Opuscula varia. Machine-readable text Barth, Caspar von Barth, Caspar von XML version, markup prototype, December 1999 Ruediger Niehlmarkup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ barth2 barthopuscula.html s001.html barthopuscula.xml barth2/jpg html Hanau: Willer, 1612.

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 11 April 2005 Theresa Schnedermann (corrections), Ruediger Niehl (tagging) markup Worked in corrections supplied by G. Burkard. editorial description: typed text - structural tagging complete - no semantic tagging - manual spell check CASP. BARTHI ABLEGMINUM CRITICORUM Libri duo. CASP. BARTHI LEANDRIDOS LIBER PRIMUS. QUAMVIS me horridulo rapiant civilia pulsu Iura, procul molles Musarum ponere curas Fontibus a liquidis et Pieria convalle. Romulidis suaveis ut quondam nectere pollens Ad Charitum choreas, non uno carmine, cantus, Legibus innumeris numeros adstringere discam. Perque genus grassans vitiorum, vindice lingua Foeda secuturis ostendam crimina poenis: Otiaque in dulci quondam traducta quiete Omnia conturbent strepitu, fora saeva, superbo, Inter opes dubias et purpureos latratus, Scitorumque chaos et inexpliciti aequora Iuris. Non tamen oblita penitus mihi mente recisum est Candidulo quondam nostri devinctus amore, Ut niveum niveo posuisti in pectore pectus, Unde novo Pylades concedat priscus Oresti, Euryalus Niso pereat puer: Improba dudum Cura tui ad priscas nitentem detrahit arteis Ut tibi suave aliquod, Musarum e floribus aptum Ipse mea properem sertum componere dextra; Unde sui memorem quoties meminisset Amorem Vestra, parem in speculo spectaret, cura, sodalem. Ergo vetus Graii traducta est fabula vatis, Quam propriis manibus scripsit dominator Amoris, Dictarunt Charites consignavere Lepores, Mollibus in numeris: quid enim me velle Pelasgas Frangere delicias graviori carmine prodest? Tu, simul ut prisci monumentum nactus Amoris Desita restitues Musaeo nectare pocla, Quae tibi parva cano, graviori carmine pensa. Idalias si quae memorabilis auxerit arteis Fabula, quam praesens praesentem audire Diona Suaserit, aridula descriptam mitte papyro, Nec tibi quod Veneris productae cominus in nos Non potuere animum Sophiae defigere cultu, Artibus auditis alieno horrere periclo Credideris: grata est, quam non bibis, unda sonando. Me, spatiis dudum errantem declivibus ultra, Aonas in monteis deduxit nona sororum, Et veterum castos libare indulsit Amoreis Praecipue, Graiis vario qua condita cantu Fabula, pro magnis deflevimus Heroinis: Ut levis, infausto flammata Cupidine, Myrrha, Arbore mutarit candentis corpora formae; Unde piae Veneri natus, novus ardor, Adonis Splendida puniceo venabula sanguine tinxit. Hunc dea conscripto virentem in flore tenebat Lota Bionaeis irrorans fletibus ora. Alcathoi ut quondam Minoia flamma penateis Vertit, et infandi, Ceiris, volat obses Amoris. Ut pater infelix, fortunae iniuria princeps, Auxerit hostileis animos, natamque sequatur. Illa autem Nisi fugiat genitoris ad umbram Caeruleis sua tecta super, miserabilis, alis. Utque nova scelerum sedarit vulnera fama Mantua, praecipiti pax addita sera parenti. Omnia sed facili quid reddere carmine prodest? Singula cum aeternis fatorum condita libris Perpetuo vigeant, numquam delenda, sub aevo. Qua levis in curru residens flammante, iocorum Stipat Acidaliae matris, exercitus, arma. Arma, triumphato fortunatissima mundo. Ante alias omnes croceo per marmora ductu Aurea candidulo consentit fabula saxo, Pindo in odorifero, novem ubi sunt regna sororum, Quo quondam in saxo Megarae fabricator Apollo Deposuit citharam, citharae sonus haeret in illo. Ipse suis manibus delatum deinde Cupido Sustulit a Megara, cum iam Minoius ignis Scanderet in Nisi, Pelopeia regna, penateis, Et