Amphitheatrum Seriorum Iocorum: Libris XXX Epigrammatum constructum.

Amphitheatrum Seriorum Iocorum: Libris XXX Epigrammatum constructum. Machine-readable text Barth, Caspar von Barth, Caspar von XML version, markup prototype, December 1999 Ruediger Niehlmarkup Camena

http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ barth6 barthseriorum.html s001.html barthseriorum.xml barth6/jpg html Hannover: Biermann, 1613.

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

1 March 2006 Reinhard Gruhl markup text typed - structural tagging completed - no semantic tagging - no spell check except the preface and the dedication TARRAEI HEBII NOBILIS A SPERGIA AMPHITHEATRUM SERIORUM IOCORUM Libris XXX Epigrammatum constructum. Pleraque pars Loiolas, Scoppios, Cratseros, Canebos, Sangas, Blovios, Bonarscos, et id genus alios. Pro litteratis et probis viris: Opus admirabili rerum, verborum, personarum, sententiarum, Apophthegmatum, Inventionum, Allusionum, Chriarum, Conclusionem varietate et acumine tale, quale post inventos typos in lucem non prodiit. NOMINE C. VICTORIS VIGILII PRIMITUS INSCRIPTAM. HANOVIAE, Typis Iohannis Iacobi Hennei: Sumptibus CONRADI BIERMANNI et Consort. M D C X III.

AMICO LECTORI TARRAEUS HEBIUS S. P. D.

PRAETERITIS a me nundinis Francofurtensium, amico Lector, spes data est Triginta librorum Epigrammatum, quorum pars magna, immo maxima, in eo argumento occuparetur, quo Tres illos hinc inde collectos eo tempore publicaveram. Eius promissionis cum memor essem, scripsissetque ad me Eruditus vir CONRADUS BIERMANNUS, consilium sibi esse Amphitheatri Honoris Papistici carminibus decantati Tomos duos in lucem emittere, non invitus ipsi cessi, hunc ut meorum Epigrammatum tertium illis adiungeret. Non quod omnia mea eius sint argumenti, sed quod, ut dixi, pars plurima. Itaque Tertium hunc Tomum nos absolvimus, Secundum et Primum proxime ex dicti Biermanni Bibliopolio exspectare habes. Benevale, qui candidus, et nos ama, A. D. KL. Novemb. CIC IC CXII. Myrtilleti.

SERENISSIMO PRAEPOTENTISSIMOQUE ANGLIAE, FRANCIAE, SCOTIAE, HIberniae etc. MONARCHAE, IACOBO VI. TARRAEUS HEBIUS A SPERIGA NOBILIS GERMANUS INSCRIBO.

AMPHITHEATRUM Seriorum Iocorum Epigrammatis a me constructum, SERENISSIME REX, qua fronte ad Maiest. Tuam cominus sistero audeam, narrandum duxi. Pleraque pars aperte tecteque in hosteis simul M. T. et Christianae repurgatae religionis velitatur. Nam cum in excelsiore per hanc Europam nemo loco sit constitutus, cuius Virtutes Publicas omnium Bonorum Furias in virulentissimas calumnias commovere possint, ad solium usque Maiestatis tuae infortunati Lemures adscenderunt; quemque argumentis inusitatae divinitatis et doctrinae contundere, et splendore Serenissimae potentiae obruere deliriorum suorum Commentaria viderunt, eius personae non tralaticium bellum machinari voluerunt. Eo enim per summam Numinis indignationem opinione illarum Larvarum, redactae sunt summorum Regum dignitates, ut impune sibi quivis balatro et scholasticae futilitatis assecla permissum autumet, in eorum, nomina venena linguae exonerare, quorum, Fortuna altior collocata est, quam ut eam labefactare possint vanorum Andabatarum sanguinarii conatus. Non iam primum Maiestatem Tuam Loioliticae faecis pecuaria insilire ordiuntur. Quamdiu in admiratione Virtutum Tuarum satisfacere Invidiae et Virulentiae suae non poterunt, tam diu bellum Regiae Sapientiae Tuae litteris et libris, qua sola parte possunt, movere non desistent. Et nacti sunt non adeo olim aemulum huius apparatus sui Stoicum quemdam Hippocentaurum, hominem Vespillone parente natum. Qui cum ob insolitum stuporem et effrenam libidinem pro lubitu quidvis audendi et dicendi, partim contemptui, partim odio se omnium expositum videret, ut aliunde auctoritatem quampiam suis facinoribus adfueret, coepit mendacissimos et stultissimos libros in Magnateis reformatae Ecclesiae effundere. Quorum sceleratis ausibus cum eloquendi quadam infelicissima licet fluiditate, se personam affingere posse confideret, nihil pensi habuit pro inanissimo et rerum bonarum ignarissimo histrione etiam inter suos traduci. Denique eo rediit ut cum Latine loqui se solum somniaret, quo vendibilis fieret futilissimarum cartarum congeries inamoena, Regiae Tuae Maiestatis sanctissimum et venerandissimum nomen, impuris et sacrilegis dicteriis incessere non erubuerit. Ut Orbis terrarum Clementiam tanti Regis mirari non satis possit, qui non iure suo tantae impudentiae monstrum persequi praesumat, sed impune stilum hactenus vibrare in tot Regnorum potens caput patiatur Ambubaiam sordidum, et patriae religionis Transfugam turpissimum. Verum stoliditas hominis Maiestatem Serenissimi Tui adspectus mereri hactenus fortasse non potuit, et cum meritura fortassis olim, miserationem pro Poena in Conscientiae suae opprobrium indelebile demum reportabit.

Huius cum inter eiusdem furoris alios non raro in Amphitheatro hoc nostro mentio facta sit, totum Opus Venerandae Maiestati Virtutum et Pietatis invictae, quibus Terrarum orbem dudum in admirationem Tui defixisti, trans tot locorum intervalla inscribere volui.

Et plurima fortassis in tot librorum volumine Epigrammata occurrent indigna tantae nobilitatis praesumptione, ut oculos Regiae Tue Maiestatis coram mereri possint. Sed cum Poetarum communis ille error sit, ut in talibus peccare sibi permissum reantur, quorum Ordo citra ruinam affectari non possit, Spes est Serenissimam Maiestatem incomparabilis tui Animi, qui Virtutum et Doctrinarum omnium perpetuum domicilium est, studium Adolescentis, religiosissimi earumdem cultoris, vel uno intuitu dignaturam. Qui se S. M. Tuae addictissimum transcribit, eamque Dei protectioni ad felicissimam gubernationem Ecclesiae et Rei publicae studiosissime commendat. Heidelbergae Palatinatus ad Rhenum, KL. DECEMB. CIC IC CXII.

TARRAEI HEBI AMPHITHEATRI SERIORUM IOCORUM LIBER I. Epig. I. ad Lectorem. SEu mavis nova delicate Lector, En de matre rubet iocosus ordo Formosorum Epigrammatum, Scioppis Et Sangis uti cor dolere possit. Sive antiqua placent, placebit istic Si bis quindecies legetur abs te: Nam si quod vetus et bene est vetustum Nec tam saepe legis, recente mutas. II. Ad eundem. SI quid non satis approbatur istinc, Bonarsco face, Delrio, aut Scioppo, Sangaeve, Orbiliove, Cratserove, Raderove, vele cohorte magna Adscribas Loiolitico cuivis: Et ducta ratione sic putato: Tam crebros ubi cantites Scioppos, Qui sunt Improbitas, furensque Livor, Et pestis mala candidis libellis, Quei possit iocus omnis approbari? Conclusa Ratione dein fatere Si qua carmina duriora peccant Culpa est Orbiliive, Cratserive, Sangaeve, Oscipiive, Delriive, Si qua carmina lautius iocantur Laus est nobilis et pii Poetae. III. In Cratserum. CRassus et elumbis nec puri, Cratserus, oris, Dicturit in sacros pus scabiemque libros, Ignoscas, Asini, medicos de Vatibus esse Si cupis auctoreis, magno opus ingenio est. IV. Ad Sirmondum. QUod nequeam quoivis quovis, Sirmonde, paratus Intempestivos dicere versiculos. Iam, scio, cum sociis, nomen te carpere nostrum. Quis facili Phoebus, scilicet, ore favet. Nil reddam, nisi quod norim tibi grandius esse Lorum in aqua Scaphio stringere Petronii, Scribere putidulis quam fracta Emblemata rhythmis, Unde cupit vatum nomina vestr a cohors. V. In Loiolam. PAter supinus Impotentiae obscenae, Aquatili patrare cum nihil loro Potesse se putaret atque sentiret. Logola, nudus omnibus bonis rebus, Profudit ore Pestilentiae sacram Cohortem, in orbe quae modo alta magnatum Feroce sceptra cum libidine adfectat. O inquinata falsimoniis plebes, Originis memento deinde tam sanctae. Tuique patris in luto obsitas fauces Inania illa dicta congere et facta Quibus valere fascinare te mundum Rata hactenus. Modo in specus Avernaleis Ruina te reposcit oris Orcini. Viden' suprema dextera ut Dei fulmen Vibret coruscum, et ingerat tibi auctorem? VI. Ad Goldastum. PUro adeo ex auro Ramum Iovis esse fatetur Cum Stygio, Melior, te Ferus ore petit. Cratserus audendi sociis torpentibus auctor. Hunc contemne: sua se interimet scabie. VII. De Cratsero. CRatserus e morbis scabiem popularibus omnem In sua mendico scripta labore rapit. Unguibus armatus quia qui melioribus exster Omnividus nullum se didicisse putat. VIII. In Delrium. IN Magicis quaerit sapiendi Delrius ansam, Hoc vere est facere e Pallade Persephonem. IX. De Scoppio. NObilitas Scoppi magna est balatronis in illo Quod nescire suum se videt ipse genus. Qui satus in castris, conceptus ubique, per ipsa Milia, in exilio matre vagante, decem. Excidit e genetrice alieno, paupere, tecto Dein numquam certo nomine Patrem habuit. Quemque habuisse olim visus, per depsuit ipse, Confessus titulis matris adulterium. Aedepol argute, Stooque ab acumine, tendit Antiquum sibi de se fabricare genus. X. De eodem. SUccuba quem Mauro concepit sanguine mater Prodigium est vultu, Scoppe, referre Arabem. XI. In eundem. LUridus e patriis exscendens sordibus Ocnus, Ut sese scripto carmine nobilitet. Scaligerum Heroem titulis molitur avitis Excutere, et Veteres contemerare Deos. Proh scelus! at causam tanti si quaeritis ausus Omnem una exsorbet protenus Invidiam. Solus edendi avidam dolus hic ad fercula sistit Exciderat quis iam bellua, Madrucii. XII. In eundem. SImplicitas quanta est, Scoppi, latrare Catellune Scaligeros divos? tu tamen inde peris. XIII. AD Principem Mauricium. MAgnanimorum atavum soboles Mavortia, per quam Relligio et Pietas, et Libri et Arma, vigent. Hassiadae columen gentis: Si fortia tantum Lumina de magna flectere stirpepotes; Atque oculis, quis nilillustrius adspicit orbis, Sacrilegos Scoppi vis legere, alme, logos. Te quoque te diris adspersum vocibus illic, O scelus, o facinus, perfidiamque! leges. Et quamquam titulis maior sit Gloria Vestris Quam queat e trivio contemerare canis. Attamen indignum est, nec in una morte luendum, Audacis furiae prodigiale nefas. Surge, age, in ultriceis, Princeps sanctissime, Poenas, Hoc Patria, hoc Pietas te tua, Magne, iubent. Quidquid in humanis peccavit bellua libris, Vindicibus libris tollere cura potest. At genus egregium et sublimia nomina Regum, Scindere latratu turpia monstra fero, Vindicibus gladiis et ferro ultore luendum est, Hos decet in taleis ducta litura libros. XIV. Ad Regem Angliae. CHristicolae Vindex Sophiae, doctissime Regum, Quos vidit primo Phoebus ab intuitu. Quoi nec nostra decus par saecula conspexerunt, Nec poterunt ullis cernere Temporibus. Sacrilegas chartas et Christo adversa furentis Scoppiadae contra fasque pium que mele. Regali dignare oculo? nec pallidus anguis Iam dudum viro tabuit in proprio? Te, quem vindiciis secura Ecclesia vestris, Astrorum patriis inserit Ordinibus. E trivio foex foeda hominum, patre, Scorpio, lixa Apetat, et diro carmine devoveat? Scilicet his manibus, quis tanti sceptra gubernas Imperii, lixae scripta maligna, ter as? Quique rudi cena in scelus omne redemptus abivit, Rege decus libris nobile ab hoste fer at? Utere sorte tua, linguamque e fauce revulsam Sacrilegas voces conticuisse iube. Scilicet haec tantis sunt praemia digna lituris, In Sanctos Domini quis Patricida furit. XV. Ad Lectorem. CLaude oculos, lector, teque auribus exsere tantis Quot populo, Claro dicturiente, dolent. Heic pereunt curtae, vatum Ludibria, larvae, Ut Iocus in cladem vel gravia armapremat. Scilicet his numeris et simplicis Ore Camenae, In Satiros vecors fallitur Invidia. XVI. Ad Scoppium. INaniserve desidis Calumniae, Bonis perosus omnibus. Quid inquiete flagitaris otie Libros par are pallidos? Uti tuae paretur hinc egentiae Ineptiisque pallium? Videsne cuncta fata tepalam procul Honore pellere absonum? Et in tuis modo esse neminem super Cohortibus, cui queas Probare dicta foeda, factaturpiae Quibus scatere te vident? Genus parente testimoniis tuis Adulter a trahis, canis. Pater fuisse lixa gloriae vicem Tibi imputare dictus est. Cohortis inde ductor in gregario Fuisse notus agmine. Tui laboris una summa maxima est Fuisse nullius precI. Clependo nomen assecutus in libris Minutiis lates meris. Duella quando litterarum inertiae Menippus asseris novus. Deum nec esse credis, omnibus modis Abominabilis fer a. Iriparricida, sacra cum Deinegas, Salutis in vicem data. Et ore quicquid allubet dat ariis Sonare promptus egeris. Ubi obvium videre quempiam bonune Datur, repente Cerberi Sodalis, ora solvis absonis sonis, Inanimente carmine. Deinde magna construis voluminae Genusque iactitas tuum. Et omne nomen impiae superbiae Tibipte vindicas domum. Redemptus in scelus nefasque, qua lubet Iubere, qui cibum dabit. Male ominate bubo, qui rogos supra Volas, tibique prandium Ab igne quaeris: ossa qui cremat virum Tibi ille praestruit dapem. Et haec fuere. Namque te domesticis Nitere sub coloribus Id invidere nemo qui sapit, velit, Iis latere si queas. At in Beata te volare Nomina Deumque, principes, genus. Ferenda non mehercle, contumelia est, Cruore quam lues tuo. Viden'? parata iam tibi imminent Crueis Canis proterve, praemia! Sepulcra nam Parenspoliver at tuus. Cadaverosus ut latro In alta mentis evolans acumine Tibiipse fabrices Crucem. Quid inquiete muginaris otio, Librisque pabulum paras? Futura summa cum tuae scientiae Sit una sola: PENDEAS. XVII. In effigiem Schoppii. CUi color AEthiopis, hirsuti pelle Bisaltae Horridus in tota Scoppius est facie. Tartareae gentis simulamen corpore monstrat Criminibus mens cui ebria Tartareis. XVIII. In eundem. QUod tener incessus matris, quod pallidus ore De patre furtifero Scoppius ater habet. Quod lasciva sonat mastupr atore libello, Virtutis propriae Scoppius ater habet. Quod medio in populo iactat sua Gesta, sororis Vulgivagae Veneris Scoppius ater habet. Si proavos dicas, plus centum patribus ortus Innumerae Scoppus Nobilitatis homo est. Numina nulla put at, tonitru Lucretius olim Fortuita suasit forte venire pole. Ipse odium commune hominum est. Qui Numina quondam Patria proiecit, nunc peregrina fugit. Exsul ab humanis rebus, dum Stoica fingit Dogmata pro larvis proelia caeca movet. Hae tamen auctorem nec collaudasse feruntur, Doctrinae numquam credita turba suae. Sic quoque terricis ululatibus omnia perdit Pauperie, quorum est mater, amara fames. Nunc sedet in spebus, titulos quoque vendidit, et se Eripuit veteri, non sine laude, Equiti. It pedes in scelera, et furtiv a aenigmata iactat, Proh superi, e