Poemata Machine-readable text Balde, Jacob Balde, Jacob XML version, markup prototype, Dec. 1999 Hotz, Stephan markup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ bald1 baldepoemata1.html s002.html baldepoemata1.xml bald1/jpg html Köln: Busaeus, 1660

Regeln fuer Texterfassung 04/2000

not necessary

 2004 markup typed text - structural tagging completed - semantic tagging completed - no spell check 01/2005 Ruediger Niehl markup titles corrected for Books 1-7 05/2007 Reinhard Gruhl markup some corrections inserted Jacobi Balde e Societate Iesu Lyricorum Liber Quartus. Ad serenissimum et potentissimum Principem Maximilanum. S.R.I. Electorem, Com. Palat. Rheni. Utriusque Bavariae ducem. Ode I. Omnia a divina Providentia pendere et gubernari. Unde haec dierum certaque noctium Vicissitudo? Quis vaga nubium, Solemque, palanteisque stellas, Et volucreis moderatur horas? Hiems tepenti Vere resolvitur. Succedit aestas et gracilis Ceres. Quam pulcer Auctumnus racemis Induit, a Borea fugandus. Quo tanta motu Machina vertitur? Quis gyrat axem? Quis refluum mare Seducit, aurigante Luna Oceani docileis recursus? Legam sequuntur cuncta Deus, Deus Mundo supremus praesidet Arbiter: Et vallat, o princeps, abyssos Consilio, tumidosque librat Fonteis aquarum! Providus imperi Fluenta ripis, litoribus freta Coercet immetatus idem, et Acre tuens, placideque fortis Humana torquet numine consono Ubique praesens. Ille vel attrahit, Vel frena subterfusa laxat. Ille vices et utramque sortem Dispensat Orbi: Terrigenum metus. Curasque, spesque et regna vagantia. Somnumque Chaldaei tyranni Fatidicum, statuamque; quanta Fulgens metallis versicoloribus Futura, formosoque totam Terruerat Babylona monstro. Qui cuncta certis secula fontibus, Argenteumque, et ferrum, et aureum Derivat in terras; serena Ille tuos, animose, zona, Septemvir, annos temperat, ac suis Educit astris, ille recentibus Antiqua commiscere solers. Incolumem per acerba rerum Ac laeta duxit. Cum modo prospera Parcens fervere dilueret: modo Afflaret aura mitiore. Ille tuos tremefecit hosteis. Elusit astu, turbine reppulit, Prostravit armis , obruit ignibus. Delevit undis et frementum Scuta virum galeasque mersit, Aequanda Cannis tristibus Appuli Wimpfena vici, proluit in putreis Paludis algas luctuosa Turlaeiae monumenta cladis. Damnata nigris nunc quoque Daniae Luthera fastis, incaluit rubra Spumante Cimbrorum cruore. Relliquiae, sub opaca noctis. Stagnum remissae visere patrium, Formidolosis horrida matribus, Natisque narravere bella. Et viduis miseranda lectis. Haec dico vates: magna sonantibus Plerumque buccis spes tumidae crepant. Disrumpit inflatos vapore Immodico vapor ipse folleis. Sed ista cursu iam medio fores Periculosas vix patefecerat Ianus Bohemorum: et micabant Castra tuis Alemanna Rhombis. Pragensis ex quo perfida futili Vexilla fastu Regulus extulit: Sub Martis alternante fluctu, Quam varios superare casus Virtus adegit! Qualis in Herculem Noverca Iuno totque sequacium Inventor Eurystheus laborum Incubuit, duplicare fessus Portenta servo. Dux eadem manu Fudisse felix, ordine singula; Nessumque stravisti, et Leonem Degenerem, ignivomosque tauros; Hydramque viasque ore nocentius Lerna venenum spargere viperas. Rupta est inaequalis catena Tot scelerum, pereunte nodo . Quae summa mirer? Grandibus excidit Antaeus ausis Balthicus, excidit. Terramque maternam negatum est In Lycio tetigisse campo. At Cacus Egrae, bellua saevior. Toto momordit pectore lanceam. Caede ruens satiavit iras. Cuius latenti praescius ariete Olim monebas imperium quati. Fraudeis odoratus coquentis Dira, superciliique nidum: Sub quo tepebat molliter abditum Implume Crimen donec in aera Surrexit ales, et tremendum Rupit atrox Basiliscus ovum Tunc certa demum, tunc monitis fides Delata veris tunc sapientia Calumniantum per procellas Largior, invidiaeque spissas Candente nubeis emicuit coma: Vulgoque prendi substitit obvia Ambabus ulnis. Hac eadem Difficileis secuisse doctus Vias reluctantum et cuneos, magis Inclaruisti; semper ab improbo Livore, Fortunaque maior. Cos fuerant inimica tela. Dolore fortis saepe premi potest, Quandoque flecti; non tamen opprimi. Salicta vix contracta cedunt: Palma suos levat alta ramos. Non negliguntur, quos bene negligit Numen probandos: si modo vulnera Ferant silentes, seque duris Non metuant aperire Fatis. Resolve mecum tempora Maxime, Unaque confer lapsa fluentibus. Accendit eventu secundo Oppositus color ater album. Declivis aetas iam super addidit Bis quinque Lustris sex Trieteridas, Integra, nec succo, nec omni Flore carens. Iuvenile sceptrum Adhuc fatiges, quamlibet improbam Molem negoti frangere pertinax, Hostes peremptum, iamque dudum Exanimem voluere: vivis, Tantoque vivis laetior, hostibus Messis sub umbras. Trudere patria E Sede tentavere; regnas, Inque Tuo spoliare victum; Victoriarum crevit adorea: Truncare vafris militiam dolis; Sed cauta bellatrix aperto Frenigerum volat Ala campo. Suecus subactum credidit; emines: Caesum; triumphas: Qui sibimet tuam Praesagiebant nuper Arcem, Nunc humili tumulantur urna. Pars fixa plumbo; pars fluvii vadis, Pars hausta limo; mortibus impares, Pares catervatim sepulcris Funeream subiere fossam. Ex his fuerunt, qui violentius Nefas professi, cuncta paraverant Miscere flammis; flamma sedit: Quanta patet, populare terram. Fecunda turget messibus annuis: Vastare caesis oppida civibus; Servata, splendorem recenti Congeminant veterique muro. Emuniuntur diruta fortius. Nova exstruuntur. Protrahimus focos. Ornemus aras templa Finnus Sacrilegio temeravit ungui; Formosa celsum plura levant caput. Tutela Magnae Virginis in Foro Accessit Urbi, damna prosunt, Cum Superi statuere lucrum. Quidam et profundis morsibus erui Boiam petebant stirpicus arborem? Accrevit immortale pomum: Diminui radios Honoris; Novo coruscas; stare Potentiam; Ultra cucurrit: ne iuveni quidem Optabat Heidelberga prolem; Mira fides, novitasque rerum! Solatur heres bisgeminus senem, Patremque fecit. Iam tibi discutit Curas, et aetatem coronat Viva tener rosa Ferdinandus. Iam Frater audit: iam quoque Castori Pollux adhaeret. Iam lepidi fluunt In verba risus: iam pererrat Parvulus Aemilianus Aulam. Ad Martem. De serenissimi Electoris Aula, et Munitione excitata Monachii. Ode II. Surgamus. Umbras vespere Iulio Sol longioreis proicit occidens. Qui saepe, quamquam non sagatus, Bella cano tua, Magne Divum: Ausim et resertas sulphure fistulas Lustrare tecum, et moenibus additas Turreis, coronatisque vallum Turribus, et scopulos minanteis. Hac exeamus Mars, ubi fulgurant Augusta summi tecta Palatii. Quam Fama claravit per Orbem, Haec Bavari ducis aula. Sedes Regnantis ingens, sed domino minor. Si curiosis in penetralia Nunc detur accessus, pudebit Te Rhodopes et euntis Hebri: Altaeque posthac culmina Patriae Iactare parces, victus ab aemulo. Splendore Naturaeque, et artis Ingenio variata miro, Intus coruscant omnia crederes Terrestre caelum sunt laquearia Accensa stellis, et comanti Picta tremunt anaglypta fulvo. Calcatur album marmor, et Itala De rupe caesum: quod solido rubet Cruore, ramosis virenteis Quod maculis imitatur herbas; Iuxtaque guttis nobile lucidis Irritat ostrum, sanguineo lapis Imbri columnarum renidet, Lana velut medicata tinctus, Passim Myronis signa Corinthio In aere vivunt. Plurimus ordine Stat Mentor, et felix ubique Parrhasius simulacra fingit. Squalent et auro singula regiae Distincta pulcra lege cubilia. Spectator obtusus metallo, Atque acies stupet icta flammis. Movi salivam nempe: refer pedem, Gradive. tune huc protinus ingredi Tumultuoso cum fragore Aeripedum? Prius arma pone Scythamque vultum. Forsitan offeret Occasionem commodior dies Tantisper extra, donec aer Lene favet, spatiemur urbem. Vides: ut altis cespitibus iuga Immane crescant: utque coerceat Faragro decliveis arenas, Gramineo nemorosa morsu. Hic mollis aequi planities soli Iacebar olim: nunc caput extulit Erecta moles, et viarum E trivio negat una dici. Calcanda soli semita militi, Hac, calle trito rectius ad Forum Ibatur, atqui, stante Porta, Nunc remoram nociturus hosti, Obiecit in se flexilis ambitus. Horti feraces hic olerum forent; Ni clivus assurgens remosset. Arboribus procul esse iussis. Queis unda vexit mite gelu locis, Fontis remoto pumice, saxeus Dependet umbo. Dic triumphe! Quanta tuis, Dominator Aemi, Accessit intra tres hiemes opum Rebus supellex! Durat adhuc labos, Et fossor ut circum repertis Stagna fluant latebrosa venis: Tentatur humens terra ligonibus. Sed en Tonanteis urbis aheneos: Iam fulmen e pinnis minantur. Quisque sua statione certam Servat fenestram, praetereuntibus Torvus videri. Vade, age, et ultimis Haec nunciaturus Batavis, Plaude redux habitabis aulam. It, torta qualis fune phalarica Discindit auras qualis in aere Succensa, cursu taeda longum Corripuit stimulata sulcum Ode III. Quid est Monarchia. Nisi triplex suspirium Obtinendi, retinendi, amittendi. Auctor politicam sententiam, in Aula serenissimi Electoris Maximiliani, superne tabulato inscriptam expendit. Humana si mens arbitrio Dei Contenta, rebus sciret in asperis Laetisque caste ferre sortem: Quam placido frueretur aevo! Nunc rapta postquam pectoris impetu, Permisit omni frena licentiae, Ausura, quodcumque est, et ausa; Quam furiis agitatur atris! Mortalis audax horrida perpeti Amore lucri, prodigialiter Lascivit; impulsusque Diris In vetitam ruit usque praedam. Suspiriorum quis modus est trium, Quae finis? Eheu! quaerimus omnia Tristes, et amittenda rursus Sollicito retinemus ungui. Exempla passim summa petentium Vesana sudant: cum tamen omnium Mensura Fatorum, et movenda Stare diu negt urna summis. Seu more teli iacta Cydonii, Seu nixa pennis vota supervolant Et concupiscentem sequuntur Usque suis poterat quietus Xerxes et omni tutus ab ambitu Haerere Medis; ni Lacedemona Stultis lacessivisset armis; Plura avidus rapuisse, quam quae Fortuna posset concoquere, et fames Tanti Leonis. Termopylas supra Grassatus. Aegaeumque pontum, Rupit Athon petulante bello; Marique, nomen qua Nepheleias Mutavit Helle, supposito pedes Velut pavimento choragus Insiluit, numerum quadrigarum Aequans