POESIS DRAMATICA, Pars IV. Machine-readable text Avancini, Nicolai Nicolai Avancini XML version, markup prototype, December 1999 Ruediger Niehlmarkup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ avan5 avancinidramatica4.html s001.html avancinidramatica4.xml avan5/ipg html Koeln: Ioh. Wilhelm Friessem, 1679

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 March 2004 Ruediger Niehl markup Errata list item: 435. v. 3. vivus l. virus.: not identified; the erratic and frequently faulty abbreviations for the speakers have been mostly standardized. TEI header added; typed text - structural tagging complete - no semantic tagging - no spell check; Note: Some of the items on the errata list (image number 592) have been already corrected manually in the copy presented here. The manual alterations have been quietly ignored in the tagging of the machine-readable version. NOTE: In a few allegorical passages, speaker tags have not been applied (for purely technical reasons) SEMIRAMIS. TRAGOEDIA. ARGUMENTUM.

FLoruit Semiramis in Syria sub annum ante Christum natum 2200. educare a Symma Pastore Regio; Memnoni famoso belli Duci coniugio locata filios habuit Hydaspen et Hypaten. Hos educandos tradidit eidem Symmae Pastori: ipsa interim per varia bella secuta Memonnem, tandem in Asiam devenit, ubi Memnon supremus Belli Imperator a Nino Rege constitutus est, et Bactra expugnavit. Hic potissimum Semir amidis virtus se commendavit, quae castellum prima occupavit, unde postea in deditronem soacta sunt Bactra. Ut meritum huic virtuti praemium Ninus referret, decrevit Semir amidem in Asiae Reginam assumere, et Orontam neptem suam in sponsam Memnoni dare. Turbavit negotium epistola data ad alteram Semiramidem, siliam Bactrorum Regis, quae sub nomine et veste Dorili sui fratris tecta apud Ninum Regem obses tenebatur. Hinc credita Semir amis perfidiae rea condemnatur, ut hausto veneno tollatur e vita: quam ut liberaret Dorilus, manifestavit se esse illam Semir amidem, ad quam missum est venenum a Rege Bactrorum patre suo. Detecta innocentia Ninus denuo tentat aniumum Memnonis, ut sibi Coniugem cedat Semir amidem. Resistit diu Memnon; sed tandem minis in desper ationem actus, dimissa in fugam Coniuge seipsum occidit. Arbaces accusat huius caedis reos Semir amidem et Hydaspen, rursusque ad mortem condemnantur. Supervenit opportune Symma Pastor Regius cum Hypate altero Semiramidis filio. Recognoscunt se Mater et filii eo ipso tempore, quo illa ad supplicium trahebatur Significatur id Nino: superveniunt litterae apud Memnonem occisum repertae, quibus significat, quod seipsum occidat. Recognoscitur innocentia; et tandem Semiramis ad Regium Solium elevatur. Vide fundamentum Historicum apud Diodor. Siculum lib. 2.

 ACTVS I. SCENA I. Dorilus (sive tecta Semiramis Bactrorum Regis filia) queritur, quod tam diu de Patre suo novorum nihil accipiat, quam spe venturi nuntii solatur Berosus. DORILUS. BEROSUS EIUS ARMIGER. IAm sexta Luna cornuum implevit sinum, Exquo relicta patria externis ago Ignota terris, quaque fortunapater, Fraterque vivant, nescia, extremum procul Reiecta mundi ad marginem, vidcor mihi Neglecta, et exspes vivere, et tumulo pigrae Oblivionis clausa, sine fratre, ac patre. Sola, sine teste in ultimo mundo mori. Sola sine teste? Reipice: Berosus tuo Assisto lateri: quaquete casus ferat, Nunquam revellar. Nota mibi pridem rua est Fides Berose: quod tamen travius ferit Animum dolentem, nuncio nullo statum Doceorparentum Misera! quod scelus in meos Facit nocentem? ut viverent illi, necis Egotot peiiclis obvium obiecicaput: Ego paterno sponre discessi lare, Ego armasumpsi, nomen occului, meum Sexum, genusque fiaude contexi pia: Hosti ego relicta praeda victori, tuli Vincula, catenas, carcerem, exilium, et famem, Et haec rependit filiae ingratus pater, Frater sorori? O rarus interris amor Purus, fidesque candida, et fraudum infcia. Quam facile cadit ex mente, quod amicis semel Abscessit oculis! Falleris: nulla est patris, Fratrisve culpa: sed reor multo viam Argo obsideri, semita ut nulla queat A patre mittinuncius. Regum furor Non dormit unquam; et quidquid occursu sua Turbare possit vota, studiose cavet. Unum hoc dolores mentis oppressae levat. At nunsolutam carceris tetri specu, Auraeque purae redditam turus queat Nuncius adire, Cura sit quamvis vigil, Non sic in omnem semitam effundi potest, Quinaliqua amori pat eat ad notam via. Sedecce Regis aule: diverte hinc gradum, Et ex larebris aure sollicita abditos Venaresensus: forte quae nondum patent, Locus hic aperiet. SCENA II. Ninus Rex dilaudat generosum Semiramidis animum, quo Bactra invasit. Farnabazus, Hydaspes, et Leander, pronuntiant Imperio dignam: Arbaces cum aliis damnat eius temeritatem. NINUS. FARNABAZUS. HYDASPES. OSMANUS. NARBASSUS. LEANDER. ARBACES. GORBIAS. --vv- -vvv-- Martis invicti Duces, Animaeque regni, vester ad bellum calor Estnostra vita: publica Imperii quies Vestra inquiete constat: in vestris mea Portatur armis gloria Hinc mentem subit Haec una cura, munere ut digno obviem Vestro labori. Munus est magnum, tuo Laudari ab ore. Praemii si quae tamen Te cura stringit, hac Semiramidem aspice, Cuius calore noster accensus calor, Virtute cuius Bactra submisso genu Diadema adorant Regis, et posito impiae Furore mentis, rursum in amplexus tuos Se sponte fundunt. Indolem Heroae probo Sexu altiorem, cuius invicta manu Se sceptra nostra porrigunt. Merces tamen Quae digna tantae Amazoni dari queat? Regem haesitantem vestra consilia iuvent. Quid Farnabaze? Multa confundit stupor, Miransque veneror. Promptus ingenti vigor. Ars expedita, vis manus, animi calor, Providaque cura pectoris, nullo premi Mensdocta casu, semper insistens rei, Urgensque palmam fervor, excedunt fidem, Ubinoster ardor cecidit, et lassae spei Sucidit alas arduae molis labor, Herois illa, ut fulmen excussum, ruit, Unoque turres impetu afflixit solo. Viamque aperuit: quodque non potuit labor Vertentis anni, temporis spacio brevi Fastum superbae gentis oppressum tuo Iuri subegit. Nominis nostri decus, Splendorque patriae, gloria Imperii potest Merito vocari Nympha. Nam Bactris licet Posuisse solis fraena videatur, tamen Victoriae huius fama, qua late patet Orientis ora, terruit, quidquid fuit REgi timendum; quodque tollebat caput REbelle sceptris, subdere obsequiis tuis Fasces coegit. Praemium si quod velis Aequale merito reddere, hoc Princeps refer, Ut amore supra ceteros unam colas. Res est, amari a Principe, haud ullo satis Aequanda precio. Me quoque attonitum tenet, Quodsuperat hominem, facinus heroae manus. Hinc si merenti praemium dignum paras, Sapientis auro verticem cingi iube, Sceptroque fortem dexteram ornari, ac tue Lateri assidere Regis in solio. Hoc sua Merita reposcunt; dignitas tua hoc petit. Consilia saepe pessima dedere exitum Rebus secundum, et optima cventu malo Stetere saepe. Merita si quisquam putet Facto aestimari posse, virtutcm facit Sortis ministram, et arbitrum sanctae rei Casum subornat. Mentis audacis furor, Quamvis subactis hostibus palmam ferat, Virtut:s omne perdit heroae decus, Et est temeritas, laudis indignum genus, Dignumque poena. Pectore audaci nimis, Sine ratione, caeca, contra omnem probi. Mavortis artem, mente praecipiti, tui Neminis honorem in grande discrimen tulit, Totumque regnum in turbinem extremum impulit. Sed hoste fracto vicit. Hoc casus fuit. Si quis meretur praemium, casus ferat. Huic mille acerrae thure Panchaeo ardeant, Hunc mille clangant are vocali tubae. Si quod mereri praemium tamen putes Hanc temeritatem Amazonis; fuerit satis Tulisse veniam erroris incauti. Hoc tuam Probabit orbi gloriam: hinc ingens decus Benignitatis aureae in Ninum fluet. Vestigia sequor Arbacis. Si res fluant Felice cursu, casui laudis nihil Debetur. Una hanc gloriam virtus trahit, Sueque regno exterminat, quidquid sapit Casus favorem. Taceo, quis mentem mihi Impulerit horror, quando nutantem aleam Vidi Gradivi; quando permixtus sono Clangentis aeris pulvis in caelos iit, Et nube densa Martis involvit vitos. Quodprona se victoria in nostras tamen Partes reflexit, munus id magni Mithrae est. Huic vota danda, et victimae; huic multo tholi Colendi honore: cuius allapsu furor Incautus ille feminae, et praeceps calor Feliciorem rebus eentum tulit. Consrlia vestra affectuum variam sequi Viam videntur. Inde, quod amores iubent, Velodia dictant, proditis. Hydaspes tuum Evolve sensum. Fictilis monstri est genus. Mars sine periclo. Semper affinem trahit Bellum omne casum. Quaelibet victoria Periculorum partus est. Hinc et sibi Generosa mens in arduo sedem locat. Sed quodvocamus arduum, perdit decus Virtutis omne, quando prudentis caret. Duce rationis. Ille prudenti caret Ratione, qui per hostium turmas ruit, Et parte ab illa victor in palmam volat, Qua non timebat hostis? At praeceps tamen Ubi pendet avibus pervia et ventis petra: Ut sit temeritas carpere ascensu viam. Ne sit temeritas, nobilis virtus facit. Virtus, quae honorem Regis in praeceps agat. Aliena per pericula effulget magis Regale nomen. Sed simul Regem trahit Idem in periclum. Casus ubi vincit, perit Virtutis aestimatio. Vicit vigor Generosus animi, ratio, consilium. et manus. Paucis Hydaspes, pectoris sensum expiica. Est digna sceptro, Regiis digna estnotis. Sic riatio loquitur. Sana consilia probo. SCENA III. Sua a Rege non probata contra Semiramidem consilia indignantur Arbaces et Osmanus; ac inde Semiramidi interitum moliuntur. ARBACES. OSMANUS. HActenus ad ipsum Regiae mentis sinum Clavestenebam: primus bic ictus mihi est Nimis insecundus; sensa quod reprobetmca, Probet aliorum Osmane, quo recidet prior In nos amantis Regis ac aulae favor? Fortuna quo iam fracta retrudi solet. Ergo superbae soeminae inflectam caput, Curvoque turpe monstrum adorabo genu? Huc pulsa tendit sortis infaustae rota. Etper ruinam verticis nostrieriget Suam illa sortem? Huc ducitur Regis manu. Sed non inultus Arbaces tanti nefas Tolerabit ausi. Iuro Diis sacram stygem, Radiesque Mithrae: non prius Phoebus diem Tumulabit undis, quam Semiramidem suo Natare videam sanguine, aut sortis gravi Gemere sub ictu. Gratiae nondum mihi Praeclusa penitus Regium ad pectus via, Nec vis adempta est ingeni: fervent adhuc In corde fraudes, qua licet, qua non licet, Effulminandae in feminam. Hoc poscit status Conditio nostri. Vilis est animus, suum Quicumque inulta spectat occasum manu. Suoque sese patitur arceri gradu. Vel vi, vel arte prima tempestas mali Frangenda restat. Prima consilia, suam Vim perdidere. Vicit affectus Ninum, Aut de recente laurea exultans tumor Rationis omne nubilo involvit iubar, Ut toto amoris pondere in Nympham novam Inclinet animum. Lentior fiet dolis Amor iste nostris. Prode, quid fraudis paras? Qui praeparatur, facile vim perdit dolus: Est tutior, qui nascitur. Gestus. modum, Nictusque cilii, verba, congressus decet Nos aucupari: et inde sumemus rei Nostrae venenum, quo Nini mentem frequens Suspicio moveat. Credula est Regum fides, Si suspicari didicit, atque animum tegit. SCENA IV. Semiramis intellectis iis, quae Osmanus et Arbaces contra ipsam Regi suggesserant, mittit Rosillum, ut eos ad duellum provocet. Detegit Hydaspi varios suae vitae casus, perditosque a se duos filios, quos curae pastoris Regis commiserat. SEMIRAMIS. HYDASPES, ROSILLUS. ERgo latentem viperam, atque atrum sui Cordis venenum Olmanus, ac una Arbaces Vomuere in aures REgis, ac meum acribus Fixere nomen spiculis? Nil tam sacrum Sanctumque, quod non invidi attentet procax Temerare lingua. Quidquid est actum tuo Ad Bactra Marte. quing id eluxit manu Roboris, et animo spiritus, stultum vocant Furorisaestum: calui adscribunt, tuo Quod Marte et arte viceris. Sed non diu Livor triumphet. Ultio in nostra est manu, Latcrisque ferro. Stultus an fuerit furor, An ars, vigorque dexterae, hic lateris mei Decernet ensis: quaeque ucsanitumet Spuma veneni lingua, condiscet loqui. Et meus hic ensis ardet ultrici tuum Reparare honorem verbere. Rosille, hinc abi, Meisque verbis publicos famae canes, Vatiniani dentis haeredes. mei Lupios honoris, publicum in campum vom Ad singulare praelium. Si sunt viri. Conserere tentent feminae inhonestam manum. Ros. Quae poscis arma in praelium? fustes? sudes? Agilesve fundas? Arma quae nomenpetit Ipsum duelli. Ros. Domina, si ferro petis Deliberare, multa, quae timeas, habes. Et quae? Ros. Timendum vulnus est. Etenim nimis Aut pungit, aut nimis ferit. Lurco, hinc abi, Et iussa perage. Ros. Gratias puchro nimis Rependo titulo; et propero mandatum exequi. Amande Hydaspes, mentis excelsus tuae Vigor, iuventae nobilis amoena indoles, Et nomen ipsum, nescio, quodnam mihi Insinuat animo nectar, atque alium obiicit Memoriae Hydaspen, cuius affectus mihi Cor pene marcet. Alius an quisquam est super Terris Hydaspes, monine et meo, et tuo Amore dignus? Filius meus heu! mea Unica voluptas, unicum et vulnus meum. Quis casus, aut quis sortis inamcenae suror Impetit amatum germen Heu! quintum fluit, Ex quo recessi patriam, lustrum; et nihil Meo de Hydaspe fama, de meo nihil Hypate loquitur. Interim, quae cor premit Natos videndi cura, me pene enecat: Quaeque solet aliis premere maerorem, mora, Mihi exacerbat. Fare, quae vis te domo, Patria, parente, ac sobole divulsit? Iuvat Quandoque amantes eloqui vota; et suos Narrare amores, aliquid ambrosiae sapit. Opulentus inter nemora me pastor diu Aluit puellam, fovit, et patris vice Moribus honestis imbuit; amoris viri Fideique certa, parvulos illi meos Dedi educandos, inde femineum latus Succincta ferro, bella qua Martis magis Fervere visa, Coniugi meo adlatus Secuta Martem, dissitas patria plagas Peregrina adivi, ignota, nec certi laris, In campo aperto, frigido solum Iove Defensa, fesso corpori nunquam, nisi Tellurc nuda, dura concessa est quies. Post multa demum, Bactra deventum est; ubi Nini potentis arma constantem diu Urbem premebant. Campus hic nostri fuit Animi exerendi. Vicimus, et hosti inclitam Rapuimus herbam; quodque post herbam solet. Obsequia ab hoste