Davo quam facile Oedipodes. Nec Romana manus nec iam Germania, utrimque Expulsum gemino crimine, ferre potest. Omnia nugarum decollavere sedenti Subsidia; In chartis spes quoque lenta manet. Scilicet extremis Furiarum hinc inde fugatus Verberibus; fati sentit adesse minas. Ite procul quicumque homini socii ante fuistis Non cadet in parvum tant a ruina locum. Qui superos tempsit, propriae qui bella saluti Indixit, contra seque Deosque ferox. Qui Stygiae Veneri corpusque animamque dicavit, Qui sexus fregit mascula iura sui. Alterius molles faculis corrupit Amores, Venditus atque emptus per scelera, inque scelus. Lingua cui, caeli contemptrix garrula, sola est Quae paret obscenae fercula lenta fami. Qua modo terr arum Dominos incessere Reges Incipit, ob scure Seditionis amans. Quo super exscendat iam non habet: Ite sodales Ipse sibi Scoppus iam facit interitum. XIX. Admanes Iosefi Scaligeri. DIis orta magnis anima; Terrarum decus, Te Scoppianae saeva tela bestiae Gestis vigentem rebus atavorum, procul Incessere audent. Ipse frendenti fame Busto superstes, scelus, inambulat Tuo. Ut captet auram Nominis memorem tui Sibi unde dulce ferculum paret domi. Sunt tua Perenni scripta cara tempori, Quorum vigorem Fama trans saecli fugas Trans spatia, celeris aevitatis ardua Caelo reportat. Ipse divorum comes Moritura numquam Gloriae tenes tuae Te sceptra Rege. Pallidus Livor procul Nocere nescit. Tabidos volvens logos Logola vecors pascit imbelleis vago Furore denteis, seque devovet tibi. Viden' Scioppus ille, cuinullum scelus Negavit um quam lingua venalis cibo, Eiectus illinc, hinc repellitur, fugit Reditque, dubitat: nullibi tutum locum Per fas nefasque turpis invenit latro. Nec secta quaequam, nulla fugitivum domus Recipere possit. Hocne Poenarum putes Magnam esse summam? Quid quod infesto ferox Se dente comedit ipse, dum Sacrum fami Amara versat hinc et inde Egentia. Nunc magna Regum nomina extremis sonis Moribundus adflat; Spiritum lente trahens, Sic maceratus serpit ingrato gradu Ut mox futurus esca vulturi nigro. Cognata volucrismembra iam exspectat sibi, Superque patria regna desidens crucis Procul minatur. Hanc cohorruit videns Librosque iactat Pestilentiae Sophus, Et fata Poenis imminere ultricibus Timore monstrat. Ipsa iam nidum facit In capite diro volucris; exosum Deo Iam lumen uncis exterebr at ungubus Haec Poena Scelerum semper auctoreis manet. XX. Ad Isacium Casaubonum. ANtiquitatis Litterariae Vindex, Scriptoris anima, quisquis e situ migrat In ora lucis; et Scientiam priscis Libris fatetur: An Scioppii bilem Tantiaestimabis, ut stilum inprimas chartae, Ut scelus inane, verbicymbalum obscurum, Mereatur a te litteris refutari? Comtemne turpeis impotentis insultus, His ille technis proelium fami indicit. An tuba futurus huic, Casauboni, bello? XXI. Ad Erycium Puteanum. TU quoque Lipsiadum columen, Puteane, virorum, Candidus, et pur a de Pietate nitens, Ultor in obscuri venies balatronis acumen, Et dices divum non bona verba gregi? Parce tibi, divine, nihil te tale magister Eloquii Seiren, Lipsius, edocuit. Quem cum adversa Deo iussissent tendere tela, Ridicula illusit, fulmina, materie. Scilicet antiquis scribens Miracula nugis Qualia in ambusto Codice narr at anus. Siste pedem exemplo. Pereant, Puteane, magistri, Indignus tanto est crimine vester honos. XXII. In Delrium. QUi te tres docuit Sophus Capellas, Hispano puto pene dedolavit. XXIII. In Sincerum. ILlum dicere te Pulicianum Tastum Grammaticum, Nazariane? Qui peccare ubi syllabis duabus Uno nomine te videbit isto, Sincerum tibi detrahet Poetae. XXIV. In Cratserum. CRatseridem modo conspiciens, Poscippe, canentem, Cernere te corvum iurabis parturientem. XXV. Ad Lecorem. SInumer as surdis Epigrammata dulcia, Lector. Auriculis: Perge, hoc est aliis legere. XXVI. Ad Scioppum. QUei te possit amare Delrius; vis Uno versiculo, canis, doceri? Audi: cui Petosiris et Necepso Sunt patres, crocodilon hic adorat. XXVII. In eundem. NIgro qui corio Aethiops, Scioppe, es Memphis patria, suspicor, tibi atra est: Et quemvis pote nominare patrem. XXVIII. In eundem. IN populum Scoppus lapidem sine crimine nescit Mittere: Pompeiae legis, Amille, metu. XXIX. In effigiem Grotii. QUalem istum in tabula Grotium depinxit aena Pictor, in investi corpore talis homo est. Ingenium atque animum, cultos sophiae omnibus armis, Pingere si lubitum est. DIC. Deus hic habitat. XXX. De carminibus. FRonte placet prima cui sera Coronis hianti Theta iubet doctum figere carnificem. Credere carm inibus semel albis gloria nulla est, Hic sapit huc facileis qui vetat ire notas. Futile iudicium praeiudicium aestimo veri, Qui legit et laudat cum Ratione notas. XXXI. In Orbilium. TRes furias uno confundas, AEace, cinno, Non facient unum tres Furiae Orbilium. XXXII. Ad D. Heinsium. SCaligeri vindex, saecli divine Poeta, Cui fivit in versus nectaris Ambrosia. Ut facileis Elegos, cultique emblemata iambi, Quique pede Heroo fortis in arma venit, Invideant nostrae Romana Palatia Luci, Antiquos quae in te provocat Indigetes. Melle mero Eloquii stillantia siste fluenta, Et diis accepti carminis orsa preme. Pallidus e nebulis ad tantae pocula Famae Serpit, et in Solis Scoppius exit opes. Cui ius in tenebris inhonoram absolvere vitam. Ni trahat in lucem crux, patrium hospitium. XXXIII. Ad D. Baudium. A Ltera Scaligerae nec Gloria vilior illa Quam modo non aequo diximus ore, domus. Ius in amicitiae Vigilis te Gratia poscit, Gratia non uno carmine nota tibi. Ut Scoppi indocileis, et foedi Cratserus oris Cumque suo iaceant monstra Caneba choro. Attyos in morem prisci quae corpora iactant Mollia desectis scilicet Inguinibus. Ut pro fornicibus patriis, stabulisque, lupisque, In Regum possit sceptra, Libido, loqui. Exsangueis umbrae, motis gens pallida flagris, Communes mundi Christiadum Furiae. Quis etiam vestro slorens Academia cultu Tentata est Stygiae per scelus Invidiae. Nos facileis ver sus diris opponimus ausis, Ut pereant ludunt dum ioca, Ludicolae. XXXIIII. In Veientonem. OBtinuit iustam causam Veiento patronus: Nil Veiento umquam nequius obtinuit. XXXV. In Canebianum. NEmo turpior it Canebiano, Cornu frons cui trux notatur uno; Pro foeno laqueum gerit Sophista. XXXVI. In eundem. DIram oculorum aciem quoties Caniebus amicat, Colchum draconem cerne victum pharmaco. XXXVII. Ad Scaligerum de Sanga. INgenue natum Sangam, Iosephe, fateris Marrano quoties patre satum esse canis. XXXVIII. In Scoppium et Canebum. Femina si plorat, si mollis cantat Amator, Discipulus diri vapulat Orbilii. Occidit Medicus, venundat verba patronus, Theiologus rixas pro pietate serit, Cum Lectore suo vates si litigat haerens, Sanga cacat, frendet Delria, Deina vomit. Ebrius est Bavius, stertit Veiento, laborat Stoicus, expediunt quisque suum offieium. Adde unum de quo Saturi lolligine turgent. Scoppius et Canipus si valide esuriunt. XXXIV. In Sangam. QUod Veritatis somniet sibi soli Tutelam inanis inde Sanga, deberi. Eam ipse contra frivolos libros pedit. Proteion per hysteron solens agis, Sanga. XL. In Canebum. SI ut libros scribis, sic dormis, Cantaber Ocne, Mirum adeo genitor quei tibi Loiola est. XLI. In Grammaticos. REgula cui certa designat singulas Verba, quibus regnum mobil habet. Nil facis heic aliud, quam qui praesepibus unis Pascere sese omnes Scoppiadas cupiat. XLII. In Scoppum. NEscire quaedam si eruditio quaedam est, Antiquiorum ut exputat Sophus quidam. Aliquando quidam Varro, Scoppus, evadet. Nam quanta quaeso didicit ille nescire? XLIII. Ad Catonem. CAto impudice, quid tibirei mecum est. Putabam habere te integros dies tecum. At iste te invenire non potest illic Profectus unde, (nempe de bona mente) Mihi enotata das acuta praecepta. Prius tibi ergo sis, inepte, corrector, Dein venito in omnium unus examen: Tibi videris omnibus notis liber? O inficete, noli hiare tam latum. Sibi videtur esse nam Cato qui sque Cui Catonis illius nihil praesto est, Nisi unicum illud, hercle, Porcium agnomen. XLIV. Ad Tendonem. MItto tibi carmen, tu mittis, Tendo, papyrum, Non sinis ut cupiam parcere, Tendo, tibi. XLV. Ad Delrium. UNo deductum dicunt te, Delrio. filo. Nescio: ducendum duplo ego fune puto. XLVI. In Eunum. QUi perspicare nare cuncta nec facta Olfacere quondam poterat, Eunus infelix, Torum calere adultero maritalem Olfacere non quit. o supine, de naso Acumen istud in tuum latus verte. XLVII. In pugnantes Grammaticos. INsese atroci concu pete larvae Grammaticae, G, et Caper Orbilius. Hoc faciunt, navim, qua nec tuto ambo vehuntur Alter in alterius perfor at invidiam. XLVIII. Ad Sangam. STercoree Sanga, qui libro modo insano Aliena crimina facta ceu tua, excusas. Quid es lucratus mente parricidali, Quam Christianus adspuisse debebas Alibi repertam, tute nunc moves princeps. Nisi, licebat esse cui suum in tuto, Quod nunc latrinas ambulas per obscenas Natitergiumque poedagogulos nostros Rude obtinere non sinis, tuo libro. In quem cacatum est quo inquinare se nolint Sellae Patrocli, poedagoguli quod cum Praefatione Clunae despuant salso. XLIX. In eundem. PEniculum dicit penem cum dicere vellet Sanga, solens Taurum dicere puliculum. Hoc Sanga e Foriis spurios effodit Elenchos, Scaligerum quis non vult sinere esse probum. Ure Priapismum, Themison. Sed eum omnibus ure: Pro Socio patrat Loiolita nefas. L. In Bonarscum. SCribanum dicunt Carolum, qui nomine nuper Horribilis factus Lotolita notho est. Bestia proserpens, caper horride Clare Bonarsci Nominibus porro notus utroque sies. Sed maneas Carolus qui Clarus non queat esse, Scribanus qui Stridasinus Bonasus. LI. In Sangam. SCelerate Sanga, pectus oppletum probris, Tibi ista lingua bestiae queat semel Verum profari? Parce te ordini Deum Inserere, mule; nemo non videt nefas Asinina quando aurita tetra bestia Inter sacros oncare olores occipit. Tibilibellus, ater, obscurus, pigens, Trahit nefanda multa dicta, quaenequis Capere ipse latrans: Cauda cui eminet labris. Struem aggerare Pestilentiae libris, Prodigerefrontem; nil haberepro sacro Nisi ventre si quid hira hacchante imperat, Vestrarum eauna summa virtutum venit. LII. In Socios. UNo nomine proditum Pudorem, Amissum cupis eloqui Decorem, Humani nihil ut soni supersit. Sed sint omnia plena vi Furoris. Unum dic Socium, aut parem sodalem Sangae, Stridasinive Cannibive. LIII. In Canebum. NEmo Rhetora iam neget Canebum Huic est sinistra. LIV. In Scoppum. QUae patria et quis avus Scoppo sit, quaerere noli, Qui natus numquam est Scoppus utroque caret. LV. In Sangam ad Scaligerum. QUid turpem in Sanga miraris, Scaliger, Ocnum, Cui primor uditas significata libro est? Quippe ferox Iesu sociam mentita cohortem, In prima praestat pagina fronte lupam. Imbutus, Socios inter, Pietate nefanda, Insanas inibi litterulas didicit. Discipulus fraterque, latus quoque, Maldonati Culcita saepe fuit, Delrio sancte, tibi. Quid speres aliud de Sanga, Scaliger, in quo Doctor, Secta, Latus, Loiolam sapiunt? LVI. In Sangam. SAngulus ut teneros trahat ad spectacula pullos Peniculum penem nominat Herculeum. Scilicet hoc seripsit tam parvos fine libellos, Nulla cuis est alias maxima charta satis. Sed vafer e media sese strue saepe Priapus Exserit. hoc Schoppinempe docent Scholia. LVII. In eumdem et Socios. PRaefatione, Sanga, tam fatua spais, Monstrosa res est, digna sed tamen fide, Ubi Iesuitas dictitas convitia Doctos, probosque pagina unica viros. Manu altera das altera quod eripis. Verum ista secta de sua nulli satis Professione vel suum est sodalium. Clepere, harpagare, Gloriam, Ambitum, Opes, Et involare pessimis dictis bonos. Nil pensi habere, nulla numina credere, Nisi ventris arma quae docent, Luxus probat. Consilia dira parricidalimanu In capita Regum sacra moliri Deo. Evertere omnia quae libet, quovis modo, Horum est quottidiana Doctrina, in levem Sequi iuventam quam serunt sancti Patres. O magne Cancebe, Sanga, Clare, noctium Secreta non haec quisque vestrarum videt. Qui litterato cum vacatis otio Librisque vos adesse scribendis domi Praefertis, et curare uti vigeant Scholae. Furtim paratis noxium virus viris Ad alta quosguberna sustulit Deus Oleoque sancta capita quorum consecrat. Quid impudici, Sanguinis sitiebrii, Foedi, dolosi, fraudibusque perfidis In fas nefas que venditi Romae Deo In litteratorum insilitis nomina? Non iste campus Gloriae vestraepatet. Abite larvae, cumque periuris modis Nil pensi et aequi, nil putetis impii, Nil aestimetis praeter infandos vagae Thaidos amores, et iuventutis malum. Iactate technis regna magnatum vafris. Ingenia clara, nata meliori Deo Iam scelera vestra conspic antur, et retro Alitterarum vos Monarchia gravi Quatiunt flagello. Proximi ut malae cruci Inter Latebras tabeatis horridas Batavum cloacis quas in altis quaeritis. LVIII. In Sangam ex eius verbis. QUei sit dictio aperta, com minisci Nos non possumus; o aperte Sanga, Dic quei dictio aperta sit libelli, Quo nil horridaius, magisque caecum Ad sellas venit uspiam Patrocli? Sic sis omnibus his apertus unus Quis cum clauderis arrogante voto Nil tectum tamen impetras habere. Sed scis cetera, nec pudet fateri Cum sis discipulus furoris eius. Quo nen ille furentior Scioppos Qui primos facit esse Romulorum. LIX. Ex eiusdem verbis. EXiguum fidei monumentum exstare libellum Praecipitis mandat Cantaber Invidiae. Quod nihil est aliis minimum tibi, Sanga, videtur; Iure adeo: Nam ius quisque uti secum habitet. Sed tamen indulges aliquid tibi: nam monumentum Nulla fides parvum quomodo habere potest? LX. In Schoppium. SChoppius ante fuit qui deinde Scioppius audit; Vae tibi si audierit hoc pater opprobrium. Nam vespillo solens truncare cadavera longa, Semipedem nati demetet a capite. LXI. Clausula libri a Sanga facti. CLausula divini quaeris quam lauta libelli Sangam unam Orbiliis exserat ordinibus. Minus ibi in promptu est, est scena, hinc histrio saltat Samnite in tunica scamma frequens colitur. Fuscina retigero est, piscem Mirmillo fatigat, Amphitheatrali pompa parata Ioviest. Verba bonae menti superesse sonantia cerno, Esurit haec quoties somnia lixa videt. LXII. Ad Marcum. DIs esse nolo Marce: non Ero pauper; Mirum est pacere si meae queam sorti. Proinde meoum persto, me premo mecum. At tibi cavendum est cui placere Fortunae Spes una rerum est hinc et inde nutanti. Spes imbecille est, trupius timor monstrum; Sed tu exputato regulam que servato: Noli esse