Poemata Machine-readable text Balde, Jacob Balde, Jacob XML version, markup prototype, Dec. 1999 Hotz, Stephan markup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ bald1 baldepoemata1.html s002.html baldepoemata1.xml bald1/jpg html Köln: Busaeus, 1660

Regeln fuer Texterfassung 04/2000

not necessary

 2004 markup typed text - structural tagging completed - semantic tagging completed - no spell check 01/2005 Ruediger Niehl markup titles corrected for Books 1-7 05/2007 Reinhard Gruhl markup some corrections inserted Iacobi Balde e Societate Jesu Lyricorum Liber Primus. Ode I. Abdolonymus, Regii Sanguinis Olitor. Sive Commendatio frugalis vitae, et quieti animi. In gratiam Cl. Viri Maximiliani Pacieci Ex negotiorum foro ad sacrum otium aspirantis. Horto me solitus pascere villici, Ultra quid cupiam? plus neque Iuppiter In cornu Libyae possidet aridae. Tota est summa, satis. Me cichorea, me Malvarum foliis addita mollibus, Haud paullo satiant gratius intyba, Quam lautis avibus Phasis Achaemenae . Hic fons gramineo labitur ubere; Et, cum viva manu tempore pocula, Iucundo residem murmure praeterit, Hanc, sub qua recubo languidus arbore. Commisi tepidis ipse Favoniis , Parvum semen agri: cuius origine Vitae certa meae tempora metior. Non stellis Arabum , nec Babyloniis Intentus numeris, computo secula. Adiectumtoties frugibus indicat Annum fida Ceres : horaque buxea In quascumquenotas forfice tonsilis. Natura fruimur. Quotquot eunt dies, Puro sole micant. Somnus agrestium Lenis, sponte casas intrat et affluit. Irrepit Tyriis parcior urbibus. Pax et blanda quies rura perambulat. Quid fit cura Dueis, nescio laetius. Isto continui pullulat otii Radix alma solo. Purpura vestiat Infelix alios: me iuvetunice, Quamvis Sidoniis Regibus editum, Privatis tenuem vivere censibus. Haud ignota loquor. Pauperies mei Regnum maiushabet. Ditior omnibus Rex est, degeneres qui posuit metus: Qui cum possideat pauca, cupit minus, Apponitque lucro. Non bibo Caecubum, Nec porrecta scyphis toxica gemmeis. Non subter niveis velleribus cubo; Nec moestus vigilo. Terreo neminem, A nullis pavidus. De solio tonat Fatum. tuta salix fulminis, integram Sedem praebet humi, nec violabilem. Semper celsa tremunt: et capita ardua Toto praecipitant saepius impetu: Ut nunc summa meto colla papaverum. Ne me, ne genitis vellite floribus, Pellaei proceres. Hic moriar senex, Hic vixi iuvenis. Linquite iugera Gaudentem placitis findere sarculis. Ad Guilielmum Lasum Guelphi Lasi F. Moderationibus obtemperandum esse. Ode II Ne tibi Guelphi Lase sit pudori, Quod seni pares iuvenis Magistro. Paruit primos vetulae sub annos Romulus Accae. Paruit cani monitis Acestae Clarus Euandro genitore Pallas : Saeva mandantem veritus colebat Hoplea Tydeus. Nulla non aetas moderante cursum Indiget freno. Socianda vis est. Tutius navis gemino per undas Remige currit. Parvus, et nondum variare solers Iuppiter formas, timuisse matrem Fertur, et caesa rudis ausa culpae Pelle luisse. Tunc soror, tantum soror esse visa, Serta nectebat placitura fratri: Facta, custodem simul axe movit, Denique coniux. Si Iovi semper vigilasset Argus : Inter aprorum fruticeta numquam Turpe peccasset, vetitus ferarum Ducere vultus. Rex sui iuris, prohibente nullo, Aureus fluxit; sibi sumpsit alas, Arsit Europen ; mediisque taurus Mugiit undis. Quo per aestivos puerile soleis Luserat, vir adultus atrum Vertit in fulmen, proprioque fecit Fulmine digna. Nempe festinat puer interire Pronus in lapsum, nisi fulciatur. Altius serpunt ederae, marita Ilice nixae. Bacchus Indorum domitor, flagellis Ante Sileni domitus; sedebat Ad senis limen gravido Tonantis Poplite natus. Horridae leges! equitante Fauno, Iussus in campos pedes ibat Euan : Iussus urgebat remeare lentum Patris asellum. Donec inventis redimitus uvis, Marcidum thyrso populante Gangem Victor effregit. Maculis nitentem Nebrida cinctus. Thessalae debes tua fata rupi, Hector everso resupine curru: Inde vastator Priamo timendus Venit Achilles . Ille calcatis Asiae sepulcris Signa fixurus, puer imperantis Sub Capri barba ferulaque vixit: Credite Teucri . Lustra maiorum nemorum coegit Et specus foetas penetrare Chiron : Quo cubans praedam catulis leaena Dividit antro. Tela Centaurus docuit rotare, Saxa moliri, superare fossas, Stare Sperchium glaciemque contra, et Sistere flumen. Fessus ex silvisquoties redibat, Censor inspectis rigidus sagittis, Semifer sparsum tigridis cruore in Colla levavit. Sic meus nosci cupias alumne Fortis, aiebat. Posita pharetra Disce nunc cantus etiam, Lyraeque Fila sonorae. Et fuit quidam lepor, intueri Ante ludentem cithara bicorni; Pone motantem Satyrum sequacis Pendula caudae. Ode III. Thomae Mori constantia. Hic ille Morus, quo melius nihil Titan Britanno vidit ab aethere, Funesta cum Regem Bolena Illicito furiasset aestu: Audax iniquas spernere nuptias Amore veri, propositum minis Obvertit Henrici, tyranno Fortior, indocilisque flecti. Non carcer illum, non Aloysia Dimovit uxor: nec trepidus gener. Nec ante Patrem Margarita Femineo lacrimosa questu. Fertur monentem mitia Coniugem, Sed non et isto digna viro, procul Abs se remotam, cum feroci, Ut fatuam, pepulisse risu. Mox, qua fluentem se Thamesis rotat, Ad destinatum funeribus locum, Casto coronandus triumpho, Per medios properavit Anglos. Ductum secuta flente Britannia, Non flevis unus; marmore durior, Et certa despectante vultu Fata tuens, hilarisque torvum, Atqui sciebat, quid sibi regius Tortor parasset. Non aliter tamen Quam laureatos Sulla Fasces, Ipse suam periit securim. Plenus futuri quo tumulo stetit, Postquam paventem Carnificis manum Mercede firmasset, cruento Colla dedit ferienda ferro. Ad Bennonem Cossam. Seni cantum non convenire. Ode IV. Non, si quid iuvenem frangere Lascarum, Et te, Cossa, decet; cui rigidus sedet Hirta fronte December, Nix incana tegit caput. Illum multa sinas ludere, seu lyra, Seu malit crotalo. Te refugit senem Calvum flavus Apollo : Te putrem, quia putris es. Non dens, non oculus, non cerebrum sapit, Infans nasus hebet, dimidio minor, Multo mucidus imbri. Nullo gratus acumine. Ut rugas taceam: scrobs hiat unicus In vultu. Quid habes illius, illius Clamantis, pater Euan ! Clamantis, pater Evius ? Frustra sollicitas, frigide, Cythium . Odit flamma gelu: nec vetulus, bene Vervex currere capreis. Eheu! desine diffindere tibias. Terres funereo Melpomenem sono: Psallit suavis ales, Noctem qui mediam fugat. Ad Petrum Hildebrandum S. J. Professorem Matheseos. Cum soliditatem caelestium Orbium propugnaret. Exemplo Christophori Columbi, se novum immensae vastatis Oceanum perlustrasse. Ode V. caelum liquidum. Arcana Mundi, numine percitus Proferre cogor. Credite Vatibus. Non omne Caelum rupis instar, Aut solido riget aere fusum. Datur natari. Nuper inivimus. Campos aquarum; sed radiantium, Campos liquenteis. totus Aether Irrigui madet ignis imbri. Crispata claris vidimus aequora Ardere squamis. Vidimus aureis Delphina luctari sub undis, Et nitidos vomere ore rivos. Sunt stagna Caelum mollia navibus Sulcanda veris, vidimus alteram Argo coruscantem, secuna Aetherio dare vela ponto. Castorque et ovo natus adulterae Pollux eodem, per pelagi minas Nixi, procellosumque lumen, Astrigeris secuere remis. Regno secundi caeruleo Iovis. Vix Aula Primi distat, in aere. Quod nos