POESIS DRAMATICA, Pars I.

POESIS DRAMATICA, Pars I. Machine-readable text Avancini, Nicolai Nicolai Avancini XML version, markup prototype, December 1999 Ruediger Niehlmarkup Camena

http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ avan2 avancinidramatica1.html s001.html avancinidramatica1.xml avan2/jpg html Koeln: Joh. Wilhelm Friessem, 1679

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

July 2004 Ruediger Niehl markup new TEI header; typed text - structural tagging complete - no semantic tagging - Morpheus spell check SUSPICIO SIVE POMUM THEODOSII. ARGUMENTUM.

FAbula fuit aliquando discordiae pomum, nunc veritas. Accepit dono pomum Theodosius iunior Imperator; Eudoxiae Imperatrici offert: illa nihil sequius cogitans Paulino Theodosii amico aegrotanti mittit: Paulinus actorum ignarus, rursum Imperatori. Sed numquam sine strage in orbem lusit fortuna. Scilicet accepto commoveri Imperator, examinare, suum agnoscere, turbari, occultos ameres suspicari. Advocat Eudoxiam, de pomo inquirit; terretur illa; et dum alia submetuit, edisse se etiam iuramento confirmat. Hic scintilla in apertas flammas erumpit: pomum promit Imperator; mendacii arguit; amoris improbi ream agit; abdicat; Paulinum occidi imperat.

Sed licet diu, non semper latet veritas. Ipsa sibi sol est, eluctatur inter nubes. Eudoxiae sanctitatis fama, innocentiae testimoniis, plausuum, quibus Antiochiae et Hierosolymis excepta fuerat, perculsus nuntiis Imperator agente Chrysaphio Eunuche in Coniugis reditum consentit. Advocatur a Chrysaphio per literas Imperatrix, idque sapienti dolo efficitur, ut ea venienti Imperatori inexpectata occurrat. Hic mixtae gaudiis lacrimae concordia plausus.

Vide Cedrenum, et qui ex eo sumpserunt, Iustum Lipsium Monit. Polit. lib. 1. cap. 5. mon. 1. Nicol. Caussin. in Aula S. Hieremiam Drexel. orbis Phaeth. p. I. c. 15. §. 4.

PERSONAE. Theodosius Imp. Paulinus Aulae Praef. Maximus Servus. Villicus. Paulini Umbra. Innocentia. Veritas. Venatores. Eudoxia Imperatrix. Chrysaphius Eunuch. Pollio servus Genii. Suspicio. Timor. Mendacium. PROTASIS. SCENA PRIMA. Redux e templo Theodosius Imperator, pietate, regnorum firmamento, dilaudata, ab Ignobili quodam Asiatico pomum insignis magnitudinis dono accipit. Theodosius. Paulinus Villicus Asiaticus. Theod. Equidem serenum frontis augustae iubar In clara Solem proelia ardentem citat, Dominamque radiis purpuram incendens facit Orbi verendam: nosque conspicuo locat Mundi theatro fama, dum caelo vehit Sublime nomen: hinc frequens multo calet Domus cliente, et totus officio strepit Famulante mundus. Nempe mendaces agit Fortuna ludos. quanta maiestas caput Irradiat auro tanta tempestas reum Animum flagellat. Ostro in Oebalio vorax Sibi cura solium praeparat: quo rex sedet, Sedent eodem pallidi metus loco. Diadema vastis verticem aerumnis gravat: Sceptrum timores dexterae ac menti ingerit: Purpura cruento destinat fato Duces: Solium est cacumen, unde per praeceps ruas. Gemma venenum bibitur: extremus dies Raro incruentam Regibus mortem tulit: Signata multo sanguine Heroum via Patet ad sepulchrum. Quisquis excelsus seder, Pavere numquam desinat: levis Dea Fortuna eadem tollit,ac premit rota Foedifraga semper: illa, cum lubet, thorum Trahit in ruinam, dexterae sceptrum eripit, Tenui salino mutat Augustas dapes, Aulam mapali, sarculo virgam auream, Vili lacerna purpuram, exilio domus Tectum paternae, vinculis torquem, nece Vitam, triumphos funeris pompa, iocos Dolore, tumulis pergama, sepulchro tholos. Laurum cupresso. Saepe quem nascens dies Vidit superbum, vidit emoriens idem Dies iacentem. Nemo securus sedet Molli sub umbra, quando mugitu supra Fulmen minatur; nemo sat tutus suae Felicitatis aureo amplexu latet. Nam quanta caeli, quanta tempestas soli Tonante circum vexat incursu minax Superba capita Dubia regnorum est salus, Tumidosque constans turbo fortunae Duces Hinc inde versat. Hora, momentum interest Inter sedentis regna, et alienum genu. Sic insolenti lubrica arbitrio citat Rhamnusis alas, quemque Diis, caelo parem Tulerat, profundam saepe sub vallem eicit. Una est minantes Diva quae casus premit, Avita pietas. Illa Regnorum salus, Dubitantis aestus anchora. Augustos patris Appello Manes, cuius aeternum memor, Documenta teneo. Nate, dicebat, tui Votum parentis; Nate genitoris decus, Nete iuventae flexus ancipiti ferat Hinc inde calle. pectore Alcidae est opus. Agnatus astris animus astrorum plagas Petat volatu: sique te senem iuvat Virtutis aequo in tramite ac Regni viis Sequi Parentem, pectoris fixa in sinu Stet alta pietas. Nullus impune impium Diadema Princeps gessit: augustum thorum Pronum in ruinas semper Impietas trahit. Timida rotatur dextera sceptrum, DEI, Caelestiumque negligens Ubi viget Cultus Tonantis, regna firmantur bene. Despecta pietas sceptra convellit Ducum, Agnoscit orbis supparem natum Patri. Paul. Imo videt iterum vivere in nato Patrem. Theod. Sit prima Regis cura venerari Deum: Hac arte mundum rexit Augustus parens. Paul. Hac arte mundum natus Augustus regit. Theod. Male imperatur quando religio iacet. Pa. Regnare non vult, quisquis in caelum est reus. Th. Quod tribuit aether, sanctitas regnum decet. Paul. Et hoc peractum est. Vidit augustas manus Caelo levari terra, lunari genu, Calere pectus, lumina affigi solo. Theod. Exemplar esse Caelarem suis decet. Paul. Exempla Regum subditos sequi decet, Exempla Regum iusta sunt. Illos videt Positos in alto vulgus, et vitam notat, Tacitoque secum murmure exemplum trahit. Hinc templa fervent, quando maiestas tua Pietate pariter, pariter imperio praeit. Theo. Ad alia curas vertere, aequali dies Spatio diremptos limites spectans, monet. Primas Tonanti legis ex nutu dedi. Paul. Procede pompa, regium ad larem via est. Asiat. Auguste Caesar, proximum caelo caput, Amorque mundi; cuius augustas colit Orbis secures, et genu curvo sacros Fasces adorat: nostra si minimi gregis Dignaris oculo munera, et magnum capis In dono agresti pectus, Augusta manu Dignare pomum. Theo Scimus et parvo gregi Animum capacem laudis: et levi sua est Mensura dono. Non ego pomum aestimo; Dantis voluntas regium hoc donum facit. Sed quo pependit iste pomorum Gigas Parente ramo? sponte naturae satu, An arte crevit? Asiat. Solis occidui mea Qua spectat aedes terminos, caelo comas Opaca miscet arbor, annosi labor Quondam parentis: illa sublimi iugo Pomonam, et omnes rapit in aspectum sui Dryadum penates, ac honoratum caput Levans ad astra, nil dein caelo invidet; Contenta stellis aemulos fructus dare. Hic mollis umbra spiritus lenes bibit Inambulantis Aeoli, hic gratos trahit Sudantis aegrum rustici mulcens opus Philomela questus, agilis hic festos agit Choros puella, quando dimissam labor Quiete donat. Th. Arte qua crevit? Asia. Patris Manus magistra, ac multus annorum labor Sudavit illi, sive cum tenerum ultima Afferret Asia surculum, et matri daret Terrae educandum; sive cum propter leves Aquae susurros veheret, et grata sitim Potaret unda. Filii hinc fesso Patri Successit ardens cura, ne damnum trahat Spes una nostrae stirpis, et columen domus Pomona dives: illa, seu Phoebus diem Impendat astris, sive nocturnis agat Vigiles tenebris Luna stellarum choros, Mentem lacessit. Saepe cum somnos traho. Sollicitus animus arbori vigilat suae, Et nunc potentes Sirii adducto polo Excludit ignes, nunc procellosas Iovis Avertit iras. Theo. Tanta vix Ducibus sui Est cura sceptri. Regium pomum placet. Auro rependo munus. Asiat. Est doni satis Placuisse tanto Caesari. Theo. Sed quod placet, Caesar rependit aera. Asia. sero hoc caput Astris reposcant, donec et senio gravis, Meritisque turgens sponte submittat caput Morti advocatae. Numen adnuta preci. Theo. Procede Pompa; tempus ad curas vocat. SCENA SECUNDA Eudoxia timoribus nocturnis agitata Paulinum advocat, cui mali ominis somnium exponit: exeoque discit vanam esse somniorum fidem. Eudoxia Imperatrix. Paulinus. Eudox. Heu quos timores inter et curas feror! Simulacra necdum noctis exclusit pavor! An dormienti pavidus illusit sopor Mendace scena? vera an effigies fuit? Properate famuli iussa; Paulinum volo. O nox quieti noxia! o somni graves! O astra noctis conscia! An sortis furor Felicitatis cursui insidias parat? Gelata torpor membra trepidanti ligat Horrore, et algens sudor e vultu fluit. Heu noctis umbrae! dirus heu! somni pavor Mentem inquietat, versat, affligit, rotat Et huc, et illuc. Magne populorum arbiter Deus, imminentum conde fatorum minas, Metulque somni gaudio ingesto