POESIS LYRICA Machine-readable text Avancini, Nicolai Nicolai Avancini XML version, markup prototype, December 1999 Susanne Mussmannmarkup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ avan1 avancinilyrica.html avan001.jpg avancinilyrica.xml avan1/jpg html Wien: i. Blaeu et A. Harttung, 1670

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 3 December 2003 Susanne Mussmann markup new TEI header NICOLAI AVANCINI E SOCIETATE IESV LYRICORVM LIBER SECVNDVS. AD SAC: ROM: IMPERII PRINCIPES. ODE I. Pro Pace Germaniae. VIctor, quo precio stet tibi laurea, Per tot parta neces, bella, cadavera, Regnorumque ruinas, Per tot funera, non vides? Orci te Furias, te Stygis incolas Eduxisse ferunt; Martis acinaces Caedes, praelia, strages Haemi bellicrepo e iugo Te traxisse canunt: quaeque erat unica Ad lethum via, per te quoque multiplex Facta est. Namque perimus Ferro, flumine, et ignibus. Quin tellus pyrio pulvere dissilit. Inque auras levior iam lapis evolat, Ingentique fragore Troiae moenia corruunt. Ah! cur empta placet laurea stragibus? Cur, qua strata patet funeribus via Provectare triumphum Per calcata cadavera? Cernis; quae facies, quisve Alemanniae In vultu gemitus? sanguinea manu Turres, oppida, et arces, Urbes, moenia diruta, Saevi relliquiae Martis et ignium Maerent sub cinere; hic, sanguine qui piger Ripas sordidat Ister, Et lento fluvio natat; Aggestis gravis hic corporibus stetit, Et per non solitos effluus alveos Late condidit agros Tabo, sanguine et ossibus, Hoc quodcumque vides, qua fluit Isara, Qua Rhenus properat, qua Lycus aufugit, Et qua fluctuat Oenus, Martis cruda fuit domus, Bellonaeque lares: hic Furor, hic Metus, Hic Dirae, hic violens imperium necis, Hic Discordia, Erynnes, Hic ira, hic rabies stetit. Hic iam pulvereis moenia ductibus Pinguntur, Pario muri ubi marmore, Auratisque columnis Portabant laquearia. Hic Manes ululant, hic Lemures gemunt. Hic umbrae Stygiae tristibus insonant Lamentis, ubi pacis Fervebant hilares ioci. Hic delubra DEI, hic inviolabili Maiestate domus intulerant caput Astris; nunc ubi equorum Stant inculta cubilia. Hic arae Superis thura frequentibus Urebant phialis, nunc ubi sordidus Aris impietatis Mystes sacrilege litat Et vos haec facies, hic patriae dolor Nondum tangit? adhuc castra remugiunt, Et convellere mundum iurata agmina saeviunt? O! si quae pietas pectoribus calet, Martis bellicrepos tollite, PRINCIPES. Bellonaeque fragores, Feralesque tubae sonos. Pacem mundus amat, murmura cornuum. Et Martis strepitus, et litui sonos Pertaesus: date pacis Tranquillae otia PRINCIPES, Pacem busta petunt, et lacrimae urbium. Et versa in cineres oppida, et horridis Albens ossibus aequor, Et lassus patriae vigor. Et sperare licet: iam nova promicat Iris pacifici nuncia gaudii; Iris sanguine Caesarum, Et stirpe Austriadum sata: FERNANDUS patrii nominis, et rei Haeres, Caesareo sub diademate Cinctus murice Regum, Iris Regia promicat. Olim Lamechidae nuncia ab aethere Missa iris pelagi composuit minas, Rixantesque procellas, Et bella Hippotadae stitit. Non fallor: veniet candida in Iride Pax, rursus niveis vecta curulibus, Germanusque redibit Candor, simplicitas, fides. Ad Celsissimum Principem ac Dominum IOANNEM WAICHARDUM. PRINCIPEM AB AVERSPERG, etc. ODE II. Cum is a FERDINANDO III. Imperatore in Principum ordinem adlegeretur. INter nomina Principum, Felici augurio, prima potentiae Incunabula ponere, Pars ingens decimae prosperitatis est. At virtutibus evehi, Et fundata Patrum stemmata vincere Maiori studio; gravis Hoc mentis meritum est, quam Sapientia Magni pronuba consili, Curarumque capax curia pectoris. Plebeiamque licentiam Refrenare potens gratia sospitat. Haec, WAICHARDE, secundior Sors, hoc elogium Principis optimum: Virtutis studio sibi Famae sternere iter, nec residem Patrum Partae incumbere gloriae, Fun dandae immemoren. Posceris. Hoc sat est; Nec tam verticis infulam Ambis ipse, tuo quam requiescere Optat gloria vertice, Heroumque latus cingere purpura. Tu desiderium tui Infudisti animo CAESARIS, ut leve Censeret meritis decus, Misceri in seriem et nomina Principum. Haec flos vividus ingeni, Haec vis iudicii mole potentior; Et dives Sapientiae Pompa, et nobilibus parta negotiis Tot rerum experientia, Et mens feta gravi pondere consili. Torrensque aureus eloqui, Et Suadae facilis vena opulentior Reddi praemia grandibus Poscebant meritis: haec amor Austriae, Et consumpta laboribus Aetas Austriacis, propositi tenax Et iurata fides, doli Prensantumque Themis nescia munerum, Pectus rebus in arduis Semper magnanimum, Solibus aemula Virtus, cor adamantinum, Caelo par animus, vultus atrociae Fati cedere nescius, Haec sancire tuis praemia laudibus Urgebant grave Principum Pridem concilium. Quin tibi CAESARIS Affectus, meriti memor, Infesse studuit; cuius ad Imperi Germani diademata Formasti sobolem. Nec potuit satis Aut voto ipse suo, aut tuis O PRINCEPS, meritis pendere. Nunc age Maiorum titulos tuis Addensa titulis: quaeque modestior Pulsat limina Gloria, Admittique rogat, blandior excipe. Sed quo limine PRINCIPIS Admittis titulos; hoc simul arduis Regum pande negotiis. Nimirum, facilis quem statuit DEUS Subiectos populos super, Undasque et strepitus plebis in arduas Curas evocat. Otio Privatus fruitur: mille negotia Urgent Principibus caput. Illi certa, quies constat, et otium Rerum fluctibus altius; Qui vitat titulos, qui sibi vivere Soli condidicit: graves Curae sollicitant atria Principum. AD PALEN DEAM. ODE III. Petit gregis Viennensis Pastorem. DIva gemmanti radiata Sole, Quam timent silvae, famulusque retro Montium census colit, et virentum Vulgus agrorum: Si tuum stratae genibus veremur Rite delubrum, facilique vota Aure dignaris, dabimus Sabaea Munus acerra. Qua serenato spatiatus alveo Prodigus laudes vehit AUSTRIORUM. Ister, et patri triplici rependit Mole tributum; Fertilis frugum, pecorisque sedes Aream pandit, viridesque Veris Educat proles, et Etesiarum- -Illudit amori. Hic ubi ludens grege campus omni Dulce pellitis ovibus Galesi Invidet nectar, viridique certat Herba Venafro, Ambulant lymphae, vitreumque trudit Rivus electrum, meliorque terrae Vultus armento gracilem propinat Aequore scenam. At quis errantis moderator arvi Pastor aprica modulatus herba Ferias agnis canet, et Phalanti Otia ruris? Aut quis insani rabiem Leonis, Fulmen armenti, nivei Tyrannum Velleris, vita bene prostituta Arceat ignis? Te penes nostri gregis est potestas; Te minax campi metuit Lycaon, Cum laborantes sitientis ore Eripis agnos. Dum tibi Maurus vapor inter auras Damna Panchaeae pretiosa silvae Devorat, pastorem avidis petitum Annue votis. Nolo venalem precio laborem; Emptus argento labor otiosis Incubat stratis, vigilemque mentis Negligit arcem. Ille Thersites, fideique nobis Immemor sponsae, residi supinus Otio curas dabit Adrianae Fluctibus undae. Dextra venalis fidei propola, Fas nefas miscet. Gregis o Tyranne! Quem Molorchaeis ululata campis Proelia terrent. Talis, o pulchro cycladata Sole Diva Pastorum, nemorumque Praeles, Talis ad nostros gregis: Imperator Excubet agnos: Cuius ad virgam male feriatus Terror armenti dubitante raptus Horreat cursu, trepidisque Taurus Palleat ursis. Prodigus vitae redimit peremptum Pastor armentum, precioque fusi Sanguinis gaudet spolium luporum- -Emisse bidentem. AD VIENNAM. ODE IV. Pales Pastorem designat Reverendissimum et Illustrissimum D. PHILIPPUM FRIDERICUM BREÜNER. DElicta silvae pervigil arceat Pedo PHILIPPUS: quem vigilantia Argum probavit, cui fideli Excubitrix sedet ore cura, Terror luporum prodigialium; Seu qui Sicani pectore marmoris Suxere venas, et parente, Duritiem Prochyta biberunt Seu quos paternis Taygeti iugis, Umbrisve Tauri Persephone suo Lacte educavit, vel Molorchus Relliquiis satiavit hydrae. Illi propinquae sollicitudines, Gregum magistrae, tela fugacium Arcent pavorum, in Austrienses Non iterum reditura campos. Ille aestuoso qualiter evolat Immugientum pondere nubium Crinale fulmen, quod minister Per medios rapit ignis Austros. Ibit cruentis Myrmidonum feris Postrema clades, et Dolopum minas Vastabit omnes. Heu! proterva Dulichiae date monstra silvae. Hic ipse, qui nunc dentibus increpat Iras Lycaon, fataque rictibus Affixa portat, si cruentis Austriadum meditetur agros Tentare bellis, sacrilega pedum Cervice tinget. Sic placitum Pali Est Austriensi, sic odorae Dona Arabum meruere nubes- Sic fida magni pectoris hospita Virtus parentum, et clarus originis Promittit ordo, quem vetusta Fama Patrum, seriesque Avorum Ostentat orbi, quam neque temporis Fuga invidentis, nec retro dissipet Livoris incumbentis ira; Nec rigidus rapientis aevi Extinguat imber. Sic quoque nobili Inscripta honesti linea pectori, Divesque recti mens, et acre iudicium, tumidisque pectus Rerum natantum fluctibus altius, Et vis profundi provida consili, Virtusque par vasto labori, Relligio, pietasque spondent. Hic impotentis toxica Cerberi Et belluosis partubus editos Lupos, et immanes Leones Fulmineo prohibebit ausu. AD GREGORIUM SIRUM. ODE V. Retinendam esse in utraque fortuna animi aequabilitatem. SAnctius vives; neque, si Favoni Aura dum lambit, maris inquieti Urgeas altum, placidoque navim a Littore pellas: Nec procellosos mare dum tumultus Excitum volvit, nimium timendo Cautus horrescas, teneatque semper Anchora proram. Auream quisquis nihil ambit urnam, Ferream quisquis nihil expavescit; Ille turbato suus esse rerum Ordine novit. Subditam quisquis mediocritati Applicat mentem, nihil obsoletum Horret ad tectum; nihil intumescit Gangis honore. Ipse Fortunam sibi fingit: ipse, Cum graves casus movet, antegressus Exitum, occurrit melioris aureo Sortis asylo. Ipse, cum sortis refluunt secundae Candidi Soles, bene praeparatus Horret adversos; neque lora menti in Gaudia laxat. Nulla sors longa est: abeunt Decembres, Et redit Maius: pelago procellae Detument; somno placido quiescunt Murmura ponti. iam gravis pinum Boreas lacessit; iam levi illudit Zephyritis aura: Laeta succedunt tragicis, dolori Gaudia cedunt. Faustitas et Pax bene praeparantur Luctibus: nectar melius palato Accidit, quando