opinamur trisulcum Fulmen, habet faciem Tridentis. Quassata cuius spicula, fulgura; Aestus marinos, rauca tonitrua Vocamus ignari locorum, Eminus impediente nube. In ludibundo gurgite, mobilem Fulvi per aethram solis equi movens Se more Phocarum. priore Parte sui Pyroisque, et Aethon, Phlegonque tollunt altius ungulas: Membris flagrantem posterioribus Solvuntur in Piscem, et fluentis Signa fugae rutilante cauda Impressa delent. hicet Aquarius Triton recurva lampade personat. hic Luna Tethyis, Pleias Ino, Erigone Galatea visa: Martisque Siren puniceas Venus Tranare lymphas. Nereidum choro Hinc inde Stellarum meante, Perspicui micuere fluctus: Incensa splendent omnia. Luteus Scintillat humor. Se penetrabilem Crystallus indulgere carinis, Et manibus liquefacta cedit. Vero profundo cancer, et igneis Inserpit undis: veraque flumina Manat Olympo. testis arva Eridanus per aprica torrens, Dum concitati vortice luminis In axe late vibrat et infulas Molitur illustreis pyropis; Post croceum subit haustus aequor. At nec sereni monstra maris truces Desunt Cometae: parva quibus procul Venire conspectis, rubentem Sidera diffugiunt in algam. Quamquam hos et ipsi Terrigenae pavent Longe remoti: Larva simul polo Illuxit, et barbata Cete Terribilem variant figuram. Balaena flammas non aliter secat, Quam mullus Istrum: nam rapidum iubar A fronte, spumosaeque lucis Exsiliens iaculatur amnem. Haec Hildebrando, Musa, refer meo. Fortasse nolit, credere, candidam Tum lactis, intritique magna In patera, cita, panis, offam, Bis terve gyra turine pollicis, Sic astra, dices, in liquido natant Permista caelo. credet ille Protinus Alsatiae Columbo. Ad Mathiam Rasonem. Animi generosi Libertas. Ode VI. Si circumspicias te, Raso, non tua; Paucis dives eris. Quae data pertinax, Fortunae fragilis munera respuis, A te plenius impetras. Gaudet Diva quidem mobilis appeti, Servilemque trahit vulgus ad ambitum: Ut quas Caeca nuces spargit, aventibus Turbis diripiant manus. Sed tu pelle procul, ne tremulum velis Incurvare genu: neu Laribus vagam Dignatus Dominam, suppliciter pedes Turpi stringere basio. Sin fractis humilem cumque subiverit Portis ipsa domum; seu trabeas ferat, Seu caestum; pariter cedere nescius Dic ad limina ianuae: Quas promittis opes, iam teneo: meum est, Quidquid sperno tui. Nil cupientibus Et nil deesse potest ex solido bona Mens semper sibi sufficit. Ad Simonem Issum. Pravi Amoris indoles. Ode VII. Res Amor mira est, videt, Isse, caecus Caecus est, quamvis oculo vidente Natus, absenteis Amor urit absens, Proximus exul. Siccus in venis, madidusque vultu: Siccus humectat, madidusque flagrat; Fervidus tectae gelidusque flammae, Ardet et alget. Quando festivas quatit igne Taedas, Lumen exstinguit: niveique floris Praedo pallenti violas vicissim Pingit in ore. Non habet frontem: tamen est venustus, Navigat terras: volat absque pennis. Vilis ac parvus puer, heu feroceis Sternit Atreidas , Qui caret peilis, metuenda vibrat Tela; non longas iaculatur hastas: Pectori plagis aeus inferendis Sufficit una. Missilem linguam capit ex pharetra Oris, et figit iecur ulcerosum Stulta plebs arcu putat et sagittis Grandibus uti. Ille (sic monstrat Cytherea mater) Non boum tendit sinuare cornu: Sed manus iunctas utriusque Amantis Curvat in Arcum. Equus Troianus. Ad Andream Alcimum. Germaniam suis cupiditatibus perire, Ode VIII. Sic est: peritur non sine sumptibus. Funesta multo Marte pericula Quaeruntur, et curis, labore Damna pretioque constant. Nostris volentes usque doloribus Favemus ipsi. Quanta sub Hectore, Felix et inconcussa Troia Staret adhuc, Priamique regnum, Si noluisset crimine decipi! Ingens Epei machina sistitur, Mons foetus armis et latenti Myrmidonum Dolopumque nube: Equum Iuventus Dardana ligneum Visura, longo protinus agmine Divisit, emovitque portas, Laeta malo propiore muris. Urgente Fato, Fata quis arceat? Praesagiebat Laocoon dolum: Sed in cavernas, nempe, frustra Impulerat moniturus hastam. Iamque omnis aetas mista senum ruit. Virumque ludentes puellae Ingeminant puerique carmen. Pars vincla nectunt stupea: pars iubas Formidolosi plaudere roboris Nituntur in scalis: ovanti Pars similis, pedibusque lapsus Et provehenteis subiciunt rotas: Fatale donec constitit ardua Lateque despexit catervas Palladium super Urbe monstrum. Heu! digna perdi Dardaniae domus, Captis Ulyssem moenibus invehis! Sic notus, o cives, dolosi Vultus et ingenium Sinonis! Hinc versa fumant Pergama funditus. At si fateri non pudet, Alcime; Insana plureis culpa tangit. Sero Phrygessapuere quondam; Nunc noster Orbis sero nimis sapit, Aequanda stultae Patria Teucriae. Non solus aut primus nepotes Rex fatuos generavit Ilus. Europa nullum non habet Ilion. Ubique Xanthus sanguine decolor; Ubique Germanos videbis In fluvios Simoenta volui. Nutrimus hosteis in medio sinu: Suecos fovemus. Rex Alemanniam Vastator intravit vocatus. Splendidius periisse, lucrum est. Ad Leontium Crinallum. Nosce te ipsum. Ode IX. Te magnum volo consulem, Non urbis Latiae, vel Lacedaemonum Causas noscere, sed tuas. Te, Crinalle , tibi lynceus infere: Dum tecti latebras sinus Omneis excutias; nec sinat amplius Thule pectoris ultimas; Et Natura suis obvia Gadibus , Iussum sistere Navitam Plus ultra vetet. Hinc ducat in otium Purae mentis, et insulam Clamoso populi sepositam freto. Quid vicinus agat Ligur; Quid Serranus aret, quid ferat ac metat; Quot naevis facies Titi Signetur, quoties Pantolabus bibat; Securus bene nescias. Prudens multa domi crimina transilit, Lictores sine tetricos Verrucas populi figere tristium Ad subsellia iudicum. Plebeis diem dicere moribus. Tu noctem vigila tuam; Indignumque puta flagitio frui. Delator, licet utilis Credatur vitiis tendere retia; Semper se magis inquinat. Sit belli ducibus proditio bona; Numquam proditor optimus. Odit Posteritas nunc quoque Tantalum Illo deterius nihil, Qui se ferre malum, non alios potest. Ad generosum dominum. Andream Maronium, viduum, de statu vitae deliberantem. Samso respiciens. Ode X. Per fretum Scyllae,Libycasve Syrteis Fide fallaci, fugitive, vento, Fide, quantumvis fremat unda: sed ne Fide puellae. Illa non uno sinuosa tractu, Mille natura variante fraudeis Circinat retro; totidemque in orbem Damna retorquet Larga verborum, sed avara veri, Emicat quovis dubitanda nictu, Vultus ut mendax, ita quae sequuntur Gaudia vultum. Turget in dotem, reseransque spondet Candido plenas animo mamillas: Interim fallax et iniqua putri Ubere lactat: Urit, et flammae cinerem dolosum Versat in venis, etiam pudica Inicit curas: etiam modesta Fallit amantem! Cum ratum credis geniale pactum, Spes tuae toto thalamo dehiscent. Nupta vicinum propiore taeda Saevius urit. In sua felix sibi visa culpa Crimen obliquat, quod amare iurat, Odit et iuris sibi peierati Conscia ridet. Huius inprimis oculos caveto, Sed magis laevum, nocet illud astrum Plurimum menti; tacitumque fulgur Palpebra condit, Quidquid autumnus croceique Flora Veris aspirat, nihil heu colori Anguium distat, decor ille blandis Sibilat hydris. Supplicem formam fuge, quae capillos Sparsa procumbit, tenero petitur Flentis a questu, lacrimaeque pondus Fortius addunt. Hic labant turres, etiam virile Pectus his tandem precibus liquefecit. Hic suas vireis, sua novit arma Sexus inermis Dum tacet, clamat facies venusta: Dum