POESIS LYRICA Machine-readable text Avancini, Nicolai Nicolai Avancini XML version, markup prototype, December 1999 Susanne Mussmannmarkup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ avan1 avancinilyrica.html avan001.jpg avancinilyrica.xml avan1/jpg html Wien: i. Blaeu et A. Harttung, 1670

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 3 December 2003 Susanne Mussmann markup new TEI header NICOLAI AVANCINI E SOCIETATE IESV LIBER EPODON. Ad Augustissimum Romanorum Imperatorem FERDINANDUM III. ODE I. EPITHALAMION. Cum serenissimam ELEONORAM Mantuae Principem in coniugium adscisceret. DUlcis Hymen! Hymen adsis! Occidentis urna Solis, Mortui propago Phoebi, Siderumque fusca Mater Nox serena, nox sopora Nox cupita, nox decora Sole surgit exule. Dulcis Hymen! Hymen adsis! Qua nigrantis Imperatrix Luna noctis ardet, ardet Ignium cohors minorum, Consulesque luminosi, Solis igne cycladati, Noctiluci Principes. Dulcis Hymen! Hymen adsis! Usitata vise rura. Ac odoris officinas, Floreique Veris aulam, Qua pruina liliorum, Fax colorum, lux odorum Aemulatur sidera. Dulcis Hymen! Hymen adsis! Nuptialibus corollis Destinata vise rura; Regiam qua ponit aulam Flora Mater, et roseta Lacte caeli, lilieta Rore spargit nectaris. Dulcis Hymen! Hymen adsis! Hospitalis te Favoni Poscit herba, poscit unda, Frondeosque per penates Clamat umbra, clamat aura, Dulcis umbra, mollis aura, Aura mater germinum. Dulcis Hymen! Hymen adsis! Te propago prima Veris Dux colorum, dux odorum, Luminum decora Siren Purpurantibus labellis, Aulicoque frontis auro Gemma florum postulat. Mantuanus Austriensi Sanguini se sanguis addit, FERDINANDO LEIONORA: GRandis ille, suavis illa; Ille iustus, illa mitis; Clarus ille mille ceris, Illa mille Heroibus. Aequitatis hic columna, Comitatis haec magistra; Ille Caius, illa Caia, Ille Divus, illa Diva; Ille stirpi Mantuanae, Illa sanguini Austriensi Illigata amoribus. Dulcis Hymen! Hymen adsis! Suavis Hymen, quid moraris? Audiorne, mollis aura, Aura vena Faustitatis Mitis Afflat, et serenis Lapsa caelis, invocatum Nube Numen anteit. Dulcis Hymen! Hymenn ecce! Nubium tutus viator Ludibundus adiocatur, Dulcis Hymen, pulcher Ales, Remiges huc vertit alas, Blanduloque pennularum Sibilat flabellulo. Dulcis Hymen! Hymen ecce! Pone gemmeos capillos Faustitas revincta nodo, Nube picta discolori, Picta Sole pulchriori, Inter ignes ut minores Alba Phoebe promicat, Dulcis Hymen! Hymen ecce! Pone pacis alma mater Serta nectit, aeviterno Alliganda serta nexu; Annulosque de virenti Atticae ramo Minervae Illigat Concordia. Dulcis Hymen! Hymen ecce! Cui lyrisque barbitoque Auspicata plebs Amorum Nuptialem ludit oden: Sit perennis ille nexus, Quem catenis gratiarum Illigat concordia. Dulcis Hymen FERDINANDO, Suavis Hymen LEIONORAE, Vive gaudii architecte, Nec rubentes igne taedas Pertinacis ulla venti Vexet ira, vexet udis Tristis Auster imbribus. Mater eia faustitatis, Nata frangere aestuantis Martis iras, et furentum Saeva tela Concanorum, Cruda bella barbarorum, Huc beatos tende gressus Mille cincta gratiis. Per serenae lucis aurum Mille lustra FERDINANDO; Mille scribe LEIONORAE; Regiasque Caesarumque Necte prolibus coronas, Austriaeque Mantuaeque Mille mille laureas. Ad Augustissimum Romanorum Imperatorem FERDINANDUM III. ODE II. Omen victoriarum eius Belli-Duce Virgine MARIA. QUis insidentes flammeo ferro minas FERNANDIANAE dexterae Tardare speret? ibit elatis tumens Qua fervet undis Bosphorus; Et qua Propontis terga Tritonum gregi, Armisque subdit Nerei; Qua bellicoso vecta conchyli Thetis Sulcis arat Borysthenem. Ibit, bicorni luna qua minax face Intentat orbi funera; Geminumque cornu chalybe flammato metens Aris dicabit Inferum. Tum feriantes Cydnus exturbans aquas Ibit cruore decolor: Laevisque Xanthi ripa, Troiani pavens Rediviva belli tempora, Pigri pocellas sanguinis sinu vehet. Sanguine Scamander sanguine Fluet Propontis, sanguine natabit freto Gemino Corinthus obvia, Sanguine pigrescent maria, Bistonium Getae Pinguescet arvum sanguine; Mergetur omnis sanguine, bicornis Deae Quisquis Sabaeis nubibus Obnubit aras, quisquis a Luna fera Didicit levare cornua. Irata virtus Caesarum nescit pigro Moveri in arma brachio. Habet parentem Numinis belli Ducem: Timete gentes! Integra ACIES in una Virgine est. Habet Deum Pridem parenti obnoxium, Qui de furentum turbine armorum graves. Praeda spopondit laureas. Accinge magne CAESAR Augustum latus Mavortis ira; ferreo Accende dextam fulmine, et qua se trahunt Othomannidarum cornua, Haemique moti barbarus iactat furor, Fultus Getarum viribus, Incumbe fortis. Certa spes palmae micat, Ubi Virgo castra digerit, Et arma caelum fulcit, et pugnantibus Bona causa robur suggerit. Ad Augustissimum Romanorum Imperatorem FERDINANDUM III. ODE III. Praesagium eius Triumphorum. IO triumphe CAESAR! Audivimus sonare, Cum nubium viatrix Egressa fama terras Pependit inter astra, Et classicum trilingue Animavit in canores. Audivimus remotis Secreta dicta terris, Seu quas senex Ibero Illustrat igne Phoebus; Seu quas recentiore iuvenis subit quadriga. Audite Solis, inquit, Orientis et cadentis Sinus remotiores. Audite regna vastae Libyes adusta Cancro, Et vos tumentioris Rigoribus Bootae Subiecta regna iuri, Audite: FERDINANDO Cadetis in triumphum. Ille emicante dextra, Ferroque fulminante, Et Thraciae furores, Et arma Sarmatarum, Scythicasque franget iras: Formidolosa Thressae Calcabit arma Lunae; Devictaque Austriensi Phasis vetus Gravido Fasces superbiores Lunabit, et lupatis Parere discet Austris. Audite vota Divi, Qui Theutones amatis, Qui bella FERDINANDI Fovetis, et benigno Animatis arma nutu, Audite vota Divi. Ad Serenissimum ac Potentissimum Ungariae Bohemiaeque Regem FERDINANDUM IV. AVSTRIACVM. ODE IV. Cum Romanorum Rex eligeretur. FERDINANDE (nec veremur Caesarum subire vultus) FERDINANDE vita Patris, Austriorum gloria, Ad Coronas, Imperique Sceptra Numen te vocavit. Obsequendum est: FERDINANDE, Ad coronas provolat Dumque eburna e sede mundum Contueris Imperator, Civiumque subditorum Vota ab alto despicis, Imperare iussus, audi Admonentis dicta Patris: Austriorum, inquit, Parentum Nate regna legibus. Frons amoena sit, serenus Risus oris, mite labrum, Melleusque vocis imber, Et modesta lumina. Martialis ira vultus, Pectus acre, iustus ensis, Et pius calor, manusque Expedita in praelia; Cum frementis ira Martis Saeviente vecta flamma, Vel rebelle gentis oestrum Regna ferro vulnerat. Si quiescat ira Martis, Otietur aestus ensis. Bella belluas tuentur, Pax amica Principes. Cura Numinis tuendi, Cura Civium perennis Pectus urat, Aequitasque Facta lance ponderet. Pro DEO decet labores Imperantem non timere. Civiumque pro salute Excubare Principes. Caesares DEO studentes, Publicoque militantes Civium bono, favores Insequuntur Caelitum. FERDINANDE, sic regamus, Ut regamur altiore Lege caeli, sitque Numen Imperandi regula. Sic prementur arma Martis, Liliisque grandinabit Pax sereno vecta curru, Pax Olympi filia, Sic recens dies cadensque, Lege amoris copulandus, Convolabit in beata Frena pacis aureae. Dixit. Audis FERDINANDE? Astra nutant, et iubente Pax Olympo mitiora Saecula orbi digerit. Pax amoenae mater aurae, Pax soror beatitatis, Siderumque faustiorum Pax decora filia: Pax medulla suavitatis, Blanda mater aequitatis, Utriusque risus orbis, Faustitatis gratia. Ad Augustissmum Romanorum Imperatorem LEOPOLDUM. ODE V. Vita Principum est laboris professio. QUem praesidere rebus humanis DEUS iubet, labori mancipat. Hac lege veniunt purpurae, ut Regem dies Nullus quietum sentiat. Cum Sole cura prodit, et Solis comes Decurrit in meridiem, Meridiemque vesper et cura excipit. Sic annus anno truditur, Labor labore impellitur. Cernis mare Tempestuosis