carinis fluminibus sitim Minatus eheu, perdidit omnia. Sceptrumque, remosque, et flagella, Exsul, et ad Salamina victus. At quem superbinominis Hybrida Superbiorem Bucephalus tulit; Post terga contempti relicta Sede Patris. Macedumque terra: Et solis extra currere limites Conatus omnem vertit ad Aeolum Inflata grandi vela fastu. Seque sequens, fugiensque retro. Iam Bactra suis iunxerat ultima, Taurumque montem Persepoli; tamen Ultra tetendit. Sogdiana Altior inferiorque Petra, Devexa Mundi, trans Arachosiam, Gangemque, Indum, quaerere navigat. Pulsatur exsternata Tethys. Oceani domus ima mugit. In puppe prostans ille remugiit: Suique clausos Oceani cava Refudit aestus, et procellas, Pectoris immodici vorago. Fixisse metam debuerat, nigro Cadente Poro, qua fluit, ac iacet Torpetque, debellarat Orbem; Non satiat tamen unus unum. Habere partem non voluit: pudet. Servare totum non potuit: dolet. Eheu! volaturum per auras Testa premit, cohibetque saxum Ridentis intra sex figuli pedes Hic ille, parvo funere, cogitur Devicta Persarum cubare Purpureus super arma praedo. Ferox in omneis nec sibi parcere Libido novit, nec nisi mortua Pacatur immensas habenti, Semper opes mage sunt timendae, Quam respuenti mole ruunt sua Maiora iusto saepius et Ducum Enses, adoratique vultus In mediis crepuere flammis, Tam dives ullus, non puto, vixerit, Qui nollet Iro pauperior mori: Nec pauper obrabit sepulto Ditior occubuisse Croeso . Caelone tectus non tegitur satis, Quam vis humetur nudus, et algeat? Exaggerata si trophaeis Dedecus est caruisse terra: Quam Caesar olim quam subiit scrobem Pompeius ingens? Insatiabilis Uterque possessis; uterque Caede madens, vomuit rapacem Honoris Umbram, tot coeuntibus Flagis in unam procubuit socer: Gener Photino praeda factus, Proram anima fugiente pulsat. Utcumque dulci Gloria perfurit Venas tumultu, torquet amarius. Corona tot gemmata curis, Plus aloes habet, anne mellis? Ad Divam Virginem Dominam Auxiliarem, in campo Augiae Monacensis propitiam. Cum ad eam sub adulti Veris initium inviseret. Ode IV. Intermissa diu redi Virgo, Davidicis edita Regibus. Longi dedecus otii. Brumarumque sub hac triste silentium Compensabimus arbuto, Iam Veris comites aera temperant Excussa nive limpidum: Et secum volucres in cavea ferunt Ridenteis hiemis fugam. Sopitae fluviorum evigilant aquae, Pulsis noctibus algidis. Rumpit prata tepor: luxuriat suis Emissum stabulis pecus. Iam florent salices scissa recens tuis, Virgo, serviet usibus, Exempto viridis cortice fistula. Nam cui ludimus alteri? Aut quae Nympha cani dignior altera? Tu mundi lepor, et decus, Blando concilias omnia foedere: Terraeque et pelagi potens, Semper vota bonos ducis ad exitus: Numquam credere quae soles Periuri levibus ludibriis Noti. O moestis columem Reis: O tranquilla quies, et pereuntium Quo te cumque vocant preces, Opportuna salus! Nos quoque caeteri Templis Indigetes iuvant. Sed non tanta fluit vis ab origine, Et quandoque trahit vadum. Apparent mediis tubera rivulis. Fons, Virgo, tuus effluit: Et vasto pelagus circuit ambitu. Sunt Divi, quibus agmina Conspectis fugiunt pallida febrium; Fractae dissiliunt fore, Obstrictis cadunt vincula brachiis. Hunc serpens timet ebria; Illum funereae pestis anhelitus: Hic et manibus imperat. Functosque e tumulo tollit ad aethera. Metam quisque tamen suam. Caeli Cursor habet; certaque limite Arcto iugera contrahit. Tu commune bonum: tu sine termino, Sedi proxima Filii, Immetatusque ager sufficis omnibus. Cunctis, tu Dea, Publicae Aram laetitiae pandis et auxili. Ad amplissimum Virum Jo. Christophorum Targisilium. Regis et Tyranni discrimen. Ode V. Regem non solito nomine Villicum, et Hortos Regna voces, Targisili, licet Nam fecunda Coronae Sunt Alvearia Civium. Cives mella sub his his condere seduli, Fingunt Daedalea divitias manu: Et, ceu floribus Hyblae, Gratis mercibus incubant. Quantus, nonne vides? Urbis apes labor Exercet croceum pulcra simul diem, Sparso rore per herbas, Mater Memnonis extulit. Iam tum mane strepunt: iam vagus artifex Et fervens operarum, involitat thymis: Iam cum coniuge ceras Stipat non sine foenore. In censum vigilant omnia quaeritur Semper dulce lucrum: cuius ordor bonus Ex re qualibet afflat, Et nareis animas trahit. Hinc sugunt pretiosum unguen, et allinunt: Quo postquam madidi tecta repleverint, Plenis annua cellis Vectigalia profluunt. Rumpuntur liquidi viscera glutinis. Perlustrata suas fundit opes domus. Flavi iura tributi. Sceptris excutitur Favus. Refert, quis laticem nectaris eximat. Saevus pastor Apes mactat et Alveo Totum diripuit aurum, Sternens moenibus incolas. At rerum sapiens Corycius senex, Iussis in sobolem vivere posteris; Mellis parte relicta, Seponit reliquum sibi, Concessoque Deum munere vescitur. Seu spumam indomiti frangere Massici Doctus; sive lagenam Mensis addere rusticis. Nunc agnoscere te Targislili , reor Discrimen gemini nobile Villici. Primum, iure Tyrannum; Regem dixeris, alterum Ad serenissimum principem Albertum Sigismundum, utriusque Bavariae ducem, Ode VI. Etiam minima curanda esse. Parvis maxima stant principiis, ac pariter iacent. Primam tolle casam; et sustuleris moenia Patriae. Qui rivus minimo montis aquas haurit ab ostio: Post multas hiemes, cum gemitu pontificum ruit, Arbos vela ferens, virga fuit: nunc maris hospita Nubeis ingreditur: se cumulant omnia tempore, Tam belli mala, quam pacis opes: qui bene providus Non spernit modicum, sive sago, sive toga; sapit. Ad Laurentium Adonem, hodie vivendum. Ode VII. Ulvis, an differs leve munus aurae? Sed spei telam male texis, Ado: Fila cum vitae Lachesis peractae Scindit et aufert. Curta sub terram properatur aetas. Quae dies non est homini suprema, Alitum ritu volat, et sagittae: Ultima stabit, Durat in Fatis, semel interire: Durat hoc unum subeuntis ipsi In sinu causam geniale Mortis Semen habemus. Ille naturae sociata nexu, Corpus hoc instar comitatur umbrae. Vesperam vivis? Fit et umbra maior: Denique vera, Qualis effosso graditur sepulcro. Qualis et Maneis levis inter errat. Ter fuit praeceps, hiemante barba, Nestoris aetas! Mansit extremum solido rigore Curva: nec primum potuit reflecti Nestor in florem, tremuloque fossam Vertice plausit. Frangimur tandem puteo frequentes Urcei. Si sum tibi consul, Ado; Protinus vives: mala lux sequetur: Optima nunc est. Ad Thomam Marinum a Suecis vulneratum et spoliatum. Ode VIII. Non si Deorum exercitus insolens Increvit astris, propterea caput Subduxit Atlas; et gravatum Questus onus, petiit levari. Ferenda moles: dones in Herculem Caeli columnam sidat idoneam. In te resistentem minaci, Cuncta licet ferat arma contra; Fortuna nullum ius habet improba. Nam nec beatum, nec miserum facit: Sed esse, congressu repertum Detegit, opprobriisque vexat Tunc, cum subegit. Cui potuit semel Nocere, numquam magnus erat. potes Felix haberi; si, Marine, Quae tua sunt, aliena credis. Omniparentis Naturae iusta querela adversus ingratos mortaleis. Ode IX. Nuper ad Fontem Dryadum sedebam: Qua virens silvis aperit theatrum Faunus, et ripas sinuosus amnis Isara plangit. Heic inumbratum nemus intuentem, Alloqui moris inopina ramis Coepit, humana mihi cumque visa Maior imago: Celsa turritum caput, alba crines Hinc et hinc sparsos, inarata vultum Vomere aetatis subigente rugas, Nuda mamillam. Scribe, Boiorum, mea cura, vates: Scribe, clamabat, sacrate monentis Iura naturae, memorique fago Sculpe Querelam. Vox erat, qualis resonans aquarum: Cum suas Ister pelago pruinas Miscet, et primam gelidi salutat Gurgitis undam. Stulta Gens: semper cupitis negata. Hic gruis collum petit, ut saginam Latius tendat: puer iste nasum Rhinocerotis; Alter et pennas alius natatum Daedalo praefert, agilique cerae. Ille cornicis tria poscit annos Secula passae. Seu Rheam dicant veteres Achivi Sive Iunonis mihi nomen aptent; Sive Lucinae gravidas levantis, Sive Cybeles: Displicet, quidquid statui profanum Dona fastidit male nota vulgus: Millies dignum sua, quae precatur, Damna mereri. Si petis collo gruis helluari: Litteram motis quoque pinge pennis; Excuba noctu, patiare telo Denique figi. Disce, cervinae cupidus senectae, Praeda venantis fieri, canumque Lusus; et saevas hiemes sitimque et Cornua ferre. Quae simul iunxi, male separantur. Siquis accepto bene novit uti; Dante me, cunctis licet esse laetis, Esse beatis. Quod genus fingis tibi, quam parentem? Falsa nimium lapidum propago Iacta post tergum gravidaeque lactat Fabula silvae! Sparsa Getuli super arva campi Saxa fecundis caluisse flammis: Dispares quassa nemus edidisse Ilice foetus. Post rates mersas, ego Pyrrha vivas Imbui rupes. Ego Quercus illa: Cuius ex vero cecidistis omnes Cortice ventris. Furta mentitur Scythica Prometheus Valle confixus: meus ignis ille. O mihi quanti, soboles, stetisti ex Aethere rapta. Additus Caeli Superumque fomes. Ne qua pars vestri foret impolita; Principem limum, meliore lima Ipsa polivi. Quippe suggestus radiat comarum. Fronte sublimis facies coruscat: Os et erectum facili tuetur Sidera motu. Nescit, heu, nescit sua vota Momus, Quisquis optat vitreis videri Pectus e costis, sua nolit ipse Septa patere. Una, mortales, data lingua vobis: Unde stridentis subito bilingues? Integros vitae genui, nec ulla Fraude nocenteis. Iam quotus primae similis farinae? Nemo non saevit, timet, ardet, odit. Mugiunt tauri, video leones, Terreor ursis. Quanta vindictae rabies ab imis Aestuat venis? Quid amor peius? Aut quid humanas cumulante caedes Tristius ira? Insuper nullus modus est habendi Magna vix pusam puerumque parvas Regna post cunas capiunt: nec unus Sufficit Orbis. Sciveram coctos nimio vapores Sole dum splendent oculis nocere: Hinc nigris auri radios cavernis Provida texi. Tecta fossores avidi metalla Scire scrutantur; penetrantque ad imas Montium valles procul et feri Suburbia Ditis. Quid furens in me Venus et Lyaei Thyades peccent, taceo. Pudendas Ipsa speluncis, aliaque nocte Obruo noctes. Ut genas servet, liquidamque vocem, Floridus Musae puer e virili Tunditur sexu, Phrygii sub ictu Victima culti. Proh pudor! quo me fero cumque, secta Troas occursat, Catamitus aulae. Stant anus hirtae, fidibusque motis Molliter