labra virulentus Tinxit amaror. Sic diem quando rutilo serenum Crine spectabis, medioque euntem Axe, venturas meditare denso Turbine nubes. Nil time infestam, nihil hospitalem Aestima sortem: fugit ista, et illa Cedit; alterno subeuntque semper Ordine scenam. AD FIRMIANUM. ODE VI. Sapientia Rei publicae utilis. HOminum res fatuorum est, radiare Magis auro, phalerisque imperiale Latus ambire, quam honesta caput umbra redimire. Hominum res stolidorum est, populares Magis armis premere iras, quam operoso Sapientis studio, consilioque invigilante. Furor insania fiet, nisi mentis Moderamen vice fraeni domet iras. Animi expers calor, et consilii mole sua alget. Age, Martis violento quatiantur Grege muri; furiali face tecta Tumulentur, glomeratisque catervis ruat imber: Crepet aucti tuba Martis, generosos Pede palmas meritura, et cinerali Tumulatura sepulchro sacra, acerras, bona, Cives: Quis ovantis fera Martis removebit iuga muris; trepidantes quis in urbe Populorum premet undas, animosque ingenerabit? Glacialis pavor omnes inhonesta Febre stringet, neque Civis, neque Ductor, Neque miles venientis dominatum premet hostis. Hominum res sapientum est, moderari Inimici lanienas, animosque Populorum exanimatos documentis animare. Age, Civis tonet armis, fremat urbis Moderator famulari gravis aere; Populi seditionem iugulare, est sapientis. Ciceronem meministi, Cyneamque- Hic in urbes penetravit sapiente- -Eloquio; ille expulit Urbis dominatu Catilinam. Sapiens non sibi vivit: veluti Sol Aliis commodat ignem; tamen ipse et Sibi lucet, sibi parcus, reliquorum in bona largus. AD MARTINUM BUCCHUM. ODE VII. Taciturnitatis commendatio. SIlentiosi Pythagorae cata Musaea laudo, Cede loquacibus Odis hirundo. Multa verba Sunt animi rudioris index. Plerumque multum, quod vacuum est, sonat; Siletque plenum. Dolia tinniunt Ex hausta, si pulses; tacentque, queis animat gremium Falerno De colle vinum. Flumina quae strepunt Profunda non sunt. It tacito Padus Gravis fluento, vixque ripas Alloquitur taciturnus unda. Parens aquarum non nisi mobili Afflatus aura Nereus adstrepit; Magnasque securus carinas Quando silet, vehit, et quietae Importat orae: at quando sonantibus Garrit procellis, heu, cave! rupibus Allisa tempestate grandi Naufragio ratis interibit. Sentire multa, at pauca loqui iubet Compendiosae lex Sapientiae, Absiste verborum propola: Qui tacet, hic Sapiens habetur. AD PAUSILIPIUM AEGROTANTEM, ODE VIII. Ut morbi vim forti animo ferat. NOli, quem quereris gravem Morbum, difficili mente retundere. Pars maior cecidit mali, Si constans animus non superabili Se firmat patientia. Illic meta mali est, mens ubi torpuit. Saevos inter aculeos Dura PAVSILIPI; qui premit impetus, Non est alea saeculi, Aut longi studium temporis. Indoles Innata est cruciatibus, Non torquere diu. Quo gravius ferit Tormentum, hoc citius perit. Sic natura pio digerit ordine Humanae numeros dicae, Tormentique vices; ut tolerabilis Sit morbi impetus, aut brevis. Ergo si tragicis sors gravior minis Maestum PAUSILIPI tibi Cor pulset gemitu, tristibus abstine Frontem involvere nubibus, Aut pugnare DEO. Nutibus aetheris Assentire lubens. Ego Sortis difficili impulsus ab alea Numquam vulnera sentio. Caelorum imperiis asperioribus Flecti non didici; at lubens Fatorum obsequiis subdere verticem. AD FAUSTUM CASSARUM. ODE IX. Vera Nobilitas non est a sanguine, sed a propria virtute. TU ne patricii quaesieris stemmate sanguinis Dici nobilior; nec patrias deses imagines Successor numeres. Non faciunt symbola nobilem, Non Patrum clypei, aut paciferae Palladis atria Maiorum statuis obsita, nec laurea gloriae, Quam gentilitia saeta tulit mens sapientia. Haec Patrum fuerant: non tua sunt. nemo nepotibus In famam viguit. Si qua fuit nobilitas Patrum, Haec iam praeteriit; nec riguo flumine gloriam Infudit soboli per facilem sanguinis alveum. Et quo tot Curios Herculeis viribus inclitos, Tot Drusos recolis, procidui fulcra tot Imperi Heroas patrii, aut Aeacidae, aut Scipiadae pares; Si Patrum titulos immemori pulvere degener Condis, nec paribus facta Patrum laudibus amplias? Quo censes clypeos, et Scythica grandine saucios Umbones crepitas; femineo si tibi cor metu Concussam trepidat? Danubium quid canis amnibus Mixtum sanguineis per patriae praelia dexterae Virtutemque atavi; si tumulas ingenium mero Sorberisque scyphis? Non magis in te bona patria Migrant, quam vitium. Nobilitas et Sapientia Nulli innata fuit. Nobilis est quisque suo magis, Quam stirpis radio. Quis sapiens a sapientia Maiorum meruit Socraticum scandere pulpitu? Aut quis pumilio, quamlibet ipso steterit iugo Haemi, aut Taygeti, vel Rhodopes culmine, grandior Evadet? Celebris quisque suo est, quisque suo potens. Secernas animum: Consulibus par erit Irus, et Codrus Caesaribus. Nobilitas unica proprii Est virtus animi. Nemo suo debeat ortui Vitae exacta brevis, sed meritis grandia, saecula. Haec magnum faciunt, quae quis agit, Sive Agamemnone, Sive Iro genitus, nobilis est, qui popularibus Se vulgi studiis eximit, et pectoris indolem Virtuti dicat, et se studiis mancipat aetheris. AD BEATAM VIRGINEM SINE MACULA ORIGINALI CONCEPTAM. ODE X. VIRGO, quam pronis venerantur astra Ignibus, cuius famulata plantis Luna se subdit; cycladique Phoebus Totus inerrat: Sive tu Regis cupis Aula dici, Seu Parens vitae, Genitrixque Verbi, Seu voluptatis Paradisus, Hortus Numine clausus: Sive tranquillum Mare Gratiarum. Seu magis Caelum cupias vocari, Numinis Sedes, Puteusve aquarum, aut Ara salutis: Undique es labis genialis insons: Quodque nos crimen prius interemit. Quam sumus nati, tibi Gloriosa Virgo pepercit. Regia es: sed quae reseravit aulam Angelo Pacis, Peream, cruentam Si Stygem credam celebraste primi hic Foedera belli. Es Parens vitae, Genitrixque Verbi. Conflagrem, si te prius in catenas Mortis abreptam periisse primo Funere credam. Es voluptatis Paradisus. Ista Sede vitalis mihi cesset aura, Si prius credam hic latitasse nigrum Agmen Averni. Hortus es clausus. Peream, malignum Si halitum credam prius involasse, Quam, maritali superadveniret Spiritus aura. Es supernarum Mare Gratiarum. Concidam; si tu prius acta Cauri Flatibus, quam se Zephyrus benigna- -Infunderet aura. DIVA, te Caelum veneror; sed isto Monstra non credam stabulata caelo, Antequam Numen sibi destinatum Hospes adiret. VIRGO, te oredo Puteum; sed undas Non tuas credo prius in venenum Isse, quam Verbum biberet salutis Pocula nostrae. Ara canteris: tamen hac in ara Ante divinum thymiama quisquam Credat accensas nebulas Averni- -Arsisse favori? Ite; non credo geniale crimen VIRGINI infestum. Sine labe puram Hic reus voti cano. Si negaro, Fulmine stringar. AULAE DEFENSIO. ODE XI. SIc est: invidiam gloria parturit. Et Fortuna benignior Spectantum lacerat viscera. Nominis Splendor dilaniantibus Livoris nimium dentibus obiacet. Aulam criminis arguit. Aulae qui studio pene perit. gravem Famam Principis inficit, Qui frustra titulos quaerit, et ambitu Se consumit inutili. Non est aula malum; sed malus aestimat. Fraudes, ambitio impotens. Innexique doli, mentis Erynnides, Praeceps ira furoribus, Legisque impatiens prava licentia Intra limina Regiae Infertur vitio tecta adeuntium. Stabit criminis innocens Regum augusta domus, si sua crimina Nemo vestiat infulis. Quodcumque aula mali, vel sceleris tenet, Extra limina nascitur. Hinc cum se populus densior ingerit, Intrat cum populo scelus. Hic secum invidiam portat, hic ambitum, Alter praecipites minas, Et multo gravidum funere acinacem, Fraudesque, et tacitos dolos: Alter non humilis sanguinis ultimus Haeres, sedulus aspici, Immanem caperat fronte superbiam; Solique invidet aemulos In vultu radios: alter in osculis Fert incendia Cypridis. Sic cum quisque suum detulerit scelus, Crescit cum populo malum. Vis aulam innocuam criminis? elige Non qui limina basiant, Frontemque assiduis risibus explicant: Non quos ebria murice Accendit Phrygio vestis, et aureis Bullis omne latus sonat; Non quos lucra iuvant vanida gloriae: Sed quos vel Sapientia, Mentis consilium, iudicium grave Fetumque ingenio caput, Vel quos Relligio munere Caelitum Ornat; avosve coloribus Virtus sidereis pingit; et aurea Vestit nube modestia, Sic cum nemo nocens limen adiverit Regale, aula erit innocens. AD MILITES. ODE XII. Hortatur ad arma. NAm quae minacis fulgur acinacis; Irasque ferri condidit improbo Vagina neglectu, et feroces Segnitie cicuravit enses? Quis bullientem sanguinis impetum, Quis mentis ignem, et fulmina dexterae Extinxit, et torvam pavore Saevitiem timor occupavit? Audete Martis consilium sequi, Felicitatis commoda publicae Si quos iuvabunt, et repulsis Temperies reparata nimbis. Pax empta bellis advenit, et salus Tota est in armis publica: vulneri Sic admovet ferrum Machaoen, Cui facilis male dextra parcit. Resume ferrum, et pectoris aes triplex. Expergefactum mascula provocet Virtus vigorem, Martiamque In segetem rigeat iuventus. Fastigiatas demite vertice Turres capilli, casside pulchrius Caput sub aerata vigebit, Quam fluido radiet sub auro. Emenda ferro Pax, animis eget, Manuque: si quas sub glacialibus Scythes pruinis, vel Gelonus Sub Tanai tumulavit iras. Expergefactas ad lituum vocet. Si quos dies, vel Gangis ab aureo Sinu evolutus, pendulusve De medii cavitate caeli, Aut funerandus fluctibus aequoris Videt furores ire superstites, Ad arma, ad arma convolate: Certa salus posita est in armis. AD PUBLIUM COMMODUM. ODE XIII. Deplorat bellorum calamitates. O Nulla longi gaudia temporis, Brevesque Soles, quos radiantibus Regina quadrigis voluptas Lora ioco quatiente ducit! Heu posterorum risu Alemannia Cantanda quondam! scilicet aureae Felicitates bellicosum Trans Tanain, Scythicosque nimbos Evanuerunt. iamque minacibus Cadmaea contis messis in horruit; Quam bella, quam caedes, gravisque Ilias insequitur malorum. Exhauriuntur civibus oppida, Campi colonis, moenia milite, Et tecta, et urbes inquilinis, Prole pater, patre caesa proles. Non flos iuventam, non redimit senem Caducus annus: funera vulnere Caeco immolantur; fama, virtus, Forma, decor, tumulatur Orbis, Evisceratur