Opuscula varia. Machine-readable text Barth, Caspar von Barth, Caspar von XML version, markup prototype, December 1999 Ruediger Niehlmarkup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ barth2 barthopuscula.html s001.html barthopuscula.xml barth2/jpg html Hanau: Willer, 1612.

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 11 April 2005 Theresa Schnedermann (corrections), Ruediger Niehl (tagging) markup Worked in corrections supplied by G. Burkard. editorial description: typed text - structural tagging complete - no semantic tagging - manual spell check CASP. BARTHI LEANDRIDOS LIBER TERTIUS. VIx bene Sestiaca remex delapsus ab ora Littorea proram adversam religarat Abydo, Sera dies Iuveni noctem progressa tenebat Ingratis tenebris: quin ipsa in puppe per altum Signat iter visu, nandique pericula carpit: Illum, non tali rediturum per freta pompa, Cum primum e picta terram tetigisse carina Viderunt, sparsisque comis ululare, gravique Coeperunt palma roseos lacerare lacertos; Attonitae pelagique Deae, Nymphaeque marinae Nutricum tenus exstantes de gurgite cano, Quippe harum communis Amor, non caesia serva Lumina, et ad silvas primo volat impete victor, Inviti retro decurrunt Seston ocelli Et speculam altividam, speculaeque in vertice summo Prostantem poscunt pugnantia fata lucernam, Eheu quam caecis mortalia vota tenebris Effera suspendit pallenti in nocte Cupido! Magnanimo si quis Fortunam narret Ephebo Narrataeque fidem tribuat vel Iuppiter auctor, Nil minus inceptum tamen hic decurrat Amorem Vile nefas anima est scopulis obiecta: per aequor Per furias ventorum, atque infelicia fata Tortorem sequitur, deletque pericula culpa; Sola animum exercet sola atque infanda libido Quoque magis sola est et quo magis ardua, maior Flamma furit, laceratque ustae penetralia mentis Atque aliqua e Nymphis, tum formosissima fandi, Nereisin, pueri quae virginitatis honorem Liquerat in gremio, fatis adversa secundis Fata canebat, uti, tenero per dura natatu Aequora, naufragio confuderit ante pericla Nescio quis, nec saeva omni pote marmora ponto Indocileis flammas pueri stinxisse natantis. Talia noster Amor, picta freta, victa carina Nabit in obscura post visam nocte lucernam, Marmora saeva viam, dabit et Neptunus in alto, Nereides puerum manibus per tristia ducent Aequora suppositis, supponent pectora Nymphae Ingratoque suum deducent tramite amorem. Nullae illi poterunt flenteis compescere ocellos Purpureae pelagi dominae, Glaucusve senile Vinctus arundinea caput et flava ora corona. Cantabat flavo prostans e marmore dudum Nereis, auscultant nautae, videt illa Leander Pectora, quanta suo caluerunt pectore quondam, Nec videt in sese facileis decurrere cantus, Auribus infelix incumbit utrisque Cupido: Acribus in flammis rivi sub imagine parvi Pendit aquas, fluviumque brevem vocat Hellespontum. Omnia vincit amor, pelagus quoque: non suus illi Restat avus: Iam littoribus praefixa carina Exonerat vectore sinus, laeti arva salutant Patria adhuc fessae spiranteis Cypridis ignem, Praecipue quis laeta dea est; nec conscia flamma Abnuit impositos aris violenter honoreis. Sed croceo amplectens affusa volumine tura Omina pura dedit, fumosque evasit opacos, Pars alia, attonitis similes, imbellia figunt Lumina humo, tacitaque gemunt mala fata repulsa. At miser hospitio peregrino in littore egebat Iam demum patriam ignorans, sine mente, Leander. Cui sua mens illic, istic vaga corporis umbra Corporis umbra vaga est: tota sic nocte diei Mutatur facies, tenebrisque minacibus horret. Ah quoties fixos oculorum immobilis orbeis Servat in adspectu Phoebi, et convicia dictat. Sol aberat, vice terra freti, vice sidera noctis Alma nigrae stupeant, nisi se videatque feratque Sic quoque Phoebeis radiis praefertur Orion, Scilicet in pactis cui lampada servat amicam Sol novus; hanc sequitur noctemque exoptat ab isto. Nec minor ex alia deceptam parte puellam Cura coquit, saepe illa genus, saepe illa parenteis, Hospitis infidi pallescit saepius ora, Nobilitas generis, et formae gloria castam Stare iubent; venit infanda trux nube Voluptas Et mentem amentem caeco discrimine pulsat; Urget amor, vultus semper nova forma Leandri Auget, ut impressa est animo, videt esse cupitum Maioremque videt: praesto est gratissima fandi Copia, nectareo manant ardentis ab ore Ambrosia, ingenuo spirantia verba lepore, Pectoraque ut tenuere semel, crevere tenendo: Talis erat; quae forma Diis, qui fulgor Amori Gratia quae Phoebo, dantur quae membra Lyaeo, Haec simul ille tenet, castam flos nubilis intra Aetatem ignoto depascitur igne maritans: Forma comes sequitur flammam, sufflatque cadenti Semper ab igne animam victo quem pectore servat, Liquida ceu quondam varios cera induit ausus Sole lacessito, digitis subtilibus urget Quam puer, et radio cui pingit signa Magister Signa duodenis caelum regnantia formis. Volvitur in curis, animumque elusa puella Dividit, ut Borea pelago ratis acta rapaci; Nunc cavet hac scopulos, illac pendentis arenae Instabileis portus, nec certo errore secuta Orbem agit obliquum: quantum e salis aequore lato Tantum habet haec spatii, spatiumque amittit habendo. Sic animum tremebunda huc atque huc dividit Hero: Nunc sedet intactam thalamo servare corollam, Pacta vetant, restant pactis genus, atque parenteis: Iam fugit a culpa, virgo iam in virgine vincit, Cum redit infelix Iuvenis; auditaque crescunt Vota palam; stantem videt ut venturus amator, Iam premit uda potens rorantibus oscula membris Iam videt et tangit, iam cetera victor habebat Cum redit ad semet, iam deplorata recurrit Virginitas, laetamque videt sine labe reversa: Imperiosus Amor nunc per freta ducit amantem. Nunc videt adstantem, iam summa in turre receptum Odit eum absentem; praesentem amat; inque futuris Mollem animum exercet, nec visa pericula vitat, Omnis in hoc modo cura, quibus sua pacta refutet, Nescit inops, verbis; meditataque carmina delet, At cum sancta fides et primi gratia lecti, Namque subit Iuvenis, nocturnaque templa, Deique Foederis ingenui testes; super omnia adorans Eminus ipse, et verba mero stillantia melle, Necquicquam dura est, necquicquam oblivia fingit; Optat eum mutare fidem; sed fallere mors est, Mors etiam falli est, et non vitabilis ardor: Fluctuat infelix nec inexaudita pudori Virginitas, sed spreta palam: Venus ipsa medullis Bacchatur, gravior quia non experta puella est. Ut stipula agrestis, multo quam rore madentem Infudere foco, flammam frustratur, et ultro Invitat, stridore rudi: flamma ambit hianti Circite, et amplexu sensim dominatur avaro, Interea evectus vesper Cythereia monstrat Sidera ab occasu, Solemque invitat in undas, Sol sequitur Iuvenem: dubio stridore cadentem Audierat Tartessiaci sacer incola ponti; Evolat urbe puer, manibus custodia lapsum Quaerit eum e mediis, urbemque ad littora ducit, Sed neque cunctantem neque conspexere natantem Nec redeuntem aliqua. Caecos Venus induit artus Nube nova, densatque auras, corpusque notantum Subtrahit ex oculis: Iam prima in littoris ora Ambrosiam posuit tunicam, et nudata tenebat Membra loco: tum purpureo te, Vesper, ab ortu Mane reversurum, Lunamque atque astra salutat Cetera, nictanteis oculos servantia caelo: Aequore dein libat latices, dextraque sub auras Spargit, et aequoreo votum facit hospes Amori. Multa super pelago memorans: Neptunia quando Numina placatas reserarent mitibus undas Artubus, et carae via sisteret in loca nuptae. Te puer, effigies Cythereia, Vesper, adoro Pacatis nantem radiis freta perfida cerne Nec prius erubeum nocti iubar abde futurae Lampada quam nostrae, conspexeris orgia vitae, Suspensam e turri, tum demum, Vesper, abito. Tu quoque tu omnipotens Lunae clarentis imago, Diva fave, si vera mei docuere parenteis, Latmia te quondam pastoris regna secutam Orbividam speculam caelo liquisse sereno, Vosque minore dehinc nictantia sidera cultu, Sidera, nocturnos pelago deducite amoreis, Tu vero ante omneis, Neptuni maxima coniux, Flecte viam ad littus, nec brachia iacta refuta, Nec pedis officium lassi desiste iuvando. Voverat: audivere Dei, nec saevus in omni Tantum unus numero superum, qui candida nollet Dicta favore sequi: mirantur scaeva Leandro Assensum Parcae dare numina, Fata rebellant: Verum ea quid prodest placito exorata favore, Si puer imprudens ventos neglexerit, et vim Tempestatum atram votis placare supinis? Audiit Aeolii frenabilis obice saxi Turba Deos orantem, et se exspectavit in illis, Non aliter neglecta furit, quam lumine diro Cum gravis immisit ponto soror, aurea frustra Castoris et Pollucis eunt servare carinam Sidera, vincit atrox Helenes fragor: at via portam Hippotadae munita negat, ter carcere pulso Quaesivere abitum, ter sceptra immania sensit Agmen agens Boreas, indignatique resorbent Flamina, crudeli questi de principe, fratres. Interibi in pelagus corpus iuvenile Leander Iecerat ambrosiis invadens aequora membris: Ut quondam sudi fulmen Iovis aurea portat Omina, et in terram placido delabitur aestu, Aeriae arrident nebulae comitque serenum Lux nova: vel quando Paphia de rupe Cupido Desilit in pontum, curritque per aequora siccis Flammae vi pedibus, materno mense resignat Duram hiemis faciem; talis de littore primo Desilit, acceptum viridi Thetis extulit alveo. Supponunt pedibusque manus, manibusque salaceis Pectora Nereides; ignarum semita ducit Nulla quidem, sed imago, Diis fingentibus, eius. Cernit aquas cana ducenteis lineam in unda, Et sequitur ductam: nec enim sine numine dextro Prima via est: Delfin cauda sublimis adunca Sustulit, et blandis nantem rumoribus implet. Stabat in arce sua pendenti mente, puella, Tempora nota videns nec quae facienda videbat Aut daret infecta: sponsum crudelis in aequor Spe nitida extractum pelago male deseris alto? Quantum erat haec illi caste quaesita, negari? Prima tua ista fides? sic iuramenta retractas? Ullane desertis Libyae tam saeva reperta est Saeva reperta fera est, quae cum traxisset in aequor Fluctivago in ponto miserum spectaret amantem, Nec tenuem daret igniculum, quo enare videndo Ad terram posset? Satis est immitia porro Contra spemque fidemque retractari orgia amoris, Cum tenerum infido servasset ab aequore corpus. Sic virgo in vita suspendit lampada tandem Turre manu, per aquas ducentem fata Leandri: Lampada, qua iuvenem devectum viderat ante E regione procul caeca figebat Abydo: Nec tamen interea gratissima foedera mens est Porro sequi, modo ne saevis mergatur ab undis Curat, cum primum iuxta sua moenia carum Visura est Iuvenem, putat inde remittere posse, Unde aderit, multum magnos causata parenteis: Has illi ob domitum nectebat fraude pudorem Primitias, amor, et dubitantem in caeca trahebat Saxa, modo incauto liquisset littora saltu. Mox pedibus falsas subtertracturus arenas: Talia dum meditatur ab excelsa videt arce Spem fulgere suam: nihil ille ad sidera porro Votorum facit, aut Nympharum curat honoreis, Omnia in adspectu, Via, Fors, Favor, arma salutis, Lampadis affulgent; oculis Venus addit acumen, Ut nec dum visam pro visa luce sequatur. Nec mora proiectu membrorum bracchia, remos Exsuperantque pedes; vix gnarum mole sub alta Sistit amor, tum voce palam clangente, puellam Suscitat, haec audit, sed, tamquam ignara, volebat Non-audire diu; compressa silentia labris Erumpit vox una; VENI. Pudor omnis ab una Exsulat, et viso spes Virginitatis amante Prima fugit, mistamque Noto sese imputat auris. Claustra manu nivea reserat, nutrice puella Incomitata sua; sponsi quae conscia pulchri Solaque cunctantem hortatur, ducitque negantem Ut patuere viae, nudis amplexibus udum Inretit corpus, neque vocem aut verba moratur: Limine sic primo sine mente et voce revincti Omnia iunxissent votorum milia in unum, Sedula sed Charme, trepidos solata timores, Ammonet, adscendant turrim, thalamoque ligentur. Mox ut eum tetigere, maris piscosus amaror Unguine deluitur pretioso: in gaudia porro Vela amor ingenuus laxat: nec zona soluta est Ante tamen, quam consponso genialis honore Foederis, extrema cecinissent talia fini. Per te, cara, meam; sic sis mea, iuro Leander Quam caput hoc Herus nullam me vivere porro Velle diem; mea vita tua est, iungemur in una Morte, pares flammis, et eodem uremur ab igne, Unus habere rogus duo corpora debet amantum, Quis mens una fuit, dum candida Parca sinebat; Dixit, ei totidem coniurat verba puella, Verba secuta suis; infelicissima, quae se Ereptam propriis alieno tradere fato Malit, amor bona dicta sua descripta tabella Coniunxit fatis; tabulam Parnassius amnis Servat, inexpletumque rigat lacrimantibus undis. Vidit eam exscripsitque, et carmine condidit isto Purpureus Iuvenis, casti mirator Ephebi, Illum annis, animis, formaque et sorte decorum Eripit e vulgo Musaeaque numina iuxta Cum primis colere, et cultis reperire decorem Fama iubet, paret Famae, suaque arma tenebris Eruta, trans nebulas Iovis in penetralia condit, Purpureus Iuvenis, casti mirator Ephebi, Cetera quid longis opus est detexere dictis? Quisque quid ausurus tali sit lege, domi scit, Scire decet quod quemque, superflua pompa doceri est. Oscula iunxerunt, non oscula sola; ligantur Spiritibus alternae animae; transire laborant Altera in alterius mentem, nec pectoris ambo Quisque sui discrimen habet, sic vivere votum est Sicque mori, exhalant animas, ducuntque vicissim. Mens oblita sui nil cetera curat, in una Sede vacat labris, ludentiaque oscula linguis Digerit, et penitum cordis demittit in antrum Confusis in sese innectunt corpora amanteis Corporibus, vivoque aetatis flore fruuntur. Iam rosa deperiit, tener huic decerptor amando Liquitur, et tota sensus cum mole laborent Pars sua cuique perit, de qua novus exstet in horto Flos veterem exstinguens, uti sit nova gratia nato Patranteis titubant, gratique tremoris, ocelli Dulce ferunt specimen, gaudentque hoc teste notari. Virginis in factum rediit pudor, altaque laudum Gloria decrescit, cum, quod se perdere sentit Restituisse nequit, dociles victoria sensus Placat, et amissum meliori germine pensat. Ante oculos natat alma nec exsatianda Voluptas, Quae sensim prisci populata cupidinis arma Flagrat amore novo, sentitaque gaudia rursum Flagitat, intereunt casti, gratissima lusus, Pignora virginitatis, in hoc anima omnis amore est. Visa dies fuerat lento consistere curru Et trahere ingratam longa in dispendia lucem, Nunc brevior sese nox imperiosa putatur; Luserunt totam, non exsatiatus uterque, Nec somnum fessis viderunt proelia ocellis, Proelia vix visi praegustavisse Diones, Luciscit caelo Phoebi armiger, aurea sensim Exscendit thalamo Titoni nupta; videre Dissimulant primo, sed nec videre, rubentem, Postidea clara pallentem lampada luce Phoebei currus super aequora flava refutant; Oderunt monitus, quaeque officiosa vocari Tum primum meruit, nutrix, ingrata vocatur. Quid tamen exhausto moliri tempore malint? Corcla revelluntur; fluit alta in vulnera sanguis, Et madefacta sacrae violat penetralia mentis. Mille modis nox una redit, rediisse Leander Abscedens ignorat, et insatiabile fervit. Cum tamen adversum pelagus videt; oscula iungit, Oscula, quae nullis aequanda prioribus, ipse Confiteatur Amor; lacrimis maduere profusis, Illa velit iuncto pelagus transnare marito: Cum videt hunc abiisse, abiit; nec credere porro Quita reversurum est; iam non ignoscit adempto Ipsa sibi, crimenque suum putat, esse reversum: Aestimat hoc tanti, divisque aequata recedit. Lassa ferunt ponto fugientis membra Leandri Rite domum Nymphae, nubem Venus addit opacam. Constitit in mediis quam quisquam scire reversum Posset, et ante suos rediit quaesitus alumnos. Nil tamen e suavi narrat delusus amore Sed modo dicturum, modo se nescire ferentem Miscentemque vagis dictis iuveniliter iram Deseruere patres: tum laetitiae nova oriri Signa videt, festumque diem cum pectore solus Ipse suo peragit, Venerisque altaria curat Viva, suae mentis; nec puncto migrat imago Unico, imago decens, qualem complexus habebat. Quaqua it virgineos oculos, et cetera gestat Omnia, quae impressit votis, amor ipse, potito: Hoc, miser, in divum delinquens numina sancta Quod pietas neglecta fugit, dum iniuria amantis Creditur, et superis vultum submittere durum est. Nec prius huic pelagus vel mente vaga usurpatum est Nec prius in dubio navit suus aequore Rector, Ante, nisi superum paces orasset amicas, Omnia quae nunc sunt rapidis data munera ventis. Cum iamiam suspensa freto vestigia librat Murmure vix tenero pontum placare volebat. Hoc misero divum menteis avertit amicas, Omnia quod male grata, nihil iuvisse benignum est: Vota nequit solvisse, una est Hero omnia divum Numina; quae Veneris quondam, nunc facta sacerdos Destituit prorsus, matremque Deamque Leandri. Non olli vetus, in denso quae condita luco Ara manet Divae suetos adolevit honoreis: Non sancti merita venerantur mente parenteis: Irata est Nemesis, et fata haerentia Parcae Praecipitant, mutant subtemine vellera diro. Discite ab exemplo, Iuvenes, nec numina votis Quisque minora suis, nec fata putare, labore Victa semel felice; manet niger exitus alba Absque timore Deum, primordia: nec iuvet istic Quod pontum fugisse licet: pelagusque Notusque Omnibus in campis, pietas ubicumque cuique Laesa, petit poenas: non Lampadis illa intentis Orgia, non festiva animi deliria curat: Imminet in nebula et gressum comitantur euntis Dum iustam stricto mucrone expleverit iram. Cetera cum laesis ignoscant Numina divis Laeditur ista semel: nisi supplicis ore minantem Et cito et intrepide sedaris, iusta precando, Te tua damnabit tetri mens conscia facti. Omnia qui vincit ne numen amoris herile Causeris, superest pietas plectitque volantem. Matre sua puerum, domitoque Cupidine frangit Imbelleis alas, et tela immitia calcat. Mater ei est sua temperies, quae gesta per oestrum Vindiciis exponit, et aggerat intus agendo Te quoque te, divum neglecto iure, Leandre, Ultriceis sequitur vibrans Dea Maxima poenas: Dena bis exierat, repetito per freta amore Laeta dies, spatium invidit Dea longius atra Trina manu, nantemque secat vada salsa iuvencum: Ilicet anteferox proiecto carceris antro Erigit insanis Aquilo, freta turbida flabris. Nec tamen insano prius instat barbarus aestu Quam medicum Iuvenem pelagi deprendit humique: Illum, more suo, Nympharum turba secuta Candidulis fotum manibus, super alta vehebat. Omina non saltu non adversantia nando Defuerunt, solito stans littore, pronus, in aequor, Ducenteis funus vidit Delfinas in alto: Ducebant patriae funus iuvenile catervae Naiades, summisque leveis super horrida plantis Marmora, desilientis iter devertere tendunt, Stat puer infelix non finem cernit amandi Quamquam fata iubent; lacrimisque iniussa resultant Lumina, nec docilem fugiunt fera signa iuventam. Et voluit mansisse semel, sed fallere amantem Erubuit, leviorque fide mors horrida laesa est. Desilit, acta levi vada turbine, sanguine mutant Et nivea obsceno conspergunt membra rubore: Ipse per insanum pelagus ruit impiger; atque Infelix in amore Deus miseretur amantem Glaucus; equo propior Triton praeludere tentat Atque iter ad patrium versim deducere littus. Ergo fatidica tristeis agit undique concha Exsequias vivo, sed quem prope mors sit amara: Audiit infelix sonitum et letalia frigus Membra ligat; nec causa mali, sed terror in huius Succedit nomen, peragitque instantia fata. Ut quondam stabulis cum saeva obvertit opertis Cornua, et occulto Pan turbine bucera versat Saecla, rigens, tumidos pridem, quatit aura magistros. Et taciti caeco posteis terrore resultant. Extra improviso saepes prostrata tumultu est, Sponte sua patuere fores; tubicenque cruentus Personat, et multo, sine nomine, rauca furore Proelia bacchantur: tamen infelicis Ephebi Artubus attonitis superest mens, fortis amando: Donec atrax nubes tenebras geminavit ab alto Et ventorum animae, evulso cum faece profundo, Adversae obsonuere, Notus Borealibus iris Pugnat, et adversos Zephyris furit Eurus in aestus. Miscetur caelo pontus: caelum omne residit Adscenditque fretum: quid opus iuvenilia tanto Impete quassari proiecti membra puelli? Verum ea vis fidi semper perhibetur amoris, Magna domat: vix ingenteis clemente fragores Undique cum geminant, fidus superatur Amator. Restat enim, nec saeva timet, nec languida curat: Robora, suffixo volat ad sua praemia corde. Tantum habet hic fati. Sed tempestate profunda Actus in ima, dehinc celso sublatus Olympo Vivebat tamen, atque immitia fila trahebat. Altivida donec suspensam turre lucernam Vidit, eam obiecta tutatur veste puella, Florem olei invergens: tutanti barbara restant Flamina, nec flammas iam pascere Pallas amicas Nec iam Vulcani ventis favor obstat et aestu. Venti transversis laceratum flatibus ignem Exstinguunt, necquicquam inhiat refovere puellas: Ignis ubi periit, vincunt freta saeva Leandrum. Iamque anima exsensum corpus fugiente, per altum Fluctibus obscuris sursum et iactata deorsum. Unda quatit, totaque exercet nocte potitum. Interea fidum exspectans in moenibus Hero Sponsum, avide in pelagus speculanteis misit ocellos, Multa mala indicens exstincto lampadis igni. Cum roseum emergit pelago iubar: horrida sidunt Marmora, ventorum moriuntur inania sensim Murmura, eos solito frenavit carcere rursum Hippotades, posteisque iugis obstruxit aenos: Stabat adhuc, excelsa loco, nec deinde videnda Astra premit votis, et quem prius exsecrata est Solem avide poscit, nec quam mala poscat in illo Scire potest sibimet: nisi quod mala cuncta videntur Quod sponso tanta iampridem nocte carendum est. Vix bene purpureo radiis freta Sole relucent Et viridem flavo conspergunt lumine pontum Nox etiam incertae pugnabat victa diei, Monstrat amor lacerum, turris fundamina propter, Ah lacerum, iam non spectandi, corpus amantis. Ipsa sibiindicio, nec iam bene viderat, ille est Ille fuit, clamat, flavosque a vertice crineis Attonitis manibus lacerat, ululamina prima Non nutrix non ipsa capit, sine mente querela Prima fuit, non verba malo satis apta dolori Repperit, ipse dolor verba indignissima dictat. Erumpit tandem: Sic, o carissime, sic o Et tamen, inquit, ades; nec me tua sancta fefellit Morte fides; nec te par mox mea fallet amantem! Iungam equidem caro carum cum corpore corpus Quodque mare insiliens sperasti, prorsus habebis. Vel care mihi. Vos o crudelia Divum Numina, digna suo si quisquam ea nomine censet Cum teneram tanto lusistis amore puellam Ipsa suum ut pelago iuvenem committeret alto. Ipsa ego nec divos nec credere numina possum, Qui fidei favistis ut hoc mox fine fideleis Numine confisos tanto, traheretis amanteis. Vos fidei adversos misistis in aequora ventos Quorum ego sub nutu, nullo Rectore, teneri Omnia, nunc demum, misera atque improvida, disco. Quamvis hoc nobis rapuistis, ut indole in una Viventeis, vitam nequeat decurrere uterque, Qualem isto meriti sumus et speravimus ausu, Hoc numquam tamen, hoc numquam rapietis, ut uno Post fatum infelix pelago tumulemur uterque: Qui nunc me servastis, ut orba puella Leandro Illius e celsa spectarem turre cadaver, Mox nostrum in caro spectabitis, heic quoque, funus Funere, nulla meam retinebunt stamina vitam. Vos vaga ventorum, bacchantia per mare magnum Flamina, in aeterno teneat rex carcere vester: Tuque dies, quae prima mei mihi nuntia fati es, Dum rediturum aliis exspecto fluctibus illum Illum illum, misera, in cuius modo corpore tristi Commorior, nec amore tamen, sed praepete vita. Saeva dies, te Sol semper deploret eandem Nec choreis umquam nec tu celebrabere taeda, Sancta infelicis servabis dicta puellae Infelicis, amor quam celsa turre volentem Praecipitat, te nubis iners tegat undique pallor, Ut viridi obscenum contristes frigore caelum. Aequora pons iungat, et terra absorbeat ima Tartara mole ciens, pereant locus, atque pericla; Vos miseri amissa nata, lugete parenteis, Et qui me cupidam non indulsistis amori Ut flos virgineus voto obmarcesceret atro, Spemque procis dubiam dictis lusistis amicis, Quorum ego, ceu laeti veris pars magna, reporto Crimina, et a vobis meritas exhaurio poenas, Ah vobis meritas, natae mihi deinde luendas. Nunc pro purpureo thalamo mihi busta parate, Pro pinu geniali, atras succendite taxos, Flammea sit multo restinctus flumine carbo, Vos mea pro dulci, cinis imperfecta, nepote Impleat, haec gremium spes consoletur avorum. Unum hoc: ne caro deiungite corcula corde Nostra, sed unanimes urna confundite manes. Umbra duobus erit de corporibus simul una, Una, nec Elysios duplex, nisi nomine solo Trans loca plorantum gaudens tranabit in hortos: Cetera venturis legatur cura Poetis. Clamat enim clare, meque in sua fata Leander Seram etiam poscit; veniam, carissime, qualem Sponsa fides, tua mors, et barbara fata vocarunt. At prius ac pereat, fungatur laesa Cupido Vindicibus verbis, et mortem carmine penset. Carmine quod divis suprema, nunc voveo hora. O tua sic, o te tua sic, sic lugeat, o te Tartarea in specula, Thrax perfide, lugeat uxor, Ut miseram modo me misero spoliare marito Ut, Borea, potuisti, eheu, seu turbine diro Hoc aliae fecere animae, sive insimul omneis. Infelix obeo, tamen et miserabilis, Hero, Nox venturam artis modo me circumvolat alis, Lux abit, haec suprema meo spectata dolori. Et quam grande decus talem iecisse puellam Altivida e specula, superi inclementia fati! Quid teneris nocuit solem me cernere ocellis, Quae modo ibi iaceo fera ubi mersere Leandrum Marmora? sed quoniam tanta est sitis huius in astris Sanguinis, ibo equidem, vosque hoc satiabo piaclo. Ibo equidem o superi; misera et miserabilis Hero. Plura locuturam filo rapuere resecto Flens Lachesis, nec laeta soror: salit impete magno Turris ab excelsae specula, qua maesta cadaver Antidea vigili princeps spectarat ocello; Et lacera ad lacerum devenit sponsa maritum; Membra, quibus poterant exstincti vivere amanteis Sparsa iacent passim, cerebroque adspergitur Herus Custodem, turris, quam constituere parenteis. Movit amor maestos, movit Fortuna parenteis, Marmor habet cinereis unum, una inscriptio, binos. Unum habet haec marmor, titulo confunditur hospes. Haec ego formosis impendi dicta puellis, Aurea cum nondum tenera lanugine malas Purpureae vestis domitrix aetatis, habebat. Prisca situ evolvens sanctorum oracula vatum; Vatibus in teneris quondam quota pompa futura. Mens mihi non haec est, molleis seducere Ephebos A venerandarum virtutum semita, in altas Errorum tenebras, et caeco lumine vulgus, Cui lyra, grande sonans, dudum claudentis iambi Alite, reclusit Stoae mysteria sectae. Sed magis exemplum fugiendi ponere amoris Insidias et tela, modis fallentia miris. Qui sapit exitio alterius cavet atra pericla, Adversoque animum sapientem opponit amori, Cetera quid nostris opus est depellere dictis Crimina? vulgus iners Virtus eliminat istinc: Nec metuo infesta ludenteis indole sannas. Candidulum multo pectus cui floret honore A studiis Sophiae; quid inanis turba laboret Erubui pridem curare, pedemque retorsi Ne latitantem, herbae sub tegmine, comprimat anguem. Spe famae insignis, re nobilitatis avitae. FINIS LEANDRIDOS.