Amphitheatrum Gratiarum:Libris XV Machine-readable text Caspar von Barth Barth, Caspar von XML version, markup prototype, December 1999 Susanne Mussmannmarkup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ barth5 barthgratiarum.html barth002.jpg barthgratiarum.xml barth5/jpg html Hanau: Biermann, 1613.

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 14 October 2002 Susanne Mussmann markup typed-structural tagging complete-no semantic tagging-spell-check complete TARRAEI HEBI AMPHITHEATRI GRATIARUM LIB. X. I. Quod fata mi dederunt Ditem esse et eruditum, Et candidum et venustum, Omni procul querella, pulcram puellam amantem, Paucis dedere fata. Hic inter inficetos Nummorum obit maniplos, Vitaeque dulcis orbene In luctibus supinis Comburit, atque curis, Queis servit absque fructu. Sapientiae alter auctor Inter libros senescit, Rigidoque Cum Catone Austeritate vitam Fugat, tamen ruentem Sine lege, ad atra busta. Si caeteros sequenteis Curas graveis per orbem, Qui sponte Cum sequantur Rident suos magistros, Vel eloqui audeam, me Dies relinquet ipsa. Pietate Cum pudica Cum lusibus serenis, Victuque non inepto, Non ebrio, aut superbo, Dulcique cantilena, Dives mihi recedo. Conviva quis quis inter Inepta mille vota Sic transiit paratus Vitae fugacis huius, Satur ut recedat in se Sapiens mihi videtur. Studere mille technis Oblivionis aurae Epulum par are lautum est. Ubique quae vagantur Scientiae, docentur In umbra, at usus exest. Sic litteras sequamur, Sapiamus ut sine illis: Sunt pabulum profecto Furoris et doloris, Ratione ni magistra Sophos sequare cultor. Quid inter olim adesa Blattis mor are dicta Sapientiae vetustae, Nisi usui probandos Monitus locas magistro Cui vita servit omnis? Ne quid laboris exsors Sol uspiam videret, In nobilissimam istam Superi dedere partem Sapientiae potentis, Erroris hanc latebram. Venena sunt dierum Nisi litteras sequaris Rationis ad magistrae Moderantis alta nutum. Debetur omnium omnis Cui servitus laborum. Hoc ipse, crebro ab usu Cum sentiam probari, Ita sector eruditi Generis polita dicta, Ne quid laboris in me Vacui traham impotenter. Si quid Leporis huius Ad posteros abibit, Quo salsum Anacreonta Latium videre mando, Lusisse nos putabit Regina dulcis aevi. Nam quid labore lusus Gravi premam facetos? Genuina cuncta cernis O Diva quam videre Nec spero, nec volo, nec Omni labore possim. Pietate sub magistra Iocamur elegan ter, Et hoc, et hoc, et illud Uti quodque se probavit Lusus genus pudici Sociamus ad Choream. Platonis a Cathedra Senecaeque Cum redibunt Hic considere Musae, In hoc Leporis horto Suave cantitare Mihi saepe sunt repertae. Dives satis Poeta Amabilis Choreae, Quia nil cupit, quod illi Bona fata denegarunt Inter suos Leporeis Suave consenescit. Speculatur ille, vota Mortalitatis omnis Quam sint rei caducae, Quam cuncta sint labori Subiecta mille curis Vaserrimo Tyranno. Ad finem eunt eundem Quaecunque cernit isthic, Sint celsa, sint superba, Sint saeva, sint cruenta, Sint docta, sint diserta, Sint gloriosa quamvis. Partem sibi ille, censet Quam maxime esse pulchram Elegit, hanc sequetur, Dulci Lepore, Risu Breves dies sereno Transibit, absque curis. II. Chaos ferunt fuisse Rude omnium, ante mundum, Silvam sacri Poetae. Cum silva consideret In partium illa parteis, Traheretque mille formas. Oculus, Diona, rerum Stetit arcis in supremo Olympiae Nitore. Haec mille per figuras Docuit recedere in se Chaos venustiforme. Pupilla tum Dionae Nata est Amor; per illum Dea iussit in figuras Abire silvam, et inde Tot procreare formas Modo quot creata servant. Per suavem Amoris ignem Quod conditum, omne vivit, Amore Cum relicto Sequitur duella mundus Vita omnium liquescit, Dominatur atra Morta. Pupillae Cum Dionae Foret altera, alteram ex se Genuit amor, Leporem Pupillam eam vocavit. Pupillulas Dionae Vibrare Cum micanteis Et hanc et hanc, et unam In altera, alteramque In una, et hinc et inde Utramque coepit in se. Sacri illico Poetae Per orbis universi Spacium Leporis alis Et amoris, et Dionae Volitant, canuntque clare Anacreontis odas. Senex beate divum, Pater elegantiarum, Pupillulis Diona Cum te, ut solet, serenis Respexerit deinde, Tu dulcis auctor Odae De suavitate blanda Latios quid in Leporeis Tui refunde vatis. III. Apollo Cum Draconem Per tela mille tandem Morti dedisset atrum, Io io Poetae Cecinere mille, Paean. Venus venusta risit, Risit Deae puellus, Cum fortis ille telis Caneret sibi triumphum Superbus et severus. Dracunculus pusillus Magnum ultus est repente. Nam spiculum acre amoris Per flammeos ocellos Daphnes Deum petivit. Dracunculum pusillum Apollo Cum videret Per flammeos ocellos Surrepere in suorum Penetralium medullas. Omneis suas sagittas Procul removit a se, Unam tamen sagittam Numquam removit a se Quam tinxerat Cupido. Cupido dulcis illam Sic tinxerat sagittam, Uti nisi puellae Reconderet faretra, Per eam Deus periret. Fugiebat illa longum, Iuvenis procul secutus Suavitate mira Fugiebat in sequenum In orbem, amoris astu. At o potens Apollo Io io Apollo Io superbe Paean, Hic est Draconis ille Draco superbus ultor. Resiste si potes, iam Cum restitit, repente Evanuit puella, Arborque sub amata Stetit virens figura. Laurum cavete vateis. Amoris illa frons est, Haec orta Phoebi ab igne est, Furoris illa vestri Sine fine longa causa est. IV. Ovidi et Maronis esto Niti gravi Cothurno, Crepidas Amoris aptas Salisubsulis Choreis Anacreon probavit. Anacreonta Graium Latia sequor Chorea, Docili sequor Chorea Anacreonta doctum. V. Peram tuam, Cynisce, In Porticum amove istuc, Ubi torva gens sophorum Lacrymis recocta multis Cepe alliumque ructat. Vis esse Rex sophorum, Anacreonta nescis? O stulte, qui sophorum Regem Deumque nescis, Dum Anacreonta nescis. Anacreonta nosse Dulcissimosque lusus Facilis sequi Poetae, Regem esse, somniando Quem tu sapis, Cynisce, est. VI. In hortulo Neaerae Quid, amor, tibi negoci est? In hortulo Neaerae Fontisculo lavabo. In hortulo Neaerae Arbusculae accubabo. In hortulo Neaerae Ramusculo insidebo. In hortulo Neaerae Avicipulis vacabo. In hortulo Neaerae Cum flore lusitabo. In hortulo Neaerae Cum vate saltitabo. In hortulo Neaerae Ioca mille cantitabo. In hortulo Neaerae Nova vota nuncupabo. In hortulo Neaerae Suave somniabo. In hortulo Neaerae Spaciabor, aucupabor, Amabor et iocabor. Haec cuncta muginabor In hortulo Neaerae. VII. Apis Matina, quis te Suavissimi liquoris Docuit parare Nectar? Nectar meum e labellis Ros est tuae Neaerae, Amoris ille Ros est. O Nectaris beati, Cella aureum labellum Mel mi tuum propina. Hoc nectar illud halat In Cypriis rosetis Venus quod ipsa condit. Fons nectaris beati Lepidissimum labellum Mihi mel tuum propina. Iuventa quo nitescit Quo floriformis Hebe; Mihi mel tuum propina. Iuvent a mortis exlex, Hebe inscia interire, Mihi mel tuum propina. Labellulis Neaerae Mens insepulta nostra est, His illa vivit ex se. Apis Matina qualis Vario e colore florum Stipat sacrum liquorem: Talem e tuis labellis Mea vita mi liquorem Anacreon paravit. Fugit hunc tremens senectus, Liquore potus illo Cum Diis perenne vivit. VIII. Quae tempus et senectus Aevi ruentis in se Struxere, destruant haec. Rotunditatis auctrix Sibimet suae Camoena In se ruentis aevi Nihil moratur alas. Haec ara dedicata est Aeternitatis orbi, Anacreon Sacerdos Arae perennis isti est. Nisi interibit aevum Et temporis senectus In nil suum redibit, Anacreon haud peribit. Sacra quamdiu Venustas, Et orbis imperatrix Vivet nitens Voluptas, Haec ara permanebit Immota tempori ipsi. Non ergo gaudeamus Vulgum supra Poetae, Iocunditate sacra Qui cuncta subiugamus, Aeternitate nostra. IX. Labellula illa vostra Ocellulos minutos Sed fulgurantioreis Radiis Apollinis, nec Minus igneae sororis. Quam diu suaviabor O pusa delicata, Tamdiu nihil mor abor Caduca tela lethi, Et forfices sororum. Si mille momine uno Queam interire mortes, Bis mille nomine uno Reparem mihi inde vitas, Unde ista lux oriunda est. Flagrans amoris aula Ocelle delicate, Veneris Chorea pollens Labellulum Lepore, Mea vita vestra flamma est Labellulum in loquelas Dubium venire visas, Ocellule ictu inermi Acuens amoris ignem, Fax vitae, imago amica im- Mortalitatis almae. Adoro vos Rosillus Non ut Deos solemus Sed ut Deas solemus, Adoro vos Rosillus, Nec ut Deas Volenteis Sibi quemque supplicare Sed ut Deas Volenteis Me se obsecrare solum, Solumque me precari Aliis procul remotis. X. Amoris Imperatrix Ades favens Diona. Pede candido Imperatrix Adesto amoris alma. Natalis istae nostrae Nomen gerit Neaerae, Sit faustus, et facetus Hilarisque, Candidusque, Uni mihi colendus. Nec ipse vota posco Violare sancta cultu Cuiuspiam sodalis. Nec quispiam sodalis Temerare nostra vota Velit et queat vicissim. Mea vita candidam se Mihi largiatur uni, Uni mihi piam se Mea vita largiatur, Ad vota largiatur Mea vita se faventem. Ut lux notata nobis Purissimo lapillo, Et saepius recurrat, Et visa semper ex se Nova gaudia ista portet, Geminetque triplicetque Ad millia usque mille Quo vox venire nescit. XI. Si millia ipsa centum Vivenda mi imminerent, Deinde saeculorum Et millia ipsa centum Mea vita, saeculorum, Tecum manere vellem. Et millia ipsa cenCum Vivenda saeculorum Tecum mihi diei Tenor unius futura Triplicare mille vellem Aliis deinde seclis. O suavitas amoris Nec efferenda cantu, Nec enotanda mentis Acie, licet volucri, Saties habere quicquid Sol adspicit, potissit, Saties habere solum Nescit Leporem amoris. Sed ipse sinis olli Novum ordium facessit, Nec ordium omne finem Nec finis ordium omnis Sentitve, sustinetve Suspicionis umbra in Tenuissima notare. Haec illa funis auro est Faberrime expolita, Cuius catena nexu Animam atque corpus in se Iugat invicem perenneis Amoris igne vivo. XII. De flore vitae, inepte, Tecum mihi duellum est. Quid, Stoice, hos et illos Mortis mihi cruentae Gannire vos laboreis? Sapientiam professos Stultissimum est inani Furore mentis atros Senescere inter hircos. Quin re, supine, monstras Didicisse si quid audes Iactare Cum tumultu Tanto, inquinate Pallor! Secedere a Foro, esse De curia remotum, Nec militis sub armis Nec civis in quiete Obire munus, immo Et hoc et hoc et illud Conviciis secantem, Habitare nullibi, atque Ubique adesse velle. Hoc ergo reris illud Hoc illud esse censes, Cur te loco Tyranni Veneremur, atque dio Honore mactitemus? O inquinate Pallor, Odisse si professus Homines abominaris, Quis ferre te queat, quis Ut ferre possit olim, Animi potens, adoret? XIII. Papillulas Neaerae Vidi sororianteis. Haec mala sunt profecto Ob quae superba Troia Mutata solum in arvum est. Paris, licet bubulcus, Ob mala gaudet illa Patriam obtulisse Marti. Et nos duella propter Haec mala non veremur, Veneris venusta mala. Et ecce, iam faretra Ultro duella poscit, Et ecce, iam sagitta Nervo exsilire certat. XIV. Puer me amoris olim Puerum docebat arteis. Et hoc et hoc et illud Simulare, non amare. Simulare non amare Summa artium est amoris. Hac mente constat alta Medio in furore vates. XV. Medio in furore vatem Sapientiam iocosum Servare summa laus est. In laude sed reperta est Insania ista summa. Sapientiam professi Putant eam Furorem, Sapientia est Furor si Amare vult Poeta. Insania est Poetae Sapientiam professo Cati Furoris aestus. Haec inter ille nescit Discrimen, in Dionae Qui militare discis Stipendiis perite.