D. PATRITIUM MOLEDAEUM. ODE XXXI. Sapiens in omni fortuna constans. SEu Symplegades aetheri Spumosae rabiem Tethios inferant; Seu lambant mare Etesiae, Et mollis pelagus somnus inambulet: Aequa fronte Favonios Et tristes sapiens excipit Africos. Vidi tergemina face Prostratos scopulos, Acroceraunia, Arctoosque Hyadum lares, Census Maenalios, quaeque puerpera Septem Luna Trionibus Suevit Parrhasia sub nivium domo Vectigalia pendere: Vidi nata iovis terrifica manu Scissis fulmina nubibus Circum sulphureis ire volatibus: Vidi depopulantium Turmas Thyssagetum, Sithonia agmina, Medi fulgur acinacis. Telorum pluvias fervere grandines, Vano scilicet impetu. Quin si Dardanio fama Quiritium. Ostentet Capitolio; Si per Memnonidum regna, per invium Cano frigore Caspium, Nascentisque domos Solis, et Hesperi Pandat limina gloriae, Fortunae impavidus munera despicit. Ac qualis Siculo vaga Ponto praeteriit cantum Achelodum Regis Neritii ratis; Talis praecipiti haud credulus aleae Nomen calcat inutile Prudens, nec precium ponit honoribus. Qui numquam stabili sedent. Defixi solio. Sollicitudines Ostro sub Tyrio iacent, Pallentesque metus: Pergama Mempheos Riphaeaeque eboris nives, Et quidquid Phariis, aut Mareoticis Vivit postibus illitum, Fortunae ambiguis casibus obiacet. Quidquid mole supercili In pulchram invidiam sidera provocat, Claudent fata catastrophe. Nempe et marmoribus funeris ultimum Dixit tempus edax diem, Annosasque patrum rodit imagines, Et fumo nigra stemmata. Iunctas invidiae tempus habet faces, Praeclarisque laboribus Restant interitus: forte nec Hesperum Cernent, quae iuvenis stupet Titan sidereis mixta penatibus. Unus funeris ultimi Liber Patricius fraena rotatili Fortunae iniicis, arbitrae Ludentis dominus non humilis Deae. Et qua fronte Favoniis Hac prodis decimis fluctibus obvius! Par semper tibi, seu tegat Caelos imbricitor, sive Diespiter. AD EUNDEM. ODE XXXII. Vera Beatitas in Sapientia. TRibuta Nili tollite, tollite Auri cavernas nobilis obsides, Tyrumque, divitemque Cretam, Tolle tuos Genoessa census. Tolle invidendos Caelitibus lares, Iniurioso quos pede dirutos Fortuna calcat, dum severa Fronte minax caperavit ora. Plerumque magnis casibus obiacet, Quidquid tumentis nube supercili Despectat orbes, vel Deorum Concilio sua colla miscet. Caelo minantis tecta Numantiae Sensere versis turribus impetus Rhamnusianos, cum tonitru Moenia dissiliere Martis. Carthaginenses, heu! male moenia Tutata cives; et Babilonii Ruere muri, cum trisulcae More volans Macedo procellae Grassatus armis, dissociabiles Exasperatae, mentis Erinnides Spiraret, et maiore nimbo Fulmineum daret ire Martem. Ardente Troia depopulantibus Fit praeda flammis Laomedontiae: Pompae lacunar, et corona Oebalio male fulta saxo. Sic alta clades exitiabili Torrente inundat Pergama: turgidos Quos attulit Mater, noverca Sors eadem rapiet cothurnos. Quid densa circum turba clientium, Aut flexa pronis Roma securibus Felicitatis addet? aequa Lege movet gravis urna Craesi, Irique casus. Et timor, et minae Sedent eodem, quo Dominus loco. Seu praeda odoris, seu tumescat Lectus Achaemenio apparatu; Altis Quiritum pervigil incubat Fortuna stratis: cespite durior Est pluma Regi, quam canino Cura vigil laniat remorsu. Quid sculpta vivo nomina marmore, Aut fama vivens sub Libanitide Cedro beabit? quid Myronis Dextra tuos fabricata vultus? Exesto luxus; non bene nominis Avarus emptor; non bene honoribus Felicitatis nundinator Inveniet requiem paratis. Hac ite, qua se Palladis artibus Nixus, volatu non humili rotat, Ventisque fractis intrat hospes Sideream MOLEDAEVS aulam. Hoc vera manat fonte beatitas Maior sepulchro, funeris ultimae Ignara flammae; quam nec aetas In cineres, neque sors resolvet. AD EUNDEM. ODE XXXIII. Eiusdem Argumenti. SOrtem deficientibus Annis praecipitem pulvere Olympicae Immutas sapientiae. Quae possunt adimi seditionibus Fortunae, melius cares. Non mentem Libyci fenoris horreo Condis, non Alyatticis Aut fulvis Arabum conditionibus. Quid cerae memores Patrum? Quid moles Tyriae? caedua quid Paros, Aut arces Babiloniae? Quid Regum trabeae? vellera Colchidos, Quid vasa Antipodum