Vulgus vocat Morbum Dominicum: Domini siticulosum, delicatum. Philosophi Peripatetici Stoicum: Stoici sedentarium? Medici omnes odiosum: aliqui contumacem, refractarium. Galenici difficilem: Empirici nodosum: Chymici Tartaricum: Quidam Patientes Tartareum: Poetae humanum, ingeniosum, astutum: Oratores consularem, curulibus sellis deferendum, neque maiestas ad splendorem deest: hinc enim et augustus, caesareus, regius, Principalis vocari meruit; Dominus morborum, et morbus Dominorum.

Utique, sed causae et indicia paene idem sonant. Vitanda est primo repletio ventriculi: ne dapibus et indigesto vino obruas, ac stipes. inde siquidem stomachi vapores, velut exhalationes a Sole tractae sursum in aera, de vertice capitis, quo ascenderant, cum damno recidunt. Alterum Prognosticum observandum de caelo est, ex Veneris Planeta terras et corpora incendente. nam Venus immoderata calorem nativum, illum benignum et genialem vel absumens, vel imminuens facit, ut materia peccans (lerna malorum) consumi non possit. ergo accumulata in cerebro, dum exitum ibi non invenit; per nervosos canaliculos deorsum relabitur. denique in cladem furit. Hinc vetus illud: Quae faciunt Podagram? Balnea, vina, Venus. est et atrox, et subita ira, cum vehementi concitatione sanguinis periculosa. Quin et inopinus terror, hominem quasi de statu vitae deiciens. sicut enim haerentes Podagrae nodos aliquando resolvisse legitur (consule Poema n. 74.) ita collectam morbi materiam fortius astringere potest. nam harmonia humorum, per repentes atque improvisos impetus, aut consternationem semel dissoluta vel concussa; facile est cuicumque morbo, grassari. Certe Anno tricesimo quarto, cum publica pestis per Germaniam saeviret, integras ciuitates depopulata; observatum fuit Monachii Boiorum, ubi degebam, veneno excipiendo se maxime obnoxios reddidisse; qui vel minimo dolore naturam contristaverant. puta, laedendo digitum, fricando verrucam, praemordendo labia. Ut de subito metu aut horrore taceam. Nam hic quidem etiam in non ultimi nominis contagione, certum exitium putatur accersere. Novi ibidem Clericum, animosum cetera, et valentem viribus: qui eodem tempore, iam pacta mercede, spontaneum se iuvandis aegris dicaverat: opus altero statim die aggressurus. Forte ad cenam sedebat, quum strepitu quodam obtuso excitatus, (feralibus plaustris, ad clarum Lunae iubar, eliminata cadavera convectabantur) aperit fenestram fortuito, visurus, quid foris ageretur. spectat funera utriusque sexus, foedum in modum temere iacentia, et male digesta. Spectando violat oculos: subitoque horrore contactus, mox et ipse intra biduum funus fuit. Qui si data opera, sciens volensque, etiam exporrecto vultu, etiam curioso, in exanimes, et Libitinae debitos, inspexisset; nullam fortasse labem erat visu contracturus. Quomodo et ab urticis minus laedimur, si fortiter eas, non timide stringimus. In hunc ferme modum percelli posse naturam; iraque vel metu vehementi causam dari contrahendae Podagrae, aliqui existimant, De contracta non memini me exemplum legisse; solutam sic repente invenies in ipso Poemate, n. 74.

NEscio, quam aliqui Sympathiam somnient, ridicule, cur non potius Antipathiam? Quis enim, obsecro, occultus hic conspirandi vel attrahendi modus? an sicut magnes ferrum attrahit, sic iunctura dolorem infestum? Nova philosophandi ratio. Dicamus sanius, pituitam bile mixtam deorsum tendere, naturali pondere gravitatis suae, velut fluxum cuiuslibet aquae: sed in genuum internodiis, spissitudine surae carnosae nervos constringente, saepe intercipi. Prius apparet etiam ex eo, quod delapsus humor ostia quaerat. idcirco temptat pollicem, calcaneum, talos, et extrema pedum ac manuum; nullam molestiam facessiturus, si emittatur. cohibitus, instar undae ad saxum allisae, ad nervum strepitat, rodit, aestuat, furit, putrescit; atque, ut gutta cavat lapidem Deucalionaeum: immo et lapides creat, quos tophos vocant, digitorum nodos. Tales ferias residendo agit, ut dolor tamen interim non ferietur, nam lentissime ibi consumitur. scitanti causam huius morae, respondet Geilfusius: illa qualiacumque membra a cordis foco longius distare. humorem salsum non posse excoqui. sed refuto: cur interius apostema proximum cordi, ex vicino calore, non citius maturatur, ut effluat: sed potius accrescens, cor ipsum suffocat?

Non vidi Medicum, qui augustum hunc morbum, tot nominibus honoratum, tot titulis praecinctum, tot praerogativis illustrem, inter contagiosos numeret. Sed affirmat experientia. Queruntur laesi, soccos Podagricorum, indutos sanis pedibus obesse. Sentiunt exsudatas quales quales reliquias. Quod affecta pars aliquid de labe trahat, videtur vero simile. ex hoc propterea totum corporis temperamentum non turbatur; sicut ex propria incuria, vel traduce.