miseram venti cum regis speque fideque Abriperent pelago, plorantem vana, puellam: Ipsa etiam ad vivum, lateris curvamine dextro, Marmora reddebant pereuntis carmina Scyllae, Ut levibus Zephyris croceos turbata capillos Extremis superos tamen est testata querelis, Spumea marmoreis contingens aequora plantis, Crudelem Minoa, Deos canat irrita saevos, Illa quidem: sed parte alia primaevus Adonis Roseolam saniem dirupto corpore, tristeis Depluit in campos: prope adest Cytherea iacentem Nectareosque imbreis, et odoriferam Panaceam Ambrosiosque rigat latices, et stantia dudum Forfice concepta remoratur fila sororum. Nec minus in Cephali crudelia Procris amorem Ausa, fatigatum observat, nusquamque recedit, Donec certa nimis, nimis ah sibi, tela probavit. Ille super caesam fortes lacerare lacertos Et remorari animam et labris configere labra Frustra, eheu! restat fatum immedicabile teli. Procris abit, iamque ipsa suum perit Aura maritum. Verum ea quae toto descripta in marmore passim Carmina candidulo dirimit lapis intertextu, Carmina fas aliis alios edicere vateis. Me rapiat mea cura. Apicem qua caela supremum Arctarunt sensim, metaque exsurgere marmor Incipit, et recta sectantem fronte, remittit In latus, arquato demissum circite de se; Inque sinum obliquum iusto sinus exit ab orbe Fabula dia, notis pallentibus obscurata, Vix bene sectanteis oculos dignata, refugit Manca etiam in finem: coniectavere puellae Ipsius extritos manibus violenter Amoris Defecisse apices, ne quis sua crimina nosset. At te, saeve puer, proprios sentire furoreis Fata velint, si qua ulla tuas pote vincere flammas. Ne tamen infandos ausus fuga temporis ultra Carperet, atque hominum divis temeraret honores, Omnia me pulchro iusserunt carmine Musae Victuris longum, qua fas intextere chartis. Poena fides facti est, ne Graii dicta Poetae Ignoret Latium, venturave nesciat aetas. Huc animis properate piis, primaeva Iuventus, Discere quod valeas quod item dediscere, praesto est, Mi Venus, aetatis conspecto in flore superbae, Ipsa suas arteis, sua per dispendia, monstrat. Quod nisi cura mei te quondam sera subibit Corpore de nostro cum parva implebitur urna, (Ultima nempe dies, bene si satis auguror, instat) Fama tamen BARTHI teneros miraberis ignes: Illum antiqua diu spatiantem rura tenebant Atthidos in campis et Tusci Tibridis acta, Dum caelestem animam Sapientia dia relaxat Desidiam erubuit, Permessida navit ad undam: Pulcher adhuc puer, atque investeis undique malas Quattuor in lustris retinens ad puncta suprema. Ausus opus Veneris castis narrare puellis, Quale docet iuvenem, longaevo carmine, nutrix. Quicquid id est, caros solum colit ille sodaleis, Quodque docet, nescit, fruiturque Cupidine laeso. Sestos erat, contra, medio maris aequore, Abydos Octo latet spatiis, contracto marmore, Nereus, Dissita vicinis dispescens oppida muris. Saepe in littoribus quorum, Neptunus, apricis Amplexus magnam gemuit, pater, Amphitriten. Saepe malo sonuit Tritonia concha susurro, Cymothoen thalamo lactantis nuntia divi. Heic etiam placida, Delphinum turba, chorea Insiliunt, Veneris perculsi corda sagittis. Omnia nubentum veniunt huc saecla, nec usquam Tam Genialis ager; Dryades, nemorumque Napaeae, Quaeque iuga instabili semper pede currit Oreas, Nereidesque alto Neptuni e sanguine Nymphae, Hydriades, Fonteisque, et Stagna obscura, citisque Fluctibus in gremium properantia, Flumina, Ponti, Cypridos hic fixi telis conubia curant. Ipsa Paphum quoties vel Golgia deserit arva Huc dea oloriregas, ridens, contorquet habenas Cum geniale fremunt, Aprili mense, Favonii; Ridet ager, rident sata laeta, boumque laboreis, Vitiferisque favens iuga collibus auget Iacchus. Aequora saeva etiam molles sentire feruntur Interdum faculas, alioque