occupa. Paul. O dura Regum servitus, gravi licet Premare morbo, morbidum obsequia citant. Eudox. Adesne tandem dulce solamen meis Pauline rebus? Paul. Quis dolor mentem rotat? Quid pavida metuis? Eudox. Arbitro sedes vacet Procus remoto. Cuncta, quis vel tu premi Pauline posses, au ego infelix pati. Pa In me revolvite astra, quodcumque est malum Quod Imperatrix metuit, et luctu grave Pectus fatigat. Sed quis est menti pavor? Eu. Nescio, sed intus trepido! et ingentis mali Praesagus animus sorte se damnat sua. Pa. Quaecumque tantus damna formidat pavor Nec inania esse credo, nec media puto. Eud. Iterum pavore nuto, dum mentem quatit Soporis alie fixus hesterni metus, Pauline! reliquum vocis obtruncat dolor. Pauline! muto labra torpescunt gelu. Pauline! verba cogit in fauces timor. Paul. Augusta luctum efferre si potes, potes Malo levamen capere. Dum morbus latet, Paeonia frustra sudat auxilio manus. Eu Vis magna vocem claudit, et vinctam tenet, Curae leves possunt loqui; ingentes stupent. Paul. Pars sanitatis velle sanari fuit; Qui sanitatem postulat, pandat malum. Non vult salutem vulneri, quisquis tegit. Quid est dolorum Augusta? Eud. Sollicitas tuas Pauline lacrimas. Sero sed scies tamen, Quod et dolebis. Paul. Fata si quicquam meo Dirum minantur vertici, ut caveam, refer. In providentem mitius telum cadit. Eud. Furata vixdum solis aspectum quies, Minora mundo sidera videnda edidit, Cum me pavendo tenuit implexam malo Caliginosae noctis obscurum chaos. Sistere superbae rupis excelso iugo, Oculoque circum libero in vasti plagas Me mundi abire credidi; cum se mihi Geminus videndus exhibet caelo caput Miscens colossus: alter hesperiam aspicit, Alter Orientem, seque popularem super Furatus orbem, plebis undantes greges Timore vasto despicit: medius chalybs Utrumque nectit, et catenarum rigor Dulces perenni firmat amplexu moras. Medius colossos inter accrescit pigro Virore collis, quaque se campus super Interiacentes mollior clivus levat, Veneranda facies nemoris annosi iocos Plaufusque ventis instruit. medias vagus Rivus per umbras errat, et qua se trahit Molli natatu vitreus undarum lepor. Vernus Smaragdi sequitur ad littus decor. Circum serenus aer, et puro dies Venustus auro ludit, ac blandas citat Etesiarum gratias. Medius dies Aequo videbat limite abeuntes polos, Ventus silebat, et querebatur sono Philomela dulci frondei Siren loci, Et alumna nemoris multa concentu leves Mulcebat auras: cum subitus horror locum Invasit illinc, unde Boreali sonat Glaciatus Aquilo grandine, et pluviis cadit Rigidus Bootes nivibus: horrorem sonus Venientis Aquilae sequitur: haec postquam aera, Et omne gemino terruit gyro nemus, Imitata lapsum fulminis medios ruit Inter colossos, seque non fausto impete Urgens, catenas ore magnanimo increpat. Rumpit; revellit, disicit, et ungue abicit Pomum, potentis Imperi Augustam notam. Malum sequuntur fulmina: exterrens fragor Per opaca vallis errat. Ad flammae impetum Minor colossus territus, magna solum Plangit ruina; teque vicinum trahit In paria secum fata: quodque auget tuam Pauline cladem, defluens venis cruor, Mixtaque cruori vita desertum fugit. Hinc fata maesta, heu triste portentum auguror! Paul. Et esse vanis somniis certam fidem Augusta censes? Eud. Ulla vix bora effugit, Quin per timores squalida effigies meis Oculis oberrans, sanguine et tabo obsita Dubitantis animum quatiat, et crebro increpet Fidem morantem. Paul. Somnii illusam dolo Inane spectrum terret. incassum pavet, Quem noctis umbra verberat Eud. Utinam metu Torquear inani! Paul. Somnio fidem nego, Quod histrionum more mortales agit, Luditque sensus. Quidquid exacti dies Videre triste; quidquid infaustum etu Flagellat animum, quando nox tacitis volat Per astra bigis, somnus exactor gravis Diurna repetens acta, pacatam vetat Menti quietem. Tunc per insanos metus Animus vagatur: forte si bilis nigra Sese cruori miscet, et pressi intimos Cerebri meatus occupat; metus, pavor, Martis tumultus, scena bellorum gravis, Caedes, sepulchra, funera, umbrarum chori, Et insepulti Manium terrent greges. Quoties prementem dormiens larvam timet, Et incubantem pectori molem ferens Clamare frustra tentat, et vinctas stupet Haerere palmas, et catenatos pedes. Quoties hiare lividam rictu stygem, Et tristis Erebi luridas Umbras videt. Quoties ruinas marmorum, casum aedium, Et mugientes fulmine excusso polos, Et tota flammis astra vastari videt! Non somnus omnis augur est: bilis, cruor, Calorque formas saepe mendaces creant, Falluntqueve sensum Eud Fallat o utinam hic pavor! Sed non inanem somnii credo dolum, Qui tam insolenti pectus affligit metu. Paul. Deceptus animus ipse sibi larvas creat, Eud Praesagus utinam fraude laudatur dolus! Paul. Quoscumque trepidae suspicax menti ingerit Timor dolores, non levatura foves Cura Imperatrix. Eud Sed, reluctantem licet, Per mille scopulos naufragam mentem trahunt, Aegroque claudae pectori Empusae incubant, Et quotquot umbris pectus illusit sopor. Metus reducit. Paul. An Deum nostri putas Posuisse habenas orbis, et nulla diem, Noctemque volvi lege, nec suis regi Sortem lupatis? Regimur (hoc sat est) Deo. Hic fata volvit, quemque volt rerum exitum, Dat ipse; placitis cuncta divinis fluunt. Nec saevientis damna fortunae premunt, Nolente caelo, nec Deo invito polus Benigniores sortis afflabit dies: Utramque summus aleam versat DEUS. Illo iubente cadimus, ad laetam diem Illo iubente surgimus Nectar pluit Idem favente copia e cornu, ac idem Iubet severis impeti telis caput. Idem per altas aetheris vasti plagas Natare mandat sidera, et parvos serit Per clara caeli spatia stellarum choros, Aulamque multa luce defendit suam; Idemque rursum condit alterna vice Mundum tenebris: nox diem, noctem dies: Aera serenum nubilus; rursum aera Serenus arcet nubilum Patere tuas Augusta curas dirigi, et recti tenax Specta irretorto lumine arbitrium Dei. Dabunt quietem somnia, et metus cadet. Eudox Formido sensim frangitur; cadit pavor; Cum sata Divum meditor arbitrio regi, Quamcumque legem fata sanxerunt, feras. Sero expavescis tela, quae cudit Deus. Paul. Qui contumacis tela fortunae tulit, Vicit ferendo: quisquis adversae cadit Ad arma sortis. et lacessentem dolens Casum recusat, in malo duplex malum Portabit uno Ferre quam sortem iubent Superi, voluntas minuit, ubi prompte tulit, Imaginosus artifex Timor, et Amor, Fateor, futura saepe praesagus canit: Sed quem favores Caesarum clypeo tegunt, Eximius atrae lubrico fortunae agit. Regum timere neminem favor potest. Sed qui propinquus regio lateri assides, Quae posse fieri non putas, prudens time. SCENA TERTIA. Theodosius Imperator, pomum per Chrysaphium Eudoxiae Imperatrici dono mittit. Theodosius. Chrysaphius. Theod. Equidem. fatebor, regia dignum manu, Oculoque pomum. Chrys. Qualis in vulgus tenet Imperia caesar unus, et totos super Popularis undae solus emergit greges: Talis minores rarus hic mali fatus Superbientis spectat autumni choros: Domina verendum purpura, et totum fluens Murex per orbem Caesarem in pomis facit. Theo. At quod serenat Caesarem, Augustam quoque Pomum serenet. Femina infelix viri Olim impiato polluit pomo gulam, Traxitque superum vindicem in caput manum, Secura mulier esse nunc pomo potest. Agreste donum, Chrysaphi, nostrum, thori Regina consors, non manu indignum sua, Meaque sumat; faustius pomum a viro est, Quam fuerit olim feminae: primum fuit Mulum mulieris munus, at nunc sit viri. Agat secundo gemmeos cursu dies, Vitamque faustis prosperam evolvat rotis. Pronumque amorem Caesaris sui hinc sciat. In orbe stat perennitas, pallens rubor, Rubeusque pallor proprius amoris color, Ardor ruborem, cura pallorem imperat, Quin a timore saepe pallorem induit Amor, timoris frater. Assiduo suum, Quicumque amavit, roditur pectus metu. Perge, ac amores perfer in pomo meos, Chrys. Alis amoris nuntium ferri decet. SCENA QUARTA. Eudoxia Imperatrix pomum laeta accipit, et illud afflicto podagra Paulino (ut hoc solacio dolores levet) transmittit Eudoxia. Chrysaphius. Maximus. Eudox. Iterum fatigor. Omen hesternum metu Solito revolvit animus, et toto tremens Formido corde grande praesagit malum. Sed quis citato laetus accurrit pede? Chr. Augusta Princeps cuius ad frontem pavens Hecate bicornis tumulat argentum facis, Mediamque adultus Phoebus abscondit diem, Augustus agere gemmeas luces iubet, Vitamque faustis prosperam evolvi rotis. In pomo amores Caesaris tui bibe: Vivit (suorum vota si pronus Deus Non aure surda praeterit) vivis quoque Consorte tanto digna Cumaeos