R. Quod quaeritur: nasci ex Parentibus Podagricis. Nam si Flacco Lyrico teste

SI, ut Stilichonius Vates: omnes

profecto aeque et Patrum vitia propagini insita, in prolem seape transcurrent immeritam cum sanguine. Triste patrimonium relinquunt genitores liberis suis. si illud ex vitiorum nundinis, popinis atque prostibulis, sua bona dissipando, corradunt. Quid facias iuvenis egregie, sobrie, caste? Pater exstinctus est. Sed tu mortuum, viva eius imago, repraesentas. Ad te omnis gaza eius spectat adeunda est hereditas ab intestato. renuntiabis universae? saltem ex parte adeunda est, nolis velis: quia heres es tuus. clamant iura, clamat natura, clamat sanguis, ut asperneris omnia; servabis assem relictum tibi. Fulcrum paternae domus in te recumbit, Podagra, miserum, inquis, fulcrum; caducus paries. ita est: sed in te recumbit. Quamvis non sentias modo; olim memineris. Ex salso Doctore habeo, illius factionis, quae morborum plantarium, in sale a sanguine separato, constituit: si parens Podagricus fuit; raro progeniem immunem fore, addunt alii: hoc sal hereditarium, latere posse in corporibus diutissime tectum, inobservatum, innoxium, puta annis quadraginta, vel quinquaginta, et amplius; donec ematuruit, ut vires egerat suas. Quomodo etiam apoplectici stuporis semina, totam familiam vexantia, saepe primum post sexagesimum annum prodeunt: et quandoque, inexspectato cum tonitru prorumpunt. quippe celari hanc innatam Podagrae congeriem, instar fomitis subterranei per cuniculos dispositi, non ante in effectum emicaturam, quam ad suam maturitatem pervenerit, communicati sanguinis limosum, ut sic dicam, oestrum. Tum enimvero accendi, ardere, furere; et, tamquam ruptum ulcus, fervidam saniem in membra inferiora spargere. Hinc non raro videas viros praestantissimos, in ipso aetatis flore, iam misere cum faecibus paternis luctari, pedibus scilicet captos. Quid? quod sanctimoniae fama celebres, castitatis laude conspicui, temperantiae freno domiti, nihilominus obruantur hac massa. accommodes huc licet illud veteris querimoniae genus: Patres comederunt uvas dulces, et pedes filiorum obstupescunt. Quod si hereditarii mali fomes aliquanto tardius senectutem percurrat: agant sane hi tales coniventibus Fatis amplissimas gratias. clementes Superos, Praestites Natalium adhuc bonos habuere. Sed ut genus, et traducem, et sanguinem tantisper seponamus: multo plures aliae quoque causae, temperamentum corporis humani turbare valent, Podagram inducturae. Si Geilfusianis principiis nitamur, originem et incrementa huius morbi in debilitatem stomachi et corruptum hepar, magnam partem, transferentibus; manifestum est, in frugalissimum et castissimum quemque idem malum posse proserpere. Quam naturale, calorem naturae sensim deficere: aegrius digeri cibos. accedant studiorum contentiones, curae, maerores: inobservatam quoque Podagram, suo tempore accersiveris. transeunt anni sine strepitu, nemo notat sibi canos aspergi: sed adspersos videt. ita non prius advertimus nos defecisse, quam defecimus. An non tandem quodvis hepar a sua prima bonitate degenerat? hinc autem sanguis ignobilior abiectiorque creatur, qui in faeces stipatus, tractis secum in contagia biliosis humoribus, reddit arthriticos: promovet calculum, disponit ad stuporem apoplecticum. Denique, quid multis? ipsa senectus est morbus. An non morbus iste, sicut hominem minus expeditum ad cursum; sic tamen et mente saniorem, et ingenio saepe praestantiorem reddit, accuses iam Microcosmum: et totius Macrosmi calumniator eris. Quemadmodum Ludovicus Berghemius nobiscum in rhaeda Dilingam vectus, pulcherrime demonstravit. quattuor Elementa laborant. fluvii arenam vehunt, calculi praesentissimi materiam. Canales profluvium, et denique putredo vexat. aer infestatur a Muscis et culicibus. et sic deinceps, centum morbos digessit in cerebro suo. memorare longum foret. Sed omissis iocis, veritas haec est. fatiscunt longaevitate marmora. carie exeduntur et teredine arbores. siccum sabulum carinas solvit. ferrum rubigine consumitur. omnia usu atteruntur, sola humani corporis compages ex quattuor elementis coalita, semper inviolata perduret? Germaniae nostrae populare diverbium et aenigma est. Quid chalybe fortius? respondent, apri rostrum: tanto vivacius atque robustius, quanto frequentius, naturali runcationis privilegio, terrae immerguntur: dum sata, glaebas et radices, et tantum non glandiferas quercus (suummet domicilium) evertunt. At chalybem atterit usus; non item suis rostrum. quod munus Dianae vel beneficio Dodonae ascribendum erit. Ex his quid sequitur? quid deducam? glorientur aliqui depontani senes, et ne frustra nominis maiestatem occupent, de ponte deiiciendi: glorientur, inquam, de firmae valetudinis statu: despiciant contumeliose Podagricorum sedentariam vitam, molestiis et sannis vexent. non deo meliores sunt: immo saepe peiores; quia ad scelera continuanda fortiores. Ego hos Seyfridos apri rostrum iactantes, ab Apronio satellite citandos putem, ad Praetorem Iunium Brutum, et Porcium Catonem; ut coram ipsis impudentiae suae causam agant: et quandoquidem suam ferinam grunniendo praeferunt; diserte pronuntient, quod stomachus sentit. Dicant non tantum ex ROSTRIS; sed etiam pro Rostris. Haec idcirco memoranda duximus: ne perversi homines (ut cavillatorum ingens semper est numerus) temerariis iudiciis suis subscribant. Nam dum probris configere volunt aliquorum vitam; multorum praedamnant innocentiam. Quid sanctius GREGORIO MAGNO Pontifice? Quid hoc Sacerdote castius? supremo Orbis Antistite religiosius? quamquam integris sanisque Parentibus natus, perpetua tamen Podagra laboravit. DIVINA MONUMENTA, quae Posteritati reliquit, traditur magnam partem etiam scripsisse chiragricus. De multis aliis Podagricis iam dubites?

PAucis respondeo: Podagrici gressus formant, sed gradus non amant. sed medice loquamur. Tres delineant. Primus incipientium est, quacumque aetate, quocumque tandem modo, vel fato accitus. ablatis causis aufertur; redeuntibus redit. Secundus proficientium inter calices, et, si vis, inter culices curarum identidem pungentes, cum iam saepius nervis assultatum est, et intestinus calor officium pedum impedivit. Causa fuerit, indolis prima ad genu submissio. Nos inclinationem dicimus. Accesserit iuvenilis vitae licentia: quae ad viriles annos perducta, quia semel stabilem pedem fixit; tam facile pelli se non sinit. herbis autem et bonis verbis placari potest. qualia in nostro Poemate damus, sin helluaris in popinis, quisquis es, exhausta dolia scias vappam relinquere, vasis evacuatis iubeberis et faeces, et vasa colligere. Tertius gradus est Perfectorum, coagulatam Podagram assuetudine dolendi nutrientium. De hac intelligendus est Ovidius pronuntiasse: Tollere nodosam nescit medicina Podagram. Invaletudinis suae tempora, non curriculo solis et Lunae metiuntur: non annis et mensibus; sed accrescentibus tophis, et articulorum nodis computant: quomodo olim barbari Iapones.

