POESIS LYRICA

POESIS LYRICA Machine-readable text Avancini, Nicolai Nicolai Avancini XML version, markup prototype, December 1999 Susanne Mussmannmarkup Camena

http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ avan1 avancinilyrica.html avan001.jpg avancinilyrica.xml avan1/jpg html Wien: i. Blaeu et A. Harttung, 1670

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

3 December 2003 Susanne Mussmann markup new TEI header NICOLAI AVANCINI E SOCIETATE IESV LYRICORVM LIBER QUARTUS. AD PHOEBUM. ODE I. Auctor resumit Poesin, cum Augustissimo Imperatori LEOPOLDO Imperii auspicia gratulaturus, L. Germanorum Imperii elogia nomine Universitatis Viennensis, qua fusa, qua vincta oratione scribere meditaretur: Inde eiusdem honori Constantinum Magnum de Maxentio victorem theatro apparaturus. DA PHOEBE carmen, Non merui, tua Qui plectra fregi, et Pieriae sacros Fontes Amymonae, et Camenas Deserui malefaustus hostis Ludentis Ascrae: non merui tuas Apollo lauros; dum male Pegasi Fluenta dedignans bicollis Stagna iugi, Clariosque fontes Valere iussi. Tu tamen annue In vota Apollo, labraque amystide Perfunde sacra, barbitumque In faciles resonare versus Concede rursus. Quamlibet alveo Desueta Pindi vena lyrae vetet Sermone dextram, ac entheati Destituant animum calores, Expergefactis ad numeros modis Tentabo magnae fulcra Alemanniae Regesque, Caesaresque, ad usque Magne tuum LEOPOLDE sceptrum: In quem potentum Regia Caesarum Virtus meavit gloria CAROLI MAGNI, calensque LUDOVICI Relligio: pietas LOTHARI, ARNULPHI amores, magnificentia OTTONIS, HENRICI integritas, vigor PRIME RUDOLPHI, par vetandis Naufragiis utriusque mundi; ALBERTI honores, inviolabilis Pax FRIDERICI, Palladis otia Curata MAXIMILIANO; Arma procul dominata ponto Et gesta terris praelia CAROLI, Et FERDINANDI pectoris innocens Gravisque maiestas; AVIQUE Magnanimus vigor, inquietae Sortis tyranno turbine celsior; Zelusque PATRIS, gratia, lenitas, Et liberalis dextra, et omnis IUSTITIAE ac PIETATIS aula: Et quidquid usquam Regia Caesarum Sceptra occupavit fulgure gloriae, Quidquid coronato perenne Imperio decus arrogavit. Huc PHOEBE versus, quidquid et eloqui Musae propinant. Non levis est labor, Quem Diva maiestas reposcit, Quem sapiens Academus urget. Exinde magni praelia Flavii Pugnata Romae ad moenia; Tyberim Maxentii undantem cruore, Fusa Deum simulachra, culti Delubra CHRISTI prima Quiritium Statuta templis; sceptraque Numini Dicata, deducam in theatrum Caesaribus placuisse avarum. Huc PHOEBE versus, huc Senecae mihi Gravem cothurnum, et pondera grandium Sententiarum. Qui laborat Caesaribus placuisse, toto Nisi ebrietur fonte Aganippidum, Nihil laborat. Lumina Principum Sunt delicata. Quid moraris? Da validum mihi PHOEBE carmen. Ad Augustissimum Recenter Electum Romanorum Imperatorem LEOPOLDUM. ODE II. Panegyris, et futurae in Imperio felicitatis omen. IN te priorum posthuma Caesarum Virtus recenti flumine defluit, Auguste CAESAR; quodque sparsit Per veteres bona Gratiarum Fortuna Reges, fenore non levi In te coegit, sedula gloriae Tuae laboratrix, diuque Austriacae studiosa famae. In te capacis vividus ingeni Efflammat ignis, grandibus indoles Matura rebus, pectus audax, Nec pavidum simulachra belli Perrumpere armis; vasta potentiae Vis sustinendae; CONSILIUM grave, INDUSTRIA acris, mensque prudens, Et sapiens animi theatrum: Natura fortis, casibus altius Robur sinistris, mens popularibus Maior procellis, appetitus Edomitus, patiensque legis Furor, modesti gratia luminis, Suavisque vultus scena, meridies Frontis serenus, melleique Alloquii geniale nectar; Ferocientis nescia acinacis Manus, fluentum conscia munerum, Et ira clemens, et Paternae IUSTITIAE ac PIETATIS ardor. In te superstes Relligio Patrum, Zelusque Avoroum, curaque rituum Solers tuendorum, ac honoris Caelituum studiosa flamma. Hinc quid futuri saecula temporis Ventura sperent, accipe. Classica Oblita murmur conquiescent, Et tacitis inimicus armis Stertet Gradivus, totque rebellium Exercitatus funeribus chalybs Tandem fatigatus ruinis, Pacis amans, grave fulmen irae Recondet ultro; perque Alemanniae Campos et Urbes se niveis aget Pax alma bigis, faustitasque, Cana fides, veterumque mores Aurei parentum, et saecula melleis Rivis sequentur. Bella silentio Sepulta Musas recreabunt; Seque Themis, procul acta terris, Reponet orbi. Tunc et acinaces Parcus cruorem spargere civicum, Quidquid furoris temperati, Quidquid habet generosioris Irae et caloris, sacrilego gregi Impendet audax, haeresis impetum Fracturus, et mundi tyrannam Fulmineo vetiturus ictu; Quae iam Paternis saepe securibus Afflicta, nondum combibit impia Cervice mucronem supremum; Et Latiis dare colla frenis Frustra reluctans sub pedibus gemit, Terramque mordet, victima Tartaro Tandem migratura, et probrosis Funeribus Stygio datura Pompam Tyranno, Si quid acinaci Hinc restet irae, laetus in ultimos Saevire Thraces, Othomanni Vulneribus reparasse vastum Gaudebit orbem. Tunc Tibi Bosphorus Supplex trecentis classibus accidet, Vultuque depresso stupebit, Caesareo licuisse tantum Impune ferro. Tunc quoque Cynthio Dilecta pubes ibit in agmine Per colla Pindi, Laureasque Ingeniis meruisse avara, Pulchro Stagyrae pulvere sordida Apollinari curret in orbita; Doctamque laudem nundinata Terget iners senium eruditae Antiquitati; et divitis ingeni Undante vena Numinis atria Pulsabit, et solerte cura Sidereis tenebris sepulti Arcana Veri pignora deteget. Tunc et severae legis amantior, Tenaxque iusti turba, pulchris Ingenii fremet usque rixis. Quin et Machaon sese Academica Lauru decorus, fundet in atria; Et frangere audax iura mortis Paeoniae melior magister Tuto audietur, Sic mihi Caelitum Dixit Senatus; sic Tua, Caesarum Auguste CAESAR, vis, et acris Ingenii, geniique virtus Dudum spopondit. Sistite temporum Soles avari, currere sedulos Annos morati, dum suas spes Res faciat LEOPOLDUS Orbi. Sic advovemus. Quisquis amabili Momenta Regum Numine prosperas, Sortesque Regnorum, vicesque Imperii moderaris; audi Votum Tuorum! Prima Alemanniae Spes vivat Orbi! Vivat, et aureo Fluxu laboratos reponat Imperio LEOPOLDUS annos. Ad Invidos AUSTRIACAE GLORIAE. ODE III. Augustissimae Familiae gloriam per ipsam exterorum invidiam crescere. PRo! quam protervis seditionibus Incestat aulas livor! Hic aureum Famae nitorem, gloriaeque Mite iubat, decimoque dignum Nepote nomen nube volantium Calumniarum fuscat, et obvio Atrore foedat; nec serenum Ire diem patitur coronae, Quam Martis artes quam medios cruor Fusus per hostes, vivaque pectoris Magni cicatrix comparavit, Vel precium sapientioris Emit laboris. Quod micat, obtegit; Quod lucet, atrat; quod colitur, notat; Quod surgit, obtundit, premitque, Quod decuit caput eminere. O turpe monstrum Livor! eburneae Famae sepulchrum, nominis helluo, Uredo splendoris, venenum Laetitiae, meritique funus. Ringare laudum vipera, sed tuo Te dente rodes, exitium tui, Et carnifex ipse, et tyrannus, Ipse tuae laniena vitae. Ringare. Sed si forte LOTHARIUM. Si mille Reges, milleque Caesares Telo peremisti; terentur AUSTRIACO tua colla curru. Ringare honesto: scilicet in tuum Vulnus redibunt tela. Quod AUSTRIAE Moliris, inconsultus hostis, Exitium, tibi machinaris. Hoc interibis vulnere, quod paras. Nulla eminentem Solis ad orbitam Se tela iactant, nube nulla Invidiae violantur astra. Livoris ira celsior AUSTRIA, In Sole sedem collocat. Obtege Phoebi quadrigas, si invidente AUSTRIACUM meditaris ostrum Tentare morus. Quod violentiam Minatur, infra serpere se videt; Constansque, livoris minaci Ducit opes animumque ab aestu. Hac arte crevit gloria, qua AUSTRIAM Livor momordit. Quo magis invides, Plus laudis adfers. Invidere, Est animi nota egentioris: At ferre dentes invidiae, nota est Felicitatis. Livor in AUSTRIAM Telum omne distringat; probabit Grande decus, meritasque laudes. AD PRINCIPES IMPERII. ODE IV. Austriacam gloriam clementia crescere, omenque futurae sub IMPERATORE LEOPOLDO felicitatis. VIvet superstes gloria Caesarum, Et fama victrix funereae facis Regum micabit, quos honestat Alma quies, placidique Soles Clementioris frontis; et aureae Serenitatis mellea gratia Diffamat Orbi. Nam benignus Oris honor, facilesque risus In subditorum pectora permeant Ligantque mentes. Nil magis elicit Suorum amores, quam suavi Imperio cicurare gentes. Quin et Magistri dextera mitior Infrenat Ursos; et Tigrides gravem Odere vultum; ridibundi iussa oculi capiunt L eones, Exeste Regnis nubila, fulmina, Lethum, et furores, Eumenidum pares Igni calores, vindicisque Tela manus, rigidumque ferrum. Rex efferati pectoris, impotens Est latro Regni. qui sibi, quod libet, Licere credit, lacrimandam Imperium trahet in ruinam. Quem civis odit, non bene publicos Sedabit aestus: qui trepidantium Amat timores subditorum, Ipse suos metuat furores. Hac lege vivit Rex: timeat suos, Si vult timeri. Rex amet; omnium Felix amores comparabit: Nec trepidas celerabit urbes Munire vallis, iam satis unico Amore tutus. Bellica fulmina Perdunt furorem, dum minister Servit amor, galeamque praestat Periclitanti. Sic ego, conscius Augur futuri temporis, ominor, Regnante LUIDPOLDO videbit Mire iubar placidumque sceptrum GErmana tellus. Ille furoribus. Pacem Gelonis, ille Othomannico Astro quietem comparabit: Ille olea facilis secundae Tranquillitatis tempora digeret; Et quod gemebat Marte sub aereo, Saevaeque Bellonae sub aestu Imperium, meliore pacis Ditabit auro. Sic ego; sic boni Vovemus omnes; sic male conscius Formidat hostis; sic Quirites Imperii, Proceresque sperant. Ad Augustissimum Rom. Imperatorem LEOPOLDUM. ODE V. Imperium teneri industria. COndit regna labor vigil: Idem regna tenet. Navigium aestima Curas mobilis Imperi; Quod contra fluvium nititur. Incitus Nolentem rapit impetus; Ni remum moneas, ni valeas manu; Urgentesque laboribus Fluctus continuis submoveas rate. Undantes popularibus Motus dissidiis, civica praelia, Pugnantesque domestico Insultu poluli, Marsque ferocior Externa rabie calens, Quantis Imperium seditionibus, Quantis fluctibus impetunt! Non sic Ambracii torva licentia Insultat pelagi; neque Tyrrheni rabies horrida Nerei, Non Syrtis Siculi freti, Saevis omne latus cincta latratibus, Aut ira Acrocerauniis Incumbens scopulis, cum Boreae obstitit Auster, vel cum Aquilonibus Emotum pelagus sidera fervidis Undae dissidiis premit. Una sede sedent sollicitudines Et Reges. Labor improbus Ni curas reprimat, magnanimi oppriment Vires Herculis. Impares Curis, ad solium ne stimulent sua Vota, aut pectoris urgeant Se desideriis. Ambitio insolens Est, id velle, quod opprimat. Vim metire prius, quam famulum caput Submittas oneri. Cadis, Si plus posse velis, quam valeas. Caput Erectum diademata, Ingentesque humeros, aerea pectora, Dextramque Herculeam petunt. Hinc sese Austriacis mentibus inserunt, Hinc LUIDPOLDE tuis amant Portari Imperia et Regna laboribus; Cui nomen LEO Regium, Virtutemque LEO magnanimam dedit. Tu non desidis ingeni CAESAR, Tu patrio CONSILIO reges Pacis gemmea tempora; Tu Martis tumidi praelia dextera, Atque INDUSTRIA aheneos Perfringes cuneos. Hinc facili fluent Auro saecula. Nam labor Profert Imperium in saecula gemmea. Ad Augustissimum Romanorum Imperatorem LEOPOLDUM. ODE VI. Firmissimum Regum et Imperatorum munimen- tum esse amorem et fidem subditorum. REgum purpureo ni solio accubet Incorrupta fides; mancipium sui Rex est nobile servi; Inter mille pericula Numquam non timidum. Quae latus ambiunt Hastarum segetes, quae caput obtegit Observantia ferri, Et Mavortis acinaces, Et scuta, et galeae, et militis agmina, Congestaeque virum nobilium manus, queis praestant famulatum, Hin Regum diademata Infestare queunt officiis, nisi Cor Germana fides obsideat. Metus Quamvis plurima possit, Solus cuncta potest amor. Praeceptor rigidus servitii est timor. Frangit, quod potuit flectere amor. Nero Flammas spirat, et ignes, Et Romae excidium grave: Molli Rex sapiens imperio regit. Non stant regna diu, cum violentia Sceptrum torquet, et ense Saevit per iugulos furor. Nullum est nobilius regibus otium, Quam quod fundat amor, quod fabricat fides. Hac arte AUSTRIA poliet: Hac RUDOLPHUS amabilis, Fundator generis tot diademata, Tot Regum trabeas intulit AUSTRIAE Hac et tu, LEOPOLDE, Flectis pectora civium Non invita regi. Vidit amabilem Germanus genium; et laetior, hic mea, Dixit, lora gubernet: Illi pectora civium, Et firmam manuum devoveo fidem. Si quisquam Imperium fraudibus impetat, Aut armis LEOPOLDUM, Nostrum transadiget prius Pectus, quam feriat. Non superabilis Huic stabo clypeus. Sic tibi serviant Affectus, LEOPOLDE, Sic Germana fides canat! Ad Augustissimum Rom. Imperatorem LEOPOLDUM. ODE VII. Non vi et impetu, sed ratione et prudentia imperandum. NEc segnis aetas, nec nimium calens Sit imperantis. Turpis inertia Leges resolvit: mentis aestus Imperium rapit in ruinam. Urgenda dextra est desidis imperi: Fraeno calentis pectoris impetus Est reprimendus. Temperata Lege manus bene sceptra flectit. Solis quadrigas luminis arbitras, Matres diei, nec bene diriget Frigens ad incessum Bootes, Nec Phaethon nimis incitatus. Uterque mundum non reparabili Premet ruina. Finge, domabiles Seni Bootae obtemperare Solis equos, nitidosque currus: Quae terra, vel quis pontus amabili Fruetur esca luminis aurei? Nec ver, nec autumnus, nec aestas Per decies revoluta secla Reviset orbem. Quin male conditi Non terminanda nocte latebimus, Priusque milleni nepotes Funereo tumulo inferentur, Quam conspicari gemmea Cynthii Tributa detur. Finge iterum rotas Phoebi coruscas insolentis Imperio Phaethontis ire: Quae Tethys, aut quis Nereus ignibus Non ebibetur; quae sola torridos Solis calores