Poemata Machine-readable text Balde, Jacob Balde, Jacob XML version, markup prototype, Dec. 1999 Hotz, Stephan markup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ bald1 baldepoemata1.html s002.html baldepoemata1.xml bald1/jpg html Köln: Busaeus, 1660

Regeln fuer Texterfassung 04/2000

not necessary

 2004 markup typed text - structural tagging completed - semantic tagging completed - no spell check 01/2005 Ruediger Niehl markup titles corrected for Books 1-7 05/2007 Reinhard Gruhl markup some corrections inserted Jacobi Balde e Societate Iesu Lyricorum Liber Secundus. Celeusma Marianum Sive Laudes Divae Virginis. EX SS. Litteris Allegoria. Ode I. Regina : nam quo nomine te vocem? Cui mille naves laudibus asperae, Honoris in portu quiescunt: Mille novae subiere pontum. Trans claustra Chinarum, et Iapones feros, Encomiorum non popularium Gazam relaturae superbam. Omne fretum tibi, Diva, servit Remisque velisque et super aethera Late refuso gurgite Gloriae: Qua Sol supinos, qua pronos Tollit equos abeunte curru. At illa Navis, quae Galileidos Inscripta sacro nomine Virginis, Favoris aspirante vento, Oceanum penetravit immensum: O quas profundo fertur ab aequore Reversa merceis, quos cumulos opum In Nazarenos , unde primum Solverat, evoluisse portus! Electa sicci cinnama corticis, Myrrhamque et ingens pondus aromatum Crocumque, nardumque et fragranti Balsama deproperata rivo. Non tale quidquam protulit India; Non ex Sabaea decidit arbore: Nil tale Medorumque messis, Aut Cilices oluere nimbi. Sed et genistis pendula Punicis, Ardore miro mala rubentia, Ne pressa marcerent, in ostro Virgineae iacuere Prorae. Cedros comanteis e Libani iugo, Et propter amnem tot Platanos sitas; Summoque divulsas Sionis Monte quis enumeret cupressus? Divina totis litoribus Ceres, Plenae per oras sparsa crepidinis, Surgebat in grandeis acervos. Non aliquo minuenda dempto. Fluxere conchis vina capacibus, Peculiaris vina notae, botro Expressa Cypri: qui Calaenae Chrysolithos superabat uvae. Post quantus auri fulgor et ignium Dives marinorum irrubuit sinus! Advecta cum gemmis eburni Copia quam pretiosa dentis, In Regis Aulam sectilis, et torum! Collata tecum se Salomonia Classis fatetur, Diva, vinci. Quas variis opulenta ripis Natura sparsit, colligis omnium Complexa doteis. Totus in unicam Defluxit Aether, parva, pulcri Est facies, quoque magna Mundi. Milo Crotoniates Senex. Humanae Imbecillitatis Monitor. Ode II. Quisquis aetati iuvenile fidis, Et quos iactas temere lacertos; Robur exemplo tenuare cani Disce Milonis. Qui bovem pugno violentus olim Cernuum vulgo metuente stravi, Ipse me mirans penitus solutis Langueo nervis. Nempe tunc nullam tenuisse securim Nudus armorum. Manus ipsa ferrum, Ipse ferratus fueram, nec ullo Ligneus ictu, Dexterae suppar humerisque totum Venter absumpsit, mea bella, taurum: Indus occisum phaethon, sepultum Vidit Iberus. Nunc ubi vires, ubi tantus ille Frater Antaei? pudet esse notum. Publicae quid iam cumulata prosunt Munera luctae? Strage famosus rapida leonum, Iam lupos vito pudor heu! senectae Terret assuetum vacuare silvas Obvia vulpes. Saepe dimensum virideis ad annos Corpus expendo, nec in hoc Milonem. Cerno quae situm: mihi saepe multa Mentior ipsi. Forsan a memet tacite recessi. Credar immotis pedibus stetisse, Vir manu pressa retinens inexpu- gnabile Pomum. Erro figmentis, dubiaque vulgi Laude deceptus: neque me iuvenco Ulla luctantem maculisve pardi Sparsit arena. Quid rosas semper querimur fugaceis? Quercus in nigro sua fata luco Sentit, et tandem ruitura toto Vertice nutat. Fortis est, qui se negat esse fortem: Aut suas certe meliore vireis. Lege dispensat propere sequenteis Cautus in annos. Paeanboicus Ab Auctore Cantatus, Cum intra Octavum diem omnium Sanctorum, Monachii, Victoriae Pragensis memoria iteraretur. Ode III. Haec illa lux est, quae pepulit metum, Et atra belli nubila candidis Discussit astris: cum sub uno Imperii Latialis ictu Fortuna staret. Torva Bohemia, Albi minaceis concutiens iubas Leonis, in Flavum ruebat, Sanguineo metuenda rictu. Qua bellosi Stella cubilia Praesignat Horti, verius imminens Pragae Cometes; dira motis Signa tubae cecinere castris. Clivo rebellis miles in edito, In valle noster. Quanquam adeo palus Tardabat, uligoque putri Crassa lacu, mediique pontis Obex: morantem transiliit pedes. Hac est eundem, Dux prior increpat, Adversa sustollens in hostem Maximus Aemilianus arma; Tum vero crebris icta tonitruis Mugire tellus: fulminei Ioves Stridente torqueri metallo. Vox gemitus, ululatus, irae Miscentur una. Sic geminus ruit Torrens ab Aemo, quisque suam rapax Spumare brumam: donec alter Per scopulos, per et arva victor. Cursu feratur iam sua libero. Mars tela telis, manibus manus, Et scuta scutis mistus aequat. In galeas aliena surgunt, Caduntque cristae cornua proximae. Proh quantus ensem stringit in agmine Bucquoius; et quamvis laboret Vulneribus, fodit ora ferro! Immane nixus quot cuneos secat, Supraque toto vertice Tillius Intorquet hastas! Non tot hoedi Caurus agit pluvialis imbreis. Iamque omne bellum nomine perdito Fit vera strages: tantus amor necis Stat miles in rupem, et minanti Terga negat, faciemque praebet. Nudata Letum scandit ephippia, Passimque nudat. Caesa cadunt velut Armenta; neglectisque Parcis Tres Furiae secuere fila. Io! Dehiscunt undique copiae, Et turpe mordent degeneres solum. Sublimis ad Boios volat Victoria, pulvereamque pennis Inscribit auram. Quid iuvat aereas Praeferre parmas? Omnia proterit Virtus, Anhaltinumque fracto Detrahit exanimem caballo. Turnus superbi nominis ambitum Iactare visus, denique repperit Maioris Aenea lacertos. Verte pedem, Frederice, retro, Rex heu! caducae fabula gloriae. Campum petebas, seu Megalesia Romana spectaturus inter Artificis simulacra ludi. Discede Circo. Feria (non vides?) Hostile spirat praelia classicum: Frustraque nitenteis reverti Mergit equos equitesque Molda. Ergo incitata cornipedis fuga, Sese paventem protinus abstulit Per plana, per saltus! In Urbem Non alio rediturus anno. Soluta laevo crure Periscelis (Pudor!) Britanni perditur in via Favoris ornatus:repertum Ludibrio diadema multo. Iactent feroces se numerosius In bella fastus: spes crepat improba Tandem, sinistrorsum, et triumphat Laurigero Bona Causa curru. Illam ministris auxiliaribus Circumdat aether: et medias licet Feratur in flammas, obumbrat Aligerum clypeata nubes. Ad Matrem Amabilem. Ode IV. Quisquis o mitis, tua teque, Mater, Non amat, tristi niger est veneno; Et soporantis furiale virus Suxit echidnae. Illum et in saltu, fera saeviorem Tigris a veris catulis removit, Lacte depulsum; timuitque dirum Pascere foetum. Illum et insani timuere fluctus, Ore spectantis prius excitati: Illum et horrebit venientem ad Umbras Ianitor Orci. Ad Othmarum Dandiram Adami Dandirae F. De Posteris Primi Adami. Ode V. Si verum excutimus sinu, Ex quo fatidica primus in arbore Suspendit Genitor gulam; Heres stultitiae non dubius nepos, Infelix patrimonium, Maneis quisque suos ac furias habet. Ipsis debitus in suas Sectus particulas As Pueris datur. Hinc iam cymbala, patrii Iuris signa petunt, et quatiunt nolas. Dulce est desipere in loco: Factis quisque suis clamat Horatius . Raro vertice non scatet Seu cornutum aliquid, seu bene mobile Et par auriculis Mydae . Frustra dissimulas Dandira Dandirae, Et dici fatuus fugis. Ah! non fugies: sive Porysthene , Seu defluxeris Isara! Fatis res agitur: Fata Nepotibus Instant. Desuper ingruit Convulsis cerebrum debile tegulis Urgens imbricitor Notus; Ventosumque caput Gorgone sibilat. Ad Carolum Wetteravium. In magni Principis Obsequia Et Aulam Transiturum. Propempticon. Ode VI. I, quo vocaris, Carole , sed prius Politiori fac Patientiae Immane votum. Dice blandum Ferre iugum, et lepidos dolores. Est Aula pontus. Spes tua naviget Vicina ripae. Qui pelago nimis Fidit quieto, larga praeceps Immodicis dare vela ventis; Calumniarum saepe cerauniis Illisus, eheu! cum gemitu ratem Ad saxa non vitata franget, Tristius Emmanule Sosa. Sparsae natabunt ludibrium trabes, Ridente portu, quo male solveras In altum? Et eluctata raro Frustra suum Dominum revisent. Quod turbulentum senseris, edoma, Menteis hiulcas Gloria transilit, Fastidit imas, vive nulli Asperior, tibi durus uni. Sit magna famae cura, supercili Sit nulla: fastum palpebra nesciat. Utcumque sors mutanda ludit, Non cupias cecidisse semper Ad vota talos. Purpura, quam geris, Mutat colores. Sidera nunc micant, Nunc nube subiecta teguntur; Perque vices variatur Annus. Felicitatis pars, puto, maxima est, Felicitati fidere parcius. Qui non latens latere mallet, Ille potest sapuisse dici. Nescis? In Aula sunt vitrei gradus. Scandes deorsum crebrius, et cades Sursum; repentinoque terrae Terga dabis resupina motu. Sed temet ipsum dispice: caetera Permitte Fatis. Rodit inutilis Exulceratum cura pectus; Seque dolor cumulat dolendo. Caelum minatur fulmina? Sustine, Praesens voluptas allicit? Abstine. Fortuna blanditur? Recede: Vana minax fremit arma? Ride. Places? Favorem cautius occupa, Iaces? Triumpha tutus in otio. Levaris? Exulta modeste. Deprimeris? Patiare flecti. Insultat hostis? Dissimula. Dolet? Gravare noli, plura quid impero? Virtute stabis. Sola Virtus Et facit, et faciet beatum.