hiscunt Virgines ut se violenter ornant! Nostra vix ullam satiat venustas. Pulchra, concessam maculat veneno: Foeda, negatam Attrahit fuco. Quota, dic, puella Non emit vultum? Quota me, meaque Dote contenta est? Colitur, forasque e Pyxide prodit. Plura lassatam memorare taedet. Opprimor monstris. Quid enim nepotum Luxus intactum vitio reliquit, Aut quid insanum? Cerno currentes, velut astra, mensas Volvier circum; madidosque nardo Flante convivas, et odoris imbri Tingere crines. Sordet in Maio rosa: quam December Protulit, fragrat. Glacies paratur Ad sitim: naso rubicunda Bacchi Stiria pendet. Ore caelato salientis hirci Pressa Setinis fluit uva prelis. Quae Capri libant, cava sunt et ipsa Pocula capri. Faginam nullus sibi sumit ansam Plenus Auctumno rapitur smaragdus. Cyprium gemmis bibitur merum Gemmaeque bibuntur. Altius tectis pumili Laconum Marmor attollunt. Lacus in cubili Vitreo fumat, volitantque supra Culmina silvae. Caedit iratus mare Rex flagellis: Tergus urenti sua tela Soli, Aeoli buccis colaphum minatur, Et mihi fustem. Quo ruis, curvum pecus, o pusilla Portio terrae? Tibi sic origo Excidit testae, cinis et favilla et Ventus et arva? Heu, parum tuto vetitis inhaeres, Meque contemnis, male sana proles. Cur ad occasum properas ab ortu, Marte relicta? Testor aequaevam Themin, et sequentem Crimen a tergo Nemesin: Dolebis. Has time iustas, memoresque fandi Atque nefandi. Haec ubi moto Dea fata luco: Tristis in sese penitus recessit. Ast meum canis rigidus caput Circumstetit horror. Ode X. Queritur Auctor, fertilissimum Aegypti Regnum Turcis servire. In Regna Mundi prima Pharos venit, Peculiari nobilis indole, Circum iacentem ridet Orbem, Seque clepit pluvio Tonanti, Et usitatis legibus eximit. Non illa supplex sternere nubibus Dignetur Aram; quae caninum Ante Deos venerata dentem, Praefert Anubim tergemino Iovi. Certo sed anni tempore fertilis Rigatur exundante Nilo, Inque soli gremium solutis Lactescit undis, iugera crederes Remis arari. Spicea mox solo Se fundit ubertas, et agri Flavicomis strepuere culmis. Seu magna ventis pabula flantibus, Colonus Amnis carpit, et aestuat Fervente Cancro: seu latentem Multifido bibit ore brumam: Et rursus haustae prodigus, evomit Scisso tumentis divitias sinu: Simul recenti sole spira Menta putris caluere terrae: Natura vix plus Oceano parens Indulsit ipsi. Sed, quibus influit Fecundus humor? Cui propinat Omnigenas, age, Nilus undas? Ut nulla constant Regna sibi diu! Olim ferendo sub Latii iugo Sudavit, et strictas Canopus Ausoniae tremuit Secures: Donec revulsam Mars Othomannicus Praedam tributis apposuit suis. Heu, Delta famosum Trigonae Thracibus asseritur Figurae! Thracesque aristas nil Iovis indigas, Et viva stirpis balsama colligunt. Europa quanticumque nasi, Non fruitur tamen hoc odore. Insurge tandem Martia Romuli, Contende Pubes, eripe Barbaris Opima glebae: Turca semper Possideat melioris usum? Ad Mathiam Cervum, Tribunum Belli, Alsatam. Cum Monachium transiens, in Belgium tenderet. Ode XI. Disciplina Castrenis. Paucos videmus surgere Tillios: Quibus probetur Mars, sine coniuge Martis; vel asternanda scuto Casta quies, gelidique somni. Plerisque castris agmina vagiunt: Et qua moventur nocte puerperae, Portantque, portanturque curru, Sarcina deterioris aevi. Atqui rigorem militiae Venus Damnosa foedis mollit amoribus. Enervat arcus, et retundit Blanda mares animos voluptas. Testis mearum et Punicus Hannibal Sententiarum: quem Capuae novis Ultae cruentavere Cannis, Luxurie dapibusque fractum. Peltata ni sit femina, sit procul Torvas in armis Turnus Amazonas De gente Volsca, non puellas Indecores habuisse fertur. Omen secundam qui pius est, habet. Aruspicinae Thuscus inhaereat, Chaldaeus astris: praelianti Auspicium dabit una Virtus. Frustra volabunt, et tibi septies Plaudent olores: si male conscio Ferale bubo carmen intus Occinat, inferiasque Dirae. Adversa Paci vulnera militent. Subiecta Palmae lancea floreat: Urbique, Decretisque Patrum Laurigeri famulentur enses. Fatale Tempus. Quisquis idoneae Occasioni segnius imminet; Seu fraude, seu peiore fastu: Imperii, Patriaeque latro est. Heu, quot triumphos perdidit aemulus Et regna livor! Quot lacrimas dedit! Lugentis Europae puellis Ploro nefas, perisque notum. Cunctare velox, ut Fabius. Moram Peritiores aligeram probant. Matura semper poma carpet, Qui didicit properare lente. Duella, Cadmi trade nepotibus Pugnanda: bellum tu gere publicum. Furens Arenae lucta, non est Verus honor, sed Honoris umbrae. Fas castra septis undique muniat. Gemmis et auro sit potior Fides: Famamque, percussumque Foedus Quo pretio, cave, cumque fraugas. Periurus astris Victor, et impius, Distatne victo? Succubuit sibi: Saxo, quod attrectavit, Arae A Nemesi feriendus olim. Dux subiugatis linque iugum. Boves Scindant novales: femina surgere Permitte, Civilis Coronae Triticeum meriture fertum. Haec, Cerve, fiunt? Currite flumina Germana retro: tuque bicorniger. Natalis abrupto meatu, Rhene, subi cava fontis antra. Ode XII. Amor Marianus. Laedor? An penna trepidante fibras Somnio tantum potuisse laedi? Quidquid est, auras aliquid volatu Movit inaneis. Et manum nosco moderantis arcum, et Sentio teli leve pondus haeret Aureae vulnus calidum pharetrae in Pectore fixum. O, ubi nostram sequeris Dianam, Virginum pulcher chorus ambulantum: Nuncia, gratis bene laesa capri Viscera flammis. Dialogus Auctoris et Michaelis Anguillae. De forma Virginis Matris et Pueri Jesu. Cum in pervigilio Assumptae Virginis, eiusdem Aram celeberrima artificis Schwartii manu depictam, in Aula Monacensis Gymnasii contemplarentur. Ode XIII. A quam sit tota, vides, Mater, Amabilis? Collectae species viva Modestiae. Ex ipso licet ore Matrem discere Virginem. Mi infans ut bicolor, Candidus et Ruber, Membris laetitiam spirat ab omnibus! Ignorans quoque dicat: Qui sic pingitur, est Deus. A: Virgo caeruleis nubibus insidet. Inter pennigeros pulchra Favonios. Lunae fixa sinistro Livent sub pede cornua. M: Erectus gremium molle premit Puer, Exultimque micat. Conveniunt bene,Ac miscentur in uno Maiestas et Amor loco. A: Vestes virgineas non ego divites, Sed tinctas viola paupere dixerim, Ullis absque corymbis; Ut tanto deceant mage. M: Investis nebula Pusio non eget. Tectus luce satis: sic quoque gratior. Pubescentibus altum Crinitur radiis caput. A: Matris caesariem carbasus integit: Frons augusta patet. Teutonicam genae Potavere pruinam, Ostrum quam bene diluit. M: At crispata riget Filioli coma, Et sol in facie ridet eburnea Malis lilia vernant: Et flammas accuunt rosae. A: Pondus non tetrici dulce supercili, Arcum supra oculos flectit ianthinum: Et quam pupula vibrat, Miti lux oleo nitet. M: Huius luminibus lacte madentibus Blandus fulgor inest, uvaque gemmea: Quam permiscuit igni Electri teretis liquor. A: Virgo, nescio quid, non tacet, et suis Florem Deliciis porrigit accipi. Commendare videtur Insertura volae manus. M: Infans, nescio quid, vagit, an annuit? Certe non dubiis gestit amoribus. Ex mulcente labello Apricus trepidat color. A: Hanc pinxit Tabulam Parrhasius niger, Veris quanta fluent gaudia vultibus: Si tam limpida ficti Derivant in imaginem? M: Formosi quia sunt, et Puer et Parens: An formosa Parens, anne Puer magis? Et formosa parens, et Formosus magis est Puer, Pugio Traiani sive orator pollicitus, ad informandum principem. Auctor, orationem, quam de Pugio Traiani habuerat; ab Amicis rogatus, Lyrae accommodavit. Ode XIV. Nudi loquantur Chalybes, tace, O iuste Lipsi. Ferrea praevalent Mucronis et Romana verba: Dura quidem, tamen efficacis Acuta Linguae. Pugio Caesaris, Effare verum. Iam tibi plurimus Silet Senatus: pendet Aula A gladii resonantis ore. Custos fidelis Regibus additus Miteis et aequos praesidio vigil Defendo. Crudeleis, iniquos, Degeneres, Patriaeque noxas Invado versa cuspide. Nam memor Prome, vel in me, more Laconico Dixisse succinctum, Gabina Cum caperet meus arma Consul. Detestor illos, quos hominum cruor Bis purpuratos tinxit: An ostreis Vesteis coloratas rubere Non fuerat satis? Ergo sanguis Debebat addi corpore Civium Expressus! Odi nomina Caesarum Noctu Senatores citantum Attonitos, spatioque rhombi, Metuque mortis. Thracia caedibus Inauguretur. Taurisca Bistones Aulaea suspendant, ferarum Terrificis variata formis: Utatur albis rex meus, et sacri Cubilis ornet fulcra tapetibus. Quos intuentem nullus horror Saevitiae, vel imago laedat. Iras tyranni praecipitent, equi Cruore pasti. Rex meus, et pium Librabit, et fustum dolorem. Laudo moras, ubi ius ab ense Ictuque pendet. Quas tamen improbo Prodesse nolim, si noceat bonis. Est et, protervos ac rebelleis Imperio cohibere, virtus. Scindantur artus immedicabiles: Ne ducta labes inquinet integrum Corpus, putrescentique serpat In populum vitiosa membro. Ardente Roma; quod libet, hoc licet, Clament Nerones: quod licet, hoc libet; Traiane, dices. At nec omne, Quod licet, hoc libeat regenti. Sui imperator latius imperat. Quam subditorum; quam Tanaim Pado Gadesque iungens, lege lata, Ipse sibi bene paret Auctor. Vitentur omnes dedecorum proci, Qui criminosis cumque placent modis. Mordent adulantes catelli Deterius catulo leonis. Laus, est venenum: publica blandius, Privata peius, ficta nocentius: Letale, si tantum bibatur; Quantum animo malesanus olim Pellaeus hausit. Tunc etiam furor Obest amicis. Tunc subiti Ioves Nascuntur in mensa, rotantque Fulmina per pateras sonantes. Innube caelum frontis, amabile Quis thura supplex offerat et preces; Si torva maiestas ad Aram Igne tonat, iaculisque stridor? Non Africanis, non Halyatticis Europa servit legibus, India Truncos adoret, et per annum Visa semel simulacra Regum. Sol ipse tristes ac pluvia graves Vultus decora temperat iride. Ros unde labens et metallo Concha novo pretiosa stillat. Currunt ut amnes in mare: sic fluant Opes in Arcam, rursus ut effluant. Et hic redundet gurges. Auri Larga manus, sed avara ferri Vagina clarant, parcite, Principes, Munire vestro, excubiis Lares. Ni terreatis, nil timetis. Pax animi trepidare nescit, Vulgique fluctus tuta natat super. Molli lupato fortius attrahit Tranquilla subiectos Potestas, Quodque monet, iubet: inquieta Mandat, nec urget. Lene fluit Tagus, Diratque ripts: lene super Pharon Extendit almam Nilus undam, Et tepido fovet ore fruges. Immane torrens e nivibus ruit: Campo sed idem fertur inutilis; Pontesque, clamanteisque silvas Spumeus, ac fata laeta sternit. O quisquis audes esse bonus, meum Admitte Traianum. Ille metus fugat Curasque: et adducit beatum Imperium sine fine. Dixi. Ad Virginem Matrem Duntenhusanam Ode XV. Virgo: cui natus faciem venustam Seque concessit, mihi cumque salve: Dum precor supplex, facioque Matutinus ad Aram. Hic catervatim quoque vocatam Lane sentiri miseris Patronam, Lingua suspensis loquitur voventum Cerea signis. Quem manu mulces, o Amica, flecte. Non opus multis, o Amica, verbis: Mater arride semel, et Puellum Flexeris ore. Ad clarissimum virum. Bennonem Segartium. Inter consiliarios adlectum. Ode XVI. deterret illum a more huius Saeculi. O Di bilingues, et pretio fidem Dato paratos frangere vitream. Virtus in illo nulla, cuius Prima, Deum timuisse, non est. Iustum, Segrati, consilium dabis: Quod atra nullis sepia fraudibus Obfuscet; aut privata lactet Utilitas, aliena sugens. Charontis hamum reice, munera. Pulchrum, rubenteis spernere laminas: Et cum propinatur toreuma, Dicere; non sitio metallum. Qui blandienteis temnit opes, opes Supra est, infra se tenet omnia. Hoc Morus exemplo Britannam Emicuit moderatus Aulam. Ille in faventis culmine Gloriae, Intaminatis maior honoribus, Sic se regebat, sic tyrannum: Ut neque fraus, neque vis ab Aequo Regalis unum, nec metus aut amor Moveret unguem. Sol citius suo Dimotus e cursu, quadrigam et Munia deseruisset axis. O ista nostro si quoque seculo Floreret, arbos! Non veluti pila, Missus per auras, huc et illuc. Ambiguo fluitaret ictu Romanus Orbis: nulla facesseret Tumulantis rixa superbiae Turbas; neque aeterno vetaret Exilio remeare Pacem. Procul rapinis et procul ambitu Fovente te lites, quisque sua sedens Sub vite, vel ficu, quietam Exigeret sine Marte vitam. Nunc insolentes post Camerarios, Cuniculosis omnia fraudibus Suffossa; quadratoque rupit, Agmine Machiavellus Orcum. Cretata vendit se sapientia, Veramque lucris turpibus immolat, Pelli leoninae scit improvisa suam sociare vulpes. Per heu tacendas Achitophel suum Non unus artes nobilitat genus. Argutus incrustare verba, Ingenio potiore vincit. At non triumphis monstra perennibus Impune nullo vindice saevient. Iniuriosae Larva mentis Saepe quidem queat esse tecta, Sed tuta numquam. Sol radios dolo Inverget olim. Defluet allitum Claustris, ab omni parte, gypsum: Et paries, animique stabit Structura nudi sub patulo Iove, Videnda nullis picta coloribus. Cum protrahentur purulenta E trepido Stygis ova nido: Ut palpitabunt ad medium diem, Et clara caeli spicula noctuae: In fraude, deprensas aperta Luce palam feriente pennas! Ad Sabinum Fuscum in Indias profecturum. Ode XVII. Ibis, quo ibet unica Toto circumagens aequore litera: Sed qua nec violentius Gaudentem traheret grandis epistola, O ergo faciem, novis Incoctus rapidae solibus Indiae, Augebis pretiosius, Pulchre barbarico more ferocior; Bis ferrugineus genas Fulgenteis tenebreis; et bis in annulos Flexam caesariem mihi suadeas: Diris Thessalicam devoveam ratem, Primum quae potuit fretum Audax aerisonis rumpere puppibus. Cedamus. Vocat Hispalis. Per Matris lacrimas, per sororios Imbreis, navita nobilis Ridens vela sui pectoris explicat. Ah, frustra genetrix sinum Fles percussa manu! Quid scopulum feris? Lamentis quid inanibus Perdis verba nihil proficientia? In ventos abeunt preces. Cursuri pelago lintea Filii. Tot suspira promovent. Tempestiva gemens stamina sufficis. Non, si scissa comam, pares Tortis femineo crine rudentibus Iniecisse moras; semel Inspirata Deo carbasa retrahas. Mens immota sibi manet. Iam pulsata sonant litora: iam fremit Ventosi chorus Aeoli: Et frondosa levans brachia Mexicum, Complecti parat Hospitem. Iungamus placidis vota Favoniis Ad eundem. Auctoris vaticinium. Ode XVIII. Quam nihil in certas cautum est mortalibus horas! Omnia vota natant. Fusce, redi. Vatem si me quoque maxima dicit Roma; Sabine, redi. Quid reditum moneo? Numquam, quo dirigis, ibis: Huc, age, flecte ratem. Sperasti extremos mollire profectus ad Indos Barbara corda virum. Fata vetant: Orbis potuit Germania curas Pellere nostra Novi Non gens dura tibi, sed cerea Principis aetas Erudienda venit. Nulla Philippinis obtexerit insula claustris: Teutonis aula vocat. Qualiter Aeaciden Scyro subduxit Ulysses Ad fera bella ducem: Sisteris aequoreae divulsus rupibus orae; Ne latuisse potes. Educi latebris prohibebant Mater Achillem: Sed tua nempe cupit. Flecte ratem: decus Ausonii nomenque mereri, Arseniique potes. Tu nunc nostra quidem praesagia riseris: at mox Pondus habere scies. Sic mihi fatidicus noctu praedixit Apollo: Sic cecinere Novem. Anne et ego ludor: quid enim Caducifer ales Missus ab axe monet? Ille ter, ille quater vigilanti sibila virga Edidit ante Lyram. Et tua subduxit subito mihi mobilis ora, Substituitque virum. Nec tamen alterius monstrata coloris Imago est, Dissimilisve tibi Ista quoque incensum corui nigredine crinem, Cetera oloris habet. Num tua sit facies, an non tua, nescio: talem Turbida vibrat aqua. Amnis ubi moto resplendent fragmina vitro, Frons, gena, nasus hiant: Atque iterum coeunt, iterum divisa resultant, Ut levis aura movet, Sed neque constantem licuit pernoscere vultum, Impediente Deo. Cumque oculos propius vellem defigere, risit, Opposuitque manum. Ad Florianum Wolckium. Malae Conscientiae poena. Ode XIX. Nolis beatum dicere divitem Quemcumque, Wolcki; sub nitida cute Tormenta gestamen profunda. Omne scelus furit in scelestum. Iniqua Mens se prius exigit Poenas nocenteis, et Nemesis sibi Fit ipsa: nam quo laeta dormit Culpa toro? Quibus aut veneni Secura mensis assidet? Hinc iecur Extendat anser Thuscus, et advolet Guttata Phasis: Bacchus inde Vina senex generosa fundat: Conviva moestis criminibus satur Iuxta facetos nauseat Hospites: Aut dente moroso gelatas Triste dapes, velut Umbra carpit. Formidat hostem Pacis in Atrio. Ut ille desit: non bene conscius, Lictoris instantem securim. Consule se Mario, timebit. Ad clarissimum virum Joannem Paveriam. Laus Adami Firmionis, caeci. Ode XX. Audi, Paueria. Non adeo male Caecis esse, iubet credere Firmio: Felix accola Mortis, Et clarus sine lumine. Seu currum revehit Phoebus ab Indiis: Seu Tartessiacis fluctibus avehit: Neutrum sidus adorat. Formosissimus intimo Sol est ipse sibi. Mens gerit Hesperi Auroraeque vices: ac quoties libet, Festino cita motu Pertransit duplicem Polum. Haec secum: vacuo stat facies sinu, Nec fronti vigilat flamma: quid interest? Tanto plura quieti Libertas animi videt. Ut praeferre nigris candida nesciam: Virtus qui vitio distet, et utili Secernatur honestum; Alter Tiresias scio. Orbes ille cavos percitus, et sacras Convertisse manus fertur ad aethera: Eventuraque cunctis Explorasse sagacius. Vates antra petunt, et nemorum domos. Qui Diis cumque sacer Lucus inhorruit, Densis reddidit umbris Obscurum venerabile. Sic assuesco mori. Manibus integris Addendus, patior iam mediam necem. Fatum plenius opto. Tantum pars obiit mei. Ibit sub tumulum corpus, et Atropon Fraudabit, solitam vellere palpebras; Supremoque nasanteis Stellas demere funeri. At liber veteri carcere Spiritus, Vivas sese oculo lucis imagines, Vivo fonte fluentes, Vivis hauriet amphoris. O spissum radiis ac nitidum mare! O aeterna dies, et rapidum iubar! O caligo serena, Lumen nobile gloriae! Ad Bennonem Altorfium. In funere dulcissimi F. Edmundi. Anno M D C XLI. Ode XXI. Quod vetant po??es adamante fulti, Filius numquam querulo redibit: Orpheus plectro licet obserata Limina pulset. Perdis, Altorfi, lacrimas. Resiste Fortiter, dum se dolor ipse frangat. Rapta lugenti fuit una, sed non Unica proles. Restat Henricus, roseusque Benno Cuius octavum trieteris annum Nuper implevit, puer innocentis Musteus uvae. Candido primum pede Magdalena Propulit lustrum, Catharina quartum. Anna iam sponso, celebrique digna Comitur Aulae. At nec Edmundum periisse dicas. Corpus tantum, luteasque (membra) Exuit vestibus, placido daturus Lumina somno. Vivit, Altorfi, Tuus ille vivit: Et sepulcrali positis in urna Vinculis, felix alium vagari Vadit in Orbem. Ad clarissimum Virum. Arsacium Mamirodam. Cur prisci crediderint, Venerem ex mari procreatam esse. Ode XXII. Unde suos hominum genetrix Citherea ducat ortus, Me cogis indagare, Mamiroda. Argolici natam maris aequore prodidere vates: Ornantque causis fabulam decoris. Namque et nomen adhuc Aphrodisia servat, tepenti Mulcetur ipsa, filiusque, lympha. Navigat omnes amans: et habet sua, quae Favoniorum Vexilla flabris explicet Cupido. Mittant in Venetum cymbas mare, qui volunt amando Ludi nocentis crimen experiri. Forsan et hinc Flacco trabs Cypria dicitur Carina; Quod Diva Cypri navitas gubernet. Priamides celebrem rapturus adulteram Lacaenis, Tentavit aequor, impulitque classem. Per freta Leander spumantia, turbidosque fluctus, Suum natavit invenire scrotum. Si vitasset aquas et litora; non fuisset albi Europa plorans praeda facta Tauri. An fera caeruleis est luxuriosior iuvencis? Daturne glaucas inter ulla Virgo? Innanteis mediis Nereidas ardor urit undis? Tritone flagrat inquieta Doris. Oceano maius non est, neque turpius lupanar. Impune spernunt Naiades Tridentem: Vivit Pistrix pendentibus exsoluta mammis; Cantuque Siren blanda fallit aures. Iuppiter ingenuum praedo quibus abstulit pudorem, Mercede pactas iussit esse Nymphas Humida sunt in aquis incendia, quod probat bitumen, Salsique thermae sulphurisque foetae. Mulciber, (haec fama est) uxoris, ut placeret aegrae, (Vexabat aegram coniugem catarrhus) Sollicitus morbum depellere, frigidamque tussim, Implevit ora fontium calore. Durat adhuc, multisque locis, quibus aestuant cavernae, Telluris uber flammeum liquescit. Balnea Naturae Vulcania nominamus. Illis Lavat Dione, concolorque sexus. Rata vehunt purum iam flumina sordibus liquorem: Illime rara trudit urna vitrum. Saepe quidem primo Pymplea ferocius scaturit, geluque castum pollicetur unda. Foedo polluitur mox crimine, molliorque Baiis Enervat