dies. Eudox. O Rex superbientis autumni, rubens Pomonae alumne, fructuum Phoebus micans, Inter minora sidera hortorum dies! Tuos amores Caesar in pomo lego. Imago amoris orbis est, omni caret Et orbis et Amor termino. Hinc pomum rubet, Hinc pallet idem: rubor Amoris est nota, Pallorque amoris: quisquis hunc morti parem Dixit, colorem mortis addixit simul. Chrys. Dicere parabam Caesaris iussu omnia. Sed tardiorem praevenis. Pallor, rubor, Et forma amoris signa, quae refers, notant. Eudox. In pomo Amores Caesaris mei lego, Utinam perennes! Maxime, o fidus mei Interpres animi, quando Paulinum tenet Serpens per omnes corporis sinus calor Lecto alligatum, quidquid ardentis mali est, Nostri favoris nuntio pomo exime. Maxi. Vive Imperatrix, quemque Paulinum cupit Morbo expeditum, rebus Imperii diu Vivat superstes. Eudox. Veniat e pomo salus. Max. Ad iussa promotos impetu gradus lego. CHORUS. Suspicio per Timorem et Mendacium in Aulam Theodosii vehitur. Caesareos Genios in limine, maritali coniunctos catena, dissociat; factoque docet innocentes esse suspicioni obnoxios. Suspicio. Mendacium. Timor. Innocentia. Hymen. Genius Theodosii. Genius Eudoxiae. Suspic. Procede pompa: rusticas Abominamur aedes. Mendac. Suspicio, quo Mendacium Iubes rotare currum? Suspic. Suspicio tecta Caesarum Regumque poscit aulas. Menda. Patete scenae cardines, Regum redite postes, Amamus aulas regias, Non pauperum mapale. Innoc. Heu experimur! regias Evertitis curules. Suspicio quanta diruis Crepante regna casu? Atlantas orbis bellua, Quot saeva devorasti! Mendac. Ego potentum provoco Fallaciis furores. Suspic. Ego trisulco fulmine Regum cremo secures. Si iubeo, Mavors proelia, Bellona promit ignes. Si iubeo, Amor, devortium, Odiumque condocetur. Si iubeo, saevis ignibus Inambulantur arces, Et regna vel firmissima Una eruuntur hora. Innoc. Abscede tristis bellua Tun'regios penates? Ubi regnat innocentia, Tibi regna sunt negata. Hymen. Abscede tristis bellua: Amor iubet: recede. Suspic. Mendacium, quo nos trahis, Hac ilicet sequemur. Mendac. Hac ambulo Mendacium, Qua me citant timores, Auriga currus est Timor, Quo me citat, volabo. Timor. Ad purpuras, ad regias, Ad regna, et ad coronas, Nescisne quo Mendacium Nascaris in penate? An tecta nescis patria? Natalis, Aula, terra est. Hic educatum nasceris, Hic educare natum. Mendac. Admitte natum Regia, Sic imperant timores; Admitte, ego Mendacium, Impello limen aulae. Timor. Arcemur hinc, excludimur: Via vi paranda restat. Suspicio, torque fulmina. Fores patent: adimus, Hymen. Heu nodus ille ruptus est, Catena coniugalis. Gen.1. Ego innocens. Gen 2. Ego innocens, Quem criminis notabis? Hymen. Tu fidus es, tuque innocens, Nec tu reus, nec ille. Suspicio crimen invenit In innocente corde. EPITASIS. SCENA PRIMA. Paulinus aeger missum ab Imperatrice pomum accipit, illud Imperatori rarum ac regium munus offerri curat. Paulinus. Maximus. Pollio. Max. Pauline magnum Caesarum votum, ac amor, Qui tibi per artus serpit accensos dolor, Ipsos dolere Caesares fecit quoque: Dolet Imperatrix, cuius augusta e manu Hoc tibi levando taedio munus venit. Paul. Etiam iacentis vivit Eudoxia memor? Max. Vivit, tuisque condolet doloribus. Paul. Exosculamur munera Augustae manus. Ringatur usque livor, et totas voret Hausto medullas toxico, et acutis fibras Curis perustus cruciet, immotam tamen Meam favores caesarum sortem dabunt: Sit testis hoc e regia pomum manu, Magni favoris nuntium. Telo impari Livor duellas: saliat in nervum licet Totis pharetra viribus, densa tegat Arundo nube lucidum Phoebi diem; Sagitta nulla Solis exstinguet iubar. Punctum tenemus altius, quam vel queat Vatiniani dentis arrosu premi, Vel sorte sterni. Tuta stat virtus, ubi Nititur amore Caesarum, et celsa ruens Ex arce populi turbinem undantis, suis Radiis venustat sidera; et Phoebi rotas. Invidia testis laudis et meriti comes, Virtutis umbra est: illa non humiles casas Sed alta Regum moenia assultu premit Non opprimenda. Gloriae invidiam pati est. Accide famae nomen, et magnae decus Sublime sortis, livor accisus quoque est. At quisquis aulam sequitur, et magno potens Favore constat, Caesarum obsequiis emat Auctis amores, vilia arrident quoque, Cum rariora, Regibus; etiam Diis Placuisse poma novimus. Si pomo emam Caesaris amores, lucror hoc pretio satis. Ades citatum Pollio ad nutus gradum: Abi sacratis manibus, abiectum licet, Tamen aestimandum forsitan, pomum refer, Memet venire decuit, at calidos vagans Podagra per artus, pedibus officium negat. Pollio. Domini volucri celero mandatum pede. SCENA SECUNDA. Theodosius missum e Paulino pomum accipit, suum agnoscit, suspicionem concipit, dissimulat. Theodosius. Pollio. Aulicus 1. Nimium secundae sortis afflatu tumes. Non est beatum, quidquid a casu potest Trahere ruinam. Vivitur semper male Inter timenda: rumpit inflatum tumor, Fortuna fronte suavis est, cauda serit. Arridet oculis, donec in casses trahat: Ubi traxit, arcte stringit, et gravius premit. Numquam beatum dixeris, quisquis suae Felicitatis exitum semper timet. Ubi iuga crescunt montium, ibi vallem trahunt: Ibi ruina est proxima, ubi solium tumet. Beatitatem molliter pauci suam Posuere Magni: quidquid hos levat, gravat; Altamque nimio pondere ruinam trahit. Quodcumque magnum est cladibus prope obiacet. Cum dormit unda Nerei, fluctus time: Ubi saepe lusit, mergitur navis quoque. Quatiuntur alta montium ventis iuga. Fortuna raro est facilis, et constans simul. Sed ecce faustis vota volvuntur rotis. Augusta iussas limina accedo, sacris Donum daturus manibus, affatus suos Ni denegarit Caesar. Aul 1. At quali subis Augusta Caesaris ora cum dono? Poll. tegi, Qui mittit, imperavit. Aul. In votum dabo Patere valvas. Poll. Nescio, quid animus mihi Dictat sinistrum. Caesarem insolitus pavor Adire prohibet. Saepe Caesareos tamen Vultus subivi, nullus adeuntem timor Unquam occupavit, pelle sollicitos metus: Obtemperandum est iussui, en cardo sonat. Aul. Conclave patuit. Caesaris vultus subi. Poll. O grande columen orbis, et mundi arbiter, Obsequia Dominum solita cum citant meum, Vagus calore morbus articulos tenet, Animique votis compares vires negat; Interpres animi lingua substituor, tibi Agreste munus, Caesaris dignum tamen Oculis videri, et vota Paulini fero. Theo. Anosco veteres mentis addictae notas, Qua parte mundi dona Paulino haec data? Poll. A nesciente Auguste responsum petis. Theo. Aut quando Domini tecta subierunt tui? Poll. Nec hoc tenemus. Theod. Merita revocamus: placet Insigne munus, praemium compar feret. SCENA TERTIA. Demisso Paulini Aulico secum ipse varie agitur suspicione, dolore, ira, indignatione Imperator. Theodosius solus cum Aulico. Th. Quamvis tegantur scelera, non semper tamen Latere possunt. Foetor indicio putre Prodit cadaver, fumus ardentem rogum. Fallax Ulysses. Itane Caesareae tibi Luduntur aulae? noster audacem favor Pauline tene fecit? haec consors thori Eudoxia fides? Illud est ipsum: nota Impressa monstrat! pestis invisae lues! Aul. Si prima flamma incendio tanto crepat, Quales adultus ignis ardores dabit? Th. Hoc nempe frontis ille compositae tenor, Hoc ille vultus horror, et vitae rigor Catonianus, hoc supercilium gravi Arcu modestum, hoc facilis oculorum lepor, Orisque ficta dignitas, promptus calor Ad obsequendum voluit. O fallax Sinon! Si par micaret pectore occulto dies Par fronte candor, causa Paulini foret Orata pridem et innocens Eudoxia. At saepe fictae scena dum frontis patet, Animus tenebris conditus suis latet. Ignem impudicus pectoris pulchra tegit Larva pudoris; mente qui fraudes coquit, Fidei colores induit; modum probat, Qui scelere summis inhiat impatiens modi; Praefert amores fronte, cui flammis cremat Odium medullas: invidus prona manu Simulat favores: ficta componit levem Oris modesti scena; furiosum quies Non vera honestat; pacis osorem feri Damnata bella Martis; audacem timor Amorque reverens; iuris inimicum Themis, Praetexta pietas impium, virtus reum; Simulata laudum scena, fallacem tenet. Verum tegantur scelera quantumvis, diu Nullus alienam ferre personam potest. Eudoxia! eheu! tune post tantos mei Imbres favoris, post datam toro fidem, Post elevatam sorte meliori indolem, Post iura solii, iura post sceptri data! Potes! nefando (verba compescit dolor) Potes! (resorbet alteram vocem pudor) Potes! (sinite doloris immensi vices) Tuos in unum infida Paulinum potes Transferre amores? displicet Caesar? placet Lanista foedus, scurra rivalis meus, Dolosus, audax, servus obscurus, nocens? Et