Opuscula varia. Machine-readable text Barth, Caspar von Barth, Caspar von XML version, markup prototype, December 1999 Ruediger Niehlmarkup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ barth2 barthopuscula.html s001.html barthopuscula.xml barth2/jpg html Hanau: Willer, 1612.

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 11 April 2005 Theresa Schnedermann (corrections), Ruediger Niehl (tagging) markup Worked in corrections supplied by G. Burkard. editorial description: typed text - structural tagging complete - no semantic tagging - manual spell check CASP. BARTHI LEANDRIDOS LIBER SECUNDUS. NAMQUE ea diversa penitus dum parte geruntur Aligerum amplexu retinens, Venus aurea, natum, Mater, ut ignotos consolaretur Amoreis, Spe Iuvenis certa, certa spe vota puellae Solveret, instabat memorans, dictisque premebat. Ille gravem fati causatur ad omnia molem, Si vel conspectu teneri fruerentur amanteis; Quippe Prometheis inscriptas nosse figuris Sanctorum tabulas, Themidos mysteria magnae: Quae non fas ulli Divumque hominumque videre, Condit in aeterno canens adamante Vetustas. Solus Amor legit, et superis enuntiat: ex quo Ipsum alia Victor Saturnum compede vinxit, (Custodem superum Fati, qui limine primo Excubat, aeratosque aereo premit obice posteis.) Suavia praeteriti repetentem gaudia coetus: Ut Deus hinnitu fugiens complevit acuto Pelion: Et Iani latuit sacer hospes in arvis. Cum pater excelso demissus fornice caeli Tellurem implevit fecundis imbribus augens, Unde Deum generi stirpes nova regna Gigantum Sollicitant, monteisque infesta ad sidera ducunt. Quod nisi fulmineo restet Iovis impetus igne Subiectum Ossaeo devolvens vertice Olympum, Consiliis divum mortalia misceat Otos Somnia, caelesteisque plagas, mundumque tonantem Pro Siculo flammis incendat monte Typhoeus. At iuvenum fatis quae conscia dicta notarat, Narrabat matri motis, amor improbus, alis. Donec purpureis inmulgens oscula labris Et Iuvenem miserata, et poenas innocis Herus, Flexit eum, infirmis nectentem retia dictis. Qualia cum primo fratrum dedit alma Dione Aura redit mundo Zepyhri, genialia Aprilis Lumina per totum ridens defundit Olympum. Risit Amor dominam, toties quae serviit ipsi, Quodque cupit, iubet esse ratum, tremuere pharetrae Augurium infelix puero, infestumque puellae. Iamque dies aderat qua Sestia turba, parique Festa colit studio Cythereia, mollis Abydos, Nec solae, vicina venit toto insula ponto Omnis, et arcta colit si quis freta mitior Helles. Adsunt purpurei Iuvenes, quos Graecia mittit, Graecia, amatorum genitrix fecunda piorum. Non Libani sub odoriferis quae collibus ardet Saltibus ingenuis Paphias duxisse choreas, Nympha domi mansit, non mansit Nympha Cytheris Ulla, pari studio numen venerantur herile. In Iuvenum coetu sublimis pompa Leander Patria relinquit lugentis moenia Abydi, Fleverunt Nymphae properantem, ardentque tuendo Nanda dehinc, rate punicea, super aequora, vectum: Ille habet absenti fixos in virgine ocellos, Cui Dea restantis festinat stamina fati. Parte alia Veneri paulo ante allecta sacerdos Instaurat genialem aram, taedasque coronat Hero, virgineae nitidissima gloria pompae. Omina defuerunt neutri: dum nauta carinam Aequore ducebat placido, stans puppe Leander Aurea Iolchiaci cantabat vellera Phryxi, Vellera, quae niveam transportavere sororem, Quae soror ut liquit mersa aequore, perdidit ipsa Nomen, at, infelix, pelago confecit amaro. Sic puer haud longum est cum perfida lumina servans Suspensae altivida, nabit freta, turre, lucernae: Venti inclementes exstinguent lampada diam, Lampade cum stincta periit nans vita Leandri. Virgo autem inmitis curans altaria divae Processit vittis ornata decentibus: olli Praevia lucebat genitrix, taedamque ferebat: Quae statim, ut est Veneri contacta, in virgine flamma Delicuit, saevumque