condita montibus Medulla; certis ictibus erutae Rupes labascunt; hinc recumbit Arte iugi tumor, inde surgit. Aedes in ipsas Numinis, impotens Desaevit ardor, stant vacuae sacris Sedes adorandae, et tumultu Sacrilego temerantur arae. Recordor aevi, quo sine nubibus Vulgus fluebat pacis amoribus, Intraque porrectas, et extra Imperium saliebat Alpes. Felicitates at procul aufugae Cessere nostrae; damnaque fertili Crevere partu, O quae malorum Iliadi dabit hora finem! AD MICHAELEM ARENDAM. ODE XIV. Aulae periculorum admonet. SVperba nullo crimine nomina Vacant: agresti sub lare tutior Amica virtus hospitatur, Quam Tyrio resupina in ostro. Quo multa sese nomina congerunt, Plerumque virtus exulat: otia Hac exeunt, qua intrat tumultus, Et strepitus titulorum inanis. Reclude vastum limen honoribus, Latam dedisti criminibus viam; Si quam frequentant aedem honores, Hanc scelerum furor inquietat. Nescit potentum limina faustitas, Vitaeque candor, puraque veritas, Nec fas, nec Astraea, aut Parentum Cana fides, niveique mores. Furor satelles stipat aheneas Fores palati, livor inambulat Imum penetrale, et suprema Tecta tenet furiata Enyo. Libido sancit iura, calumnia Mendaciorum fraudibus illita, Tristesque indictae, et dolosae Sub titulis latuere larvae. Haec providenti limina MICHAEL Cura cavebis; quae facili potes Intrare gressu, sed ligatam Difficile est revocare mentem. AD GABRIELEM VENDIUM. ODE XV. Scelerum poenas nemo effugiet. CEdo, beato vela Favonio, Sortisque VENDI risibus explices, Cyproque servam, vel Phraatae Divitiis, dominoque Baccho Mentem remittas. Exiget, exiget Ventura quondam supplicium dies. Suspendit ultor Numen ictum, Lenta rapit Nemesis flagellum? Sed tarda quamvis poena nocentibus, Non vana certe est. Plectere distulit Immane crimen? tarditatem Supplicio graviore pensat. Quod si reducat vindicibus DEUS Manus ab armis, nec subitaneum Vibret per auras fulmen, ipsa Mens scelerum rea se fatigat. Ut poena desit, supplicium sibi Mens est acerbum; quam pavor, et timor, Umbraeque, larvaeque, et tyranna Eumenides face subsequuntur. Seu nox Iberis emeritum diem Mergat sub undis; seu revehat diem Recentiorem Aurora, semper Lictor agit pavor, et medullas Mentis tyrannus discruciat metus. Sequens priori maxima crimini Est poena crimen: haec minaci Semper agit stimulo scelestum. AD ANTONIUM PRVDENTIVM. ODE XVI. Malos socios cavendos esse. VIve, PRUDENTI tibi; pluriumque Frater evita, sociusque dici. Antequam quaeras populo videri, Disce latere. Saepe qui mores tulit innocentes In forum, mores retulit nocentes In domum. quivis vitii propinquo- -Instillat amorem. Quisquis ad flammas steterit, calebit, Quamlibet nolit: pariter rigebit, Quisquis algenti dederit Decembri Stringere membra. Mollis emollit socius, dolosus In dolos ducit, ferus efferatos Imprimit mores; docet invidere Invidus alter. Sic pecus pestem pecudi frequenter Allinit; carbo socium profanat Igne carbonem. Sua quisque amico Crimina suadet. Vive, sed tecum; populumque vita. Ille securus, placidusque vixit, Qui sibi solus vice plurimorum Sufficit unus. AD GEORGIUM LINAEUM. ODE XVII. Felices Iani Calendas precatur. LEgenda Vates carmina posteris Committo chartae. Nomina Caesarum Ignota Thuscis sub sepulchris Nocte sua tumulata squallent. iacent perenni Regna silentio Oppressa Regum, trita Quiritium Fama, et verecundis sepultae Noctibus occubuere laudes. Quam saepe famam livor ab aureo Rosit trophaeo? at non Acheronticis Exorta ab antris te, GEORGI, Invidiae tumulabit umbra. Doctus perennem nominis aurei Impendiosae merce scientiae Parare famam, per nepotes Ingenio cumulabis aevum. En iam paratus saecula ducere Longaeva ianus fusa citantibus Parcis ademit, Gratiasque Staminibus glomerare lentam iussit senectam: saecula Gratiae Trahenda longo staminis ordine Sumpsere, pronus queis Apollo, et Pierides sociant laborem. O Gratiarum stamine dignior, Dura, GEORGI, et temporis aufugi Incide pennas, dum bifrontis Saepe dies repetita iani Revolvat aevum, milleque saecula Beata ab auro, queis tua gemmei Supremum honoris concitatis Gloria currat iter quadrigis. In Funere D. JOANNIS HAERINGSHAVSER. ODE XVIII. NOn, si labantis saeva necessitas In damna mundi fraena licentiae Relaxat, ac ignara flecti Firma rigent adamante fata, Totum rogalis machina flammeis Fratrem procellis, et lacrimabili Involvet igni, nec caducum In cineres aget urna Fratrem. Quod lege fluxi corporis omnibus Erat ferendum, non timuit mori. Lethumque corpore interempto Parte sui meliore vicit. Mori suprema non timuit die, Quem saepe virtus edocuit mori: Cui pectus ambulare doctum. Arva super popularis aurae Dedit. Sepulchri nescit inertiam Divina Virtus; nec lacrimabili Urgetur orco; nec remistis Turpe latet tumulata in undis. Sed torta Martis spicula despicit, Et se quietis nubibus inserit, Dulcemque gustatura pacem A strepitu revocatur Orbis. Hac tu IOANNES tendis iter via Urnae superstes. vidimus horridis Armata telis Fata ad urnam Ante diem propera evocare- Audis vocantem. certior Icaro Arces revisis sideris igneas, Quo fata non scandunt, sed uni Sceptra manent stabilita vitae. AD D. RUDOLPHUM BIDIUM, ODE XIX. Filius Parenti annum faustum ineunte iano precatur. TItan, morantes pone fugacibus Annis catenas; quasque per aureum Caeli coronati theatrum Praecipiti Pyroente vectus Agis quadrigas; siste: nec annuo Florae tributo germen inambula, Nec obvia Alcidae Leoni, Nec geminas repete Aequitatis Lances, nec Ursas: hic melioribus Discriminavit partibus annuam RUDOLPHUS aetatem: nec extra. Quaerit opes melioris anni. Sub temperata mente agit aureum Ver: fortitudo aestivat in ignibus Leonis; autumnat bilance iustitiae, sapientiore Sub mente canae sunt hyemis nives. Hic siste Titan: non levibus rotis Hic ibit annus; sed perennes Inter aget sua festa pompas. Audimur! axem iam pigrioribus Canthis serenat Phoebus, et orbitae Cursus, reluctantemque currum, et Fata tenet breviore loro. RUDOLPHE, sic te ianus amet tuus, Et aemulandum te soboli polus Conservet, usque dum coronet Par sobolem sine nube virtus. AD GEORGIUM KRIMIUM. ODE XX. Faustam navigationem precatur. IAcete fluctus. Dii quibus est amor Turbata somno flumina sternere, Qui contumaces in procellas Imperium domini tenetis, Favete. vobis grande GEORGIUM Concredo pignus, pignus amabile. Favetes; dum pacata nostrae Dimidium gerit unda vitae. Et tu nitentis pulchra Serenitas Propago caeli, filia siderum Istro natantes molliore Diva rates comitare vento. Fallorne? an Istri terga silentibus Pacata ventis, et tacito Tethis Ludit natatu, vitreisque Danubii soboles capillis Circum volantem dat choreas trabem? En omnis una Nereidum chorus Comes per undosam quietem Laeta pari terit arva gressu. I navis, altum fluminis otium Dum se supinat, pone fugacibus Impulsa ventis, et lege Istro Austriacas famulante ripas. AD FERDINANDUM KRIMIVM. ODE XXI. Amici adventum nunciat. SAtis dolori; iam satis et super, Datum querelis: corrige flebilem In fronte luctum, FERDINANDE, - -Impensa Deos tetigere vota. Et iam tenaci Typhis ab anchora Littus resolvit, iam procul alveo Georgium desideratum Unda vehit. placidoque motu Ister secundat. deripe segnibus Moris catenas, nec piger otio Divende Soles; iam propinquis Danubii sonat unda remis. Amor morarum nescius impigras Exercet alas! gratior est salus Praeoccupata, Gratiarum Mixta choris, calidaeque mentis Inserta sedi. Qualia Gratiis Delubra quondam consiliantium Gratus Pelasgorum Senatus Constituit, memoresque acerras Accendit aris talia te sinu FERNANDE mentis convenit intimo Delubra moliri, in Georgium Sancta tui monumenta Amoris. Adest; quid haeres? iamque natatili Exscendit alno. quid refluentia Per vota luctaris? tumultum Pone animi, dubiamque pugnam Spei et timoris: portus habet ratem, Arena amicum. Surge, superstitem Fatis amicum FERDINANDE Stringe sinu, veterique amore. AD ANDREAM ORAEMONEM. ODE XXII. De vitae brevitate. HEu! quam dolosa ludimur alea! Umbrisque mentem pascimus aufugis! Dum vota vitae longioris Sollicito meditamur aestu. Excede porro saecula Nestoris, Et cana vatis tempora Persicae, Annosque Tithoni, nivesque Exsupera Pyliae senectae: iurata tecum pectoris hospita Puro voluptas stamina protrahat Auro laborata, et serenis Ad genium famuletur astris; Clementiores temporis arbiter, In apparatus dulce supercili Numen serenet, grandietque Deliciis opulentus aether: At quando amicis lustra Favoniis Producta current, et Charitum ioci, Risusque laetum blandientur, Vive memor fugientis horae. Nec longa vitae stamina cogita, Brumaeque sparsas canitie comas: Quot lustra vivis, tot prementis. Lustra potes numerare mortis. Imus. futuri conscia funeris Praetervolantes hora vorax dies Absumit, ac instante letho Vita suam premit ipsa vitam. Qualis serenis dum micat ignibus Nocturnus ardor lampadis, in suam. Desaevit aetatem, coloque Ire iubet breviore vitam. I, longa felix saecula protrahe Semper futuri temporis helluo, Annisque millenis beata Mille iterum superadde lustra; Censebis albi saecula lilii, Lustrum rosarum; quas veniens dies Suo superbas in theatro Obstupuit, medio peremptas Ab axe vidit. Nemo perennibus Mensuret annis, quod vorat unicum Fatale momentum; ultimumque Hora brevis trahit in sepulchrum. In Funere Domini GERARDI RAAB, i. U. D. ODE XXIII. Deflet eius mortem. VErum est: orbita temporum Umbras Pegaseis cursibus incitat, Atque hora impatiens morae Praeterlapsa diem praecipitem rapit. Sic undis iubar aureum Cum Sol extulerit, vix medium aethera Flammae pensilis igneo Accendit precio, mox ruit impetu In Tartessiacum mare. O Solis nimium lubrica semita! Specta (si lacrimae tamen Te spectare sinunt, nec tenebras tuis Infudere oculis) vide Nostri praecipites Solis in Hesperum Lapsus. Sol meus occidit GERARDUS: radiis quem Sapientia Investiverat aureis, Flammis Consilium, Astraea coloribus; Quem virtus aluit parens: Cui constans animus, cui Vigilantia Indefessa meridiem Auratum dederat. Sol meus occidit GERARDUS. Lacrimae genis Nostris deciduae sternite mortuo Pontum: Sol amat occidens In salsi tumulum defluere aequoris. In Funere. Eiusdem D. GERARDI