tu nec aequae Themidos, aut legum memor Oblita iuris, moris humani, thori, Taedaeque coniugalis, et famae, et tui, Meique honoris regii, tantum scelus Misera induisti? tuque tenebrosi Patris Obscurus haeres, lixa postremae notae Servile nomen, tune? quo trahis dolor? Quo me revolvis criminis tanti pudor? Pauline tantum dedecus! tantum nefas! O quam profundi pectoris sensus latent! Aliud putandum est, quam quod in oculos venit. Quicumque vult decipere, personam induit. Hic ille vitae simplicis, numquam nocens Candor, et amorum nescius, sancti tenax Semper pudoris fictus ad tempus rigor? O summe mundi Rector et rerum arbiter In tam nefanda crimina hoc passu pudor Simulatus ibat! plura maestitia vetat. Penetrale subeo, dabitur hic intus locus, Ut in dolores liber excurram meos. Aulic. O Imperatrix! quanta tempestas tuo Capiti paratur! iam tonat; fulmen time. CHORUS. Innocentiam in aula super pomo dormientem Veritas discedens deserit. Suspicio aggreditur, vulnerat, ne quidquam protegente Mendacio. Veritas. Suspicio, Innocentia, Mendacium. Verites. Vale, vale Innocentia. Quam somnus est profundus! Vale, vale Innocentia! Discedimus: valeto. Non audit. at non protrahi Diu somnus hic valebit. Longos in aulis innocens Nemo trahit sopores. Suspic. Mihi nemo, nemo est innocens: Virtus nocens fit ipsa. Innoxios, et noxios Prosterno fulminatrix. Innoc. Ego innocens. Susp. Ego nubilas In sole cerno labes. Innoc. Abscede Susp. Nolo. Inn. Sum innocens. Suspic. Pomum probat nocentem. Innoc. Mendacium! Mendacium! Occidimur: tuere. Mendac. Adsum. tegare pallio Meo, innocens virago. Suspic. Male tegeris: pellucida Mendacii est lacerna: Tenue quid est mendacium, Non arcet hostis iras. Mend. Habet. Inn Perimus' Uterque. Concidit! Redeamus: est peractum. Innoc. Heu vulnus atrox! Discite Regesque subditique; Male protegi Innocentiam Mendacii in lacerna. Et sceptra quae vos regiae Putatis esse sortis Sunt Arma in innocentiam, In vestra fata telum. I crede sceptris, in tuam Enses necem ministrant. CATASTASIS. SCENA PRIMA. Theodosius aestu suspicionis actus Eudoxiam advocat, de pomo inquirit: illa comedisse se iurat. Indignatur Caesar, pomum depromit, mendacii arguit, et occultos amores improperat. Theodosius. Eudoxia. Theod. NOn sic tumentis Nerei innantem salo, Rixata ventis unda convellit ratem, Cum tundit Eurum Zephyrus, et Boream Notus, Dubiusque pontus ambigit cuius pati Imperia deceat: mentis ut motae aestuat Alternus ardor, dum maritalem dolor Animum cruentat vulnere, et pectus coquit. Amor dolori pugnat, et amori dolor: Nec hic, nec ille vincit; at laniat tamen Et hic, et ille. Siccine Imperii iubar Amore vetito decuit, et laesa fide Contaminare? O Regii opprobrium gradus, Pudorque Regum! at suspicax malum est Amor. Adeste iussis fida famulorum manus. Protinus adesse Caesar Augustam iubet. Diu latere veritas numquam potest. Si missa dono poma Paulino neget, Mutetve vultus, aestuet, dubiter, tremat; Peracta causa est. Innocens animus sibi Constat, nec ullo territus metu labat: Non erubescit innocens. frontis color Est mentis index: sceleris admissi nota est Mutare vultus. haeret, et dubitat reus, Et huc, et illuc fluctuat, pallet, rubet, Ipsisque timidus capit ab auxiliis metum. Quod vox negabit, dic et inconstans color. Agnoscat orbis, quam sit horrendum nefas, Movisse in iras Caesarem. At vultu dolor, Animus prematur ore. succedit fera Eud. Auguste sanguis, Caesarum nepos, parens Auguste Regum, gemmeo dies age Cursu beatos. Theo. Surge meliori caput Radiata inauro Cynthia, Eudoxia meae Pars melior animae, grande Theodosii iubar, Augusta Princeps, Caesarum Mater, thori Augusta consors, gemmeos dies age, Secedite, vacet teste secluso locus. Eud. Auguste Caesar patere muneribus prius Grates rependi, quam tuae evolvas mihi Consilia mentis. Theod. Placuit agrestis Deae Tam vile munus? Eud. Odor Achaemenium, color Tyrium probabat, dulcis ambrosiam sapor, Et ipse Divum nectari certans liquor. Theod. Credamne dictis? Eudox. Regii consors thori Numquam fefellit. Th. Haeccine Augusta est fides? Habes, eneris. Eud Imperi testor notas, Iubarque frontis lucidum, aesar tuum Munus comestum. Th. Daedalum rursus putem Finxisse pomo remiges pennas, tuo Ut evolaret stomacho, et augustas redux Manus subiret. Cernis? estne ipsum? vides? Vides nocentis indices mentis notas? Quid trepida nutas? Eud. Caesar: an ream negem? Fatearve? sermo trepidat, et ratio stupet. Th. Habet hoc secutus crimen admissum timor, Constare firmam sede rationem vetat, Orique verba denegat: quidvis licet Latente crimine audeat; quidvis timet, Cum publicatum venit in lucem scelus. Ingrata post tot merita, sum visus doli Materia facilis? misera popularis gregis Mediis natabas fluctibus; vulgus super Ego te levavi; sorte Caesarea dedi Calcare populos, premere pulvinar sacrum, Tractare sceptra iura sub iectis dare, Radiare in auro verticem, nostrum pari Thalamum tenere iure: Sed fallax fides, Mutabilisque feminae! sceptri decus, Diadema regni, iura connubii, thori Decreta sanctas foederis leges, rei Amore scurrae polluis. Testor datum In dona pomum: sceleris agnoscis notas? Nemo innocens est, quis quis est signis nocens, Haec norma iuris? Quodque maiori fidem Ratione firmat, culpa mendaci peplo Induitur umbrae: Caesar inquirit, negat Rea Imperatrix nectaris dulcis liquor Ambrosia pomi placuit. O fallax! dolis Assueta mulier! culpa si pectus reum Nulla quatiebat, innocens poteras tuae Confisa causae mentis arcanum palam Pandere roganti coniugi. Mendacium Probat nocentem Excede; iam non es mea. SCENA SECUNDA. Eudoxia sortem suam deplorat, ac mendacium detestatur. Eudoxia. Chrysaphius. Eud. Quid agam? loquenti debita negatur fides, Nec supplicantis aure suscipiet preces, Neque lacrimantis. Caesari qui displicet, Ut crimen absit, sceleris est reus tamen. Heu me! perimus! hinc inhumano minax Augustus instat ore, nec centum pudet Onerare probris Coniugis suae caput. O sors acerba! Fateor heu! misera potest Esse Imperatrix, forma et exemplum prius Beatitatis, vile nunc aulae probrum. Vos me extulistis, gravius, ut ruerem, poli. O quam reciproco dubius Euripo natat, Renatatque mundus! illa tam felix die Ineunte coniux Caesaris, sero die Cadit cadente. Chr. Lacrimis (quid hoc?) sinus Regina totos implet. Eud. O sortis favor, Infide semper! Chr. Sortis infidae rotas Accusat. Eudox. Eheu! sentio, tantum potest Nocere, quantum profuit levis Dea. Chr. Semper minantur fata, sed raro favent. Eud. O turpis oris lapsus, et tanti parens Saevus doloris: licuit heu! licuit tamen Verum fateri: stulta, quid mendacio Te protegebas. Chr. Grande, quod plangit, malum est. Augusta, tristem transigis luctu diem, Lentisque maestas lacrimis urges genas? Eud. Ades meorum causa damnorum, nocens, Sed innocenter Chrysaphi in nostrum caput. Chrys. Augusta parce, si quid admisi nocens Nullius animus conscius culpae est, tamen Se perpetrati criminis reum timet. Eud. Tu dona magni coniugis, agrestis manus Insigne munus, nuper in nostri malum Capitis tulisti. Chr. Vertat hoc telum Deus, Quodquod tibi minatur, in nostrum caput. Eud. Fatale pomum! Chr. Sceleris id reum facis? Eu. Male imputati! Chr. Sceleris immunes fibrae Habent patronas semper auxilio manus. Sibi constat animus innocens: premi potest Non opprimi. Eud. Istud noctis exactae sopor Nuper docebat, quando dissolvi chalybs Geminos colossos inter, ac alter gravi Terrere casu subditae vallis cavum Visus colossus. Vera per somnum DEUS Quandoque narrat. Insequens noctis dies Ostendit omen. Una labentis steti Columna mundi. Sed steti (casus sequens Docet) caduca sede: furibundus toro Me Caesar arcet coniugem. Chr. At forsan modo Imminuit iras, cuncta quae minuit dies. Eudox. Non sunt furores Caesarum leves: die Minuuntur alia; Caesarum crescit furor. Chrysaph. Augusta sic est. illa quae lentas diu Scintilla vires colligit, tandem micat: Sed ubi satis bacchata, defervet quoque; Sors longa nulla est. Eudox. Scilicet longum est nihil. Cum nostra semper casus in peius rotat. Da spatia lacrimis, flere nunc tantum iuvat. Chrys. O tuta numquam purpura! Euripus fugax! Quot imminentes perpetim casus habes! SCENA TERTIA. Paulinus intellecta Caesaris suspicione, hinc metu imminentis vindictae, inde spe recuperandae veniae actus, quid agendum deliberat. Paulinus solus. O nulla veri nominis felicitas! Uno rates iocantur, et pereunt die. Fortuna fausta nemini, et longa est simul. Quem res secundae prosperant, malae opprimunt. O quam beato ducit eventu dies, Quisquis