Affirmandi causae istae possunt esse. Prima. Intra pedem integrum, nullo flictu saucium, nullo rumore laesum, haesit calor et dolor. Non fuit inflammatio exterior; non ignis Antonianus; non erysipelas; non carbunculus; non alia sideratio. Quid restat praeter salsuginem causticam? quae est Podagra. adde: quod eundi facultatem, laevo pede intercepto, penitus abstulerat, sed et stupor plantam propter consensionem invaserat, tumultuantibus interea caeco more stricturis quasi vibrantes aciculae confligerent. signa, quibus initiamur ad profundissimum Patientiae mysterium. Secunda. Urebat miris, sed veris modis: (tormento alterius Orbis) quod factitare solet Podagra, sicubi castra metari vult. Aperuerat Medicus suram (nam ibi malum latebat) involutam cataplasmate, quod unguenti Hispanici genus est; bullas acrimonia excitantis; pestem scilicet cruciantem extracturus. prae calore nervum meum torquente, uncti fervoris fascias et medicamenta circum posita vix senseram. Tertia. Undevicenas noctes diesque insomnes duxi, pedestri foco incubans. Quam miser est, cui obdormiscunt pedes, et caput vigilat! qui sapit, characterem hunc notet. Quarta. Cetera valebam. Caput serenum: Spiritus liber, et utcumque ex acerbitate hilaris. de die aliquanto laetior, et dissertationibus eutrapelicis consentiens. Tempore autem nocturno dolor semper excandescere et aggravari coepit. Quid ad humorem Podagricum requiras praesentius? Quinta.

Quidquid tandem fuerit, succubuit labor, non iuverunt domesticae thermae: non sudatoria, non botanici frictus, herbarumve salivae, nulla fumigatio. donec invisam dolendi causam ipse dolor absumpsit. Vix duo menses suffecerant abstergendis faecibus, ex antro Taenari ortis. Hinc mea Musa Regaliter, Non ignara mali miseris succurrere discit. Dubitandi vero, aut etiam negandi rationes sunt istae. Prima. Nemo Medicorum, paroxysmum meum, ad dignitatem Podagrae legitime electae, sustinuit evehere; nihil consulare aut trabea dignum. haerebant intra Philosophicorum accidentium cancellos. dolores meos Academica tantummodo oracula quam latissime personuere. honorabant: sed non curabant. Secunda, Nulli Galenico in mentem venerat interdicere vino: cum tamen haec multorum sit princeps cura; aliquorum tota. Achilles ultimus, eius Mater undosa Thetis: urceus aqua plenus. Tertia. Interdiu amoenior quies erat. Noctem furiae vexabant. calamitas pedetemptim crescebat; donec agminatim increbresceret. Quarta Ratio dubitandi. Una hirundo non facit ver: nec unus paroxysmus aestatem, sive ardentissimum morbum. neque si domus ex aliqua parte vitium ducit, idcirco tota statim censetur esse ruinosa. Quot silicernia, incurvi senes, silices cernunt: sepulcrum tamen non spectant. Fatemur quidem, omnia tempore concidere: cui et Colossus Rhodius succubuit, firmioribus utique plantis, marmorea basi, subnixus; quam corpora nostra. minimus digitus unius pedis crassior fuit dorso Algerii Flecutii. pollicem triginta ventres nostri Derefici Pamphagi (ex Libya adducti) non aequassent. Ego, qui non tantum spectator, sed primarius Actor, huius Comoediae scenam implevi; litem sic decido. Paroxysmum hunc vehementem, quo stimulabar, omnino videri fuisse Dominici morbi qualemcumque prodromum, ac metatorem, a Podagra Amazone missum: ut exploraret situm loci: an idonea castra ad pedem montis figi possent. Bis aditus temptatus, non integro successu. nam anno quadragesimo, insidiosus humor, more latrunculorum clam et sensim irrepens, usque ad internodia poplitis pervenerat: tamen absque ignito fomite, et pulvere pyrio. Creabat molestiam magis, quam dolorem. Cum ulterius penetrare non posset, spe delusus evanuit, insequente anno, eiusdem humoris genius, maiore comitatu, saeviore nequitia, multaque bile suffusus arietavit in crura: et tamquam iam peritus locorum nervum belli aggressus est; circum vallato poplite, genuum tenus. inde cuniculis ductis (nam omnis defensio iam praeventa erat) inopino lapsu interioris surae spatium hostiliter occupavit totum: tantaque vi efferbuit, medicatos sulpure ignes in viciniam spargens; ut crederem biliosum Martem, et claudum Vulcanum in obsidione hac furere. Me hercule, non tantum iste pes hoc incendiario apparatu, sed et Pedemontium Italiae expugnari poterat, Postea vero quam adverti Sinonias fraudes; Asinum Troianum ante moenia stare: rem secio agi: scalas aprari deorsum: fossores Halensibus peiores adesse conductos; ut salem extrahant: necessitate coactus clamavi ad arma. et, quia pedestri acie certandum erat; rubis omissis, ad fistulas Brasiliae provocavi. ibat fumus in auras, hostem caligine involvens. evasi iuvenili robore praeditus: et Humori Plus ultra tendenti cancrum appendi. Desiit serpere lues: nec potuit opus nefarium a sura ad calcem perducere. Itaque tristis victoria penes me stetit. Vincere qui mecum vult; huic quercum et laurum cum apio et myrto, totumque triumphum libens concesserim. nam utcumque tunc ovare potius (Pascha erat) quam triumphare cupienti, semper adhaesere ex profligata acie aliquae relliquiae Danaum atque immitis Ulixi . quippe pes vaporatus afflictusque, raro innubis est. assultus et stricturae durant. quotidie audio classicum cani. velitantur humores, utique aliquando proeliaturi. nempe saeviant et tumultuentur, licet: prosternere totum corpus numquam hactenus evaluere. ex quo scilicet Hygiastici Lessiani Clipeum opposui. Probo etiam diaetam Sebast: Dremelii Smyrnensis; cui fortiter adhaereo. Geilfusianam tamen doctrinam meo calamo obsigno. Quoties stomachus aliqua cruditate laborat, aut inepta potione conficitur; sentiunt pedes, et recalcitrant.