extollier aestu. Heic Europaeo quondam concepta furore Cum duros, Asia imbellis, non ferret amoreis, Persica transmisit periuris agmina portis. Ponte sub insolito latuit mare; Terra sororis Iura habuit, longis ubi nuper navita tonsis Vix bene frendentis furias fugiebat aquai, Alae Equitum densis incedunt undique turmis. It pedes in campo, nec scit compendia, Nerei; Interea sicco Seston miratur Abydos Stare pede, et sociam Sestos miratur Abydon. At, licet ipse foret belli mala causa nocentis, Indignatus, Amor, caras violarier arceis Dirupit molem, atque iniecto marmore mersit, Nant trepidi Persae vada salsa; alioque tumultu Europe Paeana canit, manesque Laconum. Stat Seston iuxta aeternis immobilis annis, Omnia quae radiis vestit, Phoebeia Lampas, Invito fertur turrim contingere cursu. Illa manet fatis, et saevi testis Amoris, Carmina perpetuo Museia tempore servat. Heic olim, Iuvenum communis flamma piorum, Hero virgineos thalamos, heic lampada habebat, Heic olim, argutis communis flamma puellis, Nabat amore novo iuvenis sua furta Leander. Sestias hac specula vibrantem flamine flammam Texit, ah immitti superarunt flamine Venti. Hac puerum aequoreos sine nave et remige fluctus Nantem vicerunt undae, et fera fata tulerunt. Hero pulchra fuit Iovis alto e semine Virgo; Nam pater omnipotens, placido perculsus Amore, Postquam infelici subtractum fraude Typhoei (Demens qui gravium gaudens stridore tubarum Arcadicos nequiit Cadmi contemnere cantus) Restituit fulmen, spirans etiam horrida bella, Centimanas strages, et iacta fervidus Aetna, Herminonae in gremio caelestia semina liquit. Hermione denis expleto mensibus anno Callithoen peperit; poterat gaudere parentis Nomine, at e nata sponsam fecisse probatur Iuppiter; huius erat duplici de semine proles Eurynome, cui nata, uterum Iunone levante, Ultima Sestiacis Hero praelata puellis. Illius ut primum vidit cunabula, fertur Bis doluisse patrem, nec spes posuisse maritas Omnivolus, dubios confessus, Iuppiter, igneis. At tibi, quae superos incesto crimine foedas, Turba Poetarum, quo turbine saeva flagellis Obstrepit Alecto, et geminae serpentibus atris Insistunt contra, diffuso crine, sorores! Hero ut prima novae tetigit cunabula lucis Iam Iove digna fuit, infans formosa, parente. Qualis erat patrium femur, et sua fila relinquens Cui genitrix genitorque fuit Iovis unica cura. Illius ambrosio fulgebant vertice crineis, Qualibus hiberno radiis, Titania lampas, Orbe, nive albenteis, vibrans, inter videt herbas, Ducta vel ut tenues auri dat lamina sulcos, Ingenuos filo tenui mentita capillos. Quos scobe cum crocea venti sparsere volanteis Purpureum flavis accendunt aera fibris. Qualibus in summo spumas Venus aurea ponto Expressit, nondum tota pingenda figura, Nutricum tenus exscendens de marmore cano. Qualibus in flammis ponendae exordia vitae Aeternus repetit, naturae gloria, Phoenix, Cum gravidum Casiae conscendens gramine nidum Solis ab intuitu radium desiderat, et se Impendit sibimet, vitamque a morte reposcit. Sic tenui si qua nutabant forte capilli Vi Zephyri. Exsanguis vitam repetebat Amator. Histricis ut nullo figuntur spicula nervo Sic croceo Iuvenes figebat crine puella. Frons brevis ingenuam retro sparsisse laborat Caesariem, quae cum crispo sibi reddita cultu est Ut neglecta, vago frontem pede currit in ipsam. Fibula eam ex auro crebro discriminat orbe, Caerulea innectens gemma, quam circulus ambit Lactea candiduli reserans confinia colli, Ipse ebore e nitido, per eburnea colla relucens. Non alia aureolos extollit machina crineis Aut premit, ingenium formae Natura ministrat. Sed modo virgineo decerptis floribus ungue Effusum retro conscendit serta capillum. Ille agili nitidos humeros, et eburnea colla Verberat insultu, seu procedente