artus, feminamque fundit. Vertitur in fontem post fata libidinosus Acis: Incesta Byblis solvit ore rivum. Fronte vel inspecto Narcissus amavit insolenter, Desideratum se sibi procatus. Alpheus, fugitiva, tuos, Arethusa, novit ignes, Antrisque caeca furta sub Sicanis, Denique quid Paphium multis opus explicare partum? Loquatur ipse, nominetque Matrem. Nam mala si corvus ponit malus ova, furque furis, Consecta res est, lupam tenemus. Illius est infans, cuius bibit impudica moreis. Artesque easdem possidet nocendi: Ut Thetis e portu placidissima remiges in altum Invitat aequor, nesciosque mergit: Sic meretrix oculis ridentibus allicit iuventam. Sorbetque blanda naufragam Charybdi . In Scylla facies pulcherrima, sed canina saevum Latrat papilla, latrat umbilicus Seu mare, falsa Venus, sua gaudia terminat dolore Aestu marinos aemulatur aestus. Innumeros haurit Neptunia, nec redundat, amnes Avara semper moecha dicit, affer. Palinodia. Rectius dici, Venerem ex limo terrae originem traxisse. In gratiam Ildephonsi Mamirodae, Arsacii Mamirodae Fr. de Adami lapsu, eiusdemque peccati noxiis affectibus disputaturi. Ode XXIII. Lampade si dira tantum Venus ureret phaselum, Nullis flagrarent ignibus quadrigae; Forsitan orta salo credi Dea posset irrepta. Extra sed undas illa saevit aeque. Utque exemplo probant, crudelius imperat sub axe Torrente Mavors pauperes aquai, Desinat obscuris Graium vetus error involucris Docere pulchri vim genusque monstri. Verius ac multo solertius, Ildephonse, pandis: Et insitivum fomitem malorum, Non pelagi bullis candentibus imputas, sed eheu, Luto rubentis pulverique terrae. Qua stetit effictus nostrum Pater, omniumque Latro Ausus superbe velle Numen esse Antiquas retegis silvas: ubi concupivit Eva Fatale pomum, noxiumque carpsit. Corporis humani qui nunc vagus obsidet medullas, Accendit ignem primus Esuritor. In stimulo culpae sacer ossibus implicatus ardet, Undantis Aetna quantus est caminus. Quod mirer tamen, non nititur evolare sursum, Instarque plumbi semper ima quaerit. Terra Venus: terram soboles petit, improbus Cupido Levi puello cedit omne pondus. Interea certis habitare cubilibus videmus, Seu valle prona, colle seu supino. Illi gratus Eryx, Amathusque dicatur et Cithaera, Taedaeque fabra nuptialis Ida. Iste per umbrosum volitat nemus, excutitque mala, Peccantis heres pertinax Adami. Malo Cydippen delusit Acontius doloso, Astum nocentis aemulatus anguis. Mollis adhuc hodie lasciva regnat in viretis, Lenone serta dividente Maio. Hic ludit petulans Dryadum chorus, elicuitque saltus Faunus latenteis capripes Napaeas, Hic Erycina quatit terram pede; quasque laesa tangit, Rubore spinas imbuit rosarum: Hic super arboribus suspira sentiunt amantes, Alnove glauca, populove cana. Hoc neque dissimulat vel Achaica, vel Latina Clio, Flores Amori consecrans et hortos. Ipsa sub occasum nam funera saepe floruerunt, Ornata miris frondium capillis, Pyramus et Thisbe testes tibi: nunc uterque morus; Olim puellus hic, et haec puella. Myrrha patri, plus quam licet addere, cara lacrimatur, Suumque nomen stillat uda myrrham. Flavos in campis Hyacinthus, et indices Adonis Leti cruentos explicant colores. Usque adeo siccam potius Venus asserit parentem, Sororque dici Naiadum recusat. Sive tamen Terrae gremio sata, seu maris profundo; Utroque, quam sit vana, prodit ortu. Tam cito quippe levis fugit, et brevis interit voluptas Quam flos in agro, cana spuma ponto. Equus a S. Job.. Descriptus c. 39 et ab Auctore cum Gratia Dei comparatus, ex illo Thomae Kempensis Oraculis: Suaviter equitat, quem Gratia Dei portat. Ad fortissimum Heroem Philippum Mandoram ex antiquissima familia Wachermannorum, in Caesareo exercitu militantem. Ode XXIV. Adduco pastum sidereis Equum, Philippe, campis: cui nec Ariona Adstratus, Aethonemve Solis Lucifer aequi parare possit. Huic cedit alae Cyllarus igneae, Flavique Xanthus pulcer Achillei, Ut ore fulvum mandit aurum! Ut virideis agitat smaragdos. Candetque spumis! Ut male pendula Ferocit humectare monilia! Ceu vile dedignetur ostrum, Impatiens phalerarum, et auri. In iussa densum colla fluentibus Erecta cervix luxuriat iubis: Quas non in Argaei pruinis, Aut tumidi nive lavit Hebri: Sed sparsus altis caedibus, in sacro Iordane tinxit, caeruleus color, Glaucusque spadicem remiscet: Quem Pholoe pecorosa laudat. Mundi lutosas ingrediens vias, Sustollit argutum ad Superos caput. Non ille pilentis iugari, Aut Cyprio patietur arvo Versare glebis: non scelerum iugo Pressus pudendam circumaget molam. Fastidit indignos labores Arduus opprobriumque culpae. Undas et ignes per medios fugit, Ventis et ala fulminis ocior. Per summa camporum, marinae Siccus aquae, segetesque fertur; Ut nulla culmos proterat ungula. Hinnitus eius, viva tonitura; Clangorque declamata circum Colla datus, sonitus acuti. At non locustae more fugabitur, Durante pugna gloria narium Terrore fumat. Nec sagittis, Nec facibus gladiove cedit. Hinc vibret hastas ira, ver ambitus: Illinc pharetrae tela Cupidinis Figenda promant, aut veneno Invidiae medicata Fastus: Subit procellam fortior Alipes, Fervens fremensque, et sorbet anhelitu Terram, volaturusque nescit Stare loco, remorasque damnat. Nisi te cedant classica, praefurit; Sibique factus buccina turbidum Laetatur, hostilique poscit Pabula diripienda campo. In Christianos bella moventibus Late tyrannis: ex stabulo procul Saevos odoratur Nerones, Aure micans: Decioque dicit Vah! Maximino vah! Simul irruit Flammis, et atrum Ditis Alastora Contemptor, Orphnaeumque stricto Calce ferit simul insidentem Ad castra tollens nubibus invehit, Scribitque gyros: Victor Olympica Donatur, Eleaque palma, Diis etiam Hippomedon canendus. O digne tali magnanimum genus, Equo, iugalem, Mandora, Gratiam Conscende.Secure veheris Non alio tamen usus olim Cruenta stravit monstra Georcius, Ne fraena captes: te reget invia Permitte sectari superbo (Nam labor est inhibere) passu. Ad Serenissimum principem Ferdinandum Carolum Archiducem Austriae, et Comitem Tirolis , et cetera. Ode XXV. Et te canemus: nunc tenui lyra, Olim turbarum Mercurialium Fragore magno, Ferdinande, Austriadum generosa cervix. Quamquam Cybele Inclusit altis: iam tamen emines Sublimis; Europamque, et omnem Intuitu velut ominoso Metiris Orbem, iam sapientia Canis Iuventae caesariem tuae Ornavit, in matura tendis Secula, praeripuisse solers Tantillus aevum conscia mens sui. Monteis et annos transilit impares. Sed est et ipsa laude forma Corporis, imperioque digna. Frontem venustis Claudia gratiis, Et Mediceo sidere miscuit: Deditque Florentina vivuum In facie radiare florem. At pectus amplum, et contremere igneum, Atque incubantem, magnam animam pater Possedit, implevit venas. In roseo Leopoldus ore Sedet, videri laetus et aureo Fulgore praesens. Ille quidem diem Exemptus humanum reliquit, Alterius speculator orbis: Tu vero vultu moribus, indole Sic vindicatam reddis imaginem; Nil distet ut vivo sepultus O patriae Pietatis haeres Ex asse, salve, qualiter imbuis Commune Votum! Verba virum sonant: Scis culmen inclinare civi. Cum tot Avis, serieque longa Possis, et alti fulgure sanguinis, Virtute mavis Ascanius cani Sic itur, Princeps, ad astra, Diis genite, et geniture Divos. Ad Jo. Albulam. Virtutis Genius. Ode XXVI. Virtus aetherei conscia sanguinis, Astrorumque soror non amat, Albula, Inter serpere fungos, Et declivia vallium. Semper summa petit quo, neque nubium Nautam Romulei flammigerum Iovis, Pleno concita vento Transfert penna satellitem. Illius, labor, est nobile pabulum. Acclinis clipeo porrigitur quies: Accenditque soporem Belli dulce periculum. Iam cum sidereis otia fratribus; Iam cum fluminibus praelia dividit: Lustralique tonantis Gestit sulphure spargier, Supra Fata rapax tollere se, domat Formosis humilem sub pedibus metum. Si Fortuna lacessit. Constans adicitur sibi. At, cum pulvereo fumat ab aequore. Corpus non gelida fluminis abluit: Sed sudore lavatur, Neglectu Dea pulchrior. Auri nulla fames, nulla sitis lucri. Dedignatur humum figere spiculis, Arcus tota cupido Metam fertur in arduam. Promittente necem vulnere gloriae, Migrat cum Domino fida comes suo Heredique superbit Linqui, seu spolium, pigre. Panegyricon De Laudibus B. Mariae V. Carmen Votivum. Ode XXVII. Unde deducet tuus orsa Vates, Virgo, centenis celebrata linguis? Virgo, centenis celebranda linguis: Omnia cantant Hinc tibi circum nemorosa montes Colla substernunt, ut in astra tollant: In tuas illinc saliunt aquarum Murmura laudeis. Lucus Hermonis, Sabamaea prata, Collis Engaddi, Balhamonis hortus, Alta Carmeli iuga te reclini: Hospite gaudent. Te capillatam velit Aura Cedrum, Quanta persultat Libanitis Austros: Te velit molli Platanum fluento Lambere rivus. Posceris flavae, Terebinthe, valli: Posceris clauso, Cyparisse, campo: Praeripit celsa tamen arce rupes Sacra Sionis. Te petunt saltus virides Phogori: Te suis Palmae foliis Cadanae, Virgo, scripserunt; Amanaeque vertex Curvus adiri. Ille Iordanes, tibi transeunti, Hinc at hinc late vitreis in altum Substitit muris, mediaeque cessit Foederis Arcae. Stantis immotas Hesebonis undas Pinxit insigni Zephyrus figura: Quae tuos summo tibi, Nympha, reddit Margine vultus. Vena tu vitae, puteo salutis Irrigas siccos; medicamque vivae. Lucis infundis scatebram, dolore Mentibus aegris. Umbra tu crescens et opaca mali. Protegis fessos, respicisque vireis. In Rubo spargis iubar ominosae Herbida flammae. Scala tu caeli, superanda certos Nexilis fulcri radios ab alto Ducis in terram, solidoque signas Aere passus. Seu Polo dici Cynosura mavis; Clara nocturno regis igne nautas: Seu diem faustum bona nunciare: Nobilis Eos. Illa captivi Patris e fenestra Missa post tristeis pluvias Columba, Ore decerptam rediens tulisti Pacis olivam. Hispidi quamvis habitemus inter Saxa Saniri: tamen ex Olympo Dicere nobis gemuisse visis Turturis instar. Plumeum laevis bene cuius alas Pingat argentum: bene praeter alas Cuius et collum, varioque dorsum Palleat auro. Nos quidem raucae gemitu palumbes Candidas caeli volucres fugamus: Sunt tamen raucae tibi visa dignae Cura palumbes. Fixa qui caelo numerabit astra, Et maris guttas, nemorumque crineis: Se tuas iactet numerasse doteis Falsus Apollo Verna post longas hiemes Voluptas: Dulce post nimbos animi serenum: Grata messori, medioque in aestu Roscida nubes: Qualis adversi rubet icta telo Solis, et presso sinuatur arcu: Quae novos lucis variat repulsu Mille colores. Ista, suspenso licet orbe, nondum Floridam densos animam per imbreis Iris exhalat, tamen ex amico Vulnere rorat. Ceteri flores cito proteruntur, Et senes forma pereunte marcent: Non timet mortem Rosa non aniles Mystica rugas. Virgo sed summas quis ad umbilicum Exigat laudeis? Niveis et ipse Liliis venter, gravidoque frugum Turget acervo. De Pompeio Magno, Iulio Caesare, Catone Uticensi, in Tabula depictis ab Alberto Durero. Carmen extemporale. In gratiam clarissimi Viri Io. Targisilii, qui ostenderat. Ode XXVIII. Partum tueri difficile est, ubi Collisa Virtus ipsa sibi nocet, Molesque iusto maior. Hi sunt, Hi laceri duo frustra Mundi Damnosa. Canus ferre negat parem. Calvus priorem dividitur scelus; Civilis a belli tumultu Peliacae tonuere valles. Per ipsa Iuris viscera lanceam, Per et Senatum torserat aemulus. Extrema Libertatis umbra Hoc steterat removenda iactu. At non eadem mente domabilis Vultum tyranni sustinuit Cato. Romana Libertas Catoni Posthabita placuisse Roma Vitaque fertur. Carior altera Non uxor illi. Marmaricas simul Nudi peragrarunt arenas: Ense simul periere fixo. Audire Caesar qui potuit sua Manu peremptum, non potuit tamen Videre servum quanta, Iuli, Funera Thessalicis humasti Vespillo campis! Rectius alteri Impensus hosti, Thracibus aut Dahis Fuisset ulturusque Crassum Assyriis cruor ille Carrhis. Palinodia. Non abhorrere se a quibusdam Stoicae Sectae scitis. Ode XXIX. Sint infecta precor, quae nuper facta volebam Et ventis commissa ferantur. Quod tibi sacrilegio, vates, scelus excidit ore? Tu veterem dimittere, Sectam? Et, profugus signis, magnoque Catone relicto. Ad vilem decurrere vulgum: Isara, curre retro: quique in mare volvitur Ister Summa petat cunabula Rheni. Scilicet, offensus rigida virtute recedis: Et praeceps te semita terret. Audes laudati studiis contrarius aevi Antiquos turbare Sodales. Sed quid ad haec Birrus, quid Varnia dicet amicus Et maior Bascadus utroque? Tres istos Thraseae semper conferre solebas. Helvidio par ipse futurus. Insuper evulgas canisecreta magistri, Conatu temerata profano. Ac merito possint tantum conficta videri Alsaticae ludibria buccae. Transfuga praeteritos ut damnes turpiter annos, Et Cynica de fraude queraris: Cui noceas? Nulla socii, quos deferis, arte, Propterea, vel voce moventur. Sed tua spernentes recto convitia vultu, Ut rigido stant aere columnae Non cadit in vere sapientem iniuria cunctis Ille malis sublimior exstat. Disce Stoae iam nunc praecepta immania, fundo Virtutem solidare tenaci. Disce, quod inculcant: Pulchrum est, ut marmor ad ictus Durari, tormentaque frontem. Pulchrum est, in lacrimas numquam subsidere: quamvis Hinc glacies, hinc torqueat aestus. Pulchrum est, aeternis animos affigere signis: Et nullo terrore domandum Fortunae tergum, Fatisque ostendere pectus, Quod signet formosa cicatrix Pulcher contemptus mortis, quaecumque citarit. Seu velox, seu tardior hora; Posse loqui fastos, et semper dicere, vixi. Vos nati coniuxque valete, Cur igitur sacris fugi periurus ab Aris? Quis rapidum furor egit in arma? Me me adsum, qui feci me converte, Riverna, Nodosum, neque desine, fustem. Peccavi, fateorque nefas: quod cum cane gallus, Et serpens et simia plectat, Posthac si fallam, ruar omnis Porticus in me: Fracta meum sit testa sepulcrum. Cochleolas Phrygis assiduo versare paratus, Et tineas arcere libello: Omnia quae verax ructavit Corduba, linguam, Zenonis iuratus Achates: Et, si fata ferant, sparsurus sanguine thermas, Cum Seneca mittente cruorem. Ad Andream Labienum. M. Labieni Consultissimi viri Stoici F. Praecepta vivendi stoica. Ode XXX. Disce, quid prosit, Labiene Marci, Prima dum floreis imitatur aetas: Dum comae vernant, per et ora serpit Umbra iuventae. Decident olim virides capilli In nivem, cana subeunte Bruma. Decidet vivax et amoena fissis Purpura labris. Cuncta labuntur, fugiuntque passim Sole per vastos fugiente campos: Cumque Saturno reditura numquam Tempora currunt Ipsa festinat mora. Qualis unda Ante se motam pede trudit undam: Tallis impellit nova semper horam Hora sororem. Una stat virtus, medioque durat Quo loco gressum solidata fixit. Causa vivendi perit hac remota, Vitaque mors est, Mitte cunctari bonus esse, nec te Differ incertum. Properas habere Multa, quae non es: nec habere te Velocius ambis? Culpa vitetur, fluit haec in omneis Fertilis poenas, subigitque sontem. Teste se solo reus, est eodem Iudice plexus. Summa ne quaeras, mediis iturus Tutior campis propiorve ripae. Semper aut ventos timet, aut ruinam. Quisquis in alto est. Scilicet, parvam Borea phaselum Praeterit glaucas prope litus herbas Ungue carpentem; medioque sternit Aequore classeis. Si quid argenti gravis arca perdit, Parca lamentis onerare caelum. Quidquid amittes vitii. Vocabis Utile damnum. Corporis formam patiens videri, Laxat astrictos humeris amictus: Ut bonum cernas Animique doteis, Exue corpus. Intus est, quo sis opulentus: intus Gaza Persarum latet: intus auri Vena sublucet penetranda. Frustra Quaeritur extra. Vile, Fortunam, Labiene, dices: Turpe, promissis et amore flecti. Turpe, mulcenti placidaeque laetum Porgere vultum. Turpe, cum blandam faciem retorsit. Flere et irasci miseranda questum: More cedentis pueri columnam, Si caput icit. Qualis immenso bibet ore dulceis. Nereus lymphas ; tamen ipsi numquam Dulce mutatur , sibi semper idem, Semper amarus. Talis adversas sapiens procellas Haurit, et forteis, variosque casus. Frontis immortale facies colorem Servat eundem. Pauper infelix, habet unde sese Iactet: et Fatis, velut exprobrando, Maior ostendat nitidum sinistri Pollicis unguem. Ad Christophorum Immolam Stoicum. Ode XXXI. De Se ipso. Contemno quaedam, et calco superbia Laudabili. Cur, Immola, serviam Famae volutanti susurros? Cur timeam sine Marte linguas? Non est meum, si plebs amat aequior, Gaudere: si plebs odit iniquior, Dolere permistam lupinis Dedecorum decorumque mercem, Quae pisculento venditur in foro, Pari moneta solvo, quid interest? Contemnar a vili popello, An celebrer, digito faventis Monstrandus, hic est. Seu mihi pollicem Suburra vertat, seu premat; improba Virtute tantundem rependo. Meque mea involvo lacerna. Ode XXXII. Cantata Feriis Natalitiis Christi. Speculum sine macula. Ecce Crystallus sine labe pura: Cui suum toto Deus ore vultum (Filium) impressit, speculi nitentis Captus amore. Tota iam vere, Dea, tota pulcra es. Tu quidem Virgo quoque pulcra: sed cum Mater et Virgo celebraris; es te Pulcrior ipsa. Ad Albertum Murram Stoicum. Ode XXXIII. Verae Divitiae. Sunt in tabernis ac stabulis opes, Faedumque cellis crimen olentibus. Et in Deorum fulget Ara, Et cavea meretricis aurum. Tam latro nummos, quam patriae pater Fert in crumena, nec magis integer Ac castus argento sacerdos, Quam fruitur sceleratus augur. Quod si potentes illecebris forent, Alberte, verum Divitiae bonum: Illas haberet sola Virtus, Sola daret;neque sic profanis Concederentur mentibus, ut sacris. Passim frequenti ridiculum foro Plebeia mendicaret aera Flagitium; vacuusque culpae, Iret per omneis plenus opum vias. Sic ergo tecum: cur inhio lucris? Quam magna certatim ferentem Numquam animo meliore possunt Donare, quam sit: sed neque reddere Ablata peiorem? An vacuas manus Mens plena non compenset, auro Nobilior? Satis est agellus Desideranti quod satis. Unice Possessus a me sufficio mihi. Quid plura quaeram? Parva si sunt Optima: si bonus ipse praesto. Ad Virginem Matrem. In Crypta Monacensi propitiam. Ode XXXIV. Te licet, Virgo, decuisset arcus: Qualis immani Latiae coruscat Urbis in templo; crocei sive pingit Nubibus Iris. Heic tenebroso tamen in recessu, Parva contentam facilemque tecti Ara sustentat; modicaeque gaudes Nomine Cryptae, Qui sit, o puri sata luce Solis? Plurimum gaudes aditu sacrae Caliginis pleno, bene quam replevit Entheus horror. Testis Oetingae celebrata sedes, Noctis arcanae pretio verenda: Quaeque famosum nemus Helvetarum Reddit Eremus. Anne, quod sicut Cedarena pellis, Ipsa fis pulcro quoque nigra vultu; Decolerantis nimios Olympi Passa calores; Anne servorum domitura fastum. Nunc quoque Ancillam Domini professa, Culmen Aularum, radiosque, et aurum Sponte remittis? Forsan, ut nobis adimas pudorem, Et scelus toto fateamur ore, Amoves lumen, nebulaque sepis Iudicis iram. Quidquid est, taleis tenebras amamus. Dulcis obscurae placet Aedis umbra. Prae palatino mihi ridet iste Augulus Horto, Vaticinium de Augia Monacensi. Cum eam ex crepidine propinqui clivi contemplaretur. Ode XXXV. Si prisca mecum volvo Palilia; Quae, cum locaret moenia Romulus, Dicata pastores quotannis Iussit agris iterare Pastor: Augia, metam tu quoque proferes Ultra fluentem longius Isaram: Urbique vicinae superba Contiguas sociabis aedes. Succrescit altam semen in arborem. A fonte quamvis exiguo, fluunt Immensa, per terras, in altum Flumina, terrificantque classeis. Altricis infans uberibus lupae Pastus, ferocem stravit Amulium: Duxitque muros, quaeque primum Fratre Remo rubuere fossae. Urbs parva, Mundi facta caput, Patrum Foecunda pleno sidere floruit; Quando voluptatem Sabinae Nescierant, mediisque consul Quaesitus arvis, ante boves stetit; Qui cras Faliscos sub iuga mitteret Boum, Fidenatesque victos Iungeret, et Gabios Latinis. Orante Pyrrho divite, supplicis Contemptor auri Fabricius fabam Coquebat et pulteis: colonus Hic segetes, alibi rebellem Messurus hostem. Pauperies manu Subegit Orbem. Publica rusticus Dictator e Veiente curru Iura dabat, populisque leges. O Alba, numquam tota beatior Scribenda Fastis. Dii quoque fictiles Sunt plura concessisse visi In casula Curibus saligna: Quam cum Sabeas Iuppiter aureus Oleret Aras. Sed tibi sanctius Edico Fatum, Boia Pubes. Si modico tua tecta sumptu, Minore vitam duxeris integram: Maiore Divum templa refeceris: Tuas in impensas avara, Virgineae tamen inde Matri, Hinc purpurato prodiga Carolo; Augia, cresces: veraque senseris, Cum