Quot capita, tot sententiae. immo, quia capita hic pedibus cedunt; tot sententiae, quot pedes. Quae igitur summa rei? quod solacium? breviter dicam. Multi Medici plurima promittunt: plurimi pauca praestant. pauci aliqua. Sed ante omnia, Defensionem Geilfusianam audiamus, culpam in ipsosmet Podagricos transferentem. Medicis, inquit, quamvis in hanc curam destinatis, Patientes nullam vel exiguam fidem habent. Simul atque primos arthritici paroxysmi stimulos sentiunt, frigore vel calore acuto perstricti: agnoscendum prima facie malum, ut possunt, dissimulant. exosum Podagrae nomen aversantur. induunt hypocritae peregrinum colorem, honestiore pallio morbus obtegitur. peccavit hesterni vini patera; cerevisia pallidior, nubilus aer, sanguis pavefactus. denique Autumnus morbifer, quantus quantus ad hastam citatur, et in foro hypocausti reus peragitur: fit nequam. His excitati, praesens malum, tamquam temporibus anni debitum, ipsimet propulsare student; sudore, embammate myristico, garo sambuceo, aliisve muliebribus medicamentis. Quin et a verae fidei ac monetae medicis, ad aniculas et Canidias transitur. alipten obvium, Cingarum, agyrtam, unguentarium quemcumque implorant; inepta remedia adhibentes; et plerumque nocitura. Conficiuntur potiones ex herbis multo calore pollentibus: praesentissima toxica. Dum autem fomentis inutilibus implicantur, eradicandum malum crescit: pascitur sagina, nequitiam corroborat. denique ardentius erumpit. Post ea primum ad Aesculapium cum gallo sacrificando venitur. maioribus an minoribus hostiis facias, tantundem est. Podagra regnat inexpugnabilis. Consulitur quidem ex schola Galeni aliquis. hic vero dum molitur cum Comico, dum comitur: omnia trutinat, corpora purgat, Hippocratis aphorismos insusurrat, et strenue nihil agit, annus est, sin non continuo omnes mali fibras evellat, et Scazonti aequos pedes reddat, iubetur exesse: vapulat ignominia. Alius super alium inducitur. Optimus Medicorum, erit conviva demulcens, laudator hians, promissor inanis. Sic aeger dives morborum, dulcedine spei illectus, venalem sanitatem, quam in pollicitis licet vanis iam recipit, talento licitatur. Post multa adhibita adhibendaque, mutatis mutandis, ad extremum descenditur in hanc sententiam: Podagram, proverbio etiam vulgi iam toties flagellatam, curari non posse. Quid igitur superest? sollicitudo illuc vergit, atque intenditur, non sine aliqua pompa, ut dolor saltem leniatur. Quo utcumque mitigato, itur in antiquam silvam . quidquid cella et penus habent reconditum, geniali gulae affertur. Promus condus sub rosa regnat; ex formula vivendi consueta: Ne quid pereat. Mensae divitis Epulonis, nec mica subtrahitur. Quae stomachi exsultantis desperatio, morbum haud dubie exacuit; facit rebellem, contumacem, intractabilem. sed hae querimoniae sunt. Ad rem veniamus.

Constanti, et plus quam Delphico oraculo, Podagra ex traduce in heredem transfusa, ea praesertim, quae occalescit in duritiem et tophos; pronuntiatur insanabilis. Non tantum semper crassior, sed et mucosior fit, ac calcem generat, ideoque ceu desperata Furia in Morboniam, ultra Malabaricas Insulas, trans Thulen proscribenda. Ita inter ceteros D. Helidaus Padoanus de Foroliuio, Professor Bononiensis: et M. Ioan. Wittichius Comitum Schwarzburgensium et Municipii Arnstatiensis Poliater. Ultimus in hunc modum. Podagra praecedit articularem morbum; et est dispositio, ob situm inferiorem: quia pedes plus aliis membris laborant. Cum enim humor in articulis manuum mollescit, chiragra; in coxendice, ischias; in genu gonagra, in pede podagra; in articulis omnibus denique arthritis generatur. Haec de inveterata Podagra. Recentem sive nondum adultam, multi Medici, elata voce, pleno consessu, unanimi consensu, sublatis in altum tribus digitis, ad aram Aesculapii iurant, curari posse, quo modo? affatim: per mille remedia: balsamum anodinum, pilulas antipodagricas: quaeque referre mora est . Saepe tamen et hic exclamare libet. Iliacos intra muros peccatur, et extra. Pauci laurum merentur: et promissa sanitas saepius in puteum, quam pedem, cadit. Audi inventum unius Medici, ab alio vehementer exagitatum tamquam atris fabis dignissimum. Quidam ipsummet Patientis sanguinem distillatum propinavit: sperans utique permeaturum omnes venas, et, purgatione facta, humores sonticos expulsurum. Nihil aliud effectum, quam ut corpus incenderetur; hepar exsiccatum lapidesceret: adempto quoque naturae beneficio succumberet.

Duplex cura praescribitur, altera leniens, altera praeservans, prior in paroxysmo considerat dolorem et tumorem. Si plethoricus cum febrili calore invaditur, vena laxetur. sub primi doloris initia purgandum corpus, prius quam humor peccans in membra se exoneret, et sedem inficiendo stabiliat, cui fini non quaelibet apta medicina est: licet evacuandi virtute praestanti polleat. habitudo corporis spectanda, examinandae vires, urinae color; aliaeque peristases. subinde sudor promovendus. per hunc enim et calorem plurima dissipabis, atque eicies in valetudinem pugnantia. Sudorem vero promovebit pulvis Hermeticus, quem Chymici ex auro purissimo praeparant. lapis item, quem Bezoar vocant: beneficium caprarum Aurorae salicta depascentium Gemmarum tincturas, corallia, Decoctum ligni, nihil aut parum iuvare putant Docti, allatura certius nocumentum. nam nisi hostem suum, praesertim venena, invenerint; vitalia aggrediuntur. Felix paupertas, quae pretiosis his nugis non indiget, Remedia exterius usurpari solita (quod alterum fuit) sive ut dolorem mitigent, sive ut tumorem consumant; si sunt narcotica, ut stupefaciant nervos: nimium quantum obesse creduntur. quippe natura sua frigida, dolorem ex calore ortum, sistere aut temperare videntur: revera pestem retro agunt in viscera, tanto periculosius. Nam cum fenore redibit, et usuram cessati doloris exiget. Novi Pictorem non incelebrem, sic inter tormenta obiisse; in agone maximis doloribus confectum. Erat homo gnavus, et lucri avidus. Stimulatus serra Podagrica, quamquam crudeliter exercebatur, ne prorsus feriaretur, ocreis ex argilla factis, nudum pedem indutus, pingebat. interveniens occupavi viri industriam. miranti situm et habitum, id enim vero quale quale lenimentum esse responderat. Calidiora quoque si adhibeas, debilitabis membra: languorem torpentibus induces. Adipata, poros cutis et canaliculos aerios obstruunt. inde exasperatur dolor, tamquam captivus, et vigilias accendit. Optimum fuerit. simplicia non spernere; cepas marinas, sinapi, aliaque huiusmodi, quae vim salis penetrabilis secum vehunt. Consulitur sal gemmae, forti vino resolutum, aliqui propriam urinam emplastro commiscent. Nihil praestantius floribus salis Armoniaci. super omnia sal vitrioli, quod vocant camphoratum. illud in primis, quod ex Ungaria, vel Transsylvanis montibus allatum, Chymice praeparatur.