tulimus, et honorem a Nino. Quis inde casus filios egittuos? Postquam relicta patria verti solum, Bis Sol olympi baltheum exegit vagae Cursu quadrigae, quando composito agmine Vis barbarorum Persico erumpens solo Adiuta multis Armenum telis, plagam Illam procella Martis invasit; face, Ferroque strages edidit; natis patres, Patribusque natos rapuit, et circum solum Vastavit omne: ac inde quis casus meam Sobolem rotarit, quive sit rerum status, Audire nunquam licuit. Humanae vices Et me rotarunt, generis ignarum mei, Patriae ac parentis. Unicum hoc mentis sinus Tenues per umbras meminit, in primissolo Quod raptus annis patrio, hostili levis Fuerim rapina dexterae. Sortis lumus Uterque ludus. Illa nos pilas iacit, Et si secundis cvehit rursum furens Nos in secundis deprimit: favet, furit, Iocosque miscet luctui, et luctum iocis. SCENA V. Ninus decernit ad regium Asiae solium Semiramidem elevare, et huius coniugi Memnoni Orontam suam Neptem desponsare. Curam ad hoc Memnonem flectendi committit Farnabazo. NINUS. FARNABAZUS. GORBIAS. NARBASSUS. LEANDER. IAm quidquid inter Gangis ac Indi sinus Regitimendum fuerat, edomitum iacet, Pulchraque nobis gratia cingit comas Oliva pacis. Ratio nunc poscit ftatus, Ut dum quiescunt bellici motus foris, Domum vocentur studia, et imperiosuus Statuatur haeres, nostra qui toto imbibat Documenta corde, quique submota exteri Martis procella, pace tranquilla regat. Nec vestra me consilia, nec nutus Mithrae, Qui sana per consilia se prodit, diu Deliberare patitur. En pronus trahor In vestra vota. Vos Semiramidem mihi Dignam corona Regia, et honore Imperi Pronunciastis. Mente discussi omnia. Frons regia illi est, regius vultus color, TRactus humerorum regius, sermo gravis, Fecunda labra gratiis, blandus tenor, Prudensque sensus, lingua consilii serax, Erectus animus, fortis, et gravium capaz Periculorum; nec minor dextrae vigor, Cum causa poscit Illa, si vestris adhuc Stat sensus idem mentibus, solium occupet, Iubarque frontis regiae augustum ferat. Hanc providentis studia naturae tibi Formant ad arma, ad regna, ad Imperii iubar, Ad certa populi commoda. Argentum tibi Aurumque, gemmas, sceptra, et opulenti maris Tributa, studia civium, augustas opes Et Libya, et Asia conferunt: tantaetamen Virtutis opus, et gratiae exemplum nequit Offerre mundus. Solus hanc regnis tuis, Rexmagne Regum, destinat caeli favor, Quam magna virtus frontis aspectu emicar, Tuoque dignam reddit aspectu, graves Tam metuo sensus Memnonis, cui intimo Inviscerata est pectori: hanc amat, hanc fovet, Hac vivit, hac respirat, hanc unam colit. Quod sic amatur, facile divelli nequit. Magna metuendi est causa, quam prudens mihi Dictabat animus: clipeus huic metui tamen Mea neptis erit Oronta, quam iungam fide Connubiali Memnoni atque illum gradu Levabo honoris, Rege me solo ut minor Emineat aliis, At Semiramidi sua De parta ab hoste gloria merces etit Sedere mecum regio excelsam thoro, Parique sceptrum flectere augustum manu. Ad huius apicem gloriae audaci neque Speferre Memnon vota tentasset sua. Hinc neque resistet; nec quod in votis tibi est. Respuere poterit. Namque cum tantum decus Bonis amatis eminet. palmam refert, Omnemque gustum tollit alrerius boni. Quo fertur, amor in coniugem, excedit modum,. Et quod reportat, praemium excedit medum. Quodcumque amores eripit, refert sui Odium ab amante. Praemium quando eminet, Amor reprimitur. Adhaeret uxori nimis. Amor imperandi fixius mentem occupar. Non quod iuvat,m sed quod placet amamus magis. Ergo imperandi gustus arridet magis. Si ratio ducat, non amor caecus trahat. Accedet et necessitas. Forte et necis Accedet ictus ultimus. Nemo occidit, Ne regnum adiret. Coniuge amissa diem Obiere multi, Regia Hymenaeo novo Dabitur puella. Verus bas vices amor Subire nescit. VErus has vices amor Subire discit, melius ut tencat bonum. Si melius esse intelligat, et animifaces Non opprimantur. Quisque, si caecus, videt, Quid ferat honoris Regiae neptis thorus. Metuo; metuque languetoppre ssus spei Vigor, laborque. Fateor, erecta estmihi Animi voluntas; quique stat inenti calor, Omnem subibit aleam, ut vincat, tamen Quo vota magis adurgeo, hoc spero minus. Nondum secundae contraho velum spei. Semper beato fortis eventu Nini Sterere vota: quando iamtantae rei Nos cura versat, illa malefidum pedem Non retro vertet. Regium ad thalamum trahi A servitute, saltus est grandis: cui Natura vires addit, obsequitur amor, Ratio, et voluntas. Ista fit curaetuae Pars, Farnabaze, Memnonis mentem modis Tentare amicis, vela quam in partem suus Expandat animus: quoque permultum vales, Linguae eloquentis nectare. in votum meum Sensa dubitantis trahere. Quo Regem colis, Affectus, et prudentia orantem regent. SCENA VI. Intervenit Dorilus, et quod carcere solutus sit, Nino gratias refert. IIDEM ET DORILUS. TEtro profundi carceris liber situ Puraeque luci redditus, sacris genu Advolvo pedibus, teque terrarum Deum, Magnumque Numen Persiae, et Regum metum Adoro pronus gratias reddo, capur Devoveo, vitam dedico, totum ad tua Obsequia sterno Dorilum. O magnum decus Tuique generis columen excelsum, manum Agenibus aufer; teque in amplexus meos Infunde potius. Ista quid collum innocens Gravat catena? tolle, quod Regis pir Offendit oculos. Ista me vadem facit Rei parentis. Indoles sed te tua Iubetire ferro liber um Simo mei No stringit ultra debitum patris, sine, Sit haec catena symbolum affectus tui, Quo stringis arcte Dorilum; Vadem prius, Ut iura poscunt, vinculis stringi: at tua Virtus amicum fecit: hinc collo decet Vincula revelli. Tollite extinctae notas Culpae, et solutus Regis amplexus petar. Sic poscit altus mentis erectae vigor, Animusque purus, et Semiramidis preces. Sortem iacentem Dorili augustus favor Ad alta tollit, unde despecto procul Meam ipse sortem Hinc mille me nodis ligas, Ut liber etiam vinculis vivam tuo Amore vinctus. Deinde, si Semiramis Post Bactra Marte excisa me vinxit, tenax Quidem resolvit vinculum, at vinclo tamen Tenaciore liberum rursus ligat. SCENA VII. Rosillus nomine Semiramidis provocat ad singulare certamen Arbacem et Osmanum; quo illi magis furunt in Semiramidem. ROSILLUS. OSMANUS. ARBACES. AUdite folles turgidivento levi, Cucurbitarum filii, mastae putres, Peponumque capita, vile fungorum genus, Canum nepotes, ore ventoso viri. Vix voeminae animo, stridula crepita cula, Audite: me Semiramis mittit: manus Ad arma vestras poscit, et utrumque evocat Adfingulare praelium. Si estis viri, In hac arena garrulae linguaetropos, Mendaciorum, dicere volebam, strophas; Mucrone sustinete. Si istud non placet, Estis, quod ante dixeram, fungi genus. Quis insolentis iste legati tumor? Aut quae temeritas est Semiramidis? furor, An ira stulta feminae, an laudis sitis Inflavit animum, ut audeat nostras manus, Animumque in arma poscere? Orara fides Secura in aula! nostra consilia patent: Quae diximus, iam resciit: utrumque arguit Mendacii, ac iniuriam ulcisei manu, Audax, superba, et insolens mulier parat. Iam nimis aperte viperae audacis tumet Lethale virus, seque pestifero halitu In damna nostra colligit; et, obicem nisi Malo minanti ponimus, cursu fluet Innos rapace roxicum, et certum trahet In nostra lethum viscera Et quid post ager Visilla tabi, quando Ragali Nini Favore crescet? Quantus hic turbo mali Obiicitur oculis! quanta nondubiae necis Species oberrat! Hydra, dum vivit, nocet; Et ore pestem semper accenso vomit. Flammam ergo, ferrum, toxicum, et quidquid nocens Aut miscet herbis Colchus, aut stygiis solct Undis in auras extrahi, ac sontes lacus Moveamus una. Dummodo haec percat, Ityge Tumulentur astra, et mundus emotus Crepet. Aperta vis est vana, quando hostem tegit Vis multa Martis, multus et Regis tavor. Ubi vis vetatur, tutior fraudis via est. Hac impetatur. Unde tu metuis Nini In hanc favores, inde spes melior fluit Mihi in medullas. Namque praesagus boni Animus futuri saepe taciturno mihi Sermone loquitur. Quidquid est nimium, perit: Suaque sese mole crescendo opprimit. SCENA VIII. Semiramis exprobrat adversariis suam improbitatem et dicta, eosque ad duellum cogit. SEMIRAMIS. ARBACES. OSMANUS. VOto obsecundat tempus, et servit locus. O foeda labes sanguinis vestri, ac Avis Indigna soboles! veneror in vobis patrum Illustre nomen, sacta Maiorum, et genus, Sed queis vel ipsi aspergitis probri notam, Velipsa vos a stirpe degeneres probant. Haec tu ministris Regiis? Haec garrulis Mendacibusque nominis nostri hostibus: Queis lingua mordax serviit, nostram ut gravi Famam feriret vulnere. At siest vir viris, Quantusque linguae, tantus est animis vigor. Probate ferro dicta. Mendaces voco, Doli at chitectos, nominis nostricanes, Vestraeque maculas stirpis, ac aulae probra, Nisi dicta, iustus arbiter, firmet chalybs. Nimis insolescit impotens mentis tumor, Contraque iuris regulam impugnat sui Consilia Regis. Singulos sensum suum Ninus rogavit: liberedictum est. Quid hic Est derogatum nomini? Tempus, locus, Et consulendi munus insontes facit. Insana sunt consilia, libertas ubi Linguae negatur. Stulta consilia voco Ubiliber odiis aditus, ubi fervet calos Irae impotentis, livor ubi tutus potest, Auctoritate Regia fultus, suas Miscere fraudes, integrae famae decus Lacerare dente, et regium pectus meris Intoxicare viperis. Praesente abis Aquaestione. Quisque quod sensit, palam Proferre iussus, libere dixit. Fides. Sic nos, et ipsa veritas loqui docet. Perfidia docuit, livor, ac odium, et furor. In te superbi pectoris loquitur tumor. In te est locutus Pluto, vel trifaux canis. Fusus. colusque feminam decet: viri Consilia tractent. Stulta consilia virum Prudens refellit mulier. Hoc tibi arrogas. Quod ius, quod astra. quodque naturae dedit Munifrca dextra, tueor; et nulla mihi Vipatiar adimi Regiae offendis iubar Auctoriatis. Ille, quod dictum est, sua Ira improbavit. Loqueris, ut stultae solent. Abi ad mulieres, loquere, quas nugas voles. Lingua silebo; at ense vobiscum loquar. Nunquam hoc virilis ensis admittet probrum, Ut praelietur feminae. Virumvocar Ad arma mulier, Da viro virum aemulum. Qui mctuis arma feminae. Si quid viri est In corde vobis, anima sim animis sedet, Audete mecum Marte colliso manum Conferre, quodque vocesparsistis, pari Firmare facto, Ad arma vos mulier vocat. Fit duellum cum Osmano, qui vulneratur. Excedo arena victus. Hoc vulnus tuam Virtutem adorat, Arbaces, tecum mihi Iam causa uperest: dirimat hanc litem chalybs, Siste generosa femina, et victrix virum: Arbaces in duello cadit, et vitam petit. Vicisse sis contenta, quae grandis solet Laus esse mentis. Parco, dum linguae satis Procacitatem nostra contrivit manus, ACTVS II. SCENA I. Farnabazus et Leander conantur persuadere Memoni, ut Semiramidem suam Coniugem cedat Nino, et in eius locum Orontam Regiam Neptem ducat: quod ipse constanter detrectat. FARNABAZUS: MEMNON. LEANDER. NOn tam ferentis praepete obsequio pedis, Quam concitantis gaudii impulsu huc feror, Amande Menon. Gloriae excelsum ad gradum Tibi sternit ather femitam, et amantis vocant Regis favores. Laetior vultus tenor, Serenitasque frontis ad vivum exprimit Synceritatem pectoris, qua me colis, Animumque amicum Regiae neptis tibi Est nota species corporis, frontis decor, Oris venustas, consili. capax sinus, Prudensque sensus? Visa ceu puro mihi Radiare Phoebo; quaque geminorum iubar Flexit oculorum, gemina stellantis poli Sidera rotari. Regius Orontam favor Tibi destinavit, munus augustum, tuis Aequale meritis: quodque maioris nota In te est amoris, poscit ut fanguis suus Inte, tuaeque posteros stirpis fluat. Fortuna nostra vilior tantos nequie Carpere favores Regis. Hic honoris gradus Non est honori, quando non merito venit, Et incapaci: deinde non licet fidem Solvere Hymenaei, quam Semiramidi dedi. Solvisse, nullum est dedecus, quando tua Fortuna surgit, et Semir amidem Ninus Ad sceptra tollit. Gloriae hoc punctum aspice: Affinitate Regium attinges iubar, Tuamque iura Regia in prolem trahes. Quid dubius haet es? nube quid maesta tegis Frontis ferenum? Mitis in tuum fluit Fortuna votum; et capere felicem sinu Beatitatem metuis? Infelix nimis, Si dum beatus esse tam facile potes, Beatitatis ipse tibi claudis viam. Sublime honoris illud augusti iugum, Ad quod vocante gratia Regis trahor, Confundit animi lumen, ut ratio suae Serena stare sede non valeat. Ego Vivam revulsus a Semiramide: prius Vivere revulsum Memnonem a seipso iube. Ratione. Memnon, aestima pondus rei. Fide solutus mutua, ad quantm facis tibi tuisque gloriam, ingentem gradum! At illa quo se tollit? ad Regis thorum Regina consors, Regiae prolis parens. Si te tui non tangit illicitum boni, Te cura tangat coniugis, quam tantum amas. Qui purus amor est, nec bonum spectat suum, Neque rei amatae commodum; at solum videt Amor Id, quod amat: uni totus intentus suum Immergit animum. Falleris, Memnon: Tendit in amati commodum: hunc gaudet bonit Praestare reliquis, dioigi, stringi, coli. Et tu corona Regia, et tanto thoro Privare amatam coniugem, veri putas Indicium amoris? Tristis invidiae est nota, Odiique signum, velle quod possis, bonum Non velle amato. Quid qud effingi potest Gloriae, et honoris opto consorti meae. Quin et coronae Regiae pretium libens Meum cruorem, spiritum, et vitam darem: Sed hac revulsus du cere infelix diem Non valeo coniux. Si velis Memnon, vales. Generosus animi spiritus quidvis potest. Non omne lignum quamlibet formam capit. Nec omne vires mallei, aut fabri manum Frangit metallum. Intelligo affectum Nini, Pretiumque doni. Hinc regio affusus pedi Accepto munus; coniugi quidem sui Diadema capitis, sed mihi mortem ultimam. Repente quid quid obvenit, et alto minus Arridet animo, mentis obscurat iubar, Senfumque sepelit: mox ubi rediit vigor, Ratioque menti, nubium obscurum cadit, Placerque, quod displicuit; atque iterum cupit, Quod ante fugit. Da moram, Memnon, tibi, Confilia sana tempus indultum parit. SCENA II. Memnon aperit Semiramidi consilium Regis de ipsa ad solium extollenda, cui illa constanter obnititur. SEMIRAMIS. HYDASPES. MEMNON. DEfensa