RAAB, i U . D. ODE. XXIV. NUm totus raperis pater? Et post fata tui nil manet amplius? Parcae, o curta necessitas! Frustra funereis horrida casibus Magnis interitum viris Intentas: spolium corporis exues. Famam non rapies. Diem Claudes curriculi, saecula sed tamen Immortalia sancies. Quantum temporibus detrahis invida, Tantum laudibus aggeris. Virtus interitus nescia, saeculis Vitam prorogat integris. Quamvis in cinerem corpora defluant; Ignis sub cinere hoc manet. GERARDI cineres, si lubet, emovet En scintilla frequens volat, Virtutisque nitor vividus emicat. Sed siste: o precor abstine Motu, nec cineres laede superstites: Ne quas in gremio fovent Scintillarum animas, invida sidera Nobis eripiant. Habet Hoc, vel iusta nimis, vel nimis invida Astrorum. Pietas, amat Addi nostra suo sidera sideri. AD COELITES. ODE XXV. Pro pace Germaniae tot bellis devastatae. QUae Martis artes, cernite Caelites, Quae decoloris sanguine Nerei, Quae forma Rheni, Istri, Lycique, Quae facies miseranda terrae! Regina mundi non superabilis Germana tellus, lubrica sanguine, Confossa telis, usta flammis, Vix tenuem trahit oris auram. Caligo densa nube Bohemicum Involvit orbem: Vandala Moravus Expertus arma est; Alsatamque Ostrogotho tenuit lupato Mavors rebellis: flamma Silesios Exhausit agros; Westphaliam sitis Exuxit armorum; et Gothunnus Per Bavaras equitavit oras. iactata bellis saepe Borussia Undavit alto sanguine civium, Multusque Franco, multus arctum In cinerem Pomeranus ivit. Illa insolentis Virgo proterviae, Superba magni robore Caroli Olim represso, nunc probrosum Parthenope in cinerem flagravit. Ferocienti Lipsia non semel Praedam Gradivo non tenuem dedit; Senum, Sacerdotumque mixtum Herbipolis gemuit cruorem Instante Adolpho: vidit aheneis Suos catenis ludibrio trahi Bamberga Patres, et Senatum Vandalicis dare terga lixis. Augusta multo fervidad milite Bis cessit hosti: et iam prope tertiam Cladem dedisset, ni paratis Suppetias LEOPOLDUS armis Tandem tulisset. Gloggavia utraque Flevit suorum funera civium; Flevit Brisacum, Gallicanos Impatiens tolerare fraenos. Quod Bruna nondum sedibus eruta Suis fatiscat, gloria Martii Est magna Sousae, sed ruinis Ampla tamen cecidere tecta. Adhuc in ipso fert Olomucium Sinu Gothunnos. Quid memorem mare, Portusque Sudanos frequente Thyssagetum trepidare Luna? Aut quid Caneas non reparabili Damno sepultas, quando Othomannicis Per valla, per muros in Urbem Fecit iter furiatus ardor. Hae Martis artes, otia praelio Turbare; caedes, vulnera, funera, Stragesque miscere, et cruento Interitu sepelire mundum. O qui beatae pacis in otio Aeterna Divi saecula ducitis, Favete tandem, ac exulantem Imperio, revocate pacem. AD MARCVM TIMONIDEN i. U. DOCT. ODE XXVI. Medici ad Rem publicam idonei ET nos potentes in bona publica Viros paramus, discite posteri Non sola Brutorum, aut Numarum Aegeriae alloquio tumentum; Aut iuliorum nomina fascibus, Et Romulaeis digna securibus: Et nos Atlantes, publicumque Fulcra damus vetitura lapsum, Lauros, Steberos, Matthiolos, Crotos. Cuspinianos, et Medias rotas, Aichspaldiosque, Salviosque, et (Ne tumulis nimium vetustis Manes vocemus) vivit adhuc super Grata verendus canitie Pater, REgum voluptas, Caesarumque Certa salus, Libitinae, et acer Rechperger ultor, cui sua congerit Virtus honores; cui niveum caput, Sed acre pectus, mensque celsa Portat adhuc animam recentem. Cui candor alti proditor ingeni Frontem serenat, cuius in aureis Oracla labris mella verbis, Alloquio geniale nectar. Vivit superstes Lucifer ingeni, Scientiarum Condus et omnium, Decus Viennensis Minervae, et Praesidium Managetta primum. Quem copiosae fama scientiae Multaeque Lauri plausus amabili Attollit ala, quem sequaci Nobilitat popularis aurae Clamor triumpho: Sceptra Academica Versare doctus, regnaque Palladis Fulcire; quem grato tumultu, et Compositis venerantur umbris Lycaea Phoebi. Disce TIMONIDES. Quamvis lacertos subiiciat bono Astraea communi, et labantem Sustineat subeunte nervo Mundi ruinam; nos quoque pendulam Urbis salutem, et funera saeculi, Minasque mundi sustinere, Et dubiis vigilare rebus. AD ANDREAM COTTILVM. ODE XXVII. Pax auro venalis est. FElicitatis gaudia, COTTILE, Parantur auro, Saepe ferociam Pacavit argentum, et repensis Praelia detumuere nummis. Cui multa Persis divite de sinu. Tributa pendit Pygmalionia, Tagusque distentam flagellat Divitiis opulentus arcam, Hunc fausta cornu divite copia Ultro sequetur. qua radiantium It grando nummorum, et refusi Per populos vagus imber auri, Illac honestam pulchra pedissequa Trahit quietem, non sine plausibus Redempta pax, et advolantes Integritas comitata risus, Lususque, et albis otia curribus, Moresque amici, et blanda serenitas Tranquillitatis, et fidelis Propositi studiosus ardor. At retro vis, et prodigialium Circum corona cincta tumultuum Cessere bella, pallidusque Ora pavor, gelidique damna Funesta ferri; quosque minantibus Belona dextris torsit acinaces, Luctusque, maerorque, et dolores, Et Tragici simulachra Lethi. Pax constat auro: civibus otia Emuntur auro: praelia moenibus Pelluntur auro: auro quieta Temperies reparatur Orbi. AD FRANCISCUM PERONIUM MERCATOREM. ODE XXVIII. Damnis auri et argenti propostis, dehortatur a nimio huius cumulandi studio. VErum est: cruenti materies mali Parensque curae, et sollicitudinum Aurum est, et argenti et micantis Splendidior series metalli. Auri libido concutit urbium Muros ruinis; pergama diruit, Convellit arces, urbibusque Heu miserum male nudat Orbem! Aurum procellas suscitat alitis In arva ferri, et grandine plumbea. Prosternit agros, et volante Igne sacras populatur arces, Divum penates. turpis amor nihil Intaminatum deserit: otium Proscribit, et natos, patresque Per Tragicas inimicat iras. Auro perimus: mergimus improbi Felicitatem, dum male montibus Scrutamur aurum; et queis metallum Eruimus, sepelimur umbris. O caeca flavo pectora fulgetro Fallacis auri! o sollicitudinum Mentes avarae! quo inquieti Imperium tibi gleba cordis Aufert, PERONI? quo rapit impotens. Sitis metalli? dissociabile Quo scindis aequor? per furentis Quid toties pelagi procellas Urges carinam? Divitis Indiae Fastidiosis eripe fluctibus Mentem sepultam, et blandientis Fata Midae speciosa gressu Aude superbo proterere. Eripis Morsu Promethei, Ixionis orbibus, Et Sysiphi impendente mole, Et Tytii laceratione Mentem; metalli si eripis aurei Amore pectus. Pauperis insciae Curae mapalis, huc sequuntur, Quo praeiit sacer aestus auri. AD B. V. MARIAM. ODE XXIX. MARIA liber generationis. VIdimus caelum Sapientis arte Numinis factum. Liber est: character Sicera, ornatus radii; Planetae Litera maior: Isa. 34. v. 4. Non legam. non est melius serenae Mentis hic lumen; Sapientiaeque Incapax caelum, nequit aeviternam. 3. Reg. 8. Claudere lucem. Vidimus magnis hominem figuris Arte descriptum. Liber est: in ipso Frontis aspectu DEUS Author; intus Linea recti. Non legam. Postquam maculatus atra Labe peccati, prohibetur, Orci Debitus flammis. DEUS inquinatas Non amat aedes. Vidimus late spaciantis Orbis Machinam effusam. Liber est; peritis Litibus quondam bene destinatus Eccl. 3. Lege Tonantis. Non legam. Caeli rapientur ignis Impetu, solvent elementa flammae, 1. Petr Devoratorem male sustinebit Terra colorem. Luc. 1. Te legam VIRGO. Generationis Es liber. parvus; Sapientiam in uno Contines Verbo, quod amante scripsit Spiritus umbra. Te legam VIRGO. reliquis carentem Me libris MATER facilis docebis Unicum Verbum: quod ubi tenebo Omnia noscam. AD SEVERINVM CORDVM: ODE XXX. Quis sit Felix? NOn saxis ebur Indicum Incumbens BAriis; non laquearia Gemmis Indus inambulans; Non vestis Tyriis tincta coloribus, Non frontis nitor aureae Felicem faciunt, nec Mareotici Vectigalia marmoris: Non quidquid Lybicis verritur areis, Aut dives fodit Occidens. Sorti pauperies incubat aureae, Mordax Migdonias opes Cingit sollicitis cura pavoribus. Personata beatitas Mendaci stibio picta, per aurea Regum fulgurat atria. Auctam consequitur cura pecuniam, Aurum pallida servitus. Incorrupta quies strata potentium, Et cenas fugit Attali. Non Tartessiaci Numina gurgitis, Lambentemque loquacia Indum Memnoniis littora bracteis Si, CORDE, in tua limina Derives, stabili sorte beaberis. Felix cui Babylonios Luxus, et comites conditionibus Daunis sollicitudines Curtae cura rei corrigit, et manu Parca demetitur Ceres: Cui non vel Cilicum cura, vel aureis Undat Lydia messibus; Quem non vana trahunt esseda gloriae, Non princeps populi Favor. Hic mersum tenebris, et medium polo Aequa fronte videt diem: Hic nec Tyndaridum gaudet ad otia, Nec flet praelia Pleiadum. Et nullum Dominos pectoris ardui Fasces ponit ad arbitrum, Ad nullum timidus sortis aculeum. ODE XXXI. Decet Clementia Regem. EXasperata nube supercili Terrere vulgus, fulmine frangere Vocem, et cothurnato suorum Colla super pede inambulare, Regem vetabo. tergite barbaras, E fronte nubes ex oculis minas, Ex ore spumas, ferreasque Ex animis, manibusque flammas. Cui semper atri funeris arbitra Madet recenti sanguine dextera, Et saeva gaudet subditorum Per iugulos animasse tela; Regnare nescit. Non bene caedibus Fundantur urbes; non bene sanguine Ostrum coloratur, nec ardet Fulmineo bene dextra ferro. Sitire caedes, tigridis indoles Est, vel leonis. Fervor acinacis Exhaurit urbes, cum tyranno Incubuit malesanus ictu. Correcta plani ruga supercili, Mitisque Regem dextera condecet. Invisus es? depone sceptra: Regna diu timor occupare Nescivit umquam. Caedibus aggeris Cruente caedes? iam tibi stringitur Vindicta de caelo. Superbos Non patitur DEUS imperare Diu Tyrannos. Accumulas neci Neces recenti? desine Rex tuis Posthac vocari. semper ardens Regna chalybs male temperavit. Nutus severis nutibus asperas Obliqua spectans? Civibus igneas Infundis iras. quot sinistro Ore vides, totidem vident te Vultu sinistro. Vis popularibus Timendus undis ire? prior time. Haec certa lex est: qui timeris, Disce prior timuisse multos. Clementiores ergo supercili Nubem serenent duplicis Irides, Frontemque risus explicatam In populos Proceresque vertant. Blandis emuntur pectora risibus. Tam