puella, Seu circum tenues vento crispante susurros. Omnia quae attonitis oculis spectabat Amator Nativum sorbens de crine Cupidinis ignem. Interea bicolor variata rosaria vultus Explicat, et roseo niveum premit orbe nitorem. Daedala malarum lusit Natura pudorem, Ut candore genae necquiquam ardente, triumphent. Inferius paulum rutilo succensa pyropo Oscula, malarum confutavere ruborem. Per quae anima ambrosia sensim proflabilis aura Nectar olet, vegetatque sui violaria vultus. Artificem heic Superi consummavere decorem, Tota vacat puerae Naturae daedala virtus. Prodiga nil perdit, nil quicquam livida celat. Omnia sed pleno deducit munera cornu. Sidera mollivido quid ocellorum ignea dicam Lumine? quae tenui ludunt nictantia nutu, Illa procul cernens credit Cynosuran Amator, Pendet ab his, et ab his nat Amoris amabile flumen. Nulla capit saties spectantem, oculosque videndo Fit Iuvenis totus, corpusque in lumina volvit. Heic habitat iuvenilis Amor, petulante chorea Nonnumquam exsiliens, meditataque carmina prodit. Carmina quae ignoti flammata Cupidinis aestu Mens secum canit et fundamina ponit Amori. Ut teneram in vocem iures pendere labella, Lumina prae teneris dicas cantare labellis. Illa locuturo poscunt fulgore loquelam Et responsa, parant, et iam responsa reposcunt. Blandusii ut reddunt speculantia lumina rores In pellucidulis quidquam spectabis ocellis: Nigra in candidulo iam pupula fulminat orbe Ausa superciliis nigrantibus opposuisse Ambrosium teneri frustra candoris honorem. Hic Charitum aeternas fixerunt agmina sedes, Agmina sancta coli, pueri fixere Lepores. Ut Rosa prospiciens de pictis ebria sertis Purpureae niveo prospectant circite malae. Tota Rosa est facies, vultum violaria dicas Candida, puniceis intersita floribus orbem. Oscula quid repetam, sub hiantibus illa labellis Dissita ut argutae veniat nova semita vocis Illa neges vidisse satis, traxere negantem Suavia, et in labiis Venus imperfecta pependit, Dulcia proludens belli simulacra futuri. Heic animae facili transmittunt tramite sese Inque vicem redeunt, atque insatiabile ludunt. Cetera quae Pietas pro Virginitate verenda Condidit, incesto non est, loca, prodere versu. Si qua latent meliora putes: potiere putando: Nulla Dea est quae non nascentem comserit Hero Muneribus functae caelestibus ilicet omneis, Spicula clementi Cypris suspendit ocello, Quis miseri pariter occidebantur Amanteis, Atque novam amisso reparabant pectore vitam. At Chariteis dulces emendavere loquelas Punicea arguto tinguentes labra lepore. Gratividam faciem Sapientia Palladis ornat Munere, ne qua mens pulchrae rudis obstet Amori, Hinc Pudor, hinc duplex in Amore ferocia, dum se Subtrahit ardenti iuvenile, Modestia, pollens. Singula Pieridum quo narrem dona sororum, Quid, Diana, tua, et semper-florentibus Hebes Officia in membris, vivos imitantia flores? Quos modo complexu sertum in geniale decoro Ars vocat, aut sparsos ornare altaria mandat. Illi inter sese paribus funguntur ocellis, Cumque colore vago fugientia visa sequantur, Una tamen facies uno fulgore renidet. Qualis in Harmonia quondam concentus Amorum, Quam Tyrio pater ipse iugandam Cyprida sensit, Narrantem spatiis excludit Phoebus iniquis, Atque aliquis forsan, cui notior aula Dionae, Explebit studium, proprii simulator Amoris. Quod si pulchra fuit Iovis alto e semine Virgo, Non puer imparibus tenuit virtutibus illam, Seu genus et proavos, sue diae munera formae, Coniugium nemo cupiebat dignior Herus, Quam tener annorum primaevo flore, Leander, Quem Seston contra felix nutribat Abydos. Hic, nisi quod validis maior vis artubus, ausus Flammat in ingenteis, et mascula pectora sanguis Nobilibus iuveni stimulis praesignat avorum: Virgo fuit, qualem sponsus desideret alter. Nemo