ferro veritas tandem stetit, Et innocentis fama commisso tulit Palmam duello. Finis alterius mali Viam futuro saepe reclusit malo. Qui vim refringere nequiit ferri, dolos Fraudes que nectet. Genius hic mentes solet Agere malignas: quando vis nihil sua In vota servit, fraudem in auxilium vocant. Sed ecce Memnon, fronte contracta, gradu Pendente, fixo lumine, et multa arbitro Pectore volutans sensa. Quid Memnon rei? Excedo sede: mutuos vobis licet Aperire sensus cordis. In votum meum Amata Coniux advenis: sorti tuae Immersus animus mulca volvebat sinu. Secundane? an sinistra? Quae Doivum favor Texere videtur. Timeo mixturam mali. Si quos honores praeparat Numen, nihil Habent finistrum. Maestus at vultus tui Color, subesse triste quid, loquitur mihi. Et Numen, et Rex, pulchra virtutituae Munera pararunt. Grata si Memnon habet, Et grata mihi sunt. Memnoni sinon placent, Odium merentur Coniugis. Fides mea Solum id potest amare, quod Memnon amat. Rexte reposcit coniugem, et sancte tibi Suam obligare foedere aeterno fidem. Quod astra fulmen in Semir amidis caput Irata iacitis? si qua sit pietas polo, Avertat stud impiae mentis scelus. Quod semel amare coepi, id aeternum pari Tenebo amore. Regias ergo notas, Diadema, solium, sceptra (quodque unum omnib Praestat) Ninum ipsum despicis? nec te rapit Amor ille, et ille gratiae augustus favor, Quo te tibi ipsi furripit, et humo erutam Locat inter astra. Media damnatae stygia Locat inter antra. Qui meos tentat mihi Eripere amores, tentat extremo meam Animam Acheronte mergere. Excedit modum Amor hic, favorque Regis. Hic dumte vocat In partem honoris, omnium in partem simul Vocat bonorum. Sed rapit summum bonum. Tibi semper antehac integra vixi fide, Nec ulla posthac vis meam extinguet fidem. Et, si qua forma dignior, Memnon, tuum Invitat animum; fidus et constans amor In me superstes vivet, et fidei tenax Ad usque fata Memnonem semper colet. Quot habet Olympus fulmina, quot undas mare, Quot ventus iras tur binum, in collum meum Vindice ferantur impetu, si alius mihi Subeat in animum quam tui, Coniux, amor. Sic vivo Sic respiro. Sic stabit fides. SCENA III. Ninus intelligit ex Farnabazo repulsam sibi a Memnone datam: iubet novis argumentis eius animum oppugnari. NINUS. FARNABAZUS. GORBIAS. LEANDER. NARBASSUS. MEmnonis amores, in Semiramidem suam Constantiores chalybenon ulla queunt Ratione flecti. Qualis aftuso tumet Torrens ab imbre, seque praecipiti rapit Per arva lapsu; talis inopino impetu Aggressus animum, mollibus, validis tamen Verbis in arctum compuli. Num quid Nino Sperare sas est? Constat immotus sibi. Admota tela, cassa ceciderunt, neque Ratione flecti passus est ulla sinum Animi obltinati. Verba reverenti dedit Composita melle, mens tamen semper stetit, Ut dura cautes. Quercus annosa ut fibris Aegre emovetur; sic diu obstricuts, sua Radice velli facile non potest amor. Radice velli si nequit, nostram potest Cadere in securim. Sustine fir mum spei Gradum labantis. Regis auditus favor, Ad coniugalis foedus ineundum thori, Fulmen inopinum sensui molli fuit. Hoc luce primum terret, atque oculos face Excaecat ipsa: mox ubi terror cadit, Ratioque menti redditur, puro magis In Sole spectat, quid quid horrebat prius; Quodque improbabat, mente meliori probat. Sapienter ista Nam quis ad primum im petum, Infirma quamvis, moenia everti putet? Hac usus arte, sana consilia mora Petenda suasi. Reddat innocuam sibi Serenitatem; deinde composito omnia Discutiat animo: videat, in quantas fluat Fortuna sponte grat: as: qualis sibi Aspiret aura, Coniugi quantum decus: Quid demum honestas postulet, leges velint, Prudentiaeque providae dictet modus. Tentandus ergo Memnonis rursum est rigor. Cadit ad secundum saepe, qui primum impetum Excussit animus. Iste sit vester labor, Fidi Ministri, Memnonem acclinem meis Formare votis. Totus huc vestri fluat Spiritus amoris, meque det voto meo. SCENA IV. Dorilus refert Semir amidi gratias, quod eius favore sit carcere solutus, stringitque cum ea et Hydaspe amicitiam. DORILUS. HYDASPES. SEMIRAMIS. Quam vis novercae sortis innocuus graves Tulerim procellas; non minus ab ipso tamen Furentis oestro gratiae immeritus tuli. Hoc tibi sinistra debeo, et grata colo Fortuna mente, quod soli hostilis plaga Fecunda corda gratiis, corda integri Referta amoris nectare ineniam. Tuus Stirpis vetustae sanguis, et Rege altior Heroici animi spiritus, quaeque emicant Infronte charites, in labris veneres, pudor In ore, morum candor, excelsa indoles. Sapientiaque pectoris foetus sinus, Sunt vivus ignis, nostra qui blanda face Pectora benignum accendere in amorem potest. Hoc regiarum est mentium, et vestrae indoles Benignitatis; gloriae excelso thoro Sedere, ut oculis inde spectetis piis Necessitatis fata, quae miseros premunt, Et porrigatis obviam afflictis manum, Piaeque flamma gratiae alienis malis Detis levamen. Dorile, saluti tuae Tuisque fervet commodis, quis quis meo In corde bullit sanguis, et venis meat. Magis id loquuntur opera. Quod video diem, Aurasque duco liberas, vestrae est opus Pietatis: ira Regis ad vestras preces Posuit minaces spiritus, meque abdito Antro avocatum liberum in Solem extulit. Quid quid vel ipse est Dorilus, vestra venit Pietate munus, Nisi meae fallit spei Me mobile omen, propior affulget dies, Qui te paternae Regiae, et solio dabit: Consilia pacis namque composita Ninus In mente versat. Dorilum hoc stringet magis, Ut patria quamvis sceptra successor geram. Populisque iura subditis dicam, tamen Rex rursus, esse gaudeam servus tuus. SCENA V. Dequeritur calamitatem suam Memnon, quod Semiramis sua a Rege postuletur. MEMNON. EUPHEMIUS. PRaesagus animus, nescio, quantas mihi Sortis procellas dictat. Heu! semper leves Fortunae amores! semper inconstans favor In hoc locasti Memnonem in summae arduo Felicitatis apice, graviorem ut suo Lapsu ruinam traheret! Hic ergo fuit Victoriarum fructus? haec merces mei Laboris inter arma Mavortis? Mea Statuuntur hic trophaea, et edomito inclita Ex hoste spolia, ut esse condiscam miser, Viduus que viva Coniuge; et tantae cliens Felicitatis, quidquid est vitae super, Inter dolores, inter aerumnas traham? Bis ille miser est, ante miserias suas Quisquis faventis mella fortunae bibit. Fortuna multum robori, Memnon, tuo, Animoque debet. Illa si quando dare Distert laborum praemium, demum manum Benigna aperiet, debiti ut solvat fidem. Prodigere vitam, spargere cruorem, neci Sponte obviare, vincula, et famem, et sitim Perferre didici: sed Semirami dem meo A latere tolli ut patiar hoc animus fugit Vel cogitare. Morte divelli quidem Tantos amores, arduum est: gravius tamen Vivam videri Memnoni vivo, et meo Latere revulsam. Sideris quis me invidi Sinister oculus vidit, et violens Nini Ad arma traxit, ut perillecebram et dolum Mavoritalis gloriae, extremam daret Mortis in abyssum? Siste te, Memnon, Nino: Ut mitis ille est pectoris, si fors tuos Videat dolores, vota mutabit sua. SCENA VI. Alethes Nobilis Bactrianus a Rege missus, per litteras ab Orisba commendatus, petit ab Arbace fieri sibi copiam Dorilum alloquendi, qui putabatur Bactriani Regis filius obses datus Nino. ARBACES. ALETHES. BActris Alethes advenis? Bactris. Mihi Hic multus est amicus. Oribam quque Fidel ores inter acdenses. Locum Tenet ille primum. Pagniam hanc per me tibi Iubet exhiberi. Nota mihi amici est manus, Notus character, Id quoque adiungi iubet; Adesse semmper nuncio adiunctum suo (legit litteras. Charorum Alethes primus, et primus mei Amoris obses. Quod legis nomen, meum est. Legatus isthuc advenit iussu meo, Negotiorum grande quem pondus trahit. Opis et favoris indigum fidei tuae Committo: quidquid consili aut operae potes, Impende amico; fac que (quod velim unice, Mihique veteris spondet affectus fides.) Ut te Orisban habeat, aut potius puta Adesse Orisban: quoque me velles loco, Hoc statue Alethen. Nectar affundit meo Animo hic character. Quidquid ab amico potes Sperare Alethes, quid quid ab Orisba tuo, In me reperies: consili si quid mihi Industriaeque, aut virium, totum tibi Serviet, Alethes. Nolo spem victis tuam Lactare verbis; opera, quae poscis, iube. Mihi haec amici pectoris veraxfides, Mihi haec Orisba spondet. En strictus tui Amoris in me vinculis, rerum tibi Arcana pando, tecta quae fido velim Sub corde claudi. Labra Sigalion premet. Est hac in Aula Dorilus, victi patris Obses relictus. Dorilus notus mihi est, Regique charus Paginam huic testem fero Paterni amoris, spemque, quam coepit, sui Reditus in aulam patriam. Quod te peto, Est, ut mihi aditum praepares. signes locum, Statuasque tempus, Dorilum qio fas mihi Sit, convenire, et teste submoto alloqui. Haec est favoris summa, quam vis, et potes Praestare Alethi. Pectori nostro tuas Committe curas: tempus, et locum dabo, Quo. teste nullo, Dorilum affari queas. SCENA VII. Arbaces significat Osmano adventum Alethis: dubitat an id sit aperiendum: suadet Osmanus. ARBACES. OSMANUS. FOrtuna palmam feminae, non ars dedit Virtus que Martis. Nullus est plagae dolor: Graviore mentem vulnere exercet probrum; Quod sit muliebri vulnus inflictum manu. Sed non iniquis semper obstricti tavet Libido casus: vertet aliquando suum Fortuna cursum Iamque vertisse autuma In nostra velum vota. De Bactris adest Ignotus hospes: ille peregrinum pedem Vix tulit in aulae limen, ar cano alloqui Sermone poscit Dorilum, et per me viam Aditumque sterni. Nescio, quid intus mihi Praesagit animus. Dorilus magni dedit Indicia amoris ad Semiramidem; fluit In Hydaspem uterque. Forte Mercurius novus Arcana Hydaspi, vel Semiramide, feret. Non vanus augur mente praevertis malum. Quid nunc agen dum? scire, quid subsit, iuvat! An ipse tecti scruter arcani dolum, An quod poposcit nun cius, aperiam Nino, Variante mente fluctuo. quidquid latet, Aperire tutum est: praemium referes tuae Fidelitatis, Nuncio datam fidem Violabo. Regi debitam rumpes, nisi Arcana prodas. Expedit forsan magis Ut ipse rimer abditos fraudis sinus. Si Rex aperiat, quidquid arcanum est, scies. Sed absque fructu. Quomodo? In nostros dolos Nihil inde conferetur. Adiiciet novos Nostra ars colores. Plurimum iuvat tamen Arcana praevidere. Sed iuvat quoque Arcana Regi pandere. At sinec mihi, Neque tibi quidquam commodi hoc opus ferat? Ipsumindicasse commodum magnum puta. Ambiguus est eventus. Ambiguus? ubi Fidelitatem pectoris Regi probas? Tacuisse finge; finge dein Regituam, Quam praestitisti nun cio inducto, fidem Patuisse (nam omnia Regibus pandit dies) Quae convoluto turbine procella in tuum Caput recumbet? Quidquid eveniet, reus dicere, et unus criminis poenas dabis. Ratione vincis. Regis affatus petam, SCENA VIII. Dorilus aperit Semiramidi, se esse Semiramidem Regis Bactriani filiam, assumpsisse nomen Dorili sui fratris, et huius loco esse obsidem in aula Nini Regis. DORILUS. SEMIRAMIS. VNica voluptas mentis, et sortis meae Unum levamen: in tuo auxilio mea, Spes vivit omnis, vita respitat, quies Secura degit, et honor exultat. Manu Ab hac fidele semper obsequium feres. Tibi ergo, nemini ante reseratos, mei Cordis recessus, digna caelitibus coli, Recludo Amazon: quodve postrema latet In sede, primum proferam, de quo mea Vita, et parentis pendet, ac generis mei. Si tu fideli hoc tegere promittis sinu. Voci repressae nulla vis pandet fores. Quin ante vitae vinculum, quam tam sacrae Legis resolvam. Martio postquam tuae Virtutis igne Bactra ceciderunt, novos Passura fraenos, fraude genitoris pia Sum factus obses. Dorilus Regi putor, Aulaeque credor: Dorilus nonsum tamen. Sed Virgo similis Dorilo. In gestu, modo, In fronte, et ore Dorilus totus micat. Parente eodem Dorilus et ego editi, Vultus eosdem traximus, eosdem modos, Gestus que eosdem, et corporis tractus pares, Quod ergo nomen tibi? Semiramidis Adoro nomen, cuius a fama in meum Aliqua umbra ducta est. Et Semiramidis tibi sacrum A patre nomen inditum est? Semiramis Et dicor, et sum. Nominis consors mei Virago amica: me alteram in vultu tuo Videre videor. Hinc amor vires capit, Et me fideli vinculo tecum ligat. Sed quae parenti causa persuasit, vice Fratris, sororem ut mitteret? Germen duplex Frater sororque ftirpis unius sumus. In fratre, patre mortuo, tanti se det Spes tota generis. Hinc ut haeredis pater Securus esset, Dorilum ereptum Nini Dubio furori voluit: ut Regi tamen, Quem postularat obsidem, victus daret, Ultro volentem traude me sancta dedit. Hoc est, quod ima sede condebam sinus, Et ante not um ne mini, in fidei tuae Arcana fundo. Quando te totam meo Infundis animo, recipe me totam tuo Animo vicissim: et unus in gemino sinu Vivat amor, idem spiritus, et eadem anima, Idemque sortis ventus aut levet, aut premat Utramque. Iam me cura suprema haec tener, Quam spe anteverto, ut genitor exploret Nini Benignitatem, et pace composita suum Diadema firmet. Unde tu mecum vigil Partes in omnes excuba, an quisque meo A patre gressum nuncius in aulam ferat. Mea cura curis addet obsequium tuis. SCENA IX. Ninus Rex acciri iubet nuntium, qui a Bactrianorum Rege ad Dorilum mittebatur. NINUS. ARBACES. GORBIAS. FARNABAZUS. LEANDER. Fecunda fraude Bactra non didici semel; Libet experiri, nuncius quidquam doli An iste portet. Arbaces nostros iube Subire vultus; utque maiori dolo Dolus opprimatur, quaeque de Bactris tulit, Securus ante Dorilum sistat, mone Singula coaptet, perque secretam viam Tecum filente ad Dorilum tendat gradu. Exit Arbaces. Fraudem subesse suspicor. Proprium doli est, Vitare testem, et conscio nullo sua Disponere acta Noctua micantem fugit Lucem diei; at omen infaustum notat. Antro sepultum Dorilum, admota prece Violenta me Semitamis adursit, frui Sole ut iuberem libero. Hinc novo tumet Favore Nymphae, et parta libertas parit Mentis superbae spiritum Incerta feror Et huc, et illuc ment, nec gressum licet Firmare in ulla parte. Meliorem diem Mentis tribunal poscit, ambiguae rei Ut proferat sententiam. SCENA X. Sistitur Alethes Nino: iubet eius vestes excuti: inveniuntur gemmae, ampulla veneni, et litterae a Rege Bactrianorum ad Semiramidem filiam suam: quas