negat, poscit, dolor est disertus. Ah! loqui frustra prohibebis ullam Muta perorat. Mollior cera Mulier flente; Durior saxis eadem marinis, Flectit aut frangit: violenta durum Lubrica mollem. Donec optata potiatur hora: Donec arcanum penetret mariti; Nec sibi parcit, nec in orbe quidquam Linquit inausum. Ni vetes tangi, moriere caecus. Quot tibi crineis malesana demit; Fila tot vitae, gemina tot annos Forfice tondet Feminae certum sinus est pheretrum; Funis, amplexus; tumulus cubile: Verba sunt Lessus; glaciale letum. Insana voluptas. Testor expertus mala. Testis horum Nostra Thamnitis. properate Dirae Vindices: Samso, geme! Testis, eheu! Dalila nostra! Ode XI. Commendat Flavii Leonis vinum. Vinum Falerno nectare dulcius, Et quale numquam protulerit Rhodos : Assuescere crystallum subire Lene fluens, phialaque fundi. Velis solutum compede dolii, Mensam Leonis visere crebrius. Hoc Castor et Pollux amici, Hoc avidi Lupiceius orat Comes Melichi. tu neque nubila Fundo minaris: nec capiti graveis Inducis umbras: nec feroci Bella geris metuenda thyrso. Sed mite duci prolicis hospitem, Quamvis paventem. Te penes et ioci, Castaeque Musarum Camoenae, Et teneri sine lite risus. Te Iuno furtim; forsan et inscia Iunone, laetus Iuppiter hauserit: Malique Bacchus se relicto Te bibere et suus hinc renasci. Ad Amphoram Cerevisiariam Parodia et Palinodia, Ex Q. Horat. Flacc. Carm. l. 3, Od. 21. Ode XII. O nata Capri sidere frigido, Seu tu querelam, sive geris minas, Seu ventris insanum tumultum, et Difficilem mala testa somnum; Quocumque servas nomine toxicum, Numquam moveri digna bono Dei; Averte nolenti Poetae Promere languidius venenum. Non ille, quamquam Gorgoneis madet Assuetus undis, te bibet horridus. Narratur et Bojus Menalcas Saepe tuo doluisse aceto. Tu triste tormentum ingenio admoves Plerumque leni. Tu sapientium Et pectus oblimas, et ora; Ne retegant animum fidelem. Te pestilentem negligit anxius Dives: sed addis cornua pauperi; Post te, neque iratos trementi Regum apices, neque militum arma. Te Messor, et quae coacta aderit Ceres, Segnesque nodum solvere rustici, Unctaeque producent lucernae, Dum rediens fugat astra Phoebus. Ad Linum Wisonethum. Iacturam divitiarum Sapienti non aestimandam esse. Ode XIII. Si quid perdideris, veto Turpi cum gemitu dicere. Perdidi Sed Fortuna suas aves Noctu, nescio quo, transtulit: avolent. Nec moestum facit haec fuga Nec si divitiae mox revolaverint, Inventis ero laetior. Iamque ipsum abiciam cum grege perfido Nidum degeneris spei. Frustra est ampla domus, si capit incolam Totum quilibet angulus. Haec tellus, ubi sto, subicitur mihi. Non quam nomine metior Absens, vel digitis eminus indico. Curarum impatiens casa Virtutisque capax, exiguo licet Circum limite finiat; Dicetur stadiis maior Olympicis , Tarpeioque Palatino, Quod tantum vitiis est habitabile, Aulam regia liberam Urbem, quaeque sibi libera mens facit; Quaeque obnoxia carcerem Longe nobilior vocibus his, Line, Quam sit mollis Arabs tibi Regnantique duplex pareat India ; Et fulvi glaciem Tagi Confundat rutilis Lydia fontibus. Pyladis Hortus. Symbolum Amicitiae. Ode XIV. Exuli cum se Pylades Oresti Iungeret, caris geminandus annis; Duxit, haec fatus, per amoeniorem Phocidos Hortum. Frater, o flagrans animi medulla, Pars sacri maior meliorque Veris. Ex meo discas utinam vireto, Quid sit Amicus: Fraudis expertes violae leguntur. Candidam pectus referant ligustra: Germinant nigrae, tamen optimae vac- cinia famae. Flos Amor, flos est iuvenilis horti: Quem creat Virtus, redolet sereno Pulcher aspectu, placidusque longum Durat in aevum. Ecce fons mersos penitus lapillos Pervio veri retegit liquores. Quidquid in fundo latet amnis imo. Prodere garrit Fontis in morem penetrale nuda Neuter arcanum tacitus recondat; Corde crystallus fluat ex aprico Clara videri, Cur diu celes animi dolorem? Prome: dispersus minuetur extra. Qui tibi luget, tibi gaudet, hic est Verus amicus. Iocus Saturnalitius. Ad Hieronimum Nautam. Cum illi Agathyrsum, sive Oden inscriptam, Solacium Macilentorum, Ipsis Bacchanalibus mitteret. Ode XV. At tu supino crassus in otio Curas nitentem, Nauta, cuticulam Gravare non segnis vehendum Ventris aqualiculum saburra Conviviorum perpetuus fluit Euripus et te portat in amphora Velut phaselo; strata primum Litora depositis legentem Noctu culullis, mane frequentius Rursus ciebit remigium dies, Spumantis in vini procellas. Et pelagus geniale Bacchi. Non vultus idem, non eadem mihi, Amice mens est. Ut palearibus Distentus armenti maritos Helvetici bovis instar aequem Navita longi linea corporis Et umbra nobis; qualis imaginum Prima colorandam figura Proicitur rudis in tabellam, Suffecit olim: nunc quoque sufficit. Tantum opto pulpae, quantum oculus potest Obtusus, ad Lunae lucernam, Auxilio vitreo tueri. Pingueis tabernas par animus subit. Et ipse pinguis. Mens bona sepibus Vel osseis contenta vivit, Et modicos statuit penateis. Frugalis hospes. Quanto habitet loco, Nil interest. Mox se speculabitur Immensam, et aeternos in orbeis Non humileis feret alta curas. Sed tu sagina perge Sabellicum Aequare porcum; perge capacius Dolere, Trojanumque magnis Sumptibus aedificare corpus. Me, me hirta pellis, me facies iuvet Paphnutianis horrida vallibus, Multumque fidens; et vel ipsis, Nil fugiant, metuenda Faunis. Ode XVI. Laus R. P. Jeremiae Drexelii e Societate Jesu. Ille et secundis flavit Etesiis, Facturus Orbi delicias dies, Grataque tempestate florum Vindelicos madefecit agros, Quo te, ligustris, alba, cadentibus Augusta, pulcra Filia Gratiae, De Matre, Drexeli, cadentem Sidereis bene pressit ulnis. A fonte lucis non pueriliter Iam tum petebas lac sapientiae; Nutricis Astraeae liquorem. Et niveum Pietatis uber Suxisse certus. Diceris influens Hausisse nectar Castalidum puer: Lyramque et arguto Camoenas Pollice sollicitasse nostras; Iam tum fragrantis mella scientiae Legisse felix. Qualis adhuc olens Praegnantis involucra cerae. Prata tamen genioque gratum Aestate prima quaerit amaracum, Rosasque flanteis, ac Zephyri crocum; Ut delibutas rore flavo Stipet apis reditura cellas. Hinc ille libris dulcis inest thymus. Hinc tot replentis pocula, quem tuae Favum propinavere pennae. Virgineo bibit ore charta; Sitimque plenis copia paginis Extinxit Orbi. Quis potior viam Virtutis, astrorumque plebi Purpureas aperire valuas? Mulcent paventem. Non soliti metus, Formidolosae cum sonitu tubae Aeterna profers. Ad susurros Lene Dei trepidare prona Mox omnis aetas subsilit et dolos Fortunae et altae fulgura Gloriae, et Famae tonitru, et fulmen irae, Et pluvias pede calcat hastas; Fatumque, casumque et retinacula Molesta curarum, et dubias vices Transvecta: qua late corusco Seraphicos equitantis igneis Quadriga Solis fertur in aethere. Qui sole tanto clarior altero, Per Christiani signa tendit Zodiaci duodena cursum; Olim beandis nobile mentibus Metatus aevum. Talia plurimus Tecum volutabas in umbra, Pacis amans, placidaeque scenae. Hic et theatrum solus eras tuum, Et actor et spectator, in intimo Tui recessu. Vita purae Instar aquae sine labe fluxit. Os vero Delphis relligiosius, Vultusque pallens, et Macie sacer; Imago tam dulcis videnti Quam gracili veneranda metro Eheu! cinis nunc sub tumulo iaces , Quo Musa, stulte flebilis? Improbam Compesce chordam; cuius impor- Tuna