fervidum Deproeliari fluctibus, iamque arbitro Boreae flagello concuti, iam verberari Circio, aut Austro rapi? Vitam tueris Principum. Curae et labores pectus in partes trahunt, Nec tenue cedunt otium. Quodcumque telum publicae rei imminet, Primum lacessit Principes. Nec ante se per corda populorum trahit, Quam corda Regum lancinet. Si bella pulsent moenia, et dextra facem Bellona Martis torqueat; iam se medullis grandis insinuat labor, Roburque lassat pectoris. Simul ista posuit Auctor Imperii DEUS. Sceptrum et labores improbos. At nil verere Caesar, et mundi Hercules LEOPOLDE, gemma Principum: In cuius humeros pondus inclinat DEUS, Metitur ante robora, Aptatque vires. Nec poli in molem vocat Imbelle pectus. Herculis Haec cura robur, aut Atlantaei arduum Animi vigorem postulat. Est cura Superis, talis ut Caesar gravi Mundi labantis ponderi Subiiciat humeros, cuius infractus vigor Sapiente CONSILII basi INDUSTRIAEQUE nixus ingentem pari Molem gubernet robore. Tibi nulla posthac otia quietem dabunt? Quid inde? magni pectoris Viri quietem nesciunt. DEI indolem Rex, qui laborat, induit, Numquam est quietum Numen. Hic tamen labor Nihil quieti derogat. Ad Augustissimum Romanorum Imperatorem LEOPOLDUM. ODE VI. Matthias Imperator, Magni Principis idea proponitur. TE spectatorem cupio LEOPOLDE. Theatrum Est Caesar alter alteri; Augustusque prior pictura est viva sequentis. Sequens prioris semitam Dum legit, augustamque pari diademate frontem Induit, easdem pectore Concipit ingenti flammas, studioque sequendi Semel incitatus, anteit. Nimirum, non lenta urit praecordia Regum Virtus, Sequentis calcar est, Anteeuntis honor. Tendat licet ardua virtus Per confragosas semitas, Indomitasque vias; quo se prior intulit, alter Ardentius connititur. MATTHIAM LEOPOLDE vide. Si bella minentur Thressaeque Lunae cornua Imbre sagittarum iaculentur funera, forte Latus pavendis obiicit Mortibus, et tumidam castigat fronte procellam. Si Regna scindat Imperi Relligio discors, populique armata ruinis Perfidia subvertat fidem; In caelum, Superosque Pius sacra templa tuetur, DEUMQUE laesum vindicat. Et bello felix, et felix pace: trophaeis Per arma partis inclitus: Munificus dextra, sed ferri parcior: ore Affabili benignior: Et Themidis cultor. Quidquid vel sidera pleno Fudere cornu in Caesares, Vel natura dedit fecundae munere dextrae; Id omne inn unum confluit; Augustumque facit populo, charumque Tonanti. Haec est imago Caesaris. Nec LEOPOLDE tibi satis est spectasse. Parentum Quicumque tantum imagines, Et longo stantes in curribus ordine ceras Videre gaudet; segnis est Haeres maiorum, patrio nec sanguine dignus. Hoc exprimis, quod aspicis: Et pudet Austriaco traxisse a sanguine stemma Virtutis expers patriae. Otia quod reliquis, tibi dat LEOPOLDE laborem. Illi in Parentum gloria Otia tuta trahunt. Nec enim virtute parata Aequare Patrum nomina Nituntur factis. At tu superare priorum Famam, decusque niteris. Posterior semper si vincit laude priorum, Quo fama crescet Austriae? AD BEATISS. VIRGINEM DEI MATREM. ODE VII. Ego ex ore Altissimi prodivi. Eccles. 24. EX ORE VIRGO prodiens ALTISSIMI Dic, esne Patris halitus? An cordis aura? an pectoris suspirium? An IGNIS exhalatio, Qui sub Tonantis pectore in nostri calet Vivax amorem? Scilicet SEMEL LOCUTVS EST DEUS; DUO tamen AUDITA sunt; Verbum DEI, Verbique imago Virgo. Nam quidquid Pater Locutus est in Filio, In Matre totum pinxit. At pinxit tamen Necessitate Filium, Sed charitate Virginem. Sed non dedit Paternitatem Filio; Maternitatem Virgini Augustae dedit: Ut cuius ipse genitor est, Sit et illa genitrix: utque se Pater exprimit, Sic Mater in Verbo exprimat. Hinc est imago Patris et Nati, Parens Augusta Virgo. Filius Materque eodem Patre procedunt: Pater Lucet in utroque. Filium Quicumque flexo poplite veneratur, suum Statuat honorem Virgini. Nec absque Matre Filius colitur satis, Nec Mater absque Filio. AD LABOREM ET SAPIENTIAM. ODE VIII. EPITHALAMION. SUrge nuptialis ardor, Blande amoris administer, Dum chorea pendularum It per astra flammularum, Et Scientiae, et Laboris Allaborant Nuptiis. Surge Amor felicitatis, Conde-Prome faustitatis, Delicate Gratiarum Architecte; pacis uber, Prime flos beatitatis, Vena prima nectaris. Si Deae frementis ira, Prodigaeque mentis ardor Martis astro suscitatus Bella saevo vulvat Haemo, Thraciamque, Sarmatasque Volvat uno turbine: Unus est labor Laboris Frangere arma, vetere iras; Et calente mentis oestro Fluctuantes per Gradivi Ire messes, et decoram, Nundinari gloriam. Sternere agmen, dissipare, Et sequace fulminantis Imbre plumbi praevolantum Sistere impetum, et trophaea Dedicare rapta Cedro; Figere arma postibus. Si sereno vecta curru, Post cruenta bella Martis, Candicos dies reducat Pax beata, Pax amoena, Pax amica, Pax serena, Pax Olympi filia: Unus est labor Laboris Condere agros, condere Urbes, Subditisque iura ferre; Areasque consulares, Et Senatum lege magni Temperare Consili. Surge amor, leporis uber, Candidaeque dives imbre Lucis, aemulate flammis Innocentis astra caeli, Et Scientiae, ac Laboris Allabora Nuptiis. Caia filia est Tonantis, Ante regna nata caeli, Ante siderum choreas, Ante Phoebum, et ante Phoeben, Ante montes ante fontes, Ante Ponti murmura. Quando sacro pinxit igne Numen astra, quando honesto Compsit auro Solis ora, Linearum, quas trahebat Aeviternae dextra mentis, Sponsa stabat ectypon. Illa Nerei fusa regna Convocavit, et capaces In sinus cadente terra Alveum dedit natare, Ac in obviis arenis; Scripsit irae limitem. Illa montes educavit, Illa valles excavavit, Montiumque valliumque, Vulgus, arbores minores, Et Quirites, et Senatum Condidisse dicitur. Surge Nuptialis ardor, O Parens amoenitatum, Dum pari nubit Labori Nata Patre Diva caeli, Surge, prosperamque taedam Nuptiis accommoda. AD LEPIDUM. ODE IX. Vitanda improborum consuetudo. A Noxiorum coetibus recedere Virtutis est pars maxima. Plerumque sidunt vitia, quando abest comes, Scelerumque ductor. Crimina Volunt probari. Primus hic fructus mali est Laudem aucupari. Desinat, Qui scelera laudet, desinet et ipsum scelus. Nam quis rubente purpura Latus coronat, placeat ut solus sibi? Nemo sibi ipsi lautus est. Amat videri luxus, atque impos sui Exire, et oculis obiici Spectantium desiderat. Luxum premes Et cordis impotentiam, iactantiamque mentis, et lasciviam; Si, ne videri postulent, Curaveris. Laudator, hortator, comes, Et ductor illuc pertrahit, Venisse quo te pudeat. Hos fuge, et malo Medicina parta est. Is caret Vitio, sodales improbos quisquis fugit. Quae solus horres, cum Duce Audes patrare. Socius extinctum focum Animat, gravique incendio Mentem perurit, Qualis ubi tecto Notus Ardente saevit, alteri Infundit ignem; talis improbitas ducis Bacchatur, et se proximo Insinuat animo. Aut qualis effusis iacet Sopitus undis Nereus, Quando furentes Aeolus ventos premit: At ubi catenas ruperint, Seseque ponto infuderint, fremunt aquae, Exsuscitantur montibus Pares procellae; quaeque tranquillo otio Undae iacebant, nubibus Sese maritant: talis innocuus licet Animus, sodali noxio iunctus, sodalis indolem et vitium trahit. Quae quisque didicit, haec docet: Suadetque, quae quis diligit. Proprium mali est Quaerere vagari, aut serpere. Vis innocentem vivere aetatem? Duci Temet nocenti subtrahe. AD VER. ODE X. Eius amoenitas describitur. O Medulla gratiarum, Siderum iocosa Siren, Otium negotiosum, Pectorumque mite caelum, Ver Ephebe dulcis anni, Ver ocelle temporis, Artifex amoenitatum, Architecte blande florum, Quem iocantis ardor irae, Ambulansque per comati Delicata rura Paesti Aura lambit Attica. Dulcis aura cum flagellat, Mollis aura cum duellat, Aura lenis, hospes Hyblae, Blanda civis aura Tempe, Aura nata sub rosetis, Aura Hymetti filia. Quae