propinquam littori navim regit; Nec nimis in altum vectus infreni dedit Raptanda vento lina. Qui littus tenet, Facile tumentes Nerei irridet minas. Humi latentes ira Regalis casas Non intrat: altas fulmen in quercus cadit, Humili myricae parcit. Erratis, Ducum Qui teritis aulas; aula curarum parens, Et machinatrix fraudium, mater doli, Scelerum charybdis, mentis Euripus, mare est, Reciprocatis aestuans semper Notis. Quisquis favori credit, et magna diu Spectatus aula, non levis memor Deae Latae dedisti credulam mentem aleae, In me tuere, clara ludentis damus Exempla sortis: ille terrarum Deus, Cuius frequenti caluit affluxu domus Semper clientum, cuius ad pedes dies Vidit iacentes saepe terrarum Duces, Pronumque populum, cuius ad nutus dabat Iura Imperator: ille qui arbitrio suo Ipsos regebat Caesares, aulae atrio Exesse iubeor. O diem luctu gravem! Ego favores vendidi, sed nunc miser Omni favore careo. Pro! quantum potest Fecunda sors maeroribus! cuius ferox Consilia metuit Asia, nunc rebus suis Consilia nulla reperit. Augustos lares Adire tentem? nempe quos prior dies Tentare vetuit. Caesaris vultus petam? Sed nubilosas asperae frontis notas, Diemque vultus; mortuum, extinctum iubar Oris sereni, potero non trepido miser Spectare vultu? Quisquis irati potest Adire vultus Caesaris, iacti potest Vultus subire fulminis, time, time. Fulmen propinquos devorat. Frontem putas Enubilabit? aemulus gnatus Patris, Natura clemens, aurei mores, pius Animus in omnes (quodque supremum reor) Paulinus humilis, quidquid admisit nocens Paulinus, iterum terget: oppressos solet Levare Caesar: Ceteris nobis pares, Uno hoc Deorum Caesares sortem trahunt, Donando vitam. Prima regnantum nota est, Regnare miti dextera. Et praedam Leo Humilem benignus praeterit: seape impetrat Veniam profusus squalor; et supplex reus Etiam meretur. Ibo. Quid agis? ah potes Sperare veniam? Caesarum numquam solet Esse levis ira. Quot tamen stratos humi Erexit ille? parcere afflictis solet, Calcare tumidos Saepe sed animus sibi Humile imperavit aliquid, atque infra virum. Fors et procella desiit, turbo gravis Sese refregit. Graviter, et diu semel Agitare mentes Caesarum furor nequit. Odia potentum vindicem chalybem gerunt. Simul minantur et tonant: simul cadit Fragor, et crepantis fulgur elisum facis. Veniam iubet sperare, qui differt necem. SCENA QUARTA. Theodosius tollere e medio Paulinum decernit; et qui id executioni mandent, ablegat. Theodosius. Aulicus. Theod Quid agis? resistis anime? quid frustra es pius? Vindicta! quo me timida molentem trahis Suspicio? vulsus animus in partes duas, Nec huc, nec illuc certus inflecti potest. Suspicio sic est, dubia pro veris timet. Quid ago? furentem Caesar in poenas potes Cohibere chalybem? Recole, quam labem tuae Intulerit aulae. In Caesarem vera parum est Carere culpa: suspicio culpae procul Abesse debet. Caede suspectum luat, Fors et patratum facinus. Inpari est scelus Voluisse, vel fecisse. Non teste est opus, Pomum fatetur. Dubia si pomi est fides, Et hoc pavendum est: Iure pro certis timent Ambigua Reges. In malis numquam gradu Sistitur in uno. Lubricum est sceleris iter, Per scelus ad aliud sternitur scelus via; Audebit aliud, quis quis hoc audet nefas. Quid non pavendam est? Antequam vires malum Capiat, prematur Nemo quem incolumem timet, Queritur peremptum: praestat unius nece Potare ferrum, tota quam regni trahat Moles ruinam Sequere, quas iustus vocat, Castique Amoris tutor in poenas furor. Deliberatum est: ira vindictam vocat. Ite hinc, et atrae debitum morti caput Manante sensim sanguine in mortem date. Aul. At si forensem iure compellet Themin? The? Non audiatur Aul Supplices tendet manus. Tee. Non audiatur. Aul Si tuam clementiam? The. Non audiatur. Aul Si suam in regno fidem? The. Non audiatur, Au Merita si in Rempublicam? Theo Non audiatur. Aul. Studia si sagi, et togae? Theod Non audiatur: emori Caesar iubet. Aulic. Manca a Caesar ordino, invitus licet. CHORUS. Paulini Genius suspicionis fulmina vitare nititur sed frustra; et iam in laqueos a Suspicione, et Mendacio structos incidit, et fulmine icitur. Suspicio. Mendacium. Genius. Suspicio. Ite ultrices fulminis alae, Suspicio iubet, currite taedae. Genius Fugio instantis fulmina taedae. Suspicio. Non effugies Genius Funera Caesar Animo volvit. Patria praestat Sede relicta procul externis Degere terris: fugimus, fugimus. Susp. et Mend. Non, effigies sequitur vindex Furor a tergo. non effugies, Gen. Parcite taedae Susp. Et Mend. Non effugies. Geniu. Quae fugitivum regio excipiat. Susp et Mend. Non effugies. Gen. Parcite taedae! Susp. et Men non effugies. Gen. Heu me! teneor! Susp. et Men Currite taedae. Gen. Pomum infelix! Mitte fugacem vertere terga Susp. et Mend. Non effugies. tela volate. Genius. Heu fulmen atrox parcite flammae! Susp. et Mend. Sic suspicio, nescia veniam Dare suspectis, fulminat orbem. CATASTROPHE. SCENA PRIMA. Paulinus mortis sententiam excipit, innocentem se protestatur; necatur. Paulinus. Aulicus. Pau. Ergo moriendum Caesaris iussu refers? Aul. Utinam ipse dira morte cecidissem prius! Aut mutas saltem posset officio suo Deesse lingua. Cogimur, contra est nefas Niti, rapaci more iactamur freti, Et obsequendum est: sortis extremae ac ultimae Necessitatis nuntium invitus fero. Sed parce Princeps. Paul. Scelere quo mortem genus Mortale traxit, unus in mortem trahor. Fatale pomum! et orbis exitium, et mei! Quo ire damnor? Aul. Iure quo debes mori. Paul. Lex universi me iubet mori? Aul. iubet Caesar Monarcha mundi. Paul. Inauditum! Aul Iubet. Paul. Quae causa mortis? Aul. Culpa quae reum facit. Paul. Suspicio crimen suggerit. Aul. Pomum probat. Paul. Suspicio. fieri quod potest, factum putat. Aul. Et hoc timere Caesares malum decet. Paul. Fatale pomum! Aul Sceleris hoc pomum nota est. Pa. Sit nota, sed ipsum crimen haud liquet tamen. Aul. Ubi esse potuit Suspicio, scelus fuit. Paul. Faciunt nocentem signa? Aul Condemnant quoque. Exlege signa. Paul. Ex lege si causam exigit, Sim reus: at illa Caesaris pietas tamen Sperare patitur. Aul. Ratio, ius, leges vetant, Quicumque crimen negligit Iudex, facit. Paulin. Cedamus anime tempori, ac irae: scelus Fecisse, quod sum visus, immeritus luo. Succumbe virtus: morimur: at rutilo diem Curru volantem testor, innocuus cado. Probat anteactae purior vitae tenor, Sine nube ducta linea aetatis prior, Probatus aulae candor, et veri sequax Castaeque mentis animus, exosus dolos, Et longa virtus: Imperi augustam fidem Appello, vitae consciam, ac testem meae. Si destituto calculum mundus neget, Tuere caelum, terra quem peragit reum Proba innocentem. Aul. Mente qua semper soles, Pauline, consta. fortis, hoc specimen viri est, Utramque vultu ferre fortunam pari. Non est viri, pericla si demas, tuba Martem ciere, mortuum insultu et iocis Petere Leonem. Placida cum ludunt freta Zephyro iocos serente, si lava rate Portum subintres, nemo miratur: mare Fremitu et procellis aestuans Nautam probat. Ostendit acies militem, adversi virum Casus honestant: plurimum sibi adicit Afflicta virtus gloriae, ubi constat sibi. Paul. Testor latentes pectoris sensus; mori Non timeo: laesum Caesarem doleo. Mori Vulgaris est res: Caesare irato mori, Hoc est, quod horret animus. Innocuus licet Moriar, nocentem auctoritas faciet tamen. Age nunc theatrum pande funereum neci. Aul. Reserate postes, funebris pompae locum. Succede morti, patuit in poenas locus. Paulin. Iterum relabor. testor ardentem diem, Deumque testor, non cadit animus, pedes Exulcerato corpori officium negant. Succedite pedes; ultimum officium mihi Praestate misero; trita iam multis via Alacri prematur ultimam ad metam gradu. Et hoc theatrum gloriae extremum tuae Pauline surgit? capita populorum super Sic ambulatur? videor, et video mei Scenam doloris. Iste funereus color, Instructa morti Scena, fatalis rigor Non terret animum. Vester aspectus mihi Auget dolores. Nempe quis mentem videt Oculos latentem? Nemo. Sed videt mea Supplicia mundus. Inde quis dicet, necem Paulinus obiit innocens. Quae me reum Aetas negabit, quando me Caesar reum Adfata damnat? Nemo privatus potest Damnare Regum iussa. Paulinum mori Iubet Imperator; ergo promeruit mori. Olim hoc canetur. Conscium at facti polum, Verumque restem mentis appello DEUM, Suspicio me, non culpa condemnat. Tamen Denuntiatam Caesaris iussu necem Anime obeamus: fortis hoc viri fuit, Et obsequentis. Aul. Quisquis extremam tulit Sortem serenus innocens si non fuit, Potuit videri Causa si misera est necis, Mors