dives, Marce: numquam eris pauper. LXIII. De Libris suis. QUod magno tibi, Lector, aere constent Isti de Balathronibus libelli Miraris bene: carius libellos Et Sangis emis et decem Bonarscis. Qui denos facient quater Scioppos Octo si addideris Cabenianos. Atque unum modo Apostatam Stopirum. Et tres pro tribus Arcadas Capellis. Personam quater aridi Doliri. Binosque insuper in struem Bloviscos. Sic ne deficiant duo Catones, Et sit prolocus Orbilis quaternis, Bis, denis quoque Cratseris Sophistis Quis nemo leviorve turpiorve Omneis si redigas in unum acervum Et treis adicias tribus Veterris. LXIV. In Ufentem. PLura tenet nemo, vel Loiola, quam vagus Ufens, Et tamen est nemo hoc pauperior senica. Scilicet idcirco quia cuncta tenet, nihil Ufens Possidet, haec pereunt dum cupit, illa manent. LXV. In Scippum. CUm mendacia corrogat Scioppus Quae nusquam antidea fuere, condit. Sic magnus liber ambit umbilicos. Sed cur tam fatuam et malam cloacam Confutatio sancta, veritate Everrat duce? perperam laboras O Leydae decus, o Batava palma; Quae tractat semel iste falsitriba Sint verissima, veriora veris, Iure haec nihil minus optimo Scioppus Proclamat malum olere Vanitatis. LXVI. In Ofellum. UXorem damno locupletem duxit Ofellus In loculos oculos vendidit, uxor habet. LXVII. Ad Lectorem. QUod nulla puer eruditione Magnos versiculos patrem; rogatum Te, Lector bone, ventitant Camenae. Qui molli stom acho es, reversionem Ad turpes facias Bonarscianos. Nil aetas brevis, indoles virilis, Spebus credita Martiis avorum Audit nobilitas, nisi quod altum est. Multum pumicerasus exsoleto Heic Sangesperit et tremens Scioppus Ceventis duo Cannebi sodales, Qui nunc oum cibo eodem ubique pascant Priscam Salmacin haud sinunt negari. Sed foedo sibi complicati Amore Libros terribileis parire tendunt. LXVIII. De Scoppo. MUlta sibi Scoppus de se se credere iussit, Quantum hoc, o Heinsi, est debitum! at exseluit. LXIX. In eundem. AFfectare magistratum te, Scorpio, dicunt. Optime: eris verus nempe $$$ Medixtutichus. LXX. In eundem. DUm Syllogismos, Scoppe, nectis argutos, Sillos mereris ob cruceis logismurum. LXXI. De Amore. UTrum aliquid, Friderice, potentius exstet Amore Nescio: novi isthuc: nemo potenter amat. LXXII. In Criticos. INgenium in verbis Criticus qui iactat habere Res fugiens: habet hic ingenium in gemibus. LXXIII. De Fortuna. SIste aciem contra atque hastatas aggere turmas: Omnia quae vincit sors tamen est mulier. LXXIV. Ad Scribentem. SCribere si quidaves, scriptum lege: Namque hodie nil Qui scribas, legere: est Omnia negligere. LXXV. De Orbilio. CUm titulum nostri vidisset forte libelli Orbilius, naso despuit horribile. Euge caper cordate. te enim decet ire repulsum A frontispicio Librihominem hisapiunt. LXXVI. In Liberinum. QUodcumque loquitur stercus et Cloacaleis In ore gestat Liberina thesauros. Mirari inanest; quei loqui queat purum Qui vivit ideo Sangus, ut cacet, solum? LXXVII. in Orbilium. PUs quia te dixi dicunt fremere, Orbiliane; Plus est quam pus quipus negat, Orbilius. LXXVIII. In Capitonem. DUrum bercle est Cephalum Capitonem dicere nemo In duro prorsus cui capite Encephalus. LXXIX. In Orbilios. SIcum Certanteis cernis, Patiane, sagittis Orbilios, tutum vis, te agito ante scopum. LXXX. Ad Ponticum. SAepius ingenuos mutare et vellere crines Maturum praefert, Pontice, calvitium. Haec ratio lento quod vermicularis ab oestro Carminis. In forteis Impetus est numeros. LXXXI. De Scoppo. COnductus vates, turbavit ubi omnia, Scoppus, Vapulat ut taceat: Ingeniosa lyra est! LXXII. in eundem. NAta quid arboreo dat anas miracula Partu? Patre luto natos Roma alit alma Equites. LXXXIII. Ad Heinsium. LUna tua regnum Lunae submitteret, Heinsi, Qua putat exstinctos vivere Varro sales. Ni Lunae Imperium detrectes, Solis amator, Sic quoque quae fratris cogit amantem oculum. Tu Lunae in regno reperisti regia Solis Sceptra: dehinc doctis Luna et Apollo libris. LXXXIV. Ad Sangam. FOedo favorem qui ambit in libro Famae, Hic posteris ostendit, o nefas;cluneis. LXXXV. In Sophistas. NAsci et denasci sirerum est ordo, Sophistae, Cur non denasci natus is ordo potest? LXXXVI. De Scoppio. NE cogeretur esse generis incerti, Sibi Scioppus in patrem quem adoptavit. LXXVII. In eundem. CRebro cimicis usque ad umbilicum Arrosu male Poscius comesus: Cui pro corde pepo est, cerebro, inanis Succo spongia pro manu uncus, et pro Hirsuto pede pluminuda cornix. Hellespontiaci anseris Priapus Sed quem una vice pulicum duorum Non est sufficere helluationi. Ultro omneis; Lupe, provocat Poetas: Pro tam corpore bello et expedito Multum dicere Poscius videtur. LXXXVIII. De Lupo. CUm defit versui levis ungula; cum, Lupe, supples, Tibicen queinon sis, Lupe, versificum? LXXXIX. Ad Scoppum. QUod convitia provocationis Ut fama est, mediteris, o Scioppa, Fama est perlepida et satis faceta, Nobis excipienda Crassianis Ultro risibus, et Catone poto. Quamquam carmine te iocante laesum Necquidquam bene suspiceris, o Rex Aeternus parasiticae cohortis; Nam qui pro merito suo et suorum Quae dixit prior, audiit, nec ille Laesum se poterit probare primum, Nec laesum quoque, cum dupla mereri Notus sit vice, quod prior patravit. Quod si cetera cuncta diffiterer Quae nunc Iure mihi patrocinantur, Peccatum tamen esse nil faterer Contra te, Impia Cerberipropago, Quo nemo est magis impius malusque Ipso te tibi teste qui inveniri A Roma queat usque Cantabros; Sed Illic bestia nidulatur horrens: Verinam puto dicier figura Nota Loiolis, ubi, quod haud est, Verum dicitur aestimando falsum. Illa est turpior omnibus Chimaeris Nullo Bellerophonte dedomanda. Quae tecum tenet impii furoris Horrenda face crimiunum, lupanar. Ut quicquid facere est malum et cavere Vos dudum duo, maximi Catones, Expatraritis, unde regna vestros Agnoscant Stygio furore fasces. Quos sic, aedepol, optime tenetis Ut secludere tertium libido Nolit vestra nefas, cui Bonarsci Nomen terribile indidere larvae, Sic sitis bene tresviri, o Scioppe Sanga oputide, putide o Bonarsci. Ut nemo queat invidere vobis Ornatos ubi cernet ambulare Pro factis sibiquemque, ternionem. XC. In Serranum. QUadrifida trabe suspendit Serranus Amillune Quattuor informes cui dat habere libros. XCI. Ad Lectorem. PErsonam quoties non invenere Poetae In parteis toties, Lector amice, venis. Seu facileis igitur fervent in carmina Musae, Seu suspensa gravi verba labore cadunt. In mundo tibi Poena tua est. Placuisse necesse est, Seu facileis versus seu veniant streperi. Blandidico et lento, tu, si sapis, utere iuxta. Et persona tuis lusibus apta veni. XCII. In Claudianum C. $$$ I. CLaudiani puero facileis qui interprete chartas Adspicis exigui dona laboris ama. Lusit in his olim n='I iuvenantis acumen, Dum puer auctorum disserit omne genus. Si qua igitur varo dubia stat lestio talo Fida vel est pueri laesa labore pedem. Parcite, Censoreis, et vos ignoscite vobis, Hoc magni vivunt ordine Troiugenae. XCIII. In Ollum. STultivide Olle, quid egregios cupis esse Poetas Inter? oborino de grege, corve, fuge. Si medius raucis sedeas Scoppoque Biloque Deterior qui sit forsitan invenies. Nam mihi quo tu sis non est reputabile censu, Sed num te esse queat pessimus inferior. XCIV. In Canebum. PRimatum tibi dum convellere Cannibus audet, Anglia, regalis proditor Officii. Immiscet caelo terras, terrisque Profunda Aequoris; et nullo larva quieta loco est. Quaeris hic unde furor? quia non potis ignibus omnem Nititur infestis fluctibus obruere. At tu intestinae cave dira incendia flammae, Quae tibi non semel est ante minata malum. In facili fluctus, et venti fulmen inanis, Contemptuque ipso, Rex pie, reicies. XCV. In eundem. QBscoene Canebi, non satis tibi magnum Facinus videtur, ante quod dolo vestrae Cohortis igni Regna Magna Iacobi Tentata Sexti, decoris incliti Regum? Tu quoque calentis post periculum flammae Haec frigore urere et merentibus slammas Libris laboras? Stupide, non cadit verbis Quam ferro et armis impetiveris frustra. Stat Anglia Dei Principisque Divini Sapientia munita, qui Deum sedem Concutere veniet; ipse se obruet Ventus. XCVI. In effigiem C.n='I. Barthius hac iuvenis tibi, Lector, im agine vivit Totus dimidio qui minor esse nequit. Tu nitidam effigiem ceu formae, ita moribus eius Adsimila, si quae grata videre voles. Spe sequitur proavos: Ei adhuc sua messis in herba est, Iudicium ingenii dat tibi, Posteritas. XCVII. In Scioppum. SOla pro specie expedit Scioppus Quicquid suscipit. Est homo supinus Pro prima cor habens, Scioppe, fronte. XCVIII. In Bavium. BLando carmine te dolere fingis: Quam belle perit ille qui Lepore Matris carmina Funerae celebrat. XCIX. In Bibliothecam C.n='I. HAec tibi quam digito monstrat longaeva Vetustas Picta super primo limine, rufa cinis. Est iuvenis n='I, Critico spectabilis oestro, Ast oculis vulgi, Bibliotheca, rudis. Singula in arguto descripta Emblemate librum Nomina de Domini carmine nosse potes. Nil latet heic quod non prompte queat ille tenere Cum venit in mendas luxnova depositas. C. Ad Chr. Becmanum. ORiginum Poeta docte, Becmane, Originator esseni Cato possis, Tibi imminebit Porcium agmen immensum. Proinde caute, quicquid heic agis, patra. Originis supremus est parens finis. CI. Ad Lectorem. LOnga etiam facio, qui quondam curta solebam, Causam buius facti, tu, bone Lector, habes. Dete desperat qui curta Epigrammata fingit. Hinc quanti mihi sis, o bone; nosse potes. CII. De Vola. CUm se excusaret non quoivis tempore quovis Gratificari aliquod posse Epigramma, Vola. Apposite in simili rem totam edixit ad unguem, Non Canis ad quemvis mingere volt lapidem. CIII. Ad Amantium. QUod melaudaris tibi plurima debeo, Amanti, Imo ut solvendo protenus esse negem. CIV. Ad Scoppum. DEformis me, Scoppe, rogas te ut amare velim: sed Scoppe, te amat quisquis, se male is odit homo. CV. Ad eundem. POtes, Scorpio, cum duos Neronas, Tres totas Ciceronas, et ViteilI Concedat decies tuae gula, ut quam Dicat prodigam Apicii culina. Cum sis Patricius pater Merenum Nec pausam facias sacro palato Regaleis BiberI aemulatus haustus, Es pauper tamen, et rei pusillae: O saeclum insipidum et nimis Scioppum! CVI. In Orbilium. VIta cui in solo sua vivitur atramento Post mortem carbo non erit ille cinis. CVII. Adlibrum Epiphanii MS. SAlve invicte liber quem non Byzantis ab urbe Usque ad Germanos incolumem indigetes. AEquorave AEoliaeve in aquis domuere procellae, Nec mora tam longae fregit acerba viae. Quin VigilI manibus tamdem terereris amicis, Huic iuvet exhaustas dicere saepe vias. Te manus Arsenii scripsit, te masculus auctor Victorem Pelagi Victor amat Bavii. CVIII. In Scoppium. DItem esse nemo Scoppiumputet sane Vigilans vidensque: somniando quae parta est, Nisi somniando non videbitur Gaza. CIX. In Catonem. IOcosa quoties, o Cato, vides dicta Nocturna quid sit alea, exputa tecum, Cui vacabat ille avos vetus vester Zenona toto cum die trium fasset. CX. In Cratserum. CRatserus in libro scabiem quod quaeritat omni, Parce malis dictis, pastus is isti homini est. CXI. Ad Lectorem. Cetera si placuere, hoc factum est, Lector, haberi Pronullo: Claudens librum Epigramma luat. CXII. Ad eundem. UNum extra numerum addere impetrabo? Non vis? At voluisti, amice Lector. CXIII. Ad Catharmata. QUi sequitur paucis vos urit, et ille sequentem Qui sequitur raris, o scelera, Opprobriis. Non quod parcendo libri peccare nitenteis Vos iubeant, quorum sunt scelera officium. Sed quia tam longa laudem interiungere meta Quae vobis sola est scilicet apta, iuvat. Sed tamen in raris etiam bona Copia dictis Quae numerum redimunt simplicitate, latee. Urite vos flammae quae seditione rebelli Vertatis mundi in viscera vestra luem. TARRAEI HEBI EPIGRAMMATUM LIBER II. I. Ad Lectorem. IOCOSE Lector, dedico hos tibi versius, Ver esse tu sacerrumum puta, ut salva Familia reliqua perstet; hisce proiectis. II. Ad eundem. QUid iuvat imposito claudi colofone libellum? Quo minor est praesens, maior eo insequitur. Ludere si non vis, cordatis parce Poetis Dicere; fac finem; dic; ubi principium est? III. Ad Rusticum. SAncte, Numae antiquo, priscisque aequande Sabinis, Consule Fabricio, Rustice, digne Nepos. An te quod duro damnarumt nomine fata, Urbanus factis esse videre minus? Nec potius Gravitas, et versae conscia terrae Simplicitas, nomen dedicat hoccetibi? Ut ut in urbano iactentur regna theatro, Cui sedet ad clavum, frenaque vulgus haber. Crede mihi, pauci magnatum hoc tempore vivunt, Qui veteres possint dicier Agricolae. IV. Ad Lectorem. PAgina sicrescit, decrescunt carumina, Lector, In rem quid vostram sit, puto conicies. V. Ad eundem. LOnga legas decies, arguta ter, omnia belle, Sic numquam vates te, bone, decipiet. Unum pro lucro factum censebis aperto, Legisti quoties maxima, parva leges. VI. Sapienti quid? RAro unum absconsi latuit fax obruta Phoebi, Saepe unum absumpsit, suda nitela, diem. Simala sunt vitae, veniunt bona plura malignis, Cernere depravis optima, id est sapere. VII. Ad Zenona. SToica dictantem versis, Epigrammata, nugis, Quid quatis insano, Zeno, supercilio? Situ saepe die tenebras vis condere pura, Quid vetat adducta medare fronte saleis? VIII. Ad Lectorem. SCribe, calet calamus: Lector, lege dum calida estres, Frigidus es, mavis si calida egelidam. IX. Ad Sangas. HOc opus est facto: convicia dicite, Sangae, Quam vos incurrat vulaus inane, prius. Respondere etenim res est ingloria; Princeps Qui bene quid novit dicere, dico virum. X. Ad Ollum. ESrudis et rude te donaridiscupis, Olle; Hoc tale est quale est quod tibi nunc memoro: Rus mihi da quod habes, sic fiam rusticus exre, Tupotes et non vis, malo ego, non valeo. XI. Ad Sabinum. ISti Grammatico probare et illi, Clarano, puta, carmen, aut Modesto. Non est gloria summa: Vis, Sabine, hanc? Uni te tibi crede, quod probatum est Nulli credere dehinc, probabit omnis. XII. In effigiem Scoppii. PAntolabi effigiam patina spectatis in ista, Ex hac spectabat scurra hominum ingenia. XIII. De Catullo et Martiali. BIlbilis est aliquid, pluris Verona putatur; Nempe quod illa satis, haec nimis ingenua est. Si quid inurbanum docte dixisset uterque, Cum grandi ad Bavios isset uterque sopho. XIV. Ad Linum. Cenatum, Line, saepe te vocarem, Istud sed tibinolo non timeri. Qui ius rure necat, homo est cruentus. XV. In Scorpiscum. TAngere me docte Scorpiscus velle minatur, Quod se nescio quid carminis attigerit. Tange manu tota, nihil