Poemata Machine-readable text Balde, Jacob Balde, Jacob XML version, markup prototype, Dec. 1999 Hotz, Stephan markup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ bald1 baldepoemata1.html s002.html baldepoemata1.xml bald1/jpg html Köln: Busaeus, 1660

Regeln fuer Texterfassung 04/2000

not necessary

 2004 markup typed text - structural tagging completed - semantic tagging completed - no spell check 01/2005 Ruediger Niehl markup titles corrected for Books 1-7 05/2007 Reinhard Gruhl markup some corrections inserted Jacobi Balde e societate Iesu lyricorum liber tertius Ad Sabinum Fuscum Tyrolensem. Invitatur ad contemplationem rerum caelestium. Ode I. Sabine, Matris pars melior tuae, Signate grata, Fusce nigredine: Haeremus Halae? Scande monteis Rumpe moras, et aprica mecum Capesse mollis frena Favonii. Iam rara vernis nubila solibus Divisa cedunt et paventi Aura levis monet ire caelo. Simul capistrum Pegasus induit. Terramque fixa percutit ungula, Exsudat: et glebae rosarum Puniceo rubere Nilo. Ne te retardet stare Copernici, Aut Archimedis lambere pulverem. Confunde arenas: scripta dele Signa, Syracosiumque gibbum Extende caelo quid vitrei iuvat Atlantis usus? Quid Siculi Senis Mentita crystallus Triones, Oceanum vetitos subire? Veros licebit tangere verius: Lustremus axes nomen, et ordinem Docebit astrorum, Thalia Uranie sociata nostrae. Qua parte primum flectimus orbitam? Hac, qua frementi murmurat alveo, Pontemque dedignatur Oenus: An niveo saturatus imbri Qua flumen ingens Danubius vehit; Ut obsoletis, despice, cornibus Arguat obscurus latere! Degeneris mala fata Rheni, Captumque moesto gurgite sordidus Deflet Brisacum. totus inhorruit En campus armis et minaci Nuda seges crepat icta ferro. Ningitne, an albis aera Liliis Mavors induat! Stant Aquilae truces Ad signa, vindictamque stricto Armigerae meditantur ungui. Sublime motis aura Leonibus Percussa, rugit. Plena tument Noto Vexilla, crispanturque flexu Per refluos sinuosa gyros. Hinc Belga pugnat miles Iberiae: Hollandus illinc sulphure pectoris Accendit iras, et doloso Ambiguum coquit igne bellum. Arctata vastis aequora molibus, Silvas, et urbes, et medio ferunt Monteis, Batavorumque classem Sollicitam maduisse Gange. Hic Orbis ille est tantulus aspici. Discordiarum causa recentium: Vah bruta deformisque tellus, In minimum tenuata punctum! At nos in altum provehimur. Placet Venti levantis grata protervitas. Hac officina prodit Aulae Terror et exitum Cometes Vapore natus. Non procul excubant Fumosa multa fulmina pulvere: Pars furva mentum, pars retortas Rubra iubas, facie Sicambri. Quae Virgo nobis dirigit obvia Crinale telum, Solis ait soror Dici. Pharetram frater implet Igne suo, iaculisque lucis. Iam pereamus Mercurii domum; Volvi procacem iam Veneris globum, Haec porta Phoebi: quam Gradivi Castra premunt. Iovis ista sedes Velata quercu. Summa tenet pater Effeta torpens membra senex gelu Saturnus, algentemque Zonam Servat Hyperboreumque tractum. Enavigemus. Fallor: an audio Per astra carmen? Carmina credidit Iucunda, concentumque moto Pythagoras resonare caelo. Quaecumque, certe non inambilis Insania haec est. Cum sonitu poli Vertuntur. Audis instrepentum Agmina luxuriare vocum? Et vero cantant! Omnia sunt chorus: Stellaeque Musae, dum rota volvitur, Et scena picturata transit, Aetherias modulantur odat. Quis iste Cygnus gutture dividit Alisque lessum? Flamina quae lyrae? Orphea Testudo canorum Mille rapit thyasos in orbem. Cum se citato circumagit pede Praeceps Orion! En nova Pyrrichae Saltationis vibrat arma In numerum, rutilique flammas Educit ensis, non sine siderum Risu sequentum: quae bene baltei Mirantur ingenteis catenam, Et phaleras, et acuta coni. Non ipse Cepheus abstinet, et suae Laetus choreis coniugis annuit, Clangente vultu: non ligatam Perseus Andromedam relinquit. At nec Bootes illepidus: gradu Velit citato currere, ni fera Retardet. Ergo caedit Ursam. Et scutica metuendus Urget. Huc, Fusce, ventum est. Ulterius nequit Audax Poesis provehet altius Alata Virtus. O venusti, O Salii, meus ardor, ignes! O ludus, o spectacula in aureo Caeli theatro! O Patria, Patria. Si sic pavimento coruscas Qua facie radiabis intus! Sed iam fluenteis leniter attraho Redux habenas: ne Phaethontio Errore signemus quadrigam, Aerium per inane lapsi. Hinc, ex Olympo, fertur et Appia Ad usque terras se via pandere, Secura, Romanaeque suppar; Nec tumidis inamoena clivis. Illam penetrans te (quid enim times, Sabine?) glaucas mollis ad Isarae Depono ripas. Necte Vati Serta tuo, viridemque laurum. Ad D. Virginem Aetalensem. Cum ex Tyroli in Bavariam profectus illac praeveheretur. Ode II. Montium Praeses, nemorumque Virgo: Cuius Aetalae meminere valles. Silva cui circum viret, et comanteis Imputat umbras. Quam tuam laetus, propiore passu. Eminus visam venerarer aedem! Sed viae tardant, neque lentus audit Currus habenas. Ergo, quod solum superest amicis, Quos iter iungi vetat: O et absens, Ter quater pulcris cumulanda votis, Sic quoque salve. Tu quoque absentem iubeas valere. Mutuas ut dum damus, atque voceis Reddimus; sacrae per opaca silvae Insonet Echo. Ad Pyrrhum Feudium. Ode III. Te nemo vilem verset ut amphoram, Ansamque nullo crimine praebeas: Qua, Pyrrhe, deprensus per omneis Fabula circumagatis aureis. Ignava terror pectora proterit, Movenda quovis murmure civium. Virile numquam fama sternit. Mitte levi trepidare probro. Quid vana curas nomina, non tua? Contentus esto te potius, neque Caecos reformida tumultus, Aut strepitum popularis aurae. Amara rerum non potes omnium Vitare flexu:plura tamen potes Eludere ictu. Perge agendo Fortia, displicuisse multis. Genovefa, Sancta Virgo Parisiensis. Desiderio videndi in caelo Christi, Mortem, Sponsum suum nominare solita. Canebat auctor in solacium Religiosi Iuvenis Andreae Frondisii, in supremo morbo, ad caelestem Patriam adspirantis. Ode IV. Vergente vita, rapta cupidine Vitae perennis, fertur amabilem Singultum in has rupisse voceis, Francigenum Genovefa fidus. Atqui moraris Mors mea vita, nec Promissa servas! Pronubus, en , Dolor Et Morbus ornavere sponsam: Serta fragrant, oleoque Lampas Vestalis ardet, Non solitis ego Mollis iuventae terreor ignibus. Me forma Brumae me pruina, Me glacies potiore flamma Letalis urit Mors in amoribus. Mors in medullis atque oculis natas. Te, Sponse, si nescis in Horto Pacta mihi mea mater Eva, Diis invidenda carpsit ab arbore Dotale Pomum. Te Generum sibi Adamus electum momordit: Et mihi tunc, moriere, dixit. Haec dote felix nubere gestio Natura rebus quam dedit omnibus. Debetur et nobis parentum Terra levis, modicusque pulvis. O Larva verna pulcrior iride: O umbra puro sidere clarior! O corpus, o vivum cadaver: O tenebrae, mea lux, amicae! Ah quando iunges oscula Virgini? Nam consecravi me tibi virginem. Intacta florem servo. Nostri Nullus habet spolium pudoris. Nondum ne serum ventilat Hesperum Vespillo? Nondum Sarcophagi torum Stravere Manes, et virentis Sparsit Hymen solium cupressi? O nox beata: o ultima frigora, Primi calores! O mea funebris, Et nuptialis Taeda luce. O thalami, tumulique nostri? Lucente buxo me Solymitides, Vacciniis me pingite Gallicae: Nigramque, formosamque Nympham, Flammeolis operite fuscis. Pallent amantes: Non ego palleam? Demantur ori viva corallia: Incingat albam vitta frontem, et Populeis Libitina ramis. Festiva ludant carmina Praeficae, Dulcemque Lessum. Sponse, veni: tua Te quaerit, exspectatque moesta Supplicibus Genovefa votis. Seu te sepulcri Regia nobilis Late imperantem; seu nova Pyramis, Vastove Mausolea monte Saxa tenent: famulique circum Pectunt lacertas vertice mobileis: Dorsique spina, aut orbibus cavis Scrutantur angueis, ut reclinent Funereum diadema calvae. Seu fila vitae texta novissimae Lustras, et aevi pensa recolligis: Seu messe iam poscente falcem, Vectus equo per anhela pestis Camposque et urbeis, et populos metis, Densisque stipas cladibus horrea: Huc flecte cursum, tot Marite Nominibus titulisque noster. Ne Franca Virgo neu tenuis precor, Fastidioso displiceat casa. Facunda surdo, pulcra caeco Non satis est opulenta Coniux? Quondam et tabernas pauperis ingredi; Superque tectis stramine consitis, Immensa laudabare parvo Atria posthabuisse ruri. Ergone solis divitibus nemus Recludis atrum: quod pede libero Manes coronati pererrent Cum citharis, choreasque plaudant? Et nos mereri possumus aureae Pondus pharetrae. Profer arundinem, Dilecte, figendamque vibra. Vulneribus patet omne pectus. Quamquam ipse vulgo crederis osseus: Dicere nobis totus eburneus. Dicere frondoso celebris De Libani properasse saltu. Amemus. Urat mutua febrium Vis blanda venas. Me bene languidam Compone somno. Necte myrtum. Necte tuae violas Puellae: In valle qualeis Elysia madens Ferrugo tingit. Iam morimur: bene est. Mortem fefelli: necte, Christe, Necte tuae Violae coronam. Ad Virginem Matrem. Ode V. Diva formosis vigilata flammis Hinc et hinc circum: cui Luna suras Osculo mulcet, famulusque sol ve- Stigia lambit. Prosit hoc Vati cecinisse, quod fis Diva formosis vigilata flammis. Nil negat Natus tibi; nil negari Posse, fatetur Ille, suspensus, quoties ocellis Dulce connives, et amoris ignem Visa suspiras; toties Parenti Dulce renidet. Ad Rudolphum Vogtium, Nobilem Alsatam. Ut Patriae calamitatem moderate ferat. Ode VI. Cum vix egentem vomeris aream Fecunda spicis integer et Ceres: Cellaeque, Lenaeique fontes, Indomito fremuere musto: Tunc te beatum, tunc