virum puero se tempestate sub illa Aequabat saltu, pernicibus ales in armis. Aut lucta vibrare pedem, vel viscere lento Certior, absentem telo prope constitit hostem. Illum aequaeva cohors Regem per ludicra ducit Castra sequens stipatque gradu maiore superbum. Martia saepe sequi generosior arma cupivit, Arma cupivit, Amor nitidis succedere signis Suadet; abit tenerum lactat qua dia Voluptas, Et blandae Veneris Marti praeponit honorem. Hinc flavum recta nectens cervice capillum Dignus Apollineis radiis, et praepete curru, Suavia composita ludebat proelia pace. Saepe humeros pharetra, capulo latus acer eburno, Praedatur silvas, et Cyprin Adonide fallit. Quot niveae puerum suspiravere Napaeae! Quot fonteis, Dryadumque invitavere calores! Spicula cum rosea retinens crispantia dextra, Aureolis per prata fugit numerosa cothurnis, Mox riguum ad rivum positis iuveniliter ardet Induviis, nitidumque invadit cernuus amnem, Victa vel a nimio cum corpora Sole relaxans Procubuit platani semper-florentis in umbra: Deflua caesaries placido salit icta FavonI Verbere, et ingenteis humeros flaventibus implet Orbibus, innumerum sursum et spatiata deorsum. Blanda superciliis Venus insidet: acer ocellos Ignis habet, magnosque animi praenuntiat aestus. Saepe Dea in silvis risit Diana vocanti Noster Hylax, ubi Hylax, atque Endymiona putavit. Nec rigor in forma est, facilem sensere precanteis: Ipse precator adest, et amandi prodigus, ultro Vota petenda facit: Nemesis nihil audet in illum; Hanc quoque iam duram veteris subit alea furti: Quid pugnaci in equo sublimis ubi aurea versat Arma manu, spumisque ferum furialibus implet? Sentit herum quadrupes tortosque obit impiger orbes. Ipse sui rector, non hunc vel voce vel ausu Urget eques, dedit ingenium schola longa superbo. Vix primum amisit, instat pede protinus illi Atque alium in primi, nondum vestigia linquens, Suggerit ille locum, iam tertius ante secundum Pulsus abit, certantque pedes, vincuntque vicissim, Quod memori ex usu longo subit, ipse fatigat Invenisse novum quadrupes, nec Regula fallit. Vix artem posuit Rector, Geniumque remisit, Exiit a vultu, et rapido vestigia cursu Perdidit: ille manet, nec quicquam in sede movetur. Vix voluit restare; pedem prior urget utrumque Corpore equus reliquo, nec posterioribus uti Commeminit, stat mole sua et fera frena fatigat. Spectanteis stupuere oculi, mirantur euntem Currentemque, minasque uno feruore prementem. Ordinibus volat ille suis, cum circite primo Coepit obire equitem, nullo vestigia passu Latior exspatiare sinit, quo coepit, eodem Desinit, absolvitque catum, seque imputat orbi. Credibile est talem, Veneris cum proelia Mavors Threiciis mutat clypeis, meminisse laboris Nocturni, docileisque equiti glomerare recursus. Grata manet vultu Pietas, aciemque futuras Praeparat in pugnas, et desita bella figurat. Quotquot sublimem contemplabantur ephebum Felicis memores luctae, risere puellae, Et tacito implerunt salientia pectora voto: Quaeque sibi decus hoc soli spondebat amando: Formosam se quaeque putat quando adspicit illam Caesarie pugnans ventis, vestemque nitente Corpore praepediens, limis, eques acer, ocellis. Olli humeros circum pectusque, et brachia, et armos Ambulat erubeo spatiata volumine vestis. Trans tenueis cuius textus loca candida lucent, Nativo paullum Iuvenis maculata rubore Circulus ex auro per eburnea colla profectus Caeruleam portat gemmam, quae pectore primo Fixa sedet roseumque auget variata nitorem. Carbaseum capiti conum, quem crista decorat Auricolor, dederat genitrix; crista alta Favoni Surgit ope, adversumque fugit, ceu territa, solem, Unde sua maior iuvenis petere alta figura Cernitur, alludunt virides de vertice equino Plumarumque globi variant spectacula cultu. Hactenus in