hinc, Scorpisce; sequetur, Exprimet a vobis pusminimus digitus. XVI. In Socios. QUi ludit laedit, qui scribit, si licitum sit, Proscribat, laudans convomit e Sociis. Fronte opus est tecta, vultum proferre nocivum, Confutes natibus rite, Poeta, nateis. XVII. Ex veteri Poeta. Ad Scoppum. PArva acies, modo sit ratione instructa magistra, Componit magnae proelia; Scoppe, tubae. Sic Cocus ingentis Furias confutat aheni, Infundit parva frigidam ubi ille trua. XVIII. In Nugonem. NUgonem dixi, causam vis scire, Canebe, Pro simplo duplex nugo es inanilogus. XIX. De Lucio. QUid verbi est Alapus? quaerebat Scoppius ex me, Forte quod in versu viderat essemeo. Dicere nolebam, monstravi, dum colaphum do, Certius hoc omnis glossa docere nequit. XX. In Caniebum. QUid dicis, Caniebe, num Philippum Si sis Pausanias tuum trucides? XXI. In Orbilium. INsani duo, quinque Lunitacti, Bis quini fatui, novem Petrones, Viginti Baviique, Scorpiique, Pondo Socraticae decem cicutae. Haec cuncta Orbilius Magister iste est. XXII. In Lurcum. PUrpuream quare dicamus carmine mortem Dicere vis Crispo, Lurce, supercilio. Dic cruce purpurea cur sint tibi terga notata? Aut non haec satis est crux tibi purpurea? XXIII. De Longolio. LIttera Longolii Ciceronis Epistola tota est, Crede puer velnon est gravis Orbilius. XXIV. De Orbilio. INformi senicae, horridaeque larvae, Iamdudum Stygis inferae Quiriti, Dic dignum Orbilio vale, puelle, Quem saevis Schola mittit e cathenis: Sic sanus videare, non et exstes, Ut nunc te misere Charontis alnus Successorem avet, atque concupiscit, Namque ille est nimium venustus, ex que Nota est forma tua AEaci ad cloacam. XXV. Ineumdem. PErire nimium est delicatum huic larvae, Quottidiano quaeinterit malo vitae; Vivat, vovemus, semp9er ut moripossit Quottidianis OrbilI malis larva. XXVI. Ad Lectorem. GAude Lector avare, iamque plaude, Vicisti nimis aridum Poetam; Exhausta est Epigramm atum supellex, Credis? non puto deierabis ante Chrysippi cumulum, OrbilIque plagas, Exhausta numerositate; victas. XXVII. In Nestora. NEstore Grammatico si nil est de Pylio illo, Ingenii certe est hernia Nestorea. XXVIII. Ex Lucretii versu. MAxima quae vidit, quisque, haec ingentia fingit, Esse meo maior nemo quit Orbilio. XXIX. In Affidium Stoicum. NIl habet Affidius, dis est nihil omnium habendo, Nil quoniam rerum perderenil quit habens; Perdere quae nescit certe retinebit: ita exstat Omnibus ille unus ditibus exterior. Et dum sic fruitur ratione, oblitus edendi est; Continuare unum hoc dis meret octiduum. XXX. Ad Lectorem. SCribere nolebam, narro tibi, Lector amice, hoc Ecce ubi ego nolo, sese Epigramma facit. XXXI. Ad eundem. CEsso scribere, delicate Lector, Hoc si scis, Epigramma iam patratum est. XXXII. Ad Linum. TOtam si, Line, tu pocaris urbem, Atque haec ventitet ut futura tecum. Cenamve aut male prandium per unum, Timoni puto te parem futurum. XXXIII. Ad eundem. URbanus nimises, Line, impudice Qui nos vendere vis domo Rogator Unum isthuc domicoenium paterna. XXXIV. In Orrum. QUod videt omne cupit; non est tamen, Orrus; avarus, Nam quid enim videat, caecus avaritia? XXXV. Ad se. URge alacreis versues, non volt te parcere chartae, Est lucrum vati Biblioola rudis. XXXVI. In Medicos. PEstilit as pacto quo cessatura putanda est? Stultividos primum si necet Hippocratas. XXVII. Denaso Orbilii. ORbiliinasus quam magnus? Copia cornu Quod gerit hoc thecae condere more queat. XXXVIII. De Caperone. FRonte tegit Caperon quod ventre gulaquefatetur, Bis nequam est salva fronte gulosus homo. XXXIX. In Muliscum. QUi te asinum dixit, salso, Mulisce, Poeta Ignosces, patri est ille suo similis. XL. De Lectoribus. CUi brevitas non est satis officiosa legenti, Disticha cum magni carminis und videt. Aut nescit bene deliciis Capitalibus uti, Aut breve quam deceat non videt officium. XLI. Ad Caperonem, SOle, licet, Caperon, constrictae vincula frontis, Nil quod defundas est tibi pro cerebro. XLII. In Adulterumpedentem. SAlvis cruribus, et manu tagace, Salvis luminibusque, dentibusque, Salvis auribus, ore, lingua, et omni Salvus corpore missus est adulter, Deprensus nimis a pio marito. Huic paenam hanc statuit trium Sororum Clementissima, quis colus laborat, Ut numquam nate conticescat exin, Sic moechari ubi porro malit, ante Quod patrat, retisere non valebit Postico, satis haec cruentae poena est. XLIII. In Sabellum. QUid Oritergia hinc et inde divendis Populoque et Equiti, Patribusque, plebique? Sabelle docte, dignius suis factis Natitergia ista vostra lingua fecisset. XLIV. In Ollum. INgens Rhetor eras, factus cum ingentior, Olle, es Caussidicus, restat maximus Ardelio. XLV. In Cocos. INiuriosa cui videtur impensa Farctus minuto quopiam cocus fure. Crudum necesse obsonium domi mandat. XLVI. In Ollam. OIla nihil mirum est concoxit siomnia: mirum est Si non concoxit se quoque, quaeolla fuit. XLVII. Ad Libum, Stoicum. TOlle aliquando istum limbum de fronte supina, Et naso, infelix, spleniaredde sua. Nam nisi contecto possis quoque vivernaso, Vivere contecta nil, Libe, fronte iuvat. XLVIII. De versibus. PArce fututrici versum damnare litura, Ipse, malus si quis, quando fit, interiit. XLIX. Ad se ipsum. PUrae simplicitatis une cultor, Prisci relliquiae, Poeta, saecli, Quis nuda tibi vonce garrienti Districtum queat applicare theta? Nil iam iure agitur; supinitatis Nemo non reus est Patronus, ex quo Bellum Iustitiae Pecunia infert. Tu vivas tibi nuditate prisca, Contentus facileis dolare versus Terrae crimina quis perire possint, Quorum unum est studium nocere dictis Insani meliorbus laboris. Tu quaerecta iubes, loquare recte, Nudis rustica veritas Camenis Coniurat faciles probare versus. Iniustum nimis arbitror futurum, Cum factis vetereis Sophos sequare Verbis velle recentibus placere. L. In Ollum. QUoque die versus quot ego evomam, id. Olle, rogasti? Dicam equidem, quamvis sat male quaesieris. Quoque die versus tot ego evomo, ut, Olle, per annum Quadrantem tu horum non pote concoquere. LI. Idem in eundem. VErsus quottidie quot eunmam, Olle, Quaesitum licet oppido proterve est, Edicam tamen, idque te docebo: Versus quoque die tot tevomo, Olle, Quot tu concoquere haud valebis anno. LII. De Poetisrecentibus. CUr priscis magefrivoli, Poetae Multo pluria nec tamen probandae AEquo iudicio canant recenteis Quaeris, Sigfride? Prima noxa nostra est, Quod numquam nisi multa cantitemus: Multis Gratia versibus stupescit, Dein nemo est. Maro, primus inter omnes, Nec vult quisque nisi maro videri, Nec digne matulam gerens maronis, Hoc est turpe nimis, nimisque crudum. Deinde est hoc quoque turpius, per omne Grassamur genus helluando versus. Quisquis vult tubicen Maro videri, Idem vult lyram Horatii mereri. Siquis cultum Elegis sequi, Tibullum, Vel praecedere somniat, (profectos Quo quosdam videas Bavos stuporis.) Idem vult Epigrammate esse tantus, Quantum Bilbilicum videt Cyniscum. Haec est summa, uti deputo, feroceis Quae vatum sapere haud sinit puellos. Oderunt nim ium bonas lituras. Et quos quoque vomunt vagisub astro Confestim Veneri imputant, Lyceo Et Maioe sboli sacros libellos. Est summae superadditum hoc minutal, Omneis scribere, uti vetustiores Scirpserunt, inhiant; ubi invenire est Multos, Hercule, qui vetustiorum Vix unum bene querquero labello Gustarunt; Schola quos rudis magistrs Crudo e pulvere mittit ad Poetas. Nil nescire sibi videntur isti, Cum nil lauticiae sciant vetustae, Illoto pede qui vireta frangunt Musarum, nitido terenda gressu. At tu, si sapis, et Poeta dici A doctis cupis, haud furente Vulgo, Priscos volve manu sagace vateis, Atque ediscito singulos ad unguem, Ut nunc sunt bene lucidi et politi. Cumque omneis teneas, putato nullum, Sed cum scribere quippiam necesse est, Illorum ingenio, labore vestro, Formoso bene condies libellos, Istos versifices habeto nauci, Quis est Lavera pro gerente Phoebo. LIII. Ad Lectorem. SI nimis est logum, de primo Epigramm ate ad imum Interiunge, spais si bene, Lector, iter. Hoc decet: et vates bis lectum Epigramma putabit Quod semel, ut longum, cum Ratione leges. LIV. In Pimpulam. PIngere ridiculos vidi ad proscenia mimos Non una miseras in specie vetulas. Illa gradu lento vestigia tertia quaerit, Haec moritur quarto semisepulta sono. Tertia vix quinto bacumlum stitit impete rectum, Quarta nateis rupto litigat ire sinu. Quinta super naso offendit, male lusca superbit Sexta; oculos semper septima plorat anus. Octavam crepitu procul ossasonantia produnt, Nona sepulcr ale est cimicis hospitium. Quid reliquas narrabo? omni superesse figurae Solius una potest Pimpuliae effigies. Non venit illa pedes, sibi sed mulae insidet, ore, Auribus atque oculis noctua morticina est. Unum ego demiror, cum tam formosa canatur, Consimilis quod non sit magis Orbilio. LV. In effigiem Geryonis. MObile mens animi numen, si corporis uti Vertilibus posset, qua velit, obsequiis, Invicta virtute deos atque astra lacessat, Nunc quoque vix clava subditur Herculea: Tergemina effigies sic vivida Geryonai, Undique in hostileis vertitur insidias. LVI. De Epigramatis. NIl adeo illepidum est, quod non Epigr amma politum Condat magnanimi vatis ab ingenio. Turpius Orbilio quid fingere possit Apelles? Ille tamen salsi portio magna libri est. LVII. In Pipum. QUid dicunt, Pipe; cur Thalassionene Occentant tibi virginis puelli, Qui quinquennia tota nuptus exstas? Bellum nescio quid fatentur isti, Quod nec sponsa velit licet pudicae, Nec possit nisi quispiam Vetusti Rivalis, Iove adhuc parum faceto, Saturni: Pipe, num fateris illum? LVIII. In Orbilium. GAudete pueri, quisque clunibus festis, Dignas honore ferias magistrali Indicat: hodie simulat Orbil Inatum Sese esse virus; quam libet negent omneis Potuisse nasci, quod perire non possit. LIX. In eundem. MOlles Hendecasyllabi venite, Gens prognata Aphrodisium ad Leporem. Sed manco pede adesse vos iubebo. Mactandus male pestilente voto Sol est Orbiliireus creati. Nunc nunc dicite quot potestis: o sit Tam felix, male faustus ut dies hic, Natus quam foret ante saeculo uno Infelix Quatidentius periisset. LX. In Orbilium. QUod genus Orbilio? Mater nescire fatetur, Quaedomus? inverso quae datur antipodi. Divitiae? lites. Virtutes? Copia tanta Quantam non ingens eluat Oceanus. LXI. In Grammaticos. GRammatici nomen summa infortunia vincit, Nemo um quam felix Grammaticam docuit. Unum habet haec felix; fieri in felicior ille Non pote, qui vero est nomine Grammaticus. LXII. Ad Pudentem. In Stoicos. UTilibus vibrare Elegis te Storica dicta Riserunt Musae, risit Apollo, Pudens, Omen amat quisquis Stoaedeliria ridet, Stoica nam vita est quid, ni Elegia mera? LXIII. Fama. DEcem valentes non queunt palaestritae Spoliare nudum, el sit unus in silva. Si tecum agendo temnis aridam famam Nihil nocere, quam libet volens, quibit. LXIV. Ad Lectorem. DIcere me sinis hoc, Lector cordate, quod audis? Seu vis seu non vis, ecce, Epigramma tuum est. LXV. De iuramento Timpolae. TAprobane in sola nudam se pascere Tigres Iurat, si fallat Timpola Pompilium. Taprobane in sola Tigreis non esse fatetur, Taprobanen solam Timpola cum loquitur. LXVI. In eamdem. CAstam essenolo credere, o Pudens, Timpam, Futuunt sua ipsam dicta peieratricem. LXVII. In Grammaticos. QUod rudls in numeros veniat mihi Dictio laxos, Ne mirere legens, Grammaticos metuo. LXVIII. In eosdem. FRigida quod condam traducor carmina vobis, Urunt illa tamen vos male, Grammatici. LXIX. Ad Paridem de Aufido. EQuitem videbis ilico, Paris, Thuscum, Modo ocreas redimebat Aufidus Thuscas. LXX. In Libem. QUando patravit unciam puellarem Ex asse Libs volt esse genitor, hoc multum est! LXXI. De Paupertate. PAupertas quam sit res dura, notate Poetae, Sicaniae Princeps Grammaticam docuit! LXXIII. Ad Casp. n='ium. MEri Poeta Claudisyllabi versus, Potesne tanta, tam nefanda, obaudire, Quibus lacessit hircus iste te fetens? Bene aestimabis huncce pluris Armatum Eo perire quam quod impertrent Hirci. LXXIII. Ad Hircum. HIrce spurce, putens, simoinquinato, Luroris soboles, pater suroris, Prae quo nautea nectar est marina. Hirce ob scoene, salax, male ominate, Mirum est tangere nolle te Poetam, Qui nil sis nisi foetor e Cloaca? LXXIV. In Bilum. UT Umbra Solem sequitur, ita Bilus sumum, Et queritur oculis esse se parum clairs. LXXV. In Sybotam. POsteritate queas quidam quo iudice dici, Parvus, deinde minor factus es, hinc minimus. Msximus ut fias pro posteritate, sybota, Iam fies nobis de minimonihili. LXXVI. In Ufentem. UFens, Deopace qui Syro subactus, Volsis cruribus ambulas Gnythonem, Ne crinem quoque de viro bono adfers, Quid nostrae ioca subvere Musae? Non est pulicibus magis iocosa, Haerere ut cute tam queat glabella. LXXVII. In Pobyscam. OMnia qui vulgo communia habere Pobyscam, Dixti, mentitus, Caeciliane, male es. Lumina habet pro se suapriva; quis illam etenim umquam Decepit nummis post opus in quatuor? LXXVIII. De Papillo. IUra esse prisca servitutis desita Dolet Papillus: dominum hic empturit sibi. LXXIX. In Ibellum.. QUi nil quod loquimur bene atque clare, Vis edicere turpeolente bucca, Sed patrita, atava, et magis remota Ructas verba, Sibylla quis requirat Sponsum Grammaticum, Rudis Palaemon Smyrnaein Consilium vocet Potentem. Non sentis cui sis reus piaclo Qui patris loqueris tui parentem. LXXX. In Pestilentianum. QUod sint balnea quis videre possint Per clatros quasi, feminas lavanteis, Odit balnea Pestilentianus. Non vult, ut puto, Pestilentianus Per transennam aliquid videre turpe. LXXXI. In Pollum. BEatus esse dicitur sibi Pollus Quod feminam omnem spernat, et bene eiuret. Beatus esses, Polle, tertio tanto, Servasset hocce si parens tuus votum. LXXXII. In Longum. NOn faciunt equitem calcaria: queitibi, Polle, Ingenium faciant utile no stra ioca? LXXXIII. Ad Audacem. AUde aliquid sceptro dignum vel carcere; Fama Non venit enormi in scelere aut merito. LXXXIV. Ad Ponticum. QUi sint carmine proditi iocoso Tot monstrosi homines, Cyrus quaeratur Quorum nomina non tenere tota, Quaeris, Pontice, pars quota ipse eorum? Sunt haec , sunt homulli Quos solus solet, India inremota, Defunctos reucare de sepulcris, Dio Carmine, Iesuita, polllens. LXXXV. De Prisco. Ad eundem. SCire cupit hene multa, nihil volc discere Priscus, Hic Chymtcus fiet, Pontice, litterio. LXXXVI. Ad Volscentem. Augurium Ratio est et coniectura futuri: Nicredis, Volscens, Ninnarius ilico fies. LXXXVII. In Gellium. UNum, quo