tibi candidos Fulsisse soles credideras: velut Regnante Saturno, videres Secula praetereuntis auri. Nunc arva postquam messuit hosticus Ensis Gothunni, et bruta sitis tuas Vastavit uvas; vae, severo Quam tetricum ruis imbre vultum, Moestoque iam iam lumine flebileis Rimaris umbras! Desine tristium, Vogti, querelarum, dolorem Causa levet, Patriaeque dulcis. Commune damnum. Corrigere est nefas Quodcumque luges . Procubuit seges: Succisa vicis, sparsa rupto Vina cado. Iacet Arx, et hortum Villasque et agros et sata duplices Ussere Sueci. Caetera subruit Vicinus intactas amicus. Relliquias Danaum secutus, Cui vero dices impatiens diem? Stultum est querelis Fata lacessere; Culpare Fortunam, probrosum. Si Domino caput obligasset, Professa numen se famulum fore: Citare posses. Sed levis est Dea, Levisque dici tota gaudet: Idque negat meretrix negare, Ibis Gradivum sistere iudici? Sed omne miles ius capulo dedit, Hic crimen obiectum refellet Ense; tubae sonitum diserto Opponit ori. Qui melior manu, Victor perorat. Numquam adeo bene, Armata vis, et lex inermis Conveniunt. Feret omne punctum Vagina Martis , perge miser queri, Non audiendus. Consule me tamen Silebis aerumnas, et alta Mente premes. Superatur omne Malum ferendo. Saepe beatius, Rudolphe, censu paupere vivitur, Et rebus angustis. Quid ambis Divitias? Fatis ille dives, Quem fortuitis ex opibus nihil Irritat. Ingens est patrimonium, Cupido nullius caduci; et Fervida diminuisse vota. Ad D. Virginem. Assumptam, in eius pervigilio. Ode VII. Quae est ista quae ascendit deserto, declivis affluens, innixa super dilectum suum: Cant. 8. Quo die, terris properante relictis, Tota migrasti super alta Virgo; Floribus stratum tibi tergus incur- Vavit Olympus: Dulce, te visa gradiente, caeli Carmen auditum resonare: Qualis Ista, pet nigrae loca senta silvae, et Horrida tesqua. Qualis ascendit Dea! Tota pulcra, gaudiis gemmat liquidis, suoque in- nixa dilecto, volucreis per auras Floribus halat! Talis in feram. sua regna, noctem Luna cum venit, tenuatur Arctos; Pallet Arcturus, positoque ferro Languet Orion. Talis electi speciosus oris Phoebus, Aurora lacrimante, ridet: Quando cristatis avibus coruscum Mane precatur. Inter vocis, magis elevata Brachiis Nati, superas id omne, Quod Deus non est; animumque toto Numine mergis. Merge: dum dulci maris e profundo, Quod superfusum bibis. Una saltem Gutta distillet, lacrimas nostri Temperet Orbis. Sacra tempestas exundantis Oeni. Sive Flavii Pollionis; is est R. P. Andreas Brunner S. I. Salutaris ac vehemens Contio de aeternitate. Habita Oeniponte, exeunte Vere; quo tempore, longe lateque fluvius Oenus hibernis nivibus tumens, restagnavit. Ode VIII. Allegoria. Ergo, nefasto quo cecidit loco, Fatalis Austri caesa bipennibus, Arsura flagrabit perenni et Viva rogo morietur Arbos! Gelboa toto monte cacumina Implete valleis. Vos Libani sacrae Lugete silvae me vel Othrys, Vel Rhodope tegat in volutum Mundi ruina me profugum freto Malea mergat: me Libycae fames Raptum leaenae me recondant Ventre cavo scopulosa cete. Vix haec disertus Pollio: cum repens Pervasit omneis turbine pectoris Commistus horror stare venti, In pluvias resolutus aether Sonora Rostris voluere murmura. Huc deinde lapsis auctior imbribus, Qua parte nubeis evocatus Caeruleas equitavit Auster, Omnem loquendi vertere copiam Orator Oeni nunc subiti ruit Torrentis instar de nivali Vertice; nunc medio volutus, Et ire praeceps sistitur aggere; Tantoque spumat verba ferocius Allisa ripis: Tulliani Sed medio velut unda Thybris Templo intulisset fulmina grandium Sententiarum plebis in obviae Funduntur aureis, cum profunda Dedecorum scelerumque strages. Quo more rivos aequoris, humido Eiectat arcu, terror euntium Balaena nautarum refuso Mox animi maduere ponto: Haustique miri fluctibus alvei Flevere culpas, et lacrimas aquam Auxere nigrant eis arenas Diluvies pretiosa fundo A cordis imo torquet et eruit. Ploratus ingens exoritur, simul Facunda tempestas revulsis Intumuit per aperta claustris. Iamque omne crimen gurgite mergitur; Et irreperto litora desinunt Vado videri iam teguntur Culmina, turrigerique fastus: Iam sumptuosae tecta superbiae, Montesque honoris sub pelago latent, Idemque cum furtis iniquae Naufragium subiere merces: Pictaeque vestes, et chlamydum fluunt: Cinctu, et omnis gaza pecuniae: Factumque et infectum metallum et Dimidii periere vultus. At vero fractis ingemuit Venus Libidinosae pontibus insulae Vis nulla Germanum valebat Nullus obex cohibere Araxem. Haec unde novi? Cum fluerent nives, Late sonantem tutus . (Nam Phoebus adductum tegebat Nube cava) speculabar. Ohe! Ad Simonem Lavendulam. Se, in excolenda Macie, mirum in modum proficere. Ode IX. Tantae molis erat, denique corporis Tota destitui mole, Lavendula, Ipsos exuror ossibus. O gratare mihi iam penitus macer Depono reliqui rudera carceris. Paullum restat arenae et Totus spiritus emico. Nec porro lanios horreo nec forum, In quo vaenit adeps, vitio Boarium, Securus licitantum Nullis a Brasilis emat. Nulla parte mei bellua, flammeis Mentem sideribus protinus inferam. Ceu Maia satus, inter Umbras et Superos eo. Iam iam liber io (terra putris vale) Defecatus io (congeries vale Insincera: valete Ventres) tollar in aethera. Ad Franciscum Ragusium. Edmundi Ragusii Fr. Symbola Pythagorae. Ode X. Vile ne fiat tibi Numen usu, Cum nihil maius generetur ipse: Ne Deum caeles, digitoque portet Annulus haerens. Fervidam spumis, cave, laesus ollam Concites, non est fodicandus ignis Ense. Sopita cineres quiescunt Tutius ira. Dura constanti supera labore. Coepta successu properanter urge: Ut nihil fecis bibiturum in cra- Tere relinquas. Urbium nolis minui coronas: Legibus lucre redimitur Ara: Lege firmantur sacra: Lege cives, Lege senatus. Publico numquam gradiere calle. Nam minus peccat minus usitatus. Plebis exempso via trita semper Fallit euntem. Empta cum luctu noceat Voluptas Criminis ferum fuge poenitere: Ne quidem gustes epulans nigras ha- Bentia caudas. Alium raro, pia farra saepe? Cor edes numquam. Remove dolorem Laetus, et diris iecur ulcerosum Linque Mycenis. At nec infamis tibi foeda mensae Lucra, nummorum sapiant avaro: Nec manu sumas aliena quondam Pocula laeva, Impiger cursas, cave transiere Ante suspensam pedibus stateram. Triste Fas laesum nihil est iniquo Iudice peius. Laetus arride speculo, nec horre. Quod negat Natura, velis negatum. Invidens hosti, tamen abstines Vellere barbam. Diis merum liba. Bene Dii precantur Mentibus gratis, cumulantque dona. Cum tonat caelum, venerans memento Tangere terram. Ad B. Virginem. Iturus Eberspergam Ode XI. Dum me severis fessus in Exedra Exsolvo curis: et volucri rota Per arva vectum, cinget Ebers- Sperga cavo nemorum recessu; Tuere sanum, Laetitiae Parens: Vultu sereno discute nubila. Spirare clementeis Aprilis In Zephyros tenuetur aer. Quod si propinquae caerula Doridos Tentabo cymba; da placido Lacum Sopore sternendum, quotannis Emerita peragrare quercu. Nec vero gratis, fors habileis agam Remos, amoeno non sine carmine; Navim salutaturus illam, Quae titulum gerit institoris. Dicere Nymphis ditior omnibus, Vexisse frugeis, aetheriis procul Campis refecta; et trementi, Virgo, famem pepulisse Mundo. O ergo nostri Praeses in aequore Formosa Stagni, Vatibus annue, Sic glauca verbenis et ulva, Cymodoce, ibi serta nectam. Ode XII. Auctor a celeberrima Secta Stoicorum desciscit. Quid mihi vobiscum est latebrae faetentis alumni, Deucalione fati? Mobile lignorum genus, et viventia saxa: Quae tamen Ogygiam. Amphion nullus cithara traxisset ad Urbem, Pondere fixa suo. Iam tandem deprensa mihi fraus omnis et error. Pene ligatus eram Stupea sed valido disrupi vincula nervo, Ceu putrefacta situ. Estis, io, rigidi Cultores estis Honesti, Usque severa Tribus. Non turgent oculi lacrimis; non gaudia risu; Non tumet igne iecur: Nullaque sedatum tempestas pectus inundat. Omnia pace vigent. Credite Pisones: at non ego credite Verpi. Gens inimica Deo. Credere me tristis vetat experientia rerum, Nec sinit esse rudem. Auditis? Quorum virtus olet horrida caepas. Totaque Vita sedet: Multum vesciae vobis et maius inane est. Fastus ubique sonat. Hinc abeo versis aliud mare currere velis Liberioris aquae. Qualis in Adriacis Venetum secura phaselus, Et mea lucet aquis. Decurrat placidis innubila moribus aetas, Temperiemque ferat. Non suspecta metu non importuna tumore, Non odiosa minis. Tempus erit, laetus risum cum poscet amicus: Splene feremus opem. Tempus erit flendi: veris manabit in uda Fletibus dolor. Denique verus homo; non Truncus inutilis aegri, Nec lapis esse volo. Ludus Palamedis, sive Latrunculorum vulgo Scacchus. In gratiam nobilissimi iuvenis Stanislai Choscii Hopheskae Poloni, quo spectante luserat. Invitat illum Auctor, ad contemptum terrenarum rerum, sub Fortunae ludibriis, brevitate, ac vicissitudine vanescentium. Ode XII. Cur spissos foliis dividimus libros, Ut magni pateant somnia Socratis De nugis hominum, seria veritas Uno volvitur assere. Chosci: nonne vides, quos variet modos, Quas Fortuna vices mobilis imputet? Eheu! ludimus et ludimur impares Signis, interitu pares. Adversis validae stant acies viris: Hinc Tros, hinc Rutuli, versicoloribus Incincti sagulis Turrigeri latus Defendunt geminum eques. Paullum castra silent, nec tuba protinus. Miscetur dubius consiliis timor: Secretosque Ducum, quos acuunt, dolos Dispensat patientia, Et speratus honor, mox, ubi classica Diduxere