necem gemis, ille dormit. Monenda iam nunc, ut tacito pede Iuxta sepulchrum mollirer ambules. Senis fatigati quietum Parce sono violare somnum. Ad Cl. Virum Christophorum Carum. Cum ad regendi Principis curam evocaretur. Ode XVII. In Monarchis quid miretur et optet. Nil vulgare canam Regibus, in munere publico Frons privata placet, Mensque potens ferre po???tiam. Mirabor iuvenem , non avidum, non nimium sui; Dum suadet segetes sternere falcata licentia et Igni vena calet. Quod rubeat sanguine piscium, Gemmis vina bibat, sub Tyria dormiat iride; Tanti non mihi sit, scire peto, Care, quid imperet Regnans Ascanius num reliquis omnia; nil sibi. Ad Valerium Lorcam. Coelibem vitam agere destinanti, gratulatur. Ode XVIII. Ingens, Lorca, periculum Evasisse puta te, bene nuptias Mutantem sterili toro. Mentem tam solidam Dii dederunt tibi. His felix monitoribus. Praefers taedifero pulcra Cupidini Cerae lumina virginis. Sic caecum per iter noctis et horrida Ventis tristibus aequora, Fixis sideribus sidere certior, Errantem Venerem fugis. Quod pridem tabula debuit aenea Testari paries sacer: Vitasti scopulos, ac Cyprii maris Fescennina sonantia. Ut nullo metuas naufragio mori; Delectent, age coniugem , Appendix thalamis fixa iugalibus , Proles , cura, labor, metus Et, quam sola queat reddere mors, putri Libertas oculo; quies Eheu! perpetuis vendita iurgiis ? Cunae cum tibi vagient, Et res dotis egens coeperit atteri: Pullis grana petentibus, Qua vellas capitis parte miser pilos? Sin et tigridis e specu Uxor prodierit non sine clavibus; Malis tunc Scythicas sequi Infelix acies, castraque Bistonum. Aut frangi laqueo gulam. Non est obsidio militis arctior Moesti coniugio viri, Optantisque fugam et brachia Daedali: Non victoria laetior, quam cum rupta trucis vincula feminae . Solvunt munia comparis. Ortus Westphalica stirpe Tigestio. Desponsae Eumenidis satur; Postquam Tisiphonen expulerat foras. Victor ter recinens, io, Quernis implicuit tempora frondibus: Seu servasset atrocium A flammis Senonum moenia Romuli. Gotefridi Henrici Pappenhemii, Celeberrimi Herois, Germani, Incluta Mors in pugna Lycia. Ode XIX. Fama, quid narras? Cecidit: nec ultra Se feret campo, fuit ille vester Hercules Franco: fuit et triumphos Intulit umbris. Pone plus iusto , mulier, loquaci Pessulum linguae; mala Fama, fastum Pone. Quid vanis aliena verbis Fata lacessis. Heu pudor! semper meritos honores Deterit vulgus: neque bella iusta Lance metitur, Ducibusque Livor Digna rependit. Gloria nullo minuenda casu, Alta sublimi manet ore Virtus: Sola percussis labefacta nervis Corpora sidunt. Stare si quondam vetat incubare Grandibus factis. Situs hic iacentem Altius effert. Qualis Alpino ruit icta ferro Quercus et postquam pedibus solutis Colla deiecit , medio fragore Provocat Austros. Sic Alexander Libyci Tonantis; Sic humi Tydeus Danaum quievit, Strage Thebana, nimioque leti Pondere fessus. Rebus adversis animus probatur, Num sibi constet. Fremat hostis arma; Vera libertas medios per ignes Vadit et enses . Nil moror plebem. iacet ille magnus, Qui cadit magnus. Celebrat ruina, Non premit fortem: titubatque pulcra Truncus in ira. Vulnus armatum decorat cadaver. Comit hoc rupti sacer oris horror; Et cicatrices, et adhuc ferocis Rudera vultus. Fracta labenti senio vetustas, Saepe maiorem titulum meretur, Quam recens murus. Monumenta prisca Consule Romae. Crebra famosam faciunt sepulcra. Arduam vento quatiente molem, Cum mare et litus Rhodii replerent Fragmina monstri; Solis sese recidens Colossus, Advenis aeque iacuit stupendus: Donec impositum grave funus avexere Cameli. Transiens illac aliquis viator, Dixerit visa digiti columna: Hic vir erectus feriebat astra, Maior Olympo. Carmen Saturnalium. Ad Edmundum Ragusium Ode XX. Solatur egentis desideria. Quid fles, Ragusi? cur madidum fricas Tergisque lumen? Quod trieterida Emensus octavam, triennem Ore tenus referas puellam? Tantumne credis numen inutili Subesse barbae? vilis opinio Accendit immatura vota, ut Pica puerperiis molesta est. Desiste nudo quaerere pensilem Ab ore lanam; quam manus involans Obliquet, obliquamque tractim Mulceat, ea decies respectat. An non tremendum se Bromius Deum Glaber probavit tristibus Indiis? Glaber laboratoque vitro Laevior est Patareus Apollo. Castas sorori Iuppiter Anxurus. Et non pudendas elicuit faces, Barbatus idem semper ira, Semper adulteriis flagravit. Imberbe molles sunt Zephyri genus. Mystax severum degravat Africum: Appensa labris Caurus atro Vellera fert glaciata nimbo. Tritonia totum paene tegunt pili: Tamen reluctans Cymodoce fugit. Sed Acis, et glaucus Palaemon, Quod pueri, placuere Nymphis. Desiderabis, dic, age, floridi Vultus Lattonem gratior hac nive Luces et ostro: qualis ibat Non tibi Parthenopaeus impar. Hirsuta buccae Sympulus, ah! fine, Faunique iacent et Satyrum chorus: Vel si quis alter fronte portat Grandem oculi Polyphemus orbem. Quaenam illa tandem gloria depilis Edmunde, memento ferte, quod omnium Foetens capellarum maritus Gestat, in opprobrium virorum, Peculiari non sine nomine? Aruncus omnis causa Tragoediae. Nec rex Ahenobarbus Hircum Setigero superabit ore. Sin dira saevae rixa cupidinis Prurire pergit; spes patitur moras: Substringe saltem triste curis Pectus, et in meliora differ. Nondum videmus secula Nestoris. Adhuc in ipso limine vivitur; Adhuc in ipsa messis herba Lactis eget, tenerique roris. Perrumpet olim flos virideis genas: Quae nunc pruinas atque hiemem timet, Pleno superfundetur agro Flava seges, iuvenilis aestas. Non parva tantum se fruticatio Trudet; sed ingens silva, frequentibus Fortasse ramis sparget umbram, Inferius resonante luco. Numquam antevertit planta diem. Suas Dodona sensim surrigit ilices: Immissa paulatim tenacem Mordet humum solidanda radix. Et Barbarossis tempora destinat Natura rerum fortiter interim Implume prorita labellum, Mite ferox, digitisque mulge. Immane quantus mox caper effluet. Tondenda crebrae cura novaculae Undabit: audacique vultu Tota soror, genetrixque cedent. Ibis sonantis magna Panaetii Aequare fetas, ibis, et aemulum Canae Vetustatis saligna Porticus excipiet Cleanthen. Iuvate Musae, quod video repens Monstrum, anne ludor? Quam mea fertilis Testudo! Si barbas vel incantare potest; Vel inertior eis. Promique tardas elicere ex scrobe. Flores, Ragusi: iam fatui micant Ignes pilorum; bella iam lanugo tepet, Faciemque fuscat. Ad Balthasarem Melonium. Suspiciosum et querulum demulces. Ode XI. Si quando mihi lubricus Inter verba, iocus melle madentia, Aut falsus lepor excidit; Vae, quam terribilem simus agis caprum! Quam morosus obambulas! Flavent ictericis ora coloribus; Frons nimbosa fugit retro, Et sparsum maculis sanguineis iubar Lugubres oculi rotant. Sin pergam tribulos inserere, et piper, Toto corpore subsilis, Tabentique natas moestus in ulcere: et, Belli signa domestici, Limaces calidis naribus excoquis. Atqui non ego te, Pepo, Admorsu tigridis frangere persequor. Cur nasi cinis igneus Transfumat tacitis suspicionibus? Non, me si satis audias. Crispari renues. Prostituis virum Imbelli querimonia, Sacrasmos clypeo pectoris excipe. Verbo nil levius volat. Cursu, ni retrahas, praeterit alite: Iactatumque per aera, Ventorum patriam cum Borea subit. Ad Trebatium Ferolettam, Quaestiones Philosophicas, de Anima, propugnaturum. Circulus