dedit prudentibus omen. Verum ea quae aeterno conscripta adamante Vetustas Nascentem mansura, cuique suo ordine signat Non fas est hominem cupido fugisse renisu, Quin tamen exacto succedant tempore cuncta: Qui cupit, ut sentit succedere, doctior ille est, Dumque malum bene fert, mutat candentibus atra. Appulerat Seston, vix navita fune carinam Iunxerat in littus, properantem fata Leandrum Excutiunt puppi, comites prior exit amicos, Statque Deam iuxta, et ritu discentis adorat: Multa querens frustra, non gnaro incensus amore, Optat, et in mortem nescit se optare, medelam. Atque aliquis, teneri formam miratus Ephebi, Sponsa venit modo quae, sponsi putat esse sororem. Interea ardenti suspendunt vota labello, Undique, et investi cingunt altaria myrto, Pars alia in niveis offert sua dicta columbis Mitis uti Dea cuique et uti dea dura cuique est. Stat pavidus, vultum retinens tellure, repulsam Qui metuit, castaque ad praemia virgine flagrat. Pallidus ora rigor frigentia torquet in illo, Illum aliumque pudor, flamma torrente, colorat. Non nemo ingratis noctem meditatus ocellis Ebria ceu visa suspendit virgine vota. Haec tamen e cunctis rarissima turba videnti Et multum quaesita, venit: Creberrimus extra Spe foribus tacita sertum geniale revincit. Ferrea, at effigies, auro simulata superne, Cypridos, occulte Magneti opposta latenti, Mobilis adnutat plebi, sensimque renidens Iubila laetantum, ut coram exaudita, remittit. Nec tum etenim arsuros libaverat ignis honores. Victima nondum aurum cornu letale ferebat. Cum Iuvenes, votis divam clementibus apti, Instituunt choreas plauduntque altaria circum Prospera venturae libanteis omina pompae. Nec mora, cum medio Phoebi rota constitit axe Fusa venit portis et Sestias orgia ducit Pompa; Volatilibus humeros ornate pharetris: Ales ut in caelo tenerorum ductor Amorum Regna Cupidineis exercet mollia turmis: Stirps Veneris, Nymphisque satos domat ore puellos. Olli agili studio regem venerantur, et orant Matris ut imperiis regnum hoc et fortius illud Adiciat, neque iura hominum, neque iura Deorum Curet: Amor gremio infusus genitricis amatae Sublimis curru, quae spicula nectare tinxit Felle novo infundit et dulce obfuscat amaro. Nectare, quod Veneris saliens utrimque papilla, Inque sinum, inque caput dios iaculatur odoreis. Unde, oblita sui, suavi liquescit Amore Pastaque ab Ambrosio dormit mens enthea succo. Felle, quod e Stygio productum fonte, sorores Eumenides proprio commistum lacte ministrant. Unde infelici perculsus Amore, furentum More, animus properat praevisa pericula contra. Talis pompa coronato volat undique curru Orgia lascivae stipans producta Diones. Verum omnis solita flectit spectacula diva In se, lecta Deae, forma florente, Sacerdos, Hero omnes spectantum oculos, sola omnia complet Pectora, nec saevo sua iura relinquit amori, Nec Charitum trigae Charites superesse, nec uni Dat Veneri Veneres: Amor est, Venus, ipsa, Charisque. At iuvenes alii parcentibus incluta fatis Vota cient solum, simulacraque virginis Herus Eminus in diva, divam venerantur in Hero, Stringentes dubiis invita silentia labris: Atque aliquis, teneras suetus ductare puellas, Haud rudis in bello Veneris studiique, dolique, Argutas talis suspendit voce querelas: Quid forma ista novi est? prorsus nec visa mihi ante Nec post deinde videnda: liquescit pectus amore. Ipse ego et armatas vidi sine veste Lacaenas, Ioniasque nurus, et quis dat Achaia palmam. Rarae equidem in nostrum multae venere cubile Multae etiam adspectu, si non mihi amore potitae, At quae cunctarum pulcherrima visa, videnti Hanc, deformis abit: certe Venus ipsa sacerdos Facta sibi est; Charitumve Deae flos trinus in una Orgia fert Hero: simulacrave ficta Cythere Marmorea affusa fecit gradientia vita; Pygmalionaeis ut quondam credita taedis Utibili saxum