sustinebunt? Quodve nemus generabit umbras? Et regna, et urbes scilicet improbis Flammis peribunt; quique micat polus Dispunctus astrorum favillis, IN cinerem violentus ibit. Vim temperatam dextera postulat, Quae sceptra torquet. Non violentia, Non aestus irarum, impetusve, Sed ratio moderatur orbem. Haec Austriorum gloria Principum est, Valere multum, velle minus tamen; Habere fulmen, nec rotare; Et gladii cohibere flammas. Spiras Avorum Numina, Maxime LUIDPOLDE CAESAR: CONSILIO gravis, INDUSTRIa velox; utroque Magnanimus, facilisque CAESAR. Hinc gloriosis se bibi Faustitas Submittet ulnis: hinc Tibi saecula Auro laborabunt sorores Tergeminae, facilique longam Fuso quietem; sive Propontidem Ultor lacessas, seu Mareotida Sedare contendas, Scythaeque Edomitas reparare terras. Ad Augustissimum Imperatorem LEOPOLDUM. ODE VIII. Imperatorem et iustum esse oportere, et sapientem. Haec firmamina Caesarum, Regnorumque salus sunt, SAPIENTIA, et Constans iustitiae tenor. Argos Imperii credite Caesares, Qui binis oculis, suis Regnis invigilant. Hinc solio edito, Ut celsae speculae, insident; Commissi ut populi prospiciant bono; Et quae se eminus ingerunt, Advertant furias solliciti, et metus, Bellonaeque pericula, Et structas tacito Marte tragoedias Praevertant sapientia. Hinc torquent rutilum dextera acinacem, Ut plectant scelerum reos, Defendantque probos. Haec Themidis nota est, Nulli parcere crimini, Patronamque manum non nocuis dare. Qui parcit nocuo, et scelus Mansuetus tolerat, non nocuis nocet. Unum impune scelus trahit Ingentem seriem. Sic mala germina, Ni radicitus eruas, Immensi gremium marginis occupant. Non est saevitia, improbos Dignis suppliciis plectere; sed gravis Haec est saevities, malis Indulgere nefas. Qui medica manu Scindit putrida vulnera, Vel membrum resecat, ne pereas; cave Saevum dicere: saevior Est, qui grande manu vulnus amabili Tentat, nec prohibet malum, Sed solum tenui dissimulat cute Sanasse, unde nocentior Invadat sanies, et cruciatibus Vitam perpetuis agat. Haec est Austriadum gloria CAESARUM, Sic mundum Sapientia, Sic et iustitia flectere. Respice Primos, O LEOPOLDE, Avos, Formas Imperii, Numina Caesarum, Exemplaria Principum, Patresque Archiducum? queis Sapientia, Et semper stabilis Themis Firmavit solium. Saecula quot fluunt, Ex quo semper amabili Successu soboles imperat AUSTRIA? Nec detrectat adhuc tuis Germanus, LEOPOLDE, imperiis regi. Quin ut sera nepotibus Tradas sceptra tuis, Imperium vovet. Ad Sacri Romani Imperii PRINCIPES. ODE IX. Non oportere Imperatorem moliri bella, nisi pacis amore; idque praestiturum AUGUSTISSIMUM IMPERATOREM LEOPOLDUM. QUid iuvat densis glomerata turmis Bella moliri, rigidumque Martem Ferre per caedes populorum, et armis Scindere regna? Quid iuvat Reges male dissidente Classe collidi, tabulare mille Navibus pontum, pelagoque grandem- -Imponere Martem? Bella si bellum parit, et sequentis Semen est primum, trahiturque longo Ordine armorum furor, et profuso Sanguine crescit? Serviant laetae tua bella paci, Quisquis Augusto moderare nutu Regna; tranquillae famuletur omnis Ira quieti. Finis hic belli est, reparare pacem: Non profanato vitiare ferro Regna; non flammis agere in favillam Moenia mundi Belluae est. rictu calido minari, Ire per caedes, iugulare fato Mutuo cives, sepelire totos Stragibus agros. Ah! satis ferri est, satis innocentis Sanguinis fusum, Cohibete Martis Tela Germani, solidoque inite Foedere pacem. Sic iubet CAESAR LEOPOLDUS; ite Ite GErmani, saturosque plagis Mutuis tandem prohibete vestris Caedibus enses. Si tot annorum implacido quietem Marte quaesistis; LEOPOLDUS armis Ferias dicit, niveaeque profert Munera pacis. Ille non lenti nimium furoris. Nec nimis proni, moderatione Impetum fraenat, placidusque ferri Otia donat. Ille Germani violenta belli Fulmina exosus; simulachra, dixit, Ponite armorum, nimioque rixas Igne calentes. Martis obliti, patriaeque caedis Candidos Soles, niveam quietem, et Prisca Saturni revocemus aegro Saecula mundo. Si tamen bellum vocet arma; civis Patriam parcat violare ferro, Sed Selymbrano metuendus Hebro Ferveat aestus. Thracius nostro melius premetur Bosphorus ferro, aut Solymaeus Hermon, Bactraque, et multo calidae cruore Strimonis undae. Donec hostili reparata caede Faustitas pacem vehat, et parentum Aurei mores preciosa in auro Saecula firment. Ad Augustissimum Romanorum Imperatorem LEOPOLDUM. ODE X. Non una virtute Imperatorem constitui, sed tota omnium collectione. QUisquis Caesareis per populos nutibus imperat, Privatum superet. Non bene se vel trabea aestimat, Vel cultu lateris purpureo, vel diademate; Non vastis populi servitiis, non opulentia, Aut gentilitio stemmate; non laudibus inclitis Maiorum, aut clypeis. Haec levis est gloria pessimo Quae quandoque venit. Sanguine prodire Agamemnonis, Aut Drusi, aut Curii et Scipiadum vile potest caput Thersitae indecoris: Sidonio Tityrus indui Ostro, ac immeritis temporibus cedere gemmeae Maiestatis opes. Obsequium nobile civium, Densatusque cliens, divitiae Gangis et Indiae, Sunt fortis dubiae conditio. Gloria Caesarum Est virtus animi plurima. Qui pluribus imperat, Hunc plus posse decet. Sufficiet singula ceteris Virtus: non satis est Caesaribus, si unica deficit. Hunc et bella vocant, et dubii Martis acinaces Bellonaeque faces, et tumidi iurgia praelii; Hunc Marte edomito Pax niveis vecta iugalibus, Fas, et consilium, et iura Rei-provida-publicae In curas rogitant. Si feritas acrior Urbium Turres Marte quatit: si prohibet civibus otia, Tranquillosque dies, nec patitur currere gemmeis Candorem cythisis; hic opus est robore Martio, Constantique animo; quem neque mors grandine plumbea Invecta exanimet, nec volitans flamma praeoccupet Aegrotante metu; qui clypei more volantium Telorum fremitus excipiat; non pavidus mori, Si Fortuna ferat; vel iubeat publica civium Regnorumque salus. Si facili lumine blandior Fortuna irradiet, nec tragicis regna tumultibus Turbetur; dominos obtineat tunc moderatio Frenos imperii. Caesarei pectoris indoles Haec est, ut facilem ad difficilem par sibi, et integer Sortem conspiciat. Munifica munera seminet Dextra per populos. Criminibus, si male pertinax Pectus conglacient, obviet inflexa severitas Et primo iugulet fonte scelus. Crescit in utile Germen, si timidum dextera damnatur ad otium, Et stirpis metuit falce vel igne urere noxiam. In caelum pietas; haec basis est Imperii unica, Firmamenque potens: in miseros pectoris aurei Propensum studium; in non nocuos impigra gratia, Affectusque calens: in nocuos dextra severior; Haec Regem faciunt. Unica virtus popularibus Privatum nebulis eximit: at dempseris unicam Virtutem Imperio, iam vacua est verticis Infula. Ad Augustissimum Imperatorem LEOPOLDUM. ODE XI. Caesarum laus summa est, cum civibus pacem habere, cum vitiis bellum. ARchetypon regentum Caesarum est Numen. Cui caelum dedit imperare Gentibus, et verendam Dexteram sceptris oneravit, nitidumque cinxit Frontis ebur pyropis; Numinis ritu regat orbem; placidaque pace Civibus otiari Donet; at bello generosus vitium fatiget. Hoc decet imperantem. Ferias tandem dare ferro, et studiosa amicae Arma rotare pacis: Quae fides, et fas populorum sequitur, salusque Et niveus parentum Candor, et mores preciosi, riguaque vena Saecula faustitatis. Si tamen murmur grave belli lituis Gradivum Concrepet, arma vertat, Qua scelus surgit. Pietas huc monet elocare Robur, ubi venenum Crimen infundit. Vitiosos resecare ramos, Parcere fructuosis. Cultor hortorum solet; artus putridos Machaon Ende vel igne tollit: Huc rotat miles sua tela, unde malum minatur Huc bonus Imperator Martis invicti decumanos agat apparatus, Qua metuenda surgunt Monstra, Cocyti male ab umbris generata; Numinis execrandus, Impii ritus, furor et vis animi impotentis Sternere templa Divum Pertinax, sacras violare improbitate flammas, Effigies protervo Ungue Sanctorum lacerare, in cinerem solutas Caelituum tabellas Spargere in ventos, diadema Imperii Quirini Perdere, barbarorum More supremum Latii Flaminis arbitratum Vertere fastuose. Multa monstrorum generosi AUSTRIADAE potente Edomuere dextra: Multa sed restant Tibi CAESAR LEOPOLDE: ferrum Hydra Tuum reposcit. Occupa his monstris animosum chalybem; et quietem Civibus elabora. Caesarum haec laus est, populorum vitia edomare. Est aliquid, potentis Imperi fines procul extra patriam movere, Aut populos timore Frangere externos, gravidoque agmine Martis undas Strimonis innatare, Ire per caedes Scythicas, Threiciamque Lunam, et Odrysios furores Subdere, et Lauros inimico eripere invidendas; Est aliquid, domare Nutibus mundum, et numeroso dare iura civi: Prima tamen potentis Caesaris laus est, populorum vitia edomare. Ad Augustissimum Romanorum Imperatorem LEOPOLDUM. ODE XII. Civium et animorum unione regna conservantur. VNita virtus fortior eminet, Dispersa torpet. Non bene milites Hostem fatigant, in phalangem Ni coeant, aciemque iungant. Perire si vis, artubus abseca Artus, peribis: pectore brachia, Pectusque cognato revelle Collo, humeros humeris recide; Adempta vis est. Distrahe corpora Compacta, totum robur ademeris Augusta nec stabunt theatra; Nec Pharias Obeliscus audax Subibit auras; nec Mareotico Fusas metallo Caria porticus Tollet, nec aeratas Canopus Pyramides dabit inter astra Levare frontem. Scilicet omnium Ruina certa est, tollere vincula, Nexusque membrorum secare. Dissidio periere classes, Et Regna, et Urbes. Tuque Alemannia. Per dissidentum iurgia Principum Discerpta, vix spiras, et inter Tam varios lacerata fluctus, Vetusti honoris naufragium times. Sed enatabis. Sic mihi Caelites Boni annuerunt, quando sceptris Austriacam LEOPOLDE dextram, Frontem Coronae, et purpureo latus Dedisti honori. Tunc procul AUSTRIA Virtus refulsit; quaque sparsit Fama tuum LEOPOLDE nomen. Germana amores protinus aureos Corda induerunt. Hinc micat unio Virtutis, et concors voluntas, Et stabiles adamante sensus. Unita virtus quid valeat, scient! Olim subacti cornua Bosphori. Caelique despector Britannus, Et Getici fera bella Martis. Ad Augustissimum Romanorum Imperatorem LEOPOLDUM. ODE XIII. Consilia Principum non esse evulganda. NAturae vitium est, abdita mentium, Secretosque sinus pandere. Maxima Ars est, quae scieris, pectore claudere, Ne ad plures veniant. Pythagoram licet, Privatus sapiat: non ita Principes Certant Harpocrati. In Principe lumina, Et frons, et cilium, et nutus, et omnium Membrorum articulus, gestus, et actio Ostendunt animum; et lumine proditur, Quod lingua tegitur. Sollicitus rei Quaesitor tacitae frontis in area Argumenta legit mentis, et abditos Sensus enumerat. Quin taciturnitas Prodit saepe animum. Hinc quod tot habet vias, Et sciri pectitur, cautius occulat Princeps consilium. Dum tacito tenet Momenta Imperii pectore, pondera Maiestatis habet: quod loquitur, loqui Creduntur tripodes; et reverentiam Lucrantur tacitis ipsa silentia. Sic undis fluvios qui tumulantibus Fundum dissimulant, vel veneratio Vel formido colit: si pateat sinus, Aut terra emineat, bellua quaelibet Turbabit laticem. Sic DEUS abditur Cultum sollicitat, quoque magis latet Occlusus tenebris, hoc colitur magis. Quae non conspicimus, suspicimus magis. Ignoret populus, scire quod obfuit. Res fauste vehitur publica, consili Cum momenta latent. Vis reverentiam LUIDPOLDE Imperii? Consiliis, Numae Exemplo, Tacitam concilia Deam; Et Consum tacitis in tenebris cole. Tecum cum loqueris plurima, plurima Celabis reliquos. Consilium optimum, Vanum est si pateat. Consiliantibus Hanc legem statue: Arcana silentio Condat Sigalion; nec prius eruat Vis vocem labiis, quam medio exprimae Tortor corde animam. Augusta silentia Fastis historiae materiem dabunt. Ad Augustissimam DOMUM AUSTRIACAM. ODE XIV. In electione Augustissimum Romanorum IMPERATORIS LEOPOLDI omen. O Regum, legumque parens Diva AUSTRIA, Caeli Maxima progenies, Fecunda Mater CAESARUM, Europae columen, Cor mundi, gemma Tonantis, Imperiique vigor Et unio Germaniae; Ingenti maior fama; quam suspicit Indus, Memnonidaeque stupent, Et regna Thules ultima: O soboles dilecta DEO! cui purpura fastos Exarat innumeros; Cui Regias quam plurimus Per trabeas numeratur Avus: tu saeva minantum Praelia Thyssagetum, Thressaeque Lunae cornua, Dacorumque potens fregisti inamabile robur. Tu populis dominos Ponis lupatos ultimis: Tu spargis cum Sole manus, annique repostas Imperiosa vias Perrumpis, ac Atlanticum Oceanum AUSTRIACIS cogis parere lupatis. Invia nulla via est Tui vigori roboris. Vel pacum, vel bella seris; vel pace, vel armis Sollicitas animos Tuis tributa fascibus. Pendere, et Augustos sceptro inclinare tiaras. Si qua tamen lateat Ignota mundi semita, iam tuus exoritur domino LEOPOLDUS In ostro, Cui famulante manu Gloria quadrigas provehit, Ut subigat curru telluris colla marisque Praelia compositis Victor serenet fluctibus. Ille (poli secreta canam) glaciale Geloni Marmor, et Haemonias Nives, profuso sanguine Hostili, in mores coget migrare tepentes; Occiduumque diem Ortumque pace vinciet. Ad Augustissimam DOMUM AUSTRIACAM. ODE XV. In scelerato capite non stare solidum diadema; stare firmum in Austriaca Familia. VErum est: Sacrilegum laurea verticem Dedignata fugit; nec diademata Stant secura scelesta Magnae frontis in area. Virtus et solium indissociabili Vivunt coniugio. Divide foedera, Virtutemque serenam Maiestatis amabili Deturba solio! protinus, omine Infausto, fugiunt verticis infulae, Et sceptrum, laterisque Sese purpura surripit. Nimirum trepida est magna potentia, Ni virtus stabili pondere degravet Pulvinaria Regum, et Ira turbinis eximat. At felix placidis AUSTRIA fascibus, Virtutis soboles, progenies poli, Fas iustumque