credit Rex ad alteram Semiramidem Amazonem sciptas. Unde et in hanc furit. ACCEDIT ALETHES. - - v --- v - Ego sum Dorilus, Quem petis Alethes, cuius alloquio frui Desiderasti Fare, quid Bactris novi? Auguste sese sponte maiestas suo Splendore prodit, nube nec patitur tegi Suos honores: huius affusus pedi Adoro Regem, Dorilum sese pia Qui fraude simulat. Surge: sed tui Me sustinere Dorili vices puta: Et quidquid adfers, prome secura manu. Charos paterni amoris amplexus fero, Solaciumque mite, quo durum erigat In spes dolorem, seque post tempus breve Pace reparata carceris situ sciat Eliberandum. Callido a veri via Dolo recedis. Pauca, quae dixi, rei Sunt tota summa. Summa magnorum brevis Mendaciorum sunt. Prius aperti oscitet Vorago Averni, meque demersum voret Hiante rictu, quam dolo Regem implicem. Vorabit ante vota Nil fraudes iuvant. Quod cumque clausi pectore, in apertum dedi. Quod sponte non eloquere, supplicia eruent. Nec mors docebit ipsa me secus loqui. Vanos colores amove, et verum cane. Quod veritaticonsonum est, Princeps, dedi. Quod veritaticonsonum est, adhuc tegis. Evolve vestem. Veste nil te gitur doli. Quicumque Regi fidus es, manum admove, Scissaque veste, absconditam fraudem etue. Sidera, patronam tendite auxilio manum, Auguste, iura gentium offendis: Diis Inspicere solis cordium arcanum licet. Extrahuntur litterae et cistula. O lingua mendax, perfida et ab ipsa styge Loqui erudita! siccine Augustum tibi. Licet implicare fraudibus? caeco luat Turris profundae carcere admissum nefas. abducitur O iuste vindex criminum, in fulmen manum . Protende Mithra! Pagina hic nulla manu Inscripta, nullis anuli aut cerae notis Signata prodit. Arbaces clausum explica Volumen. Ista Regis (haud erro) manus Est Bactriani. Da, legam. NB. Verba Epist.Semiramis, Unica voluptas, magna pars animi mei. Quid istud astra? Ergo Semiramidi venit, Non Dorilo iste nuntius? "Semiramis, Unica voluptas, magna pars animi mei. Accipe sub ista pagina amplexus meos, Et mille amoris pignora, affectum patris. Hic est character ultimus amoris. Mihi Eripior ipse, mens fugit, ratio labat: Relege ipse Farnabaze. Iam rigidum mihi Sunt ossa saxum: tantus attonitas subit Stupor in medullas. Patrius sese hic amor Per verba prodit. Crederem natam patris, Nisi peregrinam, ab exteris ductam plagis Mars attulisset, seque generoso impetu Probasset hostem Regis, et ferro, ac face Vastata victrix moenia aequasset solo. Benigna tandem sidera, ac mites Dii Rebus secundos exitus nostris dabunt. Quae vota sperat? quodve subsidium a Diis? AC te exuendum purpura. Ad certam tibi Necem inferendam. ‚Grande gemmarum tibi Tributum Alethes adferet, quas et decor, Et raritas commendat. Atque utinam meum Cor inter illas mittere valerem! at tibi Sint uniones cor patris: quando nihil Maius paternus mittere affectus potest. Sed unde flammas iste concepit calor? Exusta flammis Bactra reflexam facem Misere in imum pectus. En gemmae emicant. ostenditur cistulas Pretiosus iste splendor incauto prope Extinxit oculos. Regir affectus quoque Ampulla munus aurea est. Sed quid latet? Ampulla ab auro splendida aconitum sinu Mortale claudit: utere, ubi casus petit, Medicina nulla frangere huic vires potest. Hoc est supremum fulminis telum, tua Quo vita petitur, Colchicum hoc virus, Nine, Tua fata fpirat. Istad est, per quod suis Sperant fecundos exitus votis dari. Audite finem paginae execrabilis. Meus, tuusque Dorilus vivit tua Spiratque vita. Numen assistat tibi, Rex Bactrianus. Aperta perfidia pater, Dorilus in illa spirat ad caedem tuam. Equidem tenace vinculo, et amore, et fide Haerete Dorilum et Semira midem sibi Adverto pridem. Foedus hoc tuum in caput Perfidia strinxit. Astra detecta monent Testraude, ut oculo provido et cauta manu Pestem antevertas, quae tuo in finu latet. Sceletat a mulier! Regium solium cui Ego instruebam, quamque regadis thori Sociam advocabam; et illa (quis mentem impiam Corripuit Acheron?) illa coniuratmei In fata capitis? Regiae hanc sortis iubar Tumere docuit., Dignicas una ambitu Alterius ardet Nemo non plura appetit, Quo plura tenuit. Unius Semiramis Iam certa regni, in alteram extendit sitim. Volumen istud multa meditanti ingerit: Sed ponderandis singulis danda est mora. SCENA XI. Dorilus intelligit ex Beroso advenisse Bactris Alethen; ex Euphemio vero hunc iussu Regis esse carceri mancipatum: quo turbatur Dorilus. DORILUS. BEROSUS. EUPHEMIUS. DOrile, secundo melior allapsu, tua In vota spirat aura. Quae faustus mihi Mercurius albae sortis indicia canis? Vidisse Alethen videor; aut animus meis Oculis Alethen finxerit. Alethen? ubi, Ubi est? amici ut liceat amplexu frui? Allapsa species eminus Alethis fuit. Quo se recepit? Arbaces dum me tenet Sermone captum; visus ut fulmen locum Transire Alethes. Insequiabeuntis pedem Te condecebat. Qualis ex oculis fugit, Nec ulla per vestigia notari potest Umbrae character, talis abreptus meis Oculis Alethes, visus est tenu es levis Abire in auras. Nescio an faustum feram, An tibi sinistrum nuncium. Nondum quadrans Effluxit horae, Iuvenis ignotus quidem, Sed ut character frontis atque oris notat, Stirpis probatae, arcana quem ferunt tibi Tuliffe Bactris, visus est turris cavae Deduci ad antrum. O Dorilo infelix dies! In me, in parentem, quidquid irarum est, Ninus Orco evocabit. Video iam lorvas, quibus Mens inquieta servet, et saevum mihi Minata lacerat nomen, et famam et fidem: Obseura turris antra subeamus: diem Hinc forte Alethes rebus in cereis dabit. Occlusus aditus prohibet accessu. Dabit Custos amicis. Astra dub tantis gradus Regite, et sugate regio larvas sinu. ACTVS III. SCENA I. Rex obtrudit Semiramidi litteras Bactrorum Regis, et ream perfidiae agit. Agnoscit illa non ad se, sed ad alteram Semiramidem nomine Dorili tectam datas; sed ne hanc prodat, se non exculpat, Ideoque carceri mancipatur. NINUS. CONSILIUM: REGIUM. SEMIRAMIS. ADoro sacras Regiae frontis notas, Tuisque promptam iussibus mentem adsero. Perspecta nobis rebus in summis fides; In te reclinat, Nympha, con vulsae spei Si quid supersit. Persis in ferrum ruit Regi rebellis, Indus aggesto fremit Marte metuendus Bacta se rursum movent, Quosque tua virtus posuit, excutiunt lupos, Nostrisque rursus impiam regnis trahunt Cladem per arma. Martis ad nondum tui Consumpta virtus Illa dum vivit, meis Stat firma regnis gloria, et populis salus. Tuam reposco dexteram, certum mea Clypeum salutis. Sanguinem et vitam pete. Nam quidquid imospirit us fervet sinu, Toae saluti fervet, atque ardet suo Servare vitae Reglum interitu caput. An Bactriani servet in Regis minas? Cuius superbos spiritus fregi manu, Soliumque serro subrui, cuius pede Victorioso vile calcavi caput. Quod situment es erigit cristas, tuo Capiti minatus, dextera hac audax caput: Collo recidam, et pabulum corvis dabo. Ne lude Regem Nympha; te Numen suum Adorat ille; teque amat, honorat, colit. Et tu (quod esse barbarum reor) vices Reddes amori vulnera, et caedem, et necem? Ego verendum verticis. Princeps, tui Adoro solem: quisquis hunc bello petit, Hunc ego peremptum victimam Acheronti dabo, Ille tibi partem cordis in munus dedit. Ille mihi munus? ille cor mihi dedit? Non ille gemmas miut, ac gemmis suos Miscuit amores? Ludis aut purum mihi Aenigma narras. Solvo nodum aenigmatis. lino chymeras nectis, et monstra implicas. Tuae in voluta monstra perfidiae explico. Ego rea tanti criminis? Rex es: sero, Quodcumque torques fulmen, et linguam premo. Rex sum, nec esse liber insidiis suis, Scelerata, possum. Rebus obscuris diem Affunde Princeps: Si Semiramidem ream Perfidia fecit, ede perfidiae notas. Satis ipsa prodis. Quidquid in meo est sinu, Est purus animi candor, est constans fides. Est fraus, dolusque, et pectori innatus Draco. In innocentis pectus immanem iacis Princeps sagittam. Nullus est arcus mihi. Sed lingua acuta grandius vulnus facit. Hic sunt sagittae, hic arcus est. In me evibra: En, pando pectus Nolo regalem manum Contaminare: tu ipsa tibi plagam imprime. Vide nefandi sceleris infames notas. Ostendit litteras. Est nota dextra: nomen auctoris lege. Rex Bactrianus. Reliqua sunt animi tui, Fideique pulchra elogia. Lege. Semiramis Legit litteras. Unica voluptas, magna pars animi mei, etc. reliqua silenter legit. O monstra sortis! sum innocens, et sum rea, Sum perfida, et fidelis; et pia et impia. Perge, lege: vota, munera, venenum improbus Affectus in te Dorili; nempe haec vocas Meas chymeras! Verba quae in lingua haesitant, Fauces resorbent, attonat mentem stupor, Rigidumque timida membra constringit gelu. Solum hoc loqui conceditur: non sum nocens; Sed sum nocenti similis Nin O te perfidam! Spetare nempe hoc poterat infelix Ninus, Post tot favores Regios, post tot sui Amoris in te signa: ut arcanos dolos, Secreta pacta, et foe dera in sacrum caput Cum rege inires hoste? Detrectat fides, Quae spectat oculus. Video perfidiae impiae Immane monstrum. Et potuit humano locum Reperire corde tam Draconinum scelus, Nisi cor sit orco proditum, et puro stygis Pastum veneno? Lapis immunis mihi, Et innocent is pectoris pura est fides. Circum venire fi audibus Regem. Ninum Prodere inimicis, pectoris pura estfides? Perfidia Rex est, cuius invisum mihi Est nomen ipsum, et incapax mentis sinus. Hic te character damnat. At magis meum Silentium. Loquere. Haud licet. Quis te vetat? Ipsa innocentia Si loquar fiam nocens. Nec verba, nec silencium prosunt: tua Perfidia certa est. Nulla perfidia mea est, Sed vana larva. Vera sat notus tibi Loquitur character. Vera? sum tamen invocens. O impudentis contumax oris lues. Convicta plene es sceleris, et scelus negas? Modestus oris sermo se sua tegit Integritate Ferre non ultra tuam Valeo, proterva, auda ciam. At tantum probrum Tamque insolens ego pectore infracto sero. Quid verba serimus? turris ad tetrum specum Abi scelesta: forsan obscuro tibi Lux dabitur antro, qua tuum videas scelus. Non metuit umbras innocens. Circum licet Nox atra tenebris horreat semper dies Est innocent. Corpus in opaco potest Iacere, at animus ipse sibi pura est dies. SCENA II. Osmanus et Arbaces gaudent Semiramidem esse carceri mancipatam. ARBACES. OSMANUS. QUid haesitamus! nostra sublimem inserit Fortuna olympo verticem. Semiramis Mediis in umbris turris ina moenae gemit. Haec illa nempe est Regia Hymenae novi. Hic coniugalis thalamus. O charta, aspidis Vel scripta succo, felle vel stygii canis. Nondum peractum praelium est, et iam Arbaces Canis triumphum? Non obit Semiramis, Nec flamma amoris omnis extincta in Nino est, Sed languet. Unum sufficit suspirium, Ut excitetur. Vivere hic amor nequit. Charta illa pestis horrida est: si oculos seme Tetigit veneno, penetrat in cordis sinum, Omnemque, si quis vixit, affectum necat. Quod si character toxicum infitmum foret, Vires veneni noster augebit dolus, Et asperabit plaga ineluctabile Virus secunda Fraudibus nunquam deest Mens, et in arena consilium et audax manus, Spargere licebit, littore ab Eoo tubam Sonare Martis, Persi im interitum Nini Portare in armis, Bactra revoluta vice Erigere cristas: fama sic mendax metus Veros ciebit. ,Credulus Regum est timor. Hinc facile nostris fraudibus pandet locum. SCENA III. Meander narrat Memnoni Semiramidis casum. Suspicatur hic fraudem, Dorilus suadet, ut sui militiae auxilio succurrat Semiramidi; non assentitur Memnon. MEMNON. HYDASPES. DORILUS. LEANDER. GORBIAS. TRacta est pudendum in carcerem Semiramis? Et adhuc minatur mortis horrendae ultima Supplicia Princeps. Cuius est sceleris rea? A Bactriano Rege suspectas notas, Noxiaque dona nuncius tectus tulit. Heu me! quod iste nuncius sulmen dabit! Rex in furores agitur, et versat minas, Iamiamque ferrum librat, ut merita ferat Supplicia sceleri. Terra sub pedibus mihi Tremere videtur, cardine et vulsus suo Crepare olympus. Sol mihi in noctem retro Agi, et reflexis curribus mergi dies. Sed quas nefandi sceleris invenit notas? Quod crimen urget? Proditi regniream, Perfidiae apertae complicem, atrocem impiae Fraudis magistram voce repetita voeat. In innocentem probra vesanus furor Iaculatur ista. Candidae mentis fides Abhorret ista nomina. Et credam prius A Sole posse noctis horrores pati, Quam tam fidele pectus hac tangilue. Quid illa? Mente interrita constans sui Secura, fronte limpida, qualis solet Integritatis esse, sese innoxiam Puramque contestatur. Hic caeco dolus Errore serpit, Aula livoris parens Et architecta fraudis in tales solet Turgere partus. Pestilens Hydrae malum Periculorum fertile est, Certo cadit Ictu securis in Semiramidem, nisi Medicina tanto prompta succurrat malo. Qua suspicacis ira placetur Nini, Aut impetretur aestui insano mora. Attemperarisuspicax nescit furor, Et saepe ab ipsis ira blanditi is tumet. Aliunde quando nulla spes fulget, furor Ministret arma; quodque non speras prece Posse obtinere, Marte violento erue. Quid mente Memnon pendula agitaris diu? Nocet esse cautum, quando discrimen prope est, Moraque crescit. Saepe prudentem fugit Forcuna, quae se donat animoso in manus. Coniux in antro est turris; et lentus stupes? Nec ad arma properas? Funus exspectas prius Videre, quam remedia supremo malo Adferre? Ferro vindice, incensa face, Nimbis, procellis, turbine, Acherontis furor, Invade turrim, dirue obstantes moras, Totumque ab imis sedibus specum erus. Quid anima clausa pectore enervi lates? Per scissa prodi membra, per biantes cavis Vulneribus artus: cripe illecebras tuas Antri tenebris, antequam innocuae caput Cadat in securim. Sed quis in praeceps me amor Malccautus urget? Incitus Regum furor Non bene per arma sistitur. Ab ipsis aquis Saepe invalescit ignis, et vires malum Capit a medela. Miles in tua est manu Tuoque paret nutui: in campum evola, Validamque coge militis lecti manum; Oppone Regis aestui: haec certo obiice Torrentis iram sistet, et atroci dabit Meliora menti sensa; ne praeceps furor In tam nefandae caedis exemplum ruat. Fides mea istud prohibet Agnosco meum Caput esse Regem, et Memnonem Regis manum, Infida manus est illa, quae in caput impia Assumit arma. At