misera non est. Aul. Stabilis, et nullo color Terrore fugiens mentis innocuae est nota. Tamen obsequendum legibus: venas feri, Fluidoque mixtam sanguine vitam extrahe. Paul. Habeo: peractum est. Gratiae o vanus favor, Aetasque vitrea! Sortis inconstans tenor Semper nocenti melior, infidus bono. Aul. Sic aula pressos tollit, et stantes premit. Quem lenis aure deserit, et aulae favor, Fatalis odii naufragum involvit mare. Paul. I nunc et albae sortis exceptus sinu Lateri propinquus Caesarum instratum preme Pulvinar ostro, colla populorum gravi Inscende passu, despice effusas gregis Minoris undas: nempe non firma gradum Statione figis. Quidquid excelsum est tremit, Timetque casum. Quercus hoc gravius ruit, Quo se superbo capite iactavit magis, Fortuna si quem tollit, in casus parat. Sensim fatiscit corpus, et robur cadit. Resume vires anime: perfractos recens Mens vigeat artus. Caelites ad vos venit Paulinus insons, innocens sola reus Opinione. Pandite aetherei sacrum Penetrale mundi, magna Paulinum suum Spes praeit ad astra. Pandite Augusti micans Solium Tonantis: terra subsidit, boni Tenuis recedit umbra, sincerum bonum Dum mente volvo. Vos meae testes necis, Saevique casus conscii, extremam precor Excipite vocem. Nemo confidat suae Beatitati: quidquid assurgit. potest Iterum relabi: celsa quae vulgus putat, Praerupta crede; quae rapi possunt, tua Male nominabis; illa quae celsa sedent Secura mentis arce sectemur bona. Aul. Sensim labascit. Paulin Innocens, caelum invoco Scelerisque purus morior Aul. O quantum potest, Quae frena mundi flectit inconstans Dea! Quid est, quod illa sede non sternat sua Seu vi velit, seu fraude? Si ridet, time: Dabit ille risus lacrimas. Si te levat, Cave. profundam maxima ruinam trahunt. Si ludit, Ille lusus afflictam trahet In acerba mentem vulnera. Extremum rudis Hoc disco sortis vitream aetatem levi Perire tactu; quodque selevat, gravem Facili ruinam semper impulsu dare. SCENA SECUNDA. Eudoxia ab Imperatore Hierosolymam Secedendi veniam impetrat, et discedit. Theodosius Eudoxia. Chrysephius. Aulicus. Chr. Dive Imperator; tristis Eudoxia tuos Subire vultus poscit, at tutam prius Pacem precatur. The. Merita iam pridem meis Arceri ab oculis? Chr. Tracta clementis sinu. The. Infida sperat? Chr. Id tuus tenor iubet. The. Fides repellit laesa. Chr. Servatam probat. The. Fractam probavit. Ch. Suspicax res est amor. The. Venire patior. Et reluctantes fibras Natura frangit, vincit et vires Amor. Eud. Auguste coniux, (pace si licet tua Hoc nomine tui, quando me tuam negas) Et subditorum magne populorum arbiter, Si mentis aestus patitur, et toto ream Non perimis odio; pauca Caesarea precor Non durus aure verba pro causa excipe. Auguste coniux, fateor ex imo gradu Miseram tulisti, quando ius aequum status, Sceptri, coronae, gloriae, solii, thori Mihi contulisti: gemina sed mecum tamen Aulam subivit gemma, cui nequeat parem Nutrire Ganges, aut fluens auro Tagus, Pudor, fidesque. prima Caesareo toro Data est; secundam foeda suspicio opprimit. Utramque tecum perdidi. site mei, Post imputatum erimen, et laesi gravem Opinionem iuris, et Regni decus Vel minima tangit cura, dimissam tuis Excedere oris patere secreto luam Orbe imputatum crimen, ac aulae probra. Absens furorem mitius tuum feram. Th. Quis restat orbis, quo tuum abscondas nefas? Eud. Qua Sol recente natus accendit face Solymaea tecta vota concurrunt mea, Hic osse multo Golgothae albescit iugum, Taboque sordens squalet humano solum, Ubi Deus ipse brachia in partes duas Diducta, gemino vulnera adstrictas manus, Pedesque venis pervios saevo dedit Ferro premendos: gentis humanae hic nocens Scelus expiatum est: crimen hic meum luam. Theo. Quo te tuorum conscius scelerum vocat Animus, abire fas sit. Eud Imperii iubar Vale, valete regna. Meliori vale Caesar marite sorte. Theo. Quid frustra es pia? Impune vota sequere Eud. Solymaeos peto Despecta colles aptus hic lacrimis locus, Hic Patris iras Christus extinxit: mei Iras mariti forsan exstinguam quoque. Abeamus anime: solyma iam votis patet. Abitum parate; Longa Byzanti est mora. Feramus anime quidquid adversum ruis Imponit humeris arbiter mundi Deus. Eudoxia patere. Regio sceptro cares? Etiam Carebat patrio extorris polo Deus Homo. Lacrimis quereris amissis opes? Non perdidisti: quidquid ambiguus potest. Rotare casus, esse ne tuum aestima. Quidquid rapit Fortuna, nullius puto. Chrys. Augusta Princeps immerita poenas luis, Quam nulla foedat culpa. Aul Sic aulae premunt Saepe innocentes. Eud. Lubricam exemplo meo Doceo iocantis esse fortunae rotam. Chr. At veniet albis vectus in caelum rotis, Qui te reponat gloriae in sinum, dies Eudo. Facile resurgit quisquis in plano cadit; At quem eminenti casus e solio trahit Speret reponi? Caesarum est gravis furor. Chrys. Etiam tumentis ira Neptuni cadit. Eud. Sed in tumore naufragas sorbet rates. Chr. Resarciuntur naufragae ad littus rates. Eud. Dispersa medio frusta dum natant freto? Chr. Quae rapuit aestus, mitior reddit quies. Eud. Quos ira coepit Caesarum premere, opprimit. Chr. Latente vero. Eud. Veritas raro solet Patere in aulis. Chr. Veritas constat mora: Tandem una pandit hora, quod multis latet. Eu Sed sera nimium. Chr. Propria nascenti mora Est veritati. Chrysaphi, si quid fides, Astusque. nota si quid obsequia valent, Dabitur reponi gloriae rursum in sinum. Eud. Tibi derelicta capere spem reditus queo. Valete fida turba, iam tempus citat. Chr. Vale Imperatrix. Eud. Noster at per vos quoque Coniux valebit. Nolit, est tamen meus: Non amet, amabo: dissitum solum locus, At iunctum Amor tenebit. hoc animo fides Numquam exulabit. tempus invitat, vale. Aul. I. Confide rutilo frontis Augustae ioco, Ut ridearis Invida sortis manu Sceptra offeruntur. Porrigit laeva, rapit Oblata dextra. quidquid obtulerit, volans Fulmen imitatur; qua venit, subito fugit. Chr. Suspicio sortem prosperam a tergo premit. ANTITRAGOEDIA, Sive Triumphus innocentis Eudoxiae. ANTIPROTASIS. SCENA PRIMA. Dormienti Theodosio repraesentatur pompa, qua Eudoxia Antiochiae excepta est; cum ei, ut decimae Musae, aerea statua in Musarum concilio est erecta. Chorus Statuariorum. Chor. FRustra sollicitudinem Virtutis studio pendis. Inutile est, Quidquid Phidiaco manus Sudore Oebalii marmoris erigit. Virtus nescia plausuum, Clangentisve tubae, nec popularibus Assueta obsequiis coli, Illustrem proprii se satis ubere Vena luminis exhibet. Qualis purpureo Cynthius essedo Vivum, qua graditur, diem Incendit radiis, nec magis exteris Vivit cultus ab ignibus: Talis, qua graditur, luminis orbitam Virtus ducit amabilem; Nec gaudet nitidam luce domestica Frontem pingere murice Mendacis stibii. Eudoxia si sua Virtute inclita se latis Aeternat, memores arte Corinthia Quid frustra statuas levas! Formae est opprobrium grande, coloribus Posse adsciticiis coli. Antichor. Etsi pulchra sua ridet amoenius Virtus fronte; tuum tamen Non damnet studium Surrige marmora. Admiranda Nepotibus, Quae non vis avidi temporis exedat, Non oblivio deterat. Laudem incide basi: Eudoxia Palladi Non impar Sapientia, Musarum decimo digna loco Dea, Fecunda ingenio, simul Fecunda eloquio, moribus innocens; Condemnata domi rea, Sed nobis sceleris pura, in imagine Hac vincet Pylii senis Aetatem rigidam. Si nihil aggeris. Sic virtutis honoribus; At partem pretii ponis amabili, Virtutis merito; et tuo Es facto melior, cum, licet impari Conatu, egregiis cupis Factorum meritis solvere gratias. SCENA SECUNDA. Somnium rememorat Imperator; de Eudoxia ac Paulini Innocentia aliqua subit cogitatio. Theodosius solus. Quis dormientis pectori illusit sopor? Inter disertos visa Musarum choros Caput levate statua, Mygdonio Deas Imitata in aere: decima Musarum cani Audita nostra Eudoxia. Erravi. probant Haec innocentem somnia: externi favent Populi, immerentem quando damnamus domi. Si vera narrat Morpheus, turpi manus Contaminavi sanguine, incautus necis Decreta sanxi. Lenta iud cia probo. Tempore patescit veritas, licet diu Sepulta lateat. Nulla, vel in hominem quoque De plebe natum, propera iudicia placent. Carere potuit scelere, cui tantum favent Inter remotas astra degenti plagas. SCENA TERTIA. Acceptas Antiochia de pompa, qua Eudoxia salutata fuit, literas Imperatori porrigit Chrysaphius ex quibus prima, quam conceperat, innocentiae cogitatio augetur. Theodosius. Chrysaphius. Chry. Dissimulo visas; ipse (quod voveo) petet Caesar tabellas: gestibus, vultu, notis Denuntiari magna simulabo. Placet. Etiam remotis afflat aspectu sui