POESIS DRAMATICA, Pars II. Machine-readable text Avancini, Nicolai Nicolai Avancini XML version, markup prototype, December 1999 Ruediger Niehlmarkup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ avan3 avancinidramatica2.html s001.html avancinidramatica2.xml avan3/jpg html Koeln: Joh. Wilhelm Friessem, 1679

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 October 2004 Ruediger Niehl markup new TEI header; typed text - structural tagging complete - no semantic tagging - Morpheus spell check CONNUBIUM MERITI ET HONORIS: SIVE EVERGETES, ET ENDOXA. ARGUMENTUM.

VEritatem praesentem Fabula tegimus. Evergetes Regii sanguinis adolescens ab Aretino Patre, eoque olim Rege, sed iniquitate fortunae ad pastoriciam sortem devoluto, ad contrahendas cum Endoxa Regia vidua nuptias urgebatur; sed severe respuebat, institutione et suasu potissimum Euprepiae, a qua educatus fuerat, quaeque identidem cum ad privatam vitam hortabatur. Igitur huius monitis dissimulat habitum, aspectum, et linguam; Et a suo parente in servum admitti postulat: a quo, iam suum Evergeten se perdidisse exsistimante, in filium adoptatur. Observatus demum proditusque quod nec blaesus sit, neque altero oculo caecus. suspicionem sui facit, et capta maiore experientia deprehenditur esse Evergetes. et tandem Endoxae desponsatur. Annal. Passav. ad Ann. 1664.

Data Passavii. Reverendiss. ac Celsiss. Principi Episcopo, 1665.

PERSONAE, ET CLAVIS. Evergetes. sive. Meritum. Endoxa. sive Gloria. Aretinus. sive, Virtus parens Evergetae. Ponus. sive, Labor parens Endoxae. Euprepia. sive Moderatio. Florillus, Batillus, Servi. Alphenus Faunus. Chor. ACTUS I. SCENA PRIMA. Evergetes propositas ab Aretino parente cum Endoxa nuptias severe respuit. Aretinus. Evergetes. QUid mente semper pendula incertum trahis Fili parentem? Nostra res agitur. Decus Resarciendum stirpis huc mentem meam Flexit, Vetustum respice ad nomen Patrum: Reges fuerunt; sceptra rexerunt manu, Et sancta populis iura dixerunt. Nisi Huc nate vota dirigas. clarum diem Sanguinis aviti mente degenere obtegis. Verum est: iniquo sortis afflatu, prior Splendor familiae cecidit, et adempto incliti Honore sceptri ad rusticam ducti casam Sanguine minorem ducimus vitam: tamen Ubi se priorem pandit ad sortem via, Degeneris animi est. flectere aliorsum gradum. Ev. Vereor paterna monita Sed liceat tamen Aperire sensa cordis, et clausam sinu Retegere mentem. Ar. Fare. Ev. Maiorum decus Honorque sceptri, et frontis augustae iubar, Invitat equidem pectus, at plures tamen A nuptiarum legibus causae avocant. Ar. Cum genitor orat? Ev. Sponsa cum forte est ferox. Parumque blanda Nympha; quae cupiat emi Doloribus, suspiriis, et lacrimis. Ar. Annuit et ipsa. Ev. Genitor et Sponsae? Ar. Annuit. Ev. Placeat necesse Evergetae est. Ar. Et non placet? Ev. Fastidit illam. Ar. Caelites! quaenam tibi Placebit unquam sponsa, si Endoxa haud placet. Considerasti frontis augustae notas? Ev. Consideravi. Ar. Dentium candens ebur. Risus leporem, gratiam augustam Deae? Ev. Consideravi Ar. Nonne de geminis micant Soles ocellis? Nonne placatus tenor Frontis sereno proelium indicit polo? Et non gemellae Charites in labris sedent? Sed adde dotis Regiae opulentum sinum, Provinciarum iura, Regnorum insulas: Adde et vetusti sanguinis avitum genus, Ductumque ab atavis Regibus clarum decus. Et pulchra, dives, nobilis: quid plus petis? Ev. Et pulchra dives, nobilis: sed non placet. Ar. Sed non placet? Mi nate, quam affligis patrem! Ev. Afflictioni demo maiori. pater. Ar. Addis minori. Grande supplicium puta, Quod sorte nuper Regia eiectus dies Subter mapali rustico obscuros agam: Sed maius hoc exsistima; quod cum patet Aperta rursus Regium ad solium via; Per te parenti ad gloriam eniti haud licet. Ev. Meminisse genitor dic eat, olim quae mihi Dicere solebas: Non facit Regem, aureum Iubar coronae; non manus sceptro gravis; Non purpurati lateris augustus color; Aut tecta Sole gravida radiantis Tagi, Spoliisque Erythrae; quidquid aut Indus legit, Aut demetit Arabs; non satellitii cohors Affixa lateri. Regis hic nomen ferat, Qui nec secundo tollitur sortis ioco, Nec insecundo sternitur casu: cui Idem serenum mentis est, seu se erigat Turbo malorum, seu cupitorum affluat Torrens bonorum: iura qui dicit suae Legesque menti; qui nihil metuit, nihil NImis ambit. Ista, care mi genitor, mihi Olim canebas: ista condidici puer, Iuvenique inhaerent; nec seni attrio excident. Ar. Verum est: Beatus, regna qui mentis tenet: Sed si tenere mentis, et mun di simul Imperia possis; nullus infaustum arguet: Ev. Imperia mundi, et mentis haud constant simul. Ar. Constare si quis nolit: at si quis velit, Simul imperare civibus et animo potest. Ev. Unus duobus hostibus numquam bene Rex imperavit. Mentis imperium quies Tenet alta; mundi regna volvuntur maris Instar procellae. Ar. Stat tamen Tiphys sua Navi quietus, quamlibet pontus fremat. Multoque tabulas impete lacessant Noti. Ev. Sed in quiete trepidat, atque omnem timet Eluctum supremum Ar. Cautus evitat quoque. Ev. Quando procellam lentus Hippotades movet: Sed cum ferocit, Aquilo cum laevum latus, Auster flagellat dextrum, et prorae incubat Violentus Eurus, Zephyrus in puppim suas Despumat iras, hincque stat caelo minax, Et hinc, et inde scopulus; an quisquam, Pater, Vitare cautus Tiphys interitum queat? Ar. Mi nate; non sic nostra tempestas furit. Tiphyn per umbras turbo violentus rapit, At nos volentes agimur. Ev. Et miseri ad stygem Imus volentes. Ar. Nemo; si nolit. perit. Ev. Est blanda quoque necessitas; tanto magis; Violenta; quanto amoena titillat magis. Volupta sit necessitas, quando semel. Sequeris trahentem. Ar. Non sequi, arbitrii est tui. Ev. Sed sensus ipse saepe nolentem abripit. Ar. Mi nate, mitte bella verborum: Patrem Sequere rogantem. Ev. Cara libertas placet. Ar. Et liber esse poteris, et Coniux simul. Ev. Da tempus, oro Quod semel tantum licet Statuere, mente seria et cauta decet Deliberare. Ar. Iusta, mi sili, petis. Meliora sensa crastinus Phoebus dabit. SCENA SECUNDA. Ponus Endoxae filiae suae proponit sponsum Evergetem, dubitat illa de eius affectu, quod sciat totum ab Euprepiae documentis pendere. Ponus. Endoxa. Pulsa doloris nocte, laetitiae diem Aurora profert Carolo nuper tuo, (O dulce nomen Caroli!) nuper tuo Viduata Nympha Carolo inamoenum dies Maesti tulere vulnus, et acerbo fibras Scidere morsu; quanta in unius nece Succisa spes est! Nostra sed tetigit Deos AErumna. Spes in proximo est nobis. Placent Parenti utrique coniugi leges. tibi Placere patris placita conveniens puta. Et ut Aretinum Evergetes semper colit, Non nolet ille, quod senex genitor volet. En. Tuus est labor iubere; me ad placitum tuum Fingere verende genitor. Ad leges quidem Redire casti coniugi suadet mihi Numerosa proles: sed tamen. En. Quid, sed tamen? End. Evergetes. Pon. Hic non placet? En Non est satis. Po. Quid ergo nata poscis? En. Ut placeam quoque Amare mentis grande tormentum est, nisi Amor vices rependat. Po. Endoxa es. satis, Ut ameris, hoc exsistima. En. Est Evergetes, Satis, ne amemur, hoc puta. Po. An durae indolis, Animi ferocis, barbari genii putas? En. Non est. Parentum sanguis in natum fluit: Est mitis, animi nobilis, genii aurei; Nec avita virtus esse crudelem sinit. Po. Et tamen amanti reddere haud credis vices? En Imo amat amantem. Po. Ergo nihil restat super. En. Imo, ergo confectum est nihil. Po. Si mutui Coniugium amores sanciunt; si amat, et amas, Res est peracta. En. Genitor, Euprepian amat Evergetes, non me. Po. Quid? Euprepian amat? Habes amantum vitia: rivalem sibi In amore fingunt. Suspicax res est amor, Suisque sese somniis torquet. Mihi Endoxa crede, falleris. En. Superi velint, Ut fallar! at quem longa sociavit fides, Ususque longus, esse sine amore haud potest. Po. Duram, fugacem honoris, obscuram abditam Semper tenebris, semper invisam faci Sobolem diurnae, filiam noctis sibi Sanguine oriundus Regio adolescens legat! End. Statu minora saepe diligimus. Po. Suam Pares amores fingere ad stirpem decet. End. Decet. sed usus saepe