Votum Parthenii Sodalis. Ex Solemni Formula:

Propono firmiter, ac statuo, me numquam te Derelicturum, neque umquam aliquid contra Honorem tuum dicturum, aut facturum et cetera. In gratiam nobiliss. Adolescentis Sebastiani Venatoris. Carol. Andr. Venatoris F. Cum in Album Sodalium B. V. referretur. Ode VII. Iungentur lepori canes, Et pardi capreis, et timidi latus Asternent ovibus lupi. Pisces aerios transilient Notos: Et supra iuga montium, Balenae choreas cum vitulis agent, Cervi subter aquas, sua Deponent liquidae cornua Naiadi, Quae saltus per et avia Silvarum volitans, pennipedes apros Laxis retibus induet. Haec possunt fieri, Virgo, meum decus. Ut te, vel tua, deferam? (Sic me, Diva, iuves) haud fieri potest. Exclamatio. In funere Divitis, cum sepeliretur. Carmen extemporale. Ode VIII. Adeste, magni Carceris incolae, Parvoque claudi discite carcere. Hanc vestra Libertas Seriphum, Hos Gyaros subit exul Orbis. Post fata cunctis sufficit angulus, Et parvus affer. Turrigeris ubi Innixa Maurorum columnis, Ac minio variata moles? Aut lata per quae iugera miluius Volans, citatas tot stadiis tamen Lassavit alas? Nunc avitis Nomen ubi fluitare bullis Sparsum, et cruenti sanguis originem Foetens tyranni? Nunc lituis ubi Elisus, et Rumor vapore Astra super populosque vectus? Venter pusillus, grande negotium Quo iam recessit? Quis leget ostrea Gaurana pransuro? Ligatae Quem veteri saturabit uva Fuligo testae. Pomiferis ubi Autumnus implens arboribus nemus? Funesta creverunt Adami (Insere nunc Meliboee,) poma Ingratus heres caetera possidet, Te flente ridens ille palatii Metator, insultat sepulcro, Calve, tuo, titulosque calcat. Fert ille torqueis, et Tyrii vomit Spumas aheni: te redimiculis Cingent inornatum lacertae. Heliadum bibit ille crustis Tandem solutis caecuba clavibus Mappamque tingit: te nec aqua, Cinis, Lustrare dignetur. Quietem Sub placido capit ille cygno: Te saxa pressant. Ille reconditae Talenta gazae promet, et intimae Avarus immigrabit Arcae; Funero tibi nec triente In os reposto. Si lacrimas dedit, Cum dulce pondus, carum Odium extulit; Credantur emptae; vel Charontis Immemorem redolere Lethen. Proh fluxa rerum, fluxa potentia, Opumque ludus! Somnia, somnia Emissa per rimas eburnae, Mox iterum revocanda, Portae. De Joanne Babyla Suevo quinquies viduo. Ode IX. Credet hoc quisquam? Babylas maritus Coniugis quintae, simul occupatam Litibus, secum rapuere tristeis Fata sub umbras, Ducit et sextam, vetulus iuvencam. Unde tam diros, precor, hausit igneis? Esse dicamus super omne regnum Maius amoris. Qui maris fluctus semel enatavit, Non bis accusat mare: sed madenti Veste suspensa Galateae ad Aram, Abstinet undis. Nesciunt stulti sibi non nocere Quinta quem nullis domuit lupatis Uxor, in poenam Dominas meretur Ducere centum. Ad Paulum Rivernam et Canum Virniam, Stoicos. De moribus et natura Sapientis. Ode X. Sub porticu cantata. Frustra querelis conterminus diem. Iam nunc inaneis mittite, Stoici. Rixas: locuturumque verba Pieriis socianda chordis Audite Vatem. Quis Sapiens? Sibi Sat ipse solus. Quem neque dimovet A iure libertas, nec ensis Purpurei violens tyranni. Regnare dicas: qui posuit metus, Hic sceptra sumpsit. Nobile cum Dei Templum, fit orbis; digna templo, Pectus erit sapientis, Ara. Nec Rhenus illi gurgite Patriam Signat, nec Ister. Roma sit Ausonum, An Bojorum, profunde Dissimulat generosus hospes, Mundi inquilinus: moenibus ac domo, Quam sol eundo circumit, ignea Contentus, includi lutosa Urbe negat brevibusque muris. Nullius idem sollicitudinis, Quo natus anno, quo genitus patre: Vulgo requirenti fatetur Luce palam, sine fraude tantum Se nosse recte vivere. Vivere, Non esse solo vescier Aethere: Sed laude, virtutisque fructu Egregiam satiare mentem. Ut quisque caelo decidit optimus, Est eius annus. Tempora, crastinum Ignorat hesternumque mane, Cum Superis hodieque vivit: Et puncto in uno totum agitat sui Collectus aevum linquere sarcinam Et ferre mortalem paratus: Quamque piger cupiisse multa, Tam curiosis luminibus vigil: Ut temperatum pectoris alveum, Concinna tranquillo Voluntas Naviget, insideatque vento. Non Ira fluctus, non Amor excitet; Frangatve remos impatiens Dolor: Aut incitatae vela mentis Destituat Timor in Charybdi. Hic liber est , qui se sibi vindicat: Suique semper nobilior bonis, Caduca, quae late patentem Trans Animi iacuere ripam, Indigna curis grandibus aestimans; Quocumque casu perdita, cum parum Segmenta tonsae sparsa barbae, Restitui spoliatus optat. Iam qualis inter prospera? Nubilus. Rebus secundis, si nimiae fluant, Oblatrat, infigitque dentem. Fluctibus exagitatus, inter Adversa tanto laetior exsilit. Fortuna mollis pugnet, an aspera, Haud curat, utriusque victor. Ferreus in Vitream cadendo, Frangit gementem pondere: Ferreae Luctator obstat laneus, ac rudes Consopit ictus et fatigat Arte pari iaculantis artem. Hac ille tutus, non premitur malis; Sed maior uti gaudet, ex ultimam Exspectat inconcussus Horam: Qua Superi voluere lege. Si certa Mors animi fuga est; Cur expavescat compedibus Geta Solvendus? Auctorem sequatur Me quis, et ad populum silentem Citatus. Adsum, clamat, et irruat Festivus, nec accuset neganteis Plura Deos iterare lustra. Nulli querentes secula corripi, Calumniaque Fata protervius; Quam qui merebatur recondi Ante diem, properante Fato. Heic fila solvo, quid mihi, Virina, Quid, Paulle, dices magnificentius? Iam nunc quiescamus sub alno: Cras aliam feriemus Oden. Ad D. Virginem. In Silva Quietis, vulgo Waldrast, altissimo Tyrolensium montium iugo propitiam. Cum Auctor ad eam inviseret. Ode XI. Diva, quam circum spatiosa late Hinc et hinc crescit nemoralis arbos; Et supra nubeis procul acta ramis Sidera vertit. Ut libens dignas habitare sedeis Cerno sublimem! Nebulosa quamvis Saxa praecingant, amor egit altum Visere Montem. Cui Therapneae metuant Amyclae Terga conferri, viridisque Cynthus: Quaeque famosos agitata pascunt Maenala cervos. Verticem supra, mediumque caelum Inter et terras humileis iacere, Arva despecto penitus remota, Proximus astris. Heic moror. Vos, o socii, redite Indices voti. Stat in hoc recessu Emori; nam quo tumulo reponam Dignius ossa? Spirat ex antris pietas, et horror Conscius Nymphae. Locus ipse gratum Terret ac mulcet, Superique per Praecordia fusi. Sive nimbosas quatit Auster alas: Sive brumali Boreas minatur Ninguidus cornu: Niveae tenemus Virginis Aulam. Hinc ut avellar? Prius ima Valli Incidet Rupes, pedibusque dorsum Et caput iunget: prius ipse fontem Deferet Oenus. O qui es semper memorande silvae, O tuum vere meritura Nomen: Da frui fessis aliquando vera, Silva, quiete. Ode XII. Fuge Dilecte mi, et assimilare Capreae, hinnuloque Cervorum, super monteis aromatum. Cant. 8. Miserarum est, nec amori dare finem: Nec amantis tamen aestum tolerare Propiorem: nec amando cruciatam satiari. Fuge proles Genitoris sine matre: Libani qua sacra vestit juga cedrus, Age, praeceps salientum fuge ritu caprearum. Fuge praesens, mea Lux: nam nimis uris. Flagro, qualis liquefacta pice taeda: Simul igneis agitatos leve venti iaculantur. Age Proles Genitricis sine patre, Fugienteis cata cervos imitari: Super altos redolentum fuge monteis Zephyrorum. Ubi nardo socialis crocus halat: Ubi spirat Solymaeae nucis Arbos: Ubi thuris bene largus, generosi fluit imber. Fuge, sed respiciens huc refer ora. Iterum saevit ocellus, fuge tandem Neque velox, neque tardus: fuge ritu caprearum. Mercurius Monacensis Rerum Novarum Praeses. De Alberti Wallensteinii, Fridlandiae Ducis, eiusdemque Sociorum, tragico exitu. Ode XIII. Ocius gressum celerate, Cives. Nuntius Maja generatus adsum; Odi per infernas superasque lucet Semita sedeis, Huc recens Egra venio, per auras Lapsus; ut ventos agilis secarem, Addidi pennas tunicatus et Talaria plantis. Bis nimis raptim properantis angues Sede concussi cecidere sceptri. Bis reclinatus medio galerus Vertice fluxit. Imus ad Fontem Ducis: inde mira Maior audiri referam duella. Omnium nostris onerata monstris Tinniet auris. Ordiar, linguis, populi, favete: Cuncta, Fridlandus violens, ab imo Imperi pessum solio daturus, Credite, vixit. Ordinem fatiferiemque pando. Pone se Pilsna timide relicta, Multa voluebat nocitura moerens Solus in arce. Proditis ergo moriemur armis? Mene deceptum reditu Galassus Lusit et vanus titulos honoris Caesar ademit? Sunt tamen vires, quibus ima summis, summa miscebo metuendus imis. Est adhuc nervus, gravidaque nummis Miles in arca. Largus argenti super arva sparsi, Colligam plenis aciem maniplis: Quanta ferratae crepitare numquam Coepit aristae. Quanta Medorum neque visa campis: Sive captivam bibit Amphitriten; Seu diem densis glomerata turmis Abstulit Orbi. Austrios Boiis Laribus Penates, Patribus natos furibundus una Caede confundam, penitus revulsa Stirpe nepotum. Inter haec, noctem roseus supremam Vesper emissis revocabat astris: Sole sub terras abeunte, serae Tempore Brumae. Quando (sic Divi