iuvent, Mittis sollicitus quaerere. Non beat Aurum Tantaleam sitim, Nec terris alio Sole calentibus Adductae spolium Rheae Auratum sequitur cura periculum. Quo sors altius evehit Fultum divitiis; hoc gravioribus Curis dilaniat fibras. Qualis lethiferis vipera mortibus Maternos laniat sinus. Nec quaerit tiliis vivere posthumis, Aut afflare Corinthiis Vitam marmoribus, quem sapientia Terrae nubibus eximit, Ac per siderei Daedala balthei Donat moenia, et igneas Arces emeritis ire volatibus. Hic et Terrigenum probra, Sortis ludibrium, et vana crepundia, Fucatasque negotiis Fraudes, et miseris non medicabilem Fortunae rabiem vides, Ac qualis rosei fax hyperionis Ridentes Acheloides, Et motum pavido turbine Nerea, Blandis Tyndaridas genis, Spirantisque minas fulgur Orionis, Et tristes Hyades videt; Nec fusam rosei muricis ignea Frons terra maculam trahit. Talis Pyramidum Mempheos ardua, Mausolique tumentia. Rides non humili pegmata lumine, Sceptrorumque potentiam, Paesti luxuriam, semivirum decus, Medi vulnera corticis, Et mersum Phario pectus in unguine, Illusosque vaporibus Sponsos Penelopes, Alcinoi genus; queis cervix Bromio madet, Et cirrus pluvia stillat amaraco. Hic Soles niveos trabis, Dum servans oculis astra sequacibus Aeternis animam bonis Ardentem satias, quae sapientia Pleno suggerit alveo; Quae vel post cineres fata nepotibus Transcribent imitantibus; Vel Dii sidereis sedibus inferent. AD FLAVIUM DORIUM. ODE XXXIV. Aetati iuvenili non fidendum. FLAVI, iuventae desine credere. Ut aestuosi Solis ab ignibus Roseta, lilieta, et omnis Forma cadit morientis horti; Sic illa vultus purpura, lacteus Color genarum, blanda supercili Iris, labelli purpurissum, Gemma oculi gemina interibit. Parcus colori crede: mero ligat Errore mentem. spondet amabilis Aurae duellum; sed protervos Forte dabit Boreae furores. Risum propinat, sed lacrimabiles Sequentur imbres, saecula supputat; Sed raptat aetates, et annos Praecipitat fugiente passu. Parcus iuventae crede. Volantia Ruunt citato tempora Pegaso Avara mortis, nec cadentem Ulla diem tenuere lora. Praeoccupantem tempora sedula Virtute laudo. Non tibi saecula. Promitte ab annis. Si in senectam iudicium puerile trudas, Virum negabo. Non faciunt virum Devexus anni transitus, aut gena Vestita barba, non senilis Canities in honora menti. Matura virtus, neseia temporis, Aetatem honestat, sit iuvenilior Lanugo in ore; dum senectae Eripias grave pondus oris; Senem fatebor. Vincere moribus Ipsos Catones, fingere pectora Prudentiae ad normam; modestum Alloquium, placidique gestus. Linguae disertum flumen, et eloqui. Et mens amici conscia Numinis. Innube per frontem serenum, Intrepidi generosa cordis Scintilla, frontis tersa modestia, Et sola virtus: haec faciunt senem. Vixisse vis diu? iuventae Ingenium moderare presso Victor lupato. Non fugientibus Aetatem ab annis, sed meritoria Virtute pensa: ad huius acta, Ac numerum numeremus annos. AD LAEVINIUM. ODE XXXV. Gaduca bona despicienda. VIdes, ut anni volvitur orbita, Diesque noctem, noxque fugat diem? Mensesque vernantis iuventae Pegaseis rapiuntur alis? Undae recedunt praetereuntibus Lapsae susurris. Ver hyemem fugat, Autumnus aestatem, fugaces Nulla dies remoratur annos. Nihil perenne est. Aeacus omnium Concussit urnam: purpura Caesarum, et Irus lacernosus quadrigis Proteritur fugientis horae. Sic quidquid ortum est, exitus occupat, Premitque finis: tendit ad Hesperum, Titan Eous: in senectam Praecipiti ruimus volatu. Felix, dolosis qui potuit Mydae Mentem implicatam solvere censibus, Et cui superbum dente Lydo Pectora non rapuit lacunar. Non ille, quamvis infima misceat Fortuna summis, et trabeam levi Mutet lacerna, mentis altae Abiiciet timidus secures. Non ille curru temporis aufugi Tritus gemiscet; fronte sed ultimam Horam serena, celsiore Ex animi specula videbit Interritus: seu venerit hoc die, Seu cras, paratus cedere, cum volet Tonans, nec annos longioris In precio numerabit aevi. Volantis ergo ne pede temporis Premare, lapsum temporis occupa Virtute. Virtus sola, mundi Interitu nequit interire. AD FORTUNAM. ODE XXXVI. Vale Fortunae. SAtis cachinni est: cede