in aversum trahit. Quaecumque teneri discimus, amamus senes. Primum ille florem aetatis Euprepiae dedit. Prima haec cadentem matre, subiecto sinu Excepit, illa fovit, ac uber dedit, Primosque gressus figere, et primos sonos Proferre docuit, nec adolescentis latus Unquam reliquit. Ivit in Italiam comes, Comes per omnem Franciam, et Germaniam: Et adhuc adhaeret pertinax lateri. Quibus Assuescit aetas prima, adhaerescit sequens: Nec ullus est constantior in animis a mor, Quam quem tenellus hauseris. Pon. Verum id quidem est; Sed multa amamus saepe, quae nostro tamen Non usque digna genere censemus. Licet Aliquid amare; cui tamen numquam licet Sese obligare. End. De pari haec, genitor, meant, Amare, amari; obstringere, obstringi. Po. At pater Sancta spopondit lege consensum sui Evergetae. End. Quid hoc iuvat? Potuit pater Id velle, nolle filius. Non hoc novum est. Coniugia sobolis non facit sensus patris, Si absit voluntas filii. Pon. At patris tamen Sensum veretur filius. Quidquid iubet, Id exsequetur. Summa lex placitum est patris Bene educato filio. End. Sed lex patris Nondum est voluntas filii. Nec ego velim Coactum amorem. Coniugum infelix nimis Conditionen se amantium est. Pon. Endoxa habes, Quod trahat amorem Evergetae; egregiae decus Illustre frontis, sanguinem Regum, Infulas Virtute avorum conditas, virgam auream, Et dignitatem purpurae, et vastas opes: Immane quodque ceteris pretium adicit, Virtutis omnem gloriam, prudentiam, Maturitatem, consili plenum sinum, Iusti tenacem, grandibus curis parem; Severitatem in improbos, aequam in probos Serenitatem, Caelitum curam, Dei Studium, et amorem civium mea nata habes. Pone ergo amictum lugubrem, et cultum indue. Amoeniorem. Festa, quae soboli pater Instruo. serenae postulant frontis iubar, Laetumque mundum End. Patris hoc iussis dabo. Sed dubia adhuc spes nutat. Po. Ego certam dabo. SCENA TERTIA. Anceps Evergetes, consilii capiendi causa, Euprepiam convenire statuit. Evergetes. Quantis rotamur fluctibus! quae me regat Cynosura, saevos inter ambigui maris Nantem procellas! Nolo. Sed Patri est nefas Non obsequi. Sed et obsequi, par est nefas. Parere nolo. Evergetes patri? volo. Quid velle iuvat, ubi reluctantem nequis Impellere animum? Testor aeternis Deum Polos regentem nutibus, non sum meus. Patris voluntas filii assensum trahit, Sed plura retro filii assensum trahunt. Non amo, et amare cogor. Infelix amor Necessitatus! Liberum quiddam est amor, Nec lege stringi, nec potest patris ingeri Auctoritate. Quisque genitori subest, Sed lege amandi liber est. Saeve o amor! Quantos dolores pectori infausto paris! Nec blandientem ferre genitorem queo, Nec saevientem cernere: alterutrum tamen Evergetae est necesse; vel patris minas Iramque sustinere, vel iussum sequi. Quid misero agendum est? scopulus hinc surgit gravis, Nec inde levior. Coniugem, quam non ames, Habere, quantus cordis afflicti est dolor! Amare tenere, et semper iratum patrem Videre, amanti filio quantum parit Sub corde vulnus! quodque me tangit magis, Sese esse miserum genitor exclamat, miser Nisi velis esse Evergetes. Miser est pater, Si sceptra renuam, quae maritali feret Endoxa dote: filius quoque est miser, Si de quieto ad turbidum evadat statum. O fraude tecta purpura, et cladis ferax Sceptri potestas: siccine afflatu malo Vel obsequentem filium caro patri, Vel patrem amanti filio inimicum facis? Sed quid moramur`Facta non questus iuvant, Vel abdicare Evergetes temet patris Debes amore, vel reluctantis fibras. Pervincere animi, vel novas sponsus faces Concipere amoris. Fateor, hic non sum meus. Sana dubitanti Euprepia consilia dabit. CHORUS. Vitae publicae fraudes deteguntur. Idiotimia. Epitimia. Nolo. colore defluo Illusa corda fallis: Illudis, ac illuderis, Aliosque, teque captas. Ep. Vides coronam? Id. Non volo. Meros alit chelydros. Ep. Meros chelydros? Id. Vertici Impone. An experiris? Ep. Utcumque serpens mordeat, Grata tamen est corona. Viden' catenas, aureas Notas beatitatis? Id. Sunt vincula mentis liberae. Incinge colla. Cernis? Ep. Utcumque colla vinciat, Grata tamen est corona. Assume sceptra Regia, Et disce principari. Id. Et sceptra fraude plena sunt: Quid me dolore ludis? Propius medullas inspice: Haec Principi minantur. Ep. Utcumque sceptra sint minae, Mihi tamen aestimantur. Pulvinar ecce Regium: Est eminere pulchrum. Id. Tibi: non mihi. Plumis cycni Solium tumere credis? Est spina; spina est undique, Quae pungit usque mentem. Ep. Utcumque spina torqueat, Grata tamen est amanti. Id. Sed non mihi. Non tanti emo Nocitura. Ep. Stulta, deses, Ignava non intelligis: Indigna es hoc honore. Id. Indigna saepe est dignior. Ringare: non movebis. ACTUS II. SCENA PRIMA. Evergetes consilia confert cum Euprepia. Eius suasu statuit occultus degere, Ideoque vestitum mutat, se oculo laevo caecum, lingua blaesum fingit. Vestes priores arbori appendit cum Epigrapha. Evergetes. Euprepia. QUid Diva suades? hactenus totus tuo Nutu pependi; consilia semper tua Rebus dederunt exitum optatum meis. Eup. Mi nate, genio multa debentur tuo Modestiaeque: facilis assensus boni Pronus ad honestum sensus, est virtus tua. Ev. Tua documenta, Diva, quae semper colo, Colamque. Eup. Nosti quanta me semper tui Tetigere studia. Quae iuvant, non quae placent, Suadere soleo. Meta consiliis meis Commodum et honestum; non voluptas est. Dolis Blanditur ista: at exitu tandem ferit. Errare non vis? sequere, qua praefert diem Fax pulchra honesti. Ev. Fixa mihi mens est, tuo Pendete suasu. Eup. Nate, momentum est grave Praeesse populis Quanta magnorum cadunt Pondere sub isto pectora! O stultae nimis Mortalium mentes! Amant quae sat sciunt Nocitura, sol da mentis oderunt bona. Rerum colorem defluum agnoscunt; tamen Rerum colore defluo falli placet, Quaeruntque falli. Nate; quid sceptrum iuvet, Noceatve, cura provide unius tui Cura tibi gravis est; anne multorum feres? An obsequentem nutibus habebis gregem! Haec fama nulli contigit Regum. Mare est Tempestuosum populus. Hic semper rotat Aestus procellam: semper est aliquis ferox, Durusque flecti, publico inimicus bono, Osor quietis, iuris eversor, Dei Odium, hominumque. Fac tamen cunctos tuis Parere nutibus, obsequi promptos sacro Iuri obsequentes, publico intentos bono, Probos, quietos, integros: quales tuae Tibi ipse menti figere optatu potes: Ipsum iubere, pondus est nimium grave. Nam quidquid alios iusseris, factis prior Implere debes. Sarcina haec Reges premit, Ut verba factis comprobent; iubeant nihil, Quod exhibere pudeat. Imperium optimum est, Iubere factis: pessimum imperium est, pia Mandare verbis, impia operibus dare. Firmanda factis iussa sunt. Tamen hinc nihil Tibi nate vereor. Facilis ad honestum indoles, Genius parentum nobilis, avitum genus. Virtutis avidus animus haud aegre darent Exempla recti. colla sed gravius premit Onus imperantum: Regere sic populos. Dei Ut sancta iura servet, atque illos Deo Iterum reponat. Scelera populorum migrant In capita Regum. Subditus siquis perit, A Rege poena poscitur. Non est leve hoc, Aliena ferre crimina. Ev. Hanc poenam ferat. Qui sceptra Regia ambitu insano petit. Eup. At tu latere doctus, atque hominum oculis Subtrahere frontem, vive curarum gravi Pondere solutus, sorte contentus tua. Qui scit latere, nobilem partem tenet Solidae quietis. Ev. Diva, consilium tuum Ante occupavi mente. Sic certum est mihi Vivere. Sed artem, Diva, qua vivam, doce. Obstant parentis monita. et assiduae preces; Obstant amici, et sanguinis aviti genus Stirpemque Regiam ingerunt. Eup. Cave, audias Secus monentes Ipse feralem tibi Paras catastam, sceptra si sumis manu, Ev, Satis ipse, Diva, grande sum pondus mihi, Aliena nedum pondera incautus meis Humeris ferenda congeram. Ut lateam, doce, Iramque vitem patris. Eup. Ut lateas. modum Accipe, viamque Pone, quam collo geris Circumligato fasciam: sume hanc togam, Totumque vela Evergetem. Ev. Sed frons patens Sonusque vocis, veste quod tego, aperiet, Doli insecunde fine. Eup. Laevum oculum tege, Caecumque finge. Loquere; sed blaesos sonos. Ev. Sum blaesus, et