decenti murmurillo Nuptialibus flabellis Lambit Euros, lambit Austros Et rigentum segne plaustrum Mitioribus labellis Osculatur Arcadum. Cuius aureo Bootes Basio hirta labra tactus Ponit arma, ponit iras, Maenalisque turbulenta Nube cruda tergit ora, Frontis et tyrannidem. Cuius osculo Amphitrite Temperat theatra Nerei, Caerulaeque frontis alma Conserenat Iris aestum, Perque Dorides susurrat Dulce nectar otii. Inquiline Ver Triquetrae, Ver Parens Etesiarum, Mille gemmas, mille frondes, Mille frondium virores, Mille flores, mille rores, Mille spargis gaudia. Ver cupitum, Ver decorum, Seu quietis officinam, Frondeamque texis aulam, Unde Cynthias sagittas Innocente temperati Pellis arte fornicis: Sive candicante brumam Nube spargis liliatam, Seu ligustra, seu roseta, Quae fremente non momordit Dente bruma, nec gelavit Circii ferocia; Seu Smaragdino natantis Vulgus undae lambis ore, Semper altae Rex quietis, Pulchrioris author anni, Et Parens beatitatis, Ver viroris arbiter. AD AUSTRIACOS. ODE XI. Ut arua pro Caesare FERDINANDO sumant; et sic suum in amorem testentur. AMemus. an nos caute Marmarica satos Libyssa tigris ubere Pavit maligno? corda num Sypili iugo Duxere venas marmoris? Totusve mentem Caucasus, vel intimas Haemus medullas occupat; Vetatque amare Caesarem, cui addecet Ipsum litare sanguinem? Amemus, Austria. Arte non alia potest Amor rependi Caesari. Illum per arma Martis, et saevos amor Egit procellae turbines. Augusta testis, testis est Ratis-bona, Kelheimium, Moguntia, Donawerta, Norinberga, quaeque atrum bibit Norlinga Sueci sanguinem. Vidit Aquilonis turbo, quem procul ultima Gustavus egit Balthide: Quem cum subegit, pressit invidiam simul Audaciamque Vandali, Reverentiamque finibus mundi extimis Sui imperavit nominis. Quacumque parte spolia, vel victoriae Trophaea fixit, emicant Defixa signa amoris, et pro patria Impendiosi pectoris. Amantem amare Caesarem qui non potest; Illum maligno sidere Ferox marita prodidit Geteslea, Vel evolutis fluctibus Vomuit profundi saeva tempestas maris, Vel Adriae, vel Caspii: Illi cruentum fluxit in pectus lapis Sypilique dura fragmina, Cerauniique vena, Pardorum indoles, Mores Leonum, tigridum Indomita feritas, quodque natura horruit, Supremum Averni toxicum. Amemus. ille prodigus vitae calor, Et prostitutus praeliis Amor, meretur diligi. At nemo satis Amat, nisi arma diligat, Clypeusque stet pro Caesare. Examen fremit Aquilone ducti militis, Cui multa galeam bruma conspersit nive, Multusque adussit Sirius: Cui multa cessit palma, quem praedae gravant Pressi tot annis Imperi: Hic vastitate Regna, et Imperium premit, Hic spoliat urbes, oppida Exurit, agros vastat, et cives necat, Et aggeres cadaverum, Struesque miscet funerum, et toti parat Catastrophen Germaniae. Hic illa virtus Austriae, hic sese exerat Avidus mori pro Caesare Amor Austriorum; seque per belli faces, Per dura Martis fulmina Agat in triumphos. Semper armatus fuit Amor pro amato Desinit Ipse amor amare, si sibi exarmet latus. Armati amemus Caesarem. Ad Reverendum Dominum IACOBUM ZUTTINIS. ODE XII. Cum positiones Theologicas de DEO propugnaret. HUmiles fugacis gloriae exosus casas; Vallesque honoris animus, emergens luto Terrae iacentis, qua serenato DEUM Cristallus ambit igne, qua stellae meant, Famulisque Numen ambiunt splendoribus Densae choreae siderum, invadit polos. Superba Memphis, Dauniae illustris seges, Fastus Alyattae, Persidos cultus, opes Inopis Phraatae, gleba Pactoli, gravis Tributa Gangis, ditis Hesperium Tagi Vectigal, animos nempe serviles tenet, Vilesque mentes. Aquila pennatis supra Sese astra remis librat: in turpi natat Gravis anser alga. gaudet aspectu diem Haurire Phoenix: noctuae tenebras amant. Illustre quidquid, quidquid augustum edidit Natura, noctes odit, et sequitur diem. Avara corda gloriae hoc sedem sibi Locant theatro, quo DEUS. Si quae iacet Ignava virtus, umbra virtutis mera est, Non vera virtus. Ista nec multis Patrum Contenta ceris, nec palatino tegi Patiens hon ore, stemmatis luci novam Lucem addidisse cupida, Maiorum inclitas Cumulare lauros gaudet, et sapientiam Suam locare Solis in medio die. Sic tu, iacentes Daedala terras super Evectus arte, trans inundantem igneis Nimbis Olympum, transque stellarum domos, JACOBE, nixus Pallade, ingressus polos Unum et triforme Numen accedis prope, Propiusque spectas. Quidquis involvit sinu Caliginosae noctis obscurus dies, Hoc eruditae mentis evolvis face. O quanta credam nosse, qui nosti DEUM! O quanta credam posse, qui potes quoque DEUM tueri! nempe ut ignores nihil Metam tuae scientiae statuis DEUM. Ad Eundem R. d. JACOBUM ZUTTINIS. ODE XIII. Cum Theologiae Baccalaureus crearetur. CAliginosum mentis heroae calor Vixisse nescit sanguinem, aut vili tegi Famae silentis nocte. qua Titan vias Temone signat aureo, hac sequax vigor Virtutis ignes provehit. Ducit diem Quacumque rapitur Cynthius: diem trahit, Quacumque virtus rapitur. It Soli comes Ardor, calorque: socius incessu pari Virtuti it ardor, Forte virtutis tuae Exaestuantes ipse sudata excipis In fronte radios; unde sub laurum volas Anhelus umbrae. Nempe lassatam gravi Mentem labore frondium recreat viror, Et umbra lauri. Quae tamen pulchro ambitu Tuum coronat verticem lauri coma, Nullius umbrae est mater. Hoc splendens habet Sapientiae umbra; illuminat. Quae per tuas Folia virentis laureae inserpunt comas, Radios vocabo. Namque tu Soli caput Aequasse gaudes. Cynthium ut stipat suum Radius, satelles aureus; stipat tuum Laurus satelles verticem. Solem fugit Nox, partus Orci, triste portentum Stygis, Sororque mortis: Laureae ad lucem tuae Pavet omnis umbra, et turpe sub Lethes vadis Caput recondit. Vota si caeli audiunt Precibusque Numen annuit, votum dabo: IACOBE, semper lucidum ut vivas diem, In luce semper occidas. Semper diem Vivit serenum, in luce quisquis occidit. AD BEATISS. VIRGINEM MARIAM. ODE XIV. In morbo supplicatio. ARtus labascunt, osseam in vallem cadit Vultus, theatrum gratiae; Frons illa, sedes gaudii, inducto super Pallore maeret, irides Blandi iacent supercili; geminae faces, Geminive Soles luminum Prope in gelata specula durescunt: genae, Charitum voluptas, corruunt: Labra purpurissum deserit, vultum vigor, Totumque corpus Gratiae. Decumana tussis vocis angustat vias: Reciprocante spiritus Pulmone fessus vix reluctantes potest Penetrare portas faucium: Digitos reducti contrahunt nervi; pedes Compage rupta debita Officia fracto denegant. animae parum Superstes aegre ducitur. Avara fati Lachesis evolvit colum, Et stamen urget Atropos. Non vivo; sed nec morior. A vita pari Cum morte disto limite. Si sit cadendum, VIRGO, quae blando sinu Tuos clientes excipis, Mensura voti, pectoris VIRGO mei, Ades cadenti! Nil moror, Mori paratus; quando maternum mihi Sinum cadenti subiicis. Tibi militavi, VIRGO, Pierio tibi Senuit ebur conamine: Hoc posco demum, mortuo vati ultimam Impone VIRGO lauream. Quod si voracis ore me lethi rapis, iubesque rursum vivere; Tibi nostra buxus serviet; nomen tuum Parnassias per areas, Permessios per alveos laetus canam; Et cum suprema forcipe Stamen secabit Lachesis, in tuo mori Gaudebo vates nomine. Ad Bonarum Artium STUDIOSOS. ODE XV. Cum post ferias Autumnales ad Academicos labores convenirent. AUdite, si quem frontis augustum iubar, Laurusque honoris allicit; si cui cruor Nobilis adurit pectus, et virtus fibris Calefacta bullit: Pallas in campum vocat Onusta palmis. iam recesserunt dies Blandae quietis: otio Autumnus graves Refecit artus. Musicis satis datum est Silvae camenis, piscibus, campis satis. Adeste; qua Minerva generosis diem, Pugnamque Apollo dicit, et mentes vocat. Adeste: sed non desides partus Cypri. Non delicati Veneris infaustae satus, Non lacte pasti Chloridos, tincti genas Stibio, et amomo verticem, minio labra, Manusque lacte lilii, elegantuli, Et mollicelli, et mellei Narcissuli. Pudeat amare Palladem, et tingi comam; Sequi Minervae signa, nec fucum genis Demere rosarum; bella moliri manu, et Lento perire in otio. Fortes amat Apollo mentes, desides odit manus, Emarcidasque Gratias. Cedant Croci. Cyparissulique, liliorum et nectaris Lacte educati: Palladis praeda est honor. Honor teneri dextera imbelli nequit, Nec dormienti laurus in frontem venit, Nec honesta fama languido. Si cui labor In pertinaci plurimus callo sedet, Socius Minervae laudis in partem veni. AD BACCALAUREOS THEOLOGIAE. ODE XVI. Mentes aureae in aureis aedibus habitant. Deaura. vit eam intrinsecus auro mundissimo. 