pervicaces nemo Ligustica De rupe contraxit medullas, Quas nequeat tenor explicatae Mollire frontis. prodita Caucasi Sub caute tigris, vel Borealibus Leaena saxis, blandiores Deposita feritate mores Discunt, magistri cum facilis manus Demulcet iras. Ut vice Numinum Rex sceptra tractat, sic Deorum Ingenuas imitetur artes; Parcus cruoris, caedium et abstinens, Et fulminantum nescius ensium; Nisi in rebellantum furores, Lenta decet manus imperantem. AD D. FRIDERICVM PLANCK. ODE XXXII. Cum iuris Utriusque Doctor crearetur. ISter nobilium pater Undarum, profugam Parrhasias super Booetae senis orbitas Astraeam patriis suscipe pulpitis. Non iam Romuleo latus Insignita Numa nubivago polum Praeterlabitur impete; Arctoasque nives, et pigra frigidis Visit plaustra Trionibus. Non iam Cecropidum, non Lacedaemonum Leges, et veterem Theumin; Non obsessa reis pulpita suscitat. En primis melior rosis Aurorae reducis, par radiantibus Pulchrae risibus Iridis, In terres Zephyris vecta iugalibus, Damnato revehit polo Secum Dardaniis iura Quiritibus, Dictatasque Lycurgicis Leges iudiciis: hic ubi Caesarum Ister mordet aqua lares, Appendit trutinam ponderis arbitram; Cui longo procul ordine Adrepunt calidis turba laboribus: At te candida gemmeae, FRIDERICE, manent praemia Virginis. Cernis? pendula nubibus Certantes animos perfidia fugae Fallit Tantaleae, et tuas Pulsat Diva fores: excute consciam Noctem nobilis otii, Et magnis animam suffice praeliis. Non multum tumulo abdito Distat sepositus miles in otia: Cum Mars increpat aereis Campum fulminibus, magnae animae capax Pectus desidia exilit, Et quacumque sequi Mars iubet, emicat. Talis fervida iurgiis In campum Themidos provocat. emicas, Ductricemque praeis Deam Capturus trutinae praemia pensilis: Cuius ne dubia latus Lingua dissimili lance gravem trahat Molem, iure Quiritium Virtutem sociam iuribus alligas. AD D. PETRUM FRANCISCVM HOFFMAN AB ANCKERSCRON. ODE XXXIII. Cum iuris conclusiones propugnaret. LEges Solonis, iura Lycurgica Notata virga Romulei Numae Nocturna dictatrix Virago, et Cecropidum Themis obsoleta, Iniuriosas excute pulveris Prementis umbras, impedientium Moras sepulchrorum, et reductam E tumulo rediviva frontem Ostende luci. Te male segnibus PETRUS sepulchri provocat otiis, Vitaque donat: sat quieti Funereae, tumulique legi Datum. Novato iure Promethei Vitam sepultis sufficit artubus PETRUS, profundos dum eruditae. In Themidos penetrat recessus. Felicitantur vota! silentio Leges Lycurgi, quo Lacedaemonum, Et Romulaei virga Regis, Et Themidos rediviva surgit Cohors sepultae, scilicet evocas Tu pertinaci PETRE scientia: Dum vel Cleanthaea lucerna Exsuperas tenebrosa noctis; Vel Solem abaequas ingenii face. Sic perge porro pulchra laboribus Exempla describe; insequemur Fratris iter, studiumque famae. AD BACCALAUREOS THEOLOGIAE. ODE XXXIV. Sapientia aedificavit sibi domum. Fundamenta eius in montibus sanctis. PSALM. 86. NOn Dindymenes tesqua sonantibus Impulsa sistris, non Erycisiuga, Aut terga Cynthi, murmuransve Castaliis Aracynthus umbris Sublimiori dat Sapientiae Sedem: nec udae vile perambulat Terrae pavimentum, Deorum Concilio superoque Patrum Mens nata caelo. Delphica turgidum Mendaciorum stemmate nobilis Cortina Pindum; Dindymumque Nobilitent Corybantes aere: Diviniori culmine olympicis Maritus oris, mons Sapientiae Molitur aedem, quam nec atri Hippotadae quatiant tumultus; Nec fulminantum murmura nubium Sternant procellis, aut necibus graves Tonantis irae, vel cadente Concutiat fragor orbe natus. Non ille terrae progenitus satu Evisceratae constitit arduo iugo superbus, sed parente Rupe satum meminere Patres. Nam monte quondam, non sine Numine, Lapis recisus contudit ardui Molem Gigantis, proprioque Praecipitem tumulavit auro. Alterque natus celsior aspici Vertex in auras crevit, et aetheris Excessit orbes, obviasque Aeolidum superavit iras. Hinc diva saevos Hippotadae choros, Hinc mugientem despicit Aeolum, Ostroque fulgens iura caelis, iura solo, pelagoque dictat. Laboriosae vi Sapientiae Huc vos amatis tendere. Pergite: Hinc plebis undas, hinc premetis Vulgus iners, dubiamque sortem. AD EOSDEM. ODE XXXV. Texit quoque domum laquearibus Cedrinis. 2. PAR. 2. Sapientia non interit. SUperba quisquis Pergama Mempheos Minata caelis, aut Halyatticae Pompae lacunar, barbaraque Tecta stupes laqueata praeda; Sortis memento: quae vice lubrica FAstigiatis invidet aedibus; Ludumque ludens pertinacem, Cum vigilans venit Hesperugo Turres potenti subruit impetu, Quas vidit Eos Mygdonia graves Fulgere praeda, subrutasque Perfidiae monumenta ponit. Nihil perennat: dente per omnia Edax vetustas stringitur invido; Gaudetque magnorum ruinas Funereo sepelire fastu. At non fugacis temporis orbita Aetate fessum pegma vorabitur, Nec dente dilabentis aevi Carpta ruet Sapientis aula. Illam perennis Cedrus inambulat, Vitaque donat, quam neque pallida Necessitas sternat, nec aetas Immemori tumulet sepulchro. Hac vos beatae vis Sapientiae Bene auspicatis sideribus dedit Sedere, Bacca Laureati, Et tumulis nova iura ferre. Ut saevienti vita superstites Fato sepulchri, et funereae facis Reservet immunes, necisque Imperium superare donet. AD D. SIMONEM FRANCISCUM. ODE XXXVI. EPITHALAMION. Alludit ad Pomum Gentilitiam. INsanientum dure Decembrium Nepos, gelata grandine barbare Tyranne, pone inauspicati Sarmaticas Aquilonis iras. Procul sonantes Hippotadae impetus, Licentiosae trux furor Arcadis: Non poma debemus Capellae Oleniae ferienda cornu; Aut saevientis ludibrio Noti, Senisque canis legibus Arctici. Iniuriosas sive in Haemo Ore nives operosiore, Sive in remotis Thyssagetum iugis Compone: Pomus luxuriantium Dum vere frondescit comarum, Et dominis spatiata ramis Cognata caelo brachia porrigit. Arbor severi nescia turbinis Nil debet algenti Trionum Imperio, nihil Orioni. At tu, vagantes cuius inambulat Oliva crines, Iride tempora Discriminata Faustitatis Et Charitum generosa proles, Pax, dissidentum nescia litium, Pax innocentis pectoris hospita, Tranquilla mundi sospitatrix, Cordis amor, requies laborum; Descende caelo Dive, satellite Latus iocosum cincta Favonio, Caelumque contractum serenet Compositis Zephyritis auris. Audimur! alti margine labitur Vocata caeli Pax, et amabili Stipata coetu grandinantis Castra fugat male sana Cauri. Succedit albis gemmea Faustitas Invecta bigis, seque volatilis Per frondium iactat virores Quos et aquis fovet, et Favoni Adulat auris. Hinc popularibus Undis superbum Diva levans caput, Quae poma Pace obstetricante Arborea generabit umbra! Qualem ministri fulminis alites Examinarunt Solis ad orbitam Parente plenam, patriique Plenam animi, generisque prolem; Qualemve laetus Marmaricus Leo Exosculatur; cum videt arduae Virtutis haeredem, iubaeque, Tesqua pari superare cursu. Virtus parentum per sobolem fluet, Fingetque pectus vilia pertinax Calcare, et haeredem paternae iustitiae, decorisque mentem. AD MILITES. ODE XXXVII. De tollenda ebrietate. CUpediarum tollite nundinas, Gravesque multa merce Thyonei Levate mensas, et Falerno Sigma madens, Bromiique castra Conscripta Coo littore, Milites, Efferte castris. Inter Apicii Calaena, Lucrinosque purus Saepe cados animus natante Letho dehiscit. Mens ibi nubila est, Ubi Falisco vitra nitent mero. Regnum voluptatis modesti Lora animi caveamque rumpit. Tunc quidquid alto pectore sederat, Mali latentis, liberioribus Se prodit auris. Impudicus Vilem animi profitetur ignem, Crudelis iram, lividus invidae Venena linguae publicat, arrogans Mentem superbam, ac insolentes Se petulans agit in choreas. Erumpit ignis, qua ingreditur merum: Interque festos Bassarides iocos Vel bella miscent, vel cruento Penthea dilaniant furore. Quid verba labris pendula, quid caput Vertiginosum, quid dubium gradum. Quid mota tecta, et turbinatos Commemorem vitio Falerni Errare vultus? consilium exulat, Ubi hospitantur vina. Quid ingeni Cotem vocatis? Quid fluentis Eloquii sobolem, Lyaeum? Non credo. Linguae, dixero, balneum, Mentis sepulchrum, iudicii hesperum; Et viscerum vermem, et fugatae Exilium rationis, inter Reciprocantes delicias, patrem Tot lacrimarum, naufragium boni, Scyllam salutis, vel Charybdim, Quae patrium decus omne sorbet. Non haec parentum per probra masculus Decurrit ardor. vidimus arduae Avara famae corda quondam In viridi recubare mensa, Artusque stratos praetereuntium Potare aquarum flumine, vel cava Haurire dextra, militemque et Cornipedem simul in parato Sitim fluento mergere: mox ubi Tonante fortis praelia classico Mors imperavit, gloriosum In clypeum ruere, inque ferrum, Mori paratum, aut vincere. Tollite, Antiqua mensis vinifluis super Descripta Patrum bella: vires Fontis aqua melius bibuntur ODE XXXVIII. Regnum Sapientis. QUid aestuoso mentis anhelitu Fasces Quirinos, et Capitolium, Borysthenemque, Colchidemque Pegaseo petimus volatu? Quid sceptra ferri lege paciscimur Rotata Pyrrho? quidve Agamemnonis Venamur ostrum, vel rubentes Ostriferae latices Abydi? Non Daedalaeis quem populos super, Urbesque, turresque, et maria extulit Libido ceris, et sub astra Remigibus dedit ire pennis Fortuna; non quem Lemnos et Ismara, Divesque Sestos dives Acarnia Gemmis, Palatinaeque rupes Supposito venerantur ostro, Regem vocabo; si vacuum gemat Caput Minerva, nec popularibus Pectus catervis maius imam Spernat humum fugiente penna. Periculosa semper ad ardua Spe navigatis, quos diadematis Urunt Mycaenaei calores, Aut animos tituli fatigant. Rex est, Minerva pectoris impetum Qui flectit omnem, qui per inhospitas Sublimis incedit procellas, Et domino pede calcat iras. Qui parva spernit, nec nimis ardua Prudens lacessit, parcus et occupat. Lenocinantem sortis auram, Cum posito iacet aequor aestu. Qui cum levatur, nube modestiae Vultus obumbrat; cum premitur, tamen Stat mente; nec labens honoras Ullo animi patitur secures Rapi tyranno: qui sibi vendicat Regnum sui, nec sollicitat bona Caduca, quae Dii remotam Trans animi posuere ripam. Qui, si minentur fulmina, sustinet; Si urat voluptas blandior, abstinet; Si corda rimentur furores, Dissimulat doluisse vulnus, Magnum elocutus: sunt