secuta Ad confinia siderum! Te non ambitio, non trabeae impotens Ardor sollicitis ignibus impulit Ad tractanda lupata, Regnorumque ferociam Flectendam arbitrio. Tu populos regis, Sed tecum studiis aucta recentibus Virtus fraena gubernat. Tu clemente modestia Scissos concilias foedere Principes; Et Martis placido mitis acinace Solum parta tueri Maiorum patrimonia Conteta, auspiciis Numinis occupas Augusta Imperii sceptra. Quid augurer? Vera effatus Apollo Aurem iam mihi vellicat. Quando, inquit, meritis turgida patriis, Non cessas paribus crescere nisibus; Non cessat tibi sacras Caelum nectere laureas. Ut crimen fugiunt, sic diademata Virtutem sitiunt. Cedere ab AUSTRIA Nescit gloria, dum se Virtuti inserit AUSTRIA. Ad augustissimum Romanorum Imperatorem LEOPOLDUM. ODE XVI. Nulla arte Principum gloriam propagari felicius, quam cultu Religionis, et literarum cultura. AUgusta clari gloria verticis Est esca Regum. Fervida Principum Fames, sitisque attenta famae Non modica satiatur aura. Ut gloriosi fulgura nominis In posterorum saecula transvehant, Et vivat semper laureatas Fama tubas animet, laborant. An non eadem quaeritur orbita Perenne nomen. Semita sanguinis Placet Neroni: liberalis Dextra Tito: facilisque Nervae In subditorum fenora lenitas: Superba Cyro Pergama, et aureis Aedes coronatae colossis Et Tyrii monumenta caeli. Quam quisque amavit, persequitur viam Lucrandi honoris. Tempora ceteri Longaeva fallunt, et metallo In senium sua facta ducunt: Sed non perennant. Ista rapcibus Sunt praeda fatis, et lacrimabili Urgentur urna, dum ruinam Semper edax minitatur hora. Aeternitati Principis optime Sudat Minerva, et vi Sapientiae Nusae laborantes, gravique Ingenio stimulata penna. Quanto sequentis nomina saeculi, Senesque fastos, Maxime Caesarum, Olim fatigabis labore, Sive tuo superata Marte Narrentur olim Bactra, vel Artace Subacta bello; seu magis aureae Tranquillitatis sub lupato Compositus recinatur orbis? Tibi Poetae Pierios agent In plectra ludos; eloquio tibi Sudabit Orator; sequenti Historicus memorabit aevo Illata Dacis bella; Geometra Describet orbem, quo tibi millies Laurus virescat, quo trophaea Fama metat studiosa laudis. Tibi Mathesis grandia maximis Dimetietur sidera lineis, Nomenque describet serenis Grande tuum, LEOPOLDE, stellis Sic in futuri saecula temporis Sistere praesens, nec fugientibus Annis fatigari, nec ulla Vi poteris LEOPOLDE capi. Ad Augustissimum Romanorum Imperatorem LEOPOLDUM. ODE XVII. Eius clementia et benignitas commendatur. TEmperas ferri, LEOPOLDE, flammas, Et manu fulmen minitare parca. Caesarum haec laus est, graviora posse? at Velle minora. Sortis Augustae proprium est, nocere Nolle, cum possis; pelagusque fervens Mente tranquilla, placidoque frontis Sole tueri. Sic polo Titan medio serenos Exerens vultus, nihil evolantis Tractibus fumi, nihil obstinata Nube movetur. Sic DEUS nulla iaculantis ira Mobilis, ridet petulante dextras Impete armari, vacuoque iactu Tela redire. Te parem Soli, similemque magno Numini fingis, LEOPOLDE: supra Horrida incedis, positasque subter Despicis iras: Sanguini indulges facilis, benignis Legibus frenas populos, nec oris Hubilas risum, ciliive pulchram. Irida condis. Si iubes, gaudet tuus imperanti Obsequi Civis: neque servientem Aggravas durus; neque negligenti Saevior instas. Austrium servas, LEOPOLDE, callem: Dum iubes, addis stimulum obsequendi Lege non dura, placidisque segnes Nutibus urges. Neminem crudus nimium fatigas, Neminem mollis nimium remittis: Patris exemplo, Pius Imperator, Omnibus idem es. Hic fuit semper tenor Austriorum, Sceptra clementi retinere dextra, et iure cum possis nocuisse, nulli Velle nocere. Ad Augustissimum Romanorum Imeratorem LEOPOLDUM. ODE XVIII. Imperium Austriacum non subiacere Fortunae, quia virtute firmatur. ERrat, favorem quisquis amabilis Sortis perennem fingit, et aureos Diesque, gemmatasque lunas, Et placidum sine Marte regnum. Fortuna, pulchris invida laudibus, Amica fraudis, currere saecula Auro laborata, et recusos In precium vetat ire menses. Si quando laurum temporibus dedit, Non haec secundae est pronuba laureae: Nec antecedentem triumphum Sors eadem cumulat sequente. Quin si iocantis gratia Nerei Aurae quietis non sine risibus Se crispat, et tranquilla in undis Astra refert, hilaremque Solem; Tempestuosae tunc magis admone Temet procellae, nec facili maris Tranquillitati crede pinum. Ista quies meditatur aestum. Adversa sors est aspera prosperae, Severa blandae, Et (quod metuas magis) Plerumque lauros, et serenum Aggreditur diadema frontis. iurata nulli, magna pericula Miscet favori. Nempe ubi deficit Virtus, coronarum serenum Horror agit, trepidusque pallor. Non Austiorum sic diademata, Et iam quaternis purpura saeculis Producta nutat; non rotanda Sceptra tua LEOPOLDE dextra. Cum Rege quando dividit Imperi Illustre Virtus nomen, et inclitos Ornat tiaras, nil adepti iuris habet, inimica semper Fortuna sceptris, Inviolabili Necessitati est cetera funeris Subiecta maiestas; coronam Ni solidet, trabeamque virtus. At quae coronat, pulchra fidelibus Te vitta gemmis, dum socio micat Splendore Virtutis, quieta Sceptra tibi LEOPOLDE firmat. Discede regnis perfida ab Austriis Fortuna. Vires non habet impetus. Insanienti cum furori Stat clypeus, solidata Virtus. Ad Augustissimum Romanorum Imperatorem LEOPOL DUM. ODE XIX. Imperia mala cito interire, Austriacum duraturum. QUem Fortuna, faventibus Adspirans Zephyris, ad diademata Et Regum trabeas vehit, Ac magno celebris fenore nominis Pulvinaribus inserit Augustis Dominum; si nimium suis Adblanditus honoribus Expandat gravidis vela Favoniis, Luctantemque cupidinem, Et votum immodici pectoris aestuans Loro non teneat brevi; Infelix Phaethon, queis male sederat, Pulvinaribus excidet, Confusus cinis, et victima gloriae. Sors in pectora blandior Irrepit vitiis; et simul optimae Mores inficit indolis. Rarus non aliquo crimine purpuram Foedat, vel capitis iubar Obscurat vitio. At qui positus thoro, Insanis nimis ausibus, Impugnarer DEUM tentat, inutili Conatu atterit impetum, Et lapsum ipse sibi, et fulmina fabricat: Quamvis suppositos metu Constringat populos, ipse timoribus At numquam satis eminet. Maiorem Dominum semper habet minor. Ad cuius paveat minas, Et fulmen trepidet. Scilicet, improbos Rex terret populos; DEUS At fulmen gravius Regibus intonat. Si bello Imperium gravent, Aut se fulmineo turbine subditi In vulgi excidium rotent, Et turpi dominam crimine purpuram Foedent; innocuum DEUS Patrono solium fulmine protegit. Semper supplicium prope Grandis culpa trahit: nec Nemesas brevem Cedit supplicio moram. Instat semper atrox ultio crimini. Quod si tarda venit, tamen Tandem consequitur, quod sequitur scelus, Et plectit gravius, manu Compensante moram. Sola nequit gravi Virtus interitu mori, Et sese tumuli iuribus eximit. iustis pronius imminet Numen Principibus, quos parit AUSTRIA, iam longa serie Imperi Germani ad trabeas, quos vigor ingeni Et recti studium, et fides, Prudens CONSILIUM, INDUSTRIA fervida Commendat patriae Patres, Aeternis populi non sine plausibus. Augur non dubius cano: LUIDPOLDE, Imperium, per tot Avos tibi Transmissum, decimis quoque Transcribes Atavus sero nepotibus. Nam qui sceptra nocentia Longum non patitur vivere saeculum, Idem sceptra DEUS pia Mandat Nestoreum vincere saeculum. Ad Augustissimum Romanorum Imperatorem LE OPOLDUM. ODE XX. Principum vita cordi est Superis: Austriacos Imperatores DEUS protegit. IMpune nemo vulneris arbitrum, Exercet ensem in funera Principum. Cavete, quos vindicta telo Exstimulat, vel acerbat ira In imperantum fata, Nocentium Semper furori grandius intonat Vindicta telum. Nemo Divos, Enceladus licet, insolente Lacessit ictu; quem grave protinus Non insequatur fulmen, et ignei Emota tempestas olympi, Et rabies furiata mundi. Augusta Regum sceptra rebellibus Tentare signis, est solium iovis Movere caelo. Ni reducas Ense manum, iovis Ales ungue Librabit ignem, quo scelus in tuum Cinis recumbas. Numina vertices Regum tuentur; providaque Nube tegunt diadema frontis. Quin iam tonantis fulmina Vandali. Et aestuantem in praelia Parrhasin, Martisque fervorem Geloni Impavidus LEOPOLDE spectas? Minantur? irae sunt sine viribus, Cassumque fulmen, quando ferociunt Caelo reluctante, et tuentis Dextra DEI diadema curat. Infractus ampla e pectoris area Aude tumultus cernere, et arduos Inferre vultus, qua timenda Mars tonuit fremebundus hasta; Qua se flagello Dux Borealium Bellona iactat saeva cohortium, Ferroque formidanda et igne Cum populis resupinat Urbes. Furor videtur, sed caret impetu, Et consili expers mole ruit sua Quasque architectatur sagittas, In propriam furiat ruinam. Quin si trecentis se Mareotide Evolv at unda classibus, et salo Soloque late comminetur Threiiciae dominator orae, Saevosque Thraces, et Scythiae vagas Gradivus arces Austriae in ultimam Trahat ruinam, Pannonesque Strimonius metat horror agros: Nempe Austriorum proferet irritum In damna Martem. Nam vigilat polus Tuae soluti, perfidoque Excidium iaculatur hosti. Caelum inquietat, qui tibi praelia Indicit hostis. Tu Geticis super Ferere acervis, et triumphos Thyssagetum in clypeis notabis. Tu, qua Propontis saevit, et obviat Freto Corinthus, Marte Alemannico Trophaea plantabis, decora Austriacae monumenta famae. Sed nec sonabunt classica civico Incensa bello: quando benignitas, Et dextra clemens, plus feroci Ense, feros animos quietat. Vim temperatam Civibus admoves, Blandeque ducis, non trahis impetu. Hac arte placari Leones, Et Geticae dedicere Tigres. Haec sancta fraus est, qua tibi subditus Orbis quietem discit, et aureus Candor tuetur, mutuoque Corda fides adamante nectit. Utcumque sed Mars exterus infremat, Vel civium ardor prava minantium Insanientes per calores Dissidium populorum acerbet; Habes Tonantem pervigilem tuo LUIPOLDE sceptro. Legitimum DEUS Tuetur Augustum; et rebellem Fulmineo quatit igne dextram. Ad Augustissimum Romanorum Imperatorem LEOPOLDUM. ODE XXXI. Eucharisticus panis est Austriacorum Regno- rum alimonia. Numquam studebis sigmata Persico Superba luxu, aut pocula fusilis Liquore baccae temperata, aut Daedaleas superare cenas. Post apparatus Phasidis, et graves Mensas Apici, post Halyatticas Cenas, recrudescit fumantis Vis stomachi, calidasque acerbat Sitis medullas. EUCHARES Austriae Est esca Stirpis, regia Caesarum Altrix, ab Habspurgo Parente Archiducum preciosa mensa. Hac ille primus nominis Austrii Fundator esca in sceptra potentiam Attaxit, Augustumque honorem Caesaream in trabeam vocavit. Hic robur armis, hinc animis vigor, Virtusque pugnax Martis ahenei, Et inter undantes procellas Mens stabili inviolata puppi: Hinc faustitatis vena perennibus Itura gemmis: hinc niveos salus Datura Soles; hinc redemptae Pacis honor, fideique splendor. LUIDPOLDE, cernis, qua venit Austriae Aurora gentis, tot diadematum Praenunciatrix, totque honorum Imperii, triplicisque Regni Augusta Mater? Cernis, et indole Non segniori patria perlegis Vestigia, et magnos avita Insequeris pietate Patres. Quid ominemur? Fortium hic est cibus: Dicamne fortem in praelia spiritum Hinc nasciturum, quo feraris In medias LEOPOLDE turmas; Seu quas Gelonus Parrhasia procul Ferro timendus duxit ab Arcade; Seu quas Othomanni furentis Ira trahit rabiesque Daci? Cum pauca dico, plurima cogita: Nam vis in uno plurima verbulo est. HIC PANIS EUCHARISTIA. Audi Quod Provis anagramma quondam Tuis canebam: PANIS HIC AUSTRIAE. Nec plura dicam: hac voce perennium Dixi coronarum virorem, et Austriadum sine fine lauros. Ad Augustissimum Romanorum Imperatorem LEOPOLDUM. ODE XXII. In Austriacam Domum numquam peribit Invidia, quia eius gloria semper durabit. EXsurge felix AUSTRIA, Caesarum Augusta Mater: tuque beatior Columna stirpis, Imperantum In numerum LEOPOLDE transi. Suffragiorum iam tibi candidus Applaudit ordo; iam diademata Se vertici acclinant, manumque Sceptra rogant, latus ambit ostrum. Sed invidorum dentibus obsita est Via imperantum. Quisquis in ardua Entitur Regum theatra, Ni medias generosus intret Livoris iras, seque per obvios Infundat aestus; ludibrium sui iacebit ardoris, suoque Ambitio reprimetur ausu. Sic est: nitentem qui radiantibus Decurrit axem Cynthius essedis, Terrae vapores, queis tegatur, Ipse sibi trahit in volumen. Haec eminentis gloria gloriae est: Natura quidquid magnificum tulit, Virtutis enisu ante ire Et titulis supereminere. At corde livor suscitat igneas In arma flammas. Namque quod invidet Exulceratus, bellicoso Marte petit, tumidoque saevus Lacessit oestro. Quisque retundere Gestit, quod anteit; seque super gradum Levare magni, gloriaeque Colla super pede inambulare. Sic est: sed ales fulminis armiger Tibi ministrat. Torqueat improbos Belona serpentes, gravique Marte tonet furiatus orbis; Hic arma stringet fulmineo procul Timenda iactu; teque superstitem Servabit irae. Hac morte livor, Quam fabricat, solet interire. Exinde vives non tamen invidi Morsu carebis. Scilicet AUSTRIAE Nomen perenne est: hinc perennem Invidiae trahit ipsa nubem. Ad Augustissimum Romanorum Imperatorem LEOPOLDUM. ODE XXIII. Princeps, qui suos cives amat, amatur vicissim et colitur. CUi sceptrum Fortuna dedit, qui nutibus orbem Flectit, et imperio Vives et urbes temperat; Ne metuat, metui metuat. Timor unicus iste Principibus liceat; Malintque amari subditis. Infelix nimium est Regis praestantia, quando Excubias lateris Formidat ipse proprii, Non minus ac hostem, circumque frementia tela. Quisquis amore caret, Terrore frustra cingitur. Principis ira feri populorum provocat iras, Insidiae insidias, Minae minas exsuscitant. Qui formidari vult, formidabit et ipse. Tutius Imperium