felix mutasse puella. Certe ego si divum, quae dicitur immortalis, Vita mihi hinc, illinc coniux se spondeat Hero; Spondeat illa aliis, coniux mihi ducitur Hero. Obstupeo visu; radiorum ut lumen ocelli Sole repercusso, dubio mihi sidere reddunt. Et quantum quantumque, magisque magisque, tuendo Me satiare volo, tantum tantumque morantem Forma trahit, nulla est saties spectantis ocelli: Talia tum pueri pro se sua quisque fatigat Votaque concipiunt, nec quisquam est aequore toto Qui non Fortunae summam putet huius amorem. At nitida in tunica gressum moderata puella Virgineum arguto dispergens ore ruborem, Constitit in medio carmenque exorsa sacerdos Dececinit dirae laudeis, suaque orgia in illis. Tum vero amentem species diuturna Leandrum Ultro acie tota subigit, neque sensibus e tot Unus ei superest: quaquavorsum ora puella Ora rosas pleno fundentia fonte loquendi Commovet, hic sequitur: vix vota domestica cuiquam De populo reticet: Tot noctibus umbra fatigans Ignarum adspectu Iuvenem, nunc ora puellae Viva refert, sponsaeque ciet fatalis amorem. Illa quidem in turba contra sua numina sentit Quaque videt, in se Veneris partitur honorem. Attamen hac quoties cupidos via flectit ocellos Qua puer infelix vivebat momine in uno Et moriebatur, nec mortuus exspirabat, Nec vivusque vidensque videbat ut et vivebat, Inscia qua causa, tamen inscia, multa moratur Vestigatque locum, nec abit satiata tuendo. Illic et tua sunt, dicebant gaudia fessae, Corcula, et in populo tua te modo numina adorant: Interea longe comitatum excesserat omnem Spe Iuvenis flagrans, et amore volatilis alto; Nec rudis hunc denso turba agmine destinet, ultro Dat Venus alma viam, domitorque Cupidinis arcus. In venerabilibus tantum regnabat ocellis Gratia, purpureo saliens super ora rubore, Ut divina piae lucerent munera formae, Dat populus ceu lege viam; properantis Ephebi Feruor habet fasces, cedunt, et tramite lato Dant iter, angustum modo qui fecere triumpho. Hei quam caeca sui, Fortunam ex indole priva Aestimat humanae mens conditionis: in ignem Fervidus hic properat, fugiendo incendia, flammas Appetit, erigido nec quidam frigore vinctus It nivis in cumulos, gravis est Fortuna Cupido. Effera mens placitos semel obtinuisse furoreis Saxa per atque igneis sua detrimenta secuta est. Nulla quies iuveni donec se altaria propter Destituit cursu, visaque in virgine mansit. Virgine ceu telo iampridem fixus amata est, Quam primum modo nunc oculo cernente salutat Stabat adhuc excelsa loco, laudeisque ciebat Virgo potens numeris, externabatque canendo. Non divae Auctricis populo, non Numina tanti Sunt populo nati, de cantatrice puella Mominis unius spatium ut furatus haberet Quis suus esset honos tantis divoque deaeque. Dissita cui multis Zephyri coma lusibus errat Aurea circum humeros, radiisque nitentibus ardet. Quisque olli est telum crinis, quo pectora vulgi Traicit, invicto ducens suspiria corde. Sic Solem omnipotentem alio fulgore refutat Caesaries populi nectar quae naribus halat. Conspicuo viridis florebat vertice serta, Serta, manu sibimet quam plexerat ipsa, corolla. Ambrosiam Idaliam fragrans, cui Cypridis hortos Dum sese exornat, speculi dum consulit orbem, Ipsa Venus socio nuper spoliarat amore. Tota videbatur sertum geniale puella, Seu nitidum spectes, oculo variante, decorem, Seu suavem oppositis deducas naribus auram. Lusibus indociles oculi vigilacibus errant Evaduntque procul, mox, sese ut colligit ipsa, In se mirantur formosi gaudia cultus. Sic sacer adverso cum Sole illustris oberrat Iunonis Volucer, meminit quo munere formae Inter aves quondam regnum mortale teneret. Indignanti adeo surgit, discrimina mille Cauda coloratis ponens secum orbibus, atque Fastosum circa volucrem spatiata recurrit. Mille olli adverso resplendent Sole coloreis Altividum levat ille caput, iam conscia formae Lumina vicinis immittere consulit auris, Iam redit in semet, nec se capit ipse tuendo. Talis erat, talem Virgo se Augusta ferebat. Carbaseam tunicam collo collecta patenti. Colla superbifico torquebat mollia gestu Recta levans aciem vultus, radiosque remittens. Sic Phoenix, longae fugiens confinia mortis In vitam, e cineris nido fulgentior exit, Iamque annos recipit, iam pennipotentibus erga Lucem oculis restat, Solem reddensque trahensque. Illo Naturae nequit exsatiarier ardor, Usque novum spectando novum mirata volucrem est. Paulum hilari sese demittens corpore visus Poma duo Veneris turgentia cernit in horto Qualia adhuc immite Cydonia fruge resistunt Audaci digito, quae cum Venus ipsa superne Arboris in summo custodiat orbe reposta Admittunt tamen illa manum, quae dura putabis Molliculo dudum cupiant considere tactu. Talia virgineo suspensa e pectore mala Mala duo invito chlamydem pro tubere trudunt. Carbaseam chlamydem, niveo quae consita Serum Vellere, viventeis dat translucere papillas. Ipsae iam arcano lactabunt flore papillae, Lactabunt desiderio mulgenda feroci Purpurei Iuvenis, vivo medicamina Amori. Sed neque tum tunicae, nec Cypridis orgia laetae Tota latere volunt sua munera, dissita fulgent Membra palam, raro vestis turbante tumultu. Lumina in ingenuos deducunt Cypridis hortos Candida, virgineis impleta volumina membris. Perspicuo ut quondam si Salmacis integra fonte Mersa natent, puro, corallia, visa profundo: Aut rosa cum calathis tegitur per lilia plenis Purpura per laetum candorem laetior ardet. Talis erat virgo, talisque in virgine amictus. Quid loca nunc longo dicam florentia versu Cetera, quae teneri dudum cupiatis Amanteis Atque oculis longum sitientibus exspectetis? Cuique sua in promptu est fingendi cetera Musa, Fingere nemo potest pulcherrima, pulchrior illis Quin fuerint, quae nos frustra tacuisse Catoneis Clamabunt torvi, sed nos tacuisse fatemur. At rosa iam in medio florebat amabilis horto Virgineae Veneris, ad quam de corpore toto Flagranteis redeunt felicis amantis ocelli, Quam fortunati solum videre Poetae Eminus in speculo, cum per formosa profecti Membra, colorato describunt carmine formas. Seducunt oculis tunicae; salit icta FavonI Vernili gemitu vestis lasciva, nec inter Crispanteis licet ire moras flagrantis ocellum. Alta quidem femora, et sedes seducta patescunt Interdum, sed sponte sua rosa nolle videri Se simulat, visoque sitim iam fonte relinquit. Apparent nemora, et supra ceu, fornice ducto, Marmorei ventris tumor, at declivia celant Inter utrumque iugum castae confinia vesteis. Nec favor in tuto est, rosa cum semel interit, (uni Interit illa semel) toto sua corpore languet Gratia, nec laesam potis ars reparare vel astus. Propterea desiderium frustrata popelli Accendit magis atque magis custodia floris. Nam genus hoc studio mage quo celatur amico Hoc mage anhelanteis in sese accendit amanteis. Qui populo obiectus vili flos prostat in arvo A populo petitur, si quem stirps, sanguis, opesque Aut honor, aut meritis adiuncta superbia morum, E vulgi ducunt latebris, non vilia nauci Serta putat, iuvat e castis decerpere floreis Et vetitam multis primum transcendere saepem. Omnia quae dudum repetens mirator Ephebus Ora in virginea palma ceu fixa tenebat Nusquam aciem inflectens nusquam ora tenacia mutans. Donec ei pausam spectandi saeva sacerdos Fecit, et invergit sanctis altaribus ultro Dona manu plena, redolenteisque addit honoreis. Heic Iuvenes cuncti, cunctae libare puellae Incipiunt divae, et sua quisque vocabula cantans Ore sacro faveat, divam, et sua vota secundet Inflexis orant genibus, pavidique precantur: Ast semel attonito mentem ne sacra Leandro Nec Venus ipsa movet; nisi qua male moverat ante. Sed data colloquio traduxit tempora votis. Adstitit ad flammam propior: per milia multa Frendentis populi, sua quoque in carmina fuso, Audivit pueri vocem formosa puella, Ipsa favet, spreta sacrorum lege, Diona, Nec tantum infelix fatum, suave orgia curat: Tum timidam, et multum simulantia vota prementem Arripit, extima qua, tunica residente suprema, Cingula dispersas corradunt candida rugas. Molliaque haud dura retractans vincula dextra Fecit iter verbis, dum respicit illa trahentem. Ah mea sancta Venus, teneri miserere precantis, Pars ego de populo sanctissima deprecor, adsis Sancta puella, mihi, nec, quae geris, arma refutes. Ecce ego nec Divae, nec laesa Cupidinis arma Te venerans, vereor; sed uti mihi Amorque Venusque Esse, es uti, cupias, oro; verbisque dolorem Verbaque vix maesto commentor maesta dolori; Dixit, et adspectu miti, sine caede, repulsus Vota sua ingeminat. Nec quod velit esse paratam Dicere, praesentit, nec non consentit amanti. Ignoscenda putes tenerae peccata puellae, Victa Venus fuerat, Charitum e grege nulla negasset: Ausa puellaris fatoque resistere forma est Diisque suis, iunctisque Leandri in corpore utrisque: Ausa negare quod e cunctis cupidissima rebus Ardebat tali concedere victa querela. Nam nec ut ignotam Iuvenis ambire puellam Nec poterat Iuvenem pro ignoto spernere virgo. Interior formam Geniumque infixerat imo Cordis Amor; dederatque figurae agnoscere pondus. Sic pueri dictis et se devicta puella Assentit furtim et, mutantibus improba ocellis, Tecta procul positi monstrat fulgentia templi, Nec breve nisa loqui est, vultum tenet omnis in una Grex Iuvenum; sensere aliqui pia dicta Leandri, Sed Venus obfuscat voceis, et carmina delet Ne possint penitis insidere mentibus horum. Hinc celsum tacitos sustollit in aethera vultus, Suspiratque, occulta trahens per signa ruborem: Est Amor in nutu nec colludentia fallit Lumina, consensum facilis puer intellexit; Scilicet amoto velit agmine templa subire Nox ubi caerulea Solem detruserit umbra: Haec facile argutae capiens Oracula vatis, Quem doctum magni reddit schola mollis amoris, Ter quater in niveam deflexit basia vestem, Ter quater a tergo flavo dedit oscula crini: Dansque suas sentit spem non depellere flammas. Quippe modo aureolos cessim deducta capillos Ipsa manu stringit, libataque basia captat, Et roseam roseis dextram commissa labellis Quae dare non poterat Iuveni, dedit oscula dextrae Virgo suae, vestesque oculis sua basia reddunt. Basia quae nemo populo pote cernere in illo Seu data purpureis tunicis, seu veste revulsa Et tamen in cupidae vultum traducta puellae. Sancta Venus vulgum sua nam mysteria celat, Inducitque oculos tenebrosa nube profanos. Ut tener, amissa tabescens coniuge, turtur Turtur amat praesens absentis basia nuptae. Si qua illam in viridi suetam considere ramo, In viridi ramo meminit vestigia Amoris, Illa legit sed enim, fruiturque ut coniuge viva Dum recolit quis illa locis, quaque arbore saepe, Cum caro solita est Venerem exercere columbo. Talis, Amatorem limis virguncula pulsans, Cui dare praesenti prohibetur basia turba, Basia, quae potis est, absenti invergere gaudet. Cumque pudor laesaeque timor vetet altera Famae Traduce furta decens Virgo meditatur ocello. Virginitas oblita latet, clepit invida moreis Pone sacros, monitus patrum populata Voluptas. Nec generis tantum illa memor nec matris amatae est Quantum ultro ignoto cupida est servire marito. Quae tibi quae, crudelis Amor, convicia dicent Ingenui vates, spreto, puer, arma furore Qui quatis! imposito Virtus pede vincitur alma. Te levium impatiens pridem Constantia morum Temperies te, dia, tremit: tibi, lege soluto, Mars pater in gremio Paphiae fera proelia narrat. Bellaque sanguinea cum cuspide mollia mutat. Te mens tota sibi, Sophiae dea facta per arcem, Quam procul a vulgo sua per vestigia vincit, Saepe Deum fasces, irrisaque fata remittit, Perfide, nec duros tenero fregisse tumultu Contentus stimulos, aeterna compede victos Pro lictore domas, tenebrisque imbellibus abdis. Unde nec infelix Sapientia, nec virtutum Extrahere omne genus domitos queat undique mores. Omnia quae lepidis mandavit carmina chartis Gallia, cum Charisin et Apolline finxit Amico Divinam historiam, divino Emblemate clausam, Gesta cui felix Amadaeus ad omnia vivum Fert, illibati Fortuna exemplar Amoris; Illum non saevi tremefecit Numinis horror, Non contra oppositi vinctum tenuere manipli. Solus amor domat; at quoniam mortalibus ante Impos, ei penitus Charis est superata Poetae; Felicem extremo fine est expertus Amorem Milibus e multis raro quod contigit uni. Cetera sunt hominis, divi est Amadaeus imago. Felix ingenii vates, tua nectare puro Ossa Venus semper riget; et mortalia quondam Ambrosiae latices aeterno in flore dierum Corcla bibant, numquam saevo temeranda dolore. Te rosa te calathis candentia lilia plenis Semper odore novo, trans saecla immitia, mittant Elysium in campum, castorum praemia Amantum, Ut possis tandem tua per figmenta potiri Constructis diis Heroibus aedibus, in quis Cum sedeat totum spectator obambulet Orbem. At tibi pro meritis et rerum turbine tanto Si qua diis pietas, olim convicia solvent Stoicidae Vates, Amor, et tua crimina dicent: Iamque pari invisos cupidorum flectit Amantum Pronus equos, duplexque obiens rubet aethereus Sol: Turba fluit campo, seque hospite servat in urbe; Sestia qua firmis florebant moenia rebus, Sed divina Deae, nivea cum veste Sacerdos, Templa suburbano repetit fulgentia luco, Myrtea qua, semper viridi lare, silva Diones Ridet et aequoreos contra viret aemula fluctus. Omnis ei abscessum comitatur pompa; Leander Omnibus antevolat, nec fixa in virgine cara Lumina, nec gressu gressum movet: ipsa sequentem Saepe retro sequitur, visoque reversa redibat. Saepe via in media diis ornatibus instat, Saepe quid amisit, ut reddere posset amator: Turbaque iam templum, Venerem venerata, redibat, Exit in obscurum nemus, et meditata, Leander Verba animo versat, tenera potitura puella, Quem propriae laudis Cypris facit alma Poetam. Nox aderat, dulcique diem obliteraverat ala, Pervigilem Veneri noctem sine matre sacerdos Templo agit in medio; sat custodita quod aereos Abscedens posteis ingenti vecte paterni Sedulus officii genitor muniverat ante: Sed quid ego aligero dicam nocuisse puello Marmora seu templi, solidum seu limine ferrum, Aeratosque, gravi munitos obice, postes? Transit Amor, quodcumque cupit. Penetrabilis olli Materia est ferrum, flatu clemente tenaceis Explodit valvas, per apertaque marmora rumpit. Ergo sua tandem virgo genetrice relicta Rimam habet in foribus per quam sponsalia pangit Praesto aderat Iuvenis, doctum facit esse Cupido: Nescio quo pacto, valvae patuere volenteis, Solus cum sola pepigit nova foedera nupta: Pulcher amans pepigit, pepigit formosa puella. Cetera quid, flammis vicino sulfure, dicam? Virgo tamen, magnos multum causata parenteis, Longum etiam ignoti taedas causata mariti, Omnia quaesitis innectens foedera tricis, Ultima se dignam digno largitur Ephebo: Verum ea nec tempus, nec sancta altaria divae, (Quamquam ea quis proprior dicat temerarier igni?) Concubitu optato rata confirmare sinebant. Ante oculos socii praesto est Atalante Leonis Quae tenerum Hippomenen sacrato in limine passa est. Quam formosa fuit tam nunc rabiosa reperta est. Aurea qui Veneris decerpserat arbore mala Nunc fera silvarum est ductrix, Neptunius Heros. Ergo animum indocilem vetito abstinuere piaclo, Sola modo in cupidis exsultant oscula labris, Oscula quae Veneris testes dulcedine magna Maiorem porro designant deinde fruendam. Oscula casta neget puero Virguncula nulli, Nec puer haec umquam castae non sponte puellae Offerat, hinc fiunt dulcis connubia fati: Oscula dum ludunt, multi sponsalia firmant. Illa per e toto deductae corpore in ora Conveniunt animae, et verum meditantur Amorem. Nulli haec e Stoa rigidi vetuere Magistri, Non anus excocta nutrix aetate per annos; Qualia custodum ferrato in codice saecla Saecla sedent, tristique canunt portenta puellae Virgineo in thalamo; socio quae excurrere coetu Et malit laetis aetatem insumere ludis. Nunc alias choreas divarum altaria circum Plaudere, nunc nitidos Veris decerpere floreis. Nectere nunc, nunc nexa resolvere serta vicissim. Has tenerae poenarum instar metuere puellae, At miseris facileis torrebat cura medullas Qui possint plena porro se nocte potiri. Cum neque livorem vicino Sole timendum, Relligiove loci, genitrixve ingrata vetarent. Turris in excelsae solam se margine virgo, Littore quae in solo cunctis intacta maneret, Virginibus, puerisque habitare cavebat, et illinc Nec latum migrare pedem, nec nuntia cuiquam Mittere, praeter anum fidam se posse, docebat. Irritaque idcirco deflere pericula dudum, Et lacrimis nitidos iuveni corrumpere ocellos; At puer, impatiens flammae, cum Sestia Abydi Littora ab adverso contraria littore nosset, Respondere sibi; spatium breve censet Amator, Omnia dehinc rapiens votorum milia in unum, Ah miser, excelsa defigat lampada turri Turre lucernam alta pepigit male, noctis in umbra: Quam, simul ut certo stata servans pacta natatu Per medium nudus decurreret Hellespontum, Lumine conspicuo florentem cerneret, illac Directurum itiner, conspectis ignibus istis Nec sese furias bacchantum per mare saevum Ventorum curare, nec ipsius Ennosigaei, Sed validam pelago surgenti opponere flammam, Quae Veneris tumidas evinceret ignibus undas. Nulla polo suetas porro nox duceret umbras Qua non se cupidum cupidae in loca sisteret Herus. Audaceis iamdudum animos mirata puella Stabat, agens lacrimas, nec pacta immitia nantis Vult servare, nec amissa venit altera ab ista Condicio: vicere Dei, consponsa lucerna est. Sic demum dubio credentes marmore summam, Marmore crudelem contestabantur Amorem. Udaque mille udis figenteis basia ocellis Denique discedunt. Noctis sublustre per umbram It nemus, et nantes iamdudum imitantia iactus, Brachia vix viso iam continet aequore: supra Spes volat ille suas: Matris penetralia castae Virgo subit, thalamoque sacram meditata lucernam, Spe super incerta pendentia vota fatigat. Felices ambo, sua si frustrata Cupido Quem sapere et factis sineret sentire futura, Transversum turpi ne rapta libidinis oestro Pectora, pro ratione malos inhiare dolores Praeciperet: mera dum melligo obfuscat amarum Patranti facinus; gratae spectacula mortis Seirenum ut quondam pelago fixere carinas Carmina; per ventos invicta, et marmore frustra Fracta sacro, dum deliciis vacat, ebria cantu Navis, it in scopulos, hanc mergit dia voluptas: Nec quicquam nocuit cui lux ingrata Lacaenae Virginis, aut Hyades, aut strictus ab Orione Ensis, et infidum si qua augent sidera pontum; Cum primum arguti captus dulcedine cantus Auribus attonitis viscosum cepit Amorem, Lucida non Helenes observat sidera fratrum, Non Helicen, certamque brevi Cynosuran in arcu, Non alia exsurgens quae placant, sidera, marmor, Haesit in ignotis, ignarus ut aequoris, aris; Non illum Iovis omnipotens, quamvis pedem utrumque Impleat, assertum rapiente libidinis aestu Servat; abit secum, suaque in dispendia pugnat. Deinde huic Sisiphio versatur corpore saxum, Pronaque vallis obit, montemque ascendit anhelum, Ille superpendens, cum marmore sentit obire Volvit id ipse tamen, sidensque in valle profunda, Ultro adversum adigit montem, inque cacumine sistit. Scilicet huic superest tantum rationis ab hoste Ut sentire vetet secum periisse necesse est. Tale Amor est homini monstrum: sua Fata cadentum Quisque colit, gladiique aciem iugulandus adorat. FINIS LIBRI II.