Erit nempe illa, quae, ut perhibent, Podagram ex planta pedis radicitus eruit. olim Centauri et Lapithae, funditus evulsas arbores iaculabantur. Deductam hanc promissionem suspicor, ex doctrina latius tradita, Problem. quarto, quinto, et maxime sexto. His ferme praeceptis continetur: quae strictim exponam. Primum. Sal arthriticum sanguini perniciose commistum, summo studio, singulari arte extrahendum esse monet: ita tamen caute, ut ipsa viscera, hepar, lien, stomachus nullum damnum capiant. Secundum, Patientes hoc beneficio et salutari effectu gavisuri, frugalitati, saltem tolerabili diaetae assuescant. vitent frigora; cibos noxios: praecipue Herculis et Alexandri M. Scyphum: haustus scilicet immodicos vini, in Symposiis circumagi solitos. quippe tales convivarum quidem sanitati immolantur veteri ritu; sed novo ac veteri, temulentum popam Libitinae immolant; certe Podagrae sollemnibus Caerimoniis consecratum, ad pedes ponunt, mactandum, cum volet. Tertium. Corpora faeculenta, et putredine marcentia statis mensibus evacuentur. tempore praescripto vena laxetur. Quibus addit idem Auctor usurpandas aliquoties pilulas, quas vocat Magistrales; aliaque, in quibus praecipua helleborum nigrum, tartarum vitrioli, oleum cariophyllorum, myrobalanus, rhabarbarum, etc.

Si vera Podagra est, iamque vehementior: non video alium sumendi calidioris pharmaci usum; quam ut aeger in rogo citissime expediatur, cum Hercule Oetaeo inter semideos referendus. Sin de fomentis loquimur exterius componendis: laudatur quidem ab Hippocrate aqua frigida, ardentibus membris affusa, quod dolorem repercusso stupore domet. sed incipientem Podagram intelligas. Ceterum a Narcoticis et opiatis universim abstinendum esse; monent viri prudentes. Quia Narcotica vetant resolvi humorem. et quamvis dolorem aliquantum sistant; faciunt tamen, ut redeat excandefactus. et maiore vi repulsam ulciscatur. Adde: quod in viscera retro actus peiora excitet incommoda; angustias pectoris, deliquia, ex insolita concitatione cordis reciprocos fluctus: convulsiones laterum, tussim sitimque, et crebro febriles aestus. quia sanguis humoribus noxiis ad interiora repulsus, regiam Cordis affligit et obsidet. inde calamitas, qualis est arcis oppugnatae hostiliter. Quod utique expertus fuerit Pictor ille, de quo supra Problem. 16.

Qui dubitat, ad glandes et alia messorum damnandus est, vitentur cibi crudi: caro fumo torrida, bubula crassior, suilla largior, caseus acerbus et putris, siccus et a nullo ubere educatus; avaritiae suber, item immatura opsonia: vina sulpurata, turbida, spumantia, caenosa: et in primis mustum in dulci faece languescens. Cerevisia faeculenta, Cerere subacta carens: quem defectum lupulus foetentis Prisciani, vel Grobiani Quodlibetici supplere cogatur. Talia Podagricis nocere pronuncio. non pronum inclinant; pronum initiant: initiatum consummant.