est, Coli, foveri, diligi. Hoc regnum LEOPOLDE tuum est: Spectatus amaris: Nomen amicitiae Vocas ad aulae purpuram: Et quanto fortuna tibi praestantior auras Afflat in obsequium, Tanto tuis benignior Affulges Princeps: Te non poscentibus ultro Insinuas facilis, Et Patris atque Caesaris Nomina confundis, miscesque in Caesare Patrem Prodigus alloquii; Minusque Caesar subditis, Quam Pater esse cupis. Sic te LEOPOLDE veretur Nobilitatis amor, Et civium custodia; Quique tuus dici potuit, nihil amplius optat, Quam documenta dare Etiam profuso sanguine Te quod amet; laudemque putat sibi quilibet esse, Si fera sors iubeat, Suo mori pro Principe. Ad Augustissimum Romanorum Imperatorem LEOPOLDUM. ODE XXIV. Dolorem, quem orbis in funere FERDINAN- DI III. et IV. concepit, temperat electio Augustissimi IMPERATORIS LEOPOLDI. FLevimus, quando violentiore Mors tulit Fratrem nece FERDINANDUM, Et sepulchralem media induerunt Gaudia luctum. Flevimus, quando pia pompa PATRI Ducta, funesto nimis apparatu Compita atravit, cineremque sacra Condidit urna. Flevimus: nec se miserandus anno Luctus exhausit, tepidamque semper Lchrymam trusit lacrima, alterique Altera cessit. Scilicet nullos dolor efferatus Accipit fraenos; neque gloriosi Principis maestum satis ulla deflet Lacrima fatum: Donec aequalis, meliorve Princeps Torqueat sceptrum; soliumve Patris Natus inscendat, paribusque flectat Legibus orbem. Nunc, adhuc quamvis madeant priore Lacrima vultus, cecidit querendi Causa, et abstersus dolor in serena Gaudia migrat. Nempe iam Patri similem videmus Caesarem; dum tu, LEOPOLDE, iura Civibus dictas, populosque eadem Lege gubernas. Par tibi virtus; studiosa recti, Suavis affatus, rigidique sceptrum Nescium ferri, geniusque dulci Nectare manans. Te piae leges, et amica legum Pax triumphali comitata plausu, Et fides, et fas, et Apollinaris Gratia stipat. Si tamen bellum grave classicorum Intonet murmur; tibi Martialis Dextra pugnaces domitura Thraces Fulminat armis. Unde nec fatis obiisse Patrem Credimus. Vivit, LEOPOLDE, dum tu Vivis, et Patris meliore pensas Funera vita. Ad Augustissimum Romanorum Imperatorem LEOPOLDUM. ODE XXV. Nullum beneficium perit minus, quam quod confertur sapientibus. NEscitis, quibus affluit Fortunae obsequium, rursus et effluit Rerum copia inutilis, Quo laudabilius munificae loco Condatis bona dexterae. Perdit saepe bonam gratia gratiam, Ni dignum inveniat locum. Illuc munifici munera pectoris Magni evolvite Principes, Spes magna unde redit, nec sterili iacet Semen depositum solo. Infecunda perit gratia, publicae Si nil fructificet rei. Infecunda perit, quae sceleri datur. Nam numquam sine publico Damno criminibus divitiae affluunt. Fecundo ille locat solo, Qui Musas alit, et pauperem Appollinem. Huc, CAESAR, pia largitas Dives muneribus promicet. Utilis Haec est munificentia Quae nutrit dominae vim Sapientiae. Olim sic polus aureo Nimbo deciduus, fluxit amabilis In cunabula Palladis: Nunc, nascente iterum Pallade, vilior Aedem pauperies subit. Sic se divitiae vilibus ingerunt; Urget pauperies probos. At quamquam levius nemo ferat malum; Nemo ferre tamen minus Debet, quam sapiens. Hic dominabitur Astris: quid male subtrahit Tellus auxilium? se sapientibus Non parcus polus ingerit, Stellarumque micans servitium intimat: At terra obsequium negat, Quod stulto capiti saepius applicat: Quod Marti asserit impetum, Ingentesque alit in praelia spiritus; Hoc magnos Academiis Enutrit genios, Spes ubi militi Praedae acciditur, occidit Decertandi animis. si sapientiae Se stipendia subtrahant, Magnis ingeniis dura retunditur Musarum patientia. Vis, CAESAR, sapiens consilium? Fove Musarum patrimonia. Musae consiliis erudiunt viros. Ad Augustissimum Romanorum Imperatorem LEOPOLDUM. ODE XXVI. Felix Res publica, cui imperat LEOPOLDUS. Fecundiorum quae natet AUSTRIAE Carina laudum, quantus in arduum Nepos nepotem gloriarum Raptet iter, subeatque callem Sequens prioris; quo diademata, Laurique frondes ordine profluant, Leges in ALBERTO, AUSTRIORUM Magne Nepos, LEOPOLDE, Patrum. Illi eruditae filia Palladis Virore frontem laurus inambulat, Phoebusque, dictantesque Musae Ingenuum sibi pectus aptant. Illum feroci fervida spiritu Vis bellicosae laudis avarior Succendit, armatusque Mavors Magnanimos vocat in furores. At non cruoris prodiga dextera, Sed parca caedis, quamlibet incita Procella convolvat tumultus, Et tacitum veniaeque largum Proritet ensem. Nempe magis caput Augustum adornat nescia sanguinis Corona; bellaceque palmas Innocuum diadema vincit. Quod si minetur sors fera turbine Rerum ruinas, rectus et integer Sub mole mundi collabantis Durat Atlas, cohibetque lapsum. At nec supino te ligat otio Quieta virtus, quin paribus Patres Sequaris ausis, et coronas Imperii, LEOPOLDE, eodem Labore vincas. Sanguine ab AUSTRIO Natus, bibisti sanguinis indolem; Ternumque maturam iuventam Caesareo diadema nexu Tuam revincit. Te Duce laureas Quot Mars parabit? quae venientium Messis triumphorum vetustis Adiiciet nova regna regnis? Sic advovemus! Publica commoda Si quisque tecum civis amaverit; Felicitas regni tenebit Consiliis stabilita clavum. AD CAROLI V. IMPERATORIS MANES. ODE XXVII. Imitatorem CAROLIV. esse LEOPOL- DUM IMPERATORERM. O Austriorum CAROLE Principum, Et maximorum gloria Caesarum, Invicte tot bellis Monarcha, Totque caput redimite lauris; Te Martis horror splendidus aspici, Te bellicarum praemia frontium, Palmaeque frondentesque Lauri Et famulus comitatur acres Mars in triumphos. Te posito minor Furore Maurus plus decupla vice Sensit triumphantem, et frementes Armeniae tibi flexit arces. Te Bosphorani decolor aequoris Fluctus propinquis, non sine fletibus, Narravit Afris; ter subactus Odrysia Solymanus ira Terram momordit: Te Libyes procul Expavit ardor: Te Numidum fuga, Testata victorem, imperato Deseruit sua castra cursu: Te qua potenti Marte sequentium Invicta adurges signa cohortium, Praeoccupato fama cursu, Dum dominum canit, atterentes Spargit timores. Quid famularia Dicam subactae colla Alemanniae, Aut detriumphatos Batavos, Vangiones, domitosque Gallos, Anglosque fusos? Te Wahalis reis Adorat undis; te refugis timet, Garumna ripis; te Visurgis, Te famulo veneratur Ister Rhenusque fluctu: te Rhodanus colit, Ararque et Albis; te Tanais procul, Et Mosa, Scaldisque et gemente Eridanus reveretur alga. Te, quidquid ambit Nereus, et vago Sinu Amphitrite colligit, obvio Arridet amplexu, et quietas Oceanus tibi sternit undas. Quacumque terrae Sol habitabiles Illustrat oras CAROLE, Caesarum Caesar vocaris, Rexque Regum Magnus Atlas, columenque mundi: Idem timenda fronte severior Et temperata lege supercili Mitis: serenus idem, et acer; Atque timor populorum, amorque. At Martialis gloria nominis Et fama magni Principis ardua, Clementiae laus, lenitatis Elogium, decus aequitatis, Et cura caeli relligiosior Non tata tecum, CAROLE, funebre It in sepulchrum; nec fatiscit In cinerem resoluta virtus. Adhuc recenti, quam tibi gloria Ad tot triumphos scripserat orbitam, Calcatur incessu, parique Insequitur LEOPOLDUS aestu. Illi capacem non popularibus Natura mentem viribus imbuit; iussitque nil nimis timere, Nil nimiis adamare votis. Illum decori pectoris hospita Ad alta virtus grandibus educat Matura curis, et Parentum Pulcher honor vocat ad coronas. Illi futuri mens bene conscia, Et anteacti temporis arbitra, iustumque, Legesque in iuventae Flore, gravem statuunt Senatum. Illi eruditi est copia CONSILI, Et aequa mentis libra negotiis Examinandis, quae revolvit Difficilis facilisque casus. Illi probati INDUSTRIA pectoris Partem laborum Numinis expedit; Curasque divisas regendi Imperium, generosus haurit. Illi fluentis vena pecuniae, Et liberalis copia dexterae Se non avaro prodit alveo, Et riguo populorum amores Lucratur auro. Nempe recentium Qua gratiarum flumine defluunt Opes, inexhaustasque pleno Divitias ruit amne Princeps; Illac remigrat gratia civium, Aestusque fervens obsequiis: eo Tendunt amores, unde manant Munificae monumenta dextrae. Hinc et frequentant agmina civium Ultro volentem, et pectoris occupant Patentis arcem, et gratioso Insidias statuunt amori. Quin bellicosis empta laboribus Illum coronat gloria, et arduus Togae Senatus; plurimoque Pacis amor comitatur auro. Quocumque sese CAROLU sincitat Vel igne Martis, vel melioribus. Pacis trophaeis; hac sequentes Acer agit LEOPOLDUS ignes. O quantus armis, si fera classica Martem perorent, induet obrutum Mundum trophaeis! quam severo Arma fremet LEOPOLDUS aere! O quantus aureae pacis in Iride Virensque oliva se niveis aget Caesar quadrigis, dum beatos Eilio revocabit annos! Auditis? an me lene micantibus Illudit astris pompa serenior? INDUSTRI aque et foederato CONSILIO stabilita fraena Gratatur orbis? Pergite sidera Impendioso munere Caesarem Servare, mundi qui ruinas Impediat subeunte collo, AD ROMANUM IMPERIUM. ODE XXVIII. Augustissmum IMPERATOREM LEOPOLDUM esse FERDINANDII. imitatorem. IDem Caesar, et Innocens, Orbis prodigium est. Purpura, quae latus Circum fluctuat arduum, Raro labe caret. Fulgida nomina Fumus plurimus inficit: Et quod conspicuum se iubar exerit Frontis, nubibus obiacet. Pulsantur Zephyris ac Aquilonibus Celsorum iuga montium: Sublimie solio cernere vertices Regnorum famulantium, Nec vento aut facili sorte tumescere, Ut res plena periculo est, Sic est prodigio res similis. Tamen FERDNANDUS sine crimine Pulvinar tenuit Regium, et integer Effulsit diademate. Non illum solio adnata licentia, Et laudum sitis aemula Ussere illicitae fulgure gloriae? Impunisve potentia Vim ferri manibus fortibus indidit. Non illum ambitio impotens Aut motus animi seditionibus Vexavere domesticis. Non magni Zephyrus nominis integram Vicit pectoris aream. Sed (duxisse putes aethere sanguinem) Purus labis et integer, Intra se melior, perpetuum suus, Inter mille negotia Curarum vacuus, tormina mentium Sic gessit diademata, Rex, Caesarque sui, ut sollicitudines Aut regnorum inamabile Non sentiret onus, pulchraque nomina Augustamque potentiam Menti non nocuae iungeret, et simul Esset Caesar, et innocens. Haec est AUSTRIADUM gloria! purpuram Servant innocuam, et procul Augusto solio crimina submovent. Talem credimus, Imperi Qui nunc fraena tenet, grandior aspici LUIDPOLDUS Patriae Pater, Terrarum dominus. Non ego dixerim FERNANDI diademata Augustasque sacri verticis infulas LUIDPOLDI capiti inseri, Et traxisse negem pectoris indolem. Ad Augustissimum Romanorum Imperatorem LEOPOLDUM. ODE XXIX. Ut olim Maximilianus II. COR et OCULUS Germaniae dictus est, sic hodie Aug. Imp. LEOPOLDUS. NOn totus uno funere mergitur, Qui gloriose vixit. Euntibus Declivem in aetatem diebus, ius adimit generosa virtus. Vivet, sepulchri nescia, gloria Tot parta bellis; Vivet, et ultimis Narrabitur mundi cadentis MAXIMUS AEMILIANUS annis. Sic AUSTRIORUM iam puerilibus Matura ab annis annuit indoles, Sic Caesarum Caesar quieto Imperio, LEOPOLDE, spondes. Si quando Lunae cornua Thraciae Virtus honesti prodiga sanguinis Fregisse dicetur, gravique Bosphorus occubuisse clade, Acremque Martem in praelia MAXIMI Fugisse mundi terror, et ultimum Bustum, Tyrannus, fletibusque Pannonicos vacuasse campos: Tuae canemus symbola gloriae, et Exemplar irae, qua Mareoticos Olim Tyrannorum furores Marte gravis, LEOPOLDE, sternes. Si forte et olim COR ALEMANNIAE Aetas Nepotum postera MAXIMUM Cantabit, illustremque nosci MUNDI OCULUM celebrabit orbis; Partem tuarum, maxime Caesarum, Laudum sonari crede: Alemannia Vivente te vivit, videtque COR, OCULUS, LEOPOLDE, mundi es. Vitalis aurae purus anhelitus In sceptra per te ducitur, et vigor Per membra transfusus fugacem in Regna trahit retrahitque vitam. Per te videtur, quae procul imminet Procella regnis; quae sonat ultimam Proterva tempestas ruinam, Et trepidis populis supremam Cladem minatur. Scilicet editum Pulvinar arx est, unde necessitas Spectata regnorum fideli Auxilio lacrimantis arcet. Lamenta vulgi. At te quoque subditi Cives tuentur: Tu popularium Insumis obtutus, stupensque In te animos aciemque vultus Europa firmat. Nempe in amoribus Est civium Rex, qui pariter fovet Amore cives: insequentis Primus amor seges est amoris. Ad Augustissimum Romanorum Imperatorem LEOPOLDUM. ODE XXX. Eum fortitudine adversus Turcas RUDOLPHUM II. aemulaturum. SEu mente fetum, consilio gravem, Plenum Senatu, divitis eloqui Venaeque fecundum RUDOLPHUM, et Ingenio veneramur acrem; Seu Martiali carmine dicimus Fregisse Lunae cornua Thraciae, Et saepe Germano Tyrannum Bistonium domuisse ferro; Pars est tuarum, MAXIME CAESARUM LUIDPOLDE laudum. Nobilis indoles Augusta mentis, spiritusque A tenero generosus ungue In arma crescit Pannonis ultimis Serenda terris. Sanguine vidimus Natare Rabam, cum Tyrannus Per medias agitavit undas Fugacis irae praecipitem impetum, Flumenque pleno barbarus agmine Urgens Gigantaeas nefasto Inferias properavit Orco, Pudendam honesti victimam acinacis; Et sponte lethum quaesiit insolens Instante RUDOLPHO, et pavente Anteiit sua fata cursu. Afflicta Budae moenia vidimus, Albam trementem, Bistonas Agria, Frustra reluctantes, fugatos, Odrysias Mahometis iras Umbris sacratas irrevocabili Cessisse fato; cum male pertinax Strigonium victor teneret, Et media violentus urbe Caesar sederet. Tunc Rhodopeiae Flevere Lunae, et Manibus hostiae Cessere pingues, Pannonisque Exitium populare regni Sinan fugatus; callidus Ibraim Exutus armis; bis quoque moenia Soluta Petrinae Tyranni Deseruit fugitivus ardor. Si rursus ira Thracius AUSTRIUM Irritet ensem Bosphorus, et greges Agens probrosos Martiali Exitium vehat in procella; Fractus LEONIS sentiet impigram In bella dextram; et sanguine cornua Imbuta Lunae