adfecto solatia praestet amico, Edidicit verbum Gellius: Adficior. Adficere ut lubitum est, Gelli, tua frigida vota Nos, equidem, paullum, vel nihil adficiunt. LXXXVIII. De versibus Augusti Imperatoris. QUi tria, Bilbilicum vatem penes, Augustaea Disticha non surda, vel semel, aure legit. Deinde his componit, quos nomine Principis almi Virgilio adfixit pallidus Orbilius. Nec videt a levibus quid distent aera lupinis, Ipso dicatur stultior Orbilio. LXXXIX. In Ollam garrulam. QUod semel et tacite potrix Sauffeia pepedit, Visia mille, aliis dum canit, Olla, facit. XC. In Subicianam. UTne uno contenta viro sit Subiciana? Contentam dicas, mavolet, uno oculo. XCI. De scriptis Orbilii. ORbilii frontem in scriptis qui quaerit, Amille, Quaerit quod num quam scriptor olens habuit. XCII. Ex Hieronymo. QUod disputare cum potente non velim Amice, parce; verba quod is in pugno habet Et Syllogismos calicibus facit feros. XCIII. Poedagogus. CUi poedagogus est vicem convicii Didicisse reris quo docente litteras? XCIV. In Loiolitas. QUid iam Latina verba de grege infando Lo iolitum poscitis, viri docti? Loqui Latina velle, qui loqui humane Potuere numquam: magnus error est voster. XCV. In Sangam. NOn timide TUMIDAT quod Cantaber audiat, ex que Scaligero oppedit Sanga Bonarsciades, Cui TUMIDAT Latium est, dignus bene Cantaber ille est, Ut tumida inveniat Cannabin in patria. XCVI. Ad Lectorem. INceptus tecum, tecum, liber ultimus exit, Quod medium vates dedicat omne tibi. Patronum dicam nostri; sed prodigus errat Qui commendandum te putat esse sisi. XCVII. Ad eundem. ALter iam liber exit umbilicos. Intrat tertius, imminetque quartus, Necfratres scio ceteros, futuri. Quot qualesve sient: Tuum est, amice, Sic factos legere, et legas futuros. XCVIII. Ad Bavum. CLaudere me sine te librum, Bave, Iura vetant. Tu Lector ubi doctus desinit, incipies. TARRAEI HEBI EPIGRAMMATUM LIBER III. Epigr. I. Ad Principem Mauritium. MAURITI de te canerent quamplurima vateis, Plura nisi in te uno tu tua facta canas, Sudarunt alii dignas Praecone, Tuarum, Nulla est Virtutum non tibi nata domi. Ergo aliquid dii cupient si dicere vateis Naturam hamani numinis exhibeant. Dum Solis lucere, Poli Terraeque videri, Perpetuum Unius est Vincere Mauritii. II. De Lectoribus. NOn credunt, Lupus, Aufidus, Vibiscus, Sauffeius, Vota, Pestilentianus, Bauvo, Gellius, Incitatus, Aulus, Pollus, cum Orbilio, Pipus, Sabellus, Luscus, Pantolabus, Sacer, Perillus Olla et Pimpula Castrici sorores, Sanges, Scorpio, Publius, Procillus, Bassa et Fannius, Hillo, Lips, Notellus Palpo, Mabilius, Niger, Libovus, Arrinus, Licinus, Vacerra, Tendo, Thersonnus, Cato, Naevolus, Labinae, Nessus, Friccius, Eunus, et libellis Quot larvae pote ter decem notari, Non credunt sibi dicier, Poeta Cum Lectoribus in silit protervus. Est ergo quod habere gaudeamus Rem salvam; Ioca, pipuli, susurri, Aversi crepitus Ciconiarum, Extensa digiti exsilite furca. Non iam vos periisse iudicabo. III. In Liberium Sangam Verinum. STipendiar Inomine involat Scalam Tribarbari foex inficeta Bonnarsci; Verina quae se, dira bellua, appellat. Stipes, Stuporque, Stuppa vilis, et Stridor. Calo protervus ipse, nomen indignus Stipendiarii mererier lixae. Stipendium omne qui stipem putat vilem, Atys Sacerdos quando Gallus aeruscat, Agilemque clune temperat Chorum torto, Cultros professus isse per virum et lacteis. Semivira turpi spina cui salit motu Ut mas videri nequeat. Attys impurus Dominatur inter foeditatis asseclas Ut femininos alliciat amatoreis. Olim libido vostra, Sanga Verine, Stipem mereri flore poterat aetatis, Nunc Exsoletus, ultimum ut retrimentum, Vulgo petitus; Errat omnibus clivis Venale monstrum, spemque, Sanga, mendicat, Ut fortuitas clune devoret glandeis, Saltim perire ne fame et siti possit. Hinc ille fons est, lacrimae hinc fluunt tantae, Virtute cum parare quem videt culca Quod ipse probris omnibus nequit, latrat. Nam Cerberi esse quis neget meras fauceis Evomere tanta quae venena quiverunt, Quibus scelestus iste, et impius latrans In genera Regum sussilit, Diis natum? Fortuna magna, tumida mobili fluctu, Nimis licere criminum tibi certum est, Quod ista larva, Pestilentiae scortum, Catharm arerum, vivit, et diem cernit. Quid ultra habere te licentiae credis, Ubi lacessere filios venit Regum? IV. Ad Quintilianum. OMnia nostra uno quod sint deducta colore, Me vatum e vulgo Quintilianus habet. Parce odiis, Cordate senex; Pictoribus esse Vateis non nimium condecet assimiles. Omnia qui vulgo communia dicta ciebat, Nil modo cum vulgi faece, Catullus, habet. Illum ego non alio praeponere nomine malim Bilbilico, lauto qui prior ore, seni. Quam quod temperies eadem omnia membra colorat, Nusquam imperfectanaevus ei ibn facie est. At tu, dum oulpas me, Qumtilianus, adulas, Longe tam lauta sum minor ipse nota. V. Ad Lectorem. GRandia legisti, restant breviora. Sed istis In toto non sunt deteriora libro. VI. In Epistolas Aristenaeti. COmmendars Bonae Venus Thaliae, Siquando volet aureum Iurvencum. Sit Graecis ab Epistolis, Amorum Mystes Optimus undiquaque Aristus. Qui quamvis pede saltat exsoluto, Cunctis scitior est tamen Poetis Lascivum ad numeros ciere carmen. VII. Ad Naevolum. REstanteis quoties numerabis, Naevole, versus, Semperrestabunt hi duo versiculi. VIII. In Opilianam. STillicid Icasus Nasum cavat Oppilianae, Et male olet malis Oppiliana cacans, Frons quernae frundi, rugosa simillima tora est, Os hiat, ut pendent ossa cruce e veteri. Aures sunt aulae veteres, tres ordine denteis Exustas senteis cruda hieme assimilant. Sunt Oculi, loculis qualeis, Libitina, patenteis Et timet, et num quam claudere deinde potest. Et Iuvenum queritur primatibus, esse Poetas Qui nequeant de se dicere quid lepidum. IX. Ex Iocis Iulii Scaligeri. SEr vilis veluti fuga libertatis imago est, Scientiae est imago sic silentium. X. Ex iisdem. POpulus Tyranno paret? est equus, vires Qui nescit ipse proprias: Tyrannorum Non nisi Tyrannide saecula eruit possunt. XI. Exiisdem. QUis navitarum natio facit cuncta, Ea vota circulo esse similia aiebat, Enim hi sequuntur, quae instat omnibus, mortem. XII. Exiisdem. INsana Pietas quid rei est? Amor Patris, Est febris hectica uxor, utraque avelli Nisi morte, non quit: quem gula putas solum Sapere aliena? censeo Cocum: Rexest Agricola, Terrae quippe dominus: At Reges Dei vocentur, Regna quos penes rerum. Telluris ossa rusticos viros dicas. XIII. Ex iisdem. OCuli Sagittae sunt Cupidinis; linguae Eiusce fulmen: castra sunt mamillarum: Est antecurforis vice osculum impactum Campi patentes feminal, quibus pugnas Movet Diona. Tumulus arrogans Lectus, Precarium sepulcrum: Habent meretrices Uti publicae omnes omnibus viris fossae. XIV. Ex iisdem. NEmesis vocabit Iudiceis suas scopas. Sunt Caprimulgi: Parietis bene exculta Aulea referunt, verit atis abscondunt Sensum, Poetae. Dives idem et ignavus Sortis fritillum est. Ipsae opes malae mentis Petorritum vocentur. Impitus dives, Stultitiae imago, statua mentis amissae est, Erecta Sortis Manibus, est pila idem ingens Inanis a se sed tumens Notiflabro. XV. Ex iisdem. PArafitus est Chamaeleon Culinarum; Sed o beate Scaliger, deum germen, Chamaeleonte filius Culinarum Tuus impetitur, hocce quid vocas monstri? XVI. Ex iisdem. MAge fausta rres est indole esse regali Quam regem: Amara pipuli efferri dictae Orationis est acumen, ut mucro. Eiusce fulgor liberi Iocus nasi. XVII. Ad Lectorem. EN librum tibi dono: Tu invidebis Si tot delicias tuo palato. Sim lector mihi, tu tibi Poeta: Non scripsi minus, ut minus legantur, Invitis licet omnibus sciendum est Scriptum a me esse Epigrammaton libellum, Libros esse Epigrammaton legendos. XVIII. De Otacilio. FUrta senex Iuvenis si non vult temnere nupta, In scirpo nodum condat Otacilius. XIX. In Vibiscum. PLenus se fora, porticus, tabernas, Thermas, balnea, conterit Vibisc us. Delectarier hunc puto suilla. XX. In Marranum. CUm multos Marranus avos crepet, atque habeat, ques Unde sit ipsius mater nescire fatetur? XXI. Relligio. RElligio quid alat sub nomine, quaerere mutum est, Vix alit orbam se nomine Relligio. XXII. In Libem. UT se in aquis vidit, periit, Narcissus, amore, Libs, cave aquas, odio ne moriare tui. XXIII. In Opuntium. CAntabat Glycere, saltabat Opuntius; hoc est Suave, Charon, vostris auribus opprobrium. XXIV. In Lycan. DIvitias quod habet, constructaque fola tuetur Commota est quoties, milia multa, Lyca. Non scabie tamen et porrigine nos latet Afra; Pauperies ditem cum scabie esse mala est. XXV. In Prodigum. QUi pransus bene, Prodige, atque laute Cenasti, cave cuipiam querare Quod tantum male nunc laves, cubesque. XXVI. De Cyro Imp. DUm nulla gerit alitum favente Rem laevo, Cyrus, ordine Imperator, Infandi tamen imminent Poetae Et quicquid facic audit, Euge; tactum est! Si vis quid, Cyre, perpetrare recte, Da vatum nihil ebriae cohorti, Audibis male, rite rem patriabis. XXVII. Ad Iuventutem. PIctis lucida floribus Iuventus, Morosos male quid senes moraris? An nescis byemem invidere Veri? XXVIII. In Sophistas. DUm contorduplicata Syllogismis Nectit principia omnia implicatis. Finem perdidit in Bono Sophista. XXIX. Ad Caronem. QUi praepostera porticus reperta In nostris cupis excoqui libellis. Qui saxum insipidum diu rigebas, Cur nocturnus in alea cubabas? An nox est tibi laetior Iuventa? Sic, o, sit bene; tu tuam proinde Nos nostram teneamus: hoc probabis? Sed si istuc tibi prodigum videtur, En nostrum tibi equum: nec hic Senatus Nec sentent ia nos capit Catonum, Quorum si sidei est bonae atque rectae, Est marmor Pater atque petra pumex. XXX. In Ollam. TReis Olla dentes putidosque, longosque, Hiulco in ore gestat, his tumet magnum. Ei unum avus reliquit, alterum mater, Hereditate teritus venit Patris. Non ipsa factis Olla dis suis facta est. XXXI. In candem. PRaemisit unum nuper Olla de tribus Dentem, datura Cerbero gustum sui. XXXII. Ex Petronio. IGnotum violans latro putatur, Qui noto nocet ille parricida est. XXXIII. De Nigro. OCcurrit quoties Niger, nisiore Pleno riserit, omne est sinistrum. XXXIV. De Licino. NUlli Praefica opus, nulli iam Funera mater Omnes collacrymant risit ubi Licinus. XXXV. Ad procillum. SEna dedi nuper, do nunc tibi dena, Procille, Si potes haec recte connumerare, vir es. XXXVI. Ad Sabellum. CAecutire, Sabelle, te necesse est Cui bis bino oculo videt puella. XXXVII. De Basa. VErborum tibi, Bassa, Septiane. Paucorum: hi mi Bassa litterarum est. XXXVIII. In Ollum. NOn es nobilior lacrimosae stemmate cepae In summum quoties sisteris, Olle, caput. XXXIX. De Leone et Alca. IUngunt connubium Leo iam capularis, et Alcae Quaerendae proli; non, puto, eam invenient. XL. De Fanio. FAnius heredem non gratum dum cavet orbus Heredem fundi se extulit ispe sui. XLI. De Mabilio Caussidico. CAussidicus fuerat, castravit coniuge moecha Mabilius Licinum; fit modo caudidicus. XLII. De Sibeno. QUi pendet lingua reus ingenique Sibeni, Et cruce qui pendet, ceritor ille perit. XLIII. Tumulus Epicuraei. SExtius oppetii; quare me viere nolit Paeroa, voluntati morigera usque meae, Nescio, siscirem nihil hinc, nisi nolle, referrem. Quare istuc etiam, saevae, teneto tibi. XLIV. De Orbilio. ORbilius spuit, et fremit, et pedepulpita quassat, Nemo novi morbi repperit ingenium. Invenit tandem Medicus, dum pulpita circuit, Plautus ibi a fatuo clausus erat puero. XLV. De Candido. LAudibus immodicis ffert senis ardelionis Omnia, pro Thusco est candidus: omen amat. XLVI. Ad Catonem. EDixi, Cato, vel tibi iocandum, Vel tecum fuit aspero manendum, Castratoribus illa digna Iesuitis Res est velle venirss, nolle adesse. XLVII. De Orbillo. ORem ridiculam, et nimis iocosam; Orbillus modo decidens cloacam Naso apprendit, et est retentus, unco! XLVIII. De Ollo. QUi populus Luca bove reddidit olim Elefantum, Hic te Germ anam diceret, Olle, suem. XLIX. De tribus puellis. TRes sunt, etribus una non puella est, Scortantur reliquae; Ast utraque virgo est. L. In Palponem. NOn est Palpo satis bonus Choraula Praecedit manibus sua ora semper. LI. Ad Lectorem. FRivola tanta aliquo condire Epigrammata succo Non operaeprecium, Lector amice, mihi est. Auratum phaler as quis non ridebit asellum? Quis vestem timeat, culte Priape, tuam? Omnia cum nobis desint, Gravitasque, Venusque, Nuda tamen pro se Simplicitas loquitur. LII. In Storicum. SEverioris ille conditor sectae, Lapisque durus, adque porticum educatus. Dormire solus non potest, sine fratre, Idem futurus norma Rhetorum stricta Tria verba num quam fundit abs Solaecisms. Et tertiato turpe carmine impingit, Poeta quando somniat Maronaeum. Et esse vulgo creditur tamen magnus. Imo ille doctis, vulgus haud capit vocem. LIII. In Notellum. RUbricam Masur Iexpolit Notellus, Exambit titulum iste sanguinarI. LIV. In Sacrum. INsectarier exsulem Pudorem Dicunt te, Sacer; es nimis pudicus. LV. In Sophistas Reales. COnstuprant quia cuncta, quae Vetustas Nostra in saecula transdidit, Sophistae Se dicunt bene maximos Realeis. LVI. In eosdem Terminaleis. OLim Terminus, arrogans moveri, Ipso cum Iove in aede desidebat. Sic isti modo, putidi Sophistae, Nil sciscunt Ratione, cuncta rixa, Et cum lucida Veritas patescat, La falsa ratione consenescunt. LVII. Ad Lectorem. RIdes, Optime Lector, arroganti Ludenteis numeros ut in iuventa? Pensabunt senio rigente quicquid Nunc lascivia distitat solutum. LVIII. In Pollum. INgenii cum sefelicem dicere credit Eximium iactat Pollus habere caput. Ingenium capitis facile est, Pollisce, videre, At cerebri nimium difficile ingenium est. LIX. In Terentum. NEmo isto est mage sobrius Terento, Dum glutit, vomit, ebibit, cacatuqe, Discit, disputat, exigit, docetque. Et sic officium suum administrat. Nil est luxuriosius Terento. Qui salva methodo scit helluari. LX. In Perillum. ET quantum ad Culicem, Perille, vobis. Pulex qui modo factus est Poetis? LXI. Ad Myconem de Ollo. ORe solentem olido vice pedere podicis, Ollum Visceribus reris qualibus esse, Mycon? LXII. Epitaphium Vetulae. EXagit ant varii mortuaria saecula casus. Ebria in obscenam lapsa cloacam anus est. LXIII. In Zoilum. ET bonus et malus es; sed, Zoile, quisquis utrum que est, Neutrum est; i, Sectam tu tibi conde novam. LXIV. De Pontiliano. AD quodvis verbum addit, ave, tibi Pontilianus, Incerti hunc, Picens, arbitror esse patris. LXV. In Arinum. IGnosces, Arine mihi, cui lingua tenella est, Dicere producto