interim aspectu horrido Furor calorem frontis innocuae obterit. Meliora pectus sensa condiscet mora. SCENA IV. Aemuli Semiramidis spargunt novi in Regem belli rumores, ut accelerent Semiramidis mortem. NINUS. FARNABAZUS. PHILINDER. OSMANUS. ARBACES. NARBASSUS. LEANDER. QUid iste torvae frontis aspectus notat? Inamoena Regis nuncia, et forte ultimam Cladem tuorum. Spectra tibi fingis: tamen Effare, quod mihi nuncium inamoenum putas? A Gange et Indo turbo congestis volat Metuendus armis, iamque se propius tua In Regna fundit. Ipse, qui accisus nequit, In fratre Martis turbines novos ciet Rex Bactrianus. Namque Cassanus sui Fratris ruinam ulturus in campo fremit, Suisque nostras portat in signis neces. Aliunde pei flet turbo, qui Regem petat: Nihil hinc timendum est. Indus imbelles habet Ad arma populos; quique cum Mavors calet, Fuga saluti consulunt. Veniat, suas Disponat acies: vix mei Martis levem Spectabit umbram, protinus versa fuga Pavidus volantis flabra praevertet Noti. Qualis oriente Sole, quae circum iacet Nebula, repente solvitur: talis tui Adarma Martis hostium nimbus cadet. O M. Sed in profundo grandius quoddam malum Spectare videor. Illa quam mendax tulit Bactris Alethes, pagina, propinquos dolos Inte, tuosque nunciat. Visa et mihi est Res in voluta fraudibus: tanti faces Profiteri amoris, gemmeo pretio addere Mortale virus: ista quis sapiens putet Vacare fraude? Refugus auditus mihi Necdum ista in imum cordis admittit sinum. Nimium remoto a littore hic rumor sonat. Periculorum fama verorum prius Labitur ad aures regias; post se trahit Ad plebis undas. Nuncium mullum mihi, Aut charta tanti turbinis testis data est. Peccare sed si cogimur, cauto vebm Peccare sensu. Regibus rerum fides Ut certa detur, non sat est quaevis facis Scintilla dubiae. Veritas, expers doli, Maiore luce radiat. At seu sint mera Figmenta vulgi, et credulus plebis timor, Seu vera famae nuncia; hoc demum decet, Adimere Bactris omne fulcimen spei. Quid ergo servas carceris clausam specu, Quae iam suae convicta perfidiae est rea? SCENA V. Memnon Regi supplex petit Semiramidis liberationem, Rex iubet eam tribunali sisti. MEMNON, ET QUI SUPRA. REx, advolutus pedibus augustis, meum Prosterno honorem, gloriam, famam, decus Per bella partum, fanguinem, vitam et caput. Quae vota poscis? Memnoni ut collo caput, Istud revellas: sirea est Semiramis, Ego nocentem reddidi, et fio nocens. Nec umbra sceleris Memnonem, aut species doli Facit nocentem. Quis Semiramidem vapor Afflare potuit fraudis, ignaram doli, Synceritatis imaginem, idaeam boni? Non umbra. non phantasma, non fictae ream Fecere larvae: clarior puro die Perfidia patuit: pacta regale in caput Cum Bactriano Rege fecerunt rea. Te statuo sceleris iudicem. Huc ream advoca. Huc uniones, toxicum, et gemmas ferat. Abit Farnabazus iussa expediturus. Sit lenta iustiiudicis sententia Aequum ac iniquum lenta discernit mora. Matura inerte poma putrescunt mora. Acerba sed iudicia maturat mora, Maturat illa iudicis sensus sagax. Qui quo resolvit lentius, plura inspicit. Qui, quo, resolvit lentius, gravius quoque Periclitatur. In potestate est tua, Reo statuere supplicia, quando lubet. SCENA VI. Semiramis communi Consiliariorum suffragio ad mortem condemnatur. Philinder nuntiat moveri militem ob Semiramidis captivtiatem. Mittitur Memnon, ut motum componat. Iubetur Semiramis venenum ebibere, quod ad ipsam missum credebatur. SEMIRAMIS VINCTA. PHILINDER, ET QUI SUPRA. QUod sancta poscit aequitas, patrii iubet Religio iuris, causa perfidiae ex git, Librate Patres. Paginae tenor prius Palam legatur: quisque verborum sonum Roburque mente ponderet. Semiramis Tenor litterarum. Unica voluptas, magna pars animi mei, Accipe sub ista pagina amplexus meos, Et mille amoris pignora, affectum patris. Benigna tandem sidera, ac mites Dii Rebus secundos exitus nostris dabunt. Indicium amoris, grande gemmarum tibi Tributum Alethes adferet, quas et decor. Et raritas commendat. Atque utinam meum Cor inter illas mittere valerem! at tibi Sint uniones cor patris; quando nihi Maius paternus mittere affectus potest. Ampulla ab auro splendida aconitum sinu Mortale claudit: utere, ubi casus petit: Medicina nulla frangere huic vires potest. Meus, tuusque Dorilus vivit tua Spiratque vita. Numen assistat tibi Rex Bactrianus Sortis adversae implum Et execrandum fulmen! o stellae! mihi Meri cometae! Auctoris agnoscis manum? Est Bactriani Regis. Istud non negas? Id si negarem, laederem fidem meam, Quam sanctiorem, sanguine et vita aestimo. Sed ecce gemmas, ecce compositum inneces Munus, venenum Munus hoc cui est datum? Cui scripta pagina adiacens. Scripta est tibi. Nec nego, nec assero. Non negas; ergo Convincerisque criminis. Nihil nego, Nihil assero. Cuitoxici ampulla in necem asseris, Est praeparata? Noverit, qui miscuit. Tibi illa Bactris venit; et nescis cui Sit praeparata? Nescio: hoc unum scio Insame munus ad Semiramidem datum est. Non ergo renuis, munus id missum tibi. NEC assevero. Et asseris. et iterum negas: Ipsa tibi pugnas Ah! Satis consto mihi: Quantumque memetipsa despicio, mea Tantum patescit candidae mentis fides. Iurata nostra in funera patescit fides. Convinceris scelesta; et effugium licet Vipera requiras, undique teneris magis. Quid Arbaces ad ista? Sum mutus. Satis Loquitur character, munera, ampulla impio Minax veneno, et perfidam sceleris ream Condemnat Ista peste nisi regnum expias, Tuae aequitati sceleris appingis notam, Et sancta laedis iura naturae, et tibi Tuisque certae cladis accersis malum. Quid Farnabaze. Dubia sibi in animo meo Fides rebellat. Ego ut Semiramidem tibi Credam fuisse perfidam? Et flammam et gelu, Et astra et orcum, et Cynthium et noctis chaos Prius marita posse coniungifide Credam: sed ista signa condemnant ream. Osmane, qua tu mente? Qua leges iubent, Sanctusque iuris ordo., Quod sceptrum gerunt Potente Reges dextera, est fulmen, datum Ut sancta iura protegant. Regnet Ninus; Sed et aequitatis arbiter iura ssserat. Impune, si sit crimen; extollit caput, Novoque scelere Regis invadit thronum. Vel ergo sceptrum pone, vel fulmen vibra, Sententiaque mortis extingue impiam Gravitas patrati criminis, et atrox dolus Claudunt viam clementiae, atque instans tibi Discrimen, omnem mandat abscindi moram. Dil ata poena criminis vires alit. Pereat scelesta, Regis ut vivat salus Quid ad ista Memnon? Loquere; me perimi iube. Fidelitatis victima in ferrum cadam. Et ego ferendam censeo sententiam Mortis: sed in me. Si Semira midem ream Perfidia fecit, Memnonem reum facit; Et poena utrique debita est, Vel me simul Ad paria trahe supplicia, vel utrumque exime. Quem charta damnat, ille supplicium ferat. Me damnat eadem charta, quae uxorem meam Condemnat: ambos perime: sumus ambo rei. Quiesee Memnon: sanguinis satis mihi, Furoris ut restinguam et invidiae faces. Ut aestuantis fraudis extinguas dolum, Hunc ego profuso sanguine extingua dolum. Extinguere dolos innocens nescit fides Moriar fidelis, morsque quam subeo, meam Per saxa sparso sanguine loquetur fidem. Mori est voluptas quando pro illaesa fide Mihi moriendum est: unicus mihi est dolor, Quod innocentem caede sublatam nimis Sero dolebis. Perfida, insultas mihi? Et hoc furore languido, et segni feram Inultus ira? Magne Rex, calido strepit Furore miles, totus huc campo ruit Mavors relicto, vique captivam petit Eruere turri. Provide actutum minis, Ne quid cruentus peccet in Regem furor. Memnon, fidele pectus hic demum exere, Et quo potentis nectare eloquii vales, Acerba dulci corda deleni modo, Bilemque prohibe. Regium iuro caput, Vinclis solutam mox Semiramidem dabo. Pietatem adoro Regiam, et pronus tibi Rependo grates. Evolo, quo me tuae Deportat aura gratiae, et fluctum opprimo. Habebis illam vinculis etiam suae Vitae solutam. Tolle cunctantis moras Ad partem. Auguste mentis? vita momento tua Dependet isto, et omnis in tuam mora Vergit ruinam. Perage, quae sero nimis Neglecta doleas. Ergo, quod primum licet Credere tuorum munerum, et gratum magis, Immerge labris. Ebibe salutem tibi Et Bactriano Principi. Hoc munus tua Accipio dextra, praemium illius manus, Quae tibi subegit Bactra. Sit fidei meae, Et innocentis mentis hic testis scyphus. Ego natantem toxico, hoc cyatho, mihi Mortem propino Sed tibi sero nimis De me perempta veniet aeternus dolor. SCENA VII. Intervenit Dorilus: manifestat se esse Semiramidem Regis Bactriani filiam, ad quam litterae, gemmae, et venenum funt missa: liberatur Semiramis: vinculatur Dorilus. DORILUS, ET QUI SUPRA. INnocua Princeps, abstine immerito labra Temerare potu: toxicum hoc munus meu Mihi destinatum. Tollite innocua manu Fatale virus. Perfidi, et vestro palam Regi rebelles: tollitis donum, mihi Quod Rex propinat? Rex, ego admisinefas Quod innocentis morte plectendum iubes. Meus est reatus, poena sit pariter mea. Novae dolosa fraude quaeruntur morae. Momento in uno solvere hanc fraudem potes, Mihi huc venenum redde. Rex prohibe hoc nesas. Donec latentem Dorilus aperiat dolum. Loquere: sed iterum fraude versuta cave Regem implicare. Ego sum rea, ego Semiramis Sum Bactriani Regis infelix satus. Ad me vonenum, litteras, gemmas Pater Huc misit. Audax frontis effrontis scelus, Mendacia seris Me Semiramidem ream Pagina fatetur: ego, ego sum Semiramis, Cui missa dona. Redde, quod semel mihi Rex destinasti toxicum Semiramis Ego sum, parente Rege Bactrorum sata. Repente Dorilus in Semiramidem migrat? Quae somnias mendacia infamis puer? Aurem benignam Dorilo, Auguste, exhibe. Impulsa postquam Martis in cursu tui Cecidere Bactra, filium suum Pater Fidelitatis obsidem iussus dare; Me tibi sororem Dorili, et eodem satam Parente misit, Dorilum ut stirpis suae Servaret in spem: quoque velatus magis Dolus lateret, Dorili nomen mihi Indidit, et artus veste mentita induit. Portenta rerum! falsa nisi rursum occinis. Expressa per vim veritas nulli locum Fraudi relinquit. Litterae, et gemmae mihi Sunt patrii amoris pignus. At vivus? mihi est Ad reprimendas hostium vires obex. Si libo tantum, subtraho memet malis, Quaecumque sors adversa moliri potest. Ergo mihi cyathum porrige. Innocua haec mali est, Scelerisque pura. Me rea, fecit Nini Prolata iam sententia. Hic scyphus meum Poscit reatum. Nullus admissus fuit, Et huc, et illuc distrahit mentem fides Suspensa utrinque: credo, nec credo tamen, Huc advocetur nuntius, rebus dabit Hic involutis lumen. At Semiramis Cur veritatis abditae arcanum hoc prius Non prodidisti, crimen ut tantum tuo Capite amoveres? Quid siles? Rex, sit mihi Venia loquendi. Loquere. Non binas adhuc Sol secit horas, exquo quis status meus. Conditio, sexus, patria, quod genus, et patet Mihi sit, aperui: at vinculo aeterno fidem Strinxi silendi. Nodus hic vetuit loqui. Ah! cur latentem Dorile exsolvis fidem advenit Alethes. Dic, Bactriani filia an Regis tibi Est nota Alethes? Nota, cui multus sedet In fronte Phoebus, plurima in labris Charis, Venusque in ore ridet, in genis rosa. Quod nomen illi est: Est Semiramidis. Cui Gemmas tulisti? Dorilo. Mendax Sinon! Quam veritati candidae obturas viam, Tormenta aperient. Vericas patet: nihil Simulare prodest, nisi grave ut capiti tuo Meoque damnum congreges. Tutus potes, Quod veritatis testis expressit fides, Effari Alethes: Sexus, et genus, et pater Sunt nota Regi. Loquere, quod status hic petis, Quod ergo patuit, asseram. Semiramis Est ista, soboles Rege Bactrorum sata, Fratrisque nomen sustinet, cuius modos Moresque, gestus, ora, et aetatem refert. Teneatur arcto Dorilus clausus specu, Dum mente iusta meditor. O Semiramis Idaea fidei, candidi exemplum sinus, Quod olympus usquam vidit, aut puro dies Spectavit oculo mitis orrori meo Concede veniam: iustus, at nimius tamen Peccavit ardor. Quid fides poscat tua Docebo factis. Ite; pandatur mei Horti voluptas, quaque se fundit iocis Amoena. Florae gratia, instructis choros Ludis iuventa ducat, et fidei tuae Animique testis ludat in plausum dies. ACTVS IV. SCENA I. Aemuli Semiramidis dolent eam esse liberatam, et novas fraudes meditantur. ARBACES. OSMANUS, GORBIAS. SUbversa prima machina, et nostris dolis Adempta vis est; iam insolens Semiramis Eliberata toxico, et mortis metu Tumide triumphat: quodque sollicitum magis Percellitanimum, Regis edomitus suror Abit in amorem pristinum, et vires capit. Iurasse sortem, sidera, et terram suo Credo favori: tanta sic semper levat Iamiam cadentem faustitas. Sed quae spei Manet umbra nobis, illasi captum tenet Amore Regem? Causa, quae fulerum spei Tibi videtur rapere, me fulcit megis. Sperare multum Memnonis genius iubet, Geniusque Regis: Iste constanter suos Ingeret amores: ille constanter viam Omnem antevertet: quodque Rexamens perit Prudens negabit. Quantus hinc Regis furor! Levisira nunquam est Regibus, gravior tamen, Cum cassus omnes perdidit vires amor. Sed et id agendum, ut Menoni ficta fide Consilia amica suggeras; ut quostetit Immotus animo, eodem adulantes Nini Preces retundat, et Semiramidem neget. Arcana fraudum teneo, et ingenium mihi Promptum est in artes: quamlibet nulla est opus Accendere ignes arte, cum sponte adfremunt. Cum flamma sponte saevit, accessu tamen Venti invalescit. Tecta consilia ingere. Hoc gratiora Regiae menti accident, Quosponte in iras illa fervescit magis. SCENA II. Dolet Semiramis captum esse, et in vincula coniectum Dorilum: suadet Hydaspes, ut illius a Nino libertatem petat. SEMIRAMIS. HYDASPES. QUamvis soluta vinculis tetri specus Reposita vitae videar; at necdum tamem Respirat auram liberam mentis sinus. Altera ego (dignum Dorilo hoc nomen meo est) Altera ego, parsque grandior cordis mei Turris profundae ignobili clausa est cavo. Huic ego severas pandere ut portas queam Libenter istum pectoris aperiam sinum. Quam metuo flammas Regis, et tumido grave Furore sulmen! quando suspicio tonar, Nocente, quidquid eminet, sternit face. Clementiores Regis adverti minas, Irasque mites. Unde discrimen minus, Longeque positum, datque meditandi mora Consiliarebus congrua, et a gendi modor. Quis in hac arena est optimus agendi modus? Dandum