voluere) pulcrae Lucis Heroes, animaeque magnae, Dulce coniurant, tacitosque claudunt Pectore foedus. Fida Butleri manus, et valentis Certa Gordoni penetrare aenas Tegminis squammas, celebrisque comi Leslius astu. Iste Fridlando catus obsequenteis Duplici nutus simulare vultu, Clam cruentandis epulum paravit Funebre mensis. Huc Thyesteae properant ad aram Victimae: pingui bove maior Ilo, Terskii venter, Nyemannus audax, Kinskius acer. Iamque bellaceis animos movebat Vena diffuso calefacta vino; Et voluptatis stimuli lubibant Martis amorem: Cum Geraldini subito caterva Lene suspenso pede venit et qua Flexa postico via dimovetur, Irruit aulae. Vivat Augustus, fremuere, Ferdinandus, Et Regnet! Simul ense tota Solvitur stricto scelerum quadriga, et Sanguine rorat. Ilo, dum contra furit ire ferro, Membra concisus. Reliqui nocentem Spiritum, venit trucis instar efflant, Qua data porta: Sic quoque audaces, et adhuc protervi. Haesit in vultu moriente terror: Qualis aspecta facies timetur Torva Medusa. Vasa cum fractis crepuere vitris: Multiplex una sonus e cadentum Vulnere et mistus rediit cruore in Pocula Bacchus. Mox ad Albertum: Caput addituro Devero Fatis, dolus, anne virtus, Ad Deus? Certe bene fortuitam Praebuit hastam. Talis infestum Garames Leonem Vadit exsultans iaculo ferire. Dum timet, gaudet tamen ira magni Conscia voti. Ter pede illiso tremuere postes: Ter pedem illisum repulere postes. Cessit insultu patefacta late Ianua quinto. Heic supra lectum residere visus, Ille Germanae Catilina Romae: Qualis immani iacuisse fertur Cacus in antro. Proditor! (sed mox gelat hortor artus: Stant comae, muti pavor errat oris) Tune Romanum, malesane, perdes Funditus Orbem? Dixit: et contra meditatus ictum, Qua potest, tota latus hausit hasta. Ille singultans animam stupentem Eiecit ad Umbras. Vos, io, mecum celebrate ludos! Aura communi sonet icta plausu! Laeta festivum freme, turba, lessum! Bestia vixit. Caesarem quondam male Roma caesum Vidit a Bruto: bene nunc vicissim Tota servato videt Egra caesum Caesare Brutum. Omnis hoc semper patitur tyrannus. Aut enim ferro perit et veneno, Aut metu: Iudex suus ipse poena Dignus utraque. Mercuri, quo te celerem repente Proripis? Motis secat, ecce, claras Brachiis nubeis, liquidaque corpus Remigat aura. Sic vola, sic saepe redi, novarum Arbiter rerum. Tibi prona semper Auris, et nostrae Citharae vacabit Longior usus. Vatibus felix ego dicar olim; Cuius obtuso licet et strepenti Barbito, lusit Fidicen decora Peliade natus. Ad Divam Virginem. Propempticon Venatorium, Pro Sigismundo Lecanta Radagiso. Ode XIV. Quae Maenalia, Virgo, potentior Venatrice Dea, collibus accubas Umbrosis; et in omneis Exerces pharetram feras: Silvarum studiis asperioribus Nutritum Iuvenem protege; qui canes Cras educet in aprum, Maiorem Calydonio. Quot iam stravit equos bellua dentibus! Rostro vastat agros, et fata proruit. Deflent damna eoloni, Et brutam metuunt famem. Sed Lecanta modum ponet, et improbam Crudelemque gulam, fortior Hercule, Cum venabula sumpsit, Toto funere porriget. Multum, Diva, tuis, ut memorat mihi Fidens auspiciis, queis etiam tigrim, Barbatum leonem Ausit comius aggredi. Non is sollicitis ambit Oreades Dianae precibus: nec gelidis vovet Eluctatus Amyclis, Aram ponet frondeam. Discedant veteres Taygeti Deae: Flavas sparsa Noto Nebrophone comas Et famosa Lycaste, Et Theron iaculis minax. Illi tu potior: cui viridem solet I? silvis petasum sternere Praesidi; Mane et vespere pronus, Et cum stat medius dies. Fonteis cervus amat, iuniperum lepus, Vulpes antra, favos ursus, aper iugum. Summas caprea rupes : Te, Virgo, Radagisius. Ad Marquardum Nasturtium, inter iudices adlectum. Urna Minois sive iustum iudicum. Ode XV. Veto duellum iudicis ac rei! Quod iste ferro debilis, hic ferox Absolvit argento, quot enseis, Heu, similis male fregit hasta! Evolvo Sphyngem. pollicitis veto Vendi favores, munere calculum. Submovit Osttacismus olim Iudicis Ephoros iniquis. Pix omne munus. Casta manus picem Non tangat umquam quisquis olet rubrum Stillantis unguentem metalli, Tartareum grave foetet hircum. Illime nomen pulcrius est Scypho, Quem limus Hermi proluit aureus. Praetoris in parvo salino Pauperies animosa splendet. Quo pondus urget, nudaque Veritas; Examinatis Caussa bilancibus Pendens servatur. Tum quiescat Triste forum, pelagusque raucum. Et huic mari stent littora; quod bona Tot Liberorum rapta querentium, Plenasque pupillis carinas, Et viduas inhiante naveis Demersit alto, providus arbiter Scrutare Caussas, inspice sanguinem, Incide venam nosce morbum, et Semina, principium Litis. Nec Manlianum iudicium probo, Nec Laelianum. Dii medium tenent. Clementiam terrore muni: Atticus et Cato misceantur. Quod Theta figis, cum gemitu leges. Ne rumpe funem, neu propera caput Obnubere, abruptamque cursu In medio iugulare Caussam. Humana cervix, et Scythico Foro Digna aestimari. Funera condimus Labore nullo: sed profectos Difficile est revocare maneis. Quondam in catino Symmachus exsilit Formidulosa piscis imagine; Terretque convivas et atris Anguibus exagitat tyrannum. Ergo videntem cuncta vereberis, Marquarde, qui ius dicet ab Iride. Connivet interdum: sed ultor Supplicio graviore pensat. Maria Aegyptiaca paenitens. In gratiam Gen. Domini Iuliani Weitenhofii, qui eidem Divae, in memoriam defunctae Coniugis, Mariae Wasliniae, Aram posuerat. Ode XVI. Tristis voluptas, flebile gaudium, Fulignosas, o Lacrimae , genas Et pectus ubertim lavate. Illa ego sum Veneris probrosae Exusta foedis Terra caloribus. Rigate vultum: currite, currite; Aegyptus in me sicca squallet: Vos, Lacrimae meus iste Nilus. Paean Parthenius. Boicarum Virginum, quae pro defendenda Castitate contra Suecorum irruentium furias, viriliter decertarunt. Ode XVII. Non sola iacet Roma Lucretias, Castum cruorem fundere prodigas; Ferroque transfacto decorum Magnae Animae reserare pectus. Et nostra vidit Tarquinios suos, Ac vicit aetas. Digna legi cano Tropaea, Nympharumque bella, Strymoniis memoranda peltis. Non una nostris Hippolyte stetit Famosa terris, impatiens probri: Turmasque et impermissa tangi Agmina, Penthesilea duxit: Contra severum nuper euntibus Hunnis pudorem certa resistere; Vulnusque tractando superbum Ausa mori, iuguloque sanctum Praeferre florem. Credite Posteri: Nativa casti frigora pectoris, Nivesque sinceras in ipsis Virginitas Alemanna flammis Servavit; ipsos Cloelia Teutonum, Ad, Boia, Portas, Anglipolis, tuas, Tranavit amneis, perque castra Attonitum patefecit Istrum; Non et sequaci. Sic Pholoe nemus Deprensa Fauno, vel fluentum Obiecit, occuliturque annum, Sic saepe visum Nais aequore Tritonia torquet lubrica flexibus: Et vincta iam iam, se lacertis Solvit, aquas facilis subire. Nefas inaudax! O bene, Lappia Delusa, mollis! Retro, age barbare, Armate retro cede leno Disce alias habitare thermas, Profundiori territus alveo. Suam sequestro gurgite Filiam Iam Rhenus exploravit olim Patrius et reperit Sibyllam. Quo vero cantu prosequar, aut tuas, Landsperga morum nobilis, aut tuas, Formosa, Landishuta, pugnas, Femineo statuente sexu? Proh quanta vestris, sive ferocia, Seu vis puellis! Quam rigidus pudor. Iusteque saevus, dum retundit Tela manu bene pertinaci! Minor leaenae pro catulis furor. Nos immerenteis luridus opprimat Gothunnus, haerentemque scindat Immerito capiti coronam? At non Lacaenae degeneres sumus. Servire natae. Qui voluit diem Vixisse supremum, neganti Audeat applicuisse vultum. Sternetur, obtruncabitur, occidet. Itum in enseis. Triste procantium Reiectus horror. Mille quamvis Circumeant, stat amara Virgo; Et, ceu furenti turgida Libero, Incontinenteis terribilis manus Avellit. Infultus repressi, Dum reprimi potuere saxis, Pugnisque et ore et dentibus, ac pede; Non facto ad unguem legis Ionicae, Sed Christianae. per minaceis Haec gladios animosa vadit: Haec Daedaleis fidere brachiis, Labique praeceps: illa sequi comes Mortisque et aurae; nulla cessat Debile sollicitare ferrum. At dirus hostis Thermodoontiis Pares puellas, lilia messuit Cruenta colla. Quae cadebant, Stante tamen cecidere vultu. Ad Virginem Matrem puerum Jesum in sinu tenentem. Ode XVIII. Virgo, nescio quid micas Claris plus solito laetitiis, simul Strinxit te roseus Puer. Amplexu veterem non ligat arctius Quercum centimanus frutex. Haeres illa tuo nexilis, hic suae. Ut suspensus in oscula, Materni Zephyrum fugis anhelitus! Tu cedente premis gena Dilecti faciem: totaque myrrhei Stillas ore bibis Dei, Una est, una anima est Filius et Parens. Vitae, Virgo, tuae Puer: Vitae tu Pueri dulce coagulum. Pecunia Serpens. Ode XIX. Caerula qualis maculosa squammae Mulcet ac pulcro ferit anguis ore: Talis aurato micat et nocet Pecunia collo. Tecta formosum simul in metallum Repsit; humanam faciem superba Induit Regis, titulosque circum: Cetera Serpens. Serpit in vulgus. Sed enim venenum Quis sub argento radiare credat? Quis timet Nummum tua mentientem Ora, Philippe? Allicit