volatilis Regina, fluctus quae regis Antii. Quid avolantem me caducis Deliciis male fida tentas? Afflabis auro? iam melioribus Votis benignus me cumulat DEUS, Et largius veris capacem Divitiis animum beavit. Non impotentis fraena libidinis Mordebo avarus lucis, et Imperi Procus, nec aggestum Phraatae Oceani precium aestimabo. Inefficaci parco pecuniae Litare, matri sollicitudinum: Congesta torquet ambulantem: Vita brevis breve poscit aurum. Regum propinas ostra, et eburneum Pulvinar? ostrum quod dominus premit, Premunt timores: quamque cingit. Torquet idem diadema frontem. Quid tecta caelis Daedala porrigis? Non laevigato gloria marmore Sincera crescit, sed nigrantes Ipsa suo domat igne noctes. Quid mi voluptas? Dulichii Ducis Me prora terret: blanda pericula iocosa Siren mentietur, Ut pelagi tumulem urunda. Par est Hyaenae: instillat amabiles Laeva sopores, sed necat altera, Brevemque somnum, mortis atrae Continuat graviore somno. Non serviemus. cedite pondera Onusta curis, me super auream Sortem metallorum sub astra Certa vehet sine nube virtus. AD R. D. SEBALDUM SOLDNER, CANONICUM HERBIPOL. ODE XXXVII. Cum Theologia Doctor inauguraretur. QUem vestigia vitrei Collegisse iuvat fontis, et aemulis Ripas passibus insequi; Ad magni socius fluminis ostia Certo perveniet pede. Qui ponti satagit cursibus obsequi, Atque ut Typhis euntia Observat ratibus vitra sequacibus, Illum fida natantium. Inducent pelago somnia fluminum, Qua se littoris immemor Immenso cumulat Nereus aequore. Talem nuper amabili, SEBALDE, imperio te Sapientiae Torrens vexit in aequora. Vix casto genitum sustulerat sinu. Cum ripae stetit ad vitrum, I, dixit, tenues unda scientiae Qua se fundit in alveos, Mentem solve iugo mollis inertiae, et Dulces illecebras fuge, Aetatis Zephyrus dum facet, auraque Vernis Solibus intepet, Rivorum strepitum praetereuntium Undosam sequere orbitam. Post mentem ingenuis auctus honoribus Exemptus popularibus Undis, Philosophi fluminis accola Vestigabis euntium Stellarum choreas, nomina siderum, Sudantemque laboribus Solem perpetuis, atque paventium Inter fulgura nubium Horrendos tonitrus, ebria condito Auro viscera montium, Et quidquid cupidum nominis, abditum Naturae latet in sinu. Tunc crispabilibus pulsus Etesiis Arcani mare Numinis Intrabis, tacito tecta silentio Divinae Sapientiae Consultus reteges. Quae Dea dixerat, Nos spectavimus. aequore SEBALDE, in medio, nil timidus rati. Cedis lina Favoniis. Et mirum! medio portus in aequore est: Hic seu carbasa turgeant, Ventis ludibrium, seu pigra pendeant Transtris, semper amabili Navim pace quies tuta perambulat. Quin si hoc mergeris aequore, Emergis pariter, mergere; poscimus: Ne tingare scientia, Mergaris, voveo! portus hic ultimus Mergi hoc posse sub aequore, Absorptumque mari condere spiritum. AD MORINONIUM. ODE XXXVIII. Contra vanam et saecularem scientiam. QVid diu vanis agitatus umbris, Occupas fictis animum figuris, Teque fallaci, cupidus sciendi, - -Errore fatigas? Quaeris, errantes ubi Dux Ulysses Egerit naves? dubiae an Charybdis Turbine implexus, Siculaeve Syrtis Senserit aestum? Hoc MORINGNI potius require. Parte qua sistas stabilis, nec erres Ipse, iactatus male turbinante Mentis amore. Consonos vocis gravis ac acutae Me doces flexus: doceas nocentes Cordis affectus, animique concor- -dare tumultus. Flebiles vocis mihi congementis Ingeris ductus: retinere fletum Inter adversas potius procellas Discere malim. Mox Geometres inaranda campo Puncta distinguis; spaciumque vasti Ruris in parvam graphicis tabellam Ductibus aptas: Scire sed malim, quibus expleatur Ambitus mentis, patulique vastus Cordis excursus, sitiensque avari Pectoris hydrops. Curta distendis, sinuasque longa, Ampla condensas, trahis in rotundum Quadra, discindis bene copulata, Dissita iungis: Mitte curarum vacuos labores; Hoc age, ut discas hominem aestimare. Nosse, quam magni tibi, quam sit arcti Area cordis: Scire quid supra mediocritatem Spumet, aut infra iaceat supinum, Quave se duci patiatur arte Linea recti. Quid fatigantem iuvat in Stagyrae iurgiis tussim sibi procreare, Perque digestas vacui latebras Arma rotare? Otium