Venerationem gentibus virtus. Nocens Vix esse potuit Domina, quam populus sequax Gratia tuetur. Theod Conscias num tu mei Portas tabellas somnii? Chrys. Augustum caput Orbis venerande Caesar, et pridem polo Aequande Princeps, parce, si vultus prius Honora me non perculit species tui. Theod. Cuius tabellas indices adfers rei? Chrys. Momenta rerum Caesares tractant, tuis Indigna Caesar vultibus petis. Theod Leve Delectat animos, gravia nolentes tenent. Chr. Testor volenti porrigo. Th. Iubenti quoque. Theodorus Chrysaphio Salutem plurimam dicit. ADvenit Augusta Imperatrix Dea visa; cum aureo sublimis curru, salutanti Senatui, Populoque Antiocheno responderet. Secutus est dictionem plausus, erectae illi geminae statuae aere fusae: altera forum tenet Imperatrici: altera Bibliothecam decimae Musae Eudoxiae sacra. Musarum numero annumerari fecit aurea facundia. Nempe disparia sunt multorum iudicia. Vos domi ream agitis, nos salutamus innocentem. Vix esse rea potest, quam tantis favoribus caelum prosequitur. Qua graditur Dea est: praevola Innocentiae opinio Maiestatem conciliat. Tu si in eius causa quid potes, ne praetereas. Vale. Dabamus Antiochiae Cal: Novemb. Theo. Quae somniavit animus, haec testes probant Nuntia tabellae. Chr. Saepe praesagus videt Animus sutura, saepe praeterita quoque. Theod. Sed cogitare singula exacte decet. Intus patebit tacita me ditanti quies, Redeunt amores pectori; et animum movent. Chrys. Bene est! beamur! currit in votum rota: Primas amores rursus incendunt faces. Redit voluntas pronior, vetus favor. Stimulabo motum, crastinus quando dies Lucem quadriga dederit ambigua parem. CHORUS. Innocentiae Suspicionem, Veritas Mendacium Aula Caesarea flagellis expellunt. Veritas. Mendacium. Innocentia. Suspicio, Verit. Excede regno. Mend. Verberas? Innoc. Excede. Suspic. Verberamur? Verit. Excede. Innoc. Contra niteris? Suspic. Innoxiam flagellas. Verit. Innoxium mendacium? Mendac. Innoxium flagellas. Innoc. Suspicio non est noxia? Suspic. Innoxiam flagellas. Verit. Mentiris o Mendacium. Innoc. Suspicio falsa fingis. Verit. Te Regiis amoribus Nocuisse fama narrat. Innoc. Tu vulnere Innocentiam Dolosa fulminasti. Verit. Vos Veritatem regio A limine arcuistis. Excede Regno Mend. Parcite. Innoc. Excede. Suspic. Cur flagellas? Verit. Tu causa fusi sanguinis, Et mortis innocentis. Tu causa rupti foederis, Taedaeque coniugalis. Innoc. Excede. Susp Cedo. Mend. Parcite. Verit. Excede. Susp. Cedo. Mend. Cedo. Verit. Redeamus Innocentia, Et Veritas ad aulam. Innoc. Tutus locus promittitur, Superi velint perennem. Verit. O Regiae felicitas, Par Caelitum quieti: Quam nec premit Mendacium, Suspicio nec molestat. ANTI-EPITASIS. SCENA PRIMA. Gaudet de felici machinationum successu Chrysaphius; alteras de Eudoxiae Hierosolymam adventu literas producit Imperatori oblaturus. Chrysaphius. INcepta voto prosper impellit Notus. Provehimur alto: Prima perculsum tenet. Et prope dolentem Caesarem charta: in fibras Penetrant amores, ira subsidit, cadunt Animi tumultus: altera optatum dabit Tabella rebus exitum. Evictum est. redis Augusta Princeps, teque meliori tuis Rependis iterum sorte. Non potest Amor Semel excitatus reprimi, quando fovet Subiectus ignis. Altera en faustae micat Materia flammae. Theodorus Chrysaphio. AD 15. Calend. Ian. Solyma tenuimus. Eminus adhuc spectantibus sacri Maiestas loci venerationem afflavit. Dici non potest, quanti in singulis fuerint pietatis motus. Effusa ad ripam civitas pompam fecit exscendentibus. Ad urbis valvas tenuit Clerus: Augustam veneratus ad sacra pulvinaria deduxit. Sacer hic horror reverentiam imperavit. Hinc ad fora et moenia processit plausus. Interim Eudoxia non Innocentis tantum, sed et Sanctae nomen habet. Ita adversae sortes aut exprimunt, aut manifestant, quod felices tegunt. Heri Olivetum, hodie Calvariae iugum invisit. Diva inter homines videtur. digna profecto meliori sorte. Vale. ---- Perlege Caesar: cadet Immitis animus. Non tamen suxit Leae Ubera Libyssae, non procellosi satus Furore ponti lacte commistas bibit Hominum ruinas, funera, et caedem, et neces. Et innocentem Eudoxiam et sanctam vocant Populi sequaces, calculi innocuam probant. Diva inter homines dicitur. Non est rea, Consentientis vota quam vulgi tegunt. Sed en dolenti similis in scenam venit. Maturus urget finis intenti locus. Aggredior. SCENA SECUNDA Chrysaphius Imperatricis Eudoxiae causam apud Imperatorem Theodosium agit, et eius animum emollit. Quare literas, quibus Eudoxiam advocet, expediri properat. Theodosius. Chrysaphius. Chrys. ---- O nutantis Imperii salus, Columenque mundi; cuius ad genua iacet Uterque terrae cardo, si sacrae patent Aures loquenti, pauca Theodosio loquar. Theod. Habere famulam Caesares aurem decet Necessitati publicae. Loquere, audio. Chrys. Iam saepe Phoebus orbitam emensus totis: Nullum sereni gaudii diem tulit. Saepe stetit axe media sublimi dies Bene pexa crinem, at interim armatus manu Caliginosae noctis assiduus dolor Lucem negabat gaudii; aerati gemunt Maerore postes, turba famulantum gemit, Gemunt et urbis compita, Augusti lares, Diadema, sceptrum, purpura, solium, torus. Auguste Caesar, Phoebus es mundi; tuae Sed viduus igne Cynthiae. Titanem amat Subiectus orbis, Cynthiae eclipsim dolet. Alterna mundo lumina impendit soror, Sed fratre plena. solus Imperium tenet Per astra Phoebus, sed tamen gaudet suo Lumine sororem accendere, et dare aemulis Obire flammis astra: nec Solis minor Laus est, honoris aemulam Lunam vehi. Gaudent potentum gratiae extendi. Vides? Vides iacentem, squalido situ obsitam, Maerore multo languidam, et fletu genas Aulam madentem? cernis et potes piis Aures negare precibus? Th. An manus mihi Illiberalis? pectus in preces dabo, Si liberalis esse non possit manus. Chr. Tuam reduci Eudoxiam in solium petit. Theod. Ipsos latentis pectoris tangis sinus. Iudicia damnabo mea? Chr. Damnantur bene, Cum corriguntur. Th Ipse me mali arguam? Chrys. Corrigere laus est. Theod Facta damnantur male Quae corriguntur. Chrys. Saepe, quae laudem ferunt, Mutasse laus est amplior, quando vice Meliore aguntur. Th Nemo quae prudens probat, Cum laude damnat. Chrys. Visa tum nocens fuit, Nunc innocentem fama posterior probat. Theodos. Quis innocentem? Chrys. Fama, rumor, exteri, Domesticique: si sacro tabulas meas Digneris oculo, quanta Solymaeis Dea Sit visa populis, Caesar agnosces. Th. Lege. Chrys. Ad I 5. Calend. Ianuar. Solyma tenuimus, etc. ut sup. Theodos. Nolentis animos, et reluctantis fibras Eudoxia trahis. Sed tuam tanti facis Famam Imperator? si ream absolvis, prior Censura condemnatur, et temet reum Agis. Vel illa est innocens, et tureus; Vel iusta tua sunt iudicia, et illa est rea. Damnare memet nolo, damnatam vetor Revocare. Chr. Regni praedo populorum lues, Latro petitam Caesaris veniam in sinu Invenit: Uni Eudoxiae! Uni Eudoxiae A coniugali pectore negantur pia Clementis animi signa! Theod. Paulinum nece Per me cruenta populus extinctum canet. Chr. Infecta facta non queunt fieri: tamen Facienda quae sunt reliqua, peragantur bene. Caedes dolorem postulat: at Eudoxia Digna est amari Caesari. Theod. Utinam regios Lares teneret! Chr. Alite secundo volant Meditata. Veniet. pagina Augustam ocius Regale Solymis rursus in solium vocet. Expedio tabulas vota dum fauste volant. CHORUS. Paulini Umbra per sequitur Suspicionem, et ingesto Paulini sanguine suffocat. Suspicio Umbra. Tacete. vindex Umbra silentibus Lunae sub ipsis cornibus ad necem Me quaerit, hem! quis me vocavit? Effugium date noctis umbrae. Quis me recessus? quae tegat extimi Latebra mundi? mergite Caelites Phoebum reluctantem tenebris, Caeca diem tumulate vela. Caligo, noctes, umbra, chaos vetus Involvat orbem, meque sequentibus Umbris inaspectam latere Cimmereis patiatur antris. Invise Titan cernis, et Innocens Per astra curris? nec memor amplius Umbrae Thyestaeae serenos Volvis equos, facilesque flammas. Heu me! tenemur! vindice quid flagro Premis fugacem? Desine. credimus In antecedentem scelestum Poena sequax tonat ultionem. ANTI-CATASTASIS. SCENA PRIMA. Eudoxia ad Constantinopolim redux apparet; patriam salutat; Chrysaphio reditum suum nuntiat. Eudoxia. Aulicus. EUdox. Resiste ductor, patriae Augustae eminus Turres adora. Patuit ad muros iter. Aulic. Salvete caelis aemulae terrae domus, Sacri penates Caesarum, annosi labor Longus Cyclopis; maius humano decus Labore salve: Eudoxiae sinum explica, Faustoque reducem rursus amplexu fove. Eudox. Teneo potentis Imperi augustum solum, Miseraeque