Platonis, sive humana mens. ODE XXII. Quid vero prodest aureus in suis Humi cubantis naribus annulus? Utamur, utamur, Trebati, Mente data; Superumque munus. Non foeda strati membra sub ilice, et Glandeis avari frangere Chaonum; Nec in volutabro vomentis Illecebras, olidaeque Circes, Exerceamus. vescimur aethere, Et hospitalem particulam Dei Habemus, immensi capacem. Illius, unde fuit sub ortum Defecta, gyros et iubar , illius Quaeramus orbeis. mira Potentiae Figura Mens in se reflexae, Praepetibus super astra pennis, Non poenitendo nititur impetu: Et circumactum Numinis alveum Micante natura capessit, Sidereos imitata tractus. Mens curiosas lucis imagines Venatur extra: quasque capit, sinu Complexa lustratque, et quieto Interius subigit sereno. Hinc et colores, atque carentia Colore novit. Novit et hoc suum Novisse: et istud Nosse, rursus Circuit, ac meminisse gaudet. Curvum reductae spira scientiae A fronte lumen spargit, et alterum Fulgoris expandit theatrum Terga tuens, graditurque retro. Panthera qualis, cum catulos eques Abegit antro, se rotat obviam Vestigio praedonis et ve- stigia Per sua scit reverti. Hic ille magni Cecropidum Sophi Platonis ambit Circulus omnia; Sagacis exporrecta Iani. Mensque biceps, Animusque biformis; Incerta certis, atraque candidis Conferre solers; Praeteriti memor. Euntis actor, et Futurum Praeripuisse dolosus Aevum. Ad Anselmus Masium. Novam Batrachomyomachiam, tuba Romana cantatam, editurus in lucem, Anno Christi M DC XXXVII Ode XXIII. Non, quod Mnesthea, et Antheum, Sergestumque, Lycumque, et validum Gyan. Et Sarpedona Dardanum, Atque Anchisiaden ingeminet Maro: Butenque, Bytiam, et Capyn, Immanique trucem corpore Pandarum; Culmen Phocidos occupat: Sed quod semideos, captaque Pergama Aequarit parili tuba; Non quae quisque canat, Masi, Sed quo bella modo ducat ad exitum, Refert. Sesquipedalia Et nostro resonant nomina classico. Quantis litoribus fremunt Audax Hypsiboas et Calaminthius! Vallum Pelobates luto Munitus subitis obicit hostibus. Vastum Limnocharis lacum. Tristem ne metuant castra famem, meus In spicas Cereris ruens, Toti Sitologus providet agmini. Si nox insidias struit, Monstrabit tacitas Troglodytes vias Subvertenda cuniculis, Obstant sollicito moenia militi? Monteis Tyroglyphus cavat, Metas Helvetiae rumpere fervidus. Quid prosint celeres doli, Cui furtum noceat, quod spolium iuvet ; Discas ex Meridarpage: Quo dux nobilior nec Steneleus fuit. A parvis animantibus Magna exempla capi posse, Davidides Olim de specula monet. Hinc formica pigros ducit ad horreum. Terrarum dominos, apum Rex regnare docet. Civibus imperat Nullo saevus aculeo. Ipsis tuta movet signa Quiritibus: Et Cannense piaculum Dissensu gemini Consulis editum, Varronis rapidi memor, Uno se duce, se Consule, corrigit. Numquam tenuia spreveris. Num barris minor est Musca Philostrati? Cygno, Vergilii culex. Multum debet adhuc Lesbia passeri? Quaedam Noctua fert diem: Nonnulli favet et Pallas Araneae. At tu Phoebe pater, pater Quo tandem rapies? Desine vilium Bellorum stimulos, tui Vatis magnanimo subdere pectori. Da, si quid placeo, Phryges Dignos his animis, aut Agamemnona. Ad Philippum Aramandam. Animum a militia, ad Iurisprudentiae studium transferenti, incorruptae mentis aequitatem commendat. Ode XXIV. Ergo revolves vasta volumina Iustitiani? Sed placitam Themin Ducturus uxorem, cavebis, Ne pluvio violetur auro. Maiore cura, quam Danaen pater, Include Sponsam turribus, intimo Nummatus illam quisque claustro Forsitan eliciet colonus. Quicumque castum Ius violaverit Lenocinantis fraude pecuniae, Legum est adulter. Non et auri Esse velis, Armanda magnes; Ut te decebat, dum cecinit tuba, Traxisse ferrum. Propositi tenax, Vrgebis indagare Punctum, Quod reperit celebratus Ivo. Non in crumena Caesarei latent Arcana Iuris Dignius Utili Praesens Honestum, mentis arcem, Non loculos habitat rapaceis. Urunt videntem dona potentius; Obiecta primis nutibus amove. Si miles in campo fuisti, Iustitiae gladio probabis. Ut aere totum rus spolies, time In longa litem ducere secula : Malumque quod Praetore coram Una dies poterat levare, Exasperandum tradere mensibus. Festina mulcet gratia. Si dolo Longas in ambages reductus, Mille fluas refluasque technis; Nec Zasii, nec scrinia Bartholi Reum iuvabunt: quaeque tumentibus Buccis. Ad horrorem citabis Sacra tui monumenta Baldi. Amat forenseis his Podalyrios: Qui, cum laborat Vena calumniis, Sermone pertentant, ut aegrum Ausoniis medicentur herbis: Vidi eloquentem saepe Machaona, Prodesse causis iam capularibus: Phthisinque, ieiunique febrim et Pauperiem pepulisse Codri. Enthusiasmus Anno M DC XXXVIII. Exauditum se a Phoebo, multa futura didicisse. ODE XXV. Euan! quam feror in specum! Audivit mea vota Aonidum Deus, Audivit: feror in specum Plenam fatidicis fluctibus. Euoe! Toto nemine turgidus Incumbente tremo. Quod patior, novum est, Iucundusque dolor. iuvat Insanire, iuvat cum Furiis novem, Et Musis tribus, Euoe. Latonae soboles me mihi surpuit; Immensum tamen in chaos Rapto, Fata Pater praescius indidit, I pubes Alemannia, I felix aciem sternere Balthicam, Eheu, tarda venis, subit Collectis potior Suecia viribus. Quis Lunae residis procus, Turcas Odrysiis finibus evocat? Hostis tendit in Austriam. Cursum belligeri sistite Pannones, Vastantur Babylonii: Thraces Susa premunt. Cur refluit Tagus, Aurum trudere debilis? Spumosos agitat Sequana vortices, Torrens ire superbior. Et permista tubis arma minax vomit. Iam Rheni trepidant aquae. Victum, ni properes, Dux cave Saxonem. Martis vertitur alea. Tu captus traheris visere Franciam. Atque famosa quis Italus Villae praevehitur septa Theoniae! Forti res geritur manu: Vindex Caesarei strenuus agminis, Mactatas super hostias, Infecit gladios sanguine Gallico, Trunci cum iugulis cadunt: Sectis sparsa iacent Lilia crinibus, Messis densa cadaverum. Donkerckana natat Classis in aequore, Hollandosque fugat, fugat. At non Cattigenae prociduum mari Submisere genu, neque Despondent animos. damna Britannico Compensant sua litore. Vos Tartessiaci currite remiges, Dum clemens favet Aeolus. Sed cur negligitur flebilis Alsata? Qui salvum cupis imperi Immotumque caput; protege patria Urbem in rupe sitam, fames Expugnat, sed et o quam tristibus Anglia Moerens fluctibus innatas! Quo te corripiet Scotia turbine! Belli, credite Teutones, Nullus finis adhuc, nam Catalaunia Gaudium bonae mentis. Carmen geniale, decantatum Warenbergae. Ode XXVI. Nullo notari crimine, nil sibi Conferre, Diis est ante diem frui; Potare totis plena ripis Gaudia, non modica phaselo, Illum Syene torrida frigidis Obnubit umbris, et Meroe tegit Luco; migraturumque vernus Trans Scythiam comitatur aer. Frons laeta semper, puraque nubium Gratique risus, et decor, et sales Docto verecundi Falerno, Et facili Lyra tracta nervo, Suadent amicum dicere Cynthium Seu fracta caeli porta tonent super Cervice, seu subsidat Orbis; Stat tamen in media ruina. Mandante Sulla qui subit innocens Curvi volantes aequoris insulas, Mutabit Aegaeum Lucrino, Iam patriae melioris hospes. De pane furvo scinditur attagen. Manant lutosis vina paludibus. Civis sui sorbebit exul Socraticas hilaris cicutas. Ad Isidorum Schmirckium. Ut senex prompto animo mortem admittat. Ode XXVII. Sexagesima iam Ceres Maturum capulo vidit et