sum caecus; et vide o tamen Et expedite proloquor. Non sum prior, Cum volo, iterumque sum prior, quando volo. Eup. Es, qui volebas esse, iam totus tuus. Alius videris; tamen es ipse Evergetes. Vultu parentem fallere, et amicos potes. Laudabilis fraus illa, quae temet tibi, Deoque servat. Ev. Adde, si placeat, Dea; Veteres amictus arbori appendam, meum Ut mentiantur funus. Eup. Appendas, licet. Ev. Et lemma scribam: Hanc arborem patriae, ac patri Moriturus, isto Evergetes spolio induit. Eup. Iam tutus ora Civium, et vultus patris Subire poteris: proprio in patris lare Potes hospes esse ignotus, et notus tibi. Libetne patrio forsan a tecto fugam Suscipere? Ev. Durum, Diva, me quiddam rogas. Fateor, hic ipse sensus haud pectus semel Pulsavit: at me filium memini. Nimis Amo parentem. Filium avelli a patre, Condicio dura est; quando tam natum pater, Quam natus etiam diligit patrem. Eup. Potes Peregrinus esse domesticus. tutus lates, Nisi sponte prodas. Ev. Patris ut teneam latus, Servire poscam. Servitus blanda est, suo Servire patri. Eup. Talis, o mi Evergetes, Cura esse, vives Semper et caelo, et tibi. SCENA SECUNDA. Aretinus intelligit Evergeten ad Euprepiam abiisse: confert cum Pono consilia. hic suadet, ut filii affectui ad Euprepiam tantisper cedat. Aretinus. Florillus. Ponus. Quonam abiit ergo. Fl. Quo solet. Ar. Sed quo solet? Fl. Veteres amores quo trahunt. Ar. Sed quo trahunt? Fl. Suam ad magistram, prima quae excepit sinu, Primoque lacte pavit, et primos gradus, Sonosque primos docuit, et puerum stata Cura educavit, ad suam Euprepiam. Ar. Puer Iuvenisque semper tenuit Euprepiae latus, Sed nihil amoris prodidit. Verum est. Dea est Matura, prudens, consili grandis capax, Placida, modesta, moribus adultis gravis, Quaeque sui amores ingerere possit viris, Sed non Iuvenibus. Indolem Iuvenes gravem, Rugas severae frontis. obtutum asperum Non facile amant. Sed longus in amorem potest Usus migrasse. Fateor, Euprepiam aestimo, Sed esse sponsam silii nolim. Nimis Lucem veretur publicam, et noctes amat, Gaudetque vitam ducere remotam procul Mortalibus. Pon. Aretine, consilium Poni, Si placet, amori cede tantisper. Potens Amor esse primus assolet Iuvenum: tamen Volatilis etiam esse, et inconstans solet. Obex amorem irritat, enervat mora. Communis haec affectuum lex est: cito Exsuscitantur; si moram trahas, cadunt. Nec obviandum est, quando fervescunt. Obex Oppositus animum indurat, et mentem obstinat. Iuvenile pectus cum semel amorem bibit. Consilium, et omne mentis amittit iubar; Illudque solum conspicit, cuius tenet Assectus animum: totus hic haeret sui Impos. Serenum lenta sed pandit mora, Facilemque praestat ductui. Nato breve Concede tempus. Nuptias si non amat, Dissimula amare: regere si popules fugit, Et avita Patrum sceptra, et augustum iubar, Genio id relinque Ar. Cauta sectari velim. Si prima patior semina, exsurget seges. Po. Si prima semina opprimis, fructu cares. Aliquid necesse est semper adolescens amet, In hoc parentis studia versari decet, Ut nati amorem flectat in cursum boni. Ar. Sed ipsa amori robur accrescit mora. Po. Etiam remittit. Peccat ad tempus calor Iuvenilis animi, et impotens aestus sui: Sed ipsa per peccata fit sapiens amor. Devia secutus semitam in rectam gradus Referte discit. Ar. Sera medicina est malo, Diuturna amori quando concessa est mora, Ut flamma, vires auget, et crescit mora Po. Sed quanta, quanta flamma, sese ipsam vorat. Ar. Non ante, quam per aedium clades merum Bustum relinquat. Pon. Melior e bustis domus Deinde surgit. Ar. Sed bona in busto iacet. Pon. Sic est: amantes error ad mentem vocat: Nec anie sapiunt, quam per errores suos Peccasse videant. Nullus affectus mora Non languet: at nec impetu frangi potest. Ad summa cum pervenerit, cadere incipit. Ar. Nimium iuventae fidis. Pen Expertus loquor. Saepius amoris Iuvenis affectum bibit. Iterumque ponit, unda quam fluctus suos Levet, prematque. Sequere consilium meum. Dies quod una denegat, id adfert sequens. Ar. Sequar. sed an proficua consilia, haereo. Sed quis repente clangor increpuit nemus? Succede frondi: Faunus huc flectit gradum. SCENA TERTIA. Alphenus Faunus vestem Evergetae invenit, et plaudit. Agnoscit eam Aretinus: sclopo monstrum in fugam agit. Alphenus. Satyrus. Aretinus. Ponus. Pro! quam serenum Phoebus accendit diem, Nostraeque grande sortis auspicium vehit! Opima spolia haec arbor Alpheno dedit. Adeste Fauni, adeste, festivum diem Exigite plausu. Ar. Fallor! an falli placet? Sat. Quae festa mandas? Al. Divitem Alphenum vides? Ar. Evergetae haec sunt symbola. Al. O faustum diem, Suoque dignum lumine! Hoc spolium bene Plausum meretur nemoris. Est rarus dies, Qui sic beare soleat. Pon. Absiste hinc parum. Ar. Agnosco chlamydem. Pon. Plura prodibunt. Sile. Al. Ite, ite, plausum turba Faunorum date, Diemque lusu frangite: Alphenus iubet. Ar. Amor morari ulterius haud patitur. Pon. Sile. Aperiet ista tempus, et lucem dabit Rei tenebris obsitae. Ar. Excusso tubo Terrebo monstra. Pulverem huc nitri exhibe. SCENA QUARTA. Aretinus ex veste, et addita inscriptione mortuum filium arguit, et deplorat. Aretinus. Ponus. Florillus. Et fascia, et chlamys, et gladius Evergetae est. Pon. Aretine, quidnam exsistimas? Ar. Quoddam sapit Res ista monstrum. Nonne dicebas suam Ivisse ad Euprepiam? Flor. Iterum dico. Ar. Hoc loco Euprepia degit? Flor. Ire ad Euprepiam suam Sed dixit ipse. Ar. Fraudibus dominum, et dolis Mendacibus circumvenis. Certe salus Proxima periclo filii nutat. Pon. Metus Tibi ipse fingis, nullus ubi metus est mali. Ar. Suspecta merito est lucta, qua, semper patri Obtemperare assuetus, Endoxam abnuit. Pon. Summam timoris explica. Ar. Forsan sibi Ipse laniantem in viscera mucronem manu Violenta adegit. forsan infelix dedit Pendere collum ex arbore. Ah genitor! meum Natum peremi. Pon. Sponte si periit, Patrem Quae culpa tangit? Ar. Quod voluntati obvius Steti, ac amoris nescium ad amorem impuli. Pon. Atque inde se peremerit? ferrum sibi Immerserit? Quod huius indicium exhibes? Ar. Et fascia, et chlamys et gladius Evergetae Loquuntur. Pon. At non nuntiant morti datum, Aliquo latebit nemore. Ar. Sic Superi velint. Optare, non sperare genitori hoc licet. Pon. Opima spolia haec arbor Alpheno dedit: Scrutemur ante cuncta; fors aliquid facis Absterget umbras. At. Arborem hac, patriae, ac patri Moriturus, isto Evergetes spolio induit. Miserande genitor! Pon. Lege rationis rege Fluctum doloris. Ar. Pereo! Pon. Florille huc aquam. Ar. Infauste genitor! durus obtentae preci Aurem negavi: fascino illectus pio Patribus ademptam purpuram ambivi, et iubar Regale frontis, sortis oblitus meae, Securitatis, gaudii, pacis, boni; Quod sub mapali rustico Aretinus tuli. Supplicia facto paria non insons fero, Ampleque mereor. Arborem hanc, patriae, ac patri Moriturus. O si Parca rupisset prius Mihi stamen! una morte periissem. Miser, Nunc morte gemina. et filii, et mea occido. Abrumpe vitam Lachesis, ut natum sequar: Mortis per umbras filii amplexus petam. Quid vivo frustra, quando pars melior meae Vitae perempta est. Po. Arborem hanc, patriae, at patri Moriturus, isto Evergetes spolio induit. Fateor, acerbum vulnus est animo patris Talis peremptus filius, tamque obsequens, Tam cereus, tam facilis, ac tantae spei. Sed ubi repetere perditum iam non licet. Malo obsequendum est: fluctui danda est ratis, Cum non licet pugnare Magnanimum virum Casus sinistros vincere ferendo decet. Ar. Quando est ferendo: quando sed superat malum Vires ferentis, opprimit, quem sic premit. Po. Quandoque navis fluctuum arbitrio data Secura portum tenuit. Ar. Id rarus tulit Eventus. Po. Etiam rarus eventus tibi Succedere potest. Ar. Crebrior terret magis. Quae facta video saepius, prudens mihi Ventura timeo. Po. Est facilis in peius fides. Ar. Ubi nulla rima pandit ad melius viam. Po. Fortuna qua severa praemunit viam Sereniori, semper ad melius bonum Rima aliqua patuit. Ar. Nulla sed nostris malis Potest patere. Magna iam cecidit mei Meliorque pars. Si restat aliquid adhuc super. Leve est. perire coepimus. iam