puerilium Larvae timorum, vulnera, funera, Caedesque, stillatusque sanguis, Excidium, et laniatus, artus Avulsus artus. Me Scynis Isthmia Suspendat orno, vel thalamo pedes Brevi Procustes metiatur; Non brevius erit inde pectus. Me trans gementem a Phaside Colchidem Agant tyranni, me Geta, me Scythes, Et sanguine enutritus flagellet Bessus, Achaemeniumque ferrum. Nusquam Viris est exilium: aetheris Qua vasta mundum circuit orbita, Terrasque Neptunus flagellat, Est patrius Sapientis aer. Ubique doctus vivere, patrias Ubique sedes invenit, aut facit. Quam calco terram, quodque specto, Nemo potest rapuisse caelum. O Rex beatum pacis ab otio Cui servit aevum; cui Sapientia, Domi Senatum, Consulemque, Conciliumque Patrum educavit; Et omnis intra pectoris aream Vivit Senator: sic Sapientia Regna; unde verum discat Orbis Imperium Sapientis esse. AD R. D. NICOLAUM MRAV, etc. ODE XXXIX. Vir Sapiens suo magnus. NOn quem tributo servus inambulat Gemmante Nereus, cui Babilonii Sudant labores, aut Arachnes In Tyrio manus errat ostro; Non cui flagellat Pygmalionium Vectigal arcas, cui laquearibus Inserpit Hermus, divitisque Oceani rigat unda limen, Magnum vocabis. Pumilus edita Pindi vel Ossae in fronto superbiat Maior videri, semper idem Nanus erit, nec ab altiorum Statura crescet vertice montium. Subiecta moles nulla virum facit. Nec Ossa, nec Pindus, nec Haemi Taygeti iuga pressa dorso. Tumere quamvis exterioribus Detur, negatur crescere; de suo Virum aestimabis. Mutuata Laus, animi est nota vilioris. Quae Cypris umquam pulchrior aspici Cerussat ora, aut quae stybio genas Charis venustavit? Medusa est, Quam facies peregrina honestat. A propriorum quemlibet aestima Censu bonorum. Sit preciosior. Gemmata vitis, sed Falernum Non melius dabit illa praelo. Non certiores illa per aequora Sulcos arabit navis, Etesias Quae captat auro fluctuante, Vel Phrygio faciles labore Irritat Euros. Illa per obvios Scyllae latratus, et pelagi graves Inter procellarumque rixas Oceani domitrix natabit, Cui firma puppis, ferrea cui latus Compago nectit. Nec phaleris equum Metimur aureis, nec micante A capulo chalybdem aestimamus. Et invidendis quae Sapientia I arat theatris Numina gloriae, Hoc aestimemus apparatu Arbitrio popularis aurae? Viri suorum laude domestica Gaudent laborum. Ne mihi Synnadam Mirare, vel servam Caryston, Vel pedibus famulantem Achatem: Quando arrogatis laudibus altior. Virtus virorum dat precium sibi, Nec ambit externos honores Ipsa suis trabeata flammis. Ad Illustrissimum D. FERDINANDUM. COMITEM DE NACHOT, etc. ODE XL. Sapientia Virtuti iungenda. QUid compta gemmis, sed sine acinace Vagina prosit? quid sine nucleo Cortex iuvabit, vel liquore Balsameo viduata pyxis? Virtute dempta deme scientiam Frustra paratam. Nom ego Cynthii Velim recursus, Cynthiaeque Scire vias, vigilesque caeli Notare flammas, praelia Tethyos, Gyros Charydis, bellaque Circii, Fluctusque, et Euripos, et iras Nosse vagi per inane teli; Marita virtus ni Sapientiae Nubat paratae, Quamlibet aureos Per terga Cynthi, per Stagiras Fama citet studiosa currus; Et Daedalaeo nominis essedo Supra iacentes te popularium Evolvere undas allaboret; Numquam apicem soliumque veri Premes honoris; si furor impotens, Metusque, et irae seditionibus Pectus lacessant, aviusque Lora pati neget appetitus. Vel si Dione pectoris aream Telis coronet, vel Cyprius puer Per ustulatas igne fibras Trinacriis potiora flammis Venena spargat: si minor aurei A umna caeli mens popularibus Volvatur undis, nec Deorum Concilio sociata, vulgus Inter prematur. Quisquis in orbita Scientiarum moenia gloriae Lacessis, augustam laboras Imperii superare molem Si praeliantis dirigat impetum Bellona Virtus, viceris; et novi Pulvinar insumes honoris Sceptra, iubar, cydares, secures. AD EVNDEM D. COMITEM. ODE XLI. Vir sapiens semper idem. NOn si cruentum sanguinea manu Mavors Cerastem torqueat, et fero Bellona procedens flagello Excidium populorum, et ipsas Orbis ruinas labilis intonet; Et iam propinqua caede minacior Insultet ensis, ferreamque Diluvies inimica flammam Provinciarum in funera suscitet, Passimque tabo sparsa cadavera Natent profuso, ac insolentis Maesta gemant simulachra Lethi; Sua evolutus sede movebitur, Divinioris cui Sapientiae Ardor medullas roboravit; Sed tepidi generosus orbis Feret ruinas. Scilicet eminet Mortale supra. Tyro minantium Pallescit aspectu sarissarum, Ad fluidos veteranus imbres Gaudet cruoris. Nil violentia, Nil vecta saevis bella tonitruis, Nil concatenati tumultus Intrepidam Sapientis arcem umquam movebunt. Impavidus Leo Pulchra latrantem saepe superbia Ridet catellum: nec Molossus, Dum geminat Melitaeus iras, Obliquat hirquos. Vilia despicit Heroa virtus, par sibi, seu diem Sol elaboret, seu tenebras Nox patriis trahat Orci ab umbris. Est semper idem, seu Tragico fremat Sors in Cothurno, seu levioribus Inducta soccis in cachinnos Imperio leviore frontis Solvat theatrum; seu mare inaestuet, Seu blandienti lene Favonio Inambuletur; semper idem est, Ad vitream, solidamque sortem; AD EUNDEM D. COMIEM. ODE XLII. Sapiens casuum et fortunae domitor. INeruditum fata premunt caput, Timent Stagiram: scilicet omnium Perstare sub rerum tumultu Docta, potest dare iura fatis. Interque diras non superabilis Ridere scenas: non popularium Illam procellae sibilorum, Non placidi movet aura vulgi. Testis mearum turba Panaetii Sententiarum, quique Corynthio. Saxo laborati perennem Marmorea simulant Myronis In arte vitam: testis inambulans Lauros Stagira, et Pythagorae senis Docta crepantes tusse sellae, Quaeque suo ad vigilem lucernam Impalluerunt agmina Socrati. Testis docentis Porticus atrii, Senexque Cecrops, pulpitumque Democrito quatiente lassum. Illi ruinas mentis ab arduo Clivo tuentur, nec facilem sequi Auram osculati, Hyadesque spectant. Tyndarides, Hyadesque spectant. Hinc Diva scalpro Gloria nobili Perennitati dedicat aureae, Vitaque in argento recusa Eximios iubet esse fati. Si te perito vertice pensile Honoris aurum, si sapientium Theatra laudum, ac eruditae Sollicitat diadema frontis; Hac verte gressum; cetera pertinax Calcare: franges temporis aufugi Pennas superstes, proteresque Imperium morientis aevi. AD PHILOSOPHOS. ODE XLIII. Sapientia munimen est. SUprema seris verba nepotibus Decanto. Vivae ostendite saecula Avara famae, dum labantis Pando locum soliumque Honoris. Erratis: aulae limina basio Quisquis salutas, teque clientibus Misces, honorum nundinator, Et decorum studiosus emptor. Quisquis perennem Marte sub aereo Formidolosi fulmine praelii Famam aucuparis, hostiumque ab Interitu trahis ipse vitam. Erratis: arctas Pygmalioniis Si quos iuvabit censibus areas Beasse, vel gemmas liquenti E tumulo maris eruisse. Rebus colorem demite defluum. Quo nundinaris vulnere gloriam. Illo peribis. gemmam avarus Quo rapies, rapiere ponto. Achate strati liminis orbita Est lubricorum semita casuum. Experta canto: Pallas una, Una potest domuisse casus. AD MICHAELEM QUASIEN PHILOS. PROFESSOREM. ODE XLIV. Sapiens ipse sibi regnum est. EXile regnum est, quod Tyrio iacet Ostro sepultum. Quod Mareoticae Vectigal undae, quid Syenes Erigimus, colimusque praedas? Virtute pensat; non opibus DEUS Mortale regnum. par probus improbo. Prudensque stulto est, si coacti Divitiae numerentur auri. Rex est, beatum cui Sapientia Nectar propinat, quem popularibus Laurus theatris altiorem Per medios iubet ire caelos. Hac arte nixus te MICHAEL rotis Infers olympi, et per radiantia Delubra Divum, per quietas Aetherei spatiaris orbis Superbus arces: cui latus ambiunt Scientiarum celsior aspici Chorus; sequaces, qua volanti Stelligeri patet aula caeli, Trahis cohortes. Tollite praepetem Per astra Divae; tollite nubila, Qua Solis et Lunae labores Attonito vehit aethra caelo. Hac nos volantem turba minor Patrem Audax sequemur, donec Olympica Lauro triumphantes, tumentis Invidiae superemus iras. AD SAPIENTIAM. ODE XLV. Laudat et commendat Phalinum. QUem vel per auras non humili satu Enixa Virtus, vel vigil obstetrix Lavas, et in nisus tenellum Magnanimos acuis calorem; Hunc vile terrae desidis otium Tranare docto pectore, et aureo Pendere caelo, nubiumque Imperium penetrare cogis. Hic ille Regum sorte beatior Rerum ruinas despicit, et metus, Casusque, pugnantemque sortem Impavidus vocat in duellum. Non ille (quamvis stemmate nobili Satus) procellas divitis Indiae Scrutatur, aut pallens refossor Dalmatico insidiatur auro. Non structa fessis tecta Cyclopibus. Aut aeviternos digna palatia Lacessere orbes, non theatra Barbarico veneranda fastu Ambit Quiritum. dextera diruet Humana, quidquid dextera suscitat: Natura subvertit labores Sortis, iners vel edit vetustas, Virtus, caduci nescia temporis, Si quae virorum pectora muniit; Vindex sepulchri funerales In cineres prohibet migrare. Hac arte duras edomuit meus Sortes PHALINUS: non humilem gravis Extorsit iram, non superba Sors levior tumefecit ora. Hunc tu iacentis vilibus erutum Vulgi procellis, o Sapientia. Infer Stagyrae, et Laureato Concilio adnumera Sophorum. Ad Reverendissimum Dominum IOANNEM BAPTISTAM, PRAESULEM AD S. HIPPOLYTUM. ODE XLVI. Ei longam vitam precatur. O Cui verendi nominis Infulam Honor serenis crinibus implicat, BAPTISTA PRAESUL, cui minoris Arva dedit superare vulgi Implexa sacro gloria vertici. Annis iuventam deme prioribus, Vitaeque donandam futurae Canitiem melioris aevi Assume vivax; quam neque pulvere Sibylla adaequet, nec senibus gravis Tithonus annis, nec iuventae Ipse suae reparator ales. Vovere si fas plura: vovebimus Fecunda laudum saecula, saecula Fecunda honorum: exaggeratis Dum meritis opibusque Divi Gravem reposcant, audior, audior! Addixit aether: dum tenerum polo Proferret ostrum aurora, dixit, Cedo diem tibi, cedo PRAESUL. Cessit: beate est. Hinc, mihi credite, Sui JOANNES nominis aemula Lucerna erit lucens et ardens, Si Superos mea vota flectunt. AD PHILOSOPHOS. ODE XLVII. Honor Philosophicis laboribus comparatur. SI quem iuvabit nominis auream Caliginosi nocte silentii Famam eruisse, gloriaeque Pegaseis volitasse pennis; Si quem sereno vertice pensile Honoris aurum, vel