impulsae magis ambiamus Mentis, et tristi vacuum duello Pectus, et purae miseris negata Gaudia mentis. Scire quid prodest, an Olympus ala Unius muscae valeat ligari? An repercussus lapis in reflexus Axe quiescat? An pulex possit bibere Amphitriten Ariae? an totam lacerare terram Tusse, vel mundum saliendo ab ima Sede movere? Mitte sectari leviora, quorum Fructus est risus: superasque temet Arrige in curas, ubi vis bonorum, et Copia manat. AD R.D. MAXIMILIANUM ENGELHARDT. ODE XXXIX. Cum Sacerdotio initiaretur. QUemcumque mendax fama Quiritium Per regna mundi, per Libycas plagas, Canique frigus per Bootae, Et rigidas Aquilone gentes Inusitatis vecta volatibus Perennitati dedicat aureae, Olim loquaci nominandum Praxitelis simulantis arte: Quamvis cruentos miles acinaces Laetetur inter, fortior arduas Obire turmas praeliantum, Et galeis, clypeisque longe Clarus videri, et celsus aheneis Horrere squammis Marte sub aereo, Victorque proculcare fasces Suppositi pedibus Tyranni: Non ille certus dissociabiles Exulcerati Martis Erynnides Vitabit, aut circumstrepentum Ludibrium fugiet dolorum. Nec Daedaleo pectoris impetu Effulgurantum moenia siderum, Arcesque stellarum coruscas Icario penetrabit ausu. At quem beatis dives odoribus Delapsa caelo Relligio potens Furata telluri profanae Malobathro meliore tinxit: Quo concitato remigio meus MAXIMILIANUS sub pedibus pigram Temnens volatu terram, et urbes Sidereae novus hospes aulae Exerrat? Illum per liquidum aethera Tranare nubes, et levibus super Pendere ventis, et sereno Relligio dedit ire caelo. Illi curules flammeus aetheris Dictator ignes cessit. et aureum iubar, quadrigarumque lora Cynthiaca moderanda dextra. Quae Bosphorana terra Propontide Divisa, vel quae dissociabili Secreta Tethi, decolorve Aethiopum plaga barbarorum Caelo refusi Solis imagines Non vidit? o qua gemmea Nereo Tributa dives solvit Indus, Qua famulo Tagus amne vectus Ludit smaragdis praetereuntibus, Spectate Titan! te tumidus procul Ganges salutat, ultimumque Memnonii penetrale mundi. Te bellicosis edita partubus Caliginosi filia Taenari Perculsa febrili pavore Umbra fugit trepidante passu. Testes mearum prodigialia Sententiarum monstra, Acherontici Partus, triumphandusque quondam Marmaricis leo pastus umbris, Quem fulminatis Acroceraunia Deiecta telis, vel Rhodopes iuga, Caelove quassae fulminante Aemathiae perperere rupes, Immanis anguis, quem Tigris Armenis Effudit oris, quem maris expuit Iratus ardor, quem Megaera Eumenicis animavit antris. Frustra ille saevae dux sapientiae Exaestuanti fraena licentiae Fremens remittet, et venena! Cerberiis animata spumis. Umbramque Lethes progenitam satu Tentabit audax immiserabili Inducere orbi, viperinum Concilium scelerumque noctes. Novo reductus cynthius essedo Fugabit Orco nata volumina, Stygemque, flammatumque in iras Tartareis Acheronta taedis. Ad Reverendissimum D. ANTONIUM MARENZIUM, PETENAE EPISCOPUM. ODE XL. Cum vitam SS. Nicephori M. et alterius Episcopi scriberet. MARENTIORUM Phoebus, amabile Sidus tuorum, cui charis eloqui Nectar propinavit, gravique Suada dedit fluitare motu Sententiarum; sive volubili Exaestuantis fonte opulentiae Bacchatus acres efferatis Iniicias animis lupatos; Seu copioso fusilis alveo Damnata somno pectora suscites Torrente, mirantumque secum Lingua oculos animosque volvat. Quin temperatu fonte opulentiae Gratum Quirinis auribus influis, Facundiaeque Barberinis Mella apibus riguae propinas. Romana testis ter gemino potens Honore Mater; testis Hymettia Sonans volucre Vaticanum, et Virgineae Ambrosiae parentes, Quae, Circiorum luxuriantibus Tumultuosa fronte Decembribus, Vectigal Hyblae, dona Paesti, Mella tuis reperere labris. Non tum curuli nube Favonius Nimbos pluebat Chloridos in sinum; Nec liliato grandinabat Praeteriens Zephyrus tributo; Non temperato Veris anhelitu Brumae evolutus Maius inertia Crispabat hortos, nec tepenti Ambrosiam pariebat aura. Sed eloquentem Suada coloribus Ornata frontem, et pulchrior aspici Facunda Mater eruditum Eloquii reseravit hortum; Quem Romulaei Principis atria, Et Vaticanae sidera gloriae, Mirata, quem centum Quirites Attonito