Amphitheatrum Gratiarum:Libris XV Machine-readable text Caspar von Barth Barth, Caspar von XML version, markup prototype, December 1999 Susanne Mussmannmarkup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ barth5 barthgratiarum.html barth002.jpg barthgratiarum.xml barth5/jpg html Hanau: Biermann, 1613.

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 14 October 2002 Susanne Mussmann markup typed-structural tagging complete-no semantic tagging-spell-check complete TARRAEI HEBI AMPHITHEATRI GRATIARUM LIB. XIV. I. Venustiora possem, Negant mihi puellae, Venusta Cum periclo Haec ipsa Cantilena est. Nam Cum oscula atque amores Legit genus superbum, Abinde discit in nos Nostro frui lepore. Lepidissimi stupemus Ut tetrici Poetae, Nobis nisi puellae Dent ingeni nitoreis. Rapere at parata nobis Nimium est luela dura. II. Amor hac heri volabat Blaesumque cantitabat, Apum legens laboreis. Hoc Victor audiebat, Cum melle Apum liquenti Socians amoris ergo Suavissimum liquorem Epigrammata inde fecit, Dulcedinem laboris Hymettii potita, Aculeata amoris Tenerrima sagitta. III. Hymnus puellus olim Fuit, a Lyaeo amatus, Sed ebrium Lyaeum Nolebat ille ad indas Pugnas sequi. Ergo in hymnum Mollissimum Hymnus exit. Heroas eleganti Quondam ore, et amplo, hiabat, Nunc delicatiori Pede, servitus Lyaei est. Sic delicatus ille, Sat elegans, sat altus, Sat, Hymnus, est superbus. Heroici valete, Valete, io, Triumfi, Felix Lyaeus, atque Fortis Lyaeus, atque Pulcer Lyaeus, atque Munis Lyaeus, atque Nitidus Lyaeus, atque Clemens Lyaeus, atque Sapiens Lyaeus, atque Dives Lyaeus Hymno est, Cuncta est Lyaeus Hymno. Felix Cythera, felix, pulcra est Cythera, pulcra, Nitida est Cythera, comta est, Clemens Cythera, clemens, Et quicquid est Lyaeus, Hoc est simul Cythera; Lyaeus et Cythera Hymnusque cuncta pulcra Sunt omnibus Diis, sunt Simul omnibus Deabus. Heroici valete, Longum valete, plausus. Lyaeus et Cythera Et Hymnus, omne pulchrum est. IV. Albissima in papyro Scripsit mihi Diona: Neaerea virgo vestra est, Ego virgines volo omnes Pati meas sagittas. Rescripsi ego: o Diona, Neaera virgo nostra est Spernit tuas sagittas, Cupidinemque ridet, At osculum veretur. Irata Cypris ergo Hoc osculum dedit mi, Neaera, tu caveto Me commovere in iram: Aut osculum hoc tibi illum Fastum, Neaera, demet, Nam cuimodo osculum istud Ostendero puellae, E virgine est Neaera, Quod ipse nolo factum, Facere ipse sed volo unus. V. Puerum cano Cytherae, Quid ad me habere multum? Quid Laureae atque Phoebo Pallescere invenustum? Mea vita, vita priva est, Quam vivo. Cum oppetendum Erit aliquando mortem, Nemo mihi suarum Quid adsuet dierum. Ius ergo sentientem Me, me meis fruisci, Tristeis abite Curae, Morboniam, adque corvos. Nolo esse Croesus, haeres Licini recuso dici. Suavi lepore vitam Sic cuique condiendum est, Ut vivere ipse vivum Sentire possit ex se. Cedrini valete succi, Et Oxybalsama, et quod Servat catas papyros. Genius mihi meoque Dat carmini coronam, Spondetque mille saecla. Rota rapta equo ut volucri Transit Curulis annus. Modo unus et secundus Accesserint, iacebis Cinisculus pusillus. Nec, praeterire si quis Forte institit, manebit Superbiam atque Fastum, Viventis ante Numen: Casti venite Amoreis, Rosa tempora illigato, Lusus venite molles, Pietas tenebit omneis Gremio suo, atque castos Faciet obire Soleis, Obire quos necesse est Semel, impios, piosve, Exceptione nulla. VI. Virguncula illa pulcrae Lepore nota nostro, Genus unde haberet? ex me Quaerebat