dum videbit, Arma procul fugitiva vertet. Ad Augustissimum Romanorum Imperatorem LEOPOLDUM. ODE XXXI. Ut exemplo FERDINANDI II. adextirpandam haeresin incumbat. NOndum supremo vulnere concidit Lernaea proles. Scilicet impiis Bacchatus armis iam labantem Dissidiis lacerare mundum Orcus laborat. Vidimus Haeresin, Sub FERDINANDI nuper acinace Frustra reluctantem, probroso Colla iugo dare, lacrimisque Nil profuturis interitus sui Plorare scenam; seu Madeburgicas Cum Marte turres fulminaret, Et veteris monumenta famae Exercitati militis igneo Raptaret aestu, evulsaque sedibus Urbs ampla nutaret, pudendum In cinerem ruitura moles, Urgente ferri fulgure moenia, Aedesque flammae robore, Tillio, Seu cum Palatinis Bohemae Caedibus erubuere Pragae, Albique montis strata cadavera Texere culmen; seque Britannicis Infudit undis Fridericus, Non iterum metuenda larva, Et umbra Regis. Quid memorem ultimos Daci furores, cum novus Annibal Bethlemus immani calore Carpathias superavit alpes, Inominato robore Thracii Fultus Tyranni, et sacrilega Africam In arma traxit, Bosphorumque, Et Scythiae Cilicumque nubes In atra duxit funera Pannonum? Quid Vandalorum bella, et Oriona, Totumque funestis Booten In vetitos male concitatum Martis furores? At male perfidis Pugnatur armis: nec stetit exitu Fortuna fausto, cum nocenti Bella calent furiata Marte. Gustavus Ursae Rex Erymanthidos Ausus vocari blando anagrammate AUGUSTUS, in tabo sepultus Lipsiacos vitiavit agros, Sic vis, et atrox ambitio piis Occumbit armis, Rursus at Herculis Labor vocatur; toxicumque Seminecis sobolescit Hydrae. Incumbe grandi CAESAR acinace, LUIDPOLDE, monstris, teque ruentibus Oppone castris, et Gelonos Siste equitum peditumque nimbos. In te refusis posthuma saeculis Felicitatis tempora defluunt, Virtusque Avorum; tu labantis iura potes reparare mundi. Ad Augustissimam DOMUM AUSTRIACAM, ODE XXXII. CONSOLATIO In morte FERDINANDI III. Romano- rum Imperatoris. QUid tristis Niobe, funera Caesaris Deplorans lacrimis, te Austria conficis? Naturaeque molestis Cedis sponte doloribus? O Regum genitrix, gloria Caesarum, Tutrix Imperii, lux diadematum, Europaeque voluptas, Magnae fons opulentiae; Priscis redde oculos Diva leporibus, Frontem laetitiae, tempora laureis; Erectumque severis Pectus nubibus exime. Vivit (quid dubitas?) nescia funeris Virtus immemoris, vivit et aureae Felix munere famae Sese restituit tibi FERNANDUS; meriti nec tamen aetheris Exemptus solio est. Vivit, et integer Deplorata nocentis Pendit crimina saeculi. Quidquid prosequeris maesta doloribus, Est, vel Diva Themis, sancta securibus, Servans iura solutis; Vel sacros Pietas focos Inflammans calido semper anhelitu, Nutrix magna DEI, praecipitem potens Delenire Tonantem, et Caeli fulmina sistere; Vel mens paciferis inclita legibus, Submotumque feri Martis ab ignibus Ferrum, et parca alieno Tingi dextera sanguine: Vel ridens tacito pacis in otio Innubis facies; sive Favoniis Res Fortuna secundis Voti duceret aequore, Felix egregiae navita gloriae; Seu fati violens sterneret impetus Campum fulmine Martis, Aulam funere Coniugis; Urgerentque gravi Caesaris intimos Telo fata lares, et diademata Infelice cupresso, Plausum lessibus, incito Mutarent Superi turbine; et immemor Caelum praeteriti vulneris, altero Pectus grande parentis, Nati in funere figeret: Virtus edomiti certa periculi Regnorumque capax constitit, et suo Semper laeta sereno Solem pectoris integri. In sortis mediis nubibus extulit. Haec erepta tibi non humili gemis Lesso, Diva, potentum Mater Regia Caesarum. Sed vultum lacrimis exime, proxima Divorum soboles. Quam tibi gloriam Fato credis ademptam, Vivit, nescia funeris. Vivit Consilium, conscia sanguinis Mens vivit patrii; vivit et Aequitas, Et constantia mentis Sortis docta retundere Audaces fremitus, et Sapientia, Apta et Caesareis dextera fascibus; Totusque in LEOPOLDO FERNANDUS superest tuus. AD MANES Augusti Romanorum Regis FERDINANDI IV. ODE XXXIII. Spem in FERDINANDI IV. morte orbi ereptam, restitui in electione ad Romanum Imperium Augustissimi Imperatoris LEOPOLDI. NAm quis serena frontis ab area, Non sauciato lumine, publica Lamenta spectabit, suoque Cum populo cecidisse Regem Siccus videbit? scilicet insolens Fortuna, circum limina Principum Tonare crudelis, repente Eripuit nece FERDINANDUM. Quem nuper aucto gloria Caesarum Adscripsit Albo; cui diademata Cinxere crines, Austriorum Grande decus, columenque mundi. Heu, FERDINANDUS! quis mihi per genas Non invocatus nimbus inambulat? Heu, FERDINANDUS! qui dolores Pectus agunt, animumque acerbant? Heu, FERDINANDUS! desine, viscerum Tyranne, maeror cor lacrimabili Urgere luctu. Heu, FERDINANDUS Stirpis amor, gloriae columna, Pupilla pacis, delicium Imperi, Firmamen orbis, gloria Principum, Cor Austriorum: FERDINANDUS Occubuit. Lacrimare Musa: iam cuncta dixi. O invida sidera Felicitati labilis Imperi! O cruda, et in nostros dolores Astra avidis animata telis! Sicne innocentem dux rosa purpuram Ex ponit auro Solis, ut ardeat, Pompamque regalem coquente In cineres agat igne Phoebus? Sic purpurato parturit e sinu Aurora Solem mane, meridie Ut naufragetur, spiritusque Sidereos tumulet nigrante Nox atra velo? Sicne perennibus Frondere laurus digna viroribus Expandit umbras, ut tonantem Praeda recens cadat in securim? At non peribis, gloria saeculi FERNANDE nostri; nec violabili Clauderis urna; nec cadaver Pondere pyramidum obruetur. Frater superstes fratris amabile Supplebit aevum. Quos Lachesis tibi Ademit annos, insequentis Imperii adnumerabit aether Fratris coronis. Sic mihi fulminis Addixit ales, sic socii gravis Leonis incessus; severum Cui statuit mediis in armis Nidum Gradivus. Quam bene labilem Molem cadentis fulciet Imperi, Quem fortis hinc LEO tuetur, Hinc AQUILAE vigilantis ardor! O ergo, quisquis tempora siderum Urges , et saecula concitas Avara devolvi; occidentis Solis equos remorare Numen. Donec senecta fessus; at integer Virtute; et annis et meritis gravis Illustre Divorum petatur Concilio LEOPOLDUS astrum. Ad Augustissimum Romanorum Imperatorem LEOPOLDUM. ODE XXXIV. Imperii Romano Germanici maiestatem in CAROLO MAGNO fundatam, a Domo Austriaca et Augustissimo Imperatore LEOPOLDO sustinendam im posterum et amplificandam esse. REs magna parvis principiis venit Septemplicato qui lavat ostio Maeotiden Ister paludem, Rivus erat, tenuique saltu Vincendus amnis. Contiguis poli Quae se maritat sideribus cedrus, Et arborum excedit senatum; Virga fuit, modicumque germen. Vides Mimantem, Porphyrionaque, Cui ludus Ossa est, cui pila Pelion? Vides Gigantaeis lacertis Enceladum? Puer ille quondam Fuit tenellus. Quidquid in arduam Crevisse molem tempore cernimus, Fuit pusillum, gloriamque Principio rudiore duxit. Non sic coronae fama Alemannicae, Ingensque sceptri Caesarei decus, Quod gloriosam devolutum Per seriem LEOPOLDE, captas. Sub ipsa magnum principia emicat; Parique semper nobile gloria A CAROLO ductum perennat; Theutonica nimium rotari Virtute avarum. Nempe Alemannici Incaeptor aevi maxima CAROLUS iecisse fundamenta regni Dicitur, et fugitiva sceptra Firmasse forti robore dexterae. Illi assidebat Consilium grave, Mentisque curae providentis, iudicii, sapientiaeque Dives supellex, inviolabilis Timore fervor, robur euntibus Maius procellis; aequitatis Firma bilanx, pietatis ignis, Constantiae vis, magnificentia, Regnique nervus vasta potentia, Et exterorum, et subditorum, Cultus, amor, studium, fidesque, Et norma legum, et gloria Martia, Tot laurearum clara vitoribus, Gravisque palmis, tot trophaeis, Tot positis veneranda cedris; Lateque fusis hostibus inclita Pax parta regnis; munificentia Onusta donis, liberalis Muneribus manus erogatis: Omnesque dotes pectoris ardui, Omnes et artes Caesaris optimi; Et apparatus regiarum Omnis opum, decus omne sceptri, Haec illa radix sceptri Alemannici, Firmata contra tot Boreae impetus; Quam nec catenati furores, Nec rabidi gravis aestus Orci Evellet umquam. Hinc arbor in arduam Sublimitatem crevit, et Austriam Complexa, fatalis ruinae Dedidicit numerare damna Olim coronis Imperii adsita, Caedes repensas caedibus; impios Ritus et aras, subditorum In iugulos furiale ferrum, Legesque scriptas pondere sanguinis, Et impotentis pectoris hospitam Crudelitatem, civiumque Funeribus viduata tecta. At si quid arbos Imperii tamen Tulit malorum, sive licentia Belli furentis, sive Regum Desidia, tacitisque fluxae Dolis voluptae; posterioribus Magno rependit fenore saeculis Stirps AUSTRIORUM, tuque magno Restituis, LEOPOLDE, lucro, Numquam parentum sanguine degener, Quos diva virtus eripuit solo, Caeloque transcripsere fata, Quos numerus meritorum avara Sub astra duxit. Tu lucra CAROLI Lucris adauges, sceptraque regia Virtute confirmas eadem, Et stabilis diadema factis. Ad Augustissimum Romanorum Imperatorem LEOPOLDUM. ODE XXXV. Regna non sustineri sine pietate: hac ab Augustissimo IMPERATORE LEOPOLDO Imperium fundari. QUisquis augusto decus arrogare Postulas sceptro, variumque motum Semper infidae stabilire sortis; Nitere caelo. Interit regnum, diadema nutat, Avolat sceptrum, populus rebellat, Purpura elanguet; nisi sanctitatis Protegat umbra. Regna ubi fulcit pietas, in arma Suppetunt vires, facilemque belli Aleam Numen rotat, et Gradivi Temperat aestum. Regna ubi fulcit pietas, quieta Pax inoffensas moderatur urbes Lege virtutum, niveisque currunt Saecula bigis. Consulit paci, famulatur armis, Opprimit motus, stabilit quietem, iura conservat pietas, agendi Regula recti. Nixus hac regnas, LEOPOLDE. Surgat Orbis in ferrum, segetemque Cadmi Urgeant hostes, tremefacta motu Terra dehiscat; Ipse centeno Enceladus lacero, Et Mimas, et Porphyrion furore Tentet audaci superinduisse Pelion Ossa; Parrasis ructet Borealis iras Turbinis, fulmen Geta Vandalusque Exerant antris, geminentque ferro Omina palmae. Nempe frustrato temerasse campum Marte maerebunt, cupidamque belli Contrahent dextram; tibi dum secundus Militat aether. Irritus Mars est, cui militare Abnuit caelum, licet ira densis Ferveat turmis, nimiosque telis Asperet arcus. Cui DEUS pugnat satis ille multis Cingitur castris: satis ille pauco, Qui potest vinci, nocitura volvit Milite bella. Est tibi annonae cumulus paratae EUCHARIS PANIS, toties in arma Austriae missus, toties relata Nobilis herba. Dux tibi belli moderatur arma Virgo, quae Patri est ACIES vocata Saepe CASTRORUM, Geticumque fregit Agmen ad Istrum. Quot polo stellae, totidem pharetrae Sunt tibi: quot sunt radii, tot hastae Serviunt bellis; hominumque pensant Robore censum. O nimis felix LEOPOLDE! cui se Astra, cognata pietate flexa, Sponte submittunt sociumque caelum Destinat arma. Nempe sic regni bene collocata Stat basi moles; ubi sceptra fulcit Et laborantis pietas coronae Sustinet aurum. Ad Augustissimum Romanorum Imperatorem LEOPOLDUM. ODE XXXVI. Ut Imperii onus sustineat feliciter, PAR SIT FORTUNA LABORI. IMpigris laboribus, Industriaeque robore imperantum Sustinetur ardua Corona. Qualis Hercules prementem Fert labore machinam; Et saepe subgemit; gravemque molem Sustinere vix potens Versat, reversat; et sibi molestus Fluctuat, refluctuat: Quodque execratur pondus, osculatur, Tortor ipse pectoris; Tamen labore ponderis gravantis Pertinace fert iugum: Talis potente quisquis arbitratu Aequa iura civibus Provinciisque dictat Imperator, Pondus urget arduum: Quod saepe laudat, saepe et execratur, Occupat, renunciat; Oditque, amatque; reiicit, sumit, Mente semper anxius. O quanta vis laboris! o quis Atlas Postulatur huic iugo! Non quisque pondus quodlibet lacessit. Sceptra dexteram Herculis. Viresque Atlantis flagitant. Peribunt Regna, quae manu pigra Tractantur. Hinc in AUSTRIAM recumbunt, Et tuis laboribus LUIDPOLDE, flecti postulant. Laborem Nempe tu favoribus Fortunae honestas. Altera, imperantum Est labor; sed altera Regum manus, Fortuna. Utraque tutus Constat orbis Imperi; Neutra satis felix. Utraque mundi Fraena tractat AUSTRIA: LUIDPOLDE, utraque patriam gubernas. Attamen nihil Dea Tecum laborat caeca, quae coronis Semper instat invida, Regumque; sceptra calcat, et furente Regna vertit impetu. Sed illa, quae Tonantis annuentis Est ministra provida: Quae sola Reges ungit, et ceroma Frontibus subingerit, Ostroque tingit purpuras, et auro Sceptra Regum inebriat: Virgamque dextris inserit, iubetque Praesidere gentibus, Regnisque iura ferre: quae scelestos Regio thoro eiicit Potente dextra: quae beatitatem Imperi coordinat, Civesque blanda stringit unione, Martiosque spiritus Ditat trophaeis hostium, Tonantis Diva Providentia. Haec sceptra semper AUSTRIAE ministris Promovet favoribus; Et cum ferox in area theatri Mars crepat tragoedias, Victorias disponit, et triumphos, Et trophaea surrigit, Sero nepoti in Martios calores Praebitura aculeos. LUIDPOLDE, sic te Numinis benignus Servet Allemanniae Favor per arma, perque pacis auras; Donec abnepotibus Sero solutum Caelites reposcant. Ad Augustissimum Romanorum Imperatorem LEOPOLDUM. ODE XXXVII. Austriacum Imperium, quamvis impulsum saepius, nescit ruinam pati, quia DEO innititur. COlumna Caesar Imperiest; sed Caesaris Est basis ipse DEUS. Sic tuta regna sufferunt Martis procellas, quaeque sanguineo minax Impete perfidia Perambulat provincias, Cadaverumque messe vastatos agros Impia dedecorat, Et civitates stragibus Bustisque tumulat. Quidquid humana basi Nititur, ambiguum est. Humana vis exterminat, Humana quidquid exstruit. Quidquid DEO Nititur, hoc solidum est; Nec fulmen horret Aeoli, Exercitusve Martis, aut totos vaga Agmina per populos, Aut busta, et ignes urbium. Pereunt Nerones, Claudii, Tiberii, Et Taciti, atque Probi; Quos regio vulgi favor Solio locavit. Nempe cum