AUDIAS nonnumquam queritantes aliquos in hunc modum. Me miserrimum. pro iniqua Fata! Quid faciam? cuius opem implorem? Eheu! cum nimis tenaci hoste luctor. Aetatem nondum inclinatam agito. Ceterorum membrorum usus viget. parce vivo. utor vino diluto. praeceptis Galeni ad nutum obsequor, valetudinem meam curo diligenter. nequiquam. Podagra mea, contra genium naturae suae, cum sedentariam vitam profiteatur, in circuitu ambulat, velut impii. Vix abiit: et mox redit, dolor actus in orbem circumfunditur. frustra medice maceror. si emendari non potest, quod patior: at aliqua voluptate decipi poterit. Manibus et pedibus in Saturnalia ruam. ut sciam, quo merito manus ac pedes luant. Desinam esse frugalis. Non prodest diaeta. prosit ergo Flacci Horatii diota, utraque ansa corripienda, pereamus splendide. hoc est, suaviter et fortiter. suaviter bibendo, fortiter ferendo. Mitiora consilia, o bone vir. soli amant esse infelices, qui desperate furunt. Quereris Podagram redire. at etiam alii morbi redeunt: calculus, hydrops, pleuritis, icterus, nescis Oraculum Sulmonense? Non est in Medico semper, relevetur ut aeger: Interdum medica plus valet arte malum. Quoties inflata membra utili remedio detumescunt! sed quia hepar destructum meliorem sanguinem sufficere nequit, sensim omnia rursus aqua intercute replentur. De calculo quid dicam? an non ille saepe per lithotomum eximitur? arena evacuatur? et tamen processu temporis, quia renes scruposi, et vesica corrupta, inclinant ad urinae coagulum; novi identidem Lapilli ex cumulato sabulo succrescunt, veteres dolores renovaturi, Idem in Podagra obtinere putes. Nisi enim faeces a fundo vacuentur; salque volatile permixtum a sanguine separetur; calore hepatis ac stomachi una restituto: incassum tristibus aut pretiosis medicamentis, sudore, aliisve modis corpora purgabuntur, quasi adversus Podagrae insultus duratura. frustra sectiones venae iterabis: quia corrupti cruoris cisterna exsiccata non est: et malum intestinum in sede sua regnat. Quam in rem, ut ex simili vim argumenti conicias, memorabile exemplum recensere non gravabor, hisce oculis visum. Iuvenem, ante quam in Societatem nostram adlegeretur, in Galliis periculosa febris invaserat: in speciem curatum; certe autem ex integro non restitutum. Ecce enim, in medio Tirocinii cursu, inextricabilis se morbus aperuit. funesti livoris notae, totum corpus ipsumque vultum occupaverant, non sine horrore aliquo aspicientium. Landsperga mittitur Monachium. Georgius Krempsius Collegii Medicus, vir experientissimus (cuius singularem veramque laudem, paucis comprehensam habes in Glor. Medic. Sat. VI.) simul atque maculis interfusam cutem, totamque faciem notaverat: ilico venam laxari iubet viso pure, quale tantummodo foedum quasi de cribro parce stillaverat; quum intelligeret massam sanguinis infectam esse; eandem venam bis terve solvi, mandat. denique nihilo meliore manante tabo, super saniem, per Hecaten exspuens imperat vice bis dena rumpi, interea meditabundus ac fremens inambulare. Linquitur Iuvenis aeger animo, tenebris oculos praecingentibus. Casu alter Medicus in Aula spectatissimus intervenerat. aspicit horrens, et exclamat: Quid hoc? quid agimus? quid patimur? emissam sanguinis copiam sequitur anima. iam in labiis sedet exspiratura, ocius odores, unguenta, rosae, balsamum. Quae est Ista prodigalitas? ne quidem limaces absque omni succo, etsi non optimo, nempe tamen suo vivunt. Hoc est carnificem agere, non sospitatorem. Tunc enimvero alter, graviter et modeste: Parcius ista o Frater: (hoc amoris honorisque titulo, multo ante animorum studiorumque coniunctio, familiaritatem imbuerat.) Utique praesenseram, aliquod deliquium hanc exinanitionem secuturum neque ignoravi, ita phlebotomiam instituendam esse, ut tamen anima conservetur in corpore. Tu vero disce: hunc quartum et vigesimum esse, quem isto curandi modo sacris manibus eripiam. Addidit subinde causas existimatae temeritatis suae, sive potius virilis propositi. Quando enim omnem cruorem vitiatum, inquiebat, veternus quidam in coactam saniem pavit, ut sani nihil appareat; ad extrema, hoc est, strenua remedia veniendum est: nec plus sanguinis relinquendum in corpore; quam sufficiat Animae servandae, et tantum non ex domicilio suo evolare dubitanti: Quantum scilicet mellis parcis apibus, per hiemem relinquimus; ne fame pereant. Nam quidquid hoc casu posito medicamentorum sumptuumque ingesseris, in ventum et miserum truncum corporis effudisti. Cum sontica vis reliquiarum praevalet; et in pus ingesta, quasi anancaea ubertate convertat. Quidquid egeris, actum erit. Haec ille. Idoneis deinde liquoribus, vino praesertim generoso roboratae sunt vires. repletae venae ea mensura, quae reliquam pestem bonitate superfusa superans excederet, atque domaret: totum immo hominem iam sandapilae debitum, expulso contagio, in novum vitae florem converteret. Quid multis? convaluit egregius Iuvenis; vidique sanissimum, et multis postea annis superstitem? etiam Sacerdotio inauguratum. Ceterum integra valetudine restituta; cum cenula sospitatoribus parata esset; iamque soteria biberentur: Krempsio iucundum erat, fratrem risu amoeno traducere. imitabatur alterius horrendum clamorem ringentis, et prae stupore vociferantis: aegrum sic curari, ut quam mox ad plures mittendus videretur. Ut proximus capulo est! ut carnificem egi! citaret iam vespillonem suum, et provocaret ad feretrum. Alter, quamvis inter vina molliter exsultans, ideoque vitra saepius increpitans, obstupescebat tamen adhuc in confinio praeteriti horroris, et felici audacia curantis. interdum in Patientem inspiciebat, hilarisque curiose mirabatur, conclamatum adhuc vivere: et se gaudebat tam insolito metu fuisse perculsum. Sanatus autem modeste annuebat, ignorans, quid disceptarent: ut qui caligine lumina obvelante, in mortuum iacuerat. At certe haec melior hilaritas non sicce rixantium: quam si Medici saevissima aemulatione accensi, in aegri perniciem, semet exurant. Quod mihi contingere memini.

Caute Baianos Sinus accedas. Naturalis virtus nimio aestu, vel frigore, labes actatur: illosque defectus continuo stomachus ac hepar sentiunt. inde colligas, ex subterraneis metallis procurrentes aquas, secumque vim praefervidam trahentes, rapidis vaporibus plurimum obesse. membra enim maxime necessaria torrent, exsiccant, et nativo vigore privant.

PAllidam commendat usus vulgi, sani et integri. nec lupulum obesse putes, quia caput petit. neque enim propterea statim arietabit in pedes; si cetera non desint: ars, sumptus, copia, labor subigens hordeum; non per grana numeratum; sed ad iustam mensuram pinguedinis requisitae. talis enim potio delibuta, quum Ceres amica sit Homini; naturam roborat, (quippe frumentum) stomachum fovet, corpus alit, vires auget, bonum et copiosum sanguinem assuetis sufficit. Albam cerevisiam, et ideo Podagrae stimulos evadere cupientibus, quia candor felicitatis omen et signum est, albam inquam placere intelligo: quippe Medicis suadentibus. Si bibatur florida, benignis sideribus cocta, pollens, defaecata: qualem ante quadraginta annos tempora tulerunt, tamquam utilem indulserim; praesertim stomachis ferventibus. sed ubi invenitur iam talis? sive alba, sive pallida, tam in urbibus, quam pagis.

Sunt variae lectiones. periti tamen Medici Tertium designant. primo loco statuunt morbum Colicum: ex quo Volvolus; qui, ut Basiliscus inter Serpentes, regnat: intestina anguium more implicans, et in Orbem convolvens, unde et funestum nomen habet. Secundo ponunt calculum, Ater an albus sit, haud interest. uterque damnat, et damnandus est. Tertio Podagram. Dentium dolorem, aut alia fodicantia, vix umbrae honore comparata, dignantur. Cetera catharmata praeterimus. utinam nos et ipsa praeterirent.

Nequam minime, id est, caecus, sterilis rancidus, mucidus, stupidus, flaccidus (pulchra epitheta!) in duram plumbeae laminae formam pressus: denique exsucco suberi, quam molli butiro similior. ex adverso bonus, uberis sui memor, Hollandiam aut Parmam redolens, quid noceat? profuturus utique, si parce sumatur. talis corriget faeces, non cumulabit: neque in coagulum humores congeret, sed digeret. Quotum tu mihi Helvetam aut Batavum ostendes ex caseo Podagricum? esto, ductilibus offis innutritum in illa terra, ubi de vaccis Alba ligustra cadunt, vaccinia nigra leguntur.