2. PARAL. 2. SI cui Liburnis abditi fibras coquit Auri libido montibus; Aut Indicarum viscera, et rubentium Medulla tangit rupium; Si quem procella vectus aurata Tagus, Flavisque tempestatibus Superbientis unda Pactoli rapit: Non curioso montium Findat ligone viscera; nec auro incubum Pelagus remotum classibus Tabulare studeat. Aequoris quondam sinus, Imumque gremium Nerei Fugitivus auri splendor ambivit, timens Poenas suorum criminum: Et impiratis luridae partus Stygis Ne afflaret auras pestibus, Se sub recessu montium abscondit, suo Pallore testatus metum. At nunc probrosi nominis rasit luem, et Famae prioris dedecus Secuta fama. Publicae Atlantes rei, Aeternitatis arbitri Vitae Magistri; quos nec Erythraei calor Ussit metalli, nec sitis Pallentis auri tenuit, aut fames sacra, Habitant in auro. Scilicet Illustris animus Pallade, et mens aurea Lares meretur aureos. Non illud aurum concipe, in cuius sinu Technae coquuntur fraudium, Quod in arma regna suscitat, caedes serit, Et seminat cadavera, Suoque cinere sepelit ingentes domos, Et busta regnorum trahit. Sed illud aurum intellige, a cuius face Ardent olympi sidera, Et fulgurantis consules caeli micant. Illud per aedes spargitur Sapientium aurum, quo coronantur poli, Quo vestiuntur sidera. Non ergo egenus esse Theiologus potest, Cui semper est aurum domi. Ad Reverendissimum et Illustrissimum Principem D. ANTONIUM EPISCOPUM VIENNENSEM. ODE XVII. In eius Natali recurrente. DITHYRAMBUS. PHoebe, seu motas legis ungue chordas, Seu redordiris numeros, lyramque Pollice exploras meditatus inter Fila loquelam: Mitte nunc Horatianae Plectra legis, et soluto Lude metra Dithyrambo. Audior. ictus lege solutus Tactu nervos citat enerves, Cursim explorat, carptim irritat, Movet argutos, monet acutos. A tergo quae turba subit, cui flore nitentem Siderum cinctus redimit capillum, Ora tranquillat resoluta, Sole Iris adulto? Virtutis ora nosco. Lacte tincta Gratiarum. Miniata flore caeli, Rore picta Caelitum. Haec dextrum laevumque latus stipata Deabus, Vitae arbitris, necisque; Super alta mundi regna, qua choreis Plaudunt Tonantis sidera Regiam, Remigibus Zephyis, Aurigante Favonio Abit pernice volatu Praevola magni buccina mundi, Divum nutrix, virtute sata, Soror Honoris, Medio celeres Agit Olympo Fama iugales. Et qua Vigilibus ardet aethra ocellulis Historiae segetes ANTONI nomina spargit, Excepere sonos tubae crepantis Caeli militiae serenioris, Et scintillivomi poli Quirites: ANTONIIque honoribus Una sudare laborant. Primus, astrorum face noctilucas Qui flammas regit, Imperator aethrae, Et nocticida Phoebus, Splendidius radiante cohorte ANTONIIS honoribus Certatim sudare laborat. Obviat blando radiosa vultu Argentea Imperatrix, Dieicida Luna, Et lene fulgurantes Advertens vultus, gemmei decus, inquit, Olympi, Et noctiluci milites, caeli faces, Lucis amores, noctis honores. Inter fulgura nominum, Inter sidera Praesulum, Inter lumina Principum ANTONIO decus apparate. Sudatur, itur, luditur ANTONIIS honoribus. Mavors non rigida saevior aegide, Hastaque crispisulca, Sed innocente ludibundus ense, Cui sub Tyrii tegminis ostro Sonat aurata lynce pharetra, ANTONIO primus fasces inclinat honori. Rutili sequuntur consules aulae Ducem Martem, ac honori singulus facem ponit. Famulum votis ANTONI tuis Undique pluvio gravidum ab auro Subministrat astra caelum; Spiceam Ceres coronam, Ditisque cornu copiam Amalthaea, Orion arma, Astraea dat bilancem, Currumque dat Bootes. Sed qua recurvis frondibus arcuant Arbores ramos, viridemque tendunt Fornicis umbram, Caelestum brachia frondium, Domina vitae Parca recurrit. Hic meliores gloria portus Sinuavit hospitalis; Hic prima mellitissimi iuventa, luxque temporis Ver, temporum medulla, Cui fronte stant vireta, Et nigricant vaccinia, Et purpurant roseta, Inter ostra florulenta Helles raptorem paverat aureum. Cum famulatrices ANTONI nominis ignes Ire sequaci splendore videt, Rapit Hellaei velleris ostrum, Rapit aurati vellera dorsi, Parcarumque colos iuncto superinduit ostro: Unde pensa purpurata ANTONIO trahantur. Ducite longaevos, inquit, de vellere Soles, Canitiemque animi, et senium venerabile mentis: Dum sonante vecta curru Sibilantis inter aurae Murmurilla buccinatrix Fama per septem spatiata colles Celsa Romanas equitet per arces, Et Vaticano in vertice ludens Placeat apibus, VRBANE, tuis. Sic Ver nobilioris anni Ephaebus Imperat: et nostris accendit vota medullis. Ite Deae, lentumque precor devolvite pensum ANTONIO, o sidera. Illum purpureis choris Virtus misceat, et comes Gloria, Romanis inscribat nomina fastis. Sic ego, sic votis animosa Vienna precatur. AD HIERONYMUM ANDOLINVM. ODE XVIII. Mors, quae instat omnibus, praevenienda virtutibus est. O Vana spes mortalium! Caduca vota mundi! O labilis felicitas, Vix nata, funeranda! Quid longa votis saecula praevertis ANDOLINE? Canamque scribis Nestoris Tibi senectam in astris? Dolosus est horoscopus, Qui pollicetur annos. Nec annus unus certus est, Hec hebdonias, diesve; Nec hora certa est unica. Quo mittis, ANDOLINE, Avara vota saeculi, Ignara vota mortis? Fluunt, nec umquam refluunt Momenta trusa vitae: Productioris eripit Spem temporis volantum Citatus ordo siderum, Domesticumque bellum, Quod nostra rodit viscera, Quod ima siccat ossa. Nox una restat. Ibimus, Sub sole quot meamus; Reges, Monarchae, rustici, Et sceptra, sarculique. Non praeterit sublimium Mors vertices, nec imos: Nec nomen urna regium, Nec regias secures, Nec sceptra, dextrae lumina, Nec purpuram veretur. Soccos cothurnis, sarculo Quirina sceptra miscet: Miscet lacernis purpuram, Et lauream cupresso. Postrema seu defloreat, Seu prima vernet aetas: Seu matre nati regia, Seu Tityro parente; Morti paramur sarcinae, Et victimae sepulchro. Quodcumque nasci contigit, Hoc funeri paratur. Soles venire conspicis, Rursusque funerari; Caelo micare sidera, Rursusque nubilari: Obambulare flumina, Fugamque concitare; Candere Paesti lilia, Rosasque purpurare, Marcere rursus lilia, Rosasque vulnerari: Zephyros per auras ludere, Zephyros Notis repelli: Veris venire gaudia, Veris iocos perire. Quodcumque natum est, interit; Quodcumque venit, exit. Cumaea nulli saecula Severa Parca spondet. Momenta vitae singula Mortis citant ad urnam Rides? iocaris? risibus iocisque fata adurges: Et dum putas te vivere, Tunc moreris, ANDOLINE. Haec ipsa lux, quam dividis Cum Gratiis iocisque, Haec ipsa, dum praetervolat, Te raptat ad sepulchrum. Erramus inter gratias, Erramus, ANDOLINE; Nisi evolantis temporis Anteoccupamus horas. Dum res, et aetas, dum sinit Faventis aura caeli, Moriendo vitiis praeveni Lethi prementis horam; Et brevia vitae tempora Virtutibus repensa. Qui dives est virtutibus, Hic vixit in senectam. In Funere Praenobilis Dominae ANNAE MAGDALENAE a SCHOLZEN. ODE XIX. Matri parent at silius ioannes Adamus a Scholzen. DITHYRAMBVS. MUsa confuso vaga Dithyrambo; Mitte nunc Horatiani iura nodi, barbitoque Exlege funde lacrimas. Lentus dolor est, quisquis potuit Capere fraenos: quisquis certa