commate, Rho nequeo. LXVI. In Nigrum. TOtus Candidus est, dentes modo habet, Niger, atros, Qui non toto ore est Candidus, hic Niger est. LXVII. Ad Lectorem. SCribere cum volo ego, tu non vis carmina, Lector. Iam iam ego de tabula: Sic, puto, factaleges. LXVIII. In Orbilium. DEbove cenanti crepat, alto abdomine, venter, Quid mirum? in cornu foenum habet Orbilius. LXIX. In Sabellum. QUiplantat, serit, irrigat, fovetque, Nil producere quit tamen Sabellus. Quaesit causa, Sigalion, reguiris? Ut sese satagendo rumpat ipsum, Non umquam satagit sibi Sabellus. LXX. In Cerdonem. COmite, lavatque, Cerdo, quoties cenitat, Mundoque semper accubat triclinio. Tamen venire nemo balneariis Hoc spurciorque, foediorque dicitur, Causa est; iocatur semper, ubi solium videt. LXXI. De Afro. COndere se iactat, ne quis reperire potissit, Posse domi, quoties ludere gestit, Afer Hoc mihi non tanti est: turbae est levis ambitus; et vix Uno oculo idgnum lumina mille vident. Hunc ego laudaro qui sic se condere novit, Invitum ut sese non reperire queat. LXXII. In Vacerram Impudentem. ALas haber Vacerra, nec volat tamen, Pedes habet Vacerra, nec bitit tamen, Aures, nec audit, nasum habet, nec olfacit, Oculos, nec hilum cernit, haud tangit manu. Solo carere notus ore, circulos Fora cuncta, balnearias, vinarias, Lassat Vacerra voce Stentoris, domos. LXXIII. Epitaphium Orbilio condendum. LUtea dum crocei distillat ab inguine nasi, Guttaque Cerbereo mergitur ore, cadens. Invenit mortem spurici sitis alta magistri, Saxea viscereus non premit ossa lapis. LXXIV. In Meretullium. CLamanti Meretullio supinum: Audi me puerum: adsonabat Eccho Audi te spurium. Mala est imago. LXXV. De Philemone Comico. DUm versus facit occidit Philemon, Grandis conscius, est necesse, facti, Qui tortor sibi factus occidenti est. LXXVI. Ad Lectorem. DUm de versiculis laboro nostris Longas nectere disputaetiones, Et dignis vitia enotare bullis. Iam factus liber exit umbilicos. Nil possum graviusque, duriusque, Quam peccare sub ambitu placendi. Totum istuc tibi, Lector, imputamus. LXXVII. Epitaph. Infantis. ANte fere exstinctus quam natus in ordia vitae, Nomine vero isthic, Dulciolus, iaceo. Nil potui, anticipante horae fatalis agone, Magnum erat ad fati nascier invidiam. LXXVIII. De Lycophrone. NOn aliter Cassandra, furenti mente, locuta est Ad Troiam, in media Chalcide quam Lycophron. LXXIX. De Pontiliano. ANgustos queritur sensus sibi Pontilianus, Ad cogitandum nempe quadrigis opus. LXXX. Veritas. ACcept us Plato, Socrates, amicus, Sed gratissima Veritas ubique est. LXXXI. De Epigrammatis I. Ovveni. SAlsum Epigramma perit, titulus si longior ipso est, Huic est Grammaticus, Iane, Poeta suus. LXXXII. Acidis dictum. IN medio virtus; tus aris cedo Deorum, Sit modo, dixit Acis, vir meus in medio. LXXXIII. Narcissus. MOrtis amor causa est, odii quo vita fatigas, Non alia acri me quam mei amore mori. Candidus in flamma veluti cinis oppetit alta, Seque suae impendit, fluminis unda, siti. Flos iuvenum perii, flammis liquentibus in se, Quisquis amas, formam disce cavere tuam. LXXXIV. Ad Pallorem in morbo. QUid me, luride, quid morare, ipallor? Non es virginibus negotium aptum. Extemplo recipe Orbili in Scholam te, Atque isthic Quatidentios severos, Et plagipatidas cole invenustos. Nil mecum tibi, Pallor inficete, Qui Musas colo gratiosiores. Isthic invenies tibi sepulcra. Me flos aureus et iuventa picta Laetis fervere sentiunt Coronis, Omnes morosophos putare nauci Et quantum Orbiliorum amariorum est. LXXXV. De Amantibus. ESt puer, est mater: puero parere probatur Mater, habet sub se non sua iura puer. Cum sit uterque sibi liber, sibi servit uterque, Liberum amans uno in corpore mancipium est. LXXXVI. In Album Amicorum I. Rodeburgii. FEruntur hic et iste dum peregrini, Domi manere nesciunt, sibi extorres, At iste Rodeburgius, pium nomen, Ita invenitur isse per vias multas, Ut inde cum reversus appulit portum, Ubique possit esse, cum domi vivat. LXXXVII. De Sauffeia. QUem Sauffeia semel videt priorem, Nec mente stupet, ore nec ligato est, Sed totum octiduum siti laborat. LXXXVIII. Virgilius et Homerus. SUmma mihi Latius iam non est laudis, Homerus, Illius est Gray gloria Virgilii. LXXXIX. De Ollo. NIl Ollo lepidum mage ad puellas, Qui praestat nihil, omnibus minatur. XC. In Volam. CUr praeceps Vola mortuus Choraules? Acturum puto fabulam Charontem. XCI. In Agennin. COrpore uti noxas luat, improba peccat Agennis, Scit sibi ab exhaustis nil superesse bonis. XCII. In Paullum ICtum. MOlle quod est recipit, quod durum, Paullus omittit, Et paullus bonus est, et malus Hippocrates. XCIII. De Scaevola Sammarthano. SCaevola dum Gallos praesenti laudat in aevo, Nil tibi, posteritas sera, facit reliquum. XCIV. In Scioppium. TRes nisi litterulae restarent, Scorpius esses, At quia tres restant, hoc quoque deterior. XCV. Ad Lectorem. IT liber ad finem; revoca te Lector in illo; Stat tibi cum lubitum est, subfugit, atque redit. Obsequium tantisi vis aequare clientis, Num quam non tecum stet, fugiatque, iube. XCVI. In Scioppium Illustrem NAtus es in lustris, in lustris fotus et altus, Quis tibi nunc titulo hoc sit mage conveniens? XCVII. In Catonem. NIl prandente severius Catone est, Hoc suerunt alii cacare vultu. XCVIII. Ad Lectorem. NOnaginta Epigrammatum helluoni Cum dico tibi, res patrata, Lector. TARRAEI HEBI EPIGRAMMATUM LIBER IV. EPIG. I. Ad Lectorem. QUicito dat, bis dat: vulgaris cantio, Lector, In te, nequiquam firma valensque, cadit. Sicito nostra legis, perierunt carmina dudum, Bis tamen, at lente, si legis, illa valent. Hoc cito fac facias, dum mustea, singula pota, Si tibi non pror sus Baviliana gula est, Quae nova sunt primo tenerum placuere sub aestu, Raucescit lecti vox repetita libri. Qualia sint in te non nobis, Lector amice, est, Talia erunt certe qualia tu facies. Hoc tibi tantum unum certo affirmamus, in uno Plus operae atque olei est, quam Bavii innumeris. Saepe dies vatem roso defecit in ungue, Annorum quam vis bis siet ille novem. II. Ad Bavum. ANnorum modo bis qui scripsi tanta novenum, Incepit quando versificator, ais? Hercle ego nescio, Bave; sed id mirabere, quei tu Haec finire queas, quae incipere haud valeas. III. Ad Incitatum. MAgnum supplicium mage imprecari Nemoullus tibi possit, Incitate; A naso volo pendeas Sophistae. IV. Ad Paullum. NOli temnere, res perominosa est; Insistenti itiner tibi cucurrit Quod lasciva viam puella prater: In concha foveam timere debes. $$$ V. In Ariuthmeticum. CEntum milia, nomine in minuto, Novit conficere arrogans Magister. Idem noctibus haud potest ducentis Unum conficere arrogans Magister. Quantum littera litteram triumfat! VI. Ad Cyrum. DUm pugnam cavet, et periculosae Successum, Cyrus, aleae veretur, Nec miles bonus ore plurimorum Idem, nec malus audit Imperator. VII. In Orbilium. CUr Schola nocturnis Lemurum stridoribus horret? Nempe manus non dat manibus Oribilius. VIII. In Bennum. QUi nuper nec araneas habebat, Quas non posceret improbus Locator, Is nunc omnia inaniis operta Stipat scrinia, nec sat invenire Saccorum valet, ampliore nilo. Bennus quaeritis unde tam repente Se ditescere sentiat? Propheta est. IX. Parodia ex Catullo. RIsi, nescio quem, modo in culina, Qui, cum mirificis modis ScioppI Sangus crimina perditi explicasset, Dilaudans, ait haec, manuque plaudens: Dii magni Crepiventrium disertum! X. In Delrium. PUrpureum te alii, pus purum ego, Delrio, dixi; Quid faciam? lingua est blaesa mihi, haud oculi. XI. In Quendam. CLuninstarchyrisarchidis Nepoti, Et Bombomachidae, papyre, nato. Dignam nomine dic meo salutem. In mensa quod heri semel pepedit Humanireor hoc opus laboris. At, cum podice tam sit eloquenti, Ore isto nihil esse mundiorem Quovis Stoico, id, aedepol, supinum est! XII. In Dromonem. QUi tantum pedibus sapit, Dromonem Quis credat lepidum esse combibonem? Is vero omnia, funditus vaciva, Sistit pocula primus ungue sicco. Nimirum pedibus sapit quoque isthic. XIII. Ad Senicam. SErvus pro manibus tibi est, tibi alter Servus Pro pedibusque, calcibusque, Servus pro auribus, aridaque lingua, Est et naribus, est et a labris; nec Horum ullus iuvat ardidam puellam Ciucum decripito sene est cubandum. Saltim adde a latere unicum, iuvabunt. XIV. In Pescentem. THermas, balnea, porticus, tabernas, Templa, arces, trivia omnia, angiportus. Summa, sacraprofanaque omnia ambit Pescens esuriens: popina quanta est Qui tanto famet ambitu, Sabine? XV. In Meretricem famelicam. QUae notoria, Iure non probantur, Cur ergo, meretrix, caves Culinam? XVI. In Ollam. OLla sibi puera est: quid mirum? etiam sibi pura est Quae super Augiae stercorea est stabulum? XVII. Ad sanctum Patrem Loiolam. CUipepo pro cerebro est, pro corde in pectore fungus, Dic mihi, sancte pater, qua ratione furis? XVIII. In Baebianum. LInguarum modo quindecim peritum Qui se iactitat, ille Baebianus Linguarum mihi furcifer duarum est. XIX. De Sophistis. DUm lassat streperos Schola pulverulenta magistros Et fremit in ferulas undique torva cohors. Ipse minus caelo furit Erigoneius ignis, Et parcit miseris messibus ira canis. Qualis hic esse rigor, qua frigora peste, putanda, Excutiunt summae quae sua tela ferae! XX. In Orbilium. FErmento in tumido dicunt decumbere totum Stramineum dixi te quia Grammaticum. Parce, senex cordate, tibi: de stramine ni sis, Cur stipulas ructes, dic mihi, Grammatice? XXI. In Sybota. NUper praeteriit domum Mathonis, Quo corvosque hominidicasque picas Nemo pluris emit; fuit, Sybota, Ingens hactenus usque circulator, Audiit desubito sybota Vates. XXII. De Libe et Opuntio. SAltantem modo conspicans, gruem Libs Affirmavit Opuntium togatam. XXIII. In Mathonem. IRa decet forteis, signumque animi cita magni est, Fortior heic quovis Musca Leone, Matho, es. XXIV. De Bassa pedente. CUm gemit et loquitur suspecta est crimine aperto, Bassa tacet quoties, dissimulando nocet. XXV. Ad eandem. DIcebam tibi Bassa, opus est fidibusque, chelyque, Auriti nimium sunt quia Pantolabi. XXVI. De Occho. MOnstrosi partus iam non monstrosi habeantur, Omina nil quicquam mominis anticipent. Describit portenta, etiam feliciter, occhus, Eunuchus, natus de genere Aethiopum. XXVII. In Vibennum. QUi pictis salibus, iocisque comtis, Et prurigine notus Hispalensi est: Arrosos modo, vellicator, ungues Lenta sub scabie terit Vibennus. Quam factus cito Gallus ex Ibero est! XXVIII. Ad lectorem. UNius non sunt, variis Epigrammata formis, Instabili ludunt, scilicet, ingenio. Quot facies nugis, Lector, vis scire canoris? Tolle unum, tot sunt, quot tibi sunt capita. XXIX. In Marculum. UNa Marculus in toga superbit, Atque haec lacte novo et nive est recenti Longe candidior que, puriorque, Cum nil nigrius uspiam sit ipso. Omen terribile et nimis timendum! Nil est scaevius albicante corvo. XXX Ad Apertam. AD rombos modo putidosque fungos, Te fecisse putato contionem. Pars sannis laceravit impudicis, Pars te excepit inanit ate plausus. XXXI. In Sauffeium. SAuffeium quoties vides tumere, Et dextram quatere, et femur ferire, Et frontem tremere, horridaque malas Spuma tingere ad aurium recessus, Et sudore rigente sublavari, Crines erigere, orbibus timendis Ingentis faculas vibr are flam mae. Censes bile hominem mala moveri? Bucca dicturit ille utr aque, Sexti. XXXII. De Aegle. IUrabit quoties crucem per, AEgle, Non fallet, temereve peier abit, Nil est sanctius huic suo sepulcro. XXXIII. De Pravolo. QUem quanti aestimet omnium, rogatus, Omnes unius aestimare dixit Assis pondere, Pravolus, Poetas. Quas censes hominem hunc habere libras? XXXIV. In Orbilium. ORbilius facit hoc naso, Ibis quod mala rostro, Et queritur prorsus nil lepidum olfacere. XXXV. In eundem. NIl est Orbilio mage invenustum, Cui nasus sine fine, nulla frons est. XXXVI. Ad Lectorem. HAEc lex sit tibi mecum, amice lector, Vates, quod lubet, illinam papyro, Tu, quod non lubet, haud leges coactus. Sic nobis puto convenire posse. XXXVII. De Rosillo. NEmo est Rhetoricoteros Rosillo, Ambages tenet ille tot Troporum Quot non secta capit, tenetque tota. XXXVIII. De Procina. MAtrem filiolam vocat Procina, Ipsa est filia filiae tenellae; Nolunt ordine fati obire verso. XXXIX. Ad Lectorem. CEntum posse Epigr ammatis perire Lectorem puto, quamlibet iocosum, Verum istuc mihi lectione vectus Quot mortes numer abis interisse? XL. In Catonem. QUi quartus modo dicitur Catonum De caelo cecidisse, creditur mi, Non perfectus enim est, habetque prorsus Caelum plurima digna dedolatu. XLI. In Bassam. PEdere Bassa solet quoties iuvenile iocatur, Et putat in tota suavius urbe nihil. Odi hominem ignarum crepitus quid ture Sabaeo Distet, ubi obscena totus in aure cubat. XLII. De Vibisco. NEcrudum in fora filium tenellum Exstrusisse feratur; in popinis Exercet prius et coquit Vibiscus. XLIII. De eodem Poetante. QUi per balnea cuncta, per tabernas, Insano modo concitatus oestro, Sursum saepe volabat et deorsum, Nunc nusquam pote conspici Vibiscus: Levi contigerit quid huic, requiris? Quos hausit modo anilium susurros Pleno deditus ore, fabularum, Nunc secum excoquit, et diariorum Vegrandeis vomit ebrius cloacas. XLIV. In Ollam. OLla est tam vetula, atque delicata, Nec Lectorem ad olus tamen requirit. XLV. De Lucia. BLaesa est Lucia, pessum ubi ire iurat Iurat pessulum inire mentientem. XLVI. Ad Lectorem. NOlo praemia Lector; invidendum Gratis posse tibi placere, votum est. XLVII. In Olorum. NOn sentit lepidos vateis sine Apolline Olorus, Hic ambit vestrum, conite Hiacynthe, locum. XLVIII. In Cosmographos. COsmographi antipodas cum procudere supinos, Saucia turba tui sloris, Iacche, fuit. XLIX. De Erasmo Roter. QUid mirum, Invidia si nunc tentatur Erasmus? Maior erat saeclo, qua minor, ille suo. L. In Capitonem. CUr tu nunc Capito, Cephalus nunc diceris? illa est Causa, cui linguae sunt, duo erunt capita. LI. In Bonnam. ES Fabae quae latio, Germanis Bonna, puella, Quam malim solo sis Bona pro Latio! LII. De Corn. Gallo. QUaeris Amoripotens Veneri Cornelius unde Occiderit? res est lucida: Gallus erat. LIII. In Ovvenum. GErmanis lacrimas, risum vis ferre Britannis, Grande quidem o patriae: non mihi U U enus eris. LIV. In Sophistas. QUis sunt omnia vanitas Sophistis, Quid sunt omnibus inditi Sophistae? LV. Ad I. Ovvenum. VErum adeo Teuto nunc repperit, optime U ates; Pocula dum ex imo siccat opaca cavo. Scire cupis quod sit? cupidum posare Britannum Plura: sed