hospes, arcum Faretramque et ignem ocellis Miris modis, renitens. Ego ordine ex vetusto, Seriem praeire longam, Generosiora vitae Meae ordia explicare: Ut illa nata magnis Avis Misena in arce Deduxerit superbum Stemna usque de Tuisco. Germania fatentur Sibi quem Patrem esse primi. At ille dicta nostra Media insilit proterre, Et alterum ex ocellis In me iacit: quid inde Factum, requit is hospes? Virgunculam putaram Genitam esse de Tuisco, Nata illa de igne vesco est. VII. In praedio paterno Dulcissimum otiari Volo; perite Gallae Veneres, et Italae, et vos Batavicae, Anglicaeque, Si quas habemus umquam Ante ista conspicatas. Scazontas hic severos Meditabimur: Iocari Qui dixerit Rosillum, Hic sentiet Severum. Amor ista machinantem Myrto videbat alta, Ridebat et canebat Mihi ergo bella tanta Mihi parantur, inquit. Et, ut ales est perinde Iniuriosa, ut omni Occasione quaerat Sapientibus nocere. Forma tumultuanti Dat classicum popello Cupidinum, et Leporum. Scazonte Cum severo Perii Catoniane. VIII. Vulcanus ad Cytheren Sic est semel locutus. Quid ergo bellum et altum Illum tenebrionem Praefers mihi, Diona, Quod clanculum huc penetret? Hoc praefero, inquit illa, Quod clanculum penetrat, Tu, si forem Gradivi Coniux, magis placere. Vulcanus haec putabat Vera esse, clanculumque Formam induit Gradivi. Sed illa suspicata Dolum; ut bona est, iacentem Amplexa pro Gradivo est. Ast ille claudicare In lectulo quoque infit. Non sic mihi Gradivus equitabat; illa secum: Cum, qui latebat isthic, Verus venit Gradivus, Speciem gerens mariti, Vulcanium renidens. Ibi illa clamat; hic est Adulter, heic latere Volt, erue hac latebra. Coactus ille firma est Adulteri dolosa Fugere, et loCum marita Adultero dare. O sic Perire suspicaces, Perire curiosos, Incredulum dolosos, Det Iuppiter maritos. IX. Erant duae puellae, Utramque ego peribam, Et utraque me peribat, Utraque Cum perirem Utraque ne periret, Res mira, mira, Amanteis, Feci ex duabus unam. X. Crescunt mei libelli Fax crescit ut furoris. Nulla hora trudit horam. Quin sit novi furoris Nova causa facta nobis. Legunt quidem libellos Amasii nitenteis. Sed succi plena verba Nemo nisi auctor ipse. Intelligit amando. O flammei, Cupido, Amoris Imperator, Partem mei furoris Hinc transfer ad Legenteis. Ignoscere ut iocosis Possint velintque cuncti Amando cantilenis. XI. Si cor meum e latebra Quis pectoris revulsum Videre vellet, illo Torrem videret, ignis Flagrantia ustulatum. Si corculum e latebra Revelleret meum ima, Hostis cruenta dextra, Ceram putaret illud Mero igne diffluentem. Sic utitur, liquatur Amoris - ignis aestu. Quid mirum acerba dictae Si sunt lepore nuda, Cum titionis instar Mihi corculum superbus Adurat intus ignis, Populetur ut nitorem? Animae ipsa vis, Deo ortae, Liquescit ignea vi Amoris inquilini. Et corporis secundas Facit igneo camino. Merito dedere amori Sceptrum potens Olympi, Atque orbis omnis olim Sapientiae Poetae. Dea Rerum, amica divum, Anima hominis sagacis, Famulatur, et ministram Agnoscit almi amoris, In hoc Olympo ab alto Demissa terram in imam. XII. Mea Vita. si alterius Flagrare possem amore, Fidemve, quam semel tu Mihi dedisti, et ipse Tibi quam dedi, vel ipsa Suspicione furto Adulterare nigro. Poenam hanc mererer omnem, Quam nunc mihi propinas Exhauriendam, amaram, Ab innocente amante. Nec hoc dolore rumpi Dolet mihi: sed irae Vobis dedisse causam Sit error ille quamvis, Nostrum ardidum furorem, Dolet hoc, Neaera, magnum. Laesisse te putamus Quam vis nihil