Nasamoniae, Laudis theatrum, gemmeaeque Sollicitat diadema frontis; Quamvis adaequet nobilis Imperi Cum Sole metas, et propior polo Despectet Argivum trophaea, Aut humiles statuas Quiritum; Quam vis novato Laomedontias Bello cohortes denset, et aerea Phalange septus aemuletur Aemathiis sata bella campis: Non ille Thesei nominis aemulam Speret coronam, aut fulgura gloriae Inter tiaras, laureaeque Forte decus diadema frontis. At qui cruentos depopulantium Rictus ferarum, et prodigialia Ausus venena tauriformis Semihominis superare monstri. Qui tortuosa Victor ab orbita Ductore Cressae stamine Virginis Effulsit, et fefellit arva Ambiguo sinuosa flexu. Unum sequenti Thesea saeculo Tulit vetustas; si tamen ignea Pectus lacessit aemulandi Ambitio cupidum nepotem, In arma surgat. prodigialibus Portenta monstris edita-praelio Olim lacessat invidendo. Cum decimi venient nepotes, Et acta vestrae sculpta Corynthio Laudis videbunt vivere marmore, Et belluosa monstra flere Mygdonio sua damna saxo. AD EOSDEM. ODE XLVIII. Philosophorum de fortuna victoria. CRedetis? io! sera prioribus Aetas nepotum crede parentibus, Sortis triumphatae labores Palladia occubuisse dextra. Hunc Diva, fluctus quae regit Antii, Pontum retexit, non reparabili Afficta damno, quam duello Parva manus Sophiae subegit. Hic fusa Gangis progenies ratis, Hic Sardiani filius aequoris Hydaspe dives, dives Indo Procubuit sine laude malus. Hic sibilanti sveta Favonio Vela adiocari, funereo iacent Damnata ponto, hac supparorum Turpe decus tumulatur urna. Audete pubes posthuma Martio Exercitati pectoris impete Lassare Fortunam, et canenda Post decimum dare bella seclum. Inerme pectus parcite squammeo Armare ferro, nec latus asperis Vallate scutis, nec minaci Terga sonent pharetrarum ab aestu. Virtus honesto laeta periculo Non aere fusis tecta timoribus Bellare gaudet, vel recocto Trinacria clypeo sub Aetna Munire pectus: non adamantino Lorica nexu, aut impenetrabilis Septemplicato parma suto, Non Siculis Steropi caminis Sudata cassis praestet ahenei Securiorem fulgure tegminis; Non arte Brontaea gelata Fulminei simulacra Martis: Periculosum pectus in aleam Nudum propinans, fulmine saevior Metit reluctantum procellam, Et profugas acies fatigat. AD PHILOSOPHOS GRAECENSES. ODE XLIX. Sapiens fluctibus iactatus non movetur. PEriculosae plenum opus aleae est Tentare pontum, quando Aquilonibus Exsuscitatur, et procellae Aeoliis equitantur ausis; Quando pavendis Oceanus minis, Et murmurantum iurgia fluctuum iam iam fatiscentem lacessunt Imperio graviore pinum Quem von avari terreat oscitans Vorago Nerei, vel grave montium Murmur liquentum, et saevientis Excidium Boreale ponti? Sed non minaces pallet ad impetus Heroa virtus, docta Acheloios Ridere fluctus, et Charybdim, Cum celeres agit in ruinam Contorta giros: illa per invios Scyllae latratus, perque Ceraunia, Pacemque, ferventemque pugnan Aequoreae dominatur irae. Sic nuper aureo vellere ditior Per mugientes aequoris arbitros Pubes volavit Graeciensis; Cum liquido timefactus aestu Spumare pontus, fervere Nereus, Immugientis murmura Circii, Pugnaeque ventorum natantem Imperio violentiore Ursere puppim. Sed velut arduo Tumens marinum vertice despicit Calpe furorem, nec rotatum Oceani pavet ad tridentem, Tentata virtus fluctibus aequoris Maior refulsit; sveta periculis Emisse famam, et se sequentum Volvere per seriem nepotum AD PHILOSOPHOS. ODE L. Sapiens de Fortuna et voluptate triumphat. FRustra cruento fumat anhelitu Exasperati incendia pectoris Protrita sub victorioso Philosophum pede sortis ira, Frustra Voluptas, civis Hymettia, Campana Siren, miles inertiae, Materque languoris laborat Pressa iugo relevare colla. Apollinari quem Sapientia Semel subactum sub pede presserit, Non ante dimittet, pudendo Quam barathro resupinet artus. Sic ille quondam fumi Acherontici Proles Chelydrus, qui vitra Phocidos. Cyrrhaeque turbabat fluenta Virgineis inimicus undis, Poenas veneni praeproperi dedit; Cum sulphurato victima Taenaro, Phoebo cadens urgente, sparsit Mixta suis aconita spumis. Sic et voluptas, ultima saeculi Faex eruditi, sic comes Antii Regina calcatum furorem in Tartareum exonerabit antrum; Et pervicacis cornua spiritus, Assueta diris seditionibus, Attrita plorabis profundo Nequitiae domitae sepulchro. I pestis Orbis, prodigialium Proles parentum, quam Sapientiae In funera Orcus parturivit, Et rabidis violens Megaera Excepit ulnis, i, Phlegetontias Insume taedas: mergere, mergere; Suisque tormentis Mimanta, Enceladum, Tytiumque solve. AD EOSDEM. ODE LI. Celeusma. ENavigandis carbasa pandimus Tumultuosi seditionibus Freti, Favete o Amphitrite, et Nereidum vitreae cohortes! Vos otiosi littoris accolae Tritones, iras sternite Nerei, Et dormientis regna ponti Aeoliis animis parate. Ut contumacis torva licentia Maris resedit! nec freta inambulat Metus procellarum, nec undae Implacidis equitantur Austris! Aptate remos, et pede carbasa Firmate pubes, pergite Tethyos Favente somno: non sinistro Unda feret famulata cursu, AD CRISPVM. ODE LII. Memoriam mortis ingerit. EHeu! fulmineis CRISPE volatibus Anni praetereunt; nec fugientia Fessae tempora vitae Vel vis, vel mora detinet. Vix enata dies, se tacitis agit In noctem cythisis; in senium fluunt Cristae verticis aurei, Mentisque indomitae vigor. Nulli fata licet sistere: pergimus Omnes funeribus debita victima; Calcamusque sepulchrum, Quod frustra fugere arduo Conatu cupimus. Ferreus ad pios Stat iudex gemitus, non lacrimabili Flectendus prece, nulla Exorabilis hostia. Seu Regum gravior scena Quiritium. Seu Codri fuimus; meta relinquimur Letho, cuius in omnes Exercet pharetram furor. Quot iam Geryones asperioribus Nutritos studiis deposuit solo? Quot nullis superandos Olim viribus Hectoras Excessere Midae; quaeque superbia Formidanda dedit nomina, stragibus Stant congesta, brevique Magni sub tumulo iacent. Et nos sorte pari CRISPE citabimur, Et dulces thalamos, et patriae focos, Centenosque sodales Unus surripiet dies. Stabit maesta domus; nec vidui lares Solamen capient; quaeque laboribus Magnis parta stetere, Non magno impete corruent. O vitae nimium ver breve; labile O mortale decus! Ludimus: interim mors vicina sepulchrum Inspectantibus effodit. Sic navis faciles captat Etesias; Sed dum tuta volat, turbidus ingruit Saeva Circius ira; Et quo lusit in aequore, Illo fracta ratis mergitur, et suo Infamat scopulos funere. Ludimus, Ludentesque perimus Fato non revocabili. Sed quis labilium funera mensium, Quis lapsi precium temporis aestimat? Illud CRISPE memento: Qua primum genitus die es, Coeptum est mortis iter. Quaelibet horula Aetatem minuit; quique prioribus Annis additur annus, Fato sit propior tuo. Sic quae protrahimus tempora, perdimus; Parcarumque leves atterimus colos: Et quae longa putamus Vitae stamina, frangimus. AD LEONICUM NAERINUM. ODE LIII. Non est beatus, qui dives. EXtremis Perues eruta montibus, Aut quaesita Tago, aut Gange beatitas Nil prodest. Animum deme fluentium Votis; adde perennium. Auges divitias? opprimis anxium Tormentis animum. Non fine plurimo Sudore invenies; parta pavoribus Mentem conficient bona. Torquent, sive habeas, seu careas, opes. Possessae trepidis corda timoribus Urunt, ne careas, non habitae sui Te desideriis necant. Quin si possideas, non fugis hospitam Tecti pauperiem; dum minus invenis Semper, quam cupias, et perimentibus Votis pectus inaestuat. Non tu si numeres. pascua Dauniae, Diceris locuples, dum simul anxius Ardor plura sitit. Nullius indigus, Hic est ditior omnibus. Si multum cupias (multa habeas licet) Semper pauper eris. Nil habeas licet, Si nullo indigeas, dives eris tamen Tecti nobilis incola. ODE LIV. Incompositorum animi affectuum tyrannis. O Quam grande malum est, dissociabilis Tempestas animi! Mitius aestuat Rixis Oceanus, cum Zephyro Notus, Et Cauro Africus incubat. Fervent spumigeri murmura Nerei Dedignata suum littus, et obvias Per terras liquidum dissidium trahunt, Incertisque meatibus Unda offensa ruit: mitius aethera Convulsum lacerant murmura fulminum, Cum collisa fremunt dilaniantibus Bellis agmina nubium. Pars una Oceani fervet; at altera Pars tranquilla iacet: fulmina nubibus Errant; pars melior siderum amabili Semper Sole meridiat. At quem continuis acta tumultibus Intestina movent praelia pectoris, Nulla parte suus, fronte sub integra Mentis vulnera comprimit. Mentitur faciem Solibus aemulam, Intus se studiis dilacerantibus Consumit: Charites in cilium vocat, Intus felle nigro tumet; Et caedes meditans se prius enecat, Dum, quae mente coquit vulnera, dextera Attentare timet, nec finitur furor Frontem insumere, vel manum. O poenae Tytii! o plaga Promethei, Pectus perpetuis dissidiis hians, Mens infesta sibi, et fluctibus aestuans In mente Oceanus mali! Quae me paciferi littoris hospitem Tranquillo requies excipiat sinu, Ignarumque animum sollicitudinum Sacro indulgeat otio! Hic est alta quies, hic ubi Regiam In me stringo manum, et civica propriae Mentis bella premo, subditus ipsemet Et Rex impero, et obsequor. ODE LV. Paupertas libera. TAndem vertitur alea: Et sortis miserae conditionibus Eluctor! iacui satis, Casus ipse mei nescius aureis Vinctus compedibus: satis Fortunae gemui sub pede, liberae Aurae frustra avidus. Mihi Sed nunc restituor: pondus inutile Pono sollicitudinum, Fortunae domitor. Scilicet hactenus Me curae insatiabili Voto trans Abylam, trans freta Gadibus Insultantia Nerei, Extremis Iaponum me regionibus Aut Gangis stiterint sinu Immensi cupidum: nil tamen uspiam, Praeter sollicitudines, Et curas vigiles, aut leve somnium. Votum explevit inutile. Quod dextra tenui, lubrica fallere Fortunae rota sustulit. Multum zelotypis stringere brachiis Credebam; vacuae fuit Sed nubis species. Utilioribus iam mens aestuat ignibus, Fraeno praecipites pectoris impetus. Fastum mentis et anxiae Livorem trepidum flectere, et aviam Caeli a calle cupidinem In rectum patriae ducere tramitem Quamdiu pallidus institor Calcavi Oceani tergora navibus, Numquam me placido quies Excepit gremio: quamdiu in ultimos Spes ibat Peruae sinus, Numquam tuta domi res stetit. Et