sonum, res geritur manu: Ac ni consideant sub galea comae, Stent altum rigidae metu. Dum campus medio panditur aequore, Decrescunt subitis agmina caedibus Vestro, si memorem funera, Rustici. Stat victoria sanguine. Vos commune malum, vos luitis scelus. Vestris, quotquot egent vitulis arant. Ex vestris gladium fingere falcibus Solers, vos metit et fata. Quidquid magnanimo crimine fortiter Delirant proceres: plectitur ultimus In pago Corydon. noxa palatii, Exurit sterileis casas. Aude et tu facinus, vilis homuncio; Ne semper Ducibus victima mugias. Agresteis etiam quondam animosior Fungos Gloria respicit. Tamberlanus erat pastor, idoneus Permutare pedum frondibus aureis. Iustinus trabeas Ausonii tulit Armentarius imperi. Sed quis de medio, Capripedum choro Improvisus adest! quam tacito pede Transmissas, camuris non sine cornibus, Obliquat salebras viae! Parthorum celebrem dissimulat fugam, Ponens insidias. Iste nigerrimus: Hunc, Romane, cave. Sternit et arietat Hirquis laeva tuentibus. Malit quisque tamen non humili manu Aiacis, Fatui quam trabe ludicra Cursoris perimi vulnera saepius Clava Morio dividit. Nostri bella queror tristia Seculi: Sub quorum clypeis omne genus furit Stultorum. Vitiis laxat atrocibus Mars impune libidinem. At regina gradu fertur Amazonis, Quo se cumque movet: collaque (Feminis Eheu! cuncta licent) demetit obvia, Alis fulminis ocior. Non obstitit eques, non peditum phalanx, Non frendens elephas Porus et Hannibal Succumbunt Veneri cuncta domat Venus: Una est fortior omnibus. Non et quanta valet, semper in hostium Permittenda globos ire cadentium. Observatur enim fervida praelii; Aruns non datur unicus. Magnas vertit opes Sexus iniquior, Inconcessa petens et nimius sui. Nam desiderio quem statuit modum Flammis ista cupidinis Numquam plena salus, cum mulier regit. Numquam tuta satis, quae modo provida Apparet Tanaquil: mox temeraria Prodet Fulvia coniugem. Rex Adraste, pedem tu quoque promove. Incauto nocuit credere milti Maiestatis onus. Qui residet domi, Absens plurima nesciet. Turmas ipse suas duxit Iulius, Epirique potens: ipse pericula Cingentum medius reppulit hostium, Belgarum Leo Carolus. Dum mandata damus, dum Fabii sumus Tantum dimidii; dum madidi mero, Ungentisque rosisque otia vendimus: Iacta est alea Teutonum. Sed iam tempus equum frena resolvere. Lusi: coge meos, Hophska, Triarios, Et Thecae modico compositam sinu Buxum conde Laconicam. Uno pompa loco. Ludicra Consulum Lictorumque iaces. Hic capit alveus Cum gemmis silices, et radiantia Mistis sceptra ligonibus. Cur mundi titulis captus inanibus Sub vano, Iuvenis, nomine militas? Cuius spes fragilis, res brevis, et vitro Ampullaeque simillima. Non, si deprimeris victus, eris minor. Omnes in tumulo vile silent genus. Ludus vivitur, et sumus Argonautae. Ode XIV. Ius sacri laesum refero tridentis Per truces fluctus, et opaca ponti. Thessalem Graii docuere Nautae Currere pinum. Huc Ovis flavae scabies avaros Impulit. Tanti fuerat, timere Fulmen, et spumas et equos et aerei Flammea tauri Ergo telluri locus et sepulcra, et Asseres desunt quibus inserantur Ossa! de fundo pelagi petendae Funeris urnae! En Reos. Parcam Lachesin queruntur Pensa de vili glomerare lana; Nec colum totam dubitant trementi Adnectere malo: Unus in remi quoque forsan usum Fregit, ut stanteis agitaret undas: Alter intextae data vela vitae in Carbasa vertit. Dii maris! Cur non prius obruistis; Quam reversura Minyae carina Magna dissecti traherent in unum Foedera mundi. Ad Reginam Caeli. Cum eam Serenissima Electrix Maria Anna, ad eiusdem Statuam in Foro Monacensi erectam, publicis votis festoque Symphoniae apparatu, sub occasum Solis Pie deveneraretur A. M. DC. XL, Ode XV. Descende, Filia Principis, Pulcrosque gressus figere Boicis Dignare terris: qua vocatae Austriacas Marianna palmas Tendit, Columnam Virgo supervola, Tecum solutis alma Salus comis. Et Pax ligatis, nec verendo Cana Fides, Pietasque vultu, Comesque vadat publica Faustitas, Et plena cornu divite Copia: Quam naris emunctae Voluptas Intereat graviore passu. Venit serenum fulgure scinditur. Venit canoras iungite tibias: Albaque dignatam videri Nube super, celebrate laeti Cives Patronam seu rapidus calor Exurit agros: seu nimio seges Humore suffocata stertit: Seu penitus glacialis imber Messis iuventam stravit et ultimus Affixit oris: seu fera cladibus Bellona vestram, seu veneno Atra lues populatur urbem: Quae tecta pestis cumque subiverit, Morbis et armis Diva medebitur: Saevumque vel diffinget ensem in Sarcula, frondifluamque falcem: Vel in feroceis Massagetas retro Suecosque vertet mox melioribus Ridebit astris purus aer, Et Zephyrus recreabit arva, Tum vero grandeis efferet aitius Ceres aristas: mellaque lubricis Labentur e truncis, et omnibus Sparsa ruent peragrare vicos. Ripas inaudax Isara transgredi. Intra modesti fluminis alveum Tenebit undas ni refuso Lacte fremat, tumeatque musto, audimus haec et supplice Praesidem Nondum sonamus carmine Virginem? Io, turbarum clangor aera Rumpat, io resonent choraulae. Ordimur: o cui dimidii sumus, Genuque strati fundimur in Forum Late coronatum lucernis, Vespere iam numerante stellas. Occurre votis, et Bavaros duces Affla benigni Numinis halitu. Tu robur afflictaeque scutum, et Dulce decus, Patriaeque Mater, Iuditta nostrae pulcra Betuliae: Tu spes Senatus, tu Populi salus. Ducisque , Natorumque, et Urbis Gloria, laetitiaeque causa. Te Gotthus hostis, te mare Balthicum Marisque rector barbarus axes Aetherios, et utrumque Solem, Te mollis Indus, te Brasili quoque Noscunt et auri dives Arabia, Inops et umbrarum Syene. Te ruber Oceanus tepenti Adorat unda: te canit ultima Et prima tellus, te colit Aethiops Crispum renodatus capillum, et Ora niger, niveusque dentem. Ad Molardum Bucconem. Cur a Stoicis secesserit. Ode XVI. Musa, quid exhorres? Res est vulganda Camoenis Ne plureis malus inquinet error. Prodimus arcanum, pudet ah, pudet edere; cuius Nuper eram pars magna, Molarde. Inter Sessores et nos consedimus illos. Qui pressa cervice laborant. Me Bruti effigies, et vox audita Catonis Nil animo servile ferentis; Et duo praebentes Annaei colla Neroni Impulerant admittere gibbum: Sic tamen, ut posita Fortunam Fataque supra. Cuncta vehi formidine mallem. Optabam fronti duplices inducere rugas, Bisque macer, torvusque videri. Inque modum statuae, qualem vel Cecropis olim, Vel cives posuere Quirini; Altior e populo cornutum tollere fastum, Et tussim iactare sonantem. Dum Senecam volvo, et magnae solacia mentis Promittit Lucilius eheu! Stoicus intravit tacito praecordia lapsu. Et fixis radicibus haesit. Quidquid conabar, fuerat sententia saltem Spuma fuit verbosa loquentis. Iamque Epicteti factus niger ora lucerna Gaudebam fuligine tingi. Tunc primum tetricas ausus contingere barbas, Hirsutis sociabar amicis. Percute, Musa, Lyram, retro vestigia torsi, Cum vidi contraria votis, Credideram nullo praestantia pectora motu Turbari, subitave procella. Hi sunt, quos intus iactantior Aeolus Euris Pulsandos committit, et Austris. Saepe, nec in Siculo tam saevum carcere bellum, Quam vapido sub pectore fervet. Hi sunt, qui cupiunt, terrentque, audentque, paventque; Quos odium, dolor, ira flagellat. In placido regnat formosa Neapoli ore: Corde flagrat fumante Veseuus. Quid? Quod et in faciem furor exit, et intima toto Ex animi ciet aequora fundo. Flant Boream nares, et pleni sulphure vultus Fulmineis arsere cylindris. Tunc lingua in vappa, dentesque in vulnere strident; Tunc crabro circumvolat aureis Sunt aliqui tantum propter fastidia nati. Hac anima septemplice vivunt; Inter Aristarchos ut sint urtica minaceis, Et magnum laudentur inane. Interea raro, quanquam intonuere profunde Respondent praecordia factis. Vallibus irrepunt, alto de monte locuti: Fraga iacent, cedrique videntur. Fortiter Herculis invadent omnia rhonchis: Somnus erunt, quae caetera tentant. Ad Ludovicum Sonnam. Inconstantia rerum humanarum. Ode XVII. Alterna mistis gaudia lacrimis Ubique cernas, dissocies licet, Rursus coibunt, se sequuntur Et fugiunt, vicibusque certis Mutant habenas. Saepe oculo simul Sedent eodem. Tu Charitum prius Trium resolves, Sonna, nodum, Quam trepidas ab honore curas, Et nexa laetis tristia separes. Qui dulcis ori risus inambulat, Mox flebit, uxoremque charam Inter opes puerosque linquet. Haec Fata certe nuper Alonium Ursere nostrum qui citharae sciens, Et dives, et pulcer repente Heu, viduam iuvenis reliquit Peiora narro Filia Scandolae Rosina, Maiis Idibus edita, Et ducta Maiis; nocte prima Brachia destituit mariti. Adhuc fremebant carmina nuptiis: Cum Sponsa toto frigida corpore, Ut funus assedisse mensae, Dicitur exanimis reperta. Albam Voluptas saepe togam dabit, Quam sumet ater Luctus, et induet: Baccisque non istos in usus Dispositis sua colla cinget. Nectente florum serta Thalassio Invisa spinas adfuit Eumenis: Somnoque mortem Parca iungit. Delicias onerare praesens. Sic taeda nigros in cineres abit: Et in Cupressum flammea vertitur Votis tot exoptata pinus: Sic Venerem Libitina pellit. Ad Divam Virginem. Ode XVIII. Ne tibi Servi fit amor pudori, Plurimo quamvis vitio rubentis: Culpa Matrem meate Secundi Fecit Adami. Ter quater felix fuit illa Culpa. Non nihil certe bona Virgo primae Debeas Evae. memor usque scis, et Scire fateris. Inde tam dulces veniunt sagittae: Corda quae pleno scelerata figunt Impetu nervi, vacuantque totum in Crimina pondus. Inter insonteis niveosque