stupuere vultu. At dum sepultum Nicephorum eruis Obliviosi pulveris angulo, Placet vetustas, veritatis Sim plicior genitrix latentis; Quae dum maligna Nicephoros iubet Blattae vorantis nube superstites, Tergitque adesis incubantem Canitiem, cariemque libris. Tuis novato nomine laudibus Virtus laborat, quam notat aemulo Honore fama, dum tuorum Nicephorus redivivus audis. Te grandiorum munera frontium Lambunt coronae, te nivei tegunt Mores avorum, quos acerbo Dente pavet temerare livor. Te mille circum spes Petenae volant, Pronoque sacras Istria pectore Vittas veretur, subditumque Gaudet humi posuisse vultum, Secura laeto pacis in otio Promissa pro te vota fidelibus Aris rependens, et parenti Canitiem Superos precata. AD S. NICEPHORUM MARTYREM. ODE XLI. Cum huius vita a Reverendissimo D. Antonio Marenzio scriberetur. VIctoriosi nominis omine, Puroque fusi murice sanguinis Decore Martyr, dum Deorum Sidereo bibis ore nectar, Avara famae, lucus et appetens Membrana denso pulvere condita Pascit vetustatem, et voraci Charta putris iacet esca blattae; Obliviosis squallida nubibus Aevi invidentis pagina saepiam Extinguit omnem, dum vetusta Tempus edax monumenta rodit. At non inulte? iam tacitis cadet Senecta libris, iam nitor eximet Oblivioni, iam sepultae Pulverea male nocte laudes Diu negatam desidia diem Tandem videbunt; famaque eburneo Superba curru posterorum Nicephorum memorabit aevo. Quin et vetustas ambitiosius Ornata cristam dum simulat novae Florem iuventae, FERDINANDI Caesareis oculis legetur. Tantum vel atri nocte silentii iuvat profundum nominis aurei Dormisse famam, vel sepultas Pulveribus iacuisse laudes. AD SS. NICEPHORUM MART. et EPISCOPVM PETENAE PATRONOS. ODE XLII. DIVI serenis Indigetum choris Inaugurati, quos genibus minor Flavona adorat, quos Sabaeo Nympha colit Petenaea thure: Vobis calentes Arsia limpido Cursu procellas volvit, et arduo Sub monte pronus blandiente Exuvias veneratur ore; Vobis dicatis templa vaporibus Gallinianum fumat, et Indicas Albona conflat, sumptuosa Messe Arabum, Cilicumque, nubes. Cunis reclines vos puerilibus Bene ominati nominis aureo Virtus coronavit decore: Nam teneras animabat ardor iam tum medullas, et vagus igneo Pectus cremabat spiritus impete, Laudesque maturas tenello Prima dies simulabat ore. Hinc turpe factum vivida nominis Exosa virtus, vertice pendulas Laudes precatur, Laureisque Gestit ovans caput impedire. Alter, Tiara iam popularibus Exemptus undis pervigiles agit Curas suorum, datque Asylo Grande pedum, Tyriasque vittas. Adusque famae dedecus invidae; Quae viperino dente momorderat Vitam innocentis, ad tribunal Ausa reum sceleris notare. Sed nempe virtus invidia altior Tutata sese est, quando reconditas Citavit undas, aut volantes Flexit ad arbitrium columbas: Aut cum perempti prodigialia Luens aselli funera, sarcinam Suscepit ursus, nec reluctans Sollicita tulit arte pondus. Alter severis meta furoribus Invicta perstat, fulmina verberum iocis honestans, et cruorem Vulneribus fluitare gaudet. An et decorae prostituit caput Venale morti, sanguine posthumae Empturus umbellam coronae, Quam superae parat orbis aulae? Sic est, Olympus NICEPHORO excitus Spectator almi funeris advolat, DEOQUE scenam, Caelitumque Grande choris aperit theatrum. Haec terra vidit: cetera patriis Virtus Deorum sedibus intulit. Quamvis nec indignata caelo Saepe suam Petenam benigno Vultu tueri, quem bona siderum Iris notaret, longaque frugibus Ceres praeiret, belluosi Terga premens peregrina monstri Quod de Pelasgis tractibus aufugum, Ubi tumentis terruit Istriae Lacus, agris desideratam Temperiem revocat boatu. At vis, et atrae diffugiunt neces, Horrorque tortor iam morientium, Livensque, qui per membra fusus Antevola sua fata, pallor. Uterque amici numine pallii Custos clientem protegit Istriam; Seu Mars minetur, Arsiamque Turbet equis, galeaque potet; Seu cincta morbis pestis anhelitu Incestet auras, et morientium Tumens acervis in propinquas Excidium meditetur oras. Sic vos sub umbra nominis inclitam, Tutamque, Divi, protegite Istriam, Sic illa semper fundet aris Thura piis cumulata votis. AD S. NICEPHORUM EPISCOPVM. ODE