Quid me sollicitas captator importune? pro utrisque scripsi. In Agathyrso Stropha XI. XII. et XIII. ferociter intonant, nescio quid adversi Antagathyrso denuntiantes. Sed, ut verum fatear, si ad experientiam provocemus, praesagia illa pingues non magnopere percellent. Videmus graciles et crassos sonticis humoribus aequaliter affligi. Quid? et hoc in confesso est, Macilentos, calidiore Podagra frequentius torreri, prae adipatis: quos frigida, ut vocant, seu stupida potius, totos in cella facit elanguescere, sine magno, saepe sine ullo doloris sensu, viro digni. Unde hoc imbelle beneficium? masculo felle carent. quod effusum in macris accendit sanguinem, et vehementiores cruciatus interfusum excitat. quales perquam obtusi Pingues sentire vix possunt. ergo feliciores hac parte censebimus? hactenus. quid tum postea? ea propter nemo sanus, pro mediocritate honesti corporis, foedum abdomen paciscetur Ulterius progrediamur. Quot alia diversi generis mala, ut ne dicam omnia, infelices cucurbitas agminatim onerant! Tu Crasse, superbe miseraris Macros, quorum plantam stilla humanae calamitatis momordit nimirum, quia gressum sistere coguntur, et intra cortinam quiescere. Atqui pingues Pansae, vel sanissimi passum aegre moliuntur. Quale spectaculum populo praebet inambulans Trimalchio, ex macello vel dolio domum tendens? cuius inflata facies tumentibus buccis provocat ventos; et, nisi fallor, flabra saepe vincit anhelitu. Quale prodigium, homo triplex mento, simplex mente! considera, si potes, trutina, expende. Corpus immane gravat terram. aer respiraturo vix sufficit. aqualiculus gestatur in funda. venter sine fundo est. vallatur latus vix decempeda metiendum. femora quotidie crescunt in spatium, poplites nutant: genua labant: surae turgent, mulctralibus Helveticis pares, Quale spectaculum! malis Podagricus serrae tuae incumbere, et Carmine frui, quod contra Sallium Gintrionem exaravi, Valete viva cadavera. Salve macer Podagrice. utcumque miser: non tamen miserrimus. aspice sodes Colossum terribilem, adipe velut caemento coalitum; sibi graviorem quam aliis, Quoties in somnis occurrit visus Simon Gerlotius in speciem popae figuratus: credo alteram Nabuchodonosoris statuam oculis obiici, scilicet illam Podagra prosternet! immo vero parvus lapillus ex renibus decisus, Calculus nominatur, deiciet, confringet, obteret.

Tros, Rutulusve fuat; nullo discrimine agetur. Nemo securus. Morbus hic caecus est, illecebra formosi vultus nequidquam movetur: sed nec scabritie torvi terretur, in facie non haeret: pedes petit, omnes promiscuo furore, serius aut citius, incursat. Comicus quidam iactavit oculatas manus. ut vis Podagrae evitetur; non legi oculatos pedes dari. Quamquam rem penitius inspiciendo, testibus vel gravissimae fidei Robertis, omnino affeverare possumus: Torvis, quales videlicet in Encomio Torvitatis descripsimus, hoc malum minus pertimescendum esse. Cedo enim, quale hospitium Podagrae, ostia poplitum vel surae pulsanti, metabitur rusticus aliquis torvus; hoc est, durus, hispidus, quernus, etc. Ausim dicere, et stipulata manu vovere exspectationem eventus, meo periculo: Venientem Podagram quantavis maiestate succinctam eludent, nodosi quoque longe maiorem nodum, ipso Gordio Phrygiae intricatiorem fortassis opponent; integra corpora pro frustillo. Scilicet Podagra, delicata Domina, amabit pilosa crura horridi Menalcae, aut Mopsi e pascuis et glaeba, in casam glandiferam eluctantis. cum ambo ab informis ursi mole vix vel ne vix quidem distent? Enimvero cupidius stringet pedes eburneos, teneros, niveos, leves, vino et lacte lotos: praeterea curru vehi, vel olorinis velleribus incubare solitos.

Minime vero. quotidie nascuntur Achilles adversus Hectorem. fit via vi, clavus clavum, clava clavam pellit, ceterum nodosam Podagram expellere conantes, certum est, saltem aliquo nodo impediri.

Aliud Paradoxum. Enervis. talis enim quam maxime laborat. ne Hercules quidem tantos labores exanclaverit. Nam Podagra, quae calcem trudit, et Nemeaeo leone ferocior, et apro Calydonio saevior, et hydra Lernaea feracior est. Superi! quis Alcides hoc monstrum domet? frustra Podalirius atque Machaon oppugnent. ipsius Apollinis Pythii pharetra, omnium archiatrorum clava desperat.

Quia cum pedibus ire non possint; linguae motu saltem gaudent ambulare, quasi vicariae. Dictum Alphonsi Regis Aragon. Pace tanti Monarchae: Podagricis nemo magis mutus. Nulla facundia quamvis nervosa, inque suos Articulos distincta, immensi doloris vim satis exprimunt. Postquam peroratum est: post longos singultus et questus; post Ciceronianum illud perhorrescere et Dixi, non sequitur alius affectus sive motus Auditorum, quam risus. nemo miseratur.

Hoc Carmen declarat num. 64. Paucis Quaestionem expedio. Caput habent serenius: crassis vaporibus, qui alioqui cerebrum obfuscarent, deorsum in fulcra humani corporis decidentibus, quomodo videmus, Euro flante, montes clarescere: qui nebulas et uliginosas nubes valli reddit.

Hactenus de Podagra medice, ad Poema progredimur. Cur solari miseros exoratus, vorsa maluerim uti, quam prosa, causas accipe. Pharmacum aegro convenire debet. scripsi Podagricis, hoc est, pedes habentibus, sed, pro dolor, vinctos, ergo conforme et aptum munus offero, Carmen, vinculis Heliconiis pariter illigatum. Pedes habet, sed iis, non ut exsultans Oratio, per spatia camporum libere fertur, more effrenis equi imitari iubetur Podagricos, quos adit: et, ne saltus faciat, invidiose tarditatem aegris suis exprobrando; astringitur numeris, retinetur metro. Metaplasmis et caesuris coercetur. Nullum versum patior ultra sex passus progredi. quemvis mensura unius pedis circumscribo. sic speramus Podagricis placiturum, quibus etiam aures horrore tinniunt, si celeritatem aliquorum inusitatam vel sibilo famae percipiant. Audi festivum epigramma Bernardi Bauhusii S. J. lib. IV. Gambarae aenigmaticam Quaestionem proponit solvendam. Oedipodem quaero. dic tu, bone Gambara, quis sit: Qui manibus pedibus non caret, atque caret, Vellitur, ut video, iam nunc tibi gausapa barbae. Mordes labra, ungues rodis, et usque taces. Nil opus est, misere silvam te vellere barbae, Infestoque ungues rodere dente tuos. Dicam ego, sed Davus. tu corrige si sapis ultra: Oedipodionio magne vir ingenio. Qui manib' pedibusque caret, qui non caret, ille est: Quem Chiragrae et Podagrae serra Tyranna secat. Aspice scripturum: manibus caret. aspice iturum: Heu, nequit, ad mensam et pocula truncus adest. Sed quoties serrae redeunt; quotiesque dolendum est: Heu, misero neuter pesque manusque deest. Iamne vides, amice, quam caute cum Podagricis agendum sit; ne offendantur, ne putent sibi illudi? si Tulliana eloquentia currerem; immo si assultantem, ne dum volantem Pegasum adducerem; nonne omnes contremiscerent! scias, me viva Idola non quidem adorare, sed tamen colere. quot lineis distant ab illis, quae Regius Psaltes descripsit in hunc modum canens. Manus habent, et non palpabunt: pedes habent, et non ambulabunt. hoc solo differunt: Clamabunt in gutture suo. quoties salsus fomes prurit, et focum in nervis excitat. quae voces, qui eiulatus, qui rugitus resonant! saepe ad mortis libertatem respiciunt. Igitur prudenter institutum existimo ordinem solacii mei. copiam selectorum pedum offero carentibus pedum usu, ut ambulent. abundantibus, ut doleant. eligant ex nostris, si qui utiles, defectum propriorum deficientium suppleant. non offero grallas, cothurnos, sculponeas, perones. soccis ludimus. Laneas et sericas crepidas dolentibus subicio.

Nam cur seria obtrudam, plus quam seria patientibus? Cui bono tetricum Carmen usurpassem? Cum monuerit Salomon: Date siceram maerentibus, et vinum his, qui amaro sunt animo. bibant, et obliviscantur egestatis suae, et doloris sui non recordentur. Proverb. 31. Demus ergo Hippocrenen Podagricis, et laticem Castalium his, qui laeso sunt pede. bibant, et obliviscantur calamitatis suae, et doloris sui non recordentur. Ideo certe miscuimus poculum Aganippide dulci, et liquidissimis facetiis plenum. Amara medicamina propinet Galenus, et eius asseclae: quorum professio est, occidere vel sanare. nos alia via incedimus. Quod tu autem antidotum exspectes a numeris sonantibus! expellant Podagram verba, quam non potest herbae? quod ab Iatrica facultate non extorseris; dabit Poetica? Lusum itaque voco, quia lusi. LUSI: quia noveram, multas aegritudines, Musico concentu, si non omnino tolli, saltem mitigari. LUSI: quia cum intelligerem officinas Pharmacopoeorum deficere; censebam necessario aperiendam esse apothecam Eutrapeliae, ab Apolline Medicorum et Poetarum Praeside, in Parnasso instructissimam. Quidquid eruditae venustatis crescit in Phocide, delibatum, iustaque temperie mixtum coniecimus in pedes, quibus Carmina utcumque ambulant; Podagrici utcumque stant. LUSI in illorum gratiam, qui dignissimi videbantur honestis delectationibus refici. Multi de Re pub. optime meriti, consiliis utiles, prudentia clari, literis exculti: cumque acerbissime doleant, amoenissimi tamen sunt, et si altius cum Socrate philosophantur, ea facilitate incubant sanctissimae Apathiae suae; qua Sardanapalus plumis suis. LUSI denique et mihi. Seram vitem, et inde non bibam! coquam placentas, et nullam gustem! Quasi vero fidiculas (olim Tormenti genus) in pedibus prurientes non sentiam! Equidem numquam cuppedias tales fatiscentis naturae desideravi, ut tamen experior; obtruduntur gratis, vespertina crepuscula inclinatae aetatis, subobscuros ignes minantur. vereor, ut ne plena nocte, infestus Orion, Stellam unam alteramve nocentiorem, excusso femore, in pedes diffundat meos, tum demum vehementius, et Podagrice arsuros. Ab anno quadragesimo primo sulci aliqui ducti sunt: numquam experior obductos. prout tempestas est vel pabulum, semper aliquid circa nervos garrit. sed et hoc scio: sementis ludentium stimulorum, solet denique in iustam messem adolescere. sacer sim: nisi, dum haec scribo, transcurrentes igniculi primores digitos pedum lambant, tu fortassis blandiri dicas.

Ergo ferenda erant ludibria Burchardi Sallii Gintrionis! Iuvenalis 1, 1 semper ego Auditor tantum; numquamne reponam! Momum nemo sanus tolerare potest. hic absurdissimus Mortalium, etiam afflictis addere afflictionem non veretur. non potui non asperrimo conviciatori succensere. Sannionem gravissimis doloribus illudentem quis ferat? Tam perfricta frons, omnino videbatur mihi perfricanda adhuc alio sale, atro et Satyrico. Cum supplicium de hoste sumptum placare soleat laesos: sumptum de hoc immani Calumniatore, existimavimus etiam Podagricis placiturum.

Ratio in promptu est. Quia Podagricis, etsi Philosophis, vix licet esse Peripateticis. Ambulationum per Academica Lycea oblivisci, dudum morbus coegit. illorum Cathedra, lectica est. Maluimus ergo a sedentariis tribulibus, utpote propter communia studia, vitaeque consimilis societatem faventibus, honesta solacia emendicare: digna fortibus viris, et eruditis auribus, Pueri, cuppedias dulciarias amant. Archipodagricis Heroibus, solidum cibum non nisi Archistoici dabunt.

Qui manus pedesque tophis gemmatos, carbunculis suis exuerit, Podagram stirpitus evellendo; inveni neminem. de nullo legi. paucos puto inveniri. nullum scio. Pollicitis doctus quilibet esse potest.