vitae Unice nolis habitare cygnos: Plus corvi dederunt honoris Moribus atri. Ad Florentinum Cedrum. Pedemontanum. Commendat illi sua Lyrica. Ode XIX. Ne sperne nostras, Cedre, superbior Arbos myricas, quamquam animo supra Colleis Poetarum, in supremum Phocidos emicuisse montem, Testatur omni Melpomene iugo: Demittere vultum, et sacrifica manu Attolle reptantem per herbas, Saxaque relligiosa Pindi. Te serta Flacci molliter ambiunt, Gaudentque crineis lambere conscios Horroris, erectique Phoebi: Te satura tegit umbra lauro. Olim et canentem callida Patriae Agnovit Echo: nunc sacer Alipes Salutat hinnitu, et patenteis Bellerophon tibi cedit alas. Dum non, in alto stans, pede proteras Imos, negata difficilis via: Nec Hippocrenen solus omnem Evacues phiala tyranni. Commune malis, quo frueris, bonum. Fons vivat Orbi. Sic age, Pindare: Assuesce possessor Deorum Pauperibus placuisse Musis. Catulliano Mantua Passere Non indigebat: Vergilio tamen Verona misit. Luna stellis Cingitur: exuvias ferarum Diana nullas respuit: Appulo Spicam offerenti, dives opum Ceres Arridet: et solvunt in aequor Ionium fluvii minores. Ad Jo. Bapt. Roremundum. Alsatam, sub Sueco exsulem, in Helvetia. Ode XX. Mitte quam calces, Roremunde, terram Quaere, quid cernas. Oculos in altum Tolle: non distat magis hoc ab illo Exsule caelum. Luna, Sol, stellae celeres rotantur Semper in gyros rapido meatu. A quibus vivens alimenta fumis, Disce moveri. Peste non motus vivatur aer. Stante Neptuno pelagus putrescit. Noxium languent pigra dormiente Corpora vento. Bella damnosam prohibent quietem: Segnium purgant scelus incolarum. Patrio fixum nocet esse fundo, Arboris instar. Quin et haec ramos posuisse laeta, Deici clivis, Phrygiove luco Gestit; ut velis vaga curiosis Aequora lustret. Saxa Getula quoque caesa rupe, Exteri fineis aditura regni, Trans maris Gadeis per aquosa Triton Caerula vectat. Te piger cunis Aviae relictis Inter ignotas habitare genteis? An super non est alibi beatam Vivere vitam? Alsatis tantum favet aura caeli? Mollis hiberno viret herba campo? Dulce maturi rubet una Bacchi? Omnia rident? Helvetas; felix sua sors, in altis Montium claustris, etiam beavit. Mellis et pressi tibi manat illic Copia iactis. Spumeus torrens niveus colostris, Mutat undantis vada flava Rheni, Ductilis lentum natat in tenaci Caseus offa. Sed mero pulsus Lare cogor inquis. Vilis in pagi stabulo latere. Sacra non aedes ibi: nulla turris, Nullaque Musa. Sive sub plaustris habites Trionum: Sive desertae prope belluosos Africae saltus: ubicumque Virtus Heic puto Templum est. Ad Ludovicum Ilbium nobilem Austriacum. Ode XXI. Sueco evastante Germaniam, admonet periculi. Allegoria. Vides: ut omni Mars Alemanniae Incumbat, Ilbi iam casa Baucidis Acronianae, tota sedit In cineres, Iove nil vetante. Captiva Boii Regia Romuli, Diu sub ictu constitit Attilae; Experta librantem tyrannum Vulgi animas, Senonumque lancem Romam requirens, Alsaticas novus Alpes aceto subruit Hannibal: Et iam catenato paventem Ire Pado Tyberim laborat. Carthago triplex. Bella Bohemiae Resumit armis. Scipio Balthicus Instat Numantinis. tenetur Et Tenedos: Priamo timemus. Portas Viennae claudite Dardani. Ridemur hostem non metuit Dymas Securus, et cratera vino Iphitus ac Pelias coronant. Cassandra dormit: laeta Polyxena Exsultat eheu! Deiphobi domus Dedit ruinam: nec cavebit Proximus Ucalegon favillas? Ad D. Virginem. Cum sub vernum tempus Anni M. DC. XLI. Saeva lues timeretur. Ode XXII. Diva, prostrato facilis Clienti: Quae pio mulces pia Vota nutu, Et preces fusas miserorum, avara Ebibis aure. Aeris crudum remove vaporem, Hesperum mortis. Placida venenum Luce castiga, radiisque iniquos Discute soles. Sic tui laudeis generis, tibique Semper haerentem Puerum canemus, Laeta pallenteis violas daturi Tempora circum. Ad Bernardum Labrucium. Adspiranti ad Cynico-Stoicorum Sectam, difficillimae rei summam dignitatem proponit. Ode XXIII. Si vis, Labruci, vivere Stoicus: Inquire primum munia nobilis Moreisque Stoae: ne sinistram Clazomenes tibi vellat aurem. Sessor futurus perpetuum, nigra E fronde taxi deprime Porticum. Nec, siquis ingenti liburno Manlius, hexaphorove vectus Lucullus adstet; vel Macetum Deus Regale spirans praetereat, Iovi Surges apricanti rogabis Cedere, dimidioque soli. Squallore deges obsitus, et sciens Faetere docte. Vestis, Achaicae Lodex abollae: pera, qualis In scapulis Cynici pependit. Vis et trinodi fuste nocentius Prodesse vulgo? Futile Dolium, Tuique testam vix capacem In poplites duplicatus intra. Clamosus ex hac omnibus immine Conviciator. Moribus asperis Accedat impexusque crinis, Et facies cariosa rugis: Quales anilis simia scalperet Sidente bucca. Praeterea Ceres Semesa, flos farris canini: Musque nigrae parasitus Ollae, et Quae prima dos est, intolerabilis Contemptus auri. Sin lubet egredi: Morosus emolire passum, More domum Cochleae ferentis: Claroque solem quaerere de die Usus lucernae subsidio stude. Sed cur fatigeris? Viator Currat Aristoteles Athenas: Multo sedebis post, ubi spongiae Affixus in morem cavernae, Seneris intumuisse gibbum; Supere disces. Hic labor, hoc opus Punctumque honoris. Nos faciem malis Mutamus, alternis beati Ac miseri, patimurque maneis. Fletus cachinnum, gaudia posthumi Pellunt dolores. Spem minuit metus, Auget cupido. Vincit ira ac Vincitur, et redeunt amores. Cum plebe tristes, ac madidi sumus; Cum plebe sicci si soboles perit; Apparet in vultu parentis: Si pater; ingemuere nati Vulgaris est obnoxia fluctibus Natura, et omni vertitur Aeolo. At tu, Labruci, semper idem, Semper eris lapidosus Hermes, Et Truncus intractabilis. Omnia In antecessum praecipue: dextera Fortuna cognata est sinistrae. Saepe bonis avibus recedens Male ominatos miscuit alites. Nascetur infans, natus et occidet. Molesta vivet: dulcis ipsos Ante oculos morietur uxor. Sed lacrimari marmoreus vetat Chrysippus; et Speusippus ab hispido Zenonis induratus ore, Nec gemitum pede pressus edit. Inter tonanteis u quoque machinas, Lapsumque fulmen stabis, ut antea. Immotus, et perstabis usque,im- mobilior Siculo Peloro, Ceu viva rupes, seu iaculis pluat, Seu ningat hastis: impavido necis, Et tauriformi cuncta vultu Despicies, metuendus ipsis Quandoque Fatis. Fortis opinio Necat dolores. Finge proboscidem, In tempus impactam, aut equino Verbere contremuisse coxas: Dices: quis, ohe, me lepidus culex Momordit? Ictu laesus arundinis, Qua vim luporum pastor arcet; Scirpus, io, habet iste nodum. Constans severa fronte iocaberis. Nimbo madentis sub scaphii quoque Paratus impleri; vel instar Andabatae tenebras secantis, Transibis imbrem multa loquentium; Et officinas Litis; inobsequens Angore, vel cura gravari. Haec animo: bene mi dederunt Zenoniani vivere nil amo, Nil concupisco: non gemo non fleo, Non expavesco Dii beati Haud aliter super axe vivunt. Divumque Rector. Si potes, et tuum, Bernarde, iam nunc propositum cupis Vurgere , rescribis. Quotannis Conveniam, et Silicem videbo. Ad Andream Falconem. Oculorum custodia. Ode XXIV. Natura castis, solibus imbuit Rudes ocellos. Prima Venus suos Infecit igni: prima sumo Virgineum vitiavit astrum. Ex quo repertas sustulit Idalis Damnosa taedas; et faciem sibi Descripsit armandam Voluptas Illecebris: in amore, Falco, Ictus periti sunt oculi duces, Timenda belli sunt duo Fulmina. Et hi suas, quam vis pusilli Scipiadae, iaculantur arcu Frontis sagittas. Quam procul avolant Periculosae missilium faces! Grassatur a visu venenum, Inque iecur maculas refundit, Ne plena noctu Cynthia verberet, Claudis fenestras , splendidius nocet Diurna, quae Propertiano Cynthia digreditur cubili. Ad Hieronimum Casanellum. Terrenis opibus neminem beatum fieri. Ode XXV. Ne tuos iactes, Casanelli, census, Dona Fortunae leviora. Quivis Divites inter queat esse felix: Nemo beatus. Dos, opes, fundi, pecus, aula, fasces, Nuptiae, vulgi bona sunt: sed illa Inter et temet spatiosus Intercedat Olympus, Meta votorum. Cave, summa dicas, quae rubro spissus vomit Hermus amni. Copia rerum miser est, petitis Quisquis abundat. Qualis in ponto natat umbra montis, Ipse mons numquam: comitatur aurum Et voluptates levis umbra gaudi Gaudia numquam. Verius gaudere cupis? Ligatus Scinde curarum laqueos, paventeis Nostra nos reddunt, aliena tristeis: Utraque vanos. Panegyricon. Rusticanae puellae Bavarae. Miro strategemate Pudicitiam sua, adversus Suecos defendentis. Ode XXVI. Rus ire mens est. Tu modo quoque florido Decore simplex, heu sine nomine Canenda Virgo, linque tristem Sandapilam melioris aevi Sponso dicatis digna cubilibus. Quae diva pulcros edocuit dolos: Comes ne venatrix Dianae Opis, an ingeniosa Clio? Virtute certe te memorabilem Ignota reddis. Cum trucis Attilae Bellona saeviret, dolendam Virginibus meditata stragem: Procul coactis ire sodalibus, Puella nostri gloria seculi, Restabat in pago, decora; Sed subito Getici tumultu Praeventa Martis pauper, et innocens Formaeque custos, quid faceret pudor? Ne vi minarum, vel protervo Militiae caperetur astu, Turpi futurus praeda libidini: Se se pheretro composuit, cata Latere vel sic inter ossa et Terrificas Amaryllis umbras: Parceque ductum naribus halitum Avara pressit. Dixerat : hoc toro Dum casta vivam, cur recusem Funereum simulare somnum Subi cavernam, Virgo, Subi; neque Horresce Maneis, et Superos tuos Sollerter indulge sepultis Sunt, et habent aliquid beati Squaloris Umbrae. Certius effugis Hostem iacendo tutior invia Servaris arca funus