pertuli, Quodcumque totis gravius in fatis fuit. Et dum periit Evergeta, exhausi necem. Miserande Iuvenis! sic tibi inluctum patris Perire placuit, funere ut patrem tuo Simul permeres? Si peris, me etiam trahe Tecum sub umbras. Sole sublato super Est umbra sola patris, et periit pater, Si strata forsan ossa adhuc sparsim iacent Inhumata campis, ibo per saevas tigres, Per et leones, filium ut repetam meum. Ibo, et levamen ultimum aerumnis dabo; Videre saltem, et nosse qua periit nece. Vos interempto Evergetae luctum date. Po. Cum dolor in apice est, ipse linquendus sibi est, Ut aut fatiscat lassus, aut mora cadat. CHORUS. Ostenduntur vitae publicae pericula: privata laudatur. Idiotimia. Epitimia in persona Icari. Beatus ille qui procul Negotiis ab aulae est! Infaustus ille, publica Qui mergitur procella. O vita dura! o splendida Miseria! cur amaris? Quid est potestas publica? Professio est laboris. Quies in aula Principum Non invenit quietem. O vita dura! o splendida Miseria! cur amaris? Cum Sole curae transeunt, Cum Sole non recedunt: Habet graves meridies, Neque nox habet minores. O vita dura! o splendida Miseria! cur amaris? Quodcumque telum publicae Casum rei minatur, Prius lacessit Principes, Quam vulnerat minores. O vita dura! o splendida Miseria! cur amaris! Aulam timores occupant, Erinydesque mentis; Fraudes et aemulatio, Et livor, ambitusque. O vira dura! o splendida Miseria! cur amaris? Ep. Valete mundi cardines, Ad astra provolabo. Id. Quis hic? Ep. In alta tendimus. Id. Tuam paras ruinam. Ep. Cui sanguis ardet nobilis, Lentus iacere nescit. Qua sede Phoebus considet, Illa sedebo sede. Hac indoles sese erigit Honoris in theatra. Id. Hac indoles se nobilis Devolvit in ruinam. Ep. Luminis avarum publici Levate in alta nubes. Id. Luminis avarus publici Sterneris in sepulchrum. Ep. Io! volamus. Id. Io tuos Casus ad astra tendis. Numquam secundus exitus Immodica vota honestat. Ep. Heu! Id. Nonne dixi? Credite, Gravis est ruina ab alto. Quicumque tentat ardua, Quaerit suam ruinam. Privata amare discite, Suaque quisque sorte Contentus esse: discite Amare tutiora O vita felix! lumine A publico remota! Tu sola regnum possides. Et sola non amaris. Tu sola motus comprimis, Et exhibes quietem. Tu sola nescis crimina, Et sola non amaris Tu sola carpis otium, Tutosque nocte somnos; Tu sola vivis innocens, Et sola non amaris. Tu sola turbae incognita es, Sed tibi, Deoque nota. Tu sola felix occubas, Et sola non amaris. O stulta gens mortalium, In profutura caeci! Amate, quae vos enecant; Ego tutiora amabo. Ego hic remota ab urbibus Leni fruar quiete. Ignota moriar urbibus, Mihi Deoque nota. ACTUS III. SCENA PRIMA. Aretinus ob filium amissum dolore agitur, videturque sibi identidem eius umbram videre. Aretinus solus. QUocumque gradior, filii genius meos Stat ante vultus. Capto, nec capio tamen: Sequor, nec assequor: suo est praesens patri, Fugitque semper: Specto, respectat: loquor, Ridet modeste: blandior, rursum mihi Blanditur ipse: lacrimor, lacrimas meo Detergit ore: fronte maerorem induo, Maerore prohibet: tacitus haec auri ingerit: Maerore, genitor, abstine, et pectus gravi Pondere doloris exime: dolorem mea Sors non meretur; quando me meis beat Fortuna votis. Ista mihi nocte, et die Versat, reversat animus, et pugnant simul Gaudia dolori, gaudiis dolor. Volo Premere dolorem gaudio at superat dolor; Quando, quod adfert gaudium, est umbra: et dolor Ab orbitate nascitur vera domus. Quid sit perisse filium, nemo capit Qui prole caruit. Rursus hic Evergetes Stetit ante vultus parris, et ridens ait: Luctum voluptas claudet. At quaenam patrem Tanget voluptas, quando non fas est meo Nato potiri? Hic unus omnia mihi erat: Hoc perdito omnia perdidi Hac rursum volat! Adsum inquit, O mi nate, quo patrem fugis! SCENA SECUNDA. Evergetes mutato habitu, simulato capilli, vultu, et loquela, assumpto Meritini nomine, dum ignotus parenti servire petit, in filium adoptatur. Aretinus. Meritinus, seu tectus Evergetes. Mi nate! Me. Domine! Ar. Quem teneo? non est meus. Me. Mi Domine, parce, incautus huc gressum impuli. Ar. Tibi nemo visus, semita hac trahere gradum? Me Quis Domine, quaeso? Ar. Evergetes. Me Nomen quidem Saepius ad aures istud allapsum est: tamen Evergeten de fronte non vidi. Ar. Via hac Quis ambulavit? Me. Ego Domine! Ar. Nemo obvius? Me. Te nemo praeter. Ar. Mira res! tamen hic fuit, Ubi tu pedem defigis, ubi veniens gradum rogas? Huc attulisti. Me. Verus? an fictus fuit? An ipse? an umbra Evergetae? Ar. Quid me hoc An vera sint, an ficta, quae sequitur amans, Nec ipse novit. Utraque per amorem trahunt, Utraque dolorem leniunt. Me. Multum interest. An vera sint, an ficta. Ar. Sed amans non videt, Quando omnis illi fictio tangit pari Gustu medullas. Dum careo vero bono, Me pasco ficto. Me. Sed vices veri boni Bona ficta non supplent satis. Ar. Verum est: tamen Quando carere fata me veris volunt, Recreare mentem umbratili indulgent bono. Sed ficta species gaudii excessit quoque. Me. Vera frueris. Ar. Quando? Me. Quando tu voles. Ar. Haec innocenter loqueris ignarus rei. Sed unde iuvenis? quo gradum? Me. Infelix patris Fortuna memet esse peregrinum iubet; Servire egestas cogit. Ar. Hoc Iuvenis iugum Non promereris. Sorte meliori tuam Fecere mores indolem dignam, Me. At facit Mendicum egestas. Ar. Saeva sic semper bonos Fortuna vexat. Ergo servire est tibi Mens fixa? Me. Et est necessitas. Ar. Etiam mihi? Me. Ego me beatum dixero, sorte hac frui. Ar. Si fata iubeant. Multus est Evergetes, In fronte, in oculis, in genis in moribus, Totaque corporis indole. Me. Heu! prodor. Ar. Quid est? Quid ora vertis? Me. Tangor affectu tui, Dum tanta me benignitas miserum excipis. Ar. Fueris misellus hactenus, iam non eris. Me. Si vis beatum facere me, solus potes. Ar. Volo. Me. Tuis me servulum servis iube. Ar. Hoc nolo. Me. Summum sortis hoc duco meae. Ar. Quod flagitare te decuit, hoc flagitas, Conferre quod me convenit, ego conferam. Me Servire sinon sustines servis tuis, Servire tibi, sed ultimum eservis iube. Ar. Non impetrabis. Me. Ergo deceptum prior Conditio me torquebit. Ar. Aerumnis modum Conditio melior statuet. Me. At prohibes tamen Tuos clientes inter accessum mihi. Ar. Nolo clientes, nolo famulorum gregem. Me. Quid ergo? Ar. Maius genius, et mores tui Merentur aliquid. Me. Vile quodcumque est, mea Est merita supra: vilius quoque est, tibi Maiore gustu serviam. Ar. Hac ipsa prece Maiora poscis: pertinax seitem bonam, Quam fugis, habebis Filium te ego mihi Post fata adopto Evergetae, genitor nisi Tuus recuset. Mer. Id scio, Patri meo Equidem placere, sed supra sortem meam est, Supraque vota. Ar. Non tamen merita supra. Inte lucrabor filium, quem sors patri Iniqua rapuit. Mer. Ast ego partes agam Servi obsequentis. Ar. Quod tibi est nomen? Mer. Pater, Omnisque me familia Meritinum vocat. Ar. Adludit istud nomini nomen, mei Evergetae. Illud voce Romana exprimis, Quod voce Graeca Evergetes. Meritum dedit Utrique nomen, nominis at nomen dedit Utrique morum candor, et vitae tenor. Meritine. Mer. Domine. Ar. Me patrem posthac voca, Meritine. Mer. Dne. Parce dum advocem patris Afluesco. Ar. Totam Evergetae assume indolem, Mer. Quaqua licebit, genitor, in me Evergeten Patri exhibebo. Ar. Sic mihi spondent tua Virtus, tuusque genius, et morum indoles. Constabis ista? Mer Filium dum me tuum Patieris esse, gutta dum calidis fluet Venis cruoris. Ar. Ergo iam meus es. Mer. Tuus Et esse cupio vivus, et tuus mori. SCENA TERTIA. Ponus suadet filiae suae Endoxae, ut postquam Evergetes interiit, ipsa ad alium sponsum animum adiciat; sed frustra. Ponus. Endoxa. Mea nata, nondum sponsa, iam vidua es. Habes Infesta caeli fata. vix annus caput Erexit alter, tertius sponsus tibi Cecidit in urnam. Siccine infatis Dii Scripsere brevia gaudia, et longos tibi Endoxa luctus? End. Numinis regimur manu: Illo volente faustitas votis litat, Illo volente faustitas rursum cadit. Decreta menti fixa sunt, Evergeta Transcripto in astra, nullius fidei fidem Ultra obligare, ferre viduales dies, Sortemque