Lege fraenari potuit, doloris Nomina perdit. Excute fraena dolor: Matri parento. Luctus, amantium Suprema merces, solvitur. I, sine lege dolor. ANNA (dolor vocem singultibus interrumpit) Mater (amor lachrimis ultima verba negat) Occubuit ANNA mater: Occubuit rosa Veris ardor. Ardore ab illo solus est cinis super. Est amiantum pectus amantum; Lege amianto, quisquis amasti, Relliquias cinerum: Non alia melius cinis hic tumulabitur urna. Caria sublimes suspendat in aethere moles, Pendulaque Mausolaea: Amianto amoris conditur Funus amantis. Hic dolor, hic et amor parenta; Tumuloque aspergito flores. Si quod stemmaticis est folium super De rosis, Matris tumulo advolabit. Folium vento rapitur: non quo Gelidi inclementia caeli, Aut Arctoa piger torpet prope plaustra Bootes. Folium vento rapitur: non quo Zephyritis inambulat hortos, Tinctusve pennas Galbano Favonius. Folium vento rapitur: vento Amoris? an doloris? Spirat Amor, spiratque Dolor, suspirat uterque. Uterque ventus est, Dolor et Amor. Utroque vento folia rapiantur rosae, Amoris, ac Doloris: Amor in vota, et Dolor in gemitus. Calida est Amoris aura, Hac aura folium rosae feratur. Matris forte aliquis rursum serpet calor in medullas, Amoris a calore. Verna est Amoris aura: Rosa fors iterum hac vernabit ab aura. Rigida est doloris aura: Hac aura in tumulum rosae ferantur. Adiungam lachrimas. Doloris aura, Si congelascet, funeri vitrum dabit. Ad Hymenaeum Praenobilis Domini GEORGII NAGL, ET D. LUCRETIAE. ODE XX. EPITHALAMION. FAllor an aetherei trans Daedala moenia templi Plaudit amor ducitque choros, et propter amoenos Fontis Acidalii latices, ripamque beatam Laeta cohors iuvenum formoso pollice flores Demetit, et niveo miscens candore rubores, Aurea formosis superaddit floribus astra? Audio: iam chordas examinat ungue Cupido, Exercetque choros et carmine temperat exta. Age caeli amoena pubes Per roseta, purpureta, Et honora per vireta Mete serta, scinde flores. Hic, ubi dorso nobilis aureo Fulgurat aries, rapite Hellaeae Stamina lanae. Haec nostra decent Fila corollas: alii centum Ferte colores, ferte decores: De flore deque rore Ocellulos Aurorae, De Cynthiae nitore Argenteum labellum, De siderum rubore Afferte purpurissum, De roris igne florem, De floris igne rorem. De Solis auro purpuram, De rorulento nectare; De nectaris papillis, Florum que de favillis Tributa ferte sertis. Dixerat: ad vitreas Cytheraeae Doridas undae Turba petulca salit, gremioque in gaudia pando, Igne coronatas promit spectacula scenas. Pars nectunt crinale decus, pars tela propinant Arcubus, et Cyprio viduant ardore pharetras. Pars legit ungue rosas, pars tortile flectit in orbem Argentum, florumque choros interligat auro, Et decus annexis addit roratile gemmis. Tum praeit agmen Hymen: iam purus, inquit, lucida siderum Caelo maritat Vesperus agmina. Flammaeque stellarum resurgunt. iam luna noctis in meridie Agit choreas Astricas, Et plena Solis ignibus Noctis legit papavera: Aura mitis , aura dulcis, Suavis artifex voluptae, Architecta Gratiarum, Ridibunda, ludibunda, Ridet, iocatur, lusitat. Dignam triumpho sume superbiam Pubes recenti, tempora lumine Redimita plaude, Blando soluta risu Dulces ini choreas GEORGIO et LUCRETIAE: Accende taedas nuptiales GEORGIO et LUCRETIAE. Ite chori adductum, nervis intendite cornu GEORGIO et LUCRETIAE. Nectite permistis lilia cana rosis. Vivat ille, vivat illa, Vivat ab utroque Generosa proles, Paterni nominis haeres, Maternae mentis et haeres. Vix ea dicta dedit, plausu exiliere cohortes: Pars cytharae titillat ebur, pars voce canorum Intonat et cogit veteres in carmina lauros. Audio: languentem circum mea tempora laurum, Aptam fingo metris atque inter gaudia Divum, Veterem salire iubeo In vota Dithyrambum, Pergite qua signis radiat Lucina cupitis, Vobis avitae stirpis optatum decus, Spes sanguinis, lux nominis, Pignus Amoris, vena leporis, Inter Matris brachia ludat, Unde ridens, et renidens, Gratiarum ab imbre crescat, Materna virtute nitens, virtute paterna Fulgidus, in quem cum sua lumina verterit omnis Series nepotum posterorum dicet: Hic vera effigies Patris est, hic Matris imago. AD CONVICTORES VIENNENSES. ODE XXI. In funere DIONYSII AMBSHAMER Philosophia Studiosi. EPICEDION. O Fata terris invida! o nostri nimis Avida doloris sidera! O cruda mortis iura! Protritus iacet Flos ille, dignus Nestoris Videre canos! illa magnanimi indoles Attemperata pectoris! Calor ille vivax ingeni! verae sitis Virtutis avida, spiritus Ad magna natus! Innocens mentis vitrum, Animique candor limpidi, Morum venusta forma, maturus tenor, Testis pudici pectoris Vultus modestus. Invide o mortis rigor! Si nostra gaudes funera Cumulare, nostra caede si vivis; rape Propudia primum saeculi, Et proba terrae, generis humani lues, Reique damna publicae: Quos mundus odit, quos reluctatur dies Puro videre lumine. At innocenti parce, quem dignum facit Virtus Sibyllae pulvere. Hac lege caeca graderis, ut ferias probos, Et improbos pertranseas? Sed quo lupatis impotens ruptis dolor Vos, o Sodales abripit. Resume fraena luctus, et motum doma Exulcerati pectoris. Morti, Sodales, parcite. Erravit prior Natura, iuveni cum dedit Mores seniles, lumen excelsum ingeni, Maturitatem consili. Et insequentis temporis lentas moras Praegressa virtus, miscuit Gravem senectam floridae aetatis rosae. Decepta mors est. Viderat Mores adultos iuvenis, et senem rata, Carpamus, inquit, fructus est Maturus astris. Dixit, et telum exerit, Signatque pectus vulnere. Occumbit ille vulnere: iuvenis, dies Si censeamus temporis, Vitaeque spacia: merita si numeres, senex. Solamen hoc sit luctui. AD GEORGIUM GEREBINIVM. ODE XXII. Cum is a sancto Religionis adeundae proposito defecisset. SIc mentis expers sana consilia excutis? Et quae placebant, displicent? Sic execraris vota, quae caelo tibi Non ambigebas indita? Quo fervor ille exaestuans, quo corruit Generosa flamma pectoris, Qua per subactos orbis infidi dolos, Calcata per fastigia Adblandientis gloriae, victor tui, Honoris, et Cupidinis, Fastusque victor, ire gaudebas, tuo Vitam daturus Numini? Memini diei, quando dicebas: Mare est Infame mundus, quod tumet Aquilone verberante, quod rapitur Notis, Fluctusque tundit fluctibus: Cui fida numquam sidera e caelo micant. Hic se Charybdis gurgite Septemplicato volvit, et sorbet rates; Hic Scylla dentes asperat, Latusque cincta canibus horrendum latrat, Belloque dubias spumeo Naves fatigat: pendulo hic saxo obvium Latus Malaea porrigit, Symplegadesque sidera lacessunt iugo Semper minante. Si levis Quandoque se Favonius ponto inferat; Aut lusitent Etesiae, Zephyrique blanda misceant rixa mare; Brevis voluptas exitu Lacrimabili pensabitur. Nolo mea Huic vela ponto credere: Nolo speciosa damna ludentis freti, Quod in procellas horula Miscebit una. Vidimus eodem rates Loco sepultas, quo iocos Ventis serebant. Tenue momentum interest, Inter iocos et funera. Mors instat, urget hora, momentum breve Mentita tollet gaudia. Ite, ite mentis compedes, cordis rotae, Durae catastae pectorum, Speciosa damna spiritus, opes, honor, Purique durus carnifex Animi, voluptas. Ite; me lenis quies, Et dulce mentis otium, Saeve imperantis evocat fluctu maris. Ibo, ibo; quo vocor, sequar. Huc me citavit ille, quem stellae pavent, Cui obsequuntur sidera, Qui nube torquet fulmina, et rigidis solum Terret cometis subditum; Qui quernea olim fixus in trabe voluit, Ut viverem, pro me mori. Huc illa Virgo, cuius ad sacros tholos Me dedicavi victimam. Ibo, ibo, quo me Numinis nutus vocant. Hic crimen est, lente obsequi. Haec tu: sed olim. Nempe cum ratio suo Serena staret in loco. At nunc (quod oculos fascinum et mentem ligat?) Nunc, quae placebant, displicent. Nunc ille pontus hortus est; illud mare Est scena