fallax, oculosque visu Multa speranteis pretiosus urit. Mox et arcano nociturus igne Gestit haberi. Ast ubi paullum manibus fricari Coepit, aut ruga caluit crumenae: Virus effundit, tacitaque Dipsas Cuspide mordet. Unde mutato color ore flavet; Et sitis crescit, velut albus hydrops: Quam nec infuso vagus error Hermi Eluat auro. Ipsa sedandas alit unda flammas: Plus semel poti sitiuntur amnes. Splendidis semper novus in procellis Aestuat ardor. Saepe discordi quatiens tumultu Turbat emotam furor ille mentem. Nescit, insani quid agat, vel optet Pallor avari. Alba foecundo velut ales ovo, Incubat gazae; neque dimovetur: Quamlibet fulmen iaculatus aether Irruat Ollae. Spelucri natos, geniumque fraudat: Servus Uxoris tolerat flagella Vapulat gaudens, dominaeque figit Basia Doti. Denique immensos sceleratus arcae Infodit census; ut habere possit, Quod supra Functi saliens sepulcrum Rideat heres. Pensiles horti visendi monachii, In Aula Serenissimi Alberti utriusque Bavar. Ducis.Ode XX. Alberti iuxta me comitem sinis Impune terram despicere et frui Novae superstantem columnas Pensilibus Babyloniis hortis? O aura frondens! O Zephyri domus! Huc devoluti Caelicolae, nemus Sublime noctu saepe visunt, Cum lepidae coire Stellae. Hic ipse stellis fragrat olentibus Florialis aether, en copiaria Lucent in alto. Flamma vernat, Et roseos calathiscus igneis Hians odoro laxat in aere. Hortante Majo iam tremuli sinus Vitale connivent et udos Rore lavant oculos amelli. Regnat venustas discolor. Hic nives Luctantur in culmum: hic temere iacent. Illinc comanti germen ostro Induitur, gremioque matris Abire gestit. Plurimus emicat Onyx in herbas. Areolas virens Partitur, insignitque buxus. Sparsa nitent asarota circum. Quam pura vivae prosilit e cavo Aurora lymphae! Fons medius toros Persultat, humorisque lucem Irriguum iacit in duellum. At non et arbor nulla canentibus Demittit aureis. Vidi ego sibilo Crispante ramos, colla ramos Flectere, et alloquio moveri. Sentit Poetas mitius arborum Genus, sacri non immemor Orphei. Agnoscit ex illo Camoenas Nutibus, et foliorum acuto Susurras imbri. connubialia Vidi Lyaeum tendere brachia: Vitesque desponsas, ad ulmum Viminibus viduam ligari. Hic otiosis mollior Africis. Gratum teporem Iuppiter annuit. Hic somnolentus spirat Eurus, Imperio gracilis Favoni. Sed et calorem proxima decipit, Frangitque soles bruma sub algidos: Apelle multo plena, multam Cornibus obiciens Dianam. Utcumque stricto dente Canicula Incensa mordet, vel Leo flammeus Crudele rugit: temperato Frigora conciliantur aestu. Non prata Cydni. non nemus Antii, Aut Tusculanum praetulerim gelu: Sacrumque Praeneste et supinam Tyburis, Hesperidumque villam. Et vos beatis cedite Thessala Tempe, viretis: tuque sororia Ad fratris extincti sepulcrum Silva , Padum fateare vinci. Ad Arsacium Mamirodam Musicum. Testudinis Peritissimum. Cum festo die S. Caeciliae, Auctorem ad Symphoniam invitaret. Lyra Pythagorae sive Animus temperatis affectibus concors, Ode XXI. Quid iuvat Vatem Citharas amantem Mortuam plectris animare buxum? Verior nostro Lyra, Mamiroda, in Pectore cantat. Illa si nescis, gravis ac sonora Constat undenis fidibus, movendis Lege Naturae, nisi docta virtus Temperet arte. Spe, Metu, Votis, Odio, Dolore, Gaudiis. Ira variamur omnes. Corpus his nervis, Animusque certo Contremit ictu. Inter argutas resonare chordas Est Amor princeps, age nunc et artem Disce ludendi capies magistro Certius usu. Digna si speres, cupias honestum, Oderis culpam, metuas timenda, Diligas Numen, modereris irae Laetus et insons: Mulceas ipsos homines, Deosque, Orpheo maior, pecudesque et ornos. Totus astrorum chorus explicatas Arriget aureis. Sin ames parvum, fugias petenda, Peior adversis, hilaris protervum, Saevus irasci, timidus dolere, Turpiter audax; Dissono, vae, quam vitiata cantu Corda stridebunt! Tua quale carmen Musa disperdet. Stygii Camoenis apta tyranni! Cum ferox Raptor spoliasset Aetnam; Iamque de nigro revoluta curru. Tristis infernas Cereris subiret Filia sedis: Ante consistens Hymenaeus Orcum, Hac Lyra moestam voluisse Sponsam Fertur et Maneis hilarare: Sed Proserpina flevit. Nuptias, eheu! miseranda nostras. Rapta clamabat, resonare malim Antra Vulcani, Siculaeque rupis Nubere fabro. Artificiosum Simulacrum Pusionis. In Aditu Horti Pensilis Albertini Ode XXII. Puelle, seu te progenuit novus Fictrice vivum Pygmalion manu: Sive ipsa praegnantem rosarum Postquam uterum Dea Flora solvis In huius Horti deposuit toro: Matremque ut ipso munere disceres, Priore Custodem remoto Pensilium dedit esse florum. Vincis capillis Earini comas, Et ore Nysum Sangarius tibi Suaque deceptus figura et Ladmius, Idaliusque cedunt. Tam delicatae verus Imaginis Optet vocari Praxiteles pater: Suosque perlustrans Amores Pinniferum Citherea credat. O, ni loquelae Fata tibi puer, Usum negassent: quae mihi panderes Arcana stellarum, recepta Auribus et Satyrorum acuta! Nam scis, et audis, qualibus area Dilecta noctu ferveat incolis: Vides Napaearum choreas Institui, saliente Luna. Sic perge dulcis Sidereum nemus (et istud audes) ingredientibus Ad limen arridere. Perge Sic teneri nive pollicis Praelibare floreis, pulcer ianthini Pincerna Veris. Te Zephyritidum Fratrem, coronabit quotannis, Et violae linet Aura succo. Ad Rochum Callirabium cum Auctor agrum inviseret. Ode XXIII. Mortem aequo animo subeundam esse. Haec dico Vates: Qui moriens sibi Occurrere audet, nec timet ultima; Mortem lucratur, ille maneis Laetus adit, sociatque dextram Et tu sepulcrum, Callirabi, timet? Heu! cerno luctus degeneres notas. Flevisse natum nemo culpat. Tunc miserae velut imperito Vitae, sub ortum, Dii veniam dabant: Fatumque ocellis aequius uvidis Ignovit ultro, sed pudendis Nunc lacrimis tua tingis ora: Postquam dolendi continuo puer Probatus usu, totque malis senex, Extrema defles; et relinquis Cum gemitu moribundus orbem; Aeterna quo te secula tempore Aetatis, immenso accipient sinu. Gaude reformari labore Letifero, properaque in auras. Te morbus aevo parturit alteri. Esto, putrescat corpus: et obstetrix, Primaeva nascentis severo Vincla secat peritura cultro. Tunc liber infans exilit in diem, Hauritque caelum. Tu quoque fasciis Ad astra membrorum solutis, Bis genitus volitabis Aeson. Ad Divam Virginem. Multae Filiae congregaverunt divitias. Tu supergressa es universas. Prov. 31. V. 23. Ode XXIV. Patriis, Virgo, citharis canenda, Si quid indulges aliis, sonoras In tuae laudis segetes ituro Annue Vati. Non parem felix habuisse Mater, Unicum Sarae, geminos Rebeccae. Et Liae natos utero triumphas Fertilis omneis. Cur tibi stellis oculata Rachel Comparo lippam? Nihil illa ploret. Quam Deo plenam voluit Deus Ridere parentem. Pulcrior, quae te simulasse pulcra Fertur Hesthera: neque enim Videntem Aureo quamvis speculo recepta Aequat Imago. Vix sum toto valuere vultu Mille Dilectum retinere Nymphae: Qui tui tibi crine colli Saucius uno. Vera mansuri Sulamitis Aevi. Liqueris Sponsi teneros in igneis. Iam tuos omnis super Axe novit Collis amores. Debora vates animante maior Castra Baraci pariter Iahele Fortior, Ditem Sisaram trabali Figere clavo. Qualis exsultim quatiente flavos Curribus pictis Pharaone campos Pompa procedit, medioque fulget Terror in ostro: Tale munitae speciosa formae, arduam Regi faciem coruscas. Aspici gratus decor ille toto Militat ore. Casta Iudittae manus, et ferire Docta cervices, Holoferne caeso, Laureis vinctum tibi fortiori Tradidit ensem. Quaeque Iessidae gladium repressit Improbi Coniux celebrata Saxi; Eloqui prudens tibi Virgo Prudentissima cedit. Auctoris exclamatio Adversus Octavium Caesarem Augustum: cum Schleishemii M. Tulli Ciceronis marmoream effigiem contemplaretur. Carmen Extemporale Ode XXV. Ingratus hic, et barbarior fuit Lictore, qui te, Marce, reliquerat Lictoris infami ictu. Popilio quoque parricida Octavianus paene nocentior. Numquam Curulem presserat auream: Si non tulisses tam disertam Consul opem, populos et urbis Supra levato Da daniae caput. Sed cum procacis leno Volumniae, Siccariorum fretus armis, Te premeret, gladioque servi Caedi iuberet: num repulit manus Antonianas Romulei potens Alumnus ostri? Num cruentos, Qua poterat prohibere dextra, Collo Patroni sollicitus sui Avulsit enseis? Ille tyrannidi Crudele connivebat hostis, Imperio Caput immolanti. Heu, Tullianae pulcra Philippicae Praefecta cervix, ludibrium foro Pependit in Rostris feroci Eloquio datur ista merces. Ad S. P. Q. M. Cum in medio Foro D. Virginis erecta statua dedicaretur, adiuncta sequenti inscriptione: DEO OPT. MAX. VIRGINI. DEIPARAE. DOMINAE. BENIGNISS. PROTECTRICI. POTENTISSIMAE. OB. PATRIAM. URBES. EXERCITUS. SEIPSUM. DOMUM. ET. SPES. SUAS. SERVATA. HOC. PERENNE. AD. POSTEROS. MONIMENTUM. MAXIMILIANUS. CO. PAL. RHENI. UTR. BAV. DUX S. R. IMP. ARCHIDAP. ET. ELECTOR. CLIENTUM. INFIMUS. GRATUS. SUPPLEXQUE. P. M. DC. XXXIIX. IDUS. NOVEM, Ode XXVI. Videtis? Ut se nubila