XLIII. Cum Reverendissimus D. Antonius Marenzius eius vitam scriberet. NIvens verenda canitie Senex, Ligustra vultum, lilia verticem Indute PRAESUL, cui fidele Diva genu Petenaea lunat: Quem lapsa caelo gloria patrio Terris ademptum marmoreas super Locavit aras; cui tiara Gaudet honor redimire frontem: Iniurioso surge silentio, Orbique laudes, non meritas mori, Tuas recense, quas parentum Post decimi stupeant nepotes, Natisque narrent, Audior! Audior! Denso sedentem pulvere suscitat Antonius, Marentianae Grande decus columenque gentis. Hinc laeta curru fama volatili Late per orbem sparget amabile Nomenque laudesque, et remoti NICEPHORUM plaga discet Orbis. Forte et lacunar culminis editi Vitare suetus, publicus audies In Sole civis; forte quondam Austriacis adamatus aris Noscere magnus, cum melioribus Palmis onustus nomina Caesari Donabis Austrio, et vocari NICEPHOEUS volet Imperator. Ad Reverendissimum Dominum ANTONIUM MARENZIUM PETENAE EPISCOPUM. ODE XLIV. PArum otiosa distat inertia Quieta Virtus. Progenies Deum, Materque honoris, per viarum Difficiles agitatata tractus, Alto sedentem culmine gloriam Impendiosae merce molestiae Emit: reluctantemque Calpen Consiliis, animoque frangit. Haec te, lupatis impedientium Scissis morarum sessilis otii, Vittis coronat, hac perennis, Laudis iter duce sorbuisti. Scit pulcher undis Adria vitreis, Et adiocantis murmure Nerei Pulsata Tergeste, tuensque Nereidum fabuleta iustus: Scit Graeciensis Mercurialium Metas laborum Palladis area; Quae nundinatorem decori Nominis egregia revinxit Laudum corona. Quid memorem improbae Dentes retusos invidiae retro Cessisse, cum frontem tiaras Emerita redimiret umbra! Illustrius se scilicet exerit Virtus per omnem exercita semitam MARENZIANA, quam obsoleto Quae latuit pudibunda tecto. I nunc, profanas te populi super Molire turmas, qua radiantium Ordo coronarum requirit, Non humilem redimire frontem. ODE XLV. Privatam fortunam magnae praevalere. QUisquis coronae pulcher in ignibus Caesar superbis, quem venerantium Turbae Quiritum collocatis Agminibus famulae sequuntur; Quamvis Lacaeno vulgus in atrium Achate stratum confluat, et strepant Circum coronatis clientes Officio famulante turmis; Non es beatus. Tot populis male Fides habetur. Mygdonios tenet Postes Erynnis; cum reclusis Cardinibus patuere valvae, Simul paratis fit via fraudibus, Simul furores, invidiae, et doli, Discordiae, luxus, libido, Ambitio popularis aurae, Globis coactis protinus irruunt. Multi clientes, in tua funera Sunt multus hostis. Non amatur Rex, sed amantur opes. Trahuntur Nitente plures a diademate, Aulaeque gemmis; quam sui amoribus Regis: coluntur, quo terantur A populo Domini rebelli. Nam quanta Regum funere pars suo Elata, fatis illachrymabilem placavit orcum? quot cruento Invidiae cecidere ferro? Quos Phoebus alto pendulus aethere Vidit superbos, luna silentio Mirata stratos vidit aulae Alterius famulante collo Subire lorum. Prosperitas senex, Immane monstrum est. Nec Zephyri ioco Ludunt perenni; et saeviente Ursa graves Aquilone saepe Trahit Decembres. Sors variat vices. Quicumque certo tramite devius Exerrat, ille inauspicata Carpet iter male ductus ora. Testis meorum, flectere debilis Patris iugales, sit Phaeton puer Oraculorum: dum errat astris, Astra simul trahit in ruinam. Testis volucres Daedalides super Volare pennis gnarus: inobsequens Mandata dum spernit monentis Patris, et ignivomo calori Solis propinquat, brachia defluis Ceris madescunt; labitur aethere, Nomenque, famamque, et calorem Icarias tumulat sub undas. Sic casus altis fortior incubat. Stet, quem iuvabit, culmine lubrico Potentis aulae: mi clientum Nulla retro famuletur unda. Tutum est, propinquam lambere Nereo Tumente ripam. Tollite flamina Nati Trionum, faeva proles, Ne decimo rapiamur aestu. Fortuna littus mitior impetit; Altum fatigat: parcior in levem Ruit phaselum, sed secundis Officiis pelago natanti Classi minatur: Laomedontias Fortuna puppes, non humilem quatit Ratem procellis: sic malignus Magna furor trahit in ruinam. AD VIENNAM. ODE XLVI. Post bella rus invitatur, ut Pastorem accipiat Reverendiss. et Illusiriss. D. PHILIPPUM