metus Et curae latus ambiunt, Quod gemmae, precio Gangis, inambulant, Pallor pauperis inscius Mapalis, foribus Nobilium assidet. Tranquillus sopor atria Regum non penetrat. Vivere divitem Est noctis breve somnium. Ibunt, et dominum destituent suum, Infidae comites, opes Angustum ad tumulum. Surripe te solo Mens caelo sata. Quo minor De mundi spoliis sarcina presserit, Hoc sese levius ferent In caelos animi. Haec una brevissima Est ad divitias via, Inter divitias vivere pauperem, aut Exemplo veteris Sophi, Ne mergant, pelagi mergere fluctibus. AD NOBILEM ADOLESCENTIAM. ODE LVI. Sanguinis claritas virtutem ornat. FAllor? an virtus nihil arrogato Indiget Solis radio ad nitorem, Ipsa cognata sibi luce Phoebe, Cynthius ipsa? Si tamen magno generi, et paterni Sanguinis luci societur, illa Clarius splendet, geminaqne sese Luce coronat. Sic suo iaspis precio superbit, Sic suo Phoebe radiat nitore, Sic rubes terni satiata succi Purpura ab imbre. Si tamen iaspis socius Pyropo, Vel coronatus radiantis auri Ardeat flamma, gemino micabit Clarior igne. Pulchrior Phoebe est, quoties corona Siderum ambitur, faculaeque circum Mille stellari famulantur igne ad iussa paratae. Pulchrius circum latus errat ostrum, Quando Maiorum fluit in rubentem Purpuram sanguis, meritisque Avorum Filius undat. Plurimum refert, genitusne patre Titiro, an ducas abavos ab ipso Hercule, et magnum tibi stemma primo Fulserit ortu. Nempe virtutem generosa origo Prolis accendit, titulique Avorum Influunt menti, tacitoque pectus Impete adurgent Saepe quem virtus iubet emicare, Vilior sanguis retinet sub umbris Patrii tecti, prohibetque vili- -Emergere ab alga. At quibus cerae generosiores Facta Maiorum, titulosque Patrum Ingerunt menti, decus insequuntur Semper Avorum. Sic Patrum laudes animant nepotes, Dum sui semper memores fluenti Sedulo antiquum decus aemulantur Impete Patrum. AD DELLIUM. ODE LVII. Extremi Iudicii horrore a voluptatibus absterret. ABsiste laetis, Fulmina, fulmina Tonant in aures. Non ego fabulas Renarro, mendacisque frustra Ingenii simulachra fingo. Vivone? an umbris (heu! miserabilis Ipse umbra) mixtus, praecipitantium Rerum ruinas, et suprema Fata gemo pereuntis orbis? Sic est: citamur iudicis ad forum Agmen reorum; seu quibus igneus Averni hiatus criminosae Supplicium statuit iuventae: Seu molliori quos alit ebria Sinu voluptas; immiserabili Sententia vitae anteactae Promeritam subituri arenam, Vel quam micantum patria siderum, Vel quam reorum flumina Manium Pandent: ad examen bilancis Innocuus veniet, nocensque Caelum pavendo torva volumine Nubes gravabit: sidere fulmina Elisa crispabunt acutas In iugulos hominum sagittas. Quin sulphuratis depluet ignibus Laxatus aether, et sola diruet Incendiis, altoque busto Flamma vorax tumulabit orbem. iudex severi nube supercili Frontem asperatus fulgure vindicem Vultum efferabit, flammeumque Ore vomet retonante ferrum. Divisa stabunt agmina sontium Et innocentum; quosque reatibus Absolvit inculpata virtus, Ipsi etiam minitantis ignes Vultus pavebunt. Nil vigilantium Vim perspicacem fallere luminum, iustamque devitare acerbi iudicii poterit bilancem. Quaecumque noctes crimina pectoris Texere velo, sub mediam diem Protracta Silis erubescent, Et lacrimis pudibunda vultum Non profuturis deiicient. Reae Quae scena frontis? quis trepidantium Tremor medullarum? quis horror? Quisve sinus cruciabit anguis? Quanta iacebit strage superbiae Extinctus ardor? quae diadematum Clades gemiscet? quae Phalanti, Quaeve Midae violenta gazas Rapina tollet? quantus Apicii Turbo culullos, aut Alyatticae Tributa cenae devorabit? Quam gravibus Veneris favillae Flammis peribunt? nil Sapientia, Nil fraus, dolive, aut robora dexterae, Nil vis metallorum, nec auri Vile reos precium iuvabit. Frustra rigentes Marte sub aereo Spectas cohortes. Viceris hactenus: Vincere tandem, incendiisque Corda Stygis dabis ustulanda. Frustra clientum respicis agmina, Frustra potentum Numina Principum: Hoc ad tribunal impotentum Sceptra iacent, metuuntque Regum. Frustra propinquos auxilio vocas, Frustra nepotes. Nil poterunt avi, Nihil parentes. Obrigescet, Quidquid erat tibi spes salutis; Virtute tutus ni steteris tua. Haec fulminantum iurgia siderum, Haec sulphurati tela caeli Intrepidis oculis videbit. Haec innocentem proteget, ultimam Sententiam cum proferet igneo Furore iudex, haec ab ira Te redimet ferientis aethrae. Quin ergo, DELLI, quod capiti imminet, Ferrum tueris? quin lacrimabili Rerum ruina expergefactus In melius tua vota flectis? Absiste, DELLI, pectore inanium Nuda aucupari nomina phasmatum; Legumque virtutumque clade Interitum male nundinari. Abominandi tela Cupidinis Sontesque flammas Cypridos excute Scuto, timoris; ne repente In iugulum furiatus ensis Distringat iras. Degeneri via Mentem voluptas incitat, huc rapis Insane gressum, ubi nocentum Flamma vorax populata Manes Non expiandis ignibus alligat, Totisque Averni fluctibus obruit. Inverte mentem: iam sequacem Vita trahit male ducta poenam. AD D. CHRYSOSTOMUM IRMLER. ODE LVIII. Cum Medicinae Doctor crearetur. QUis turbo flammae sidere depluus Invasit aras? numquid amabili Dolo Prometheae favillae Furta novo reparantur ausu? An forte recto tramite devius Rursum paternos praecipitantibus Canthisque, quadrigisque mundi Natus equos agit in ruinam? Quantam superbus nimbus ad aethera Refundit iram? volvitur igneo Coruscus incessu, et marita Astra super radiatur ardor. Quanta profundae progenies Stygis Fumus plicatus nube serenius Titanis aurum, labilemque Axe diem dedit ire caelo? Erramus. ardet victima Taenaro Devota pridem, mors inamabili Casura fato, cui Sacerdos Vita, super fera colla cultrum Adegit ultor. Labitur ultimo Orci propago vulnere, nubibus Se turba protrudit, vagaque Hippotadae regione sparsus Incestat auras sanguis, inertia Lenta volutus tabifico solum Lambit veneno, spumeoque Terra fugit maculata tabo. Sed iam serenam purum Hyperionis Rursus per aethram lumen inambulat, iubetque furvas interemptae Relliquias necis exulare. Cessere nubes. Cerno secespitas Rotare vitam, queis inamabile Monstrum peremit, inque saevae Opprobrium Libitinae amatum Lauroque vinctum Diva CHRYSOSTOMUM Hac arte replet. Funera, dixerat, Morbosque, grassantemque disce Paeonia clypeatus arte Pressisse mortem. deripe manibus Manes, severam saepe Proserpinam Clothonque delude, et Charontis Rara nigram terat umbra puppim. Audimur! Ergo Mercuri in otia Demitte virgam, quando CHRYSOSTOMUS Turbam in sepulchrum, et ad nigrantes Ire Deos, prohibet minorem. AD ANTIOCHENOS. ODE LIX. Ut Eudoxiae Imperatrici destinatam statuam non erigant. STROPHE. FRustra sollicitudinem Virtutis studio pendis. Inutile est Quidquid Phidiaco manus Sudore Oebalii marmoris erigit. Extra se precium petit, Quem mendica domi pauperies premit, Virtus nescia plausuum, Clangentisve tubae, nec popularibus Assueta obsequiis coli, Illustrem proprii se satis ubere Vena luminis exhibet. Qualis purpureo Cynthius essedo Vivum, qua graditur, diem Incendit radiis, nec magis exteris Vivit cultus ab ignibus; Quamvis tota polum Mercurialibus Urat Graecia lusibus: Talis, quam graditur, luminis orbitam Virtus ducit amabilem; Nec gaudet nitidam luce domestica Frontem pingere murice Mendacis stibii. Eudoxia si sua Virtute inclita se satis Aeternat, memores arte Corinthia Quid frustra statuas levas? Formae est opprobrium grande, coloribus Posse adscititiis coli, Externoque decus schemate crescere. AD EOSDEM ANTIOCHE NOS, ODE LX. ANTISTROPHE. Ut Eudoxiae statuam decimae Musae erigant. ETsi pulchra, coloribus Virtutis species crescere nesciat, Et neglecta serenius Se vibret nitidae frontis amoenitas In miracula: sed tuum Non damno studium. Surrige marmora Admiranda nepotibus, Vel decocta focis aera Corinthiis, Et laudum memores bases; Quas non vis avidi temporis exedat, Non oblivio deterat. Laudem incide basi: Eudoxia Palladi Non impar Sapientia, Musarum decimo digna loco Dea, Fecunda ingenio, simul Facunda eloquio, moribus innocens; Condemnata domi rea, Sed nobis sceleris, pura, in imagine Evincat Pylii senis Aetatem rigidam. Si nihil aggeris Sic virtutis honoribus; At partem precii ponis, amabili Virtutis merito, et tuo Es facto melior: cum, licet impari Conatu, egregiis cupis C Factorum meritis solvere gratias. AD ANTONIUM BERINDUM. ODE LXI. Eum a voluptate dehortatur. BERINDE, quo te vis animi impotens, Caecusque flammae fervor agit? Peris BERINDE, et in praeceps ruinam Ipse tuam malesanus urges. iurata foedo vota Cupidini, Pulsusque candor pectoris, ultimum Discrimen accersit pudoris, Atque animum trahit in sepulchrum. Nam quae volutis aequora fluctibus, Aut nota crebris naufragiis iuga, Quis Syrtis aestus, quae Charybdis Sic trepidis minitata nautis Discrimen ursit? quod Mareoticis Monstrum cavernis, quae fera Caspiis Educta ab antris, sic feroces In rabiem stimulavit ungues, Ut se voluptas improba mentium Armat ruinis? quam neque Tartari Flammatus ardor, nec tremendo Igne minax remoratur aether. Mundum voluptas exitio ultimo Vastavit olim, cum iuga montium Neptunus excessit, nec ullas Oceano posuere metas Superbiorum culmina montium Obiecta. Quinis urbibus ultimae Stetere causae, cur perirent, Et pluvio raperentur igne, Aestus Diones. Pergama Martiis Incensa quondam seditionibus Movit Cythere, et luctuosos In cineres inimica vertit. O saeva amantum taeda, Acheronticae Pars magna flammae! Quot facibus tuis Eductae ab Orco sunt Megaerae! Quot furiis vitiatus orbis! Quot dirutae urbes! quot subito oppida Sepulta casu! quotque tragoediis Reges perempti! quos pudendo Interitu periere Atlantes! BERINDE, si te vel prior indoles, Vel stemma Patris, vel vigor ingeni, Vel cura caeli, vel Tonantis Tangit amor benesuadus; audi Sancte monentem. Tela Cupidinis Distringe tandem, vincere pertinax Hostem iuventutis; calensque Imperio moderare pectus. Nondum priorum te pudet ignium? Florisque tam pulchri, heu! nimis improba Flamma enecati? non parentum Dedecoris, propriaeque labis? Compesce mentem sistere nesciam. Si provocanti fraena licentiae Laxaris; incensus iuventam Abripiet per iniqua fervor.