Aeaeo. Autumnus toties novus. Isidore, tuam fluxit in amphoram Nondum pulsa tamen sitis: Plus aetatis adhuc, plus cupis aeris. Nec vitae satiat quies, Optantem vapido de senii cado, Heu, faecem bibere ultimam! Centum annis inhies, ut doleas diu Quae te intemperies agit? Ceritus manifestum helleborum funeris Et fastidia praeparas? Tanto supplicium longius extrahis. Iam felicior aurea Aetas terga dedit, quae super, hispidam Tormentis faciem gerit. Restagnant oculi turpe manus tremunt Nasus Vergiliis madet: Et, quam dissecuit ruga, binominis Totum frons caput occupat. Restat Febris adhuc continuae gelu, et Talpis addita surditas. Post grando, pluviae, nix, tonitru, vapor, Et quidquid miserabilis Limoso veniens e stomachi lacu Tempestas coquit imbrium Eheu, quae cerebri fulmina senties. Ad Paulum Waltenhofium Narcissum dehortatur a Philautia. Ode XXVIII. Mater venustas plena ferociae, Crinita flavi verticis annulis; Suas hortatura doteis, Quam fragili male fidit aevo. Dum floret, omneis despicit altior Quocumque morbo seque licentius Procatur, et vivo renidens In speculo sibi nubit ipsi. Sed stulta formae copia mutuae, Quid praeter umbras gignere mutuas Posset, quid Iphis ex Ianthe Nupta sua generavit olim Utcumque soli, Paulle, tibi places; Amas amantem, non tamen alterum: Errore quam grato iuventae , Tam sterili, vacuoque laudis. Proli creandae sint duo coniuges, Sexum requirit mas sibi disparem. Ne pulcer eunuchus vocere; Sideream paritura Famam Ducenda Virtus huic thalamo tuos Committe vultus huius in aureis Optanda nascetur lacertis Gloria et indubiam secutus Honor sororem. Tunc adeo meo Dicere versu nobilis: et canam Fuisse tanti, non fuisse Degenerem, facieque turpem. Virtutis expers Forma quid impetras Qua spe superbit, post breve lilium Perire, vel languere iussa , Triste gravis spolium senectae. Haec bruma vernas, haec subigit rosas. Ledaea certe Tyndaris angitur, Et moeret intricata rugis; Bisque rapi potuisse secum Miratur, eheu! multa putans anus. Famosa quondam, dum steterant genae, Et flamma venalis Corinthi. Ingemuit nive sparsa Lais. Ad Julium Thamesium. Non delectari se fracto et molliore cantu. ODE XXIX. Oscines sectos, Thamesine, laudas, Colla torquatos, oleo nitenteis Guttur ac vocem; numerosque stricta Concipis aure Utque te credam minus imperitum Iudicem, iuras nihil evitatis Dulcius cygnis, etiam Caystri Reddere ripas. Non ego mollis cathedrae patronus. Viva naturae placet, et virilis Vox mihi non quae Phrygis usta ferro, Fractaque tinnit, Illa, seu nostras imitata chordas Seu tuam, solers Philomela Musam, Implicet questus, et amoena flens Suspira libret; Praefero verae gemitum columbae. Oris imberbes citharas, et emptum Carmen argento teneri Spadonis Mollius modi. Ad Canum Virniam. Tectum et multiplicem agendi modum reprehendit Auctor: damnato exemplo Guilielmi Orangii Nassavii. Ex Histor. Belg. Fam. Stradae S. I. Dec. I. lib 2. Ode XXX. Tu plaudis tibi, Virnia, Arcano taciti pectoris in sinu: Introrsumque reconderis, Et gaudes habitare in cochleae modum. Sermo, quem timide iacis , Secretum redolet triste cuniculi, Talparumque cubilia. Fors dici cupies alter Orangius, Stradae portio nobilis, Namque illum penitus sepositam ferunt Mentem, telaque consilii Celavisse decem cratibus abdita. Vasto navis in aequore Persulcantis aquas, et volucrum via, Reptatumque iugis iter Deprendi poterat certius anguium Nili et Nassauii caput, Eiusdem populis impenetrabile, Credebatur originis. Haerebant latebris verba tegentibus; Et, ceu Phidiaca manu Cordi insculpta forent, praeter ORANGIUM Nemo gutture moverat. Virtus haec nimia est, et vitium prope. Malis in medio situs Dispensare tuum, CANE , silentium: Ut nunquam muliebriter Pertuso liquidus currere dolio; Sic nec pectoris aenei Custodire tenax omnia moenibus. Nullam Mens bona ianuam, Nullum limen habet, publica regibus spectari metuat nihil: Audax in medio stare satellitum. AD NICOLAUM FERONIUM. Quaedam sapienter tacenda, fortiter esse dissimulanda. ODE XXXI. Bacchusprobetur vitreus inspici: Non tu, FERONI, provida nobili Natura non frustra negavit Perspicuas Animo fenestras, Velanda quaedam nube silentii, Intra Senatum, putria, fervido Secura sunt sub dente verba Lubrica, destituunt loquenteis, Miscere sermonem, est popularia Miscere telis praelia tinnulis. Periculosum crede saevi Alloquium genus esse belli. Ne garrientem spicula saucient, Canat subinde et lingua receptui. Fors mille fraudeis in reductis Hannibal insidiis locavit. Sit praeses oris Sigalion tui. Cavebis illud dicere: sub Rosa. Quod ipse nequiquam silebas, Scilicet id taciturus alter! Non et quibusvis auribus Arcadum, Secreta pandes taedia pectoris Clausi sepulcrum, vincit omnes Turis opes, violaeque odorem: Humata sub quo probra, calumniae, Iniuriaeque, et dedecus ultimum, Iraeque, vindictaeque foetent Funera, et invidiae cadaver. AD ARISIUM MOSCHUM. Aetatem factis, non annis, extendi. ODE XXXII. Hunc senem dices, Arisi, beatum: Cava non cuius numeratur aetas, Sed velut conchae lapis aestimatur, Rarus Iaspis. Integras parvus lapis iste rupes, Plurimas unus, pretiosa vincit Gemma, nam dotes breviore gyro Contrahit omnes. Sic dies vitae sapientis una, Mille stultorum superabit annos: Sic anum prudens fatuam puella, Uva labruscam, Esse multorum est, et habere corpus: Vivere ad paucos venit huius usum, Sola mens caeco scelerum tumultu Libera praestat. AD ANDREAM BRUNNERUM S. J. Iephten Tragoediam exhibiturus, Ingolstadii, Anno MDCXXXVII. ODE XXXIII. Iephten daturo spiritus incidit, Urgere scenam flebilibus modis. Brunnere ; qualem nostra suadens Tempora, deteriora priscis. Olim in theatrum sex modios salis Terentiani sparsimus; et molam versare cum Plauto coacti, Movimus in podio cachinnos. Spleni litatum iam satis. ilia Laboret alter rumpere Comicus Major Tragoedum cura, major Ordo movet. iuvat esse tristem, Insana (nam quid dissimulo) iuvant Lamenta, totum Corduba me suo Pervasit Annaeo : nec Umber Iam placet, aut Thymele faceta Non est voluptas nulla, dolentium Audire questus huc, Puer, ocyus Affer cothurnum, deme soccos, Funde merum, speculumque Othonis Maius corusca: quod varias mihi Antiquitatis vibret imagines; Rerumque et aspectus locorum Luminis obiciat repulsu. Hic Maspha circum palmiferum caput Inter comatas erigat arbores: Hic molle vitrum trudat Arnon, Mox fluvius lacrymis rigandus. Proh quantus irae turget, et in minas Despumat Ammon ! praelia matribus Ploranda funestat rapinis. Tunc pavidis, meus ille Iephte, Quaeretur exsul vicibus in Ducem, Quamvis rogatus tardior annuat. Pugnatur. insignem triumphum Isaciae meruere dextrae. Bene ominato sternitur impetu Calcatus hostis,Quam dubios natas Victor per eventus! honesto Profuerat tibi Marte vinci. Ah! in reversi, Filia, Filia, Fatale patris laberis obvia Fatale Votum! cur repente Castra fremunt ululata luctu? Vertuntur hastae: nulla sonat tuba? Stat muta belli gloria, laureae Feralis inserpsit cupressus. Dira tibi stimulos cupido Foras iturae, IEPHTIAS, addidit, O nuptiales interea domi, Futura nevisses in auro, O utinam tibi, Sponsa, vestes! I Virgo frustra nubilis. i dolor Parentis orbi: cumque Sodalibus Erra per Hermonis virentem, Exsequias praeitura, lucum. Cum bis in orbem Luna recreverit: Redux ad aram victima, patrium. Ensem cruentabis, sed istud Lege