sponsi nesciam. Pon. Sed non potest, Dilecta nata, non potest, tua sors diu Carere sponso. Regii generis status, Et multitudo prolium hoc vitae genus, Endoxa prohibet. Queis Deus celso dedit Sedere solio, iussit aliorum bono Vitam obligare. End. Non tamen nostro malo, Sic serviendum ceteris, nulla ut mei Iactura fiat commodi. Pon. Quid nata ais? Pronuntiatum hoc mentis est humilis: suis Plebeius animus commodis servit: cui Scintilla flammae Regiae in venis calet, Bono obligatus civium, minimum suis Gaudet studere commodis. Qui te velit Endoxa sponsam, multus est sponsus super. End. Sed qui vel aequet merita, vel penset pari Virtute raptum Evergeten, nullum dabis. Pon. Dabo hoc amanti. Nobilis mentis bona, Natura facilis, genius humanus, gravis, Clemensque vultus gratia, modestus tenor, Adulta pietas, cura Caelituum, timor Et amor Tonantis, publicae studium rei, Animusque prudens, et sinus mentis capax Curarum, et ignis pectoris magnis amans Exercitari rebus, et gravium humerus Patiens laborum, decora virtutum omnium Fecere dignum Evergeten Endoxa; tamen Odiosa comparatio est: mores sui, Sua quemque virtus ornat, et dignum facit. End. Sua quemque, sed et Evergetem, o genitor sua; Cui quisque cedit sponte. Da mi Evergeten, Endoxa vivet. Pon. Ne mo non fieri potest Evergetes. virtute si quisquam tibi Minor videtur, esse per honorem potest, Conditio saepe fecit eximium, cui Non favit usque genius, et morum tenor. End. Sperare possum; habere sed malim optimum. Deliberandi causa non ursit prius, Cum singulorum vota traxisset sua Evergetes virtute: nunc maior me agit; Cum quaero ab omni parte, quaesitum tamen Nusquam reperio Evergetem. Pon. Endoxa, hoc licet, Deliberare: statuere at debes quoque Deliberanti vita ne pereat. Moram Consilia sana postulant; sed si mora Trahitur in annos, implicat mentem gravi Nebula, nec ante finis aspicitur rei, Quam fata stringant spiculum, et tandem occupent Deliberantem Statue, quod natam decet, Te vinculare lege coniugii End. Pater, Iam constitutum est: qui placuit, adhuc placet. Aut nubo soli Evergetae, aut solum pari. SCENA QUARTA. Super dolore patris dolet Evergetes, nunc Meritinus. Ut maerorem soletur, fingit literas, quibus patri significat, superstitem vivere Evergeten. Meritinus solus. Quot ille vultus fingit, et cordis vices Immutat idem? fervet, elanguet, riget,. Anhelat, ardet, aestuat, plorat, calet, Amat, doletque. Filium quaerit, quem habet; Defletque raptum morte, quem vivum videt. Poterone gemitus patris, et amoris vices Fletusque siccus cernere, et fraude impia Adhuc latere? Potero tot suspiria, Luctus, dolores, lacrimas, maesti senis Tolerare, meque tegere, vel nullum dare Natus levamen? lene solamen dabo. Senex meretur, filium decet, gravis Aerumna poscit. Litteras fingo, solo Missas remoto a filio. Vivum sciat, Qua parte mundi vivat, haud multum interest. Percepta vita filii patrem sibi Iterum reponet. Mortuum deflet, sciat Vivere; resident lacrimae; ad vitam pia Redibit arte, et filium urgebit minus Maeror alienus. Huc pater tendit gradum Quid est? quid adfers? - - SCENA QUINTA. Litteras, tamquam ab ignoto acceptas exhibet Aretino Meritinus: exhilaratur pater, filium undique quaesiturus abit. Aretinus. Meritinus. - - Nate, quo vertis gradum Veniente patre? Mer. Qui hic stetit, tabulas dedit Tibi exhibendas. Ar. Cuius oblatas manu? Mer Id non rogavi. Ar. Signa num fallunt senem? Hoc est sigillum Evergetae? hic Evergetae Character est, Quis tibi dedit tabulas? Mer. Mihi De fronte numquam visus est. Ar. Forsan datae Fatis priusquam cederet, mortis genus Narrant parenti, et funeris strati locum. Vivus, valensque Evergetes maesto patri. Avere maestum filius patrem iubet. Haec, ut dolorem lenias, scribo. Scio Videoque calidas lacrimas causa mei A te profusas, audio gemitus; meo Et ipse corde lancinor. Patris dolor In me redundat. Sorte cum fausta fruor, Hoc cruci at unum, quod meus genitor doles. An ista ab alta siderum scribit domo? An ab remotis ultimi mundi plagis? Sed mitte luctus, dulce lenimen cape. Vivo: quid ultra genitor anato petis? O nate! vivis! vivo, mi fili, quoque. O me beatum; Evergetes vivit meus. Vivo: quid ultra genitor anato petis? Audi, quid ultra genitor a nato petat: Ut te reponas patriae, ac patriam tibi. Non crede natum, genitor, immemorem tui: Saepe tibi praesens adsto, tu praesens mihi. Videor parenti, videoque parentem. Procul Numquam recedo, quamlibet credar procul. Sic est; vel umbra filii. vel filius Oberrat oculis. Si procul non es, redi Minate; reddete mihi, et memet tibi. Dilecte genitor, parce lamentis, tuum Lacerare natum: parce. Quo ploras magis, Hoc saeviore dente mihi scindis fibras. Quis temperare lacrimis possit satis? Tuus dolor meus est dolor. Vivo, tamen Si et usque et usque diffluis lacrimis, facis Quod esse factum credis, et defles pio Errore. Parce nate, si iniussus dolor Me rapiat ipsum mihi reluctantem. Impotens Affectus omne mentis imperium excutit. Dolere, non dolere, vix quisquam potest Adlibitum. Amantis istud ingenii est, rapi Dolore. Si me postulas vivum, abstine Defler e lacrimis mortuum. Vivo: vale. Sed unde scripta pagina est? nullum locum Fini adnotavit. Nate, quid torques patrem? Si non amarem, dicerem ingratum: tamen Vel sic parenti gratus es. Vivis: mihi est Aliquod levamen. Nuntias vivum: cupis Fortasse quaeri. Saepe sic praeceps rapit Iuventa in actum; cumque regressus pudet, Revocari amat. Nihil moror. Raptus ferar Silvas per omnes. Nullus est nimius labor, Durusve amori. Nate, tu mecum quoque Evergetem require. Mer Mi genitor, tuus Iam quando vivit filius, natum abstine Me nominare; servus ut dicar, iube. Vices peregi Evergetae; rursus migro Sortem in minorem, sed mihi excelsam nimis. Ar. Sors ista binos sustinet. Nam Evergeten Natura amanti filium patri dedit, At te voluntas fecit. Et es, et eris meus Meritinus, aut Evergetes alter. Boni Superi, favete, ut perdito ex uno duos Pater recipiam filios! Mer. Aut ut vices Unus duorum penset. Ar. Huc urge gradum Meritine mecum, qua trahit et amor, et dolor, Stat mente fixum, non prius somno dare Levanda membra, quam meus natus mihi Reddatur iterum. Perge, dispersam trahe In haec iuventam studia, ut amissam patri Sobolem reponat. Quisquis inveniet, manu Condigna studio praemia e nostra feret. CHORUS. Ostenditur vitae publicae necessitas. Idiotimia. Epitimia. Prometheus. Promethei figmenta. O quam diu Prometheu Vagaris inter astra? Descende tandem Caelite Armatus igne Solis, Limoque redde spiritum. Descende: quid moraris? Ades Prometheu? Prom. Iussibus Adsum tuis paratus. Quid Diva mandas? Idiot. Ad mea Effinge verba massam. Vides, ut omnes publici Ardeant amore Solis; Privata tangunt neminem. Homines volo, saluti Suae studentes, simplices, Probosque. Prom. Parva tali Minorque flamma sufficit. Aduro. surge. consta. Et tu movere. surrige Tu corpus. Hic morare. En iussa facta. Idiot. Quid piger Collaberis? resurge. Insiste pedibus. plumbeum Caput reflecte Collum Attolle rursum laberis? Studium omne perdo tecum. Tu stertis altum? ut dormias, Tibi data flamma caeli est? Assurge. Credo in terream Rursus abiisse massam. Assurge: fulcro sustine Pontus luti labantis. Actum est. Prometheu quam rudem His spiritum indidisti. Prom. Sic iussit is, qui arbitrio Solum, polumque flectit: Quoscumque privato paras Minore adure flamma. Sed quos refervo publico, Maiore adure sole. Epit. Ergo age Prometheu, publico Aptum mihi refinge. Prom. Hic totus ignis ardeat, Rex suscitandus orbi est. Vides, ut est serenior, Amoeniorque vultus! Omnisque gestus comptior, Capaxque mens honesti! Proloquere piscis: quid sapis. Prom. figm. Audite nostra iussa Massae rudes. Non audior: Altum trahunt soporem, Audite: flagra prompta sunt Si verba negligantur. Audite: pondus tollite: Pigrum levate corpus. Insistite pedi. Occurrite Furentis hostis armis. Hic intus ardet: ilico Aquis domate flammam. Abite: tuti vivite: Agros coloni arate. Ego vigilabo publico, et Periculi monebo. At non pigri vos iussibus Parebitis monentis. Idiot. Pudet Prometheu