Gratiarum, Charitesque sunt Symplegades; pericula Sunt tuta sedes otii. Sequeris Charybdim, amplecteris Scyllam, colis Ceraunia et Capharea Minata saxa nubibus. Nullum vides, Et laetus in periculum Te fundis omne. Sponte (quis animi furor? Quae mentis haec vesania est?) Sponte obviantis gratiam portus fugis. Demergerisque fluctibus. Placet execratus gloriae vultus, placent Mentita mundi gaudia, Roseta amoena Cypridis, ludi et ioci Licentiosae Gratiae. I, perge stulte: sequere vesanum impetum. Qui te praeibat gratia, Sequetur ultor fulmine exerto DEUS. Meretur ille fulmina, Qui gratiam proculcat. At avitam tamen Piscare ponto gloriam, Tuosque praeda veniat in casses honor. Et laena Cypridis gratia, Et quidquid auri gleba Pactoli rotat, Erythra quidquid excoquit. Ubi te beatum dixeris, ibi miser eris. Hora frueris gaudiis, Tota perennitate supplicium dabis. Instabit hora, quae tuae Vitae theatrum claudet, et scenam exuet. Quae tunc seres inanibus Lamenta ventis? Nostra, tunc dices, procul Erravit a portu ratis. O saeva cordis vipera, voluptas! mei Stygium o venenum pectoris, Dolosa Circe! pestilens Siren! Charis Inamoena proles Tartari! Ductus per omnes animus errorum vias, Ubi medullas gaudii Quaesiit anhelus, reperit exitium. Cadunt Unius horae lilia, Unius horae gloria emarcet, rosa: Brevique tumulo clauditur Delusa spes honoris, et famae ambitus. Fictis fruebar gaudiis; Vero dolore lancinor: quamque ambii Illimis undae guttulam, Reperire numquam licuit. In votis stetit Exacta vitae linea; Res est negata semper. Ambivi omnia, Nihilque tenui. Finis est, Ubi nec initium gaudii inventum est. Perit Mihi resque, spesque, et omnia. O stulta vota! Melius, ah! melius foret Latuisse parvo sub lare, Tenui salino, et fontis illimi vado iugulasse latrantem famem, Sitimque; et atrae pecudis exuviis, rei Texisse membra corporis. Sic flebis olim. at sero. Contemptum bonum Lamenta sera provocat. Ergo beatus, qui procul negotiis, Solutus omni turbine; Nec saeva ponti iurgia expertus, suo Vacare potuit otio! Quamvis latenti vita per tacitum fluat, Letho obviabit tutior. IN OBSTINATOS DEI CONTEMPTORES ODE XXIII. DIRAE. Accipiet armaturam zelus illius, et armabit creaturam ad ultionem inimicorum --- et pugnabit cum illo orbis terrarum contra insensatos. SAP. 5. RIgidi furores aemulor vates DEI: Quaeque impiato vertici Paravit ille fulmina et poenas, precor Licet vovere, quod DEUS Patrare statuit. Quando durato imminet Timendus aether vertici, Ic velle, quod vult Numen, in laudem venit. Diras scelestis occino: Non quos patrati criminis pudor tenet, Errasse quosve paenitet; Sed quos adusque funus, ac ultra suum Vitae cadentis terminum Ire obstinato pectore inhonestam iuvat Sceleris pudendi semitam. In hos severum detono. Audite o Stygis Umbris sepulti carceres, Funesta regna Tartari, et Averni lacus Piceo liquati vortice, Lethaea stagna, Manium sontes lares, Horrenda noctis patria! Huc quidquid illaetabile, et quidquid ferum, Et quidquid implacabile Orcus profundo genuit in flammas satu. Orbi obstinato immittite. Huc huc cruentum dira Furiarum cohors Librate flagrum, huc vindices Taedas rotate; huc anguibus saevas manus In pervicacem vertite. Quem non benignus Numinis traxit favor, Hunc vindicantis conterat Severa Nemesis. Tenuit iratum hactenus Suspensa fulmen dextera, Ultioque lenta laneo repsit pede. Nunc tela toto pondere Librentur axe; propera vindicta urgeat, Capitique semper vindice Instet lacerto, funus extremum improbo Animo datura. Si tamen Adhuc benignus protrahat vitam polus, Et pertinace crimine Lacessere astra pergat; in tenebras eat Revolutus axe Cynthius, Aut se caducis curribus mergat Tago Numquam ministram crimini Facem daturus: Luna praecipites polo Bigas revolvat: Sidera Benigna numquam luceant; aurae meris Paveant Cometis: impio Ferale solum fulminis telum micet. Si per remotos institor Fluctus natantis urgeat molem ratis Avarus auri; tortili Giro charybdis obviet, et hiantem sinum Pinu vorata adimpleat; Scylla allatratu terreat, fluctus agant Mixtum procellis; Cyanea et Capharea iuga navis impacta in latus Compage solvant: Circius Apeliotae pugnet, et Boreas Noto, Mediaque pugna naufragus Desaevienti Nereo in praedam cadat. Si flava campis erigat Ceres aristas; grandine Orion premat, Exurat igne Sirius, Vel Mars superbo calce depositam terat. In horreum Diespiter Repetita tela nubibus ruptis agat. Si pampinis circumsita Vireat corona collium, et vites gravi Spe nectaris corrideant; Pluviis inundet iupiter nimbis solum, Nubifragiisque diluat; Vel sub calente Sirii ardentis face Irrumpat Ursa Parrhasis, Et quam virentes nectaris vites dabant, Pruina spem praemordeat, Si gravida mensa dapibus aggestis gemat, Natentque Iaccho pocula; Cibus in chelydros abeat, in glaciem merum In viva utrumque toxica: Mediusque dapibus Tantalus fameat novus, Interque sitiat pocula; Aut aestuantem toxico serpentium Famen sitimque temperet. Numquam serenus ingruat capiti dies, Aut radius omnis flamma sit. Numquam benignae filius noctis sopor Indulgeatur corpori: Quies rogetur semper, at semper tamen Fessis negetur artubus. Soboles parentem laniet, et sobolem pater Trucidet; ipse carnifex. Exasperata iurgiis coniux viro Saevo ungue lumen eruat; Aedesque lite coniugum semper sonent, Aut filiorum caedibus. Elementa rumpant foedera. excussum solum Immugiente viscere Lapsus minetur turrium, et dubium pedem Fugiat: hiantis faucibus Diffugiat aurae spiritus: flammae latus Totumque corpus ambiant. Quocumque spectat, Tartari larvae obvient: Quodcumque tangit, sulphuris Ardore cruciet: quidquid auditu capit, Tonitrua sint, vel fulmina: Quodcumque nari pabulum quaerit, magis Stygia mephiti foeteat. Haec si volantem scelera non sistunt, potest Orco sacrari victima. Meruit perire, quisquis in DEUM reus Abutitur clementia, Sceleraque sceleribus addit, et numquam fatur Gaudet DEUM contemnere. Nihil illi amoenum fluere, vel laetum potest, Felicitatis unicam Quicumque venam obturat, et veram sibi Claudit bonorum originem. AD IESUM CRUCIFIXUM. ODE XXIV. Poetae lamentatio. TUo advolutus Numini amplector crucem, Quam lividis hinc brachiis, Atque inde dimetiris o animae anima, Meique amoris o amor, Moriture IESU! Nullus hinc memet furor Insanientium hostium, aut Crudelitatis barbarae, nullae minae, Nullus revellet impetus. Non festa mundi pompa, non Cypridis ioci, Non blandientes Gratiae. Hic oscitantes vulnerum plagas colo, Hic sanguinem deosculor. Non tibi, sacrilege proditor, latro DEI; Et innocentis carnifex; Neque tibi, turba perfida, indignor; mei Quae lancinasti Numinis Manus, pedes, latusque; quae corpus flagris Delineasti immitibus. Si quae reposta est poena latroni impio, Haec poena debita est mihi. Ego tigris illa Caspia, ego ferus leo, Ego pardus ille barbarus, Qui tibi probroso vulnere e venis sacrum Suxi cruentus sanguinem: Ego asperavi milites; ego addidi Rigido metallum pectori, Ut per flagella, et verberum pondus grave Animam latentem quaererent Adusque fibras ossium. Ego gravem tuis Aculeum spinis dedi, Quae fossa tibi per tempora in cerebri trahunt Imos recessus vulnera. Ego illa Lypara infausta, quae clavos tuis Manibus trabales prodidi, Qua riguit hasta, pectoris itura in sinum. Ego crudus ille carnifex, Qui fabricavi funeri extremo crucem; Qui te peremi. Sistor hic Acciduus orno, pendulo supplex DEO. At heu! loquuntur vulnera, Vetusque crimen exprobrant: Hic tu impie Sperabis indulgentiam? Ubi manifestum sceleris indicium tui Per tot patescit vulnera? Tu clariorem Solibus vultum, et oculos Sereniores sidere Sputo impiasti; tu flagellorum gravi Pondere onerasti tergora: Tu mihi manus, pedesque terebrasti; latus Tu pertudisti lancea. Per te, sacrilege, frontis innubis dies Aculeis inhorruit. Et