extra Invidiam furiasque serpit. Quaeremur; esto Caprea fervidis Latrata votis, inveniar licet: Inventor absentem purabit; Quo propior, minus impudicus. Lectica Mortis nil Veneri facit. Praeoccupavi. Fata necessitas Absolvet inceptum cadaver. Possideo sacra iura Leti. Sic conquievit: Vis canis interim Odora Sueci per scelus omnia Supinat, indagatque cervas. Una latet, ter operta ligno, Inambulantem non sine murmure, Adesse sensit: ter facie loci Abire delusum feruntur Funera vix tenuisse risum. Huc huc resectis labere crinibus, Supraque castam flos Amaryllida. Laetare dispergi: caducos Huc violae reserate nimbos. Non bellis absit, non casiae seges Spicaeque nardi et germina Persiae: Marisque rores, et perenni Forte virens Amaranthus aevo. Haec fixa ruri gloria, posteris Miranda surgat. Quid precer urbibus. Quarum puellae rubra gestant Dona maris, teretesque collo Cadente baccas et Tyrianthina Iactant severam in cyclade virginem: At non et audaces procantem Fallere, deposuere serta. Huc huc adustis consita carduis Urtica, lappaeque et tribuli, novum Stipate. Coeptis necte, Clotho, Stramen, et his propera coronam. Ode XXVII. Lyrica sua, in silvis amissa, indicio volantis Spinuli sub arbore populo reperta esse, laetatur. Sunt vates, superis, io Curae. Vos socii, plaudite: Repperi Centum carmina victimis Constatura mihi: qualibus Atticum Mactat Pythagoras Iovem. Magna parte mei non ego gaudeam Inventa? Fugiunt dies: Soles intereunt: sub celeri rota Aevi, quadrupedantibus Velox Tempus equis proterit omnia Caelo Musa tamen beat; Vatem Musa suum grata vetat mori, At tu, Spinule, quem vagis Mutantem nemus ac nubila saltibus Sectato, bene reddidit Seu Fortuna suam, seu Deus, arborem; Quaesitam meritis feres Laudem: nec minimarum ex avium grege Indonatus abiveris. Quamquam nulla tibi gratia simias Affandi volucres; neque Certas flumineis parvus oloribus: Tantillus tamen, et places, Et maior reliquis semper habeberis. Ne se Pica, loquax genus, Sturnusque aligerum conferta histrio: Aut quae Bistonium soror Luget flebilibus questa modis Ityn, Felix, Spinule. Tu quoque, In cuius iacuit depositum sinu, Subter florida brachia; Fies nobilim Populus arborum. Hinc iam serta mihi petam Lauro posthabita: quando nec Herculem Prostratis puduit feris Albenti solio cingere tempora. Ad Virginem Matrem in Foro Monacensi. Ode XXVIII. Mater, illimi generasse partu Laeta maiorem Genetrice natum: Huc ades, qua te simulat Columnae Stantis Imago. Semper intersis Populo benigna, Quem Foro multum medio tueris; Aureum lucens, et amicta pura Veste diei. In Infantem Jesum. Ode XXIX. O nate in usum laetitiae, Puer: O Matre pulcra Parvule pulcrior; Eburna cuius colla, vivae Labra rosae, violaeque crines, Et bina gemmae lumina flammeae, Palam latentem virginea Deum Sub nube produnt, o venustas Clara Patris, liquidique Vultus Innube Verum. Quis, Puer, impetus Ab usque caelo, quaeve potentia In vile rupis traxit antrum, Ad pecudes stipulasque, bruma Heu flante nudum! Quid dubium taces, Udisque fletu nictibus absilis? Celare sperasti Paternum Posse Genus, genitumque Numen De Luce Lucem? Scimus, ut Africum, Eurumque, et Austros, et Zephyros super Auriga Mundi tam per igneis, Quam medias equitaris undas, Tu vasta ponti, scimus, et arida Terrae replesti. Frugibus uberes Risere campi: squama flumen, Penna leveis agitavit auras. Tu, cum sereno secula fuderas Ex ore; longis tractibus aethera Metatus, astrorum decenteis Diceris explicuisse turmas: Fulvisque Solem, sed niveis genas Signasse Lunae purpureas notis. Tu Mentis aeternae Figura, et Candor, inocciduique Pulcri Caligo lucens. Nosceris o Puer. Nec emicantem dissimulas Patrem: Ah! digne non isto cubili, Digne Puer meliore lecto. Ad Illustrissimum Dominum. Lidvinum Piccolominium. Dies Alcyonii, sive laeta Vita. Ode XXX. Ite flantibus Notis Nautae Columbi, Noniique Blasci Ultimum, licet, fretum Laborioso permeate sumptu, Nobiles Promethei: Iovis secundi. Primus ille praedo Nubium, sacros manu Detraxit igneis, miscuitque limo! Vos nivalis invia Secreta ponti, fluctuante pinu, Abditosque gurgites Lustratis auri gloriaeque fures: Longa post pericula, Ipsimet olim belluis futuri Nereoque victima: Sed tende velum, gens avara poenae. Grata me iuvet quies, Et innocentis blanda cura Plectri. Tutius domestica Per stagna Puppis ambulat Minervae, Quam remota Tethyos. Cur rubra ponti verberatur unda Remigium tot ictibus Cur transtra sudant, et frequens Iberus. Caerulum ferit bovem: Superque vino fusileis procellas Exta porricit? Nisi Ut sternat aequor, turgidasque gemmis Grandibus puerperas Piscetur, audax imminere conchis. Dulcis his furor sitim Accendit insulas; Impletque veris vana corda monstris. Haec rudi doceat trabe: Spes ferre fluxas, et timere mortem. Stulta plebs amat sui Causas doloris, limpidumque toto Axe gaudium fugit, Ignara dono turba lucis uti. Non et Indicis ego Dignabor oris applicare cymbam. Vixerim beatior; Si memet ipsum navigare pergam, Proximi sinum maris: Simque ipse Tiphys, clavus, aura, portus, Ipse solus omnia. Nulli gravabo mercibus saburram, Litorumque brachia: Nec indigebo, pauperes requirunt Multa, divites habent. Inops fatetur esse, quisquis optat. Non rubebo murice; Nec erubescam. Qua foras lacerna Prodeam, quid interest? Pictusne tauri sordido cruore, Purpuraene sanguine. Uterque pomi lividus veneno Arguit reos color. Abeste curae, squalor, ira, luctus. Solis in tenerrimas Iucunda sensim Vita stillet horas: Ut, quod est satis, velim; Quod plus, recusem. Non acuta pectus Lancinet molestia: Non urat ulcus invidi, nec uram: Fata quo loco sita, Sinam iacere: corruente Mundo, Semper integer meus. Mecum, quod albo narrat ore Fama, Liduine, si facis: Magnetis usu, commove Tridenti ?errei notas styli Ego Monaci literas, et orbem Arte dividam pari. Sic sensa mentis, excitata cuspis Indicabit eminus. Aut, si Poeta, non tacere mavis, Thespias fides, age, Simul colorem prima sparsit Eos, Itala feri manu Mox nostra respondebit ad sonantis Isarae vadum Chelys. Utrumque dulcis alloquetur Echo; Et monebit Alycon. Fori tumultum posthabere Musis. Otioque Pindari. Mens pura semper vivit in sereno. Ad illustrissimum D. Philippum Brevanum. Cum Auctori antiqua numismata monstraret. Ode XXXI. Utcumque gleba subter Achaica Crepat refossi lamina Caesaris Detrita, Romanisque nummus Squalidus eruitur sepulcris; Nostrate gaza carius aestimas: Placetque gemmis gratior omnibus, Conscius in vultus minutos Materiae veteris tyrannus. Flammatus, inquis, sic oculos Nero, Sic Hadrianus, sic pater Aelius, Sic antecedentes ferebant Ora Titi solymis timendi. Bos Iulianum cornibus indicat. Phocam securis, quam bene barbari Fastus, et atroces in auro Stant animi! Iuvat intueri Rubiginosas saevitiae notas, Vinctaeque laurum frontis, et asperi Stellas renidenteis capilli, Et trabeam, volucremque conto Supervolantem. Quadri iugos agit En, Nerva currus victor, et aetheri Sublimis immittit triumphum. Ipse sedet, minioque pictus Iucunda plebis iurgia digerit, Spectante Roma, tristis, et aspici Depressus horret signa Dacus, Ante Iovis feriendus aram. Haec curioso nuper imaginum, Philippe, visu multus obiveras. Inscripta mirabar metallis Signa quidem faciesque prisco Horrore fractas; te potius tamen. Ex quo loquentem prisca Boethium, Gracchosque, et antiquum Catonem, Ac Fabios mihi Consulares Audire visus, nil pretiosius Desiderabam. Pectore in unico Se tota spectandam Vetustas Exhibet, historisque ludit. Verendus annis iam propioribus Sisti, sonantem Diis animam bonis Fers in senatum, viva Scauri Effigies, Thraseaeque magni. Namque et benignus candor, et inclytae Magnaeque Mentis copia fulgurat; Ruptura per quascumque nubeis Consiliis, agilique telo Sagacitatis. Tu bene perspicax, Ventura tangis pollice Delphico: Doctusque coniectare verum, Luce frui potes obserata. Ad Joannem Tarandam. Iuvenem se scribendis Satyris operam dedisse. Ode XXXII. Ille ego primis iaculator annis, Certus audaci Satyra ferire Punicas aureis, inimica tandem Peila recondo. In suas traxit Iuvenalis olim Fervidum parteis: rabieque sacra Imbuit venam, velut acta taedis Volsca Mimallon. Robur et vireis, animosque et iras Flaccus addebat sale maceratas: Persius bilem stimulavit et Lucilius atram. Cui lacessitus timide peperci? Quem tuli nostros ale provocantem Zoilum nervos? Quot ad usque restim Paene coegi? Semper armatus, gradiebar instar Hystricis, retro mediantis ictum: Omnibus membris in arundinetum et Spicula versis. Nunc in obliquum celeris iambos, i Et Lycambeo madidos cruore; Nunc in adversum redeunte penna, Vulnera fixi. Mitius quondam furit orba tigris, Ante speluncam: minus Ursa maior Iam bipes saevit. Minus icta calce Vipera mordet. Flevit ultrici furiale Muffo Taurea caesus, vomuitque flammam; Saeva per crassas micuere Nelli Fulgura nareis Risit iratus Maracipsa moestum, Vique seposti stupuit doloris: Et femur supra posuit trementis Vincula surae. Vappius nostros ubicumque vultus Nunc quoque incurrit, fugitivus horret: Atra ceu trist Nemesis sequatur Terga flagello. Dum novum morti speculatus hostem. Cote liventeis acuo sagittas: Ecce, vindictae subito resedit Dira cupido. Defluunt arcus, subeunte molli Pectoris costas animum sensu: Et repentinum lupus, o Taranda, Mutor in agnum. Non libet duros iterare caestus: Languet exermi genuinus ore. Rixa cum primis calet orta verbis, Cedimus ultro. Semen irarum removere velox, Nil volat terris modo, nil