dividunt! Quamvis aquosam evolvere fasciam Minentur Austri; mitigato Pura tamen subit aura coelo. Io! Revulsis solvite vinculis, Captiva, cives, solvite gaudia: Et magnus et Maior Sacerdos, Et proceres bona verba dicant, Haec Diva vestri Gloria Principis. Posthac et urbem et templa tuebitur: Quae nuper Arctorum dicatis Depulit a Laribus tyrannum. Infusa postquam Balthis inhorruit, Ac se minacem miscuit Isarae: Heu! turbulentis Boia late Fluctibus insonuere saxa. Totoque Mavors intonuit Foro. Num sera credet Posteritas, locum, Quo stamus, implevisse Suecos? Hic epulans ululavit Hunnus; Hic fulgurabant arma Panerii. Hoc castra clivo fixerat Hornius: Et solis Hebronus sub ortum Bistonias agitavit hastas. Rex ipse fictum risit, et aureos Sparsit dolosa per populos manu Gustavus imbreis, corda veris Callidus exonerare monstris, Terrere vanis; dum placide iubet Ludensque saevit: non tamen exsule Peior Palatino. Favillae Et cineri Niger ille totam Devovit urbem ter penetralibus Suppostus Aulae, ter refugus nefas Elusit ignis; terque cassam Flevit atrox Fridericus iram Auferte Fatum: neu leve garrula Fortuna nomen iactet ab aethere Refulsit improvisa virtus. Virgo faces Nasarena, Virgo Avertit enseis; Virginis est opus. Virgo canatur: dicite Virginem Nuptaeque et innuptae puellae, Et patrium geminate carmen! Salve cruentis aspera Regibus, Clemens benignis tu mihi carior Faustina, Castrorumque Mater. En pario tibi caesus altam De monte (supplex obsequium Ducis) Erexit Aram nec Latiis minor, In astra consurgens ab imo, Grande secat Obeliscus auras. Stas laeva supra marmor, in aureo Fulgore vestis crine humeri latent: Caput coronatum triumphat. Luna pedes subiecta lambit. AURORA MUNDI, prospicis alteram ??? norem. SOL Puer insidet Ulnis tibi radios propinat. Huc advolantum exercitus ignium, Formosa noctu deferet oscula. Sedem fatigatis quietam Sideribus dabit una cervix. Huc et tabellas (auguror) aeneas: Ceramque vulgus ponere gestiet: Aedasque lucenteis fovebit Turba sacri studiosa vultus. Tunc prona curvo poplite Civitas. Emissa tectis ad sonitum tubae Sternetur, et clamore summas Laeta fremet feriente nubeis. Ad Gerasium Sumaram Alsatam Exsulem Epistola Lyrica. Amicum turbine Vinmarianae tempestatis eiectum Brisaco solatur et in Helvetia Soloturi, suam calamitatem deploranti respondet. Ode XXVII. Si nostram potes eminus Exaudire chelyn, Summara, Martiis Aureis Idibus arrige. Solers Threicii carmine barbiti Retro vertere flumina; Ausim et Danubii non novus accola. Rheno mergere tibiam: Summasque in scopulis Helvetiae casae Campo nectere Boico. Cur desideriis me stimulas tuis, Importunior Africo? Frustra Vinmari iussa Damastoris Accusas, tibi mollior, Quam Fortuna velit, disce placentibus Vel sic destitui bonis, Maternoque soli fertilis ubero Uvam bis decimam recens Mutavit Bromius, sertaque spiceo Divulsit capiti Ceres, Ex quo distineor finibus Alsatae, Nec mustum patriae bibo. Me, si Fata volunt, accipiat lacus Trans Moeotida nigrior. Ultra Sauromatas deferar ultimos. Et canae iuga Phasidis Qua convexa patent aetheris atria, Vastam possideo domum. Hic sum natus, ubi sum celebrem loco In quovis Patriam, Viri Fortes inveniunt, vel faciunt sibi. Eheu! plus nimio memor, Natalem quereris perdere glebulam: Transportatus es ex tuo, Non eiectus agro, crede coloniam Romani ibi militis Concessam Veteres Ausoniae duces, Spretis montibus Italis, Quod vincunt, habitant. Corrige tristia. Caelum, quo tegeris caput; Terram, quae profugo subicitur pedi, Nemo auferre potest. Vale. Mirum! Sponte fides ter recinunt, Vale. Enthusiasmus. Cum Auctor ex Theatro tragico Francisci Rosseti, quaedam non sine horrore et indignatione perlegeret. Ode XXVIII. Exempla legi, quae Furias quoque Terrere possint, factaque Februis Purganda nullis: quae nec ipso Eluat Oceanus profundo. Credetis? Eheu! credite Vatibus Verum locutis Francia, Francia, Testante Rosseto Theatrum. Heu! tragicum patefecit Orbi. Aegystus illic plurimus ambulat: Cumque impiata Byblide Salmacis. Adsunt Clytemnestrae et timendo Phaedra rubens odiosa fletu, Plus quam novercae Feminis proci Mutant virileis endromidas stolis. Reperta Bellonae ministra, Usque adeo piceata Phryne Arsisse Galli corpus adulteri: Ut moecha nullis conditionibus, Vel arte divelli, minisque Tristibus, interituque posset. Amore qualis percita funebrem In arce Dido disposuit pyram : et Crudele desperata risit, Seque dedit super ipsa vivam. Patranda si sunt crimina, strenuis Hic sexus armis praestat Amazonas. Virtutis in caussa liquescit Molle genus, tenerique ceram Praetendit aevi. Proh scelus et pudor! Daturne leno matris avi gener, Rivalis extincti parentis Non solito stimulatus igni Aenigma quidem progenuit novem, Nulloque certos nomine liberos Discriminari, nupta fratreis, Nupta sibi peperit maritum. Quid viva miror corpora turpibus Arsisse flammis, ipsa cadavera (Proh luxus inversique mores!) Polluit in tumulis libido. Iam vera priscis adstruitur fides Et certa monstris quo fugis Oedipe, Ignare lucis? Quo tenebras. Et mediae duo frustra mortis Portas, abactis solibus, audias Invitus istud, pessimus omnium Audire nequidquam mereris: Nec scelerum tibi palma danda est. Superbus errore, ambitiosus Tua eruisti lumina: ceu palam, Virtutis occisae triumphum Nequitia potiore ferres, Invisus aethrae. Sunt alibi quoque Iocasta. Laius, Sphynx Etheocleos Irneque et enses ipse Cadmus Vivit adhuc aperitque Thebas. Fuso cadentum sanguine nascitur Armata messis. Flebile praemium Plerumque fatalis duelli, Heu, mulier sedet una campo! Huic saeva tauri praelia mugiunt! Nec ante cessant exsultans, repulso Compare, bos habeat iuvencam, Haec intueri te rear, aureum Cum, Luna, vultum nubibus exseris. Noctu verecundis ab Astris. Certa fides, etiam minores Claudi fenestras, ne videant, probra. Ex quo retraxit sol volucres equos. Spectare prandentem Thyesten Territus, ac thalamos Myceni? Nec Stella porro talia cernere Vestalis audet. Saepe tamen poli Nutant, et obliquata toto Sidera contremuere coelo. Ad Matrem Virginem. Cum Praeses maioris Congregationis Annunciata officio decederet. Monachii Anno M. DC. XXXVIII. Ode XXIX. Cedo: quid refert, ubi me reponam? Verba cui mandem Mariana campo? Naribus doctis satis est litatum Ture Latioo Ne tamen furtim, metuensque probri. Dicar inversis abiisse signis; Heic palam supplex, manibusque puris Rite precabor. Diva, quam nostris utinam medullis, Torta per nimbos ab amoris arcu Cuspis inscribat, volitante penna, et Sanguine tincta! Si tui nobis, bona Virgo, quidquam Dulce vel charum, tibi vero nostri: Si piis gaudes precibus Clientum Cerea flecti: Verge mananteis oculos olivo, Aspici lenis; niveasque grati Luminis stillas, placideque totam Annue Matrem. Mota, ni fallor: trepidavit Ara, Auxili Sedes. Caput, ecce, Nymphae Largius vibrat, radisque pulcrum Sternuit omen. Succuti visae mihi ter comarum Fusiles palmae: quater ante pectus, Caerulum nodo cohibens amictum Risit achates. Ad Maximum Campianum, Magistratus Romanus. Ode XXX. Admote sacris, Maxime, Fascibus, Clamante Iano, disce potentiam Condire Romanam benignis Moribus ingenioque nostras Decente Legeis. Si quibus imperas. Elata frons et plena fastu Ruga subest animumque vilem Invita prodit. Tum vigil excuba, Nec iacta ventis in scopulos ruat Syrteisque navis. Quod monebit In Siculo palinurus alto. Torquere clavum puppibus additus, Raro quiescat: saepe tamen sinet Dormire Proram. Sudat, alget Verus honor, reperitque semper Curas vel affert. Proxima pectori Compone primum, teque recollige Nulloque compones labore Membra tui sociata regni. Servit superbe, qui sibi subdere Nescit, quod ipse est tot dominos habet, Quod mentis errores Potestas, Debilior nimio sit usu. Legem rogabis; quid iubeas, vide; Et primus exple. Regis enim pedem Plebeius a tergo sequetur. Bella, suo praeeunte miles Ductore, promptus fertur in omnia. Numquam Coloni tota bipennibus Vineta stravissent, securim Ante tuam, metuende Baccho, Lycurge, visam consilium monet, Exempla cogunt Sic tibi subditi Soleret explora recessus; Ne metuas tamen ipse toti Patere Mundo certius eminet In corde Virtus, et proprio sinu Inventa; quam quaerenda multis Gaza latens aliena lustris. Mihi cruentam, mollem aliis manum Praebere et omneis blandius alloqui. Laudabor, ex aequo modesti Officio Sapientis usus. Sin delicato mollis in otio, Mandem labores Herculis alteri: Cogam fatigatos sitire, Ipse bibam, velut Afra serpens: Non exstet usquam bellua tertior. Rerum potentes tollite barbarum Morem; verecundosque nobis, Ac facileis reserate vultus. Oleum Taumaturgum Divi Ignatii Loiolae. In templo sancti Michaelis, Monachii. Ode XXXI. Ignatianae, Gloria Lampadis, Altrix sereni, qua rear arbore Fluxisse mirandum liquorem: Cui medicas scit anhelus aeger Innare vireis. Tu miseris salus Inempta luces tu rigidas manus, Pedesque fractos et stupentem Dulce foves animasque nervum, Quos obsoleti squammea sideris Pupilla grata destitit die. Abstergis; exempto quo fungo Imbuis, irradiasque noctem. Auditur et qui non prius audiit. Tu viva morti funera subtrahis, Laevasque praegnantum dolores, Et facilem si is ire paratum. Radice quamvis ex oleagina, Sincera glaucae filia Palladis Non hos in usus bacca fudit: Obsequii tamen alterioris Sortitus usum, cuncta supernatas Humana: postquam te proprium suae Loiola secrevit Lucernae, Et pretium sibi dedicati Irrorat ignis. Se pugilum licet Ceroma iacet, vivaque balsami Virtus, odoratumque nardi Unguen, Achaemenique costi; Aut quidquid herbae ros Clymeneiae A sole ducit: tu quoque mitium Diceris humorum, et potenteis Hippocratis superare succos. Ad D. Virginem. Auxilium Christianorum. Ode XXXII. Pulcrior Luna coeunte Virgo: Cuius in nota statione vultus Astra respirant, metuuntque pelli, Fessa laboris. Ante quam te quis fidei dolosus Deserat, quamvis Phalaris iuberet; Expedit vivae cineres opertos Tangere flammae. Expedit, raucae patulis Maleae Faucibus mersum, sub hiulca ferri: Aut feris cinctum canibus Sicanam Pascere Nympham. Orbis immanem sine te ruinam, Diva, momento periturus uno Duceret, nostris pedibusque tellus Hisceret ima. Tu reo demis scelerum catenam. Nube tu celas nivea nocenteis: Filii fulmen rapidum morari Callida Mater. Choreae Mortuales. Ode XXXIII. Saltemus: socias iungite dexteras. Iam Maneis dubius provocat Hesperus. Per nubeis tremulum Cynthia candidis Lumen coruibus ingerit. In lodice senes non bene pendula, In ferrugines cyclade Virgines: Sed picta violis grex tenet instita. Alternos facimus pedes. Heic et Pontificum ture fragrantibus Rus pastoris olens pileus infulis, Et Regum Tyriis paenula vestibus Miscentur sine nomine. Nullus de tumulo sollicitus suo Aut pompae titulis, invidet alteri. Omneis mors variis casibus obruit. Nullo nobilis ordine. Nobis nostra tamen sunt quoque sidera, Sed formosa minus sunt Zephyri, licet Veris dissimiles auraque tenuior, Cupressisque frequens nemus. O dulces Animae, vita quibus sua Est exacta nigris sternite floribus Quam calcamus humum: spargite lilia Fuscis grata coloribus. Aptos choreis inferimus pedes! Ut nullo quatitur terra negotio! Dempta mole leves, et sine pondere, Umbrae ludimus alites. Ter cantum tacito murmure sistimus. Ter nos Elysium vertimus ad polum, Ter noctis tenebras (stringite lumina) Pallenti face rumpimus. Nos quicumque vides plaudere Manibus: Cantabis simileis tu quoque naenias. Quod nunc es, fuimus. Quod sumus, hoc eris. Praemissos sequere, et Vale. Ad Wernerum Nusium Stoicum. Gaudium Sapientis. Ode XXXIV. Quis ergo felix, si sapiens miser Diis talis ipsis invidiam movet. An pauperem dicemus, ausum Triticea saturum polenta, Et caule, mensas, spernere regias Quanquam ille solus prandet in angulo: Habere e convivas fabrum Nemo magis queat obsequenteis, Fidosque Naturam et Stomachum, et Famem Et quae Voluptas nascitur e penu Inempta non longe petita Fruge supervacuoque sumptu. Mens lactis instar candet et intimo Fulgore vibrat dulce suo sapit In fonte rivus. Gratiora Vite fluunt generata vera Quam facta pomis vina, vel nescio Expressa Baccho. Laetitiam quoque In corde, vitalique natam Dulcius experiere cella, Amice Nusi. quae levis extimis Natat labellis, in nebulae modum, Moerore non solvit bidentem: Vixque gulam subit et recedit, Severa durant gaudia: fictilis In ore risus frangitur hydriae Ritu, fatiscentisque testae, Saxa super putealis orae. DIRAE. IN CATARRHUM. Ode XXXV. Sentina vitae, terrigenum lues: Seu te gravantem Cerberus exspuit Triceps, et allatrare raucus: Seu Phariae crocodilus Algae Flevit, propinquo latus in hospite: Seu viperinas miscuerunt iubas, Unoque certatim palustre Eumenidum chorus eiulatu Risere monstrum: labere, rumpere Innata pestis rumpere carnifex. Viscosa pulmonum teredo, et Pernicies, Erebique spuma. Quid in Poetas immeritos furis Heu! praedo vocis? Nos graciles sumus, Genus Divum, nil caducis Imbribus, aut humili pruinae. Ferruminanti corporis osseus Macerque debet pinguibus ingruat Limosa tempestas, et Austri Proluvies mala tussientis. Illis supremum dic adeo diem Mortis satelles. Scilicet audior! Grassatur in memet, vel intus Stare tenax, vel aquosus ire Humore lento per cava faucium, et Ludit mendenteis Quot videas viros. Ab exsecrata labe tactos, Lassa solo posuisse colla! Dum Cymba se iuvenilibus Remis adsurget, etiam ferus irruit Pirata, detorquet proram Gutturis, Oceanoque mergit. Frustra timemus iam mare naufragi Terris futuri funeribus tument Portus sepulcrales et omnis Fossa suum queritur Catarrhum. Te semen Orci sidere pessimo Pomum nefandae prodidit arboris: Tu peior hydrops, vincis atrum Virus equae graviore Leto. Ad Somnum. Cum insomnia laboraret. Ode XXXVI. Mansuete Mortis frater, eburneae Dynasta Portae: non nisi palpebra Labente, tranquillasque clausis Per tenebras oculis vidende. Curas potentem demere mentibus, O somne, ramum certius admove: Et hinc et hinc perfunde tempus Rore, soporiferaque virga Tu numen almum, mitibus influis Succis in artus. Tu grave taedium Abstergis, instaurasque vireis Mane recens habileis labori. Iam laetus igneis elicit Hesperus: Iam nox ephebos ordinat aetheris In agmen, et Phoebo sororem Substituit propiore curru. Iamque in pharetras plumigeras avis Arguta vocis tela recondidit: Glebisque lassati terendis Curva boves referunt aratra. Stat mutus Orbis grata silentia Exhalat aer. Me tamen fatigat Triste dolor, piceaeque fesso Haerere curae, quid, placidissime Divum moraris? Si tua vel volens, Vel irretorta fronte sprevi Dona sciens; (neque enim recordor) Poenas scelestus iam meritas dedi. Placate tandem, Somne, revertere; Et innocenti sparge Lethe Irriguos vigilantis artus, Effunde plenis frigora cornibus, Mittique siccum lumen inebria Caelo, reclinatumque corpus Ossa super line dormientis, Sed absque rhoncho. Sic tibi Tarquini Parcente dextra, plura papavera Crescant in hortis, sic opacet Silva caput, chlamydemque et arcam Natura blandis repleat otiis. Sic illud antrum, cui Deus incubas, Non turbet umbrarum caterva Tristis, Atlantidesque Ductor. Sic nulla crudi flamina murmurent. A peliotae: nulla tonitura, Stridensve nocturnae volucris Penna sonet penitusque septas Offendat aureis: sed fuga rivuli Per prata gratum mobilis obstrepat; Et lenis audiri susurrus Sub platano trepidantis Aurae. Proh vota! Cuius damnor inertiae! Totus labasco: vix lubet hiscere: Piget moveri, Sella lectus Esto: puer, Citharam repone. Ad Cl. Virum Domitium Bascaudum Stoicum. Cum Alberti Wallensteinii Fridlandiae Ducis, funesto exitu verba fecisset. Ode XXXVII. Malo viro nil prodesse. Non quantum, Domiti, nec quid in omnibus Possessis habeas; sed quibus arbiter Qualemcumque diotam Ornes usibus, interest. Usu gaza pater pessimus optimam In damnum iugulat: nec patitur suae Infelix bona sortis, Gratas spargere copias. Seu Fortuna neget; seu det, ut auferat; Ex magnis opibus nil iuvat improbum: Exaudita nocebunt Votis Numina prosperis. Hunc nec forma decet: nec titulis Honor, Nec Bellona bono sospitat omine. Et, si laurus obumbrat, Perdit continuo comas. Qui turpi maculat crimine sanguinem, In Craesi solio pauper habebitur. Regem et purpura faedat: Quae bis tincta, bis arguit. Sceptrum non aliter, quam Stygius gerit Contum, lenta secans flumina Portitor. Pondus nobile mitrae Indignum caput opprimit. Eunuchum faciat Gloria Consulem Fasceis ipse suo tergore conteret; Et torquata suimet Franget colla securibus. Haustu. Crasse iaces ebrius aureo. Vindex Hannibalem perdidit annulus: Et nolens bene perdi Clarum Gemma Polycratem. His, Alberte viris annumerabere; Bellorum vapor, ac faeda catastrophe! Fortunae Pila quondam, et Magni Fabula nominis. Implentem tumidis ambitionibus! Seiani stadium, nempe et Equus tulit Seiani properatis Collapsus male passibus. Panegyricon De laudibus Virgineae Matris, sine macula conceptae. Carmen Votivum. Ode XXXVIII. Quam mihi sumo celebrare Nympham? Hanc mihi sumo sine labe Nympham: Quae malum culpae Genialis et Concepta triumphat. Exsulis primi procul este Dirae. Ante Naturae Chaos evolutum, Ante libratam statione Terram Pura refulsit. Ante quam Titan volucrem domare: Sciret Aethonem; teneroque plena Fratre signaret redimita Phoebe Tempora cornu. Alta se nondum iuga surrigebant: Nec avae valles, famulique clivi Pone lambebant dominis scandenteis Montibus umbrae. Nullus undanti vaga monstra freno Nereus cingens cohibebat aequor: Nec maritali Thetis uda luctabatur In alga. Cum Deus pictas per inane caeli Tenderer pelleis, radisque densos Stringeret villos, radiata iussos Astra vocari. Ipsa tum stellis, Gedeone clarum Vellus admovit, simul ipsa rerum Adsitit Fabro, removere nigram Candida noctem. Dicitur vastos speculata campos, Barbaro vecteis posuisse ponto. Dicitur ruptis ab inhospitali Rursus Adamo; Dexteram Nato moderante, lora Semper aequali tenuisse cursu: Et supra noxam male fluctuantem Signa tulisse: Quando confusis tumuere nimbis Claustra terrarum, pelagique ruptum Foedus, et toto latuit profundo Naufragus Orbis: Una communi procul a ruina, Nescio mergi fabricata ligno, Montium pinnas super et cacumen Arca natavit. In rubro nullis temerata flammis Mater, illaesas rutilare frondeis Iussit, et lumen viridi pudicum accendit in auro. Virga Iessaeo generata fundo Fraxinos inter tamen absque nodo: Inter et quercus, tamen absque duro Cortice surgit. Servat exemptum caput, et perenni Flore conclusus decoratur Hortus. Lilium spinas negat inter nullo Pollice capri. Omnibus lex sit metuenda mortis Laeta: sed non est nocitura Sponsae Regis Assueri latitans in angue Pendeat Ammon. Filiae sacri graciles Sionis, Ite spectatum niveam videri, Ite Reginam liquido coruscat Semita passu. Vos quidem multas studiosa gemmas Turba legistis, celebtemque mundum: Sed latet maior penes hanc repostae, Gloria gazae. Quaeque dispersis sibi sola fulget; Ista collectos micat inter igneis, Praenitens cunctis; Superumque prodit Publica cura. Dente non uno facies, nec unguis In manum peccet, minimusve naevus Tota formosa est, maculamque nescit, Tota decora. Plurimae, Zona renuente solvi, Virgines circa glomerantur Agnum: Una Dilecta est, thalamique consors, Una Columba. Enthusiasmus. In Coemeterio considerantis Mortem, ac Functorum ossa. Anno M. DC. XL. Ode XXXIX. Ut se feroces denique litori Stravere fluctus! Compositis minae Velis, et humani modesto Aequore detumere fastus! Marcent quieto cuncta silentio. Non ira venti, non sonus imbrium Auditur in portu profundo Monstra iacent maris ipsa somno. Huc illa demum spuma superbiae, Frangenda tristeis ad scopulos cadit. Huc pompa tempestatis acta. In medio crepat, et solutos Effundit utres protinus omnia Iniuriarum flamina concidunt: Subsidit aularum procella, Et tumor, invidiaeque gurges. Quid simus eheu! tacentibus Mors muta nobis, atraque candide Fatetur, ac demonstrat: Hoc est Omnis homo, cinis atque pulvis. Omnes subimus non revocabile Debere Fatum. Serius, ocius, Ut quemque ducit, vel rebellem Attrahit, imperiosus ordo, Manes sub unum cogimur atrium. Diu timemus, quod cito desinit, Et stamus in casum repentem, Nascimur, ut moriamur orti. Vitae sub ipso nomine Mors latet. Vix maior annos impulit, et puer Se mactat infantem: tenellus Dum tenero sibi cedit ipsi. Pellit iuventus laeta pueritiam, Praetexta rallam. Vir iuvenem necat Crescente barba: quam senectae Iam nimia madidam pruina, Unaque mentum demetit Atropos. Sic et rapinam vivimus, et fugam, Nostri latrones et prioris Usque gradus spatiique fures, Ac curiosi in secula transfugae: Qui semper aetatem induimus novam; Ipsique numquam et semper ipsi, Inque dies alii, sequente Mutamur hora, vertere, vertere, Formose Proteu: cum faciem Deo Iubente pones, adque Galbas Veneris auriculis carenteis: Deformis unum Larva tenebris Servare vultum pauperis Ibici. Non heic lupinis aera distant, Non validae scapha parva navi. An sis vetusto nobilis ab Lamo, An usque prisco dives ab Inacho, Hiems an aestas; infidelis Scilicet hoc Libitina curat! Quae dextera sceptrum, quae fuerit ligo: Quae falx et ensis: forfice quod caput Rasum, coronatumve gemmis, Unde sciam? Iacet incubantum Confusa strages, non roseus color Sublucet ulli, non cutis extima. Ut stante Cauro, tota vernis Silva comis viduata moeret. Discrimen hoc quod cernimus, unicum Est esse nullum. Cuius enim genae Pinguntur ostro? Quae polito Frons ebori nivibusque certat? Quis crine vertex, quae violis comae Ornantur? Eheu! non oculi micant Fulgore nativo; nec usquam Flamma domi. Latebras amoris Scrutata serpens, Idalios cavo Exhausit igneis. Vah specus horrida, Truncaeque nares: vah ruina! Oris hiat lacerata sepes, Gingiva linguae stirpitus erutae. Praedator hortum vermis edentulum Vastare repit. Vah palati, A colubris iugulata radix! Ergone tanti forma fideliae Censeris albae, cretaque putrium Fallax puellarum, et caducis Allita fraus speciosa malis! Labore quanto femina comitur, Solvenda in atras denique viperas? Licet venustatis canorae In speculis radietur echo, Suamque praesens quaerat imaginem Absentis instar; dumque reflectitur, Irritet aspectu placentis: Non potitur tamen ipsa semet. Adeste; quarum vivere, nil agit Praeter videri Splenia certius, Et lac asellarum, pudendae Functa sua simulacra vita. Fronti admovebunt: turpe rigentibus Ventosa rugis Calva medebitur: Legem capillis Calva ponet. Musa? ubi me relinquis? Ad Jodocum Wernermannum. Quomodo sperandum. Ode XL. Qui spei nimis obsequentem Praebet; aut servit miser, aut Iodoce, Serviet. Malim Mediocritatis Ferre tenorem. Prodigus mentis, super omne litus Fertur, et largis fluit usque votis: Cautior sistit, sapiensque ripae Alligat amnem. Ille vult magnus nimiis haberi Rebus. Hic, rerum quia plenus usu, Sobriam mentem modicis coercet, Maior habetur. Pectoris fluctus, et utramque liber Temperat sortem, paribusque miscet. Quae dari poscit, sibi novit idem Posse negari. Ad D. Virginem. Salutem Infirmorum. Cum Auctor Febri tentaretur. Ode XLI. Mater salutis , tempus in ultimum Mansura mecum; quo mediam dies Inclinas in noctem: tepenti Pelle nocens stomacho venenum, Aegrique tabem corporis igneam. Iam flamma mixto contremuit gelu: Iam frigus alternans calorem, Excubias vice plus quaterna Mutavit. O quae diceris omnium Amara morborum eluere efficax: Si non mei, laudanda saltem Virgo tui miserere Vatis. Quid in propinquo concinit angulo? An sponte motae sunt Citharae fides? An febris immigravit illi? Atque ideo Lyra palpitare! Audita filis acre trementibus! Amplector omen: prosilio toro, Si nec vacillanti labat pes: Signa patent manifesta rerum. Ad Hernicum Brandinum Astrologum. Irridet Genethliacos. Ode XLII. Hernice, dic per omneis Te precor stellas: mihi cur Hydrochoum minaris? Quis Deus alligavit Liberam mentem rapidi legibus, ede, caeli? Scilicet alba frontem Luna pallens, cerebro Terrigenum molesta Certius imperabit, Quam sibi praesens animus! Num, quoties replevit Plenior ora furtim Igne fraterno, pariter me reparare macros Coget opaca vultus, Mollium pulpa leporum; vel Numida volucri, Vel petasone rapto? An velut murem catus, et bos vitulum, minaci Cynthia iactat Orbem Hinc et hinc cornu? Sed enim cur timidi sub astro Armipotente Martis Saepe nascuntur? Stolidi, sub bene litterati Arcadis et rapaces, Sub Iovis signo? Neque si quem Venus alma natum Viderit ex Olympo; Urget infantem facibus continuo petulcis. Ius Animo suum stat Semper immotum, super altam Babaylona vecto. Displicet ista faecia. Turba Chaldaeae, rabidi cede senex Anubis Liniger, et Sacerdos Isidis. nullum mihi Fatum potes explicare. Sola fames magistra Fertur hanc artem malesuadi reperisse ventris: Callida deinde Memphis, Siderum motus, numeris et radio notatos Disposuisse frustra. Si meum, Divaeque sibi consona Nazarenae (Dent superi, quod opto) Astra conspirant: fatis est, tunc ego, seu Syenen Carcinus igne torrens; Seu minax cauda feriat Scorpius expedita: Seu Capricornus, Horae Vendicet natalis aquam. Frigore congelatam: Risero suspicacem Hernicum tunc nec Lycius, nec Petosiris obsit. Ode XLIII. Neronem Caesarem, insatiabile omnium cupiditatum mancipium, divitibus documento esse posse; ut ne se pravis animi desideriis, transversos agi patiantur. Enthusiasmus. In Antiquario Sereniss. Electoris Maximiliani Anno M. DC. XL Laxare quisquam froena libidini Vel post Neronem pessimus audeat? Favore Fortunae secunda Cui nimium tumere vela Felicitatem ni timeat, postest Timere id ipsum. Parce frequentibus, Regnator, indulgere votis. Aeolio preme monte ventos; Et spes, et iras pectoris improbas Antro coerce. Quam Miser est, sibi! Nequam Fidelis? Qui negate Est animo nihil ausus umquam! Testatur annis peius euntibus Triforme monstrum: quale nec Arcadum Stymphalus olim, nec tremendus Fulmineis Erymanthus apris, Scatensque Lerne, nec Nemee tulit. Si summa noxae quaeritur ultimae: Occidit, inspexitque Matrem: Si mediae leviora vitae; Nupsit puello. Diluit hoc probrum, Duxit Spadones. Nulla cupidinis Intacta permansit sagitta, Nulla Venus; satiata numquam. Quam saevus idem! Ius sceleri datum Non flexit aetas, non viridis decor. Lanugo, cani, barba, stricto Carnificis cecidere ferro. Quicumque dives, iam fuerat reus. Decussa luna est patritio pedi. Repente mutavit colorem Ausonio stola mixta clavo. At o tyrannum cernite pauperem! Noctu lucernis ac facibus caret. Paratur illi coena, certe Non alias habitura taedas, Quam Christiano de grege corpora, Accensa torti sulphuris in modum Stant ante mensam. Guttur unco Frigitur et digiti relucent, Unctique crines, ac piceum caput. Vivus flagrando cereus ingemit: Fumoque pinguis lacrimoso Stillat adeps statuae rogalis. Caesar querenti lumine pascitur, Gavisus, eheu! nubila torridis Stridere candelabra membris. Hoc epulum sapit: his Cometis Monstrat a laetus fercula corripit, Ac vina libat, non Hyperionis Praeponat, admotamque Phoebes Lampada flebilibus pyropis. Sint haec iocosae plena ferociae: Magistra quaenam de Furiis tribus Crudele venantis Neronem ? docuit studium Dianae? Homo sub ursae pelle Libystidis Eviscerandas assimilat feras: Fit cervus Actaeon, fit urus, Praeda canum, populique risus, Stat Fossor Isthmi ludicrus, et truces Efflat cachinnos. Sed miserabilis Uxor domi Poppaea plorat, Vulnifici pedis icta calce. Ad Virginem Dei matrem. Pro Sereniss. Principe Ferdinando Maria Francisco Ignatio Wolfgango Sereniss. Electoris. Maximiliani Primogenito. Carmen votivum, Ode XLIV. Nam quid vetabit, quo minus offeram Tibi Puellum? Non adimo suae Matri: sed insontem foveri Praesidio melioris opto. Admitte Pignus, Mater amabilis, Et prima vitae flecte crepuscula: Ut flos tenellae lucis halet In gremio redolentis Horae, Tuique Nati ludat imagine. Tum crescat ore et fronte meridies; Venneque spiranti sereno Dulce tremant; senisque vesper Purae quietis provehat otia. Cor urat aestas: ver animum, genas Autumnus, albentique pingat Virgineam nive bruma mentem. Ad Mauritium Rosam tribunum belli. Ode XLV. Qualis intranti, Rosa, nudus Orbem. Talis exibis: propior nocenti Hoc tamen furi, rapies sub umbras Lintea tecum. Et vacuas lucris, et adhuc recentem Adicis praedam veteri rapinae! Nec tuum sentis opibus malignis Crescere damnum? Quidquid accessit cumulo priori, Demitur menti. Minuit cupido Parta, non auget. Petis esse dives? Abice merces. Non nocet nullas habuisse gemmas , Clamat ad stivam residens Arator; Consul agrestem subito vocatus Ante iuvencum. Ad Lucam Feronium Nicolai Feronii Fi. Non iactandam prosapiae nobilitatem; sed eius causam, Virtutem, retinendam esse. Ode XLVI. Cras aviti Stemmatis indices, Et plena fractis atria vultibus, Barbamque Maiorum, Feroni. Parce tuis onerare noxis. Ne monstra iacentes in clypeo sacri Caelata Patris: neu grave tinniat Calcar, peregrinisque late Icta sonet orichalca stellis. Quid bellarum nomina fortium Mentimur Orbi, si lepores sumus! Frustra feroceis magna pardos Scuta tenent, galeaque conum Crispant avitae fulmina gloriae: Si non Hunnos fulminei ruunt Pardi nepotes: si columbam Arguerint aquilae parentes. Spondes Ulyssen: sis Briareus prius. Repleta verbis Curia quem ferit? Mucrone linguae nullus hostis Transfoditur: nec acumen oris, Sed ensis olim straverit Hectora. Quos nominamus degeneres, Avi Venasque fibrasque, unde vitae, Pura dies animusque manat, Totumque Eoum pectoris ignei, Haurire torvis obtulerant Getis: Et caede facta, non inulti Barbaricas secuere turmas! Nos vero fortes strenua dicere, Patramus usu mollia. Cerei, De ferreis narramus annis Praelia, Vandalicasque strages. Ad Iulium Orstenam. De more ungendorum cadaverum. Ode XLVII. Refert, scilicet, Orstena, Quo manes pretio sub tumulos eant Defossi: quibus oblinas Succis, et religes funera linteis; Non sensura Canopici Heredis vacuam laude superbiam. Clementeis tenebras petit Mors contenta loco quolibet. angulus Iam regale Palatium est. Quae Natura parit, functa recolligit Communi gremio; neque Distinguit cineres Terra novissimos. Trunco sex spatium pedum, et Cippus cum modico cespite, sit satis. Luxum caetera barbarum Spirant, et nimiae frustra ferociae, Indignantia ferreis Fatorum tabulis. Quid magis aspides, Et longam cupidi famem Invitet colubri; quam capulo tenus Uncta et lota cadavera Costumque et casiam, et malobathrum Syrus Membris imbibat omnibus: Pollinctumque super funebris India Plenis sumptibus ardeat: Si non et pretio fama fragret suo, Frustra spargit amaracum. Foetebit sub humo tetrius infulis Electantibus ostrea, et Neptuni vomitum putris ab aequore. Nasum cinnama non movent In Sullae cineres iacta, nec efferunt Crudeleis animas rogo. Pauper Fabricius, quam Populi favor Alto pectore condidit: Et Brutus Deciis additus, et Cato, Gypsatusque Britannicus, Haud nardum redolent: turicremis tamen Praestant mille Neronibus. Virtus et pheretri nobile balsamum. Ad Sicilianum Bombycem. Moriendum esse. Ode XLVIII. Fatis aguntur Terrigenae suis, Formose Bombyx. ortus, ut occidas Cum sole, cur primis repugnes Auspiciis, dubiamque reddas Necessitatem? Quae tamen omnibus Corona rebus ponitur ultima. Quod stas, quod is, quod vis? Hinc est: Quodque itidem morieris; hinc est. Ad Cascium Gambaram. Cum illi suos Scazontes ad Saturnalia mitteret. Ode XLIX. Scazonta servum cornipedum meum, Amice Casci, quem tibi destino Mandata laturum iocosa, Excipies, ut opinor, ore, Vultuque, qualem rusticus obtulit Iovi Philemon. ne tamen anxius Cogas fatigatum sedere: Mitte supervacuos honores. Genus Stylitae est. Stat, nec ab hoc situ Discedit umquam. Sic quoque dormiet. Sed mirus illi, flante bucca. Oris inest animique candor. Cretos eodem sanguine Bilbilis Habebat olim, cum strueret focum: Et Martialis fel amarae Incoqueret piperatus offae. Quamquam istae Noster simplicis eloqui Vitaeque purus malit, ut audies, De gente Gazea videri, Castalio satus Angelino. Ut cincta noscas, istud habet viti: (Immune nam quid sole super viti?) Ferocit irritatus instar Tigridis, asperior leone: Traxitque ab ipsis has furias avis. Quandoque lato calce suum ferit Et me Magistrum. Saepe flexi In melius: rediere mores. Natura quamvis vapulet, hoc erit Pulsata furcis, quod fuit antea. Permitte Scazontem vagari, Insita quo rapiet cupido. Tunc obsequentem, Gambara, senties, Nec non creandis risibus utilem. A tabe praeservat lienem. Et nebulis cerebri medetur. Ut pronioreis claudicet ad iocos: Porci triennis mane tomaculum Offer, remissurus Kalendis Graiugenum, fugiente Bruma. Laus posthuma R. P. Iacobi Kelleri S. I. olim Rectoris Colleg Monac. Defuncti Anno M. DC. XXXI. Ab Auctore Piis manibus primum impensa: An. M. DC. XL. Ode L. Ac si hodie videam: post tot mihi sisteris annos Flende piis, Iacobe, Camoenis. Non obscura tamen, sed amabilis Umbra recurris, Ac nulla ferrugine tincta. Qualis eras olim nostras moderatus habenas, Sublimi venerabilis ore: Et liquida Mentis perfusus imagine vultum, Et senii vivacior usu. Publica cum regeres privata fronte retenta, Curarum iucundus in aestu. Cum te non digitus tantum, sed tota probaret Saepe manus regnare coactum. Iudicii matura seges, penetrabile rerum Ingenium doctique lepores Miscebant aequale decus, prudentia pondus, Et virtus afflavit honorem. Utque acies belli, se protendebat in omneis Consiliis Mens lucida parteis. Portus eras, Bavaraeque Pharos spectanda Carinis In pelago luctantibus Aulae, Utraque diffuso fluxit facundia fonte, Danubio Tyberique probata. Qui niveus carnis, ac toto vertice cygnus, Orantis quoque gutture sedit. Praesertim nostri prolatus origine caeli, In nostram proclivior artem, Verba catenabas regale sonantia gemmis, Pindarico succinctus amictu. Tu facileis solitus numeros dictare, meumque Auspiciis stimulare calorem: Audebas titulos et plenum laudibus aevum, Et magnos promittere mensis. Te duce nequidquam dignati repere Montis Aonii conscendimus arcum, Non lento passu: (neque enim tardare sinebas) Sed volucri quasi fulminis ala, Qualiter aerium Capaneus iter arbore mensus. Se victam super extulit urbem, Stabas inferius, donec de rupe redissem, Concussus praecordia Phoebo, Ast ego, pendenti capite inter nubila, mersus. Enavi peregrina viarum. Mox virgulta iugis, hederamque et laurea serta. Et pennam de stante Caballo, Fragminaque ex alto mecum Parnassia ieci; Ut scires superasse cacumen. Quo tunc amborum salierunt pectora motu, Laetitiae spirantia flammas! Sicut adhuc steteram, rigidumque horrore comatum, et Aetheria ruligine sparsum, Protinus in dulci sudorem abstergere Cirrha. Atque alio sudore iubebas. Accessere boni vultus super omnia et istis Dona tuos imitantia moreis: Aut tuba cantatrix Heroum, aut fistula pacis, Et ruri testudo locuta. Heu mihi! quam longis a re nunc passibus itur. Euxini prope littora ponti. Nam postquam undantis cerebri te lubrica moles (Praesagum tamen ante procellae) Sustulit, et plenos ducis iam numine somnos; Lapsa ruit spes maxima tecum. Ad paucos chorus est Sueco Praetore redactus. Sub cultro stat gloria vatum Quamquam Vandalicus tantum non obfuit hostis. Igne et Aqua , ferroque minisque; Quantum hirsuta nocet multorum inscitia Musis, Vastatrix vocalis amoeni. Nomina Cultorum Thebanis comparo portis; Plura tepens habet ostia Nilus. Sunt, qui Pierides malint a stirpe recisas In Graium migrare sepulcrum. Eloquio Latii praefertur barbara Memphis. Coniurant silvescere Fauni: Quod nequeunt ipsi, reliquos prohibere parati Ne pulcro certamine possint. Interea, quidquid sacro de Culmine restat, Manibus his properare decorum. Sterne, Poeta, solo vestigia: funde coronas Irrigua Permesside lotas. Te virides luci, te Phocidos antra canorae Fleverunt, o nobilis Umbra. Te sine Castaliam metus est arescere lympham; Sicca vado tralucet arena. Insuper et Daphne bis migratura timetur, Atque alia mutanda figura. Ad nomen tamen illa tuum, suspira ducit, Ac fere demittit amari. Ipsi etiam subitis vestiti floribus amnes, Incipiunt ridere per horum.