impie audes (pro nefas!) audes tuo Sperare veniam crimini ? Audeo, benigne CHRISTE! Non est hoc reis Tribunal implacabile: Tribunal est clementiae. Ut causae meae Hic consulas, sententiam In te tulisti mortis iudex licet Sedeas, patrem non exuis: Clementiaque et gratia enervas gravem Severitatis dexteram. Non, non recedam. Stat mori tecum, DEUS. Arbore sub ista spiritum Liceat supremum fundere, et amatae crucis Gratis mori in complexibus. AD BEATISS. VIRGINEM MARIAM. ODE XXV. Quod Eva tristis abstulit, tu reddis almo germine. SIc est: Tonantis gratia e spinis rosas, Gemmasque de luto trahit. Ubi prius hominis grande abundavit scelus, Nunc superabundat gratia. De nubilo serenitas, de turbido Amoenitas, de tristibus iucunditas, de turpibus formositas, De lugubri felicitas, De flebili festivitas, de funere Amoena vita ducitur. O triste portentum Eva, morientum parens! Quae Gratiarum patriam Serpentis antrum fecit, et scelere prius Suos peremit, quam in diem Eniteretur filios; prius dedit Tristia sepulchro funera, Quam amata Matri gaudia. Geminum suis Dedit illa damnum posteris; Artem pudendam criminum, atq; animae necem. Mores parentum in filios Facili meatu transeunt. Esse impios Docuit parens nos impia, et DEO rebellis; quando prohibitam patri Porrexit escam. Scilicet Ab hoc malum omne prodiit malo: gula Haec degulavit omnia Felicitatis omina. Hinc morbi, hinc lues, Seriesque densa pestium; Hinc saeva bella, pectorum hinc tortor metus, Vermisque acerbus mentium. At tu innocente purior VIRGO die, Astrisque claris clarior, Viventiumque Mater, et Vitae parens, Felicitate duplici Gemina rependis damna, quae tulit prior. Exempla morum candida Sunt nostra vitae regula. Antiquo licet Sis genita Patrum stemmate, Quod impiavit Eva; tu prodis tamen ROSA, sine spina; LILIUM, Sed absque dumo; LUNA, sed sine macula; Sine nube SOL purissimus. Tu, Diva, FRUCTUM pendis in vitam novam, Cuius medulla nectar est; Quo vita constat, quo SAlUS MUNDI latet; Quem et esurire gaudium est, Summa est edere felicitas. Sic fenore, Quod Eva tristis abstulit, Maiore, VIRGO, reddis. Et te non amen? Te, VIRGO, si non diligam, Peream: Acheronti victima suprema immoler, Te, VIRGO, si non diligam. AD FLORINUM ROSIUM, IUVENEM NOBILEM, sed inertem. ODE XXVI. Ut deposita segnitie, in seria incumbat. FLORINE, quantum geratiam ingenii vales, Idoneique pectoris Praevertis alios dotibus; tantum iaces Ridendus aliis otio Inertis animi. Nemo, si par sit tuae Capacitati industria, Feliciore sacra Musarum iuga, Doctoque cultam Appollini Cursu tenebit patriam: nemo prior Ad erudita frontium Praemia volabit. Tu potes, velis modo, Omnes mereri laureas, Omnes tenere: tu potes gratae omnia Haurire Suadae flumina, Et nunc liquentis eloqui placido vehi Blandus susurro; nunc rapi Torrentis instar impetu. Quidquid Stoa, Stagyra quidquid occulit, Tu trahere pulchram mentis in lucem potes, Et eminentem gloriae Apicem in volare: quamque Maiores tuo Laboriosi stemmati Famam pararunt, laude tu potes nova Illustriorem reddere. Peracta. res est, si velis. Sed te stupor, Inersque mentis otium, Segnisque marcor, languidus stringit sopor, Animique turpe vinculum, Ligat veternus. Effluunt horae et dies, Menses et anni; nil agis. FLORINE, non hoc vivere est: hoc est mori. Probatur actionibus, Non languido vita otio. Qui nil agit, FLORINE, nil agit bene. Nec continere dexteram immunem mali Tibi satis esse existima. Ipsum bonum negligere est ingens malum. Labuntur anni volucribus Praetervoluti cursibus; melior abit Aetas, fugacis temporis Secuta pennas; nec pedem curat retro Flexisse, vel meantium Cursum vetare temporum; nec se prece Horae impediri sustinent. Qualis abeuntem fistula incassum vocat Bubulcus Istrum: Surdus est; Undamque semper unda posterior premit, Secumque naves abripit: Talis abeuntis temporis rapax meat Fluxus, teneri nescius; Secumque vitae floridam partem trahit Idoneam laboribus. FLORINE, quando bruma spargetur comis, Nivesque senii tempora Matura stringent; quando lassatos tremor Senilis artus diruet, Propiorque morti funeris summam tui Gemes adesse lineam, An tunc placebunt otio exacti dies, Et vita trita inertia? Sapientis est nunc facere, quod factum voles. Ante inchoandum est: quam exitus Te forte praeceps urgeat. Vesania est Incipere velle, terminus Cum iam supremus instat. Horam pondera. FLORINE, praesentem, et trucem Assuesce vultum cernere laboris, tibi Dum vernat ore floridus Vigor iuventae. Sic statuit olim PEUS, Senii ut quies laboribus iuventae ematur; dumque fervescit calor, Caleant negotia ad otium. AD D. BALTHASAREM PFRVNDT. ODE XXVII. Recurrente eius natali felix horoscopus inquiritur. ASsueta labi sidera Versatilesque stellae, Meantiumque temporum Fugax vicissitudo, Donate stellis otium Horoscopis quietem. Audimur! At quae me tenet Hic regio? quod mapale? Quae scena me? Caelestium Hic se chorea vocum Effundit; et tenellulus Foeno reclinis infans Vagit, gemitque frigidos Ad Circii furores. Hic stella tectis incubat, Ridetque, nictitatque; Nec se movet, nec se sinit Rapi volante caelo. Agnosco fata siderum, Horoscopi favorem. Tibi stella servit BALTHASAR, Tuosque signat annos. Dum stat moveri nescia, Tuos moratur annos. Stat illa, vita stat tua Oblita provolare. O fausta sideratio! O sideris favores! Hoc nasceris tu sidere. Quo CHRISTUS ipse natus. I, quaere nunc horoscopum Faustumque candidumque, Quo pendeat felicitas, Quo faustitas ligetur: Horoscopus natalibus Idem est tuis, DEIQUE. Horoscopis expendere Si fas tuos sit annos; Tuos DEI annis, BALTHASAR Dimetiemur annos. AD NOBILEM IUVENTUTEM. ODE XXVIII. In funere Illustrissimi Adolescentis IGNATII COMITIS TRAUTHSON, etc. LUgete tandem Gratiae, assuetae hactenus Ridere Divae. Praeficas Hoc funus alias non amat. Demarcuit Flos ille, vestra gloria, IGNATIUS demarcuit, vester labor: In cuius omnes Numina Fudere pectus gratia; clarum genus Ductum vetusto ab Inacho, Cum genere genium nobilem, ac Avis parem, Ad magna natum, Palladi Martique quondam idoneum; sago et toga Rei labantis publicae Grave subiturum pondus; ingenium calens Capaxque rerum; fervidum Honesti amorem; calcar ad bonum, sitim Virtutis aeque ac gloriae. Cui vos in ora nectar, in genas rosas, In labra dedistis purpuram: Cui caelum in oculos sidera, in frontem aureae Serenitatis lineas, Pulchrique radios Solis in crines dedit. O cruda Mors! quam flectere Nequiere tantae gratiae, tantus decor Animi movere. Caeca Mors! Quae non vides hoc funere ingentem patris Et sanguinis spem occumbere, Columenque magnae stirpis, et quondam sui Magnam columnam stemmatis. Iniqua Mors! quae flore praecerpto invides Maturitatem fructui. At vos, benignis Gratiis nati, quibus Adhuc iuventa bulliens Sanguis; parentum vota, spes generis, dies Et longa spondent saecula, Credite iuventae parcius: Flores cadunt, Et ante fructum defluunt. Vernare multis licuit; at paucis dies Ducere perennes. Quo bona Plura numeratis, hoc magis cauti bona Tenete. Paucis contigit Felicitatis saeculum. Magna et diu Fortuna raro constitit. Quodcumque fata patitur, et mori potest, Hodie obiturum credite. AD PHILIPPUM TARINUM. ODE XXIX. Ut verum gaudium non in huius vitae bonis, sed in solo DEO quaerat. VEnamur avidi gaudia; et nusquam obviat Desiderata faustitas. Adolescimus, senescimus; et umbris meris Cupiditatem pascimus. Sublime quiddam est gaudium: mentis quies, Limesque sollicitudinum, Cupiditatis funus, amplexus boni, Et mors avarae indaginis, Fruentis unicum SATIS. Male hoc tibi, PHILIPPE, fingis atria Fumosa subter gloriae, et vacui graves Arcus honoris degere, Male fingis inter gemmea undantis Tagi Inambulare flumina, Interque vitreos Cypridis enervis iocos, Quos una confringet dies. Divinitatis regula fabricat mens Solo repletur