votis exulis summum bonum, Turres soli natalis, et patrios lares. Aulic. Ut laeta turba patriae intramus lares! Ancipite qualis nauta sub medio mari Rate fluctuatus, quando turbatis tumet Agitata ventis unda, et incumbunt simul Rapiuntque pelagus infimo eversum solo Adversus Euro Zephyrus, et Boreae Notus, Agitur procellis, cadit Imperio maris, Et huc et illuc errat, ac pallens stygem Timet propinquam; celsa si forsan Pharos Ardente tenebras noctis evincat face, Tenuifque sensim Zephyrus illapsus mare Tranquillet alis, sperat, et magno petit Amore portum: talis educta est specu Mortis propinquae Eudoxia, et patriae, et sibi Adest superstes. Eud. Dulcis in portu est labor, Repetere fluctus mente, cum exactis licet Frui periclis. Voce Chrysaphium mea Iubete adesse, nota dum lento gradu Subintro nemora. Aulic. Nulla retinebit mora. SCENA SECUNDA. Dum Chrysaphius cum desiderio Eudoxiam praestolatur, adest qui eam vicinam nuntiat. Venationis a Caesare indictae nuntium accipit, opportunam hanc restituendae Imperatricis occasionem offerri gaudet Chrysaphius. Aulicus. Venator. Chrys. Venisne tandem serus accensis dies Cupite votis! cuius invidiam facit Eudoxia redux faciat, et lucem pari Dispenset igne. Longa iam votis mora est; Adesse pridem decuit ad tabulae fidem. Occurro, si fors eminus celso e iugo Spectata. nostras gaudio terras levet. Sed quis citato anhelus occurrit gradu? Aulic. Adsum salutis nuntius. Chrys. Videon' mei Partem reversam pectoris? Aulic. Byzantium Tuis citata paginis Eudoxia Solymae liquit tecta, et antiquos lares Sparsos cruore Numinis. Chry. Qualis redit? Aulic. Qualis marina Phoebus ex unda solet, Cum convolutis noctis exactae viis, Iterum recentes citat in officium rotas. Chrys. Agnosco tantae praeviam stellam facis. Sed num propinquum semitae callem tenet? Aul. Hinc qua senescens Phoebus exstinguit iubar Ignota, paucis vecta subsidiis rotae, Paucis equorum, comite vix ullo, et humilis, Quae saevientem Caesarem possit suo Placare vultu; gratiae fidens, spei Plena appropinquat. Ven. Retibus circum nemus Omne obsidete, nemora vicini iugi Terrete canibus. Chr. Cura quae mentem citat? Ven. Lustrare silvas canibus, et reti feras Cingere fugaces. Caesar augustus iubet. Chrys. Qua parte nemoris? Venat. Hic ubi denso citat Agmine fugaces cervus in silvam pedes. Chrys. Quando. Venat. Minorum crastinus turbas premet Cum luce Phoebus siderum. Chrys. In portu nato! Ite hinc, volate, veniet in casses fera. Superi beamur! tempus hoc aptum dolis. Sed quis tumultus? Aulic. Chrysaphi Augustam vides? SCENA TERTIA. Eudoxiae occurrit Chrysaphius, salutat, reditum gratulatur; latere is silva ad tempus suadet, Imperatoris gratiam pollicetur. Eudoxia. Chrysaphius. Chrys. Heroa Princeps, Imperi Augustum decus, Quanta appropinquas patriae, et fessas levas Dolore mentes! qualis Eoo redux Pelago venustus matris Idaliae comes Umbras resolvit, luce dum iuvenem praeit, Et solita Phoebum ad pensa nascentem citat. Talis renatum patriae, et nostro diem Revehis dolori: Sospitem vel sic iuvat Eudoxiam revidere. Eud. Chrysaphi o mei Medela morbi! Chrysaphi in tantis malis Levamen unum! quod redux veteres lares Augusta regum moenia, invidiam polo Factura specto, quodque suppressus furor Caesaris adesse Coniugem patitur, tibi Debere fateor. Chrys. Parcius laudum seges Metenda Princeps: mentis innocuae fuit Emergere avida Nerei undantis gula. Semper patronos innocens animus habet. Precariam ceu Phoebus exosus facem Sua superbit; talis innocens sibi Ipse est patronus. Veritas tandem patet, Diu sepulta. Eud Sed arte qua reddes meo Caram marito? Chr. Crastinus quando dies Solis coruscum promet in mundum iubar, Inter penates frondeos, virides domos, Et antra tenebris saepta Theodosium dabo. Hic una praeda nobilis venies. Eud. Putas, Placebo rursus? an supercilii grave Attemperabit fulmen? Chr. Exstinctae ab oculis Cecidere pridem mentis iratae faces. Eudox Prior secundam saepe tempestas ciet. Chrys. Quando tonantis prima tempestas poli Consumpsit iras, non habet vires sequens. Eud. Quae domita saepe est visa, ad aspectum rei Ultio revixit: hostis obtutus vetus Accendit odium Chr. Veteris at si quem premunt Odii dolores, hostis aspectu pudet Properi furoris Fax supercilii iacet Extincta pridem, et mentis expulsus rigor Placidae quieti pectoris sedem dedit Hic inter arcus frondium, Dryadum domos Augusta modicum tempus in moram extrahe, Dum Phoebus unda crastinus diem vehat. Omnes amanti noxias moras scio, Mori est morari: sustine hanc noctem, dies Laeta appropinquat. Caesar hic feras aget. Quid agas, amores suggerent: luctum preme, Laetitia semper maior a luctu redit. Eudox. Subeo propinquos frondium umbrantum lares. Dum spes timori certat, et timor spei, Spei facilior semper in bonum est fides. Hoc facile sperat quisque, quod nimium cupit. ANTICATASTROPHE. SCENA UNICA. Audito Venationis tumultu Imperatrix spem inter metumque luctatur. occurrit venanti Caesari: deprecatur. Agnoscit errorem Caesar. Suspicionem detestatur: veniam petit: innocentem Promulgat Eudoxiam: ad aulam cum plausu reducit. Theodosius. Eudoxia. Aulicus. Venatores. Venat. Properat molossus, iam procul lento suem Odore sentit, urget, et tacito locum Rostro pererrat. Ven. 2 Praeda iam propior olet, Cervice tota pugnat, et gestu citat Dominum tenentem, seque remoranti eripit. Theod. Curis sepultis, dulcis invitat labor. Lustrare nemora, persequi feras placet. Animis adeste, prima Caesareo sonant Initia cornu. Aul. Multus in fugam salit Hinc inde cervus: turba succedat pari Sonora cornu. Theod. Lustra latratu sonant. Laxate lora, sequere. parte ista minax Cervus fugaces egit in silvam pedes. Resiste, tela porrige in casses abit. Absiste: cecidit. Protrahite. Mensis date Pauperibus epulum. Aulic. Praepes in cursum canis Leporis subacti dente iam collum tenet. Accurre, tolle. Caesarum ad mensas valet. Theod. Succede silvis intimis, dum se serae Intro reducunt, et diem evitant fuga. Eud. Sonuere silvae cornibus quantis mihi Pectus duellat motibus! Timor, et Amor Spes et cupido pectore sub uno tonant. Volvor, revolvor, dubia ceu fluctum ratis Et huc, et illuc sequitur. O rerum arbiter, Cui spes, timorque paret, ac animi vices Attemperantur, unus afflictis veni Rebus patronus. Aderit, haud unquam suos Deserit olympus. Hunc ego clypeum meo Tendam pavori. Lectule Tonantis mei, E quo pependit Numen, obtentu tui Tuere famulam: si rigor frontem obsidet, Unus quiete sternere furores potes. Tu grande munus Caesari datus. potes Sedare calidae mentis iratas faces, Animique fluctus. Rursus a canibus latrant, Sonantque silvae a cornibus. Tectum date Frondosa nemora, donec accessum prope Tentare liceat coniugi. Aul. I. Hic denso ruunt Agmine per umbras dente minitantes apri. Th. Quid hic per umbras serpit? accessum date. Quae monstra? Eud. Caesar! Theod. Caesarem fletu vocat. Eudox. Pie Imperator! Theod. Quem gemis? Eudox. Sortem meam. Admitte! Theod Cede. Eud. Parce. Theod. Cui? Eud. Miserae. Theod. Tibi? Eudox Genua tenenti Theod. Quid petis? Eudox. Ventam? Theod. Cui? Eudox. Mihi supplicanti. Theod. Quae tu es? Eud Ego! loqui vetor. Theod Effare. Eud. Metuo. Theodos. Caesarem tuum paves? Eudox. Meum. Theod. Quid ultra? Eudox. Coniugem. Theod. Coniux? fibras Vox ista mentis perculit. Eudox. Meum. Theod. Peplo Vultus revela. Eudox. Caesar! Theod. O Eudoxia! Eudox. Coniux! Theod Sacratam differ a genibus manum. Eud. Parce; et fugetur omnis ex animo tumor. Theod. Tu parce potius, quidquid admisi nocens. Erasus omnis mente decessit furor, Animo exciderunt odia. Sed fateor male, Male iudicavi! Coniugem inno cuam, probam, Fidei, tenacem, sceleris immunem, piam Ego in has coegi sortis invisae lues. Ego innocentem perdidi, et falsum nefas Cum damno, mente contraho verum scelus. Exempla terris Caesar infelix dedi, Quid inter aulas falsa suspicio queat. Sed parce coniux. Tuque Caesareos gradus Quicumque sequeris, disce maiores premi Opinionis fulmine Heroum domos. Eud. Mittantur ista. Si placeo rursum, sat est. Theod Audite fines ultimi: seu qua diem Aurora lactat, sive qua Titan senes Tumulat quadrigas: Sceleris immunem palam, Eudoxiam pronuntio Eud. Caesar sat est. Remitte plura. Theo. Tu magis tanto mea es, Quanto sileri vetera deposcis magis. Eud. Grates rependat ille, quadrifidae trabe Qui tensa membra porrigit: donum cape Solymis paratum, et pectus in dono simul. Theod. Placet: vereri mitte. per capitis rubos, Pedumque chalybem iam mea est Eudoxia! Sit iste amoris vinculum novi novum!