a vomitu destitui: hinc lacrimas. LVI. In Oppilianum. CUr habet in scriptis nisi, Ave, nihil Oppilianus: Omnia dictando perdidit ante Vale. LVII. Amans. DUm pereo nova mi lux nascitur, altera sordet, Plus meus interitus quippe salute potest. LVIII. In Assilientem. TEr pater est, numquam genitor gravis Assiliens: sic Est idem, fratres tres cui, Maunogenes. LIX. Absens homicida. QUi digitum insurcat, vel sannis quem petit absens, Quique necar praesens, ambo homicidae abeunt. LX. OMnia nosse vagum est, rude nil scire; utraque peridie Qui nihil ut didicit cuncta tenere putat. LXI. De Ibello. CAussidicus duplex, triplex est Rhetor Ibellus, Fur quadruplex: ipsum praestat Atlantiadem. LXII. In Raderum. QUae non percipit, abicit Raderus, Et non expositor sit Eruditus? LXIII. Ad Lectorem. QUis non vult bene convenire nobis? In prim a mihi pagina Poeta, Tae, Lector, tibi plaudis in suprema. LXIV. In Opuntium. QUando est uxor Opuntio maritus Est uxoris Opuntius marita: Nec verso tamen ordine his cadendum est. LXV. De Aeolo. NOn umquam sedet Aeolus, necesse Ne sit surgere: maximo labore Quam parvo cavet Aeolus labore! LXVI. De Pilpio. QUei se Pilpius exserat popello, Defunctus quoque uti cluere possit, Invenit vafer, extulitque sese, Pendens posteritatis in favorem. LXVII. Nicoleos sanctus Pater. SCribere cum nomen, Pater o patrate, rogaris, Dic mihi cur solum NI facis, absque aliis? Nimirum nuptas dum consectaris adulter, Conscius amissi nominis es reliqui. LXVIII. Ad Germanos de I. Ovveno. GErmana plama Veritatis, audisti Britanna quid Lepore dixerit duro In te, tuosque, Musa, pro Pholo, potus? Prius monentis erubesce contemptum, Dein caveto. Veritas tibi sancta est Etiam bibenti: Serios cavillanteis Vocata saepe spernit, atque deridet. LXIX. De Macro. OBsonat quoties Macer, tuetur Ut cui porticus ipsa sit cinaeda. Nil lascivius est vorante eodem, Extra Stoicus, in domo Cyniscus, Convivas cavet hanc Macer per artem. LXX. In Catratorem Criticastrum. TOto nihil in vate nisi verba Latina Martiale, quae tollere satagit omnia iste Interpres, inepte stolideque tam pudicus, Sic perdidit unico labore Roma vatem Famam illepidus, nomine raso, Criticaster. LXXI. Amatorium. LOnge Augusta magis lucent tua lumina, quam qua Delia tota sua desidet in specula. Illius arbitrio nox, et non tota, tenetur: In medio lucent fulgura Sole tua. LXXII. De Orbilio. INserias sectae faciens regique patrique Prisciano, princeps discipulum, Orbilius. Grande supercilio pondus sacr are reciso, Ter tantum nasi de gravitate, cupit. At nusquam tonsor, nusquam Laniusque, Cocusque, Subsidio, cultris grandibus, esse volunt. Hinc statuit dubios, saeva Pietate, triumsos, Ora ferens toti dilaceranda Scholae. Hinc modo, larvali specie, lacer undique, prodit, Ipsum illum inferias ut sibi obire putes. LXXIII. De Aufido. MUlta cupit quoniam qui pauca habet ants; videri Ne possit, mkavult Aufidus esse rudis. LXXIV. In Sophistas. TUrpis peditum habet suis Sophistas Germana rata lingua de loquela: Quantum est haec Sapientior Pelasga! LXXV. Ad Ios. Scaligerum. ARma Iovis, quondam bellax tentare Typhaeus Ausus, habet quae non, fulmina, sic cupiit. Attamen incauto fur atus ea ante Tonanti est, Bacchicus ut Nonni detonat ore furor. Non aliter vestris armati proelia tentant Indocti scurrae, Scaliger, a iaculis. At manet hos eadem diro vindicta Gigante, Quorum est cum fratre hoc terrea. Nobilitas. LXXII. De Aufido. CUr dicam studio Aufidum vacivo Semper litterulas putare nauci? Per somnum velut advolare possit Quae, doctrina, laboribus paranda est? Ne se scilicet arbitrentur omneis Pauca scire, nihil tenere mavult. Nam qui multa cupit, tenere pauca Abscondens reserat, tegendo monstrat. LXXVII. De Bavilio. NUgas Bavilius bene eruditas Se proferre Epigram matum in cloacis Vulgo iactitat, illae quas Camenas Qui nugas sibi habet bene eruditas? Verum is furcifer in suo se oleto Cum porois simul, et canum cohorte, Quantum collubitum, licet, volutet. Nileio suavius est sua Minerva. Cui sunt omnia susque deque vota, Saltim ut rancida, iure de suillo, Hesternus popa quam reliquit, offa, Solari queat ebrium, suopte De se scilicet aestim atione. Et quid pensi erit arido Sophistae Cui cum ventre suo horridum duellune Absque omni fremit aere missionis? Placando cui tot cacat supinos, Et tot versiculos vomit famenteis, Ut nullo numero tenere possit Foedarum mala concacationum. Quae postquam miser oppido Poetae Deglutire iterum videt necesse Doctos convomere occipit Poetas. LXXVIII. Parodia Catulli. LUsi nescio quem modo in taberna Qui, cum mirisice librariorum Foetor carmina BavilI extulisset, Admir ans velut haec, manuque tollens Dii, dixit, Sonivisium supinum! LXXIX. In Orbilium. EXtispicum exspectant collegia te, Orbiliane, Doctum cum paucis ante natispicia. LXXX. In eundem Parodia. RIsi nescio quem modo in cloaca Qui cum perlepide Patrocliani OrbillI scelera omnia explicassent, Appludens velut his, favensque clare, Dii, dixit, Natibaubitum disertum! LXXXI. In Stoicum. INfelix, excors, exsul lare, falsus amicus, Stoicus es, si sunt, Scorpio, tanta tibi. Nil opus in miseris elementis perdere vitam: Tota tibi est olid porticus apta senis. LXXXII. In Nartium. NArtius, insessor qui gloriolae est alienae, Cognatasque suo nomine vendit opes. Infelix nimis est, qui cum sit turipis adulter, Nil potis insesso est efficere in thalamo. Poena gravis facti est, ubi non est una voluptas, Heic constat duplo crimen adulterii. LXXXIII. In Aullum. NUmquam paret ubi esse nescit Aullus Convivis super omnibus vocatis Quot possit quoque crastino sat esse. Sic qui vix semel, Aule, te vocavit Bis pascit, gula primitus; deinde Corrasor satiatur, atque avarus. LXXXIV. De Lipsii tumulo. CUr LipsI ad tumulum sint cuncta recentia quaeris? Abi, Vetustas hocce tota deiecta est. LXXXV. In Sausidium. SUspicio est nequam, ne nil fecisse videri Possit, nil quicquam, Saufidianus, agit. LXXXVI. Griphus. GAllica quo scabies linitur curanda; Poetas Vindicat a rapidi temporis interitu. LXXXVII. In Hillonem. APpius hactenus est, factus nunc Arrius Hillo est, Ante babo, nunc est Baro, Fabullae, mihi. LXXXVIII. In Barinum. IN somnis usstuit Medicus potare Barinum, Hinc bibit is totos, Pontiliane, dies. LXXXIX. In Orbilium. NOn vult Orbilius Iuvenes nutrire capillum, Ipse sui quota pars, Crispe, supercilii? XC. In Bavum. AEQua Bavus melli dulcedine carmina condit, Credo, Sardous si patria abque domo est. XCI. In eundem. TE litter arum ineptus esse nullarum Bauville, dixi: ingentium trium qui sis. XCII. In Briaxin. QUis vatem esse gravem neget, o Taubmane, Qui rumpit cunctos vix recitans, pluteos? XCIII. In Eunum Satiricum. IN Saturos Satiris nemo prior invehat Euno, Visus is hoc anno est sobrius esse semel. XCIV. In Catonem. OMnia si prisci Cato non habet iste novellus, Porcius est gente et mente tamen geminus. XCV. Orbilii Schola. ORbilii non est Schola pulveris illa cloaca, Pus scabiesque urbis cruda: quid ergo? Chole. XCVI. In Leum. QUid non patrat Amor? fecit moechumque virumque Foemellae unius, Sosibiane, Leum! XCVII. In Logicum. DIsserere est Logicum cui, Quintiliane, Sophistae, Quid restat nesit Rhetoricum metere? XCVIII. Ad Lectorem. INiecisse manum Colofoni te puto, Lector, Nugonum ignosces ultimus huncce iocum! TARRAEI HEBI EPIGRAMMATUM LIBER V. Epigr. I. Ad Lectoem. LONGIS carminibus reus libellus Ter denae, bone amice, lectionis. Te pro limine tetricum salutat. Heroas mediteris arroganteis. Heic sunt plurima, sed legenda saepe, Quae non carmine prdidit petulco, Inter Bilbilicos levis susurros, Sed magna gravitatis obsequela, Diis magnatibus additus Poeta. II. Anagrammatista. LIttera vertibili dum quaelibet apta patrono est, Est Anagrammaticus nil nisi Grammaticus. III. In Criticos. OMnia qui scribit, nil discit, discere eorum est Scribere qui nequeunt, est hodie Criticus. IV. Poeta. INgenium pretio venale habet: Impium adulat, Caudam habet in lingua, vulpem habet in cerebro. V. Doctrina. DIs mihi tu esse senex sine prole videris: abunde Captantum est, nemo sic amat ut loquitur. VI. Puella docta. DOcta puella chalybs candens: doctissima dictu est Quam nemo instruxit ni sua Simplicitas. VII. De Epigrammatis. NAsus in his nullus, non est bilisve, Leporve, Et tamen in vulgus didere dicta placet. Talia sunt hominum referentia carmina vultus, Quorum aliquos naso Fama carere canit. Bilis in Italia non est rubicunda columba, Illa tamen currum Cypridos alba trabit. Gratia ab Aetnea nigr antem incude maritum Terna, licet nullus sit Lepor huic, sequitur. VIII. De versibus Hillonis. HIllonis dare turis involucra Indignum, aedepol, est cacationes. Sed turis vice, non mali Poetae. IX. In adulteri tumulum occisi. MEntis ut obstructae sibi redderet, Eudopelita, Corporis exstinxit lumina Democritus. Ne qua incesta rapi pateretur viscera flammis, Naturam ferro messuit Origenes. Quantum actum utrique est, unus complevit adulter, Qui cauda arque oculis plexus, in hoc tumulo est. X. In Polygitona. VIcinos quondam vexavit, nunc, Polygiton, Vicinis ipsus ludibrium, at quibus est? Inter haras medius quadrupes, grunnire labora: Doctius; haec non est poena Neoptolemi? XI. Invidia. OMne animi vitium mutato illo cui adhaeret, Mutat, et adfectuis commoritur proprio. Sola una Invidia ex alieno pendet honore, Nec proprium qua vult, Imperium sequitur. XII. Ad Iarbum. IArbe senex viridis, cessisti quod tua nato, Heredem sequeris, vive vidensque, tuum. XIII. In Mathonem. CRassum divitiis modo atque Croesum Qui pro ridiculis, Matho, putabat, Prodit desubito macer tremensque Et se vivere nolle consitetur, Qui sit iam umbra Mathonis et sepulcrum, Causam quaeritis impotentiae huius? Insomnis socium videt Scieppum. XIV. In Stoicum. Qui per Stoica nunc olenticeta, Sangaepeniculum, Sabine, quaris Istic invenies mala ad sinistram Portenta, Oceano integro eluenda, BonarscI caput et caput ScioppI. XV. In Sangam. Plautipeniculus, ioco Poetae, Tergendis quasi baxeis relictus, Verum peniculum, Ferinae, vostrum Istum terribilem extudit libellum Terguntur foriae cui Batavae. Nam te Carbatinas tuo Bonarsco Concessisse canit secunda Eama Lingendas bene: cum sient Scioppo Clunes Cercopithecii relicti. Namque istac ratione vos paterna Crevistis bona, cum deinde fratres In Scalae voluistis esse mortem. XVI. De Aenea. CUm patrem et patrios ferret cervice penateis Atque adeo ingentis faia noverca Asia. Romanosque Deos, Europaeosque triumfos Totius et mundi cum exsuviis spolia, Tros Anchisiades: poterat periisse per ignes, AEmoniaut, Virtus, tracta erat ante rota. At cum flamma furens tetigit senis ora Parentir Dissiliit nullis noxia turbinibus. Fata operi restent pietas si sola favebit, Invictum in mediis ignibus obsequium est. XVII. De Poetis. QUalis ab ore hominum rapiens, Gangeticus ales, Reddit honoratis consona dicta viris. Illa sed, a sonitu voces mercata supine, Non habet in sensus, amula lingua, viaem. Sic miseri pates, pullae decermina sortis, Magnatum in caveis, stridula turba, iacent. Et iacuere olim, vetus est ea cautio, quam iam Maeonidae e Megaris succinit ortus olor. Quique Syracosia celebrat Ptolemaeon avena, Non potuit molli sorte, Poeta, frui. Verum olim extremis saltim datus ales ab Indis Mira, peregrino carmine, dicta dedit. Indigenae volucres, corvorum exercitus omnis, Picaque nunc toto gutture cantat Epos. Cumque animum soleant divinipascere vateis, Auribus incumbit versificina virum. Quod superest, caveam suspendat ab aedibus altis Qui potis baeredi linquere mille suo. Includatque suum, non abneget ille, Poetam, Cetera surrectis totus in auriculis. XVIII. In Opuntium. DElicias nuper facturus Opuntius; illam, Illam animae plus quam dimidium, Glyceren Amplexus: veteris memor, inter busta, furoris, Et sancto extremum spiritum Amoriadolens. Suave meis, dixit, nomen, mea vita, medullis, O ego nunc tecum si puer esse queam. Et veterem in cariem, semesaque viscera blattis, Illa, serox olim, vita redire queat! At, quoniam hocfati negat immutabilis orde, Parcaque crudelis trina coli domina. Saltim isthuc, divi, votum mihi, rite precato, Efficiant, tecum posse moripariter. Arboris aut gemina carum par stare figura, Bancide cum cara, ceu stetit antesenex. Audierunt superi; atque aliquis clementior borum Vota senis, dixit, sint tibi, sint Glycerae. Hinc modo corticea vinctus cute Opuntius horret, Horret et, in libro vincta pari, Glyzera. XIX. In Orbilium. ORbilio prius ac me dem doctore docendum, Fulmine me a superis exigat ira Iovis. Neptunus glauca nantem obruat Amphitrite, Sissphio nectat pondere Tisiphona. Obscenas volucreis, inhumato corpore, pascam, Et videam matris funerafacta, puer. Ante Libis sola Leo me deprendat arena, Aut Labyrinthaeo Taurivir in thalamo. Ante Sinis medium flexa super arbore rumpat, Et Sciron gemeinaper freta mole trahat. Ante Cyrenaei geminem maledicta Poetae, Peligni peream ad carmina Callimachi. Utrota suspensos per flumen agens Parasitos, Principe sub Syrio, me quoqueturborotes. Nec levius peream; quam si Pompeia iuberes Insutum lenta Lex periisse nece. Ante hoc quam faciam, muter vulpique lupoque, Et Pana in facie sibilem arundinea. Imo, Pithagorae verum si dogmata narrent, Post obitum vivam in corpore Grammatici. XX. In Glyceram. IN tabulis Glycere dotalibus ista, Charontis In thalamum veniens, scripta notavit anus. Treis denteis, unumque oculum, linguam unicam; at illam Praetribus, insana garrulitate, bonam. Treis curvos digitos, qualeis Aquilisque, Lupisque, Qualibus in tumulos nidificatur avis. Dum sanefateantur, ii minus esse rapaces, Haec autem infami scaevior ore minus. Praeterea ventrem, propendenteisque mamillas, Arboris ut, rugis obsita mille, cutis. Brachia cum pedibus scabie atque teredine adesa, Qualia habent veteres ossa relicta cruces. Hinc baculus, scissa dein calceus unus aluta, Quaeparaphernalinomine iura notant. Adde decus capitis treis, ingeniique, capillos, Quos totidem Empusis ebria pollicitaa est. Cui spes illa suas, cui vitam credidit omnem, Fornacinuptum doliolum indigeti. Dein mitra biulca, pedum tunica grege consita dense, Rufa, nec exstanteis protegere apta nateis. Furca dein triplex, hir cusque ad mulctra paratus, Destillansque alio nectare, nasum opicum. Ceter a quid memorem? Si illi altera tanta Charon dat, Lex uti Saxo iubet, Craesa erit e Glyzere. XXI. ad Fabullum. PLacere glorier bonis quod omnibus