deest basis, Percita turbinibus Facile fatiscit machina, Mentita stare saeculis. Non sic tua, AUSTRIADUM columen LEOPOLDE, sceptra labili Stant nixa dorso. Stirpis haec quondam inclitus AUSTRIACAE genitor RUDOLPHUS Eucharistico In PANE statuit. Inde per tot saecula Firma columna stetit Ignara labi, aut excuti. Et saeva quamvis saepe tempestas grave Exitium minitans Omni furore incurrerit; Stat adhuc sui secura, nec casum timet, Invidiave trahi In indecora funera. Quin si Gelonus turbo Vandalicas agat In fera bella minas, Thressaeque Lunae Bosphorum In arma cogant; stabit AUSTRIACAE DOMUS Gloria nixa DEO, Maior procellae turbine. Annona belli est PANIS EUCHARISTICUS: Iste animis animos Infundit: iste dexteris Addit vigorem, pectori robur, pedi Nescia fraena fugae, Constantiamque militi. Hoc PANE pacis nititur florens vigor, Perpetuusque dies Tranquillitatis publicae. Sic, quae fatiscunt regna deserto DEO, Illa fovente DEO Pati ruinam nesciunt, Ad Augustissimum Romanorum Imperatorem LEOPOLDUM. ODE XXXVIII. Dum Principes alii alienis iuribus ac dignitatibus ambitiose inhiant; Augustissimus IMPERATOR ad mensuram virtutis sua vota extendit, et a DEO fovetur. QUo mentis expers Icare labiles Impellis alas? quo fluidas agis Incaute ceras, remigemque Per medias Aquilonis auras Manum fatigas? Tutius infimo Solo iacebis. Qui nimis incitat Ad alta mentem, provocabit In proprium sua damna fatum. Volasse, paucis profuit; omnibus iacere tutum est. Laetius est iter Per plana, quam gressum per alta Hippotadae stimulare regna. Sed vestra, magni, res agitur, Duces, Quos obligatis copia cornibus Honore ditat; qui secuti Stemma patrum, solium et tiaram Reges tenetis: quos tamen acrior Adhuc libido non satiabili Calore adurit; queis parata Regna novis cumulare regnis, Et sceptra sceptris, et diadematum Nexus coronis addere patriis, Et fascibus fasces iugare Ambitio malesana suadet. queis in potentis divitiis Midae Angusta semper pauperies domi est; Nisi et sitibundi propinquis Eripiant sua lucra regnis. Quibus sat una non tegitur caput umquam corona, ni diademata Vicina deturbent, suisque Imperiis aliena nectant. Per alta gressu tenditis, Icari Lapsum daturi. Praecipiti ambitus It calle; nec securus auras Insequitur furor adiocantes. Pulchrum eminere est: sed diademata Captare, turpe est, Quisque tuis fatur Rex vive sceptris. In ruinam Regna gravant aliena regnum, Trahuntque probrum; quod senio gravis Numquam vetustas eluerit satis; Natisque centeni nepotes Ludibrio repetant recenti. Illud latentis conscius arbiter Verique vates ingero: Principes, Ne quid nimis. Semper doloso Alta nocet petiisse nisu. At te procacis nescia spiritus LUIDPOLDE virtus differat aetheri, Nec regna, nec sceptra ambientem Plus nimio, capitisque vastum Decus tiaram. Quos parit ardua Virtus honores, quas merita exigunt, Ambis coronas: ambientem iusta, DEUS sequitur favore. LUIDPOLDE, dum, ne quid nimis ambias, Caves; quod aequum est, sidera promovent. Dextramque sceptrum insumit, aureum Ingenuam diadema frontem. Nec inde (quamvis livor inaestuet) Verere lapsum. Quae tibi tempora Frontemque sponsavit coronae, Illa teget tua regna dextra. Ad Augustissimum Romanorum Imperatorem LEOPOLDUM. ODE XXXIX. Felicissima bella sunt, quibus DEUS militat Regibus, Reges DEO. FRustra sanguineo laurus acinace, Frustra palma feri Martis atrocia, Atque ira chalybis quaeritur ignea, Ni ferrum pietas iuvet. Infausto remeant omine praelia Adversante DEO. Lugubris in manum Se taxus sinuat, cum sine Numine Martis laurea quaeritur, Caelorum auspiciis ingredere aream Belli, conspicuam quisquis adoream Venaris, decimae lucis avarior, Famaeque ambitiosior. Sic Dux arma geras, ut simul agmina Pro te Caelituum praelia misceant. Bellum pro Superis consere fortior, Bellabunt Superi tibi. O quanta occubuit saepe tragoedia, Quanta clade potens semita militum, Et vastum tepido sanguine, et algidis Texit funeribus solum! Cum confisa suis agmina viribus Numen destituunt, sunt sine spiritu Cassae larvae hominum; sunt sine robore Vani in vulnera acinaces. Nos hastas trahimus, vim DEUS ingerit Hastis; nos gladios cudimus igneam: Spirantes Lyparam; sed chalybem hostium In caedes acuit DEUS. Sit dextrae Herculeum robur, et inclitis Martis nominibus vis Agamemnonis; Absit dextra DEI; nil valet Herculis Robur, nil Agamemnonis. Sit miles numero paucus, et hostium Impar agminibus; sed pia provido Mens confisa DEO: proteret Herculem Invictumque Agamemnona. O felix nimium Mars tuus, AUSTRIA ! O LUIDIOLDE, tui faustior alea Belli, cui facilis praelia digerit Certis auspiciis DEUS! Imples Imperium milite; militem Sed virtute DEUS. Balthicus Herculem. Hunc aestus timeat, quaeque rigentibus Fervent bella Trionibus. Hunc, quae de Geticis ira paludibus Educta implacido milite fulminat, Et delubra DEI gaudet inhospita Bustis in stabula urere, Hunc Martem timeat. Tuque ferocium Semper feta parens Thracia militum Saevas pone faces, atque Othomannicae Fraenos iniice tigridi. Frustra es. AUSTRIACIS excubias agit Numen CAESARIBUS; Numen acinaces Cudit; subsidio Numen adest; simul LUIDPOLDO agmina Caelitum In pugnas veniunt. Cornua subtrahe Infelix nimium Luna: severior CAESAR terga premit. Proripe te solo: Stant pro CAESARE Caelites. Ad Augustissimum Romanorum Imperatorem LEOPOLDUM. ODE XL. Felicissimus est Imperator, qui a suis subditis diligitur. ARs est maxima Caesarum, A cive, et populo, et milite diligi. Qui vult sceptra perennibus Augusta imperiis; dictet amantibus Leges civibus. Interit Regnum, quando timor per populos meat. Quis de rupe Carystia Caesus tam rigidi marmoris indolem Saevo pectore miscuit, Immanive lea proditus, in fibras Haemi marmora sorbuit, Et cum lacte petram Taygeti bibit, Qui non frontis ad irides, Ad lusus cilii, ad sidera luminum, Ad vultus Charites, labri Ad risus faciles pectore tigridem Immitemque Scytham exuat Et sedem placidis cedat amoribus? Ipsae blanditias ferae Getulae capiunt; Marmaricam Leo Compescit rabiem, manu Si tractes facili. Pardus Achaicae Ponit fraena licentiae, Si vel blanditiis tergora mulceas, Vel popysmate lenias. Huc cursu populus confluit, unde se Pandit gratia Principis. Haec magnes animi est, ferrea pectora Emollire potentior: Haec est Herculei firma catenula Oris, quae domino tenet Mentes imperio, quaque lubet, trahit. Numquam difficiles sequi: Seu per tesqua reis sentibus obsita, Fumantemve perennibus Ex orco genitis Trinacrin ignibus. Seu per devia rupium Obsessa insidiis. Nam quid amantibus umquam difficile est? Amor Nec flammas metuit, nec fera murmura Obstantis pelagi, aut iuga Audacis Sypili; nec iugulantium Arma incensa cohortium. O felix nimium CAESAR! in aureos Discessure dies! cui Vectigal populus pendit amoribus, Pro te, vel tibi sedulus iuratusque mori, et moenia pectorum Sorti opponere pertinax; Si vel de Getico Vandalus aequore Martis classe ferociat, Vel nubes Scythico fulmine turgida Palantes Othomannidas Cogat composita in castra potentia: Vel mundus tonet ultimam Crudeli AUSTRIACIS Marte tragoediam. Hoc, LUIDPOLDE, tuum est decus (Quae sola AUSTRIADUM est gloria Principum) Fundas regna in amoribus. Et conflata tenes pectora civium. Non spectaris, et intimos Infraenas animos, et domino rapis, Quo vis, imperio. Sequi Nec quisquam dubitat iussa suavia. Narraris populo; occupas Mox desiderio pectora; Civium Praesens vix oculos subis, iam mentes penetras CAESAR AMABILIS. Qui te spectat, amat; neque Se scindi tolerant, diligi, et aspici. Ad Augustissimum Romanorum Imperatorem LEOPOLDUM. ODE XLI. Quam aegre patiuntur monitorem Principes, tam facile virtutis monitis vivit LEOPOLDUS. DIfficilis medicina malo est, ubi corripit tiaram, Aut infulatum verticem imperantis. Cui non pauca libent; vult, quae libet, haec sibi licere; Potentiam, licentiamque passu Ire pari; quantumque potest, sibi postulat licere. Licentiosus genius hic potentum, Nec patitur fraenos, nec se sinit arte, vel lupato Constantem honesti retrahi ad tenorem. Vivida magnanimis est mentibus indoles, latetq; Sub corde flamma bulliens caloris: At cum posse videt, quodcumque libet; tenetur aegre, Ne se nocivo incendio relaxet, Erumpatque ferox, et vivida comprehendat urbes, Magnaeque gentis funera inquieto Igne ferat; civesque premat, regionibusque sortis Ferat suprema vulnera. Hoc malorum Regibus est summum, quam plurima posse; sed carere Ductore honesti, qui modo et tenore Flectat virtutis; cuius documenta temperata Admittat aure, quique possit ore Liberiore loqui, nec Principis excitet furorem. Bonus Magister mitigat Leones, Armeniasque tigres. Si Rex semel excutit lupatos Modumque honesti; qua lubet, solutis Legibus incedet. Nam quis moderabitur calorem, Ferociamque mentis aestuantis? Non patitur leges, qui se dare iura novit orbi, Ni lege virtutis coerceatur. Hac lege AUSTRIACI felicia sceptra protulerunt Ad usque Gades, ultimamque Thulen. Hac sequeris LEOPOLDE via, Patribusque par, Avisque Arces ab Augustis nefas Coronis, Immunemque animam servas, probitatis aemulator, Imago viva Maximi Parentis, AUSTRIACAE tutor Pietatis, et Aequitatis haeres, Tua acta iusta ponderas bilance. Sola tibi virtus monitor, tibi sola lex honestas, Nec indiges aut corrigi, aut moneri, Qui nulla Augustae frontis diadema labe signas. Hinc auguramur Imperi secundo Sole laboratos annos, facilemque Pacis auram, Tranquilla civium otia, et quietem. O Superi! augurium populi, famulique vota mundi Desiderata pace prosperate. AD REGES ET PRINCIPES. ODE XLII. Certa ruina imminet regnis, in quibus non lege, sed licentia vivitur. SI quidvis liceat civibus, et militibus; perit Fortuna Imperii. Non satis est tutus ab altero Miles milite: non a socio cive domesticus Civis tutus erit. Quando potest foeda licentia Id, quodcumque libet, legibus ablata potentia est. Quidquid vis poterit (sancta licet iura redarguant) Aequum est, quod libitum est. Nobilium prava licentia Vim legum superat, nec patitur se violentius Cogi in fraena furor. Vos, quibus est in sociabiles Gentes imperium, quique iuga imponitis urbibus Et leges populis, qui dominis nutibus inditis Terrorem famulis gentibus, et sub iuga creditos Arctatis populos; vos, nimius ne furor opprimat Legum praesidium, luminibus pervigilantibus Curate assidui. Certa ruina est diadematis, Et regni excidium; si impatiens vivere legibus Antiquis populus pro arbitrio, proque libidine Decernat, iubeat; constituat, publicet, ordinet, Et lex una sit haec, excidium indicere legibus. Tunc nempe ambitio foeda, viris invida fortibus, Vicini impatiens imperii, lene volantibus Per calcata Ducum terga calens ire curulibus, Evertet patriam, decutiet sceptra potentium, Ostrum deripiet, suffodiet cum solio domos Augustosque lares, Tunc quoque tabentis edacitas Livoris rabido per populos dente ferociet; Et quidquid nitidum est, quidquid et alto ingenio eminens, Aut virtute potens, in tenebras luminis invidae Noctis coniiciet. Tunc rabies non satiabilis Regum funeribus; tunc soboles Eumenidum furor, Atque orci Furiae, seu pice, seu sulphure dexteras Armatae, subigent nobilium tecta Quiritium, Pacemque excutient. Vis poterit quidlibet. Aequitas, Et damnata Themis se rapiet rursus in aethera Detestata solum: cana fides, virgineus pudor, Et morum probitas, integritas, candor, et innocens Pax, et cura boni, et civica concordia, Numinis Cultus, Religio, consilium, et candida veritas Se mundo eripient. Sed venient iurgia, praelia, Luxus, stulta fames divitiarum, impietas, doli, Et quidquid scelerum turpis habet Styx Acheronticis Enatum tenebris. Si vitiis imperium tuum Rex immune cupis, praevalidam tolle licentiam, Quales AUSTRIADAE iam senibus legibus imperant, LUIDPOLDUSQUE suos in populos iura benignior Decernit. Nitidus regni oculus Lex, et amabilis Fons est iustitiae: Regia mens, et Sapientia, Custos imperiorum, ac animus publicus urbium Libertatis opus, vita Rei - florida - publicae, Murus dispositae perfidiae non penetrabilis, Cor et vena boni. Magnanimi hinc discite PRINCIPES Tractare imperium; ne tacitis prava licentia Irrepat gradibus, tot scelerum mater, ab AUSTRII Legem Principibus stemmatis hanc accipite unicam; Ut semper sua sint nobilibus robora legibus. In lapsum Imperium praecipitat, cum sine legibus Tractantur populi; cum licitum est quidlibet omnibus. Ad Augustissimum Romanorum Imperatorem LEOPOLDUM. ODE XLIII. Austriaca Imperatorum clementia semper habet suorum regnorum felicitatem. ANtiqua vates Regibus occino. Quot sceptra dextra, quot diademata Fronte exciderunt! quot potentum Ostra Ducum malenata turpes Ivere in umbras! quot miserabili Fato perempti sanguine semitam Ad fata tinxerunt, suaque Praecipites abiere sede! Sed nempe sanguis sanguine penditur. Vox innocentis funeris ardua Perrumpit astra, et iudicanti- -Affusa DEO vocat ultionem. Quidquid nocentis dextera Principis Peccat, Tonantis fulmina vindicant, Potentiorque per potentum Colla DEUS sua tela iactat. Quem membra iuvit vellere civium, Et bellicosum ferre cadaverum Pedem per aggestos acervos, Ille pari nece fulminetur, Dextra Tonantis vindice. Nullius Tam vile collum est, crimine si vacet, Ut ultionem provocare Non valeat vigilantis orbis. Sceptrum insecundum barbarus obtinet, Clemens secundum Rex habet. AUSTRIAE In Caesares mentem revolve: Quam facili moderantur orbem Utrumque nutu? Nempe benignitas, Clemensque magni pectoris indoles, Et dextra ferri parca, pronum Numen habet, facilemque sortis Bonae meatum: Non memoro patrem Gentis RUDOLPHUM, delicium sui Regni, nec ALBERTI benignas Mentis opes, neque FRIDERICI Clementioris pectoris indicem Serenitatem, nec venerabilem MAXMILIANI lenitatem, Nec placidos, LEOPOLDE, magni Mores parentis, quos