iam sepultum terra condet. Alsatiae cecinisse vatem. Ode XXVI. Melancholia. Semper ego inclusus Germanae finibus orae, In Bavara tellure senescam! Tristibus imperiis spatio retinentur in arcto, Et curtum male perdimus aevum. Atqui vincla licet rupto dissolvere nodo, Et clausas diducere turreis. Graeculus effugiens aliquis Minoia regna, Ceratas sibi sumpserat alas. Sed neque fallaceis ventos tentare necesse est Lapsuris super aequora pennis. Tota mihi quamvis adeo Germania carcer, Deterius quoque carcere corpus: Libera Mens tamen est, ubi vult, habitatque volatque. In pelago non impedit Auster: In terris non tardat obex. Transcendit et Alpes Nubiferas, ac sidera pulsat. Accedit Phoebi donum, divina Poesis. Hac fretus, velocior Euro, Euri nascentis Patriam, cunasque videbo. Aurorae rapiendus in ortum. Ode XXXVII. Auctor comite socio Iodoco Birro, Constantinopolim perlustrat. Enthusiasmus. Hoc ergo Bizas, quod video, mare Extrema Thracum ductus ad ostia: Istamne Constantinus olim Memnoniis habitaverit oris Metatus Urbem! Vertere, navita, Remisque retro pelle liburnicam. Erramus in portu. Sed alnum Nec nocet applicuisse terris: Visamus Urbem. Proh rapidae vices, Fatique cursus! Heu volucris rota, Orbisque Fortunae per Orbem Lubricus, ac facilis moveri! Nempe ille tanti Conditor Imperi, Iodoce, Romam condidit alteram Dotalis Aurorae rubenti In gremio, stabilemque fixit: Ut Turca tanto splendidius suas Fundaret arceis! Quod poterit fretum, Quae spuma nitri, vos Achivos, Teque Palaeologum lavare! En: quo rebelleis error, et impia In numen egit seditio! Iacent, Iacent avita sede pulsi. Qui tumidos prius ac feroceis Iusto Gelonos Marte subegerant; Gemunt subacti, quos tremuit nigra Et alba Thetys; iam flagellat Argolico rube facta tabo. Figuntur altis crimina turribus: Adversa Soli culmina fulgurant: Lucent adoratae per arcus Innumeros simulacra Lunae. Eheu! quot annos pulcraque secula Dies nepotum perdidit unicus! Segnis Dragones quam verendi Caniciem violavit aevi! Ode XXXVIII. Cantata in modum Chori. Cum Auctor et Iodocus Birrus, in Foro Constantinopolitano, multa indigna cernere cogerentur. Isto, Birre, loco, sistere lacrimas Possis et gemitus! Ipsa, licet silex, Heic ploret Niobe, si videat malis Tanto plura suis. En miserabilem Vincti compedibus proluviem gregis. Squalent funereis corpora sordibus. Vultus horrifici, terribilis pilus: Ungues in digitis sunt digitis pares. Arctati iuvenes funibus in globum, Turbatis feriunt questubus aera. Captivo mulier vellitur a viro. Torvae deiciunt lumina virgines: Nudarum nimius pene dolor stupet. In poenis miseras profuerat mori. Letum continuum torquet acerbius. O inculta ferae pectora Thraciae! Seu vos pasta nigris bellua viperis In litus pelagi faucibus exspuit; Seu Getula tigris, sive nocentior Rupes naufragiis tristibus edidit: Certe non hominis vos uterus tulit. At quam se nitidis, Gens Othomanica, Pantherae bipedes vestibus excolunt! Pendent ex humeris candida galbana, Ad talos scutulis usque fluentibus. Omnes imposito turbine vertici, Sudant vile caput tollere celsus. Ecquis caeruleas ingreditur senex Indutus tunicas? Turrigeram virens Sapphyro cidaris caesariem premit. Summae forsan erit Mufrius infulae, Inter Bistonios nobilior popas. Ut torrens rapidus, confluit in Forum Linguis, ore, coma Natio discolor. Tortis mollis Arabs ambulat et Cilix , Et tortis aliter crinibus Aethiops . Colchis mistus Iber , Sarmata Teutoni , Et Pelusiacis mercibus Italus . Hi gestant gladios, hi iaculum manu: Alter gesta ferens. Alter acinacem. Pars fuscant faciem, pars minio rubent. Errant heic etiam Suevus et Alsata , Ambo sub dominis pluribus exsules. Ex baccis prior agnoscitur; has queas Vaginam potius dicere corporis. A rhombis varium versicoloribus Thoracem religat fibula multiplex. Qui vero Salii per plateas canunt Scindentes fatuo brachia vulnere? Acti ceu furiis, ad Berecynthiae Spumant castra Deae. Scilicet, obviis Vendit ludibrium fraus Machometica: Nec gratis rabies carnificum dolet. Sanguis post pretium, Fallor: an igneas Sorberi video gutture laminas? Os impune calens, aspice, sibilat, Scintillasque vomit. Quo, nisi fascino, Vulgareis oculos decipit histrio? Hic semet vacuo gyrat in aere. Auget prodigium fixus aheneis, Quos portavit equus, tempora calceis. Emulgere catus Turca pecuniam Quidvis incipiet, quidlibet audeat. Signant Hippodromon Caesaris aeneae Serpentes geminae. Cur ibi plauditur? Buxo multifori tibia personat. Deducunt aliquem tympana laetius, Sparsis purpureum floribus. Ultimas O quis nos Aquilo portet in insulas? En, Iodoce , virum: qui Venetos tibi Iactabat proceres, seque parentibus Thuscis progenitum, callidus hoc Sinon Mendicare dolo: nunc tamen et fidem Eiurat patriam, et Romulidum Sacra: Et cultri patitur crimina saxei. Cur non ut Phinees irruo turpibus Bacchantem thyasis sternere Zambrium? Ode XXXIX. Auctor indignabundus Constantinopolim relinquit et ad Boios revertitur. Enthusiasmus. At non sepulti pulvere Thracio Manes avorum, dedecus hoc sua Post fata sperarunt: nec ipse Barbaricis, animose Flavi. Te polluendum credideras notis. Sacrum profanus scurra Palatium Incestat: et servire natus In veteri dominatur aula. Mutata cernas omnia decolor Supra fenestras effigies: ubi Sublimis, in caelum tuenti, Sidereum tibi visa signum Crux eminebat; vilis et ultimus Planeta, summis fulget honoribus: Tollitque inani plena fastu Cornua, supplicibus coronis Ac ture cultus. Caedibus atria Implentur: et quo dormieras loco. Praesepe foedatum solutis Hinnit equis, ululantque lixae. Et efficacem nullus adhuc manum Promittit ultor! Nullus atrocium Contra Gelonorum rapinas Dardanius movet arma miles! Ignava quid non imminuit quies! Sensum malorum perdidimus mali Doloris heredes. Pudenda Usque iuvat tolerare probra. Atqui decebat iam Rhodon et Cyprum Dempsisse victis: iam iuga Bospori Calcare victores, et omnem Hungaria pepulisse Lunam. O quisquis audes, bella Propontidi Armatus infer. Bella mari sonent Terraque. Miles, stringe ferrum, Scande ratem, propera dolones, Incumbe in iras, deice, deice Pinnis iniquum sidus, et obrue Novis vetustatem ruinis. Se Geticus Sybarita nostra In urbe iactet, rideat exules? Sed haec tenaci, Birre , silentio Cauti premamus: ne catena Colla dati laqueove circum Intertrahamur. Qua capimus fugam Celoce? Pontum cras iterabimus. Me Phoebus in somno quietum Corripuit, simulatus ora Nautaeque vesteis: et docuit sacra Ex fronde lauri fingere nobilem Argo . carinam, transtra, remos, Velaque, veliferamque malum Arbos in usum suggerit unica. Io vehamur. Sic placide domum, Per stagna portatura Vatem Pegaseae repetemus undae. Ad Virginem Matrem. Kalendis Maiis. Anno MDCXLI. Ode XL. O quam te memorem Dea, Vitae praesidium et dulce decus meae Quae tandem niveo redux Lunae curriculo, pristina languidae Menti gaudia sufficis. Iam quae tarda pigro torpuerat gelu, Altum vena micans fallit. Rursus tento lyram, certaque mobileis Depectit radios manus: Et carmen tremulum, Virgo, tibi ferit: Nil gratum, sine te, meae Respondent Citharae : sed simul halitum Persensere tuum fides, Verant Aoniis continuo rosis: Et fontem prope limpidum, Luctu deposito lenius insonant. Auritum nemus assilit. Sic o saepe veni, Diva, decentium Mater blanda cupidinum: Et longas reseca Pieridum moras. Tecum vivere amem libens: Et, si Fata vocant, non metuam mori. Ambitionis Ingenium et Tormentum. Ode XLI. Venata summos ambitio viros Simul tenaceis fortiter attrahit Dolosa chelas: vae, retentam Usque manum, licet eiulantum Constringit arcte: ni pueri fleant, Missura numquam. Miserit: ocius Reddibit ad poenam libido Acrior, et cupiet dolere. Quid istud aevum tristius inquinat, Quam gloriosae rixa cupidinis? Statura proh quanto labore Bella placent, pretioque mortes? In hoc tumultu propulit integras Classeis Adolphus; seque Alemanniae Infudit exsultante cursu, Nubigenas imitatus amneis. Hoc Lusitanos, hoc rotat Angliam, Gallosque torvae miscet Iberiae: Hoc pene Belgarum Leonem Sternit, et in sua frangit ossa. In omne praeceps itur, et ultima Tentantur armis. Cartigenae mari Terraque decertant, parati Per medias equitare strages. Qua rima regni vel tenuis micat, Furtim lupinum porrigitur caput: Circumque balatus ovilis Dens gladiis hebetandus instat. Quivis beatum se spoliis fore Desideratis credit, et aestuat. Frustra. Voluptas, et triumphi, et Mars et honor, titulique et aurum, Non vera nostri sunt animi bona. Haec dico Vates: cuncta sibi bona! Ut quisque largiatur uni; Cuncta negat, sua qui negavit. Ad Marcum Losam Naswisium, Bernardi Losae Naswisii Fr. Rhetorem. M. Tullii Ciceronis Orationum Philippicarum usus, sive Examen conscientiae. Ode XLII. Qui verum sibi dicere Coram, non timide, non muliebriter Vultu iudicis audeant; Paucos inveniet nostra severitas; Plureis copia Zoilos. Raris pone latens mantica notior, Quam frontis redimiculum; Aut mappa alterius tincta paropside. Fastos excute Dardanos: Numquam Momus iners defuit urbibus . Illum gignere si nequit Infecundus homo, parturient sues, Omni scropha sub illice. His fungis etiam grandinat et pluit. Cum ranis caput efferunt. Moreis et faciem praeter euntium Liventes Animae petunt, Hamatisque cavant unguibus omnia. Harpyiae velut improbae Phineas sanie polluerant dapes. Nolis tu, Losa, talium Censorum fieri: qui sibi noctuae Sint, talpaeque domi; foris Stricto pervideant omnia lumine, Ut serpens Epidaurius. Quando exempla virum fortiter acrium Te Romana trahunt, age Nasicam refer, et Pompilium Numam, Castos moribus integris. Sis Bruto gravior. Sis rigidus Cato, Sis Marcus quoque Tullius. Verum, Marce, tibi. Publica res nihil Privatum minuat Bonum. Cui facunda paras ore tonitura? Quis Romae nocet, aut facies Tectis sacrilegis turbidus inicit? Consul, consule patriae. Sed parces, Cicero, longa minacibus Curis oppida verrere. Quemcumque in speculo videris. Hunc time Infestum Capitolio. Quae rentis tacito pinnirapus latet Fors Antonius in sinu. Illi, docte, tuas, Marce, Philippicas Impendes animosus. Discedente die, si male conscia Mens damnet sceleris reum; Aude verba loqui grande sonantia. Cur tu patricius pugil, Periurus socias arma