furori tempus est. Cito tumet Sed detumescit tempore, et sese suo Calore frangit. Ipsese accendet magis: Aliena nisi favilla succendat, cadit. Invidia semper subdit alienas faces. Livoris ignes noster extinguet labor. Quis edomare Regias iras queat? Facundia oris, et Semiramidis preces. Et me supremo funeri addixit surens. Sed innocentem, Peius hinc mihi metus Suadet timendum. Melius hinc aliquid amor Sperare suadet Surda non audit preces Regnantis ira. Prona non spernit preces Amantis ira. Quid moror Semiramis? Ergo calentes pectus in preces fluat. Sed magis aboculis fusili vena fluant, Ut imsolentes lacrima extinguant faces. Tui precatus roris in morem cadent. Ut temperatus occupet mentem calor. Sed aestus ante Nerei, et motae Noto Pugnante rixae bella componant. Quies Consilia sana admittit: effervens calor Pulchrum serenae mentis extinguit iubar. SCENA III. Amici gratulantur Memnoni, quod vinculis sit exsoluta Semiramis: suadent, ut consentiat petitis Nini: Manet constans Memnon, quem Gorbias dolose confirmat. FARNABAZUS. NARBASSUS. MEMNON. LEANDER. GORBIAS. QUis inter illos turbines, caeli minas Et fulminantes nubium ardentum faces Serenitati redditum tantae diem Sperare poterat? Gaudium nostrumtua est Laetitia Memnon. Invidiae sortis furor Quo te sinistris fluctibus mergit magis, Hoc te secundis altius ventis levat. Innocuus animus altior casu eminet, Et si sinistro forsan eventu cadit, Casum per ipsum victor extollit caput. Per subiugata Bactra mortalem supra Evasit aulam gloriae Semiramis: At nunc triumpho nobili victrix suam Laudem ipsa superat, quando de infami nece Flustre fidei tollit invictae decus. Finem illa virtus graditur humanum supra, Cui mors amori est, laesa ne pereat fides. Tam rara virtus Regium in pectus face Ferventiore saeviet; sicque antea Illam locare regio excelsam thoro Constituit animo, segnis impatiens morae Votum insequetur. Hinc ut extremum suos Teneat amores, Memnoni primum locum Destinat in aula Regia. Heu fatum meum Semper sinistrum! sive me caelo levet, Sive in profundum deprimat, totum opprimit. Opprimit? at inde nomen Augustum capis. Meliore sed me parte destituit mei. At si quid adimit, mille compensat modis. Gustum imperandi tollit infelix onus. Reiicere Regum munera immane est nesas. Adnata cordi rapere, non minus est nefas. Rex, ut iubere possit, haud cogit tamen. Maiora reddit: admovet solum preces, Ut trahat amice. Precibus armatis agit, Nimiumque stringit. Te sibi adstringit prece. Et te nepotis petit, et haeredis loco. Sola mihi, et una sufficit Semiramis. Ergo flagrantis respuis votum Nini? Favorem, amorem, gratiam, illecebras, preces? Quicumque precium rebus appendit suis, Nihil ahenis adimit. At solium tuam Si adire prohibes coniugem, spernis Ninum Solium offerentem. Nec Semiramidem aestimas, Cui dignitatis eripis tantae decus. si vult, recedat illa; non ego tamen Illa recedam. Stat prius sixum mihi Animam revelli pectore effracto pati, Quam dimoveri mente. Regali manu Mea vita, morsque vertitur: vitam prius Rapiat, deinde coniugem. Memnon, cave. Meliora mentisensa submittat polus. Invictus iste mentis erectae vigor Laudem meretur., Iusta si Reges velint, Est obsequendum: iniusta dum poscunt, licet Obstare iussis. Perge: quam Memnon viam Semel iniisti, mente non mota tene: Regi repugna: pugnat et ratio, et polus. Virtusque tecum. Serviat Regimanus, Libera voluntas iura tueatur sua. Tua sensa nostro pectori iniiciunt facem. SCENA IV. Duo Ephebi Rosillus, et Berosus in horto Regio ad celebranda Semiramidi festa aperto, ad rixas deveniunt, et duellum ineunt. ROSILLUS. BEROSUS. QUae pompa rerum? saccari quantae nives Afflant palatum! Nullus excubias agit? Nemo est. Rosille, dulcis invitat fames. Quid metuis? aliquis forsan insidias struit. Hic nullus; illic nullus est Aude manum Immergere epulis. Aliquid hinc, aliquid et hinc Donec repletus pileus... Quis hic strepit! Quid hic Rosille? Ros. Vigilo, ne quisquam manu Rapace in escam saeviat. Vigilas. Ros. Ita est. Lupus ad ovile Talis huc adters gradum. Scelerate, quid recondis? Ros. Hoctua nihil Scivisse refert Pileum hus praedo tuum. Gradum sceleste reprime. Iam vidi satis. Dulcis rapinam saccari praedo geris. Gero tua damna Seria in iocum trahis; Sed non abibis. Non? sciam naso tibi Fugare muscas, Ego sciam furtum tuum Extrahere sacco. Pileum huc tuum exhiber Quid abstuhsti? Tune lictorum es caput! In tua severam verbera accendis manum. Pueri minantur verbera attritae manus: Igotibi gladium porrigo: ignavam exere Animam Berose. Pomptus in ferrum est calor. Huc putris anima, et ore ventoso minax. Fit duellum. Venit Simius et aufert pileum. Absiste ferro, ut pileum repetam meum, Quem Simia aufert. Detine quisquis propees, fugit Furem fugacem detine Non est mihi Ferri voluptas magna. Sed salvam cutem Ut hine referrem, Simia auxilio fuit. Hinc tollo propere, non tamen vacuus, gradum. SCENA V. Farnabazus refert Nino constantiam Memnonis. Indignatur Rex, quem Gorbias ad sumendam vindictam stimulat NINUS. FARNABAZUS. LEANDER. GORBIAS. VErba ceciderunt irrita, et cassus labor; Frustraque dedimus aspidi surdae preces Qualis sub ictu malle. impulso magis Duratur incus verbere; ad nostras preces Talis, adamante durior, Memnon stetit. Nec vincit animum Regis oblatus favor? Cecini obstinato mitis affectum Nini, Opes, honores, gratias. Ratio nihil Praevaluit ulla: despicit, quidquid favor, Amorque defert: par Semiramidis nihil Aestimat amori. Siccine evadam iocus, Ludibriumque Memnoni? Qui me unico Minor, altiorque ceteris, pulchrum caput Efferre potuit, ille me ludum facit? Haec culpa nostra est: qui malum feci, luo. Nimio favore Memnonem ingratum obrui. Contemptum amoris nimius excessus parit. Nec deprecatur humilis, ut servum decae, Sed fronte torvus, ac supercilio gravi Superbus, omnem Regii affectus notam Respuit, et omnes in Semiramide sua Occupat amores. Igitur ingratus mihi, Hostisque amatae coniugis, bellovolet Lacessere Ninum? Frontis extersae iocos, Orisque blandi gratias vultu exue: Cilii rigorem surrige, et srontem aspera Involve nube, fulgur alpectu vibra, Et voce tonitru, fulmen in verbis cadat, Si dura cautes illa molliri nequit, Percussa frangi poterit. Agrestis tumor Soli timori cedit, ad preces riget. SCENA VI. Intervenit Memnon a milite placato redux: exhibet Regi manipulum Sinensis militis, et exercitus nomine fidem iurat. Rex proponit desiderium suum Reginam assumendi Semiramidem. Repulsam passus indignatur. MEMNON. MILITES. ET QUI SUPRA. A Littore orbis ultimo, e Sinae plagis Adductus iste militis pugnax chorus Positis adorat genibus augustum iubar, Tuasque robur Martium in partes trahit. Reliquus quiescit miles, et per me suo Fidelitatem perpetem Regi vovet, Hanc roborare sanguine paratus, tua Cum causa poscet. Militis nostri quies Animi inquietem temperat. Miles novus Nova est voluptas Regiae menti. Placet Coram videre Sinicibelli modum. ludicrum Parente genita Marte generosa indoles, bellum. Diadema nostrum robore in vestro sedet, Tutaque sceptrum geritur augustum manu, Subite nostra castra, queis vestro calet Aequale merito praemium Solus mihi Assiste Memnon. Veteris affectus tui, Fidei, et amoris integer semper tenor Huc me coegit, commodo ut constans tuo Ninus studerem, semper intentus viae, Qua tibi savoris Regri, et honoris novii Pateret aditus, ac novo exemplo tuis Maiora meritis dona munificus darem. Summa attigisti. Quidquid est meriti mei Tua ser pit infra munera, et maius nequit Excogitare munus excedens amor. Amor absque factis verus haud unquam est amor, Adhuc amoris Regii hoc restat lucrum, Mecum ut gubernes. Hoc malum avertae polus, Ut tam superbum vilitas nostra ad iugum Honoris elevetur. Haec meritis meis Satis una virga est, restis obsequii mei, Quod obligavi Numini Princepstuo. Nec ambit alium, nec capit virtus mea Honoris apicem. Dignus es, meritus, capir. Et digniorem regius reddit favor. Sed ut resolvam vinculo obstrictam fidem, Qua me ligarunt assra, natura, ac amor. Si solvis unum vinculum, stringis duo Mihi gratiora. Quae Semiramidem tuam Virtus honestat, indoles, animi vigor. Et fama mundo nota, non vili bene Tellure serpit: illa regali erigi Solio meretur. Unde si sapiens tuus Amor est in illam, sortis augustae notas Illi impedire non decet. In animum mihi Lethale vulnus imprimis. Scindi nequit In duo cor unum, nisi simul mortem oppetat. Qui bina in unum corda conflavit prius, Dividere rursus in duo cor unum potest. Quod hoc amare est, si Semiramidem suo Prohibes honore? Totus in lingua est amor, Amare qui se iactat, et tantum bonum Impedit amati Peius haud hostis queat Hosti nocere. Ut ego Semiramide mea Vivam diremptus? Vivere extinctum iube. Morere, ut amatam Coniugem spectes statu Sublimiorem Morior ereptam mihi Quod intueri cogor, Ergo te magis Amas amata Coniuge. Hoc amo, Deus Quod vult amari. Ratio sapientem docet Meliora non contemnere. Et ratio docet Sacra iura non despicere. Quod legem facit Rex, et voluntas Regis est. Quidquid iubet, Iustum est, et aequum. Iura regnanten ligant. Quae dictat aether. Iura terrarum ligo, Idemque solvo. Iura naturae nequit Rexirritare. At obsequi Cives docet Natura Regi. Iura nec sperni sus Natura mandat. Viva lex est Rex. Ubi Nil derogatur iuribus. Iustum facit, Quodcumque mandat. Si nihil viextorqueat. Quodcumque vult, suum facit. Sed vi tamen, Non iure. Memnon flecte, quem nimium erigis Intemperantem spiritum. Nullus mihi Intemperantis imperat cordis tumor; Sed imbecillae mentis infirmus status Me a me revelli sentit, et prudens dolet. Prius hunc revulso spiritum corde erue: Post tua voluntas imperet, quidquid lubet: Avidamque nostri sanguinis sitim eruto Satiet cruore. Miser adhuc Menon meis Votis rebellas? nec mei affectus memor Tuique honoris, toxico insami impiam Linguam venenas? Vade, et insanam fuga De mente noctem, teque restitue tibi: Utque meliora corde consilia haurias, Revoca ad bilancem pondus et boni, et mali. SCENA VII. Supervenit Semiramis, impetrat Dorilo libertatem. Ninus exponit suum desiderium illam in Reginam assumendi, quod illa dextere reicit. SEMIRAMIS, ET QUI SUPRA. GEnerosa Amazon; videote, vivumintegrae Fidei trophaeum, perque iucundum mihi Animum voluptas manat, et quoddam poli Degusto nectar. Merita dum specto tua, Digna apparand! praemia voluptas subit. Suprema merces, quam mihi Regis valet Gratia referre, cuius ardenti mihi Pectus calescit ambitu, quamque unicam Ate reposco, est, Dorilum fictum specus Evolve tenebris, liberum rursum iube Spectare Solem. Hoc unicum potest mea Satiare vota. Non decet vacua prece Ninum invocari. Quidquid ad votum tuum Facit, impetrasti, Pate at invisi specus Funesta porta: veniat in purum diem Altera Semiramis. At prius stringi velim Te firmiore vinculo, cum quo tamen Constare mentis plena libertas queat. En praeparatas vinculis tuis manus, Et quidquid est Semiramis. Non hoc satis: Alias catenas postulo, quibus tua Virtus trahatur Regii ad honoris iugum. Fortuna quidquid vilis ancillae potest Praestare, manda: serviet Semiramis: At me levari Regii ad honoris gradum Natur a prohibet, prohibet et veterifides Obstricta nexu coniugi. Solvit fidem Omnem potestas Regia. At non summea; Nec mihi volendi est libera facultas super. Quodcumque velle Menoniest, illud meum est. Illius est iubere, sed meum obsequi. Quodcumque nutu signat, hoc animo exequor Reverente. Quod Rex mandat, hoc Memnon nequit Non velle: genius, indoles, vetere fides Mihi obligata vinculo hoc prohibent nefas. Nec, si fidelis in Semiramidem est amor, Tibi denegabit Regiae sortis gradum. Quod si obstinatus deneget, tu, si sapis, Regique fida es, potius imperiis meis Parere debes, quam voluntatem sequi Regirebellis Memnonis. Nunquam meo Egorecedam debito: illaesa side Constabo semper, donec aut truncet polus, Aut dissoluto vinculo vitae ruat. Ancilla vilis Regis imperium colo. Revise amatum Memnonem, et caute sagax, Prudensque sana sensa turbato ingere. SCENA VIII. Memnon et Semiramis dolent iniqua Regis postulata; deliberant de recessu ab aula, et de fuga: hanc Memnon Semiramidi suadet. MEMNON. SEMIRAMIS. QUae maesta nubes frontis illustrem diem Tibi asperavit? Vivus in mediis mihi Umbris natare videor, et nulla est meis Medicina damnis; nullus affulget spei Radius per umbras. Nec Semiramidis spei Aperitur ulla rima. Te solium manet Regale, Coniux, Memnonis sanguis tibi Dabitur in ostrum Somnus, aut amens tibi Illudit error? Regium ad solium Ninus, Et coniugalis iura te thalami petit, Mihique Orontam Coniugem assumi iubet. Tua fui. eroque semper. Infelix nimis Dia dema sine te verticem nunquam meum Attinget auro. Vivo Regina altior, Dum vivo amato Memnoni illaesa fide. Precibus, minisque Memnonemtentat Ninus, Impellit, instat, liberum arbitrium eripit, Cogitque velle, velle quod Memnon nequit. O saeva caeli sidera! o Dii impii! Quid restat ultra? sola me malo hoc potest Mors liberare. Memnonem quidquid potest Eripere damnis, id Semiramidem quoque Solum potest eripere: vel telo cadet Uterque eodem; vel minae fracto impetu Parcent utrique. Aut vivere, aut tecum mori Mihi constitutum est. Sed age, cur tantis malis Quarere salutem celerc prohibemur fuga? Fuga salutem quaerere? Hinc multus canis, Et inde multus excubat. Quaqua aspicis, Vias per omnes retibus tensis iter Est impeditum. Melius est certo malo Discrimen anceps. Me reum faciet fugi. Mors innocentem, vita constantem probat. Ergo colore lude mentitae spei Iniqua vota Regis, et ab ipsa mora Consilia sana rebus extremis cape. Simulata spes est pabulum vivae facis Quae bullientis pectus accendit Nini. Hinc vis, vigorque crescet, et semper malo Maiore serpet. Tu fuge voluptas mea, Mea vita, fuge Semiramis Qui ardet tui Amor calore, forte te rapta impium Extinguet ignem. Pabulo erepto minus Amor ferocit. Dorilus liber venit, SCENA IX. Adest Dorilus, gratias refert Semiramidi, quod eius gratia sit carcere solutus. DORILUS, ET QUI SUPRA. VTrique sorti Dorilus ludum facit. Prius severa fronte me fecit reum, Clausitque tetro turris