procul Imperi Videre Patres; quos veneratus est Et victor aeque et victus hostis AUSTRIACO minitatus istro. Tu Patrum adaequas nomina propriis LUIDPOLDE factis, mitior aspici, Clemens videri, mellearum Plenus apum, Charitumque plenus. Hinc aestuantis pondera saeculi, In te recumbunt. Nemo beatius Dat iura mundo, quam tumentem Qui cilii bene pressitarcum, Mitemque frontis prodidit aream, Et ora blandis risibus induit; Constansque despondit benigno alloquio geniale nectar, Ferrique parcis legibus imperat, Largisque amorum. Huic saecula devovent Aeterna cives, subditaeque Huic decimant sua lustra gentes Semper paratae in funera, Principi Vitam ut reservent posterioribus Annis recentem; ac imperantis Lustra suis cumulare lustris Votis reposcunt. Quanta superstitem LUIDPOLDE, cernent saecula te tuis, Dum subditorum quisque lustrum Sponte tibi dicat in tributum. Ad Augustissimum Romanorum Imperatorem LEOPOLDUM. ODE XLIV. Unitas religionis concordiam civium, diversitas voluntatum dissidia et Imperii ruinam creat. AUdite Reges; tuque Alemannici Vindex honoris, gloria Caesarum, LUIDPOLDE CAESAR, flos parentum, Spes patriae, decus AUSTRIORUM, Audi loquentem. Relligione stat Quies, salus, concordia civium. Res publica est navis. Fatiscit Si tabulam tabula revellis: At fluctuantes integra Nerei Prosulcat undas, et lateri incubos Fert tuta ventos, et secundis Per domitum natat aequor auris. Concors voluntas, unio civium Conservat urbes: Imperia eruunt Scissae voluntates. Quot ampla Dissidiis periere regna! Divisa mentes relligio secat. Quos quisque ritus diligit, hos fovet. Diversitas sententiarum Litigium parit actionum. Humana quando consilia avio Cursu feruntur, robora civitas Antiqua perdit, et vigore Destituit sua membra virtus. Et constiturum credimus Imperi Diu virorem, si variet fides Cultusque caeli, et sentiendi, Quae libuit, liceat potestas? Erramus. Una haec pectora civium Catena stringit; Relligio, et DEI Cultus verendi. Hanc tolle, totum Imperio decus abstulisti, Sceptroque vires. Sic male prodita Aegyptus olim multiplici Deum Cultu perivit; quaeque stabat Assyrio metuenda Marti, Domesticorum seditionibus Convulsa obivit. Sic Oriens suo, est Cruore mersus. Cuius arma Finitimae timuere gentes; Ille impiorum turbine rituum Scissus Tyranni sub iuga concidit; Quique exterorum non pavebat Arma, suos hebetavit enses Per scissionem et iurgia civium. Sic Roma quondam multiplices Deum Sectata ritus, per cruentas Acta neces grave saepe pondus Tulit, Tyrannos. Quid memorem tuos, Germane, fasces? quidve Alemannicae Potentiae augustale? quanta Depositae iacuere clade Gentes et urbes? diruta moenia, Turres sepultae, oppressa potentia Provinciarum, busta agrorum, Et patria in cineres caduca; Postquam nocentis Dux sapientiae In Vaticanum praelia Principem Exsuscitavit, et sacratis Excidium properavit aris? O, qui potentis fraena Alemanniae LUIDPOLDE tractas; cui DEUS indidit Zelum parentum, quem educavit AUSTRIACAE pietatis igne; Tu crimionsae fraena licentiae Impone tandem; tu patriae sacros Repone cultus; tu parentum Redde fidem, veteresque cultus. Pacem repones civibus, urbibus Tranquillitatem, fascibus auream Securitatem, mobilique Imperio statues quietem. Ad Augustissimum Romanorum Imperatorem LEOPOLDUM. ODE XLV. Regnante LeopoLDo MartIs fUror sILebIt, EXeste Martis praelia; fulgura EXeste ferri. CAESAR olivifer, Pacique iuratus coronam Imperii LEOPOLDUS implet. Videtis? an me pompa serenior Deludit aurae? iam bifores poli Valvae recedunt, atque amoeno Pax vehitur trabeata cinctu, Lateque olivas spargit, et impium Affata Martem; Quid toties, ait, Haemo evolutus Concanorum Agmen agis, Geticoque saevus Germana ferro rura perambulas, Mixturus Istrum sanguinis alveo, Lycumque, Rhenumque; et per omnem- -Impune plagam positurus acris Trophaea Lelli? Quid face Vandalos Armas furores, et calidam ingeris Iram medullis? Quid retractum ab Imperio male sauciato In Sarmatarum viscera acinacem Crudelis urges, Vistuleas super Ripas locaturus trophaea, et Sarmatiam domiturus armis? Quid spe vorati terga Borysthenis Bellona tentas? quidve, Polonicae iurata libertatis hostis, Vincla paras manicasque genti? Quid portuosae littora Daniae, Et Chersonesum Cimbricam inutili Siti fatigas, Vandaloque Igne premis, Geticoque ferro? Exeste, caeli dedecus ultimum, Terraeque probrum, progenies Stygis Bellona, Marsque, exercitusque Indomitae famulatus irae; Quos viperino semine prodidit Parens Enyo; queis labra toxico Medusa tinxit, et veneno Cerbereo vitiavit artus. Exeste larvae, prodigialium Satus parentum; monstra decentium Nata in ruinam Gratiarum; et Imperium vacuate ferro. Adhuc parabat plura: sed ilicet Mars longioris non patiens morae Confregit hastam, Balthicisque Arma vadis furiata mersit, Fugaque raptus praecipiti nives Haemi subivit: territa, acinace Bellona reiecto, nivale Thessaliae repetivit antrum. Tunc accinentum Pax tibi Caelitum Stipata turmis, imperii leves Precata curas, imperandi Auspicium, LEOPOLDE, plausit. Tibi serenis, inquit, ab orbibus Ministra veni Pax, niveis latus Annis coronata, et fideli Imperii vetitura lapsum Choro Dearum. Per me adamantina Ferro reficto saecula in Austriam Rursus migrabunt, et liquenti Melle vagus properabit Ister. Me fas coronat; me duce faustitas Revisit urbes, oppida Gratiae; Felixque Amalthea AUSTRIORUM Rura subit, riguoque campos Perfundit auro. Me duce veritas Redux in aulas limina fraudibus Occludit, et mendace larva Compositas vetat in theatrum Prodire technas. Me pietas prope est, Candorque morum iustitiae comes, Fides, salusque, sanctitasque, et Propositi studiosa virtus, Tuis quietos imperiis dies Ductura semper. Fallor? an aureum iam fama regnum narrat Afris, Teque rubro, LEOPOLDE, ponto Mauroque et Indo, et Thessaliae ultimis Magnum renarrat sideribus? Pigro Qua se Bootes igne volvit, Qua Libyes canis urit agros, Dicere magnus. iam tibi Thracius Haemus supinis frondibus annuit, Tuumque adoratura Numen Aemathii sacra serta Pindi Lauros reclinant: iam tibi saecula Aurum elaborant. Sic diademata Quieta, tranquillumque sceptrum Pacificus tenet Imperator. Ad Augustissimum Rom. Imperatorem LEOPOLDUM. ODE XLVI. PANEGRYRIS AUSTRIACORUM CAESARUM, quorum omnium compendium est Augustissimus IMPERATOR LEOPOLDUS. QUae scena rerum? quod mihi panditur Regum theatrum? quis radiantium Fulgor coronarum, Ducumque et Archiducum venerandus ordo? Haec illa magni curia nominis, Augusta multis AUSTRIA Regibus, Atlantes Orbis, sanguinisque Magne tui, LEOPOLDE, fontes. Quis te, quis isthic non videt AUSTRIAE RUDOLPHE gentis gloria, et incliti Aurora regni, et grandiorum Non humilis Cynosura honorum? Qui primus altas Imperii suo Fulgore noctes exilio dedit, Longumque fasces, evagatos, Et trabeas sine lege raptas Collegit in se; qui grave saeculi Pondus labantis sustinuit manu Ferroque; regnorumque lapsus Consilio et pietate cavit. Hic subiugato fortior aemulo ALBERTUS, inter praemia frontium Augusta magnarum, perenni Fixa cedro enumerat trophaea. Hic FRIDERICUS, Caesareo minus Spectandus ostro, quam venerabili Vultus honestate, et decoro Lacte genae, minioque frontis, Ultro paciscens in socialia Sceptra et coronas advocat aemulum, Gavisus alterno ligatas Imperio cohibere gentes. Huc erudita Pallade nobilis ALBERTUS intrat, seque vocantibus Frustra coronis allaborat Subtrahere, attonitamque dextram Negare sceptris, His et olivifer Se FRIDERICUS sedibus ingerit, Pacique iuratus quietum Imperii diadema monstrat. Hic et propinqui stat patris ad latus MAXMILIANUS, falx Othomannidum; Et detriumphatam timendis Sub pedibus iubet ire Lunam. Quis ille vero quem prope pensilis Centum coronat gloria laureis? Centumque cui figit trophaea De domito reparata mundo? Agnosco vultus, CAROLE, regios, Manumque fraenis orbis idoneam; Quae pressit Indos, quae tumentes Armeniae superavit arces: Quae fudit Afros; quam Libye horruit; Cuius recenset laetior arduas Europa lauros; quae subacto Oceano imposuit lupatos. En FERDINANDUS pacis amantior, Potensque bello, cui capitis minor Se Luna flectit; quem fugatus Marte ferox Solimannus horret: Idem innocenti pectore candidus, Et militari pulvere sordidus: Idem Imperator, subditusque Ipse sibi, dominusque mundi. En alter, orbis gratia, et Austriae MAXMILIANUS gemma, Alemanniae Bellis fatigatae levamen, Eloquii bene culta Siren, GERMANIAE COR, DELICIUM omnium. Hic te subacto Bistone Pannonum RUDOLPHE, specto, ac Austriarum Praesidium columenque rerum, Quem Raba adorat, quem Rhodopaeiae Lunae verentur, quem pavidis timent Thraces sub armis, qui tyrannum Calce premis domino Sinanem. Hunc pone frontem risibus explicas, Et liberalem in munera dexteram MATTHIA inauras, et Muratis Ac domiti Mehemetis iras Victor refraenas. Tu quoque acinacem In impiatae colla proterviae SECUNDE stringis FERDINANDE, et Haereseos fera colla truncas; Victorque Pragam hinc, hinc Madeburgicum Bustum tueris; quaeque Britannicis Effusa ab antris larva Regis, Non iterum reditura, terris Cedit Bohemis, Hic quoque TERTIUS Stat FERDINANDUS, cui sapientia Humana, caelestisque cornu Munifico vacuavit omnes Scientiarum in pectora gratias; Quem Mars per atris horrida stragibus Theatra duxit, quem subacta Horret adhuc, trepidoque spectat Norlinga vultu; quem neque risibus Fortuna movit, nec lacrimabili Funesta lesso: seu secundis, Seu tragicis ratis iret auris, Constans eadem fronte serenitas Ore emicabat. nec facilis levem Nictum excitavit; nec sinistra Magnanimo gemitum imperavit. Huc et parentis delicium breve, Brevisque magnae spes Alemanniae Se FERDINANDUS QUARTUS urget; Quem Charites comitantur omnes; Vultus honestas, oris amoenior Scriptura, frontis culta modestia, Mitisque gestus, melleique Alloquii veneranda Suada. O magna terrae Numina! Sidera O magna caeli! queis poterit nihil Videre maius, seu resurgat Phoebus aquis, mediove sistat Caelo serenus; seu mare languido Curru subintret: Vos, quibus Imperi Cessere lauri, gloriaeque Omnis honor, trabeaeque, et ostra, Vos insequentem, consimilem suis Avis nepotem, nec merito imparem Spectate LUIDPOLDUM: tuosque Tu Pariter LEOPOLDE Patres Specta vicissim: quos diadematis Honore adaequas; hos quoque sanguine, et Virtute constans aemularis: Quosque doles obiisse, rursus Expergefactos funere, patriae In te reponis Quidquid amabile Spectavit orbis, quidquid ingens, Magnanimum, decorumque avarum, Caeleste quidquid, multiplicabili In te rependit gloria fenore. Compendium unus es priorum AUSTRIADUM, LEOPOLDE, Regum. Sed tu supremam non prius asseri Contende in aulam, quam populi expleas Vota obsequentis, atque Avorum Par meritis, superes et annos. Ad Augustissimum Romanorum Imperatorem LEOPOLDUM. ODE XLVII. Felix constabit Res publica, si literae armis coniungantur. HEu, quanti cineri suo Incumbent populi, si sapientia Non fraenaverit impetum Regum! si calido scribat acinace In cives violentiam Mars legum impatiens! Sic generosior Virtus exerat impetum, Ut fraeno teneat vim sapientia. Non est, ut populo placet, Turpis segnities indita literis Non est sic Academici Belli pulvis iners, ut pavidam educet Gentem in publica commoda. Hastam non timida Diva gerit manu Pallas, sed sapientia Vastum feta caput. Spicula corripit Intentanda Gigantibus, Phlegraeamque replet stragibus aream, Et Pythona volantibus Configit iaculis Phoebus; at ungulae Postquam de latice ebrius Blandum Sicelidum carmen inaudiit, Roburque insuperabile A plectro, et cytharis, et fidibus bibit. it fortis Macedo, ferox Persarum domitor, quaque suum trahit Martem, depositae iacent Urbes et populi; qua sua fulmina iactat, laurea provenit; Sed postquam Iliadi indormiit. Igneis Martem Sparta furoribus In campum stimulat, seque perennibus Victrix perpetuat cedris; Sed postquam excierit carmine spiritus, Ingentesque animos sacris Musarum induerit. Sic sapientia Semper praelia prosperat. Chironis studium format Achillea: Fortes Musa viros parit. Audis, cui populos subdidit Imperi Maiestas, LEOPOLDE? si Non terrenda cupis pectora publicis Rebus, si tragicis viros Sortis turbinibus cudere Martios; Musis hospitium para, Et docto patriam destina Apollini. Hic fortes animos creat, Dum mentes studio Palladis imbuit. Mentis non sapientis est, Horrere, et pavidas fingere imagines. Pallas phasmata corrigit, Atque umbras animi; resque coloribus Omnes restituit suis. Monstrorum species prodigialium Ignorantia fabricat. Deme adscititiam vi sapientiae Veris rebus imaginem; Nil est, quod trepidis corda timoribus, Aut umbris animum urgeat. Intellectus agit bella: ferocia Est confusio, Pectori Flammas Herculeas, vimque Agamemnonis Mens exculta scientiis Addit; ne tragicae sortis ad impetum umquam territa concidat. O quam magnanimos in fera praelia LUIDPOLDE exacues viros! Addo: quam validos consilio et manu Gignes Imperio viros! Si Musas, animi nobilis arbitras, Musarumque propaginem Pascas Caesareis semper amoribus. Ad Augustissimum Romanorum Imperatorem LEOPOLDUM. ODE XLVIII. Munificus Princeps liberalitate sua emit populorum affectus, et vitam prorogat. CUi multa largis copia cornibus. Et liberali contulerit bona Fortuna dextra, liberali Munificus, LEOPOLDE, Princeps Manu profundat. Munera, ut effluant, Manante vena Regibus affluunt: Quoque amne se infundunt, eodem In populos decet enatare. Fortuna Regum, est Oceanus; cui Tributa solvit rerum opulentia; Natura cui vectigal auri In miseros dedit erogandi. Exaggeratis in mare confluit Multus per amnes Nereus alveis; Sed von redundat, nam quot amnes Se glomerant, totidem refundit. Qua parte donat prodiga Regibus Fortuna gazas, hac popularium Reges querelarum molesto Subveniant oneri; suumque, Si multa donent, hoc reputent