nulla iuvenis sistebat Amorem, Non piget e dubia suspendere pectora lance, Lanx aequa est Iuveni, quamvis examine nullo. Femineum par est voto genus: omnibus ardet, Ardet amore pari, neque tot discrimina servat. Numquam adeo a patria secesserat hospes Abydo, Sestos ei est nigris vicina remotior Indis: Sestos ei Europa est, Asiam metitur Abydo: Simplicitas isthaec Nymphis popularibus aucta est, Credere quae proprium numquam voluere remotis Tale decus, quale ante oculi spectasse negabant. Acer ut in Venerem campo dominatur aprico Taurus, amore rudi, nec fluminis audet inerme Verticibus rapidis latus opposuisse; paterno Regnat in armento, vitulisque nitentibus instat. Ast ubi nec timidum rapidi via verticis aufert Et frustra imbelleis fluvio exegere magistri, Trans campum ardet amans, silvisque inmistus opacis, Obvia fulmineo procurrit praeda leoni. Sic puer imprudens patria dum solus in acta Torret Abydenas insigni flore puellas, Quibat adhuc felix et fortunatus haberi. Invidere Deae: pereuntis fabula dura est; Nec sine lacrimulis Musarum hanc Gratia narret. Tu mea, Tempus edax, utinam servare valeres Carmina, perspicua Phaethontis quale sororem Eridani ad ripas, Electri in imagine servas. Ut teneri vatis lacrimabile, nenia, quondam Praeceptum, Iuveneis cautos in amore doceret. Illi etiam absumpti post tristia fata Leandri Saepe natant pelagus malefidum, in nocte profunda; Spemque locant celsa pendenti e turre lucerna; Turre super celsa statio plorabile fallax Monstrat iter, ventisque immane sonantibus horret. Ecce autem Aeolia fugiens de rupe procella, Imbellem adverso perimit cita turbine flammam. Nat sua fata puer, sine mente quam institit aequor Absque anima evadit: sancti flevere parentes, Ordine qui verso moriendi, in pulvere turpi Tempora decurrunt senibus restantia canis. Verum ea quottidie quamvis convicia dicam, Verba tamen pereunt, Amor inde potentior exstat. Iam bis in octonos addebat quattuor annos Purpureus Iuvenis, silva cum fessus aprica Fontibus in liquidis florentia membra fovebat. Amplexa est Nymphe cupidum, et mala gaudia sumpsit Sestia, Abydenae veniens levis hospita turbae, Hospita, quae thalamos absentis frangeret Helles. Quam puer e cunctis lectam tum forte peribat. Illa ubi formosi pausa est data prima laboris, Stulte puer, dixit, quid soli impendis Abydo Quo poteras Seston; stupuit sermonis Ephebus, Ut rudis, et medios fregit iuveniliter orsus: Seston, ais, mea lux? quid tibi quoque, dixit, amatur? Scilicet inter se torni connubia nautae Concelebrant, umbrisque ardent redamantibus umbrae! Aequoreae aut pristes, immani aut corpore cete: Quaeque domo e nostra pecua eminus Amphitrites Cernere, caudarum pulsantia verbere pontum, Possumus, atque haustum vomitu reddentia marmor: Haec sola e pelago norat contemptor Ephebus, Sestiacas turreis ut Abydi robora norat: Cetera cura manet liquidis in fontibus, et quae Per spatia indulgebat equo, caedique ferarum. Instat amans Pholoe, visat quae credere nolit. Consentit facilis. Veneris modo, Sestias addit, Sancta colunt Nymphae nostratem festa per urbem. Quid vetat in tantam comitem procedere turbam? Nec mora longa viae, Zephyris silet aequor apricis; Sponsa fides dextra est: plena spe Nympha recedit; Ille inibi totus, nec iam, velut ante, per omnem Somnus habet noctem; quocumque in carmine votum Sestias occurrit, mentemque vocabula turbant. Iamque amat ignarus; nec, uti solet ante, potitur. Totus in absenti, nec ea, quam nuper amabat; Forma nova est, nescit visam, et stupet ante videndo. Nec quid agat sentit, damnatque ferociter aestum. Iamque loquens secum: quid, amati copia, dixit, Nulla super? silvane aliquid mihi perditur ista? Amissum certe est: fors qui me quaero, relictum Praetereo: an potis hoc? certe