FRIDERICUM BREUNER. O Austriorum progenies Deum, Alumna caeli, Patria Caesarum, Ocelle mundi, fax Quiritum, Archiducum generosa proles, VIENNA Princeps: iam satis algida Apeliotae pressa tyrannide Brumam bibisti: sat Borussae Gentis hyems Scythicaque canum Crinem gelatus grandine Circius, Tumensque fluctu Sarmatico Nothus Terras flagellavit: sat irae Parrhasiis cecidere Plaustris. Accede laetis, iam bona sidera Fratres Lacaenae triste minantium Ponti tyrannorum furores Oebalia pepulere taeda. Accede laetis, praetereuntium Qua blandienti silva protervia Favoniorum gloriatur, Qua Zephyri genialis aura Theatra vivi Veris inambulat, Omnemque spargit prodiga gratiam, Ad usque formosam Canopi Invidiam, Tyriique Veris. Si quem bidentum nobilium Patrem Undantis inter diluviem gregis Gaudes videre, in quem reclines Grande pedum, vigilemque virgam, Succedat agris, neu pudeat gregem Pavisse. quondam sceptra Quiritium, Romae secures, Consulumque Rura decus genuere fasces. Inter bidentes Dardana Romulo Argenteorum ad Naiadas amnium Crevere sceptra; cum repente Virga novo rutilavit auro Magistra iuris, colla Quiritium Flexura nutu, cui vaga Faustuli, Armenta parebant, levemque Ad sonitum pecus omne stabat. Non et saginans Inachiae gulam Argus iuvencae dedecus exuit Mortalitatis, siderumque Concilio radiare coepit? Quin et Pheraeos Baebeidis greges Obaudientes barbito Apollinis Amphryse vidisti, nec aureum Dedecuit pecuare Phoebum. Virtus ab herbis non minor emicat, Quam quae Gradivi pulvere nascitur. Nec corpus aeque contudisse, Ac animos aluisse, laudo. AD FERDINANDUM III. ROM. IMPERATOREM, ODE XLVII. De Augustissimi Parentis FERDINANDI II. in Musas liberalitate. AVara qualis praetereuntibus Gemmis Hydaspes littora personat, Et rura Medum bracteata Alloquitur pretiosus unda: Aut qualis auri prodigus ostio Septemplicato Nereidum Patrem Nilus salutat, vel tributum Hesperio Tagus amne volvit: Talis Latinae Pergama Palladis Auri natantis nimbus inambulat; Quem liberali FERDINANDI Prona manus dedit ire fluxu. Ad Bactra dudum, aut dissociabili Abscissa ponto regna Britanniae, Bungosve, frigentesque Thracas, Aut Tanain prope flumen ortos Abisset exul Pallas, amabili Stipata doctae Mnemosynen choro; Si non fugacem FERDINANDUS Imperio tenuisset auri. Sic Gallicano fortior Hercule Non Ora plebis, non popularium Innectit aures, nec sonanti Vulgus iners moderatur auro; Sed sacra Dirces Numina, Numina Exuberantis Phocidos hospita, Phoebumque, mirantesque Musas, Et vigiles Heliconis umbras. Hinc qua procellis Mura loquacibus Taurisciorum rura perambulat, Et Austrienses murmurantem Danubium stupuere ripae, Oenusque praegnans divite fabula Exaggerato volvitur alveo, Rhenusque et Albis concolores Ducit aquas medico Choaspi; Qua temperatis Moldava flexibus Lambit Bonemos, qua procul Adria Insultat undis, triplicique In pelagus ruit Ister ore, FERNANDIANAE munera dexterae Sequuntur ultro, quos gemini sacra Delubra Pindi, et eruditae Thessaliae comitantur umbrae. Exempla Patris regula filii Sunt insequentis; qua praeiit via, Hac FERDINANDUS FERDINANDUM Insequeris, soboles parentem. Tu doctioris iura Panaetii Ad usque magnae barbara Thraciae Pangaea, regnatamque Teucro Ambiguam Salamina, sparso Fundabis auro, regnaque Apollinis Musasque blando munere differes Ultra Triones, in calentis Assyriae Libyaeque campos. AD FERDINANDUM III. ROM. IMPERATOREM. ODE XLVIII. De Austriacae stirpis amplitudine. DEterminati neseia limitis Ultra superbos AUSTRIA terminos Calpes, coronatamque quondam Herculeis Abylam trophaeis Metit triumphos. Vidimus Herculem HABSPURGICANUM, qua medium mare Secernit Europen ab Afro, Prima suae monumenta laudis Locasse; quando non superabili Desaevientem Nerea praelio Victor subegit; defluosque Amphitrioniadae colossos Mendaciorum lemmate nobiles Urna subacti condidit aequoris; Famamque, PLUS ULTRA, trilingui Edocuit resonare cornu. Tum grande ponti fluctibus Herculis Nomen sepultum flevit inutile Mendacium, NON ULTRA; et altam Paenituit posuisse Calpen Metam loborum: tum quoque gloriae Nereus labantis funere territus Mersit verecundem profundi Fluctibus Oceani