sciamus, Laesam quia esse tu te Fateris ultione. Utinam dii has, fluenteis Lacrymas, dolente ocello. Quae ex intime cerebro Liquantur innocentis, Voce frui dedissent, Lacrymae meae sine omni Tibi dicerent querela, Sine dubitatione Tibi dicerent, Neaera, Nullam omnium puellam Vel cogitationem Nisi te, subisse nostram. Utinam intimi e latebris Oriundus iste cordis Gemitus, loqui valeret Solam tuam figuram Ibi conspici, atque regnum Sanctum obtinere dicat. Sed uti mihi ista fata Contraria esse cerno, Pereundum, et eluenda Suspicio ista morte est. Quot quot fideli amore Usi antea sinistra Ave estis, o Amanteis, Animam meam ad choreas Sinite introire vestras, Beatitatis aedeis, Et Insulas Poetis Ab amore praeparatas, Dum vixi, amore semper In candido perivi, Nunc mortuus, quietem In fine amoris atre Opto invenire gratam, Anni mihi fuere Nondum decem bis, illos In amore canido omneis Consumsi, et hinc abivi, Fortuna sit fera, atrox, Saeva, impia, horrida, excors, Poenasque porro cunctas Consum at in Rosillo: Fidelitate salva Tamen oppete Rosillus, Quodcunque crimen illi Suspicione victa Adscripserit puella Fati esse, non puellae Hoc ille credit omne. Rosillus at mali ex se Penitus nihil fatetur: Nisi si iubet puella, Adgnoscere, ille sentit Nihil quidem esse, sed se; Fecisse cuncta dicit, Quia sic iubet puella. XIII. Quae bestia illa parva Quam subvolare, multo Stridore disputare Lasciva dicta cernis, Quae sit requiris hospes? Lucam bovem putabis Prae bestia hac minutam, Si noveris, putabis. O nesciens beate! Amor est, Amor: Cupido Alio furore dictus, O hospes hunc latendo Tuus hactenus fuisti. XIV. Posita puer pharetra Sulcos, Amor, serebat, Taurosque sub iugo, agrum Subigebat expolire. Sed mox labore fessus Iovem allocutus ipsum est. Hoc rustico obstupentem, Arvum mihi calor Et imbre, ave, hoc fovete, Aut e freto iuvenCum Sub ista aratra cogam, Quem nuper ex Olympo In marmor altum adegi. XV. Diis templa dedicata A tempore eruuntur, Arcus graves triumphis Aetas gravis triumphat, Montes eduntur illa, Fluvii bibuntur illa, Saxa excavantur illa, Arma atteruntur illa, Aes, marmor, atque ferrum, Adamasque temporis vi Subterruente nutant. Quin gloria ipsa, Fama, Livorque Cum Favore Labefacta vi Curuli Aetatis, obsolescunt. Solusne ab illo amantum Augetur ignis, a quo Reliqua omnia exeduntur? Augetur ille certe, Quo promtius resistis, Hoc maior ille crescit. XVI. Ephebus ille pulcer Crispante verticem auctus Pluma, malus profecto est, Cavete eum, puellae. Cur sic vagum tuetur? Cur aucupari ocellis Praeterbitentium agmen Hinc inde muginatur? Cur eligit quid istinc? Cur despuit quid istinc? Cur pallet et rubescit? Cur plaudit, et stupescit? Cur disputat, labello Trutinante, multa secum? Cur hirquulum tuetur? Cur valgiter labella Diducit, hinc et inde? Cur pulsat, atque pectus, Ad se evocat? Capillo Cur crispulum nitescit? Cur delicatum ocellum Vibrat, recolligitque? Cur tam venuste et apte Graditur, pedo erudito? Cur veste transnitente Pellucidus videtur? Malus est puer profecto, Decepit ille multas! Hoc risus ipse prodit. Viden' ut manu loquaci Sua dicta, dicta caeca Depingat, atque menten; Edisserat tegendo! Cavete eum, puellae, Cane peius, angue peius, Vestrum aucupatur ille Rete aureo pudorem. XVII. Equitum ducem Rosillum Miramini puellae, Non quod, caput comanti Pluma superbus, inter Socios suos triumfet Formae decore pictae. Non quod leporo vultus Rex omnium videri Mereatur, impetretque, Nec quod mero auro amictun; Distinctus elegantem, A Sole fulguranti Sit proximus nitore: Sed quod pudicus ille Nullam lepore ducat. Sed omnibus puellis Placere sic laboret, Ut unicae puellae Placere possit unus. Hic est labor Rosilli, Hoc est opus Rosilli. XVIII. Inhiat homo futuris Praesentium obstupesci: Honor antea petitus. In amore sequiorem Meretur ille honorem, Potiunda qui stupescit Et negligit potita. Iuvenum sed ille prorsus Communis omnium error, Ut prodigunt semel quae Possessa sunt, supine, Inhientque possidendis. Sed hoc timere noli Vita in tuo Rosillio, Iuvenis putetur ille In Amore forsan ipso, In Amoris obsequela, Retinentiaque, divos Virtute provocabit. Suspendier meretur, Qui flammeos ab usu Suspendit uno Amoreis, Radicem agit sub imam Animam pudici Amantis, Generosa sic Cupido, Evelli ut inde salva Nequeat deinde vita. XIX. Quamvis lepore nullo Mihi nota, Myrtilisia, Sis, nec futura quam nunc Sis notior deinde, Tamen tuo lepori Impendam ego hunc leporem. Ut esse te olim amatam Mihi, posteri putare Possint: nisi hoc mereris Tu, pro tuo lepore, Meretur ipse certe Adfectus hoc Amoris. Proinde te putabis A me quoque, o Venusta, Amarier vicissim, Atque Anterotis istum Statuam feras leporem. XX. Mirum suum furorem Mihi credidit Vibiscus: Omnes amat puellas Et ad oculum unice omnes. Sed nulla sese amari Sentit puella ab illo. Mirissimi prosecto Amoris haec figura est. XXI. Centesimum usque in annum Si viverem, ista flamma quotidie tamen se Augeret, o Neaera, Giganticida Pallas Tota eruditione, Pythonicida Phoebus Toto ingeni vigore, Argique cida frater, Tota sagacitate, Gelonicida Mavors Toto suo tumultu, Et Indicida Bacchus Tota ebriositate, Et silvicida Phoebe Tota sua canum vi, Et cuncticida Cypris Huiusque Cum faretra Ut matricida, natus, Toto suo furore Leporis et iocorum Fatentur esse servi. XXII. Oculus tuus, Neaera, Est corculum meum alter, Oculus tuus, Neaera, Anima alter est mea: illis Spiroque, sentioque, Vivoque, floreoque, Videoque, cantitoque; Quod vivere et videre Unum puto Poetae. Mirum quis ergo ducet Pendere me ex ocellis? Quis me alterum ex ocellis Meum vocare Solem? Et alterum ex ocellis Meam vocare Lunam? Sine Flammeis ocellis Tuis, Neaera, Solem Fateor mihi tenebram, Nebulamque Noctilucam. XXIII. Caecum putamus omnes Miserrimum esse iure; Tamen absque amore vivens Multo miser profecto Magis est, magisque caecus. Oculi vagante flamma Solam cutem tuentur, Et inde iudicant, quam Homo sit venustus iste, Sit invenustus ille. Sed corculum ipsum, et ipsam Animam videt Cupido, Animaque corculoque Vicem videns ocelli. Cum quae puella pulcra est Non dicit ille pulcram, Consentiat nisi ori Corclum intimum atque mentis Penitissimae medulla. Hinc illa causa nata est Quod osculari amantes Sese invicem, reantur Valde esse delicatum. Nam Cum minus videri Animae queunt medullae, Obambulare cogunt Eam in oscula, atque porro Hinc iudicatn sagaci Perpensione mentem. Ergo osculum statera est, Qua mens et haec et illa Penduntur, atque digna Gravitatis experiri Pondus volunt bilance. XXIV. Una omnium puella Deceperit Rosillum, Decepta Cum sit ipsa! Credebat una verbis, Cubiculumque nostrum, Stertente me, subibat. Puella delicata, Dormire vult Rosillus, Viden' ille iam sopore Victus iacet profundo? Verum esse Cum putaret, Petulante nostra dextra Concussit illa fulcra. Sollers ego tacebam, Relinquit illa lectum Tetigitque me, levique Exosculata tactu est, Roseum meum labellum Labellulum tacebat, Vigilabat acer arcus, Sagitta gestiebat Mihi exsilire nervo. Et huc sit usque ventum Mihi Cum, puella dixit, Quin osculabor ipsum Pavore iam remoto? Exosculata rursum est Roseum meum labellum, Superque me reclinis Ore ebibit meo quem Ore halitum ciebam. Me somnus excitatum Subito volans reliquit. Saltu relinquo lectum: Nec illico puellam Ut rusticus, prehendo: Cubiculi sed ante Oppessulo forem arcte. Ah ah, vocabat illa, Non hoc tuae canebas Fidelitas Neaerae. Vigilans fidelis, at non Sum dormiens, puellae, Exceptio ista nostra est. Cum plurima eiulasset, Sed pluria impetrasset, Et omnia erogasset, Pepigit puella mecum Tacere velle sese, Iterare si liceret, Fidelitate tanta Quod iam semel patrasset. Dormire quaque nocte Me posse sic, fatebar, Et dormii profecto, Saepissime hunc soporem Fidelitate salva. XXV. Solos putare Gallos Veneris fovere pullos, Germaniae Iuventus. Germaniae Iuventus Prae Gallico Lepore, Urbanitate Galla, Rus est merum profecto. Quid enim rogari, et esse Pueras iuvat superbas, Melius rogare longe Pueras, viros negare. A sequiore sexu Quod sequius, patrandum est, Viros decet rogari, Virgunculas rogare. Sed Gallus hac potitus Urbanitate, pura Ex elegantia, ambit Pueras tamen rogando. Quam rusticam putabis Quae possit huic negare? Qui Cum impetrare possit Iure, impetrat rogando? XXVI. Ad rivuli strepentis Obdormii susurros; Venit superba comtu Mulier venusta cultu, Gemmis et auro onusta, Saccos trahens rigentes Auro, graveis Philippis. Bis ter gradu faceto Obambulans in orbem Demum mihi locuta est. Ego sum Dea illa, divum Pecunia, Imperatrix, Viden' meos honoreis? Orbi impero universo. Palam Diis sacella Mortalitas struit, quos Adorat atque adornat. Sed clam mihi facessunt Omneis Sacra, atque vita Quod nobilissimum, uni Mihi dedicatn Patronae. Deos colunt sacellis Si quos colunt labellis, Me pectore atque mente Nunc, quae Dea illa summa Adoror atque quaeror Summo Labore cunctis, Ultro tibi tenendam Me dedico offeroque. Quantum libet cape isthinc Et esto dis, beatus, Felix, pecuniosus, Et quic quid allubescit. Mirabar et stupebam, Et iam manu capace Dea sinum replebam, Oculus meos tenebrae Involuere ordiuntur. Lugebam, et ut ocellos Mihi redderet, rogabam, Cum lux repente mirae Coelo refulsit alto, Atque ad meos pedes se In lectulo remisit Mulier, imagine omni Formosiore vultu, Radiis amicta Solis, Cubito levi reclinis Multos legens libellos. Quam cirCum, amore vivo, Umbrae vagae volabant, Atque osculis cubantem Hinc inde ventilabant. Dea vera, vera, dixi, Dea, namque homo esse no quis Quod ipsa volt figura, Quae sis doce; Poeta Sum castus, atque amator, Charissimus Deabus. Ideo, canebat illa, Venio ut docerom amantem. Purum, piumque vatem Amare me, ut Neaeram: At istud impetrare Dea sis licet, vel ipsa Maior Deum parente, Nequibis, ipse dixi. Quin spondeo mihi istuc, Ne amabis ut Neaeram, Dea dixit, atque risit. Quies vocor beata, Studiis Patrona priscis, Sine sanguine atque noxa, Aeruginis profanae Pecuniaeque pestis. Mecum in sinu latebis Cupidissimae Neaerae, Amabit illa ceu te, Amabis ipse ut illam, Amabilem quietem. Sed monstrum edax leporis, Et perduelle paci, Fuga hinc, quod adstat istinc. Oculos rudes reflexi, Pecuniae libido Ut umbra, dissipata Effugerat per auras. At ego, Dea aeviterna, Dea maxima, atque sola, Mortalitatis exsors, Te Cum mea Neaera Amabo compari aestu. Nec hora porro vitam Tibi una demet istam. Quin sacra sit quietis Sacrae serenitati. Me somnus ut reliquit, Amor sacrae quietis, Aeternus occupavit. XXVII. Anacreon beate, Princeps Poeta Graium, Optabile est perisse Tibi, principi leporum, Nam si tuo lepore Modo provocare velles, Quos Gallici Poetae Canunt, favente Cypri, Amore, Gratiisque Fauentibus, Lepores, Tui ioci rigerent, Sorderet, atque ruri Aequanda rustico, omnis Venus tua stuperet. Quid Thusca dicta dicam Germaniaeque rythmos? Sunt elegantis ambo Favore macta Cleius, Prae Gallico lepore Sunt rustici sonoris. O Gens venusti linguis, A Gratiis polita, Charitum in sinu educata, Venerisque lacte fota. Nil cantitare praeter Omnis tua esse vita Debebat, eleganti Orbis lepore victrix. O lingua, quae venustas! O labra, quae voluptas! Pronunciationis Inamulanda prorsus Rotunditas suavis, Et suavitas rotunda. Cum quis lepore Gallo Exorat, aut puellam Ambitve, detinetve, Ipsae viri querellae, Et lacrymae suaves. Dulcissimique planctus, Pleno ore nectar halant. Quid arbitrer cachinnos Et vincta lege verba? Graii tacete vates, Iactantiae magistri, Nativitate Cypris Cyprum suapte damnat. In Gallico roseto Fragrante cantilenae Venus est odore nata. Peperit deinde matres Suas Venus vicissim. O cantilena mollis! Saltantium o chorea Verborum, amore plena! O Gratiae loquendi! Placentiae canendi! Mihi me Poeta dulci Rapit ebrium liquore, Qui manat e labello Apollinis sonori. Quid Cum puella cantu Indulget? ipsa sese Est elegantia illic Longe elegantior, nec In amante sensus ullus Superest, nisi canenti Auditus ob secundans. Quid Cum fidem puella Digitis ferit eburnis? Eburneamque cantu Testudinem figurat? Colliquor, et Deorum Anima subit choreas. Mortalitas profecto Nil tale sensit umquam. Post cantum ad oscula itur Non illa plena fuco, Ut Ausonis veneno Scatet puella saepe: Sed candida et modesta, Aculeumque semper Linquentia in labellis. O rustici Lyaei Germanici coloni, In Gallias abite: Ibi discere est Dionam. Post oscula atque lusus Lectus reclinis illic Ad caetera evocabit. Sed hactenus leporem Amant pii Poetae Gallum: deinde malint Germanicum puellae, Ut dictitare Gallas Inaudii frequenter. XXVIII. Mago labore mortem Accersam ego cruentam? Non, non, satis superba est, Venit ipsa, nec vocata. Vocata saepe Vita Rarenter audit. Ergo Vitam vocabo saepe Semel ut venire malit. Dum vita mi vocatur. Mors suffugit vocantem. Dum vita non vocatur, Mors repit ad morantem. Vale cruenta Mors, non Mihi es negocium aeptum, Iuvenilibus iocorum Indulgeo susurris. Sic est opus, suaeve Sic est perire nobis. Qui sic perire non vult, Perit perire nolens. XXIX. Pecunia atque pallor Longe exsulate de me, Procul exsulate curae, Insomnium ministrae Mentie vorationum, Cordi ustulbationum, Animique pastionum, Cruori suctionum, Colori vastionum, Odii creationum, Laeti recisionum, Boni fugationum, Mali reductionum. Insomnium ministrae Procul exsulate curae, A corculo Poetae Venusti linguis atque Amori labri, ocellis Procul a meis abito Detorta opum Cupido. Gremio tenere molli Amabilem puellaem Est cura sola nostra, Retinere eam potitam, Potirier negantem, Est una cura nostra. XXX. Taciti et Dionis este Augusta dictitare, Pro posterisque gesta Stylo gravi enotare. Tacitus tuus, Diona, Dio tuus, Cupido, Sum nobilis Rosillus. Cascaubonus Dionas, Et Lipsius notando Tacitos bene explicabit. Casaubonus Dionae Et Lipsius sum amori Rosillus explicando, Longos dies Neaerae Augusta facta amoris Et matris explicabo. Nec explicabo solum, Post explicationem Ipse actitabo docta. Hoc historem esse doctum Taciti vicem et Dionis, Criticum vicem esse doctum Casauboni atque Lipsi, est.