exesae specu: At nunc serena fronte me spectans iubet Haurire rursus liberum Solis iubar. Calentis ira Regis inie cit meis Pedibus atenas ferreas; favor tuus Aeterni amoris aureonexu ligat. Sola aestimare, diva, tu tantae potes Prodigia fidei: at unicum hoc restat mihi, Quaecumque vitae Dorilo pars est super, Hanc consecrare Numini aeternum tuo. Constare fidei, debitum est: non est favor. Omnem favoris limitem excedit, labris Sorbere virus. Arbaces adest: vale. SCENA X. Exsultat Gorbias delato sibi officio agendi cum Memnone, ut vel Semiramidem patiatur ad solium vehi, vel ad mortem se paret. GORBIAS ARBACES. OPtata habemus Arbaces. Fatum ruit Graviore telo in Memnonem Iam quae minae Fuere, saevum fulminant. Regis furor Ad summa venit; iamque crudelem suo Aestu acuit ensem, quo reus Memnon cadat. Dubiae cavendus fortis est mendax dolut, Ne, dum relabi Memnonem fingit, gradum Ad altiora tollat. Hic nullis potess Aditus patere fraudibus. Iussu Nini Tandem suprema Menoni imperia fero. Unum duorum munerum poscit sibi, Aut, quam negavit, coniugem; aut oculos suor Vulsos ab ima sede. Vel viduum hodie Accensa Regis ira, vel caecum sacit. heu! qui Cometae, crine ferali horridi In nostra damna fulminis torquent minas! Illa metuendas lumina vibrabunt faces. Locata solio Regio Semiramis Armare quaeret vindices telo manus, Quo nostra plagis capita violentis petat. Quid detonabit illa? quod telum manu Librabitin nos? Illa non franget gelu Animi obstinati; Memnoni obstrictam fidem Nec vi, nec arte dividt, aut precibus feret. Natura proprium hoc soeminis vitium dedit. Ut quo rogantur dulcius, cedant minus. Forsan coactus fulmine hoc tandemsuam Exulcerato potius uxorem Nino, Quam perdat oculos, et Semiramidem simul, Idemque vitam viduus et caecus trahat. Ad iussa agenda propero, tu ad Regem redi. SCENA XI. Semiramis dissuadet Dorilo fugam; ille non discedit ab eius latere, et una fugiunt. DORILUS. SEMIRAMIS. TUo ut revellar latere iuratae immemor Fidei, feramque te Semiramidem mihi Fuga avolare? Nempe divisus meo A corpore animus deseretlarvam meram. Per te mea stetit vita, tu pro me mori Desiderasti: iamque (quod fari pudet) Ego recedam? teque sustineam solum Mutare solam, et exulem alienas fuga Adire terras? anima tam vilis mihi Non est in isto pectore, ut pigeat sequi Quocumque tendes, sive fugientem occupet Secura vita, sive mors certa obviet. Parce, o voluptas cordis afflicti unica, Est plena res periculi, infelix fuga. Remanere si me cogis, et cogis mori. In quos furores tua fuga accendeti Vinum? In quos dolores, nisi sugio, meipsam traham! Solacium spes suggerat. Tecum mihi Spes rapitur omnis. Omnis? Et nihil spei Mihi super ipsi est. Nec mihi sine te potest Superesse vita. Fata me solam iubent Fuga evolare. Et ire me comitem tuis Mea fata fatis imperant. Si sint mea Secunda fata. Maesta si fuerint magis. Periculum. quod imminet, reddit fugam Acerbiorem. Dulcior fuga est mihi, Si fugio tecum. Si manes, tecum manet Altera ego: Quandotu fugis, tecum fugit Altera ego: pariter si sequor, meipsam sequor. Heu! fata quaeris Dorile, et certam necem. Nil timeo mortem, simodo greslus sequi Tuos licebit, inter horrores poli, Inter fragores nubium, et tels, et faces Exaestuantis fulminis, semper mihi Serenitatem vultus afflabit tuus. Eamus ergo, Dorile, do victas manus. SCENA XII. Memnon desperatione actus se occidere statuit. MEMNON. EUPHEMUS. O Innocentis arbiter cordis Deus, Idemque custos! cerne, qui demum meae Integritati scopulus obiectus sui Horrore terret; sique non sanctis peto Adversa fatis semitam arcanae fugae Reclude Numen Nilmihi posco: satis Vixi et secundo semper afflatu poli Dies peregi. Quidquid est reliquum super, Subeunda mors est. Huius occursu diem Claudere supremum gestio. Nondum spei Depone vela. Saepe collisis tonat Nubibus olympus, rursus extersis ramen Nubibus amoena luce restituit diem. Qui vivere queam? Fata iam grandi meum Petiere telo verticem, quando meam Rapuere viduo Coniugem, vitam meam. Meumque columen litud in fatis fuit! Prius ut cadvaer viverem, quam me necis Raperent severa iura! Curnon fuga Parifugacem sequeris? Heu! misero alia Fugi nulla superest Memnoni, quam se procul Ut fugiat ip um. Sortis huc nostrae prior Felicitas defluxit. ut nequeam diem Trahere superstes. Moriar: ah vindex mei Moriar doloris. Si Semiramidem meam Fugare potui, poterit haec etiam manus Membris solutum spiritum in fugam dare. Spectare quid te Cynthium Memnon iuvat? Invisa lux est, luce lux cassa est, tuum Quae tibi levamen rapuit, et amoris tui Solem fugavit. Ergo, quod solum est super, Et terram, et astra, et Cynthium invisum fuge; Fuge temetipsum. Siste non faustum gradum. ACTVS V. SCENA I. Gorbias recenset Memnonis mortem Nino. Arbaces ex coniectura amoris mutui arguit homicidii veram Semiramidem et Hydaspen: Ninus iubet melius in factum inquiri. NINUS. GORBIAS, ARBACES. QUae sensa tandem Memnonis? Nulla amplius. Regi nihil reponit? Et nihil potest Reponere ultra. Nam trucidatus iacet, Suoque merfum sanguine cadaver natat. Qua sede? cuius dextera extinctus iacet, Expone sceleris ordinem. Dum me infero Memnonis in aedes, iussa facturus tua, Obser vo totis aedibus silentium: Inclamo Hydaspen, et Semiramidem: nihil Vel hic, vel illa reddidit. Servos voco; Nullus vocantis servus exaudit sonos. Conclave vi recludo; promoveo pedem; Et voce repeto Memononem. Hic demum horridum Cerno cada ver sanguini immersum suo: Invasit artuso horror, et rigidum gelu Stupefecit ossa. Propius admoveo gradum, Videoque telum pectori immersum. viam Quod secit animae: tango: iam nullus suit Sensus perempto, nullus in mebris calor; Solumque rigidae sentio mortis gelu. Indicia nulla caedis auctorem notant? Mera solitudo Memnonis visa est domus: Quaero, requiro, clamo, vestigo angulos, Everto latebras: nemo vel in oculos mihi Vel venit in aures. Caedis auctorem diu Ne quaere Princeps. Assequor tanti reum Sceleris, nec animo fictus illudit dolus. Pande nihi fidos, Arbaces, mentis sinus: Quem perpetrati sceleris auctorem tibi Insinuat animus Solus hoc potuit nefas, Volutique Hydaspes: sed manum Semiramis Audaciorem secit, et adacto impetu In vulnus egit. Vana suspicio, Nine, Non ista dictat. Quis potuit illi furor Tantum efferare pectus? Indomitus amor. Amor Hymenaei Regii? Dura hunc fugit, Et amat Hydaspen. Illa nec Regem aestimat. Nec amore solii tangitur: Hydaspen colit, Nomenque adorat; cordis huic arma sacrat. Seque adolet ipsam: iamque dum casses sibi Videt explicari, praeda queis cadat tibi, Praevertit ictum, et Memnone occiso fugit, Gemmosque comites, Dorilum et Hydaspen trahit. Et forte Bactra repetit, ubi melior suo Sit aura amori. Vera, nisi fallor, sagax Trbi dictat animus. Tota sed nondum sua In luce fulget veritas: tenebris suis Ut eruatur, Arbaces, callem tere, Quo deprehendas abditam Est atum probat Plagae perempti Memnonis inhaerens chalybs, Cui legi Hydaspis nomen inaratum: et prope Adstrata vestis feminae. Indiciis patet Res fatis apertis. Temporis non se parum Evolvit, ex quo prodidit Semiramis Sui favillas cordis in Hydaspen. Iocu Salire in oculos visus est, risus labra Miscere nectar, gratia in vultu seri, Quoties Hydaspen alloqui datum est: Huic Detecta mentis abdita, atque animi anguli Omnes aperti, et semper ambrosiae liquor Condire visus verba. Quid dubia mora Suspendo mentem? Mutui assectus notas Et reciprocatas mentium ambarum faces Saepe ipse vidi: non tamen tanto fibras Igne aestuare credidi, ut tantum in nefas Aliquando sese evolvere auderet calor: Hoc magis acuitur flamma, quo premitur magis. Celatus ignis fortior rumpit viam. Occultus ignis ille mucroni impium Dedit calorem, Memnonis ut imo sinu Animam latentem erueret. Hic ultra nihil Morae est trahendum. Venit ad summum scclus. Via obsidenda est omnis, et fugiens nefas Antevenien dum. Prompta nisi subitis malis Obstent remedia, colligunt vires mora. SCENA II. Arbaces vi adigit Euphemium, ut promittat reos homicidii agere Semiramidem, et Hydaspen. ARBACES. EUPHEMIUS. QUid frontis aequor nube maeroris tegis? Si tibi sinistrae sortis impulsus rapit, Quem diligebas, Memnonem, rursum tibi Sortis secundus Arbacen donat favor. Tu primus inter Arbacis amicos eris, Primusque Achates. Unico hoc in me tuum Testare amorem: Memnoni illatae necis Auctorem Hydaspen et Semiramidem refer. Ut perpetrati sceleris accusem reos, Quos innocentes pura testatur fides? Hoc est patratoscelere, non minus scelus. Dic deprehensos scelerisin facto reos. Hoc veritati pugnat. Euphemus nihil, Nisi honesta, vidit. Arbaces caedem suis Spectavit oculis Arbaces ergo reos Agat ad Tribunal, Nulla fugiendi est vis Eupheme, vel reos age, aut fies reus. Vel hoc, vel illud elige; auctores necis Aut prode Hydaspen et Semiramidem, aut reum Egote patratae caedis accuso Elige. Scyllam inter et Charybdin ambiguo animus Aestu laborat: Inde mendacis traho Infame nomen, inde perfidiae notam Poenamque lucror. Ista luc entem in diem Non venict unquam macula: per fidiae tamen Tormenta referes, teque post fatum probri Macula sequetur. Adde, quod fies mei Scopus furoris. Arbaces, stingis, nimis Et non volentem cogis exosum in nefas. Delinquo; sed tu debitas poenas dabis. SCENA III. Advenit Symma Regius Pastor, aperitque Hypati non esse eum suum, sed Memnonis et Semiramidis filium. SYMMA. HYPATES. HIc se superba vertice excelso levat In astra Babylon; quodque mireris, tui Veri parentis tecta, multorum inclita Ceris avorum, redditus tandem tibi Cernes Hypates. Quem mihi fingis patrem Amande genitor? Hactenus finxi patrem, Nunc fictus illc desinit, quando monet Tempus, locusque prodere parentem tuum, Illustre stemma, et sanguinem, et stirpem, et genus. Symma mihi genitor hactenus, Symmam patrem Veneror Hypates. Hactenus quamvis mihi Dederis parentis nomen, haud fui tamen Genitor Hypatis: te nihi quondam parens Cum fratre Hydaspe, nobilis Amazon dedit Vix evolutos faciis, teneram mea Ut educarem industria aetatem, et bonis Studiis Iuventam fingerem. Patris vice Nutrivi utrumque, utrumque complexu patris Amante fovi, pectori adstrinxi meo Tueri utrumque sanguine paratus. Tuum Fratrem sinistra flebili casu mihi Fortuna rapuit. Inde cum curbo gravis, Et Armenorum saeva tempestas meos Vastaret agros, et face et ferro omnia Impune mereret, exul, in certi laris, Ignotus hospes hospiti, ignarus soli Per variate pericula, et rerum vices, Hic sisto demum! genitor ubi fertur tuus: Nini imperare militi, et Martem suae Auctoritate flectere. Hic ergo patris Depono nomen: filii nomen quoque Depone Hypates: dumque tibi servi fidem Obstringo, domini iure tu Symmae impera. An umbra me profunda religatum hactenus Tenurt soporis, iamque me reddit mihi Expergefactum? dulce si nomen patris Tibi deserendum, et filii nomen mihi: At nunquam amorem filii in patrem exuam. Sed quis finistrae sortis afflatus tibi Rapuit HYdaspen: Aliquis hic scenam subit? Abeamus. Intus reliqua narrabo ex fide. SCENA IV. Euphemus false accusat caedis reos Semiramidem et Hydaspen. Adfertur nuntium novi motus in milite ob caedem Memnonis. Rex mittit Arbacem tectum vestitu Memnonis ad componendum militem. NINUS. FARNABAZUS. ARBACES GORBIAS. EUPHEMUS. PHILINDER. CRedamne dictis? Integra Euphemum hactenus Fides probavit. Ipse spectasti hoc nefas? Rex, ipse vidi. Primus in ferrum ruit, Strinxitque Hydaspes. et Semiramidi dedit Lateri imprimendum saliit ut furens Thyas Illa in maritum, et impetu toto fibris Ensem recondit Ille collapus gravi Solum ruina afflixit, et fari impotens Tenues in auras spiritum afflavit Meus Haec vidit oculus Quis Semiramidem locus Quis tenet Hydaspen? Mox ubi seclore impie Patrata caedes, versus in fugam levem Utrique gressus. Impia o Semiramis! Et execranda! victima Inferno Iovi Mactanda ad aras! Tuque non melior tuo Delicio Hydaspes! Fugite, qua crimen trahit, Qua vos scelesti pectoris defert amor; Vos nulla Regis manibus eripiet fuga. Quacumque fugitis, ultor instabo fugae. Auguste Regum Cynthe, procella nova Miles ferocit. Causa quae motum ciet? In castra rumor Memnonem occisum tuo Furore sparsit, hinc furor dolet, et dolor Furit per arma. Memnonem poscunt sibi, Aut vindrcare Menonis caedem parant, Et qualis undas ventus impellit, fremunt. Mendace semper credulum vulgus tuba Famae movetur. Menonem non haec manus In fata pepulit: immo fortunae impium Deploro casum, et quaero, qua ulciscar nefas, Dignam securim: sique, quod nolim, reos Suscepta ferro vindici eripit fuga, Partes in omnes militum emissae manus Quaerent servera indagine fugaces reos, Dignamque caesi Memnonis poenam exigent. Praesens remedium postulat praecops malum, Quod vel dolori militum illudat dolo, Vel placet iras. Ipse quin campum subis? Regalis oculus, qualis exortus dies, Omnes tenebras pectorum aspectu fugat. Dum plebs ferocit, nullus est Regis timor Honorque nullus: publicus fluctus rapit Tam grande Regis, vile quam plebis caput. Periclitari Regium suadet iubar, Quisquis furori publico exponi petit. Errore concitatus, errore altero Ludatur ardor. Praepes in campum vola, Felicitatis sparge mentitae dolum. Sese stiturum Memnonem castris reser, Mendaciique garrulam famam argue. At tu, fidelis Arbaces, totum suo Mentire cultu Memnonem, atque armis, equo, Gestuque simula militis verum ducem. Ut prima fluctus ira tantisper cadat; Dum veritas se publicum in Solem trahat, Certisque pateant sceleris autores notis. SCENA V. Adducuntur ab Osmano captivi Semiramis, Hydaspes et Dorilus. Gorbias annuntiat is mortem Memnonis, reosque arguit Semiramidem et Hydaspen. OSMANUS. SEMIRAMIS. HYDASPES. DORILUS. GORBIAS. MEruimus ergo vincula, et vilis iocus Populo exhiberi? Sancta proscripta est Themis Procul orbe toto: Iuris imperium tenent Furor et libido, et astus. et technae et doli. Vobis amica haec monstra sunt, in vos tenet Imperia stolidae mentis insanus tumor, Et ipse Avernus. Hora iam vestris venit Decreta noxis. Tarda si caelum vibrat Iacula in scelestos, at tamen tandem vibrat. Et te reposcent vindicis caeli faces. Si in me recumbit noxa tentatae fugae, Quid aut Hydaspes peccat? aut Semiramis Innocua solvit? Debitae collo meo Sunt hae catenae: verticem in meum cadat Ultrix securis: quidquid irarum est super, Violentus in me Regis exoneret furor. Ego violavi vinculum et fidem obsidis: Meus est reatus, poena sit pariter mea: In me revolvat omne tormentum Ninus, Meumque crimen et face et ferro expiet. Peccasse te fateris, et crimen tuum Teliatur orbis oculus Es sceleris rea. Tuoque Regi peifida, at crimen tuum Hos innocentes non facit: quorum nefas Sagace mentis lum: ne observat Ninus. Fabricare fraudes, texere incauris dolos, Mutare amicos, propriurnest aulae malume At ista in ipso corde furilais stygis Contexta tela est, cuius in stamen dedit Megaera tortili angue divisam comam. Osmane; mitis rebus arridet polus: Cecidere fraudes; machina eversi doli REvoluta lapsu est: fanguine in suo natat Memnon peremptus. Ecquis in fata ultimum Impressit ictum? Quos reos ducis, roga. Sceleris Hydaspes conscius, Semiramis Rea est. Scelesta, perfida, et Solis die Indigna capita! Vulnus o nimium grave! Unoque ab ictu duplicis plagae dolor! Memnon peremptus, et ego patrati rea Facinoris! o dure nimis astrorum rigor! Inim ca fata! quid traho vitam meae Morti superstes? Nulla sunt astra ampllus, Nec ulla caelo fata, quae rerum vices Ordine gubernent: orcus imperium tenet, Rigidusque Pluto rebus humanis prae est. Quis has chym eras fingere et tantum nefas Appingere animis aufus herois fuit! Timor, et acerbus sortis atrocis dolor, Claumniaeque virus adstringunt gelu Animam innocentem. Tunc gelu stringi essera Manum decebat, quando violento impetu Illam impulisti in Memnonis caesi necem. O aerchitecti fraudis, et acuti fabri Mendaciorum! vestra quod fecit manus, In nos scelesto funditis crimen dolo. Et dolor, et ira iusta dila cerant mihi Animi recessus; quosque concepi sonos, Haerente claudunt voce; quodque unum solet Miseris relinqui, lacrimis oculos vetant. Mens ipsa sceleris consciae atque horror, scelus Qui sequitur actum, lacrimam et vocem negant. SCENA VI. Supervenit Ninus, nullaque admissa defensione mandat Semiramidem, Hydaspen, et Dorilum ad exercitum raptari, ut is iustam occisi Memnonis vindictam sumat. NINUS, ET QUI SUPRA. IMpia, scelesta, perfida, exsecrabilis? Tene ego, Megara, video: tu saevam manum Inferre proprio coniugi, et adacto in fibras Eruere ferro spiritum? inimicum solum Tentare comite Dorilo et turpem fugam Hdaspe socio quaerere infami proco? Mendax, et execrandus est, quisquis tibi Persuadet esse sceleris infandi reos, Quos nulla culpa rangit. In facto sagax Vos vidit oculus. Lingua mendaci dolo Assueta nobis crimen alienum allinit. Convicta es acti sceleris, et scelus negas? Prius putabas esse convictam, et tam-e-n Innocua sum reperta. Te cafus prius Fecit nocentem, non oculus, actum nefas Qui vidit ipse. Quod reum facias, nihil Mihi movet animum Pertuli hoc semel innocenr. Quod gravius animum sauciat, et unum fleo, Est mors amati Memnonis. Caede impia, Quem fles, necasti. Solis o sancti iubar! Et amicum olympi lumen! Hoc scelere tuo Agis retrorsum. Forte, quos colis magis, Hi funt nocentes; quodque per nostram expias Mortem, patrarunt facinus. Irritas meum Adnue surorem? Sceleris irritent rei. Convicta satis es Verba quid frustra seris? Ego te ream pronuncio. Assuevi tua Alance dicisceleris et mortis rea. Assueta vilipendere es leges meas, Meumque sceptrum. Regis in sacrum iubar Mea Sole semper clarior fulsit fides, Stetitque sancta. Clarius purum diem Tua culpa foedat. Foedar; at nunquam mea. Rumpenda iis est: s. elera non tolerant moram Matura poenis. Ite, sceleratos fimul Rapite in arenam Martis, ubi miles fremit. Ut de perempti Memnonis caede exigat Supplicia iusta, Vos ego addico neci. Decreta Regis veneror. haec Bastris datur Merces subactis. Rapite me primam adnecem, Ut prima satiem Regis incensi sitim. Nec cogar atram cernere superstes necem Animae innocentis. SCENA VII. Occurrunt ad necem raptatis Symma et Hypates. Semiramis recognoscit filios. Symma differri supplicium postulat ab Osmano donec Regi loquatur: negat Osmanus. Hypates ferrum stringit: Farnabazus Osmanum increpat, iubetque differri executionem sententiae. SYMMA. HYPATES. ET QUI SUPRA. - - - - Siste: quo praeceps ruis? Quid video? an erro? estne umbra? vel Semiramis Ipsa in catenis? Videor ignora in toga Videre notae frontis indicia. Magis Quo specto vultus lineam, aspectus magis Notus videtur. Mulier, agnoscis virum? O Symma! tene video? vel similem tui? Sum Symma, Domina. O laetus occursus tui In ipsa arena mortis, et vitae ultimo Cadentis apice. Nexibus quae te trahit Fortuna vinctam? Fraude delusus Ninus Mea peremptum memnonem credit manu, Quem prostituto sanguine redemptum velira, Hinc luere morte crimen alienum iubet. O cruda caeli fata! crudeles Dii! Cur ad nefandae sortis aspectum mihi Pedem impulistis? ut ibi funesti cadam Victima doloris, unde maturos novi Referre fructus gaudii optabam! Pater Momento in uno sorte me fausta erigis, Iterumque iniqua deprimis. Quid me iuvat Posuisse nomen filii, quando patrem- Reperio verum, et perdo? Quin iterum ivet Me filii nomen repetere, et te patris. meine vivunt filii? Praesens tuus Adest Hypates. O Semiramidi unica, Fili, voluptas! video te demum! et licet Rigidae catenae sobolis amplexum vetent, Te tamen amoris stringo materni sinu. O chara genitrix! qualis occurris tuo Ploranda nato? stringins affectu brevi, Iterumque maestum deseris! Iniqui iubent Sic fata caeli. Nate, quem tanti est mihi Revidere! Nate huc Numinis ductu venis, Ut emigrantis spiritum Matris trahas, Et manibus cadentis officia ultimae Pietatis obeas. Mater, ut funus cadas Vivente nato? Mortis aeternum gelu Mihi ante stringet membra quam vultus tui Occludat oculos. Nobilis miles, tuo Si quae fa villa corde pieta tis calet, Deme illa Matri vincula, et collo meo Iube illigari: chalybis ardentem sitim Prius in Hypatis merge flagrantem sinum, Materna quam per viscera infelix furat. Nate, hac parente dignus es, nato parens. Ubi tua cura est altera, voluptas mea, Natus secundus? Forma nisi fallax meos Illudit oculos, vinculis tecum trahi Videor videre filium. In vultu tuo Ego genitoris cerno vivaces notas. Vicina nostris aedibus ubi altam erigit Se silva in umbram, perdidi illecebras m-eas. Ego inter umbras nemoris abreptus manu Sive Armenorum, sive Persarum fui; Ductus que per non nota per egrinus sola Sortis iocantis vile ludibrium fui; Excussa donec servitus tandem gravis, Iugumque collo est, et Semiramidis datum Sequi arma posse. Hic miles officio habeor, Amore sed sum filins. Sanguis suum Ad sanguinem sponte fluit, et tacito impetu Huc fertur, unde prodrit. Hydaspes hic est, Sublime germen stirpis, et magnae demus. Laetitia vitam inspirat, et mortem dolor, Heu! note, red et ignote mi fili! Meum Te habere nequii viva, te moriens meum Accipio nate! Symma, niladfers novi. Solum parentis nomen est novum mihi. Quo me sovebas, somper affectus fuit Plus quam parentis. Ergo nunc tanto magis In fata tecum paria, in aerumnas pares Fertur voluptas pectoris, quanto magis Natura matrem deseri a natis vetat. Quid trahimus ultra tempus? ad poenas vocat DEclivis hora Prompta sum: hoc loco immola Integritatis victimas. Primum locum Ego mihi posco: perfidus ego obses fui. Concede miles temporis brevem moram, Ut celere cursu Regis affatus petam. Rex iussit omnem rumpere ad penas moram Si durus aures precibus obiectis negas, Adam ante ferrum durius manu hac brevem Moram impetrabit Vulneri en pectus patet, Aut hora danda precibus est. FErro abstine Generose iuvenis. Temporis moram volo. Repone ferrum., Est innocens audax amor, Si peccat ira. Symma, tu Regem pete: Expone casus ordinem. Sed nos nova Regis moremur iussa. Laetitiae mihi Simul et doloris, dulcis et amarus fluit In ima torrens viscera, et inundat fibras. Momento in uno Mater es? nosque aspicis Momento in uno matris orbari sinu. Si sit cadendum, mater, aut pro te cadam Aut tecum eadem caede sublatus. Nini Non ita ferocit animus, ut precibus meis, Largisque flentis lacrimis possit piam Aurem negare. Frater! o primum mihi Iam nate frater! Unicus tantae es super Spes stirpis, unus surculus magnae domus: Te sancta servent Numina incolumem diu In spem nepotum. At interim officio pio Et patris ossa, et matris, et fratris lege Unum in sepulchrum, et marmore imposito tege. Memorique gratus marmori incide has notas! Memnon, Semiramis, et Hydaspes hic iacent: Quos una semper strinxit in vivis fides: Hos tumulus uno mortuos condit sinu: At mortuorum vivet aeternum fides, Sed me repone ad infimam tumuli basin, Testatus uno carmine officium meum: Regina Bactris nata, tumulatis pia Ancilla frcta, vilis ad pedes iacet. SCENA Ultima. Postquam Ninus ex Symma intellexit, Hydaspen esse filium Semiramidis, magis exasperatur. Narbassus narrat se fugientem Memnonem occidisse. Advertitur error occisi Arbacis, qui personam Memnonis induerat. Euphemius iam morte Arbacis solutus metu fatetur innocentiam Semiramidis et Hydaspis: confirmatur productis litteris ab ipso Memnone ante mortem scriptis. Resurgit pressa Innocentia. Semiramis soluta matrimonio coronatur Regina. Memnonis fidei decernitur sepulchrum Regium. NINUS. SYMMA. NARBASSUS. FARNABAZUS; ET QUI SUPRA. ADes sceleste, perfide, exitialiis, Et innocentis Memnonis caede impiam Pollute dextram? tuque quam impurus gravat Incestus, ades! o! Magne Rex, caesus iacet Memnon, suoque mortuus tabo innatat. Vetera recenses. Caede adhuc ferrum calet: Dum se iugali vectus in fugam trahit, Ame est peremptus. In fugam memnon abit? Succinctus armis, Marte ferrato gravis, Par tortili ibat fulmini, campum prope Martis subire visus: inclamo virum: Obtendo Regis nomen. Audito hoc stitit, Gradumque flexit. Illico sese meus Trahit in coronam miles, et cingit latus, Omnemque amatam claudit ad fugam viam, Fortuna votis favit, ut vultum mihi Verteret apertum; iacio fatalem manu Vindice sagittam: missa vix cornu fuit, Fronti stupentis haesit, et grandem scidit Vitae offluenti semiram. O casus gravis Sortis sinistrae! Falleris: non est tua Memnon peremptus dextera: charus mihi Est in teremptus Arbaces, qui se Ducem Simulabat armis. Heu! quis infelix dedit Furor arma manibus? Esse dum fidus volo, Homicida fio Magne Rex, non est tui Narbassi hic error: vindices scelerum Dii Misere telum in Arbacem, ut poenam parem Suo meoque crimini letho daret. Euplieme, quid ais? Quando iam caelum metu Me solvit omni, et Arbaces caesus iacet; Arcana pandam, et fraudis intextae dolum Regi explicabo, Sceleris exacti reos Quos ante, Hydaspen et Semiramidem tibi Fatebar esse, nullius culpae reos Scelerisque puros testor. Hoc crimen meum Fuit; sed auctor Arbaces mendacium Violentus ori intrusit. Et qua vi? Prece Precioque primum: deinde cum durus preces Preciumque detestarer, obiecit minas, Me perpetratae caedis auctorem fore. Quid press is agerem? aut Regis certus fuit Metus furoris, et inde probrosae necis: Aut comparatae gloriae et honoris mihi Iactura certa, Non ego feci reos, Nec innocentes prodidi: voces premens Dolor evocavit Voce mendaci Nino Illudis audax ante mentitus, fidem Nunc non mereris. Ante mentiri mea Salus coegit: falsa cur damno meo Nunc venditarem? Suadet hoc novo dolo Promissa merces. Memnonis clauso in finu Haec est reperta pagina, disertis notis Inscripta Regi. Memnonis notus mihi Iste est character. Nomen adscriptum docet. Nino salutem perpetem, atque aevum senis Memnon precatur nestoris: quodque unicum Propria cadenti dextera est reliquum, suum Regi cruorem consecrat, cuius color Ostri rubentis vice Seimiramidi latus Regale cingat. Tu mea fronte erutos Oculos volebas: parco violenta manu Eradere illos: sed oculis vitam tamen Tollo violentus. Ista quae seribit manus, Eadem ministra Regii imperii, in latus Impellit ensem, et spiritum fugat. Vale. Iam clausa dubio est semita: Auctorem tenec Caedis patratae: testis accedit rei Sanguis profusus. Ista si nondum tibi Animum serenant, noscat id serus nepos, Nos innocentes spiritum ferro dare. Resurgat innocentia, et victor doli Triumphet animi candor, et constans fides. Demite catenas manibus innocuis. Mea In me recurrit vita, quae languens tuo Linguore propius fata quaerebat sua. Et in supremae noctis excursu mihi Oreris serenus Cynthius. Culpae nota Recessit omnis, sceleris abstersus color: Huc advolate, et sarcina indemnis meo Pendete collo: Carcer est sinus meus, Amplexus est catena, qua stringo meos Post fata chari Memnonis natos: meum Dilectum Hypaten filium, et Hydaspen meum. Bene ominato sidere hic fulsit dies, Quo video vos pastoris, et magni Ducis, Regisque magni filios. Servi tuos Vultus veremur Filios ego vos colo, Nebulasque frontis osculo abstergo patris, Exacta feritas Regis, et vester dolor, Fugentur animo. Vita succedit nova In hoc cadaver. Qui mihi perii, Nine, Per te renascor. At Semiramis Deum Idaea pulchra, viva stellantis poli Imago, fidei Numen; exemplum aureae Integritatis, vita virtutum omnium, Post tot procellae turbines, post tot vices Sortis sinistrae, capitis et post tot tui Superata fata, surrige excelsam indolem, Solioque posita Regio mecum dare Imperia disce, Fata caelorum, tuas Prostrata veneror gratias! caelum premit, Levatque caelum; firma stat semper fides. Regnare sed cum me Semiramidem iubes, Auguste Rex iube et Semiramidem alteram Regnare mecum, filiam meam iube. Si non abhorres, Imperi partem mei Tibi cedo, et una Bactra Tam celso loco Mea vota non acclino. Reginae iube Me servitutis lege subiicere caput: Sic obsequendo et serviam, et regam simul. Sic imperando duplici sceptrum geres Regina iure. Purpura et Hypati latus, Et latus Hydaspi cingat. affectu pater Vos filiorum nomine vocari volo. quicumque splendor Regiae lucis fluit In nos, reflexo lumine in regem redit; Totusque demum splendor in te uno micat. Quocumque servos elevas, stabunt tui Momenta lionoris. Memnonis fidei memor Pyra erigatur, qualis Augustos solet Colligere cineres, stetque sub aperto die Tam gloriosae praeco virtutis lapis.