rata peragetur intus: Ne Syrma risus flebile polluat Error nocenti tristitiam joco. Flaccus lucernas, et dolosa Sanguinei simulacra colli, Fictosque gestus, et caput illitum Odisse fertur, rustica displicet Imago pompae; sumptuosa Pauperis ingenii suppellex. Crudelis intus te feriet Pater Crudelis autem? quin potius Deo Instinctus auctore, et iubenti Grande reus soluisse Votum. Ingens in aevum, Filia, mitteris. Tu nascituro, nobilis Hostia, Dicere praelusisse CHRISTO ; Sorte tui pretiosa Fati. Haec acta coram qui referant, erunt At non puellis serta ferentibus Prodire morosus negarim. Dulce decus cumulare vadant Florum coronis pars iaciant crocum: Pars e quasillis expediant rosas Ploratur, aeternamque famae Materiem parit ipse Lessus Heu! nulla linquis pignora, Iephitias. Praerepta caelebs! Heu sterilis cadis, Omneis Caladinis per annos Virginibus lacrimanda Virgo. Sed iam decoro cerno madentium Submissa fletu lumina deici : Moerore Spectator liquescit Multa putans, animosque miscet. Ad Maciem In die natali. Cum aestivis feriis Eberspergae moraretur. Ode XXXIV. Soror Galeni vivida Sanitas Tibi dicati corporis, huc ades: Huc Gratiarum quarta, Divis Iuncta tribus, Macies, sonoros Molire passus. Ostia pandimus Dilecta priscis vatibus, ac Deo Spirante, facundoque plena. Flecte, meum subitura limen, Huc flecte currus, Nil vetitum tuis Videbis usquam legibus omnia Ex arte respondent Magistrae, Molle nihil, tenerumve tactu: Non nidor ex abdomine, non adeps Cubilis ullo fumat in angulo. Consurgit ex tophis ab imo, Inque cavum sinuatur arcum Ingressus antri, caetera pumice Ornantur albo cardinibus crepat Abiegna mortis porta: passim Calus iacet; solidum saxum et Pulvinar ingens. Querna, vel ossea, Vel nulla sedes. Ipse ego corneus, Et paene tralucens, futuri Anticipo cinerem sepulcri. Praelargus umbrae. Non ego nescio, A te probari tale palatium. Invise iam carmen subactis Disposui geniale chordis. Ne terrearis turbine cimicum, In me ruentum lege ferociae. Mordere si possunt, acutos Et potuerunt hebetare denteis. Intra: quid haeres? Tu Polyhymnia, Tu dulcis olim Terpsichore mihi: Nunc maior ipsamet Minerva, et Delicium gracilis Poetae. Ad Paulum Rivernam Stoicae Sectae. In funere Alberti Rivernae Carissimi F. Primogeniti. Ode XXXV. Consolatio Stoica. Paulle, ne fallas animi dolorem: Vince si totum caput irruenti Offeras, nec te maculosa signet lacrima vinces. Fallitur tantum gemitu paternus Moeror incluso, minuique fingit: Interim pelli negat, et medullas Obsidet imas. Mater, amisso velut orba foetu Tigris obstanteis furit ire contra, Mater iratis metuenda funus Imputet astris: Dumque ploranteis oculos resolvit, Ac supra ripas sinit evagari; Vana leniri putet, et tepentem Cedere luctum. Tu pater, tu vir, meliorque coniux, Nec nihil nostris madefactus undis, Maius in mortem, subitosque casus Robur habeto. Si vel abiectum genus, atque sexu Molle solarer, vel ineruditum; Tecta plebeio quoque mitigarem Vulnera panno. Diluit fletus mala, non trucidat. Strenuis quondam generosa cincte Corda praeceptis, age, Paulle, toto Mergere Fato. Umbra ne turbet reditura somnum, Incuba Stoae, placidum dormi. Qualis Alcides latus audet Acclinare leoni. Haec vigil tecum: quid enim mearum, Caelites, rerum stomachatus umquam Subtraho vobis? Patet omnis arca: Insuper ipse. Vestra sunt, quae nunc mea dico, vestra: Venit a vobis soboles, et uxor. Dos, opes, fundi, focus, ara, vestrum Omnia munus Utimur, sed si data, qui dederunt. Unico reddi voluere nutu; Antequam cogat rigidus satelles, Reddimus ultro Lex diem cunctis statuit supremum. Ergo mortalem genitum sciebam. Ergo proles mea non fefellit, Fida parenti, Quo sub occasum fluet omnis aetas, More torrentis rapidi praeivit. Per tuos Maneis tumulumque, Fili, Sponte sequemur. Qui mori non vult moriente mundo, Stultus, aut vitae nimis est avarus. Hanc, Deus, testem tibi me resigno Nudus ad Aram Tolle, vel dona: refer, aut omitte: Qui nihil contra meditetur, adsum. Damna seu iustum pariter capaci Annue lucrum: Lancis in parteis utriusque vergo. Vis, ut heredem generis relinquam? Opto, si mavis, cariturus omni, et Fortiter orbus. Talis audiri solitus, Riverna, Fata terrebis, dolor involucrum Rumpet, et tristes inimica vertent Agmina curae. Ipsa, quantumvis levis, erubescet Torva Fortunae facies sinistrae: Teque migrabit quatiens relictae Limina portae Meine contemptam! genuitne Leti Pressus aerumnis, oculumve flexit Cedo, quid surdis Sipylum flagellis Verbero saxum. Auctoris Melancholia. Cum e campis redux, audiret Brisacum a Duce Vinmario occupatum. Ode XXXVI. Horatianam da Citharam, Puer, Unco refixam parietis, alteram Vocalis argenti: nec illam, Munus arundineum Menalcae. Relinque buxum, quam propior modo, Boeote, tangis, diripe postibus. Nescis tot exploratus anuis Quas lacrimans , animique moestus Amnem Camoena! Tum foribus quoque Clausis memento ducere pessulum. Nolis apertum, me gemente Tristia, vestibulum patere. Lessum dolori molior. Urbs nisi Custodiatur praesidio Dei; Vallumque, turritaeque frustra Excubiae statuentur urbis. Ergo Brisacum, Teutonici Iovis Tarpeia Rupes, decidit in manus Brenni! Puer, quis fila solvit, Et numeros male feriato Turbavit ungui? nil sibi consonat Fideis reducat natus ad Aufidum. Me taedet insani laboris, Fer Cyathum et Citharam repone. Ad Germanos. Cum sub Bacchanalia Suecus Germaniam vastaret, et Turca, occasione belli Civilis, in Hungariam Austriamque irruptus timeretur. Ode XXXVII. Audemus armis quaerere perdita? Non ille certe, qui prope dolium, Spumantis ad fumum lagenae, Et patriam sedet unctus offam: Haud admovendus, dum sibi canthari Pernaeque constant; et Cereris vitrum Insigne nodis, et capacis Struma scyphi nova vina fundit. Haec bella passim cerno madentibus Pugnata mensis. Bella sed, heu! nimis Pudenda, nec multum Gothunno, Aut Geticis nocitura Verpis. Ni verioris militiae seges In tela crescat: qualia novimus Vibrasse Marsos, et valentem Sistere Pulidamanta currus: Aut quanta Noster torserat a Nigro Qui Monte nomen fulmineum tulit Priscique Schweppermannus Aevi Bis gemino satiandus ovo. Heu! surge tandem, peior avis nepos Vides, ut Istrum barbarus inquinet; Ut cuncta subvertant Alani: Et solidi nihil ensis audes! Insurge in hastas. Non acipenserem, Mappisque fusos hostis apros, neque Crateras, imbellemque thyrsum, Aut vitrei timet arma Martis. Ad Aquilam Romani Imperii. Ode XXXVIII. Surge, Romani Iovis et trisulci Fulminis custos, aviumque Caesar: Praeliaturas acies minatur Ala rebellis Vulturi Sueco sociant frequentes Signa bubones, acuuntque rostra. Totus hostili legione circum Texitur aether. Stringe iam notos, neque differ ungueis, Arma concussa sonuere nube. Sistit in caelo veterem tibi Pharsalia campum. Pelle Finlandos, age, pelle corvos. Ora Stimphali vacuetur Hunnis: Milviis ningat, lacerisque Lappis Fluctuet aer, Victor optantem redeas Viennam. Alitum sacra comitante turma. Impleat Mavors spoliis volantum Castra Quiritum. Tres Heroes. Ab Auctore in exemplum bellicae laudis propositi, et Germanis, contra suos hostes decertaturis imitandi. Heros I. Georgius Castriotus Scanderbegus Princeps Epiri. Ode XXXIX. Exempla verbis praefero scindite, Obscura somni scindite nubila, Umbrae triumphales, et armis Elysiam reserate noctem. Desueta pridem pectora Teutonum, Formidolosos tundere Bistonas Exsuscitaturi, sepulcris (Si Superi statuere) vestris Prodite Manes.rumpite vincula Fatique leges tu prior omnium, Regnator Epiri, Molossis, Et Macetum celebrate Genti. Qualis ruebas in Geticos canes! Minore velox semifer impetu, E monte decurrens paventeis Labdacidas agitavit orno. Hic ille bellis clarus Achaicis Est Castriotus Si cuius acinacem Contempiit hostis: sed tremendam Saepe manum, validique sensit Pondus lacerti cum medios fremens Globos secando, Dux equitem simul Equumque, confertos in unum, Dividere penetrante summa Et ima ferto sestior, et unico Infessus ictu sordida quadrupes Cruore porrecti per arva, Continuum subiere letum. Suismet idem moenia moenibus, Portisque portas fregit aheneas: Et saxa praemunita saxis Obruit, Aemoniasque late Vastavit urbeis. At patrios Lares Quantus tueri! Thrax acie ferox Aequante flaventeis arenas, Quot Libycis iacuere campis; Parvam (pudendum> non numerabilis Croiam premebat, iam laceris famem Muris, et obsesso pavorem Intulerat mala Fama civi. Accessit astus, frausque periculum Motura donis, illecebrae volant Ad summa vallorum et doloso Ingenium leve ludit auro. Sed expeditus cuncta Georgius Perrupit armis, arma ferocior Deliberata morte, miles, Arma para; ferme, miles arma. Praecedo vel sic. Haec ubi gloriae Severus emptor; vendere laudibus Vitam paratus pandit Arcem; Perque Getas, piceamque nubem, Et faeta caeco Marte tonitura, Fusumque aheno sulphur, et ignei Torrentis horrendos fragores Relliquiis comiatus exit, Damno minantum. Sic Libycus Leo, Quem dormientem saltibus aviis Clausere pastorum catervae; Prima fames ubi suscitavit, Miratur, et quamquam undique ferreas Sepes tuetur, turbidus emicat: Viaque facta frangit Afri Oppositas pugnax disicit obices In portuosae se super agmina Effudit in morem procellae: Quae decimo revoluta fluctu, Immugit astris, fertur ad ultimum Urgente tristeis milite ferias, Demens Amurathes superbum Dentibus instrepuisse, coram Bassis, ab ira collacrimantibus : Fissique labris, et digitis sibi Cessisse praemorsis; dolore Inque fugam rabiemque verso, Tantum supremis icta periculis Virtus, honestum dum petit exitum, Pulcerque desperantis ardor Cordis habet, stimulique acuti. Unam duello fortior altera Necessitatem saepe necessitas Absorbet: et probrum timenti, Difficile est metuisse Letum. Heros II. Joannes Austriacus Caroli V. F. Navali pugna et victoria, ad Echinadas contra Selimum Secundum Turcarum Imperatorem celeberrimus. Ode XL. At non marinis Austriacum tubis Late sonandum terruerant Getae; Quamvis aduncis plena rostris Silva, sagittiferumque pontus Vectaret hostem. Christiadum phalanx, Io triumphe, sparsit Echinadas Tabo Gelonorum: caduca Sanguineus rotat arma vortex. Circumsonanteis vix maris alea Tentata naveis miscuit, ac viros: Cum barbarorum vis repressa, Et domiti cecidere fastus. Accensa virtus nec numerum timet. Multo tremendus remige Concanus Fugatur a paucis, et horret Aequorea fluitare valle. Quis, Luna fractis livida cornibus, Sub nube moesta tunc animus fuit, Classem pharetratam videnti, Ad gelidum properare stagnum Tetri Charontis: iamque aliis regi Velis, et aura non simili! Senex Instat, per obscuramque Lethen Frustra vehit reditura numquam. Ac si veneno Thessaliae nurus Te polluissent; diceris indigna Peluis canorum tinnientis, Funereo rubuisse rhombo. Cum molle Nereus interea fretum Enaviganti sterneret Austrio: Summoque donatum Tridente Obvius exciperet quadriga. Hoc Baetis, hoc et masculus Adria Tybrisque novit: qui viridi sedens Tapete riparum, hinc Iberos, Hinc venetum cecinit Leonem. Tunc Roma septem subsiliens iugis, Pictusque rubris membra coralliis Triton, iocoso per fluenta Aere strepens Aniena lusit: Tuscaeque conchis versicoloribus, Plausere Nymphae. tunc Zephyri pates Eurique festivoque currus Hippotadis sonuere nimbo. Heros III. Joannes Hunniades Terror Turcarum Dictus. Ode LXI. Et tu ferocem, Pannoniae decus, Vultum sub auras, Hunniades, refer, Quo stante vivo, tuta numquam Odrysii stetit Aula regis. Regnare toto creditur aethere Per sola notus fulmina Iuppiter: Sed te Musurmanni sciebant Vivere funeribus suorum Expergefacti. Te capulo tenus Fixis superstans hostibus, alterum Iovem probasti: tam profundo Corda metu glaciante Thracum Ut et fugaceis exanimaverit Incussus imis visceribus pavor; Et mater infanti molesto Turca tuum minitata nomen; Terrore fletum provida sisteret. Qualis Cometes, sanguineum genus! Si forte stellarum coorta Seditione, tumultuosum Invasit axem; territa omnia Late minaci fronte Palatia: Magis tyrannos o Salutis Stella, tuo memoranda Civi, Ortuque felix, Hunniades, iubar! O triste Turcis omen et ignei Fatale salve Martis astrum! Quod toties Othomannus omni Horrere visus turpibus abdidit Pallens; ut exsternatus anguis Cum subitae tonuere nubes. Ille, ille caudae multiplicis Draco, Quod iactitabat , sed capitis Draco Unius; illisis cerebri Procubuit super arma nervis. Qualem trisulca terrigenam iuba Laetum, et Pelasgos mille volumina, Spirasque, per saltus trahentem, Explicuit Capanea pinus. Isto, Quirites, se probet aemula Ductore virtus: et gladios, velut Ad enovaturam retusos Exacuat rediviva cotem. Ad Willibaldum Ehrenmannum. Se deinceps D. Virginis Vatem et Encomiasten fore. Ode XLII. Est et hoc nomen, Willibalde tanti. Me suum Virgo iubet esse Vatem: Virgo cantanti Galilaea molleis Applicat aureis. Illa versuro lituos in hostem, Mitte sectari modo castra pixit. Strage deformes alio loveris Tempore pugnas. Nunc tamen mitis, nihil inquieto Debeas Marti. Sit oliva lauto Nexa non cornus. Volucreis capillis Detrahe cristas. Sin et in praesens, animum furentem Tanta bellorum stimulat cupido; Nostra permistis quoque fixa signis Adde tropaea. Noster es, nostris agitande flammis, Nos canes primum, celebris sequetur Tillias, magnam meditata famam, Arma Virumque. Iam fluant sacri fidibus calores. Ipsa te chordas quatiente, blandum Inferam numen numerosque dulci Arte iuvabo. Haec ubi: gratum iaculata lumen. Astitit coram; simul evoluta Nube, crinaleis radios ab omni Parte retexit. Utque ferratam manibus tenentem Repperit pennam, gladiique acumen, Et tubae cornu, galeamque et hastam Excussit in auras. Ad Divam Virginem. Delectari se eius Laudibus Canendis. Ode XLIII. Quem, Regina, tuo semel Afflaris Zephyro, non aliis velit Ventis ille vehi super Undas pegasei fontis, ubi sacram Venae laetitiam bibat, Et facunda redux carmina temperet. Nec, cum pieriam chelyn Arguto fidicen pollice moverit; Formosam Lalagen canet, Vultumque ac nivea colla Licymniae, Aut nigras Glycerae comas: Sed doteis potius, Virgo, tua lyra Emirabitur aurea. Et nunc, sive caput sole serenius; Seu lunae timidum iubar Subiectae pedibus dicet, et igneas Zonae sidereae rosas Nunc ut virgineo castus et integer Partu detumui sinus Martis non solitae nomen et oscula Laetis humidi lacrimis , Vagitumque Dei: tum liquidum melos Caeli et non rude gaudium. Nunc formam pueri: sive nitentibus Gemmanteis oculis faces, Infusumque diem crinibus, ac genas. Mali fragmina punici, Et costi madidos unguine dactylos. Seu quae plurima ferior Aetas bis geniti Numinis edidit; Narrabit fide Teia Vates partheniam vectus in insulam. O ergo facilis veni, Necte, Diva, tuis subtrahe laudibus; Quas si dura mihi neges; Non opto Lyricis vatibus inseri.