latronibus? In me cur gladium geris? Insonteis iugulas, civibus invides, Praeponis Venerem Iovi: Castis insidias virginibus struis. Tu nudum populo latus, Et simplex hominis pectus, adulterae Monstrasti. Bibis ac vomis Inter thyrsigera brachia Fulviae. Exi, si renuit, voca Lictores: meritis uter Fascibus. Tum felix (animus) tua Strabit Roma suo perpetuum loco. Ad D. V. Reginam Caeli, In Colossea ex orichalco Statua ante Palatium Serenissimi Electoris venerandam, hac subscriptione. Patrona Boiariae. Ode XLVIII. Qui Palatinae tua signa moli, Virgo, praefixit; colit eminentem Non foris tantum, sed et intus ipso in Pectore gestat. Ille, te propter, medios in hosteis Vadat exsultans: animamque magnam Prae suis Princeps oculis amatae Effundat in ora: Iure dilecti Ducis ordinatae Praesides Aulae, moderaris urbem: Iure Telluris Bavarae Patronam Fama salutat. Cuncta te Legum penes est potestas Regnaque et reges et opes superbae: Quaeque stellarum vehitur curuli Gloria tergo. Sceptra se flectunt, nitidaeque gemmis Dulce te coram trepidant coronae: Cum sacrum praesens acuis severi Fulgur honoris. Ad Clarissimum Virum Nicolaum Lucem, Antonii Lucis, Fortissimi militis, Nepotem. Ode XLIV. Quid redux e Turcia viderit: detestatur Germaniae bella. At vero vidi. Lux, oculum mihi Utrumque demes? Vidi ego Sarmatis Erepta, delubrique summo Fixa tholo radiare signa: Circum Polonis illacrumantibus Probro suorum. Vidi ego Pannonum Conscia loris terga. Vidi Tristibus irrubuisse flagris, Vinctas gementis Dalmatiae nurus. Vidi puellas ac pueros foro Prostare venaleis, amarus Ibat in imperiosa Mango Pendens adactis verbera taureis. Lascivus emptor corpora funibus Traxit catervatim per urbem, Utque canes ferus egit ante. Captiva pubes Christiadum solo Defixa vultum, scissa rudentibus, Lassata maeandris viarum. In stabulis ululavit aemi. Sic Turca nosci gaudet, in omnia Praelargus irae: qua Tanais fluit Nilusque et Ister, quaque Orontes, Et medio maria alta tractus. At nos tot annis egregie geri Civile Bellum credimus, haud parum Incuriosi, quid tyrannus Orbis agat, genitusque latro: Quot ille campos demetat ensibus, Arceisque vastet turpius (heu pudor!) In nostra vesani rotare Membra globos, calidumque ferrum. Nondumque finis? Surgite Teutones: Sat est cruento dedecori datum. Sit vita, Germanusque sanguis In pretio; neque more vaccae Tingat macellum. Degeneres sequi Negat triumphus. Surgite viribus Ad arma coniunctis, et una Frenigeras sociate dextras. Quam vestra toti nomina fabulam Fecere mundo, nunc melioribus Delete signis. Ite porro, Quo croceo vocat ipsa curru, Aurora supplex. De grege Bistonum Orco dicandas mittite victimas. Omnes ut incumbant securi, Hanc veniam meruere solam. Ad Arbogastum Harphium. Atheos huius saeculi, sub larva nominis politici latentes detestatur. Ode. XLV. Enthusiasmus Aut ex profundo duxit amystides Obliviosi fluminis otio, Mortale vulgus: nec stuporem Exiguo bibit ore mentis: Aut stirps caducis arboribus sata, Iamque exsecratis, quas Scinis improbi Scironque latrones, in arcum Flectere funereum solebant; Primaeva rursum in robora et horridas Migravit ornos aut Epimethea, Certum est, sepulti membra Mundi. Ex solido reparasse saxo: Cum pone iecit semina montium, Truncasque rupeis; unde novum genus Surrexit e terra; sed, eheu, Marmoreo nimis ore durum, Nimisque iactus et patriae memor Propago glebae, non libet ardua Virtute niti non sereno Sole frui, faciemque dignam Praebere caelo, quamquam etiam nigras Minere ranas, regnaque tristia: Non plus movetur, quam Pachyni Saxa, Caledoniaeque silvae. Fides avito quae steterat tholo, Contusa pugnis et colaphis iacet. Auriga curru, nata Remo, Miles equo properant ad Orcum; Post, nulli se fore creduli (Vesanus error!) parte superstites. Hoc fonte derivata manant In proceres mala purpuratos. Non una, si fas dicere, paenula Foetens eodem stillat ab ulcere. Et numen accensis tonare Nubibus et quatere ima tetrae Miramur, Harphi? Nil equidem precor; Qui cuncta terres secula fulmine, Insurge Vindex, et trisulcos Congemina iaculator igneis. Quod si nocenteis non satis est pati Civile bellum: tela Tiphoeis Maiora vibra iunge vireis Odrysias: redeant ab umbris Primi Bohemae caedis aruspices. Turnus Viennam, Gabor Iazygum Subnixus armis, turbet omnem Pannoniam; revoletque Corvus Mansfeldiani signifer agminis. Et Proditores, et Walesteinii Bifrontis oestrum, et fas nefasque, et Flante duplex Aquilone Suecus; Et motae ab imo grandia Balthidos Cete, et Batavi rursus Aquarii Saevire festinent malorum In cumulum recidiva ferro Europa pomum flebile mordeat: Lis unde, morbisque, atque Hecateide, Pestes in herba, et ex sepulto Saeva fames oriantur osse. Impune nullum quadrupedum genus Tangatur. Ipsae iam noceant oves. Aratra subvertat coloni Taurus, et effugiat securim. Confusa rubro sole parelia Diem cruentis vultibus inquinent: Turboque, et insani Cometae Belligeram vehat aura nubem. Ruant et amnes, et nemora, et iuga, Monteisque totos praecipiter fragor, Et grando diversi coloris: Et pluviae picis, ac rudentum Incocta cano vincula sulphure: Cocytioque e gurgite spiritus Tetri procellarum et frementum Hinnitus aquarum, Acheronte moto, Et Styx arenas, et Phlegethon truces Eructet undas. Omnia (sed iuva, O mater irati Tonantis, Iam meriti sumus, et meremur. Triumphus B. Mariae Virginis sub Titulo Refugii Peccatorum. Cum Scheishemii Aram S Guilielmi contemplaretur. Ode XLVI. O Ego qualem feror in triumphum! Sic ames nosci, generosa Virgo. Cincta Bernardis liquidi refectis Ubere caeli. Tanta Bellatrix videare nondum; Quanta, cum duri Guilielmus oris Colla submisit, subito tremore Fusus humi Dux. Militem campus probat et duellum: Mota Tirrheni salis unda nautam: Cum decem monteis struit et propinquis Nubibus infert. Facta laudante Superi minores, Ulceris curent levioris aegrum: Siqua pallorem reditura duxit Febris in ore. Diva Divorum, genus omne morbi Intimo Mentis fugat ex recessu; Efficax venis procul insidentem Pellere mortem. Turgidus nummis tibi cedit hydrops. Supplices fastum posuere venti Cessat amplexu Veneris perulcus Serpere cancer. Te nec afflicti pudet ad triremium. Gloriabundae similis, scelestos Inter exsultas lepidam per astra Ducere praedam. Inter audaceis manifesta fures, Inter armatos graderis latrones: Et rotae cultos, placidoque signas Sedere Furcam. Culcum quinta meritus securi, Mille nocturnis laqueos rapinis, Ignibus flammas, tua sunt sub ipsum Gaudia bustum. Saepe peccantis licet obstinatam Percutis frontem, pluviasque duro Elicis saxo. Lacrymis fluit Marpesia cautes. Te suam, Virgo, vocat illa Matrem, Quae vel excussit thalamo sorores; Vel recens turpi mulier luparum e Fornice prodit. Thais exemplo. Quotiens ab imo Invidet stridens et anhelat Orco Raptor infernus, bifidoque terram Ter pede pulsat? Sibilis at tu nihil eiulantis Mota, subridens: hilarique vultu Torva, calcatum Nebulonem amaro Impingis Averno. Ode XLVII. Scripturus Historiam sui temporis, VERITATI nudam aram ponit. Anno M. DC. XLII. Qualem Noemus montibus altior Enavigaveris, Oceani simul Subsedit aestus; fertur aram Ex rudibus statuisse saxis: Heic pono supplex, o Dea pulchrius Soluta crineis, rustica veritas. Non Atticum promitto marmor Arte Scopae variatum, et auro: Superque eburni pocula Mentoris. Natura cultu simplice gratius Divos honorat, prona far, vel Viva Focis adolere tura. Quamvis Sabae funera misceas Odore, faetent: quidquid in ambitum Libido cogit, seu labore, Seu pretio; minus enitescit, Metu veneni. Cinnam ei quoque Incensa libri pagina, proditur Halare suspectum vaporem. Difficile est, volitante fumo. Nareis aduncas demere Posteris. Impune Maneis subiciunt sibi, Moreisque censendos supinant; Factaque discutiunt avorum. Dicenda pictis res phaleris sine Et absque palpo. Discite strenuum Audire verum. Me sciente, Fabula non peragetur ulla. Non est meum, descendere ad oscula Impura Famae, et fingere bracteas: Larvisque luctari superbis. Aut nimias acuisse laudeis. Adversa quod si Sors mihi durius, Numquam ferendis conditionibus Obstet; reluctantemque cogat Non nisi delicias loquaceis, Et laureatas scribere literas; Sparte relicta, corripiam silens Iniqua tum vindex amaro Specula, despiciamque risu. Heliotropium Sive mens hominis ad Deum versa. Ode XLVIII. Iamque adeo toti nutu pendemus ab uno. Alea iacta semel. Numinis imperio commisimus omnia. Tanti Sit, retinere nihil. Iusserit: in Libycis stivam ducemus arenis, Caucaseoque iugo. Iusserit: Ionia remos lentabimus unda, Caucaseoque freto. Observent timidi mergum, fulicasque marinas? Quid meditentur aves Littoreae; fallax quo vento strideat aer; Quid nova Luna coquat: An tristeis vultu protendat lurida nimbos, Anne serena micet: Dormiat, an refluum vesano concita cornu Arietet Oceanum. Si Deus ire monet, numquam retinebit Orion Nubilus inter aquas. Ut gladio findat mediae fundamina navis, Tutior asser erit. Sed neque Phoebeis aetatem metiar annis, Pendulus a radio. Ile meas, quo non alter formosior, Horas Temperat. Ille meus: Sol maior, Parvique faber; totque videndus Altior axe scopus. Huc desiderium iaculetur pectoris arcus, Quanta pharetra pater. Certior huc pleno, quo Meta remotior, ictu Nostra sagitta volat. Ad Virginem Matrem, Pro Euthanasia, Sive, felici morte. Carmen votivum. Ode XLIX. O diva, vitae praeses, et altera Spes Vatis: olim cui mea, me super Servum dicavit: da, prius quam Fata citent oculosque claudant. Da poenitenteis, et lacrimas sacro Dolore laetas, in mare Creticum Quascumque proiectura noxas. Tum tenera mea fila dextra Abscinde, Virgo, neu fragilem colum Tres fabulosae praecipitent Anus. Diffido. Tu devolve nostram, Iure tuam potiore lanam. Hoc esto Votum: sic, precor, ultima Ex cordis urna vita fluat: meus Sic stagnet in maiora Aevi Oceanum, gracileisque bullas Aeternitati misceat Isara. Sic elabora, sic bene praepara Praeambulandum luctuosae Mortis iter; placidoque somno Compone Maneis. Hi voveant opes, Aedemque ponant: caedat hic impares Agnos, pavimentumque sparsis Visceribus lineat hostiarum: Ast ipse supplex, ipse ego taeniam Gestabo, vittasque: ipse tibi cadam, Evincta circum fronde lauri Victima, procubitur ad Aras.