perfide, Dolose, fraudulente, Et innocentis proditor! Sic me opprimi iuvabat? Excedo nunc, sed criminis Tui revertar ultrix. Epit. Prom. Abi: et remotam publico Sectare stulta vitam, Quae nec movetur, nec movet, Nisi publica iuvetur. Ut inter astra Cynthius Dat singulis vigorem, In membra cor ut dividit Animantque, sanguinemque: Sic Principes Rem publicam Animamque, sustinentque, Ergo est latere turpius, Honestius patere. ACTUS IV. SCENA PRIMA. Ponus ex Florillo intelligit Evergeten vivere: in spem redit Endoxam suam eidem matrimonio locandi. Ponus. Florillus. FLorille, vera nuntias? an me dolo Fallente ludis? Fl. Omne redivivum sonat Evergeten nemus. Po. Unde? quis famam tulit? Fl. Aretinus ipse pagina accepta legit Superstitem esse filium. Po. Sed quis dedit? Quis exaravit paginam? Fl. Ignotus tulit, At scripsit ipse Evergetes. Po. Ex quo loco? Fl. Hoc non notavit. Po. Fraudis hic aliquid latet. Memini, quod ille ab arbore appendit suae Mortis epigramma: fascia et pendens chlamys. Evergetae ensis signa non dubia dabant Per lemma mortis. Arborem hanc, patriae, ac patri Moriturus isto Evergetes spolio induit: Et iam redisse fertur ad vitam. Fl. Redit. Po. Sic falsa nempe scripta testantur. Fl. Fidem Facit ipsa dextra Evergetae. Po. Si mortuus Evergetes est, scribere haud potuit Fl. manus Obiisse numquam funus extremum probat. Po. Nosti tenorem paginae? Fl. In promptu est. Po. Lege, Epistola, Vivus, valensque Evergetes maesto patri, Avere maestum filius patrem iubet. Haec ut dolorem lentas, scribo Scio, Videoque calidas lacrimas causa mei A te profusas; audio gemitus; meo Et ipse corde lancinor. Patris dolor In me redundat Sorte dum fausta fruor. Hic cruciat unum, quod meus genitor dolet. Sed mitte luctus; dulce lenimen cape: Vivo. quid ultra genitor, a nato petis? Non crede natum genitor, immemorem tui. Saepe tibi praesens adsto, tu praesens mihi. Videor parenti, videoque parentem. Procul Numquam rededo; quamlibet credar procul. Dilecte genitor parce lamentis: tuum Lacerare natum parce. Quo ploras magis, Hoc saeviore dentem hi mordes fibrae. Tuus dolor meus est dolor. Vivo, tamen Si et usque et usque diffluis lacrimis, facit Quod esse factum credis, et defles pio Errore. Si me postulas vivum, abstine De flere lacrimis mortuum Vivo: Vale. Po. Utcumque res est clara. Quid genitor ait? Fl. Dolor omnis in spem versus est. Evergetem Et hac et illac quaerit, et totam occupat Silvae iuventam ut reperiat. Certum tenet Non procul abesse. Tempus id suadet quoque, Quo se paternis laribus eripuit, procul Non abmigrasse. Po. Vana quae finxit modo Imago veri, agnosco. Spes animo redit, Quae pacta nostra firmet, et sponso meam Felice natam prosperet. Quae credidi Erepta vota, video dilata. Avolat, Revolatque sors secunda, et ingenti fugax Si cor dolore sauciat, rediens pari Instaurat animum gaudio. Non est spei Statuenda meta, quando res omnes iacent. Etiam procella in ultima affulget salus. Hoc est quod animus dixit Endoxae meae: Stat inquiebat, qui placuit, adhuc placet, Aut nubo soli Evergetae, aut solum pari. Habes, quod optas filia. Vivit tuus Evergetes, Flor ille, ad Endoxam praei; Fluere natatu nuntia fausto ratem Votisque pandi semitam: Vivi tamen Evergetae nil memineris: patrem sequi Plenumque ferre gaudium natae refer. El. Volabo; iussis impiger fungar tuis. SCENA SECUNDA. Evergetes clam cum Euprepia agit. Observatur a Batillo, nec caecus esse, nec blaesus, Evergetes. Euprepia. Batillus. Fauste pericla fregimus Semper tua Sic profuerunt, Diva consilia. Eup. Hactenus Nil suspicatur genitor? Ev. Omnino nihil. Eup. Servire num te patitur? Ev. In nati locum, Me iussit esse filium. Eup. Mi Evergetes Bis sorte gaudes filii: natus semel, Deinde lectus. Alteram sortem dedit Natura; a moris alteram affectus dedit. Ev. Utraque felix sorte sum: quodque unicum Semper vovebam, vivo, documento tuo, Curis solutus, coniugi liber metu, Metuque regni fluctuum; et vano capi Rerum colore nescius, veras opes Animi, voluptae limpidos rivos sequor, Puramque capio gloriam, et dominus mei De me triumpho. Eup. Laudis hoc verae decus, Hoc esse crede proximum ad Superos itur. Sed nate, quid si filii optati decus Parem procellam concitet? quid si tori In iura, et inde in iura regnandi trahat? Ev. Dum stirpe natus Regia ignoror, nihil Reor timendum. Sceptra non nubunt, nisi Pari: superbum sanguinem sanguis legit Superbus. Esse rustica natus casa Dum videor, alti stemmatis cautus bene Eludo amores. Aula, quem vili satum De plebe credit, arcet a sceptris procul. Eup. At saepe sceptrum rustica rotavit manus, Ev. Vel vi, vel astu. Vi nihil quaero: nihil Doli per artes. Nemini ignoto datur Regina sponsa. Quaeritur notus pater, Avique noti, et Regia stirpe editi. Ba Estne Meritinus? verba sine scopulo exprimit, Eu. Tamen cavendum moneo. Dum cedit dolus. Ne fide nimium. Saepe qui tectus favet Dolus, nocet deprensus, Bat. Ex isto angulo Venabor astum. Ev. Prima cum ex voto obtigit Fraudis paratae lines, secundam traho. Quicumque amoris semper est felix dolus. Eup. Non creditur amor esse, qui fingit dolos. Simulare fraudes vera vix potuit fides, Ev. Cum casus urget, exuit vultus amor, Omnesque formas induit. Eup. Sic est: licet Subire larvam, quando sub larvae dolo Fideliore fulget ornatu fides. Mi nate, rursus moneo, bene cautus late. Abi, ratemque prosperis ventis age, Ev. Meritinus esse rursus incipio. Vale. SCENA TERTIA. Batillus conversationem Meritini cum Euprepia secum expendit, et fraudem suspicatur. Batillus solus. Suspecta res est. Aliquid in puero latet, Quod non videtur. Sponte profitetur dolum Fraudemque, non deprensus. Ex voto obtigit Ubi prima fraudis linea, secundam traho. Quae prima? quae secunda? Si memet meus Non fallit error, plenus hic technis puer Nil humile tentat: Nympha conspirat, monet, Urgetque coepta et cauta moliri iubet. Molitur ergo quidpiam. Sed quid; satis Nondum videtur. Adde. qui blaesus fuit, Hic expedite loquitur. Haec magni probant Doli architectum, et conditum produnt scelus. Non vacua mens est scelere, quae larvam, induit, Simulare fraudes candidum pectus fugit. Referam parenti? versus in furiam exiget Domo scelestum. At exigat. Talem dolus Poenam meretur. Commodum, en prodit senex. SCENA QUARTA. Refert Batillus Aretino, quae acta clam a Meritino cum ignota Nympha observavit. Unde indignatus Aretinus, Simulatorem sua domo exigere statuit. Aretinus. Batillus. Neque tibi visus uspiam est natus meus Batille? Ba. Vidi Domine, sed vidi dolens. Ar. An forte caesum, aut dente discerptum ferae? Ba. Vivit, valetque filius. Ar. Sed quis dolor Tetigit videntem? Ba. Moribus quod se tuis Non usque dignum fingat Ar. Indignum meo Aliquid patravit filio? Ba. In patris domo Et ferme in oculis. Ar. Natus in patris domo est, Quem nemore toto quaero? Ba. Meritinus domi est Ar. Iterum parentis pectus ingenti feris Vulnere Batille. Ba. Quod tuus natus domi est? Ar. Quod non domi est. Ba. At huc modo gressum intulit. Ar. Sed non meus. Ba. Tuus ipse Meritinus. Ar. Meum. Evergeten requiro. Ba. Meritinum tuum Loquebar. Ar. At quod ille patravit nefas? Ba Quod architectus fraudis occultus solet. Ar. In me? Ba. Dolenter profero. Ar. Profer tamen. Ba. Scitum dolebis, scire quod nimium petis. Ar. Suspicio dubii criminis torquet magis, Quam crimen ipsum Ba. Iuncta solamen dabit Incertitudo. Ar. Semper in peius fides Propensa credit omne patratum nefas, Quod quis patrare potuit. Edic, quod scelus Meritinus ausus. Ba. Eloquar iusso tuo. Hic ubi virentem frondium scenam explicat Umbrosa silva, prodidit fraudes suas. Matura Nympha (nomen ignotum mihi est, Ignota species) Nympha consilium hoc dabat: Tamen cavendum moneo. Dum cedit dolus, Ne crede nimium. Saepe, qui tectus favet Dolus nocet deprensus. At rursus Deae Meritinus haec reposuit: Ex voto obtigit Cum prima fraudis linea secundam traho. Quid machinetur, assequi non est meum. Ar. Cum prima fraudis linea ex voto obtigit. Traho secundam. Planus est aliquis dolus; Sed involutum nube penetrare haud licet. Quae prima fraudis linea ex voto obtigit? Confundor animo; nec satis clausae patet Imago fraudis Aliqua non certa dedit Indicia mentis? Ba. Quidquid hic fraudis latet Amoris esse suspicor. Ar. Amoris dedit Indicia? Ba non occulta Namque sic ait: Cum casus urget exuit vultus amor, Omnesque formas induit. Ar. quisnam Deae Vultus monentis? forma qua? vel quis color? Ba. Statura honesta est, Vultus aspectu gravis, Matura species, subniger frontis color, Simulque vegetus. Ar. Fallor? Euprepiam notas. Rapuisse patri Evergeten non est satis, Etiam innocentem rapere Meritinum volet? Sit licet honestum semitam Euprepiae sequi, Seseque lege regere privata; tamen Non usque honestum est, publici pondus boni Subire nolle; quando quis sensu omnium Censetur aptus; quando quem hoc pondus iubet Subire numen. Iste, quem optavi, puer Quamvis parente rustico natus; tamen Virtute sortem patris excedit sui; Olimque magnum publico poterit bono Firmamen esse. Si domi est Iuvenis, domi Tenebo clausum Nolo cum Euprepia ineat Commercium Ba. Ut sit indolis magnae, tamen Molitur aliquid fraudis. Ar. Et quidnam putas? Ba. Domine, impeditae credis hunc linguae? Ar. Probat Istud loquela: Ba. Tacitus ex antro audii Diu loquentem, verba sine scopulo fluunt Non impedita Ar. Blaesulus non est? Ba. Minus Parente. Ar. Blaesus at fuit? Ba. Puto dolo Finxisse linguam. Ar. Vera si narras, dolus Pueri tenetur Ba. Vera narravi, Deo Firmanda teste. Quodque manifestum dolum Probare credo. quando supremum Vale Deae reposuit? Diva, dicebat Vale: Meritinus esse rursus incipio. Subit Suspicio mentem, nomine sub isto tegi Infame quiddam. Ar. O nominis probrum mei, Scelerate Iuvenis! Ergo sum visus tuis Materia digna fraudibus? Non est meus Doli magister; fraudis et tantae artifex. Tentabo pueri verba: si imponit seni, Fraudis retectae debitas poenas dabit. CHORUS Ostendit et sibi, et aliis vivendum esse. Pax. Idiotimia. Epitimiae. Satis est belli: ponite ferrum: Ponite saevum corde furorem: Pax ego iubeo, ponite bellum. Huc mihi gladios, huc arma mihi. Utraque paci reddita festis Utere rebus. Nil sine pace Datur humanis laetum in rebus. Id. Pareo iussis o Diva, tuis Exuo ferrum, pono furorem. Ep. Pacis amoenae iussa amplector, Positis armis ruo in amplexus, Soror, o animi dulcedo mei! Idi. Soror, o melior vita sororis! Epi. Nectarque meum! Id. Caelumque meum! Porrige dextram. Ep. Tu mihi laevam. Pacis amoenae in vincula sponte Utraque ruimus. Pax. Sic vos vitam Laetam alternis trahite officiis. Idi. Pulchrum est, aliquid dare privato. Epi. Pulchrum est, aliquid dare communi. Utraque. Sic nemo dies agat, ut tantum Sibi se impendat. Sic nemo dies Agat, ut tantum publica curet. Pax Publica pereunt, si quisque suis Studeat rebus: privata cadunt, Si communi nemo studeat Utilitati. Om. Sic ergo dies Quisquis impendat, se ut possideat, Dominusque sui constante manu Teneat frenum: quantumque licet, Publica sollers commoda curet. Ep. Est segnities, nimium fugere; Id. Est ambitio, quaerere nimium Populo exstare, et dicere iura. Volo communi. Ep. Volo privatae Utr. Vivere curae. iunctaeque simul Semper agemus. Felix vita! Ambitionem, quae moderatur: Quae se, et populos una lege Flectit honesti. Sic vivemus. Id. Ego communis studiosa boni: Epi. Ego privatae studiosa rei. Viraque. Utraque curam geret utramque. Om. Felix vita est, quae dum surgit, Sese imperio meliore sui Sub iuga cogit; quae dum premitur, Tenet excelsae solium mentis. Sic vivemus. Sic vivemus. ACTUS V. SCENA PRIMA. Increpitum Meritinum, nec blaesum esse, nec caecum deprehendit non sine indignatione Aretinus. Aretinus, Meritinus. FAllax Ulysses! patriae, ac patris probrum, Senisque amantis proditor! Merui hoc tuis Captus miseriis, ludus ut fierem. Mer. Pater! Ar. Non sum scelesti capitis. Mer. At fueras tamen Ar. Pudet fuisse mer. Domine! Ar. Sed non perfidi, Nec fraudulenti, et impii servi. Me. Polum, Et iura testor sanguinis, non sum nocens. Ar. Scelerate, nondum tela periuram times Ultura linguam? Mer. Lingua cum peccat nihil, Nihil horret iras fulminum. Ar. Periurio Violas olympum. Mer. Innoxiae mentis voco Testem Ar. Nocentem culpa quem fecit, nequit Polus innocentem dicere. Me. Nocentem minus, Cum nulla mentem culpa sceleratam inquinat. Ar. Iam fraus tenetur. Noster has artes amor, Has machinas te docuit; ut miserum senem Tui misertum luderes? Mer. Quidquid vides, Amoris artes, fidei, et obsequii vides. Ar. Amoris? artes video fallendi, et dolos Per mille ductos machinas, Lingua negas Crimen, quod actis perfide fateris tuis. Speras dolosa posse me larva capi? Mer. Quod lingua loquitur, acta testantur, scelus Nequit fateri lingua, quod vitae tenor Negat. Ar. Ipsa lingua crimen et negat, et probat. Larva sub una milie velantur doli. Edic sceleste: blaesus es? dubitas? taces? Me. Etiam innocentem verba destituunt. Ar. Palam Fatere fraudem blaesus es? rursum taces? Me. Audis loquentem Aretine! Ar. Fallentem audio. Depone larvem: fraudis est pridem satis, Pronuntiare Sigma te iubeo. Me. Pater, Lingua impedita est. Ar. Quando praesentem me habes: At cum latere te putas, quando tuos Euprepiae amores explicas. (Me. Superi boni!) Ar. Tum tibi solutis vinculis sermo fluit. Me. Euprepiae amores? Aret. Calide in fraudes puer! Sine nunc amores; vis trahere ad alia senem: Quid ad hoc reponis? blaesus? a lingua integra es? Me. Pater, fatebor: quidquid hic fictum vides, Amor suasit. Ar. Quo fidem dictis facis? Hoc nempe firmant illa secreto angulo Commissa verba: quando mi ex voto obtigit Incepta fraudis linea, secundam traho. Hoc est amare? in lineam textos dolos Agere? Mer. Videntem mentis arcanae sinus Testor Tonantem, nil mali hic actum est doli. Aret. Si nil mali hic actum est doli, cur tui exitum Malum timebas? cur revelari dolos Tua Diva vetuit? Mer. Diva? quam tectum est nihil! Ar. Etiam hoc negabis? Nonne dicebat tibi: Tamen cavendum moneo: cum cedit dolus, Ne crede nimium. Saepe qui tectus favet Dolus, nocet deprensus. Haec forsan tegi Potuisse credis? scelerae non latent diu. Haec poena semper sequitur occultum nefas, Prodire tandem Sed quid est illud tuum: Cum casus urget, exuit vultus amor, Omnesque formas induit. Quos tu in domum Iuvenis amores, tacitus, et patre inscio? Scelerate iuvenis, cede; iam non es meus. Mer O parce! Ar. Cede perfide, nec oculos meos Subire posthac liceat. Exundans dolor Decernit istud. Siste. Quid si cum dolo Primo secundus pateat? Hoc non est novum. Qui fallit uno, fallere in multis solet. Dic, esne caecus lumine sinistro? an dolo Mentiris esse? Detege. O fallax caput! O exsecrande fraudis impostor! Me Pater! Ar. Patrem reposui: iudicem iam agam tuum, Qui refugis uti gratia, poenas feres. Sed quis repente vultus ex vultu emicat? Ades. Recede. - - SCENA SECUNDA. Aretinus ex quibusdam signis in suspicionem venit, quod Meritinus sit suus filius Evergetes. Aretinus solus. - Quis mihi mentem rotat Repente fluctus? Ira desidit licet Merito excitata. Patris affectus redit, Seque in medullas tacitus insinuat amor. An vultus oculos fallit? an hic est meus Everget es? sic ora, sic oculos tulit; Sic et serenum frontis explicuit diem: Sic moribus, sic gestibus, sic indole Evergetes placebat. At cur se meam In servitutem tradidit? primus dedit Aspectus aliquid, aliquid extremus notat. Sed sorte constans ludit affectus patrem. Namque Meritinus sest visus mihi Evergetes Imago semel animo indita Adhuc inhaeret prorsus, et fallit senem. Non est; sed est similis tamen, sed quid notant Ambigua verba epistolae scriptae: Scio, Videoque calidas lacrimas, causa mei A te profusas; audio gemitus. Videt? Non ergo procul est. Ipse testatur: Procul Numquam recede quamlibet credar procul. Numquam recedit? Natus ergo meus domi Mentitus habitum O stultum, et insanum caput! Nonne tibi claris istud inscripsit notis? Saepe tibi praesens adsto, tu praesens mihi. Videor parenti, videoque parentem. An potest Manifestius se prodere? Haec satis probant Evergeten hunc esse. secretus quoque Qui semper animum strinxit, id loquitur amor, Frena bo motus, blandius puerum alloquar; Fors veritatis eruam certas notas. SCENA TERTIA. Euprepia ex Evergete intelligit sua iam Aretino patere consilia; proximum esse, ut tota fraus detegatur. Suadet Evergetae, ut se Aethiopem fingat: parat ille se atro colore tingere. Evergetes. Euprepia. Fortuna fracta est: haeret in sicco ratis, Sistitque cursum. Eu Fare, quis rerum status? Ev. Patuere patri nostra consilia: furit Dolo rerecto, seque delusum gemens Ultima minatur. Eu. Nosceris? Ev. Partem tenet Iam veritatis: reliqua non poterit diu Latere. Eu. Quanta patuit ad verum via? Ev. Quanta satis esse possit ad fundum. Tenet Figmenta linguae, patuit oculorum innocens Purumque vitrum. Plura iam quaeret: Nihil Licet negare Diva, quid facto est opus? Eu. Incaute Iuvenis: nonne praemonui, nihil Ut sponte prodas? Ev. Hic nihil culpae meum est. Tu prodidisti Evergeten. Eu Ego prodidi? Ev. Tu prodidisti: nulla sed culpa est tua. Eu. Dic, quando per me es proditus? Ev. Quando piam Fraudem docebas; quando documentum dabas Caute latendi. Ev. Nullus audivit. Ev. Putas. Audivit aliquis tacitus, et retulit patri. Eu. Figmenta texis. Ev. Diva, non fallo. Mihi Tua ipsa verba obtrusit iratus pater. Tamen cavendum moneo: dum cedit dolus, Ne crede nimium. Saepe qui tectus favet Dolus, nocet deprensus. Eu. Haec a me pater Tibi dicta novit? Ev. Novit: et quidem amplius Latere suspicatur. Eu. Infelix nimis! Sed quis retexit verba secreto tibi Confisa nemore? Ev. Saxa nisi credas loqui, Venatus aliquis dicta narravit patri. Eu. Res est aperta Evergetes, quid ages? fuga Iam parte ab omni clauditur: nulla amplius Latere fas est, Fraude vel opus est nova; Retegere vel te Evergetes debes patri. Ev. O Diva, si quem suggerit ratio modum Adhuc latendi, pande. Non nosci meam Reputa salutem Eu. Evergetes, mihi mens nihil Artis ministrat. Ev. Suggerit aliquid mihi. Eu. Expone. Ev. Frontem decolor tingat color Manusque. Eu, Sana suggeris: prompta est mihi Necessitati sepia Huc ubi latex Strepitu modesto praefluit. Ev. Propera Dea Nullam supremo in apice res tolerat moram. Eu. Viden, colorem Hoc tinctus Aethiopem dabis. SCENA QUARTA. Intervenit Aretinus: elabitur Euprepia: piae fraus omnis aperitur: agnoscitur filius: vocatur vicinia: Evergetes in nuptias cum Endoxa consentit. Aretinus. Evergetes. Deprensa fraus est. Siste. Sic ludis senem? Et fraude ab una graderis in fraudem alteram? Ev. Venerande genitor, sisto me nocuum tuis Pedibus profusum. Parce, si quidquam pius Peccavit animus. Ar. Intimas pulsat mihi Vox haec medullas. Ev. Parce; sum, fateor, nocens: Quod immerentem fraude delusi patrem. Sed ipse fraudem suasit affectus. Ar. Rei Nodum retexe candida et pura fide. Quis tibi dolosis artibus mentem imbuit? Ev. Iuvenilis aestus mentis, atque instans gravi Euprepia monito. Ar. Quae mihi rapuit meum Evergeten? Ev. Quae fraudis altrices domos Regum vocabat tecta, vitiorum lares, Spelaea scelerum, fluctibus turgens mare, Viamque stygis ad ima. Ar. Quis docuit dolum Linguae impeditae? Ev. Euprepia. Ar. Quis laevum tibi Velavit oculum? Ev. Eadem Euprepia. Ar. Semper meo Adversa voto Euprepia! Quae causa est doli? Ev. Patrem ut laterem. Ar. Quis tuus pater? Ev. Satis Patuere fraudes: plura ne quaere, o pater. Ar. Plura volo: nondum nodus arcanus patet. Quae patria? quod stemma tibi? quis genitor tuus? Ev. Habes nocentem. plecte. Quisquis sit pater, Nihil ille meruit. Ego, ego sum fraudis faber? Ego dolentem gravius affixi patrem. Ar. Nomen parentis expreme. Ev. Indignum meo Me patre feci, quando. Ar. Quid texis moras? Nomen parentis edoce. Ev. Hac vivit plaga, Hoc nemore. Ar. Notus est mihi? Ev. Nemo magis. Ar. Quod semper animus dixit, in apertum venit. Quousque fraudem texis? Ev. In fundo es pater. Ar. Rubram sinistro brachio ingenitam habuit A matre stellam. Si ista se prodit, meum Agnosco natum. Brachium laevum exsere, Aperi. Quid istud Caelites? natus meus, Evergetes. Ev. Sum genitor. Ar. Occidui patris Unica voluptas. Ev. Gaudium nati, o pater! Ar. vivo superstes, quando mihi vivus redis. Ev. Vivo redivivo patre. Ar. Iam corpus lubens Tumulo reponam, quando de tumulo meus Natus redivit. Tu gradum celera, novum Adfer tegendo corpori ornatum: voca Viciniam omnem, filium evulga meum Vivere iubeque plausibus festis diem Hunc occupari. Nate, potuisti patris Videre lacrimas, quas tui affectus meis Exstrusit oculis? Ev. Genitor, hae pectus mihi Pene exsciderunt. Inde tibi scripsi. Tuis Dilecte genitor parce lamentis: tuum Lacer are natum parce: quo ploras magis, Hoc saeviore dente mihi scindis fibras. Ar. Sed nate, quid te compulit, maestum ut patrem Latere velles? Ev. Ne domo exirem tua, Amor coegit: Filium quando tuum Me cogitavi, patris avelli a sinu Durum putavi. Sed tamen volui (heu pudet) Volui patrem latere. Ar. Cur vestem arbori Spolium dedisti, fata mentitus tua? Ev. Ut esse credens mortuum fleres minus; Namque hic Tonantis diceres manum; et tuum Ferres dolorem mitius. Faciunt minus Divina vulnus tela. Ar. Qua causa patrem Evergetes latere voluisti? Ev. Mihi Ut solus ipse viverem. Ar. Hoc poteras mea In aede, nate. Ev. Genitor, erravi. Meae Parce, o Iuventae. Stare credebam simul Non posse; vivere publico bono, et mihi. Ar. Intelligo, mi nate: cum sponsam tibi Statui, futuri providus, vulnus tuae Mentis putasti. Ev. Credidi in casum me agi Nomen per altum Principis. Blandum iubar Equidem putabam; sed tamen fallax simul, Quod fronte rideat, intus implacidas agat Animi procellas. Esse dicebam magis Illum beatum, mente qui stringit suas Opes, lupoque vota compescit brevi, Modica secutus. Addidit stimulos pio Euprepia genio: Mente divitias loca, Dicebar illa: sanctius regnum tuo Require in animo, si supra sortis rotam Casusque tolli postulas: totus tibi Incumbe nate; nec tuum quidquam puta, Nisi quod repostum mente fortunam fugit. Ar. Secerne veris falsa, mi fili. Deus Vult esse Reges. Ille dispergit manu Non invida talenta. Regali pares Dat ille dotes purpura; pares quoque Dat rusticano sarculo. Ingratus Deo est, Talenta qui recondit, aut uti negat. Mi nate, caelum tanta cam dederit tibi, Supprimere noli. Numini obsequium adimis Maius, minusque sequeris. Obsequium hoc Deus A quoque, quod talenta promittunt, petit. Ev. Pater, obsequentem filium iussis habes. Ar. Depone vile tegumen. Ev. Agnosco Dei Sic imperantis iussa. Ar. Vestitu tege Meliore corpus. Ista per humeros fluat Dignumque regno Evergeten cingat chlamys. Sic apparati filium Endoxae decet. SCENA QUINTA. Adest Vicinia laetabunda. Endoxa Evergetae desponsatur. Ponus. Aretinus. Evergetes. Endoxa. Quae forma visum stringit? an vera intuor? An ficta ludunt? Ar. Vera vos species movet. Evergetes est. End. Forsan huc ultrix mei Venisti amoris umbra. Ev. An in spectrum mei Revolvor ipse? vivo. Quis vestris mea Infixit animis fata? Pon. Vitalis vigor In membra rediit. Sed quid amplexus moror? Mei voluptas pectoris, et animi quies! Ev. Mea lux amici. Ar. Lux amicorum nova Evergetes. Ev. O carior vita pater! Ar. O nate, bis nunc reddite, et tibi, et mihi, Sponsaeque amori. En. Regiae o columen domus Meliore sorte digne! iam pridem tuo Indigna amore visa sum. Ev. Digna es nimis, Nostraeque longe sortis excedis gradum. En. Humanitatis verba contemptum tegunt. Ar. Magnanima Princeps, nullus est dubio locus: Superare visa sortis es nostrae gradum. Sed quando vel te deprimis, vel nos levas, Peracta res est. Est tuus, nisi abnuas, Evergetes tuus est. End. Tua Endoxa est quoque. Constante amoris lege sancivi, ac patri Nuper reposui: Qui placuit, adhuc placet. Ev. Endoxa! Ar. Regno Evergetes reddis patrem, Patrique regnum. Po. Evergetes, quidquid sumus, Tui sumus, patrisque. Ev. Pone, quidquid sumus, Tui sumus, et Endoxae. In obscuro dies Statuerat animus agere; sed memet Deus Voluit reponi publico. Vivam tamen Humilis in alto: semper intentus meis; Semper alienis: omnium exaequo, et meus. Ar. Hoc, nate, sapere est: ista stant una bene: Sic vivere tibi, publicum ut cures bonum, Sic vivere aliis, ne tuum perdas bonum. Ev. Satis est: benigno vota solvantur polo. Communis istam plausus absumat diem. Datur plausus, et vota. FINIS.