tridentem, Et aestuosi marmoris arbitros Ventos per undam somnus inambulans Quiete stravit, septimosque Composuit Boreae tumultus. Exinde nullus laudibus obstitit Laboriosae terminus AUSTRIAE, Nec terminali thus Sabaeum Ara DEO didicit cremare. Ad Illustrissimum Dominum GEORGIUM NICOLAUM COMITEM DE ROSENBERG, etc. ODE LIX. Alludit ad Rosam Gentilitiam. DIva, nativo Rosa laevis ostro, Quam colunt flores, famulusque retro Paestidum census, populusque culti- -Adorat Hymetti. Sive Reginas imitata vultu Floreo, gaudes populo videri Maior, et verno solio reclinis Flectis habenas: Seu latus mavis radiata telis Bella moliri, rigidisque cincta Militum contis in amica flores Bella vocare: Audies cenae decus eruditae, Sigmatis custos, epulique praeses, Umbra convivarum, honor Editoris, Gloria cenae. Subter umbrosam folii coronam Plena convivis tibi mensa surget. Unus accumbat Sapiens, Senatum Esse putabis. Pectoris vastum regit ille mundum, Rex sibi, Caesar, populusque; magnam Ipse se Consul moderatur aequis Legibus Urbem. Solus accumbat, trabeatus una, Curiae Patres, Chorus assidebit, Consul, et iudex, dominaeque sueta Lege secures. Solus haud umquam est Sapiens: Senatus Quem domi semper colit, in tumultum Sive plebs densis glomerata turmis Concrepet arma: Sive iam legum patiens lupatos Mandat infracti furor appetitus, Et pluant passim pretiosa largam Otia pacem. AD CAIUM LENTULUM. ODE L. De Mortis aequali in omnes imperio. AETas fugaci praeterit orbita, Cresisque et Iris summa necessitas Insultat, ac ignara flecti Sceptra quatit, tenuemque falcem. Non interest, an Pygmalionio Censu beeris, LENTULE num Tagus Natet lacunari, et vetusta Dinumeres monumenta Patrum; Gentisque primus prodieris tuae, Vilemque supra te tuleris gregem Vulgi iacentis; num superbam Gemma gravet pretiosa mensam. Mors cuncta saevo proruit impetu Sublimioris nescia sanguinis; Nec stemma, nec gemmas, nec aurum, Nobilium monumenta, transit, Festas rogali funere pertinax Mutare flammas, et lacrimabili Miscere lesso gratulantum Carmina, laetitiamque planctu. Frustra iuventam obtendis, et inclitas Ceras parentum. Ductus ab Inacho Sanguis vetusto sub Charontis iura venit, fugiente Lethes Mergendus unda. Frustra adamantina Obtendis acris robora pectoris, Torosque cervicemque, et ossa Herculeis solidata nervis. Ad iura mortis cogitur Hercules, Et Hector, et Mars, et Telamonius Heros, et undantes volare Aeacides celet in sarissas. Mors caeca nescit stemmata Principum, Nec sceptra Regum, nec capitis iubar, Nec Imperatorum secures, Nec titulos, dominosque fasces. Quodcumque vidit nobile Phosphorus, Quodcumque Vesper, iam cinerem suum Transcripsit umbris, et sepultum Indecores iit in favillas. Omnes abimus, LENTULE; et omnibus Severus horas Aeacus intonat; Nec nosse fas est inter umbras, Quae tumuli ferat hora legem. Hic ordo fati est, LENTULE: quaelibet Morti hora servit; quaelibet in necem Procumbit aetas: Tu supremam Hanc reputa sapienter horam. AD S. FRANCISCUM XAVERIUM. ODE LI. De obiecta ei in somno impura specie. NOn, diffluentem sanguine quem vides, Victum vocabis. Saepe cruoribus Est parta laurus, saepe palma Sanguineo stabilita nimbo. Afflicta virtus se generosior In ausa trudit, perque paciscitur Periculorum tela laudem, Perque neces volat ad triumphos, Tyro cruorem pallet ad obvium, Et arma ponit vulneris impotens: Qui saepe conflixit, notari Vulneribus veteranus ambit, Emitque pulchram sanguine lauream. Hac arte, magni gloria Memnonis, FRANCISCE, pugnas, et Diones Arma gelas, Cypriasque flammas. Infestat illa, et dum tibi durior Componit artus somnus, in igneos Erumpit ausus, indecoram Ausa animo simulare formam. At dormientem quem male credidit, Bello paratum repperit, aegide Pudoris armatum, et medullas Virginea feritate septum. Frustra reluctantem impulit acrius Telum Cytheres: ocyus exilis Sopore, iuratus pudorem Sanguineo reparare nimbo. Tunc nempe castae non patiens nivis, Hostisque puri pectoris, igneas Cupido collegit sagittas, Et Paphios lacrimatus ignes Perisse, fugit. Siste veneficam, Audax honesti latro, procaciam: Si dormiens te detriumphat, Quae vigilans statuet trophaea?