Fabulle, notus esse qui paucis volo, Noli esse mirum disputare: enim niscis An displicere pessimis queam cunctis. XXII. AD Papianum Sponsum. URitur in rosearoseus Papianus Hyella, Hyella Papiana in iuvene iuvencula. Alma Venus iuvenem et roseam iunxisse puellam Numquid vides tui venire muneris? Stella tibiest alter Papius, Violantia Hyella, Cantabit alter nuptias Papinius. XXIII. In Iberum. HOra milia versuum quod una Possit plurima, Iberus, excacare, Se primoribus inserit Poetis. Torrentum quadrupes bibat ruinas, Nos fonteis capiunt, brevesquerivi. XXIV. In Orbilium. ONasum horribilem, et nimis profundum! Appendix cui eum siti magister Tota est Orbilius, Modimperator Pergraeconum avidum, Alpha combibonum! XXV. In $$$ eundem. POst obitum Orbilius nasotumulabitur unco, Hic capit ipsum, ipso cum genitore, atavum. XXVI. Euryali tumulus. TErcentum scutatiequites sine nomine putrent, Euryalum Nisirestituit Pietas. XXVII. Agricola et Astrologus. VEnatum exibat princeps, caelum ecqua minetur Nubila, consultus reddidit Astrologus Nulla: Comes toto ruitur am vim aethere dixit Quantumvis sudi iam Iovis, Agricola. Cura Ducispacta est, eventu iudice niti Et mutatum ex hoc ire virum studia. Exitus Agricolaepro rastris astra dedisse Rastra, vice astrorum, dicitur Astrologo. XXVIII. De Porphyrio: eius tumulus. POrphyrius moriens annorum quinque novemque Nato expatrato, statuit hoc marmor sibi: Si nilante diem puer bic patrasse putatur, Testatum obire se tamen scivit puer. XXIV. Denaso Orbilii. ORbiliinasus specula est: hinc cernere possis Usque in Hyperboreas, Antipodumque nateis. XXX. De eodem. CUm Canis Erigonae coquit arva, in fornice nasi Frigidus Orbilius rite sedere potest. XXXI. De Sophistis. CUm se scaligeris Deis Sophiste Opponunt asini; invident asello Quem Bacchus dedit astricaechoreae. XXXII. In Antiochum. QUali temporaveste conspicatur Tali se antiochus facit nitere; Hinc totum Antiochus furit per annum. XXXIII. De Orbilio. UXorem Orbilius duxit, cui flamea privo Dat natura croco consita; Nasus ea est. XXXIV. De eodem. ORbilius proprio quod nupsit, Pontice, naso Dic mihi, coniugium salsius esse potest? XXXV. De eodem. HEredem excludit, capturum cetera, naso; Marmore pro rufo hoc conditur Orbilius. XXXVI. Ad Beronillum. PLacere cunctis qui cupis, Beronille, Nulliplacebis; comparatum id hocpacto est: Placeto paucis neminive: nilultra est. XXXVII. In Hillonem. LAudandos onerat maledictis, Hillo, Poetas, Pronus at in simileis laudibus ille sibi est. Quid censes? iusca est Hilloni lingua Poetae, Blaesi oculi, his laudes, illa oriundum odium est. XXXVIII. De Zoilo. ZOilus ut solio parcat lavat inguina in illo, Spurcius ut fiat, Zoile, merge caput. XXXIX. In Magonem. IN nonum premere audiit Poetas Annum Carmina, non nimis procaces: Ergo ipsus totidem, Mago, per annos Carmen conficit unicum atque curtum. Plus hic, aedepol, est gravi Poeta. XL. In Prodigum. NUnc, male cum vivis, bene vivere quid sit habenduae, Discis, habet pretium forsrevoluta sui. At bene dum vixti, male vivere non didicisti, Ergo nec bene nunc vivere, nec male quis. XLI. De Mario. AD Marii nomen Cimbri terroreresultant, Et qui Patricio pro grogrege, Sulla, furit. Verum isti poerant ambo bene parcerefacto, Pro mulis Marius mulus hic est mariis. XLII. De Nigro. SEmper risibus ambulat labellae Diductus super aurium recessus. Tamquam credere nil macella possint, Tonstrinaeque Nigro et Patrocliani, Ni toto simul ore concachinnet. Hoc nescire Niger fatetur exre, Morbum esse illepidum; placiturire. XLIII. Ad Lectorem. BArbara tanta aliqua divendere carmina pompa Si cupiam, numquid, barbara, Lector, emes? Verum ego candidulo Lectori imponere nolim, Non operaepretium est comere barbariem. Est aliquid de quo deceat secordia vateis, Somnia qui nescit, nec vigilare potest. Ceterasi, nobis cantata, iniuria lectu, Censebis, poteris stertere in hoc Opere. XLIV. De Lalage. QUi Lalagen frustra garrireputatis, abite Non frustra haec garrit: quei? capit ut tacet. Sed tamen hoc frustra captum quia perdere tendit Dum loquitur, frustra est frustra adeo Lalage. XLV. De Mathone. NIpraesents oleo et gravi Lucerna Non quit quid Matho versuum edolare. Sed praesentibus his ducenta saepe Scribit carmina in unico triente Vates pinguior est Mathone nemo. XLVI. In Arinum. QUam leve Visiolum credit mendacium Arinus Vilius; hoc numquam, semper eo erubuit. XLVII. De Opico. LAudaturum Opicus subinde dic., Versu nescio iugerum quot: ipsi Si quis quid dederit: satis iocosum est. Verum nos Opico sumus daturi Semper, quid lepidum, nimisque gratum, Laudaturus utim anere malit Quam laudare semel, per omne tempus. XLVIII. De Ollo. SCribere me non vult, ne sint sibi, multa, legenda, Scoppus: ego hac multum scribere lege volo. XLIX. De Olla. OMnia per barathrum infundat licet, Olla, cloacae Nil perdit; nasi reddit ea eluvies. L. De Orbilio. ORbiliuspluteos cathedrasque Cici aestimatomneis, Hoc nisi quod cathedra est nasus ei et pluteus. LI. Ad Lectorem. LEctoris fraus est non nostra, Epigramma supinum, Ut conditurae fraus Coci ab ingenio est. Quod natura negat vati, dabis ipse legendo, Feluti sir mellis saepe placenta Coco. LII. In Rasorem. OBsceniora Martialis omenta Manu tagace tangere haud potest Seiren Theologa: Castus iste Rasor impure est. Petronianasaepe sed citat scripta, Eoque mittit arroganter auditum: Prostituit ille conscientiam infamem Qui scire dicit esse quodfacit, crimen. LIII. In eundem. LUdentis ioca salsa Martialis Tollit Rabula, perperam pudicus. Idem e carmine perperam pudico Non tollit Dominos Deosque Romae. Nempe hos quod colat atque aperte adoret, Illos non nisi clanculum cinoedos. LIV. De Posca. SUmmoenianis Posca farcta boletis, Nihil videre nocte ni meras larvas Queritur medenti: mollis Eunomus ridet: Urbana cenet imperat, facetarum Sisomniare more mulierum poscat. LV. De Germanis. INnocuo in vino patrat Germania, gentes Sanguinis Hesperias quod iubet ingluvies. LVI. In Stoicos. PErfacile in lapidem est ossum durescerepurum; Hic sapit in media cui rosa nata hieme est. Ite parentatum vostris, gens Stoica, bustis; Vivere nos vesirum Mors iubet ante rogum. LVII. De Orgya. REapse, quo superbit, est minorennis, Si Pyrrha nempe comparetur, Orgya. LVIII. Orbilii Epitaphium. HOc de discipulis tuis minutus Quidam pusio condidit sepulcrum, Orbilli, tibi: mox fruaris, optat. Marcent nunc ferulae, flagella torpent, Hoc saxum Orbilii tegit cadaver: Qui flagris scuticisque in universum, Dignus prostitit omnibus Magister. LIX. In Platonicum. NIl quit Simia maximi Platonis Extra umbram, putat omnia hac agenda: Sic qui se esse Platonicum laborat Re vera Platonicus Sophista est. LX. De Sollo, in Orbilium. Non tanti esse putat Sollus mea carmina, eorum Nomine pro functo ut lugeat Orbilium. Solle sapis; nam quei septem mihi carmina praestent Quod sua clava neget monstridomo Herculeo? LXI. In Mathonem Stoicum, LUrcatus Matho quindecim relicta Lurconum patrimonia inclutorum, Effudit nihil, est lucreatus isthinc. Postquam nil habet, omnia obtinere Persuasit sibi, porticum terendo; Macte Stoice, perticam tenebis. LXII. In Poetam. TAm belle scribis; quid sirecitare luberet? Quae nunc est simplex bellua dupla fores. LXIII. In Paullam. ORnaris quoties squalenti, Paulla, metallo, Sceptrum esse mortis te putamus auratum. LXIV. In Poetam Grammaticum. NIl nisi Grammaticus, cur non est doctior illo Brito? bonae fidei laudo ego Grammaticum. LXV. De Oloro. MUlta dat ut capiat quamplurima; foenus Oloro est Perdere divitias hac ratione suas. LXVI. Ad Rasorem. SToica si taxus vestro sedet optima crine Quid cum Biblbilico frons tibi maesta ioce est? Exige per cultros, Phrygia Musam exige testa, Illa nocens minus est, sed mage facta alax. LXVII. De Criticis. CUm dura vafer orbita Poeta Haeret, digna sacro furore, Lactor, Tu persona venis. Cui imputabis Ni vestro omnia proprio furori? Turecta indole deicis Poetam, Cumi quivis Criticus cupis videri Conturbator Aper boni legentis. LXVIII. In Caecilianum. OMnia promittis, nil donas, Caeciliane, Credere mi non vis, sed neque verbadare. Falle aliquando virum; nam cum te multa rogamus Semper speramus, quodnimis horribile est. LXIX. De Scorpisco. NIl praestat nisi se solum Scorpiscus amicis, Hic scit cum paucis quare homines iam adament. LXX. De Corinno, ad Marcum. OMnia pulchra putat, nil turpe, Corinnus, amanti, Secum habet hic semper, Marce, sui speculum. LXXI. Ad Arithmeticum. PAr pare si comples, non mirum moeche quod uxor, Rectum da varo, mollis Arithmetice. LXXII. In Scioppum. NIl mediocre, Scioppe, aiunt, audire lubenter, Esse ego te, Scoppi, dico trabalem hominem. LXXIII. De Scioppo. ALea damnosae non iam convitia servet, Tessera nec scelerum mobile ducat opus, Fecit uti noster, sit Gymnosophista, Scioppus Stoicidum columen qui fuit ante, Cato. LXXIV. De Corano. MUltas Coranus amphoras merae fecit, Aquarie dominante condidit mustum. LXXV. De Pompo Medico. DOctius in vita nil fecit Pompus: obire Iussus, Pergameos constitit ante libros. Consciaque evolvens capitalis scrinia morbi, Tu mihi tu mortis causa, liber, fueris: Dixit, et insanos sine sano interprete versus Libamenta suum detulit ante rogum. Mira fides facti, libros comburere nisus Parcarum invito stamine convaluit. LXXVI. De Orbilio. QUod tribus haud quicquam nasis sapere impetret ase Non est res nimium ridicula, Orbilius. Quis binis umquam parmam tetigisse sagittis Auditus? damniest copia saepeparens. LXXVII. De Versibus. MUlta dare in vulgus damnum, at reparabile, vati est, Nempe satisfaciunt quod sibi Grammatici. LXXVIII. In Stoicos. STare dies totos mala porticus imperat: hui quam Sit bellum penis quod pedis officium est! LXXIX. De vino ad Lupum. PRopina luscis luscum, Lupe lusce, falernum. Nam caeco aut nullis illi opus est oculis. LXXX. In Oranum. COnviva quisquis es vocatus Orano Opus est, petitis mutuo, auribus centum, Uti toediorum totiugem evores messem. Non ille prisca Zoili struit serca, Summoenianas lautus inter uxores, Sed tusse, bile, stribbiligine, psora, Nitidos paratus, helluo ater, incestat. Quidenovata Phasidos potest ales? Aperque victus impotente Lucano? Concbylii quid copia alta Lucrini? Picensque, olivafarctus aurea, Turtur? Quid Scarus Eoolittus Italum mutans? Suis venire si auribus potest nemo? LXXXII. Ad Lectorem. NIl heic iocosum est, attamen placent versus: Nisi enim placerent quis legendo damnaret? Legi enim iocorum summa vota concinnat, Sanctisque risum commovere, divinum est. Proinde, Lector, quid sequare, concludas. LXXXIII. De Ovveno. FAfricies mira est Ovveni, quis credere nolit? Lectori libros dedicat, Ollae olera. LXXXIV. De Scioppo. DOmini, Deique, mentulaeque, moechique, Furesque, Lusci, Zoilique pendentes, Domicoeniique triste nomen horrendi, Et monstra reliqua Bilbilis mala, heic non sunt, Quibus esse nil mage aestimatur argutum, Inter Poetas invicem popinanteis. Quid mirum habere si iocosius quicquam Malunt Scioppus Sangulusque, Lurcones? Dignum patella operculum sua non est. LXXXV. Eloquentia. PAcificas TullI tremuit Catilina secureis: Eloquii ferro fortior est acies. LXXXVI. De Se. NIl me inconstantis terrent ingloria vulgi Proelia, caprino scilicet orta pilo. Pluria quo voluit vitiis fortuna licere, Hoc mage nunc recte vivere magnanimum est. LXXXVII. Ad Tongillum. SIquid molliculum, satisque comtum est, Damnat Centurio Geta in pruina; Siquid tristificum, satisque durum est Damnat Malchio, mittitur Patroclo. Quod si utrique velis probare carmen, O Tongille, caces necesse purum. LXXXVIII. De Orbilio. ORbilius quod me Foricoenia fingere novit, Horribili tria iam fecit Domicoenia larva. LXXXIX. Ad eundem. QUid faciam me saepe rogas, putidissime pallor? Quid, rogo, tu iam non, quaeris ubi ista, facis? XC. Ad Lectorem. TU centum tibi carminum cohortem Exspectas, scio, Lector: at decem si Istic possidet aridus libellus, Quae possint tibi iudici probari, Dena haec tu lege bis; videbis esse Quot poscis modo. Sed decem si in istis Quod, perpol, timeo, probare nolis. Unum istinc lege centies, habebis: Si vero neque repperis quidem unum Carmen, quod bene centies legatur, Totam Mulcibero struem sacrato. Non possunt sine crimine exstitisse In tanto quibus ordine est nec unum Carmen, quod bene centies legatur. XCI. In Ovinum. INgenuum sese natum quei iurat Ovinus Cui sunt Andrapodes in capite, Aule, pedes? XCII. Ad Pimpum. AD Satiras facient quid molles, Pimpe, lacerti? Barbata nil est virgine putidius. XCIII. In Pulibianum. QUod nitida in tunica cultum me incedere cornit, Nobilibus plenum pectora tota atavis. Rumpitur invidia fetens, Lupe, Pulibianus: Quid faciam nisi ut hoc ille magis faciat? XCIV. Ad Virginem. QUas tibi, Virgo, rosas, lemniscis illigo lentis, Hi sunt pubertas, atque pudicitia. XCV. In Sabelum. DIcis respice finem in omnibus: Te Quando hic respiciet, Sabelle, finis? XCVI. Ad Lectorem. MAgnidicum in titulo praefixi Epigramma supino, Deceptus fini dic; ubi principium est? XCVII. Adeumdem. CLaude librum, Lector: non estres illa Poetae: Si sit, tu fieri saepe Poeta voles. XCVIII. Eidem. LEctor, omisisti, dum cetera pellegis; unum, Ne quaeras quod sit, heic tibi seposui. TARRAEI HEBI EPIGRAMMATUM LIBER VI. I. Ad Lectorem. CLAUDE oculos, Lector, Sextus liber iste iocorum est: Sed tamen attentis auribus ista bibe. Hic quotus est, toties legito: atque hac lege sequenteis, Quam paullum est; unum tu licet inde seces. II. Ad Rosinum. PLexam pollice virginis corollam Quid falsis quatis osculis, Rosine? Haec pro naribus est. Labris amici Sponsam quid dare dignius decebit. Ni tu forte deinde, cum petendum est Quicquam condicione pro labelli, Nosorem gerere impudente tendas. III. Ad Procinum. TUrpe est difficiles habere nugas, Et stultus labor est ineptiarum; Hispanus puto dixer at Poeta. At tu, si saepis, o Procine, dicas: Insulsum est facile screare versus, Nec stultus pudor est facetiarum. IV. In nasum Orbilii. ORbilii in naso fecisse Ciconia nidum Dicta, habitare refert se cacabo in veteri. V. Ad Orbilium. DItem esse pecoris ar bitror penum tuam, Semustulatum fune qui tuens latus, Notas inurere omnibus tuas cupis. VI. In Bavillium. Cui sunt sider a quosprobas, Scioppe. Dicis te omnibus esse sideratum. VII. De Aemiliana. QUaeritis in lecto quam sit brevis AEmiliana? Longa satis sieri res uti nulla queat. VIII. In Sabellum. LUcernariolum voces Sabellum, Si des nomