Amphitheatrum Sapientiae, Quae Ex Libris Hauriri Potest: Cuius Decem Libri Puris Choliambis Scripti nunc primum prodeunt. Machine-readable text Caspar von Barth Barth, Caspar von XML version, markup prototype, December 1999 Susanne Mussmannmarkup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ barth4 barthsapientiae.html s001.html barthsapientiae.xml barth4/jpg html Hanau: Biermann, 1613.

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 February 2005 Jonas Goehler markup worked in corrections supplied by G. Burkard. Editorial description: typed - structural tagging complete - no semantic tagging - spell-check complete TARRAEI HEBI AMPHITHEATRI DE SAPIENTIA LIBER IX. CARMEN I. Satyrici. PArentis ora dat puellus exscripta, Nec ante-visus extimo pater ductu. Adulteri nitoris hospes obscurus Patrem colore vincet, et peregrino Honore cultus a domestico exibit. Ita impudica quisquis orsa decantat Pari ac locutus ore patrat: insanum est Male actitare cum loquaris argute Quid aestimabis, ore cum effero spurca Pudicus auctor esse dicta deiurat. Bene ille priscus: Umbra dictio morum est, Et ipse IESUS, os cui malo oppletum est, Ei aestuante corde promitur vulgo. Sed aevitas supina nostra deliras, Vocabulo polire Lusuum obscenos Venit, perinde ceu bene actitet, versus. In omnibus nociva maxime oracla Petulca Secta didit illa Timonum. Quibus subire saepe peditus Sillos Aguntur, et vomentis horridam observat Gulam severus arbiter, dein dicit Docetque crimina endo carmine obsceno. Nihil relinquit, ipse pulvis accedit, Trahit Poeta crimen, atque tractatur. O inficeta natio, haene credendae Minerviae esse Delphicae, sacer pulvis, Quibus figurat in Scholis puer caelos? Ita est mehercle, dum recens Poeteris Pudor fugandus omne foetidum audendum est. Sodomiae Libido, pura doctrina est, Eam vocare condecet mera oracla Et aestimare ceu superba tuceta, Superba dico quis inambulat nequam, Fame ebrius sonante dens, molae pestis. Catullus inde, Martialis, AusonI Petroniique Gratiis sacrum nomen. Iberus audit, at que durus insanum in Modum, secutor, Entheate Prudenti, Tuus; docere qui negas, quod exsecras Abito, sola pompa debita incestis. Ita hoc docetur atque discitur saeclo, Et esse de favore lapsa divino, Dehinc queremur et Poeticae arcam, Bonumque carmen, atque virgines Musas? CARMEN II. QUid adligare mentis Entheae vatem Modis Libido mollibus cupis? digna est Novena musa virginalibus membris Sororiare forsitan; Deo oppletus, Mera ista sacrat orsa carminis claudi, Triunitatis innocenter adflatui. Ais, quid ergo, saepe dira proscindis, Catharma nempe, nempe quem vocas caprum? Id illiusce gratia rei factum est, O Albe Lector, et brevi ardidus naso, Quia abstinere vera non potest virtus, Suo vocare nomine impium saeclum. Enim cavendus omnis est bene impurus, Cavere non potes, nisi ante quem noris. At unde nosse possies, nisi et nomen Et acta cuncta nomine accipis privo? Deinde, quisque quod simillimum est, ardet Amatque, quodque dissimillimum est, odit. Quid est amare ni subinde collaudes? Quid est, nisi impetas, potenter, odisse? At ista Poena plurimis modis manca est, Mala acta nempe pipulo repensari. Id ipse dico. Poena vindicis Christi est, Is audit omnia et videt, sua lege Malis rependet IPSE pessima, extremo Dierum: at istud est decus Poetarum, Mala in vehi nocente dicta Rumore, Pudoris orba natio ut revertatur Suo a labore, cumque sanctulis vivat. Id ergo mente deputato constanti Nihil patrare te, tuo ore non dignum Poeta caste, cum mala impetis sannis. In hoc potentia ista facta fingendi, Tibique tradita et tuo ore signata est, Ut aemuleris ipsius Dei Dextram, Bonosque laude pessimosque convicI Strue adiuvare. Rumpe dexteram ingratam Per ipsa labra, frange perfidos dentes, Modo abstineto caede, cumque sint verba Tibi tributa, quis notantur obsceni, Deo a parente, ne quid auctor adfinge, Malum ultus omne ut invenire es inventus. Inanilingue quid sibi volet vulgus Ratum aestimare temne, qui bene incedis Via innocente, testibus potes paucis Domesticisque, tecum obire, contentus, Domestico quoque haud eges, tibi testis Maneto purus, unus omnium est instar. CARMEN III. MAle ordium omne concidet, nisi auctore Deo incipissis: Omnibus Timor IOVAE Loco auspicis putetur. Artium hinc rivi Per orbis omne defluunt latus: quicquid Tibi auspicaris, alite impio exibit. Timore venit omnis in Dei virtus. Ita et vetusta saecla mille adorarunt Suos, vagante perperam, Deos cultu. Aratus astra de Iove Optimo orditur; Maro Theocritusque rusticos cantus. Quibus sodalis additur Titi IulI, Agrestis illa cantilena CalpurnI. Et hoc docente discitur Sopho, Oenotra Cui instituta secta, Ionicam vincit, Synesius referre plura, Charondas Philoque, Tulliusque possient Marcus. Platonis et Timaeus, et StatI Silva, Et Ascra quem genuvit, et tener Naso, Theognidisque simplicis rudis gnome, Valeriusque Maximi aptus agnomen. Dehinc Novella sexta Caesaris Magni Cui ordo Iuris occubat novo cinno. Sed hoc quid est nisi esse Criticum in versu? Abominabile aedepol, verecundum Protervitate carmen improba accendi. Eo redacta quippe summa summarum est, Nihil licere non putes tibi, nomen Avere Critici probatus insani. Sub involucra cuius, atque pallores Malum omne repit, atque maxime incestum, Ita est iuventus horna, parricidali Secare et urere impetu locos, laus est, Locos vetusta saecla quos probant dena. At ingenI supina febris horrentis Simul putabit esse saucios, ferrum In ima prorsus ilia exigit dirum, Ut hoc die valere quem vides belle, Is, efferendus, auctor, atque deflendus, Die feretra crastini Syris lasset. Et hoc labore pro, labore iactanti, Volunt minuta Numina unice audire, Nisi illo honore mactitantur, insano Fluunt dolore, plaustra Thespidis scandunt, Et, ora faece purulenta turpantes, Sacra et profana cuncta laesa conclamant. Putes Atracia arte detrahi Lunam, Et aera subvenire pelvibus pulsis. Ibi illud aureum sacrumque producunt, Suis Minerva quo autumatur auditrix. CARMEN IV. QUid o vagaris Impotentiae in campo, Diis amate Musicis, puer TarrI. Tibi quoque istud horridum placet vulgus, Cui cruore verba sanguinant cuncta? An expolita moribusque cultuque Et extero lepore, nempe cordatum Quid attinere Tarrium, rudis pompa? Tibine notum id antea excidit nunc iam, Nihil tumere, Bulla ni sit inflata, Simul superbus impulit latus venti Fragor, colore picta mille consuto Strophis, perisse dicitur, iacet vulgo? Vides ut ille cui tenetur ansatum Utrimque brachiis latus? sub hasta stat Sibi ipse venditor. Quid? immo confessus Sui emptor ipse: Servus atque libertus Quod esse cumque iusserit lucri Sector. Nec ambulantis intuere pallores, Cinaedus Eruditionis et Laudis Nihil tenere confitetur, ut fas est, Per omnia ille vectus impiis dictis Sibi aestimatur undequaque consultus. Tribarbaraque voce cuncta discreti Scit autumare, febrientibus sannis. Ita ipse, nemine invidente, discretus, Ut esse Soricina non magis possit Hiulca mille nenia impiis frustris. CARMEN V. LAtro dolose, qui quod alteri cernis Relictum, hiante concupiscis absorptu, Tibi ipse parta prodigis, palam effundis, Et ora solus omnium rudi fama Tenere credis, ambulator infeste. Quid implicare falsimoniis nugas, Potest iuvare? qui forinsecus splendes, Ut esse dis puteris, atque consultus, Domi sed omne foenori tuum debes, Id unicum ante doctus, artibus pravis, Inanibusque simplices logis, reti Ut explicato, et abdito, molestare. Latro dolose (paene nomen adieci, Sed istud, hercle, notius fit obtectu.) Abi impudice, sat superque commentis Tuis tributa luditur fides nostra Semel; Quod esse me iuvenculum credis. Nec ora posse contra adire tam magna, Id ille cautus hercle perperam credis. Scio decere me modestiam argutam, Scio decere me silentium aetatis, Nihil strepente pompa nubilo vestra Moratur ista nostra vota. delirum est Timere velle, qui timebit insane Modo ipse, agenda quae tibi, exigas docte. Tibi, o dolose verbiturpifucator, Ab hinc meam esse cognitam volo mentem Nisi abstinebis, atque porro deprensus Eris, tagace rebus in meis dextra, Palam iugum istud Unicornis abiectum Premam pede arrogante, teque virtutis Tuae undiquaque cultibus dabo ornatum Eo modo, atque iis vocabulis, Latro, Ut ipse te videns, pudore conflagres. An illa credis esse adhuc in obscuro Quibus tuam ipse perdis, impie, exemplis Domum? An videre te putas, Latro, solum? Sed usque eo reponere omne conclusum Notationis in tuos genus mores, Redire donec ordiaris; id debes Et anno in hoc patrare cogeris nolens, Ea mihi ante notus es tu egestate, Ibi tuo lepore, et artibus privis, Ita expolitus ambulabis, ut Christum In ore posse magna dicere infantis, Quod hactenus tumore non vides tanto, Palam ipse doctus, alteros palam possis Docere: Christus innocentiae nostrae, Patrisque, avique, Christus est memor Iesus. Malum omne in alta tendit, atque conscendit, Uti nocentiore decidat casu. Malo implicare quemlibet, mihi casus Patet supinus, atque cernitur longe. Adire nolo, nolo futilis posteis Domus tenere, nolo tecta conscensa Meis mihique: cum ruina disperdet, Ego videbo Vindicis Dei Dextram, Perire vestrum, abire longius nostrum est. Nec aestu hiare credite haec Iuventutis, Stat exsequi profata: adeste tentatum. CARMEN VI. BEne ut loquamur omne volvimus saxum, At ille rarus in colentibus terram, Cui, ut bene aestimetur atque divine Viam hanc obire prodigae sui vitae, Sit altiore cura nata tormento. Tamen labore viliore vivendum Bene, atque dictitandum, egere contendo, Enim una sola ducit ad Deos, plures Viae teruntur Eloquentiae ad summam. Abram beatus, Isaac, pii Reges, Pii Prophetae, in unica via incedunt, At alteratur Eloquentiae quanto Labore pompa? Tullium vides Marcum, Terentiumque, et Attii decus Plauti, Utrumque Plinium, inde Symmachum argutum Madauricumque et Africae inclutos libros, Uti Pelasga nunc pericla non narrem, Sibi unus esse quisque Rex videbatur, Et in suo nitore quisque regnabat. Cui probare tu tuum cupis nomen? Ego ista dico. Sit Loquentiae haud multum, Deum sequendo es Eloquentiae norma. Proin putato; vivere ut bene impetres Sat est loqui apta. Totus in Deum incumbe, Eoque fine crede posse te fari, Ut expolita vita sit gravi lingua, Nec illud alterum, esse conditum idcirco, Uti Salute pro mera putes, belle Subacta, dicta prominentibus labris Librae instar, applicare frivolae turbae. In auribus sepulchra quae suis gestat. Iis receptus interis videns, vivus. CARMEN VII. NEcessitate pelle sis voluptatem. Id autumo, vigere ne putes huius Ope; esse te necesse condiendorum Sale atque Saccharo atque melle ferclorum Scit imbuisse lautiora tuceta, Apiciana cura: Par voluptatum Secus putetur: Haud iuvare nutritum Sale atque melle Saccharoque contendit Cocus, sed ista blandiuntur ad momen Gulae. ut Lubido suavitate vivendi Subinde condiatur utitor dulci. Sed hanc teneto Regulam. malum est dulce, Salitque prurientis ardide adfectus. Quibus resistere absque flore conditus, Laboriosa vix potest tui Pugna, Quid arbitraris esse porro facturum, Ubi impudica vim salitio augebit? Vel inciente tincta melle dulcedo? Vel aucta Sacchari lepore melligo? Ea arma sensuum atque prodigae sicam Gulae cluere qui putat, putat verum. Mera Abstinentia omnium triumphatrix. Sed illa rara nec paranda cuiusvis Venit Labore. Quae Deo virum exaequat. Necessitate cum tuaeque Naturae Tuique moris alligatus, interdum Suavitate condies malam vitam. Cave repleta depluat manus dulci Liquore in offam: habeto regulam doctam, Citra, necesse quam putes, favum infunde. Tamen quoque istiusce legis auditu, Satis superque proeliabere incassum. Catum est cavere dum tuae potestatis Cruentus exstat hostis: additus campo Suo ipse more, liber, omnia audebit. Capistra; frenae, calcar omne calcabit. CARMEN VIII. VEnus dolosa mercimonium Lethes, Tuone Numine, et tuo absono cultu Petire posse saecla tot virum altorum? Quid, impudica, Numinis geris quaeso Tuo arbitratu ut interire quis possit Faceta fronte, fraudulenta postico, Nisi error ille frivolus, nihil plane es. Brevis labore quaeritur voluptatis Labore mica prorsus arduo vilis. Ea interivit atque iit procul pessum. Prius, venire quam quis aridam sensit Cupido longa pectus extrahit sensu, Rapitque Fata cuncta ad unicam metam, Libidine incitante, voce clamosa Ea potitus, integer puer quondam Sua ipse damna pessimis amat votis. Procul vocantis Alma dicta virtutis Opinione sub domante surdescunt. Amata tempore, ipsa diva, longinquo Pede impio repulsa saepe calcatur. In illud unum et unicum exsulat sensus Ut expleatur ultimis licet damnis Libido futilissima atque periura. Et ipsa meta cum potita anhelanti Suave sentit esse nil puer, praeter Inane nomen, ipse deinde sese odit, Et incitatur ut libidinem eiuret Brevis sed illa flamma saepe deflagrat Prius, videre quam suum decus possit. Iuventa flore picta primulo malas, Cave dolosa blandientium dicta. Sub his sepulta delitescit, arcanis Notata quondam et involuta figmentis Sacri Poetae, amabilis quidem, Seire, Canore mellilinguis aureo vocis, Sed una prorsus artifex supra cunctos Venenidocta, sensibus tuis prorsus Ahena moenia obice, atque ferrata Repagla fige. Nullus aurium inserpat Cava antra Cantus, omne Luminum claudant Latus tenebrae, odosque totus excedat Opacitate de reciproca nasi, Suavitate gustus excidat sponte Ubi venusta forma constitit coram. Cave tua ipse sensa, te cave, totum Fuge, hostis ipse maximus tuae de te Salutis. Illa forma rite delectat Venusta si qua cuncta prorsus eiurat. Nec hanc cupisce. Turbido Venus nimbo Noverca perdit, aurea die mater Amantium ora contrucidat excelsa. Utramque vita et effuge, ut potens, longe.