Numine. Quaecumque spectas, quaeque dignaris boni Nomine vocare, surrigant Tumefacta frontem, specia dilatent sui, Quantumque possunt, occupent: Nulla tumoris mole replebunt satis Capacitatem pectoris. Suo Gigantis calceum manus pede Non aequat: una guttula Non implet evagantis Oceani alveum. Quaecumque adoras, parva sunt, Si mentis amplae nobilem expandas sinum. Cupiditatum terminus Immensa res est; quae meretur, et potest, Et sola debet appeti. Per rerum oberras angulos, semper vagus, Numquam reperturus bonum, Verique fontem gaudii. Quae tu putas Tua otia, tua gaudia; Via sunt ad ipsum gaudium; non gaudii Materia digna, non quies. Hinc ambientem lancinant. lassant, coquunt, Et alterius urunt siti. Quod restat illud occupa instanti pede; Et sic, PHILIPPE, per viam Decurre, semper terminum ut alium scias Restare, quo gradum urgeas. AD CAROLUM RINOTIVM. ODE XXX Expectare sinistram sortem, praesentissimum est adversus eius vires remedium. SOrtem faventem metue, ferientis doma Tragicum furorem, CAROLE. Si blandientes prosperae caveas dolos, Numquam timebis asperam. Qua ridibunda nictat, hac ferit gravis Fortuna. Quando te sinu Secunda portat, praevide instantem gravi Casum ruina. Quando pax Serena blandos explicat frontis iocos, Tunc bella propius intonant. Quando modesto Nereus somno iacet, Tunc moliuntur praelia Boreas Notusque, et omnis Aeolii specus Incola refracto carcere. Vis insecundam vincere? expecta malam, Quoties secunda fulserit. Nihil sinistrum occurrit Expectantibus. Haec vita stadium est: vulnera Plagasque mente concipe. In stadio aemula Fortuna dextram conserit. Si saevientis tela praevideas, cadit Inanis ira verberis. Plerumque gravius vulnerat, quidquid novum est, Et imparatis advenit. Sic ergo sorti, CAROLE, insulta: suas Sinistra vires colligit? Expecto. Adornat saeva torquendi modos ? Expecto. Spicula undique, Undique pericla glomerat? Expecto. Patrum Instat opulentis praediis? Expecto. Patrimonium, atque arcas graves Auro sepulto concutit? Expecto. Partae gloriae Atavorum imminet? Expecto. Membra corporis Invadet aegritudine? Expecto. Suis Artus revellet artubus? Expecto. Quidquid saeviens furor potest, Et quidquid insolentia, Praevideo cautus. Sic metum facile opprimes, Dum adhuc minatur eminus: Sic et dolorem comprimes, dum iam prope Sortis ferit vesania. Quod si dolosa parcat, et nullum tibi Fortuna vulnus adferat; Nihil inde perdes: facile iacturam mali Patieris. Imo purius Emerget inde gaudium, si quae metus Prudens notabat vulnera, Suspendat ira sortis, et mentem arduam Non audeant accedere. Ad Augustissimum Romanorum Imperatorem LEOPOLDUM. ODE XXXI. Ut nullum, aut non diuturnum debet esse malorum Principum imperium; sic solum, ac diuturnum debet esse bonorum. STROPHE. CAdat probroso victima funeri, Qui turpi diadema Et frontis iubar aureae Foedare gaudet crimine. Crudelitatis sceptra rapacius. Funus extinguat, celerique telo Mors occupet ferociam. Par est perire sceptra, quae male imperant. Moribus interitum Regum turpis inertia Adducit: feritas Principis, otia Turbat publica civium: Foeda libido Caesaris, ingenui leges extinguit honesti. Sit ergo nullum, vel breve imperium mali. ANTISTROPHE. Vivat superstes gloria saeculis Incorrupta futuris Regum; quos populis favor Commendat, et clementia. Benignitatis sceptra secundius Protrahunt aevum, cupidumque lenta Subeant olympum sidera. Durare par est sceptra, quae bene imperant. Mores urbium alit Regis grata benignitas; Et pacis studium publica civium Servat munera in otio. Regis honestas Est populis fraenum, pulchrumque infundit amorem. Sit ergo longum Regis imperium probi. STASIMUS. Talis Caesareo caput Sole succinctus, LEOPOLDE, fulges, Proculque submoto furore Impurique Cupidinis Ardoribus, aureum Diem serenis vultibus recludis. Hinc lenta sceptris saecula defluent; Tardumque meritis sidus accedes polis. Ut malus Imperium Rex longum habere non potest: Sic claudi imperium temporis orbita Non patitur breviore virtus. CARMEN SAECULARE Ad Collegium Viennense Societatis IESU. ODE XXXII. Cum Societas IESU a suo in urbem Viennensem adventu annum centesimum ageret. IMperatorum labor, eruditae Palladis castrum, celebris bonarum Artium nutrix, sapientiaeque Prodiga Mater, O domus! PRIMUS cui FERDINANDUS Incolas legit; cui FERDINANDUS ALTER aeternum decus arrogavit, TERTIUS auxit; Saeculum explesti. Senior videri Si potes, debes melior videri. Vera nam semper fugiente crescit Tempore virtus. Purus ut Titan medias in umbras Visa prodire es: temulenta namque Haeresis Falso, decupla tegebat Nocte Viennam. Hic tibi primi steterunt labores, Haereses stricto laniare telo, Frangere errores, decus arrogare Numinis aris. Vidimus, quantas animosus ille Pectoris flammas glomerabat ignis, Certus umbrosam irradiare sacra Luce Viennam. Vidimus, quanta furibunda traxit Castra Lutherus rabie: nec inde Vis tibi fracta est animi, nec altae Gloria mentis. Praeliis crevit bene destinatis Fervor; ardorem dedit ipsa pugna. Qui stetit contra, nova suasit arma, Hostis, et iras. Concidit fausto labefacta bello Haeresis: circum iacuere longo Ordine errores, vitiosa foedi Semina partus. Quodque bellantum stetit acre saevo Agmen in campo, posuit tumorem; Deque porrecta cecidere dura Cornua fronte. Sparsa dehinc virtus, niveaeque candor Mentis interpres, studiosa legum Cura, formosus pudor, et modesti Gratia vultus: Veritas nuda genuina fronte, Nescius fuci color Aequitatis, Aurei mores, veterumque plana Orbita Patrum. Integer vitae tenor, otiumque Nil procellosi metuens tumultus, Civium concors studium, quietae Pacis amores. Hinc fugam verso rapuere tergo Ira, mordaci rabiosa dente, Saeva libertas, iuvenum feroce Vecta calore: Invidus livor, nimium secundis Anxius rebus, furor entheatus Pectorum, et recti timor, et dolosa Fronte Cupido: Tantali numquam satiatus auri Aestus affluxu, patriique gurges Luxus argenti, nimiumque avarus Numinis ardor. Quidquid et diro vitiosa partu Stagna Cocyti genuere, matre Quidquid effudit phlegeton Megaera Noctis ab umbris. Ista nativo speciosa cultu Svada suggessit populo, et triumphos Haeresi fracta tulit eloquentis Gratia linguae. At per exemplum gravius locuta Corda strinxisti, validisque factis Verba supplesti, et docuisti agendo Regulam agendi. Civium assensum rapuere verba: Facta consensus pariter videntis Urbis excepit. Gravius per acta Svada perorat. Tertius doctae studium Minervae Est labor. Quanta iacuere nocte Conditae Musae prius, et sepultus phoebus in umbris! Carminum Praeses resupina Clio Egit ignavas sine luce noctes Barbito abiecto, cytharaeque fractis Languida nervis. Hippocrenaei nihil hic susurri Virgines inter resonabat undas; Pegasi fontes taciturna limo Sponda premebat. Svada, formosum lacerata vultum, Flebat ornatum periisse frontis, Flumen exhaustum, viduosque florum Munere campos. Quin Cleanthaeis inimica pubes Noctibus: doctae calidam Stagyrae Porticum exosa, indomiti colebat iurgia Bacchi, Socrates exul gemuit severa Sede, nec docta crepuere tusse Exedrae, nec se Stoa literatis Miscuit armis. Te Duce Ascraeae rediere lauri, Rursus et pura fluit amnis unda, Ungulae proles; liquidoque manat Castalis auro. Rursus augusto tonat ore Svada; Blanda vel Siren, simulare ludos Docta, mollitis hominum gubernat Corda lupatis. Rursus amisso sedet in theatro Rex Stagyraeus, studiosa circum Quem cohors audit, numeroque vastam Implet arenam. Angelus Doctor, duce te, profundas Excutit noctes, iterumque vero Excolit mentes, acuitque pulchra in iurgia pubem. O Domus! centum numerosa laudum Dux, et inventrix opulenta veri, Norma virtutum, scelerumque vindex, Terror Averni: Laudis obtentae memor usque cresce: Calcar ad laudes tua sit tibi laus. Prima laus laudi solet insequenti Addere calcar. FINIS.