Aquino; Arduis totum sed enim Sabinis Debeo plectrum. Quod cano, flos est, vel amica Virgo: Vel nemus sacrum, riguique puris Fontibus colles, et amans sororis Gratia nodum. Vivo me plenus, nihil appetendo, Neminis sternax: et utramque Sortem In sinu porro; neque iam timendus Vitor ab ullis. Inter admissus Socios, cuivis Laesus ignosco: licet immerentis Saepe latratum caput obstrepens ca- lumnia pulset. Candidus morum, quotiens amaros Audio risus? Quotiens ad arma Tardus irritor, veterem monendus Stringere versum? Abnego ferrum tamen, et duella. Omnibus caecum videor cadaver: Quod viri iuxta puerique pronum Impune supinent. Hic manu nasum trahit: ille barbam Vellit ac crineis; Maciemque magnae Consociam Famae pavidus tueri Cominus audet. Qualis Androcli leo mansuetus Fertur Albanos habitasse monteis: Arva securo grege caprearum Praetereunte. Scilicet probris oneratus omni Dormiam vulpi! Patiarque plebis Improbae Maneis, tacitusque nulli Iusta reponam! Surge Samsones imitate, Vates, Et Philisteos super ire Momos, Hinc et hinc, uno geminas tumultu Sterne columnas. Ad Didacum Walorscium. Humana vita, laboriosa navigatio. Ode XXXIII. Delicatum et timidum senem irridet. Res est seria, vivere, Si nescis, pelagus, Didace navigas. Naulum, seu veheris, dare; Temet sive vehis, pendere cogeris Vectigal domino maris. Haesuras animo pende molestias: Quo te cumque feret Notus, Mortis pende metum disce malis miser Occallescere nauticus. Semper vita fuit triste negotium. Ipso quin adeo, licet Ad Litus cinerum ieceris Anchoram; In portu tumulaberis. Tecum et fracta ratis, corpus inutile, et Membrorum lacerae trabes: Rostratum caput ac remigium manus Sentinamque uterus trahens, Cum prora, et vacui puppe cadaveris. Scribetur super asserem: Hac fossa situs est nauta Walorscius: Unus quem superaverat Squalore ac macie terribilis Charon In contemptor opum fuit; Sed vitae pariter sordibus Euclio, Aevique insatiabilis. Quum Fatum tacitis passibus ultimum, Aegri reperet ad pedes: Questus multa deos, ingemuit rapi Immaturus, et annuam A duris petiit Caelicolis stipem: Accepitque biennium. Atqui lustra senex bis tulerat November Curvi vertice depilis Tandem disperiit non sine lacrima. Ergo, o quisquis amicior, Huius saeva freti litora praeteris; Viso fragmine funebri, Urge flebiliter risibus heic sitim: Et moto male cespite, Obstructis tumulum despue naribus. Ad Exules Alsatas. Mala quavis fortiter ferenda esse. Ode XXXIV. Ergo aut supinae saxa Tyroleos, Hirtasque rupes, nobilis Alsata. Aut inter errabis propinquos Helvetiae miserantis agros? Heu, ipse quondam gentibus horreum Commune natus: cum licuit super Pendentis Autumni racemis Ducere purpureum liquorem, Ad rubra labris vina crepantibus. Arante Sueco iugera Patriae, Metente Burgunde, sedebas Ipse tui placide quietus Spectator anni, proh miseras vices, Et Fata rerum! Ne Cereris quidem Lacuna pallentis, recocta Fruge, sitim lutulenta pellit. Iam non in umbra, sub platanis anum Rangensis urit Vinea pauperem: Nec Tusculanae dulcis uvae, Qua propior sua cuique vitis, Accendet ullas flamma cupidines. Eheu! Saguntum, et dira Numantia, Famesque, letumque , et cruentus Ante oculos populator errat. It torvus exul Vinmario fugam Mandante: qualis colle Lucretili Depulsus, aut qua valle primum Cornua circumiere nata. Taurus reducto pascua ruminat Linquenda visu. Stat prope candida Coniux, et armenti magister Attonitus. Nemus omne mugit. Ne vos, Quirites, lacrima polluat; Neu questus oris femineus sonet. Frenate fontem: nemo vestro Inde bibens, gemitu fruatur. Casus iniquos, et Niobe decet Vinci ferendo poste. Miser, fui Victoris ictus lambit ensem, (More canis sibi vulnerato Medentis) et sub verbere supplicat. Nescimus, eheu! degeneres pati: Contraque Fortunam triumphos Ex populo reperere pauci. Haec tota si non irruat in caput, Corpusque verset, qualiter arduus Versavit Entellus Dareta, Ante bovem super arva fusum; Nondum peristi. Quisquis es Alsata. Resume vires, extrahe spicula, Contemne proscribi: memento Omne solum patriam esse forti. Tuaene lato vis Ithacae focum Praeferre Mundo? Rumpere pertinax Adversa, servatos Penateis Fer per aquas cineresque tecum. Hoc creber Angulus sole Britannico Diductus, hoc et dux Telamonius Tentavit, Anchisaeque sanguis Per Tyrios Rutulosque sparsus. Quisquam paterna destitui gemis Tellure? Numquam vir bonus exsultat. Vindemia? Sed dulce mustum Intra animos fluit, atque venas Liquens Honestum voluere turgidas. Haec summa: Virtus quem comitabitur Abire compulsum Brisaco, Exsul adhuc retinet Brisacum. Ad Simonem Russum. Utopia. Sive Somnium de Felicitate Mundi. Anno M. DC. XLI. Ode XXXV. Portor in regnum genialis Aevi: Vallibus pronis ubi complicatae Imminent Silvae, reteguntque magnos Lugere campos, Quidquid optarunt avidi parentes: Quidquid in primis habuisse votis Fertur indulgens Epicurus; unum Fluxit in hortum. Sponte se tellus aperit viretis Laeta, nec durum patitur ligonem. Arva Naturae manus elaborat Absque labore. Omnis in frugeis Veneremque turget Gleba fecundo satiata rore. Uxor Autumni, gravidis tumet Vindemia mammis. Illa maturo redimita serto, Pinguibus quamvis fluidam racemis Provocat Lesbon Rhodiumque Solem, et Molle Tarentum. Quodque mirabar: manibus, vel ore Palmes incisus, minui negabat. Purpuram sectae nova semper uvae Induit uva. Aequor undanteis Cereale ventis Commovet spicas! Tumidosque messor Navigat culmos, resecatque flavas Falce procellas. Fontium vidi genus insolentum Vitreis audax pedibus salire: Et super, laetum vitulante lympha Pascua ferri. Imples exundans alibi paludem Immemor trunci favus: unde centum Stagna, nequidquam minuenda, crasso Nectare pallent. Trans lacum mellis, riguosque saltus, Edito clivus cumulo superbit Arva despectans, virideisque tollit Vertice cristas. Consitus cedris locus ac cupressis, Arduum dextro caput iliceto Iactat obversum; gracilique caelum Umbone salutat. Quo simul pennis (agitare pennas Mobileis somnus dabat) evolavi: Colle devexo lepidae tuebar Regna Napaeae. Rauca mugitu sonuere saxa: Quae sub umbrosis habitata silvis Buculas servant, placidique festos Sideris hoedos. Quo vagos laetus fero cumque gressus: Viva pinguntur, varioque prata Flore pubescunt; oculusque vernat Plurimus Argi. Spina securo simul ungue tacta, Mitis eiecit, rosa facta, bilem: Nec sui Cypris potiora liquit Signa doloris. Pervios vento subeunte ramos, Musici cantu strepuere luci. Addidit flexus, liquidamque vocem Daunias ales. Cuius intentus veteri querelae Tereum toto resonantis agro: Ceu tuis solers, Ariadna, filis Ducor in Aulam. Nixa centenis Nomadum columnis. Tota surgebat Domus in smaragdos. Lucidi vultum referebat auri Laevis imago. Obviae dicta Charites salute, Sericam Mensae posuere mappam: Mensa berillis, solidoque scintillabat Ab Herme. Larga, successu superante votum, Vina fluxerunt, maduere nardi: Anser, et circum volitavit ora Tosta coturnix Russe, vis finem? Fueram beatus. Quando me Morpheus abiit relicto: Heu, simul Divum citharis canorus Vanuit aer! Qualis humanae fugit umbra Vitae! Somnium laeti vigilamus omnes. Obruunt mentem peritura vano Gaudia fluctu. Ad Bernardinum Graffam. Amnistia. Ode XXXVI. Lethen bibendum suadeo, non Styga. Oblivionis ducere poculum; Et cum remordentes lacessunt Invidiae, pepulisse sensum Iniuriarum; fortiter utile est, Pulcre severum. Femina tristius Irata vindictam veneno Incoquat, hippomanesque saevum Medea tenet. Parce tenacibus, Vir, prima clavis figere vulnera. Laesus furentem contumaci Proposito crucia silendi. Exulceratur plaga nocentius Infossa fibris: quam simul eximis, Simul manum placatus offers, Ore nitens, hilarique risu. Culpatur olim Iuno profundius Odisse Troas. Manserat altius Pomo negato spreta forma, et Iudicium Paridis repostum, Tu, Graffa, nolis cruda remandere Amarulenti semina corticis. Nolis querelarum feracis Assiduus meminisse morbi. Sed, aut in udo gramine lividum Falles dolorem, dum Zephyri tepent: Aut cordis insanum leonem Arte mea, citharaque sistes. Hoc more Brutum vicit Tullius. Hic Ferdinandos evehit ad Deum. Superbus ignovisse, solum Se stimulat, timidisque votis Indulget amens. Surdus ad aspera, Audire laudeis iam meritas potest. Diis conferendus calcat Orbem. Qui penitus sepelivit iram. Ad Paulum Curmionem. Cum milites abditam eius pecuniam, indicio virgulae magicae repertam, effodissent. Ode XXXVII. Quod Suecus aurum portitor abstulit, Raptique lamnas classibus integras Avexit argenti; sonoro Astra feris ululata questu, Addicte lucris Curmio: rectius Facture nunc, si trans mare Balthicum et Saevum relegares dolorem, Atque metus, gracilesque curas, Si cum Molorchis laetus egentibus, Malles honesta pauperie frui. Avulserit Pirata nummos Barbarus, abstuleritne; refert. Quid damna defles? Ille beatior. Non qui capaci plura tenet manu: Sed cui petenti pauciora Imo nihil, videatur Orbi Fortuna prorsus numen inutile. Offert Coronam? Ni cupias, habes. Desiderata qui potitur, Paene caret. Cupiisse magna, Magna est egestas. Nil pete, et optimum Aequas Deorum. Quidquid id est, tuum Te, Paulle thesaurum, retenta Mente bona, nego perdidisse. Ode XXXVIII. Sollicitudo Auctoris de Nomine B. Mariae Virg. Suis lyricis inserendo: postquam in eiusdem sodalitate, Salve Regina decantari audiverat. Saepius Nymphae mihi dulce Nomen. Sed nimis velox, metuensque sisti Conor amplecti, roseisque vatum Stringere vinclis. Heu, meam fortem! Toties fugaci Ocior Daphne, properante passu Vota praevertit, celerique gyro e- ludit hiantem. Utque deprensum rear, et canendi Gloria plenus Maria alta clamem; Exierit Tethys caput, et vocari Se mare credit. Conde, delusus repeto, marita Conde Neptuni fluitantis aureis. Maximo frustra titulo superbis Credula Nais. Alteram luctor cohibere pictis Carminum sertis: licet usque tardent Litterae flecti, fugiatque nostras Syllaba legeis. Quod magis mirer: tamen illa Virgo Mitis incedit: neque contumaceis Asperat vultus, neque dedicatis Vatibus obstat. Adde: quod nostras aliae Camoenas Ambiunt famae celebris Puellae; Et suum gaudent faciles petenti Mittere Nomen. Adde: quod dotem mihi pollicentur: Caecilis plectrum, Basilissa regnum, Margaris gemmas, teretemque baccam, Germina conchae; Musa caelesteis hederas pudici Pectoris laurum generosa Costis: Et librum forti minio rubentem, ac Pumice rasum. Clara promisit diadema Solis: Euphrasis stacten, oleique bullam Casta Walpurgis: grave Vellus auro Nobilis Agnes. An tuum, Mater, iaculum, Teresa, Alitis sacro rutilum pyropo; An tuae malim volucreis Sagittae, Ursula, pennas: Muneris tanti bene reddor anceps. Me iuvat saltem memorare gratas Virginum palmas: iuvat annuentum Laudibus uti. Una se nullis sinit illigari Liberam metris, Helicone maior. Una centenas gerit inter Intractabile Nomen. Forte vult cogi. Quid agis, Poeta? Saepe, quod numquam pudor assecutus: Coepit audendo violens amator Ruris alumnus. Hoc placet. Nolo nimis esse comis. Vos novercales tetricaeque Leges, Ite; quas olim citharae severus Sanxit Apollo. Quamlibet Graii Latiique Vates Rideant, dicam: mihi cumque salve. O pia, o clemens, o in ore dulcis, Virgo Maria. M. P. Wigonis gravissimas Considerationes de tranquillitate animi; doctrina S. Pauli firmatas; Epicteti, aliorumque Stoicorum verbosis sententiis praefert. Si Paulus Gladium dedit; Servi ridiculus quo mihi pugio? Qui vultus nitidos cupis Naturae, vacuis discere sensibus; Et rebus male splendidis Fallacis folium demere bracteae; Wigonem lege. Ne mihi Occurant solito murmure Stoici, et Simi Cochleolas Phrygis, Fumantemque nigro lumine Lampada: Neu cassas cerebro nuces Barbati Pueri spargere gestiant. Odi torva crepundia, et Pompam stultitiae nominis additam, Et ridenda tonitura. Caeci Tiresiae, Pythagoraeque truces, Vano nomine Pittaci: Vitam Cecropiis sordibus inclutam, et Ventosum siliquae genus, Incoctaeque fabis vasa scientiae, Et fronteis adamantinas Contra Fata crepant, non sine lurido Fastu, nec tolerabili. Iidem degeneres oris, et horridi Culpis mollibus, arduam Virtutem resonant, sed vitiis tument, Irritarier ignei, et Sopitam faciem fingere callidi, Aetnam mente coquunt: simul Intra tabifica bile nigrantia, Vindictae canis appetens Exercet rabiem viscera Sirius. Calui, cedite, Stoici. Non et Wigo meus talis ad aethera Fertur, per nebulae globum. Pura luce micat: lenis et efficax, Et verbis placide potens, Verum grande monet. Certius arguit Errores praeeuntium: Accenditque facem pone sequentibus. Contentus medio tamen, Riparumque memor semper, et Icari, Nec rerum nimius fluit, Nec stillat modicus: nec volucrem Polo Cursum dirigit altius. Veras, inquit, arma divitias, Dei, Mens immane capax:opes Te dignas, et eo cuius imaginem Iam Divis propior geris. Cur larvis inhias? Quid cupide vaga Vilem spargeris in pilam, Frustis, qua recidit, dissilientibus? Felix, qui nihil aestimat, Nil mortale petit: perpetuum suus, Numquam subditus infimis, Voto deme tuo, quod cupis additum: Brutas siste cupidines. Intra te melior pars Asiae iacet: Et cum litoribus maris, Europaeque sinum claudis et Africae, Dives censibus integris; Quos olim, stabili iure, fidelius Pendes ipse tuus tibi, Quam Fortuna daret fallere pervicax. Paucis accipe plurima. Si quid maius habes, quam quod es; omnia Uno sub radio tenes. Sin illud minus est; pauper es omnium. In puerum Jesum, et eius virginem matrem, carmen saeculare cantatum Calendis Ianuariis. Ode XL. Formosum, Pueri, dicite FILIUM, MATREM virgineam dicite Virgines: Dignatosque sonari Summis tollite laudibus. Hunc laetum foliis vertice consitis: Nam palmae virideis assimulat comas, Fragrantemque racemis, Et myrtha bene flebili. Illam nexilium stemmate siderum Orantem, et roseis tempora taeniis: Et stillantis inunctam Nardi divite spiritu. Hic vobis, Pueri, Chrysolithum dabit, Candentemque novo nomine Calculum; Vestris illa, puellae, Ridens annuet osculis. In Funere Serenissimi Principis Iohannis Francisci Caroli Utriusque Bavariae ducis; Serenissimi Alberti F. Primogeniti Ode XLI. Ibam te meritis, Carole, laudibus Exornare: sed, heu! versa (quid ominer?) In luctum subito dissiluit mea Abruptis fidibus Lyra. Vix ingressus iter, prata subiveram Ostingae veteris: cum mihi nuntius Fatum triste refert, et velut hostica Aureis cuspide vulnerat. Quos non tunc gemitus pectoris edidi? Ergo flende, iaces? Nec Cithara queas Admota tumulum rumpere floridum et Surdis Manibus eripi? Multis, ah, nimium flebilis occidis: Nulli flebilior, Carole, quam Patri. Is totam solita luce carentia Frontem in lumina contrahet. Nam quem non moveat nomen, et indoles Tam cari capitis? Cui pudor, et fides, Et morum facilis remperies, decus Rari miscuerunt ducis. Virtus ipsa fleat. Fige tamen modum Moerori, Genitor: desine funebris Iam nunc tristitiae, et pone tumentibus Tandem litora lacrimis. Praemissus placito Filius ordine, Non amissus obit: nec revocabilis? Seu luctum ingemines, seu querula Chely Tentem Fata recludere. Ac, si vera sequar, non redeat libens. Felix ille diem nunc alium bibit: Et laetus pluvias, atraque nubila Sicco ridet ab aethere. Ad Septemviralem Exercitum Serenissimi Ducis Bavariae. Ut D. Ignatium Lojolam Patronum militiae eliget. Ode XLII. Quo praesalimur, Teutones auspice? Divisa cuius nomine tessera Praefertur in castris Tribuni? Quis gladios acuit retusos? Martinus armis Pannonia favet: Se Ludovicus Francia devovet: Iacobus Hispanis triumphum, visus ego iaculator albo. Terrere Mauros , annuit, o tibi, Quicumque pugnas, addere praesides Divos memento; nec cruenta Sacrilegio gere bella ferro: Sed expiatam Caelitibus manum Committe fidens: ne Capaneus tuos Velis adorari lacertos. Impius haec male culta iactat Contemptor olim numina, fulmine Punita fixo, quod medius Poli Excepit, incumbensque scalae Ogygias super usque turreis. Quod si Patronum quaeris idoneum, Germane miles; deice Bistona Scutis Gradivum . maior illo, Cantabricis oriundus oris Lojola , fausti plenior ominis Dux eligatur. Scimus, ut edita In arce decertarit, ipsi In media quoque visus ira Laudandus hosti. Sive patentibus Conserta campis agmina rumpere: Seu murum, inaccessasque cauteis Egregio superare saltu Deliberasti: provehet insitae Virtutis igneis; et patulas viam Monstrabit ad portas sequenti Ille truces animos calore, Suique flamma pectoris imbuet: Contraque nimbos sulphure fusileis, Ac tela persultantis Hunni. Marmoreas dabit esse fronteis. At non volucri grandine saucios Curare nescit, vulnere tardior Et ipse quondam, Pempelone Genua Ducis feriente saxo. Ergo ferocem quisquis anhelitum Thoraco presso, vel galea trahis: Moturus in Suecos , prius Bel- troniadem venerare supplex. O cui recepto sidera militant, Ensemque Orion commodat aureum: Postquam sacramento solutus Emeritum, tua bella ferrum Cristasque et iras ponere laetior, Sacrata Magnae cingula Virgini In Monte Serrato dicasti: Si veterem propiore vultu Dignaris artem: da modo frangere Superbia Finni cornua: da fugam Cedentis ex pugna videre; Tergaque, pulvereosque tabo Faedare crineis. Sic Gedeon meis Scribere signis: sic spolium tholo Virtutis appendam, quod omni Teutoniae memoretur aevo. Consurge miles: sat precibus datum, Intende nervos, consere dexteram, Invade prostranteis Alanos, Et gladium cave ferre siccum. Inlaeta vergit Cantaber omnia. Secunda caelum praelia sospitat. Tu rite promissum tropaeum, et Munera cras referes ad Aram. Ode XLIII. De spinulo suo. Quod nec Psittacus audeat, Nec Phoenix patrii de cineris rogo Heres ipse sui neque Iunonis volucer gemmeus impetret; Audes, Delicium meum, Me turbare canentem imperiosius, Siren rustica, Spinule: Ales nequitiae dulcis et ingeni Seu furatus amygdalam Pennis cum repeto, stridulus emicas: Seu rostro digitum adpetis Infusum Citharae: nec sinis ultimas Primis iungere vocibus; Et quandoque tuam protrahis eclogam Seu te gurgite proluis, Et mox unguiculis molle fricas caput, Ut collo redeat lyra Et plumae veteris temperies metri, Concinno super aequore. Quamquam pectine dum comeris, annus est. Tantum forma negotium. Fluctus tot subigis, rursus ut excites. Huc, o noster, ades, nihil Virgati metuens carceris ostium. Non captivus enim domi. Sed saltu teretes per radios vago Lascivis in arudine En florem mylii corripe femina, Ruris innocuas dapes, At secura necis grataque fercula. Sic vivas avibus bonis. Post cum non rigido candida pollice Pennam vulserit Atropos: (Parcae et vestra secant stamina, si vetus Smyrnae fabula creditur) Componam violis mollibus, et sacris Funus Pieridum rosis, Addam perpetuum serta virentia: Donec Melpomene soror Parnassi riguis collibus inferat. Ad Julium Tamerinam. Ephebo Aulae conditionem et officia sectanti; animi demissionem commendat. Ode XLIV. Quando sors montem tua scandit altum: Ne tamen valleis animus relinquat, Tutus in plano, Tamerina , vives: Tutior imo Qui serit iacto per imane plausu Aeris campos, stolide laborat. Auream messem licet ex novali Speret Honoris: Fallitur. Numquam levis aura semen Tale maturat Iolio remistum Dedecus crescet, vel egens opimae Laudis arista. Certius falcem iacit imperanti Terga submissus. Metet ille pulcras Gloriae cristas, cui nulla toto Vertice surgit. Ad serenissimum Principem. Albertum Sigismundum Utriusque Bavariae Ducem. Cum electus Coadiutor in Episcopatu Frisingensi renuntiaretur. Ode XLV. Laus vitae Pastoritiae. Et ante Phryxi nobilis aureum Vellus, sorori non bene subditum, Balantis increvit per agros Cura gregis, numerosa censu, Secura vitae. Nulla beatior Pastoris aevo, nullaque tutior Fortuna, quam Pax, serena Pura Quies comitatur aura. Non Martis illum classica, non fori Terrent severis limina iurgiis. Urbs, solitudo magna: totus Orbis, ei nemus explicatum. Stat in viretis Curia mitior, Curasque pellit litibus invia. Evincit umbrosum cubile, Herba tenax redimitque somnum Hic Solis arcum vitat, et imminens Telum retundit: dum rota fervida Declinet a fagis, et altos Vesper equos moneat relabi. Ipse in lacertis vel salicum iacet: Vel lene sacrae propter aquae caput; Nullo lacunari gravatus, Nec subitae metuens ruinae. Dapes intemptas fraga rubentia, Spumansque presso lacte coagulum: Hoc, praebet uber; ista, tellus Sponte sua, nec avara doni. Silvanus unum numen, et unicum, Et exiturum cum grege candido: Simul liquenti cana rore, Arva madent, animosque tollunt, Qua pinguis humor praefluit Isarae. Heic iam calore cedere, iam pecus Mersare pellitum secundo Amne iuvat, pavidaeque foetum Praeferre matri. Clarius interim Ventis loquuntur flantibus arbores. Quercum salutat prona quercus, Contiguam soror alnus alnum. Aves amico foedere consonant. Exercet omnis filia carminis, Quod matre nidorum docente, Mane novo didicere rostra. Si vera lactant gaudia; talibus Priscos opinio deliciis avos, Quamquam tenerent summa rerum Ad pecudes potuisse cogi. Pascebat agnos alter Adamides, Vocalis Abel gloria sanguinis. Ducebat ad fonteis, decora Quem nimio faeies Rachelis Amore torsit. Cuique Deus sua Semper cupido est. Ille bicornis Gener Labani, cordis aestum Aestibus opposuit diurnis. Formosa merces! o quoties sibi Desponsa flagrans, praemia, dixerit Cum sera nondum nox subiret; Ite domum, saturae bidentes! Quin ipse Moses ludere fistula, Moses avenam scindere disparem Norat, suos pavisse felix Et soceri Raguelis hoedos. Dicam et Davidem saepe sub arbuto Distenta caprarum ubera regiis Pressisse palmis. Ille canna Menalium tenuare ventum Solers, amoena scilicet ecloga Fallebat horas: non ideo lupos. Arcere segnis, tam leoni, Quam rapidis metuendus ursis. O ergo Magni Nominis Infulam Sumpture, Princeps: cum tibi fertilis Frisinga silvarum comantum, et Irriguo pecorosa saltu, Pastoris ingens annuerit pedum: Alberte Sexti, pasce tuas oves: Ne sit pudori, languenteis Impositas humeris tulisse: Neu viperinum pellere vividis Morbum scatebris. Hoc quoque Carolo- Mannus sub exemplo perennat, Et patriis celebratur oris. Iilum Menalces et Corydon adhuc Thyrsisque cantant illius inclytum Florere nomen Celta vidit Siderei foliis in Horti. Dum stant virentis Taygeti iuga, et Nullius Amyclae collibus invident: Illum Palesque, Panque, et omnes Arcadiae sonuere montes. Sed et tuarum germina Cedrinis Laudum Philagnes et titulos libris. Iam notus incidet; regenti Parthenios tibi qui sodales. Praelusit olim forsan in Italis Cantatus odis serta merebere Romana: supremusque Daphnis Purpuream dabit ire lanam. Ad Josephum Castulum. Fastidire se, quae vulgus appetit. Ode XLVI. Est et nescio quid viti In rebus nitidis, et phalerae movent Et cristae mihi taedium. Delectant aliquos cymbala Gloriae, et Splendens murice pagina: Ut ne vota quidem dissimulent sua. Gratos clam iuvat alterum Venari titulos, et resonantia Famae murmura tinnulae Laudari fugiens, non renuit, cupit: Atque hoc ni facias, furit; Solers insidias, pulchraque retia Claro tendere nomini. Frons atrox patulis obstat honoribus. Nec lenocinium foras Mittit, cauta sui. Totus in intima Mentis sede latet procus Sunt, quos non dubiis utile cladibus, Delatoris onus levat, Observant alios, ut faciant nefas Formosum pueriliter Buccis res agitur non mediocribus, Argutoque silentio Gaudentem populo vendere classica, et Caeli non humileis minas: Nullis dimoveas conditionibus, Aeternum cochleam suae Haesuram Cathedrae. Fervidus Imperi Plureis fascinat ambitus, Huc fingit faciem, navigat huc cliens, Ventorumque rogat patrem: Ne praeter gracileis ullus Etesias Salso spiret in aequore. Naxon rector, io, sic placide subit, Clavum vertere callidus. Portum tangit, io Fata bonae spei. Votorum reus hinc ligat Malum et pampineis carbasa floribus. Ara in litore sternitur, Mactaturque caper victima Libero, Inter festa celeusmata. Atqui non ego sic. Praefero, Castule, quernam sedibus aureis. Tanti sit solium, et flebile suspici? Et claves madidae mero. Spes ignobilium lubrica mentium? Et post velivolos metus Mendicata, mari stante, triennia? Fallax cede Potentia, Morosisque scatens Pompa negotiis. A Curis habitem procul, Numquam sollicitus sceptra capescere. Subdi velle, placet.regit Rex, Caesarque sui. Qui bene paruit, Tanto latius imperat; Permittitque Deo credulus omnia Enthusiasmus. Auctor prope Cairum, conscensa primae magnitudinis Pyramide, veterem novamque Aegyptum contemplatur. Ode XLVII. Vestro, Camoenae, vester in ardua Tollor supinus munere culmina: Aurasque paullatim et tenaceis Scindo vias, subeunte vento. Quis iste currus? Iamque adeo super Praerupta totum despicio novus Stylita regnum. Dulcis, io Prodigii geminata crescit Tanti voluptas. Intuor eminus Remota longe, tamquam oculis prope Ingesta nostris. Cuncta cerno: Posse datur numerare vicos, O Tyberi, cessa Pyramides tuas Iactare Nilo Roma nihil, nisi Collata verrucas, et arceis Exiguas habet: inque September Erecta monteis, sic quoque vincitur. Nil Adriani proficit, aut Titi , Magnique , Traianique moles. Conde tuos pudibunda, nanos, Quos intulisti moenibus Ilia. Immane structis alta Gigantibus Contemnit Aegyptus columnas: Et trepidis caput invidendum Immittit astris. Quem pedibus premo, Subiecta late despicit, et procul Auras ab humano recessu Mons lapidum fabricatus intrat. Hinc si sagittam iecero missilem, Labetur intra pyramidis pedem: Et quae cadit proiecta cono, Non feriet tamen umbra campum. Quocumque mentis lumina quattuor Intenta Mundi conicio plagis; Arcana rerum se novarum Et veterum monumenta pandunt. En, illud alti nominis est mare Ab usque Erythro Rege, celebrius A Mose factum: cum recessus per medios sua castra duxit. Hinc molle marmor stabat euntibus Turmis et illinis: nec refluo prius Suspensa miranteis per auras Moenia detumere ponto; Signum tremendae quam Thetis horrida Virgae notasset tum vitrei freto Labente subsedere muri: Inque caput pharaonis uno Mersum ruerunt fragmina gurgite. Viri sequentes Isacidum ducem, Equique et armati profundis Fluctibus interiere currus, En, illa magnae rudera Regiae: Quam Lagus Auctor, quam Dionysius , Et vanus Auletes et ingens Incoluit Ptolomaeus olim. Hic, qua tepentes luxuriant aquae, Et ripa stratos marginibus toros Inducit, herbarumque molleis Accubitus; Cleopatra quondam Vixisse fertur. Nil opulentius Sol huius Aula viderat aurei Fulsere postes lata crasso Trabs ebeni radiabat auro; Aureum lacunar. Sparsus in atrium Gressus achates impositos tulit: Testudo mensas, hae smaragdum. Tota Domus elephante secto Candebat eheu! Non iterum fleat Xerxes , ab alto monte volubilis spectator aevi. Quanta nubes, Omnigenumque hominum procella Passim in plateis volvitur, unico Perdenda seclo! Nunc ubi sunt opes Tantae, renidentisque bacas In pretium iugulata vini? Ubi procacis sunt Ptolemaidos Villaeque et horti? Gemiferis ubi Laudata venis prisca Coptos , Et veteris facies Abydi ? Perenne nil est, Arsinoe ferax, Dives Syene pulcra Diospolis. Bubastis alta, docta Sais. In tumulos abiere pulvis Chordae sonantes Memnonis et Magus Obmutuerunt: Vos quoque Tentyra, Iacetis in palmis sepulta. Vix superest meminisse vestri. Franguntur aevi dentibus omnia, Memphis, Cairo cessit et haec ruet, Et urbs Alexandri per orbem Clara tuis, Philadelphe libris. Quippe et Colossis excidium sua Decrevit Aetas, innumerae iacent Urbes, supinatis humatae Turribus: antipodesque silvae Deicta cum radice cacumina Stravere terris. Nulla Melampodes Pelusiotae, non caducis Ulla fides scopulis habenda. Haec ipsa Rupes cui prope sidera Insisto, vana Sisyphis manu Exstructa saxis: fracta demum Mole sua Pharios ruina Insternet agros. Quis furor est, levem Odisse terram, et funeribus grave Onus superstruxisse, peius Ut iaceas? At enim loquenteis Audire Boios et videor mihi Videre portam mobilis Isarae. O macte Vates in Canopo Tot populos fluviosque latasque Emense terras. Me subito mea Mens ex remotis finibus ultimae Reduxit Aegypti Monacum. Quam celereis habet illa pennas! Ode XLVIII. Illusio poetica. Quis meum supra caput urget auro Illitus pennas? Quis Ephebus astris Concolor, nexam mihi cumque fingit Ferre coronam? Ille diductis revolutus alis Ter quater plaudit: taciteque propter Verticem lapsus posito renidens Stemmate fidit. At simul vano manus ausa motu Tendit in laurum; fugit et cachinno Lene succusso Puer ales Eluctatur in altum. Quisquis, o nequam puer, inficeto Me ioco ludis; quod habes, habeto Munus, et serva tamen ista numquam Serta petivi. Non minor vates ideo canendus: Si, quod attondent folium capellae, Vile contemnam: nec amicta circum Tempora gestem.