lucrum. Nam sic amores, cordaque civium Felice censu nundinantur; Sic hilaris dare quisque morti Pro Rege vitam gaudet, et auream. Bene elocato sanguine gloriam Emisse gestit, praebitumque Aes rigido reparasse ferro. Cadmaea surgit messis, ubi cadit De liberalis munere dexterae Aurum; Codrique, Mutiique, et Scipiadae revocantur altis In bella ab umbris. Quod senio putre Ferrum iacebat, non male nobili Limatur auro. Qua refulget Aes, facilis manus urget arma; Novosque forti non pudet Hectoras iurare Marti, cum strepitus magis Sonat metalli, quam tubarum, Vel monitum grave tympanorum Hoc fine tellus sic tibi fertili Sternit tributo; seu Cererem velis Flavis coronatam maniplis, Seu riguum LEOPOLDE Bacchum. Hoc fine montes largius eruto Florent ab auro; hoc fine opulentia Sonantis argenti, et metalli Magne tuis LEOPOLDE regnis Infusa quondam semper amabili Vena refloret, quam neque pallidus Fossor ligonis per labores, Per decies revoluta secla Haurire possit; munificentia Ut regna dites, pectora civium Emas tuorum, ac erogato Aere acuas generosa Martis In bella ferrum. Fortior est chalybs Acutus auro. Nemo Othomannidum Ad fulmen horret, cum patente Dona fluunt opulenta rivo Sic non coactis quando sonoribus Se sponte fundunt munera, et obvias Necessitates non vocata Praeveniunt, populique lenta Vota antevertunt, saecula Regibus Emunt Sibyllae, fataque prorogant; Annosque Regi liberali Quisque pigro vovet ire caelo. Ad Illustrissimum et Excellentissimum D. FERDINANDUM COMITEM DE PORZIA, etc. ODE XLIX. Cum Augustissimi IMPERATORIS LEOPOLDI Supremus Aulae Praefectus renunciaretur. PANEGRYRIs. FOrmare Regem qui potuit, potest Praestare cunctis. Non ego sanguinis Canam vetustatem renarro, Non seriem aut numerum tuorum FERNANDE Avorum; qui velin obvias Martis catervas, non sine nobili Vultus cicatrice, irruere, Perque acies tonuere dextra; Vel quos verendi gloria consili Mundi caduci rebus, et arduo Togae labori destinavit, Non humiles Aquilarum Atlantes; Qui commodarunt colla labantibus Robusta regnis, qui male pendulam Rem publicorum commodorum Herculeo subiere nisu, Te, nil paterni stemmatis indigum Laudisque Avorum, propria candido Honore virtus, nobilique Fama recens comitatur aula. Centena Avorum illustris imagine Praetexta quondam vix posita est tibi. Coepitque crescentem iuventus Egregios animare in ausus, iam tum potentum ad limina Caesarum Dignus vocari, diceris arduos. Stoae labores ambiisse, et Socraticae stadium Minervae Impendiosi cursibus ingeni Cum FERDINANDO CAESARE frangere Coepisse, virtutisque cultu Caesareos meruisse amores. Latere virtus scilicet inscia Primis ab annis sedula promicat; Suique, qua splendet, benignos Ingenerat violenta amores. Maturioris post ubi prodiit Aetatis ordo, quantus in arduos Provinciarum te labores Abripuit generosioris Ardoris aestus! scit venerabilis Cortina iuris, consiliantium Tripus, Senatorum, senumque Ordo Patrum, cui Graeciensis Se Diva lunat: scit tibi fertile Oraculorum pectus, et uberem Venam Senatus, nobilemque Consilii melioris aulam. Vidit Labacus, non sine murmure Adgestientum in gaudia fluctuum, Te iura dictantem, et severis Legibus imperium asserentem. Lenocinatis inviolabilis Stetisse donis dicitur aequitas; Nec per favores, nec per iras Aequa Themis posuisse libram, Et tu, feroces quae super Adriae Incedis undas, urbs generosior; Quam serva lambit Amphitrite, Et dominam reveretur unda Nereus supina; tu sapientiam Mirata vastis ponderibus parem, Sibique constantem tenorem, et Ambiguis bene consulentem Rebus vigorem. Tuque serenior Ocelle mundi, sanguinis AUSTRII Spes magna, terrarum voluptas, Gemma tuae, LEOPOLDE, stirpis, Quem FERDINANDUS de teneris adhuc Formavit annis, quamlibet indoles Aetate maior, ac acerbos iudicium superaret annos; Tu FERDINANDI; vim sapientiae Expertus es; seu te ad diademata Fascesque regnorum pararet; Pondera seu gravium moveret Negotiorum. TERTIUS arduae Vim FERDINANDUS mentis, et inditum Tibi Senatum, pectorisque Divitias opulentioris Novit: PHILIPPUS novit: et ille te Secretiorum concilio Patrum Adlegit; hic per colla iussit iasonium radiare vellus. Hinc te secutus CAESAREAE favor Clementiae, in te sollicitudinum Partem reclinat, et potentis Consilii grave pondus urget Portare secum. Hinc densa clientium Procella te ambit, pulchraque Principum Corona circumdat; tuoque Arbitriosua quisque vela Agenda pandit. Devenerantium Hinc te frequentant agmina civium, Certantque se grato tumultu Quisque togae insinuare limbo. Hinc et tuorum conscia nominum, Et feta votis sic tibi Pieris Adsternit, et solers anhelat Ante tuos obiisse vultus. Admitte blandus supplicis obvia Tributa Musae. Nil meritis quidem Sat est: sed et gaudet minori Oceanus patuisse rivo. AD ALEXANDRUM VII. PONT. OPT. MAX. ODE L. EVCHARISTICA Pro impetrata, a Serenissima Veneta Republica, Societatis IESU restitutione. AN nostra tantum res tibi, Maxime Rex Vaticani, ac Optime Principum, Est cordi ALEXANDER? tuique, Quo pelagus, Styga, terram, et astra Compescis, ultro Numinis obviam Opem ministras? Nomine scilicet Hoc, arbiter divina tractas iura Pater, solioque iudex Sedes Quirino, nostra necessitas Una ut tuarum nobilis area Sit gratiarum? Te labantis Cura rei, trepidique casus Mundi fatigant; te premit ardua Ecclesiarum sollicitudine Mars, belluoso qui furore Sarmaticos populatur agros, Cimbrasque damno non reparabili Deponit urbes; qui male praeliis Commiscet Anglos, Belgiumque, Qui pelagus tabulante pinu Vastum coercet: Tu tamen omnium Capax, tuorum magne clientium Pater, recisos ut reponas Adriaci maris in theatrum, Unum laboras. Scilicet omnium Cum te parentem cura vigil probet; Nobis probaris grande Numen; Nosque tui profitemur esse Opus laboris, Tu placidam iubes Ponto quietem; pectora tu occupas, Nostrique pertentas amore; Tu veniam, veteresque sedes Diu negatas grandibus impetras Sententiarum ponderibus Pater; Tu gratiae antiquae repandis In Patribus populoque venam. Felicitatis, tu Pater, unica Origo nostrae es. Tu sitientibus Campum recludis, quo fidelis Cura, labor, studiumque nostri Excurrat ignis. Quod labor impiger, Quod cura solers hic operabitur, Tuum est, ALEXANDER, tuoque, Parva licet, tamen usque grata Merces amori. Quod redamantium Potest facultas, hoc tibi pendimus, Supreme Regum; impendiosae Obsequium studiumque mentis, Curas, labores, difficili dies Sudore lassos, pervigiles sine Sopore noctes, sanguinemque, Atque animas tibi dedicamus. iubebis? Ibit legibus addita IGNATIANIS turba, periculi Secura, per ponti furores Adriaci, studiosa Patris Implere nutus: ibit inhospitum Calcare Taurum, per Scythicas nives, Haemi per obstantes rigores, Per rigidas Aquilone terras. iubebis? Ibit, qua mare Caspium Despumat iras; qua gemino obviat Freto Corinthus, qua natantes Ionio Arabioque gentes Parem biberunt fluctibus indolem, Et maesta patrum funera filii Urgere gaudent, proliumque Caede patres satiare gustum. Sic nos, timori cedere nescios, Et ferre promptos fulmina, et arduam Mundi fatiscentis ruinam Herculeis humeris paratos Subire, serva; ac Numine patrio Auguste Regum Rex tege, sedulos Laudes ALEXANDRI docere Solis ab Hesperio cubili Ad usque Gangem. Sic properantium Te saeculorum praetereat fuga; Centumque post annos recurrens Te stupeat superesse Phoebus. Ad Serenissimam REM PUBLICAM VENETAM. ODE LI. EVCHARISTICA Ob receptam per statum Venetum Societatem IESU. O Diva, Nerei seditionibus Quae fraena ponis, dum medio natas Spectanda Neptuno, et superbam Adriaci maris Amphitriten Tenes lupato; cui vetus invidet Patrum Senatum Roma, potentium Mater Quiritum; quam secures iustitiae, Themidisque sanctae Leges sequuntur: si merui tuos Subire vultus, deque Alemannia Vates peregrinus verendos Ante pedes posuisse plectrum, Hoc, Diva, vatem lumine conspice, Quo contueris fulgura siderum, Solemque pendentem serenas, Et radios rutilumque pendis Caelo tributum. Te genibus m nor Adoro; Princeps; quam posita Notus Formidat ira, quam veretur Compositis maris unda rixis. Non Martialis gloria nominis Non fama belli, non Othomannicis Infesta lunis fortitudo, Non toties onerata Thracum Virtus trophaeis, non sapientia Felicitatis regula patriae, Non ordo Patrum purpuratus, Non decorum studiosa virtus Huc me evocavit: quamlibet inclito Semper refulsit nomine, posteris Narranda lustris, gloriaque Attonitum stupefecit orbem. Illa, illa magni gratia pectoris In nos reclinis, nec dubium tui Numen serenatum favoris Austriacas penetravit oras; Omnemque late splendor amabilis Implevit orbem, qua sibi roscidam Sol pingit auroram, senemque Hesperio rigat amne crinem. Nos illa terris evocat Austriis Tui sacratas Numinis hostias, Et debitum cogit tributum Supplicibus posuisse votis. Tu restitutos rursus amabili Sinu redonas; tu Venetas super Concedis undas ambulare, Tu mediis radiare flammas IGNATIANAS fluctibus Adriae. Antiqua menti scilicet ingeris, Quae pontus admiratus olim, Quae stupuit radiatus igne Stellarum olympus: Cum vigilantibus LOIOLA flammis sub love frigido Dormiret; allapsa Senator De media regione caeli Voce evocatus, pignus amabile Collegit ultro, et sedibus intulit Gaudens palatinis, cygnoque Sancta dedit recubare membra. Vetusta Patrum restituis novis Exempla, dum nos colligis exules. Et nocte maeroris redemptos Diva foves, facilique rursus Sinu reclines suscipis Adriae. Sic nubilosis esseda Cynthii Qui texit aether involucris, Cum refugas rediviva tergit Matuta noctes, laetior ingerit Se vultus orbi, et pulchra serenitas Venustat auras, seque amoenis Vecta rotis, mediis olympi Infundit astris. Vivimus. hoc tuum Est, Diva, munus. Noscimus incubum Pondus facoris: sed referre Par meritis precium vetamur. At dum facultas deficit, optima Factum voluntas suppleat. Est satis Gratus, referre qui laborat, Pauca tamen retulisse maeret. Ad Reverendissimum et Excellentissimum Principem D. CAROLUM CARAFFAM, Episcopum Aversanum, S. D. N. ad Augustissimum Imperatorem LEOPOLDUM Nuncium Apostolicum. ODE LII. Ob adhibitam curam et industriam ad restituendum Venetiis Societatem IESU. EVCHARISTICA. QUa te, CAROLE, siderum Inscribam patria? quo remeantium Astrorum gremio? Tuis Lassatum meritis pene gemit solum, Et se finitimis poli Immiscet facilis gloria sedibus. Te Lucina serenior Excepit gremio, stemmate Principem, et Per cunabula splenduit Maiorum series, dives honoribus, Dives grandibus infulis. In cunas famulas gloria purpuras, Centenasque Patrum mithras, Et scuta, et galeas fudit, et illitas Patrum sanguine laureas. Hinc Mars sanguineam torvus amystidem Gaudebat tenero dare Potandam labio, et pectora fortibus Enutrire laboribus; Et menti patriam infundere gloriam. Hinc stipata sororibus Virtus Caeligenum nectaris ebrium Porgebat calicem: bibe, Dicebat, phialam caelitis otii, Innubemque scientiam, Et doctum solidae lac sapientiae. Hinc tu Palladis abdita Pervadis calidi dotibus ingeni, et Hostis desidis otii, Multarum titulis nobilis artium Vincis plebis inertiam. Te virtus sequitur, non sine murmure Plaudentis populi: tibi Servit blanda quies, et lateri comes Veri gloria nominis Famam perpetuat, seque stupentibus Astrorum capitoliis Immiscere potens, te procul evehit Inter nubila siderum. Hinc, quamvis Venetis cura negotiis Mentem distrahat, aspicis Nos pridem Adriacis finibus exules, Et charo cupidos sinu Urbis restitui, Tu (nihil aggero Virtutis precio, nihil Adblanditus ago: celsior est tuus Omni affectus hyperbola) Tu, quamquam decumi mole negotii, Et toto obrutus Adria, Curarum fabricas hanc tibi principem; Ut, quod Romulei Patris Sanctus mandat amor, littore dissitos Orbis delicio inferas; Et frontes lacrimis, tristibus obrutos Vultus fletibus exuas. Nempe et cura DEUM de minimis agit: Nil non providus aspicit, Et vili paleae sedulus excubat. Hoc sese DEUS exhibet Magnum, quod minimis lumine provido Impendat studium. DEO Accedis propior CAROLE, quod gregis Parvi sollicitudine Tangaris. Placido iam natat Adria, Optatique tenet sinum Portus nostra ratis. CAROLE, sed tui Haec est pars studii: tui In nos non meritos tessera pectoris. Tu per iurgia fluctuum iussisti placidis ire Favoniis Innubes animas: tuo Motus detumuit Numine Nereus; Commotique licentiam, et Rixas Oceani cum posuit sopor, Ut crispum Zephyro mare Iret deposita nube supercili. iam me, CAROLE, commones, Qua te parte poli, qua tua nomina Inscribam redeuntium Astrorum patria: qua pater aurei Phoebus luminis excubat, Dispensatque suas sideribus faces, Et se per radios solo Subiecto insinuat blandior, et rosas Ostro ac murice purpurat. Hic votis gravidus, non sine consono Orbis murmure, CAROLI Inscribo titulos: Hic agat aurea Posthac saecula CAROLUS, Vestitusque sui lumine nominis Ducat purpureos dies, Et Patrum titulos Sol novus augeat. AD SODALES MARIANOS. ODE LIII. In gloriosa B. Virginis Assumptione. ASsurge Clio, remige sidera Transcende penna. qua vocat avola Virgo triumphatrix, adurge Pegaseos mea Musa nisus. Quam specto pompam? Solis in iride Virgo refulget; cui radii latus Utrumque cingunt; quam coronat Sidereo diadema cinctu: Cui Luna plantis cornua subiicit, Premique gaudet; quam famulantibus Tellusque, Cocytusque, et aether Obsequiis Dominam veretur. Haec nempe Virgo, quae pede vindice Trivit chelydrum, quae male conscium Calcavit anguem, ac impiati Furta patris meliore dono Pensavit orbi: iam Capitolium Subit triumphans. Huc age Virginis Optata proles: ECCE SIGNUM MAGNUM hilares micat inter ignes Caelique stellas. Hoc tibi sidere Manat bonorum copia. Candidae Horoscopus felicitatis Inde tibi micat, unde MAGNUM SIGNUM pudicae Virginis emicat. Reclude vastum muneribus sinum: iam densa sese depluentum. Insinuat via gratiarum.