possumque, voloque: Nescio, sed monstrum est: sic stat, sedet illa, quid ultra? Res nova, nescio quid, sed ut ignis: et ignis in illa est. Sestias e cunctis mentem mihi vocibus illinc Surripit: an solus facio haec? quae turba molestat? Sic quoque solus amo, nec amare quod arbitrer, exstat. Omnia sic miris involvens dicta latebris Torretur Iuvenis, totiesque expertus amantis Ingenium, nescit, nec amatum cernit amando. Si modo quid coepit, coeptum modo laesus omittit, Denique vix secum est, magnique Cupidinis hospes Ferre deum nescit, nova fax novus ardor in illo est. Saepe domo in vacua vulgus meditatur, in omni Eminet una gradu, formaque supervenit omneis. Non videt hanc; vidisse putat: cognoscere, notam Ante, nequit, creditque sibi et frustratur avendo. Ah miser, absenti, si nescis, ignis in Hero Ignis amore novo flagrantia pectora versat. Sestias haec virgo est: Pholoes hanc gaudia narrant, Inscia te ignarum, cupientem tota cupido Te sequitur te, Virgo, perit: Neque enim improba solum Tela domant Iuvenem, turri tuus ardor in alta est. Solivagam inviso pueram placuisse puello Cura subit, oditque suos inclusa parenteis, Votaque servanda pro virginitate resignat. Est Deus ignarae tacito fervore medullas; Quem rerum in magna Natura vivere nescit Ardet inops animi, spe praegustante videndum. Nunc videt assiduo florentem lumine Abydon; Et stupet adspiciens, incertaque vota retractat, Nutricemque rogat, decies responderat illa, Plura rogat, nescitque modum, nec crimina sentit, Et sentire cupit: Pudor est quem spernit, eundem Praeponit cupidae, nec quod dolet, improba, damnat. Errori superest Amor, ignotumque Voluptas Spe Iuvenem peregrina capit: sic mutua fallunt Vulnera, nusquam Amor est, et Amore insanit uterque. Tale ferunt vulnus, saevo mucrone patratum, Arte Machaonia nostros curare Magistros: Sola salus ferrum est; ferri, quod vulnera fecit Purpureo laesi mucronem sanguine tingunt, Liciaque involvunt, et apertum viribus unguen; Interea nescit partem revirescere victam Aeger, inops curae: tener illi in vulnere loto Sentitur gemitus; iamque acer obambulat ignis Fundamenta mali, sensim spatiatus ab imo Donec hiascenti componitur ore cicatrix, At fera cum ferrum sors sub victore reliquit Hicque mali gnarus, stillantem sanguine laesi Unxerit hac adipe gladium, atque in Sole vel algu Torruerit, studio pestem duplicabit acerbo: Letifer extemplo vulnus dolor exedit, et se Haerentem morbus sine semine subicit intus. Ille furens frustra medicas bacchatur in arteis, Nulla via est vitae, nisi in ungendo utilis ense. Hunc quocumque potest humilis supplexque rogatu Impetret, hostileis non sit pudor ire petitum Suppetias, turpe est: sed quid sit turpe coacto? Talis in absenti iuvenilia virgine torret Pectora Amor; nulla est capto medicina Leandro, Ni, miser, unde malum est illinc petat ordia vitae. Sic quoque non visi flammas face, numine solo, Virgo rapit pueri, flagrantemque aemula flagrat. Spicula confuso victorum in sanguine tingit Par furor, et telo discrimina perdit utroque. Saepe ubi vel fato, vel inepti lege pudoris, Ignea torpidula moritur medicina quiete, Talibus in morbis, vitaeque ambagine tanta, Barbara mors sequitur: vel poste nefandus ab alto Nectit Amor leti informis, sine forfice, nodum. Iphis Anaxaretae furiis contemptus ut olim Triste pependit onus, saxo modo mollior illa est. Ut pia periuro pro Demophoonte Lycurgi Filia, traiecit iuvenili pectora ferro; Lesbias Ambracium saliisse Poetria in aequor Dicitur, argutum frustra modulata Phaonem: Utque Libys Phrygio vitam mucrone recidit; Troius hunc alios exsul servarat in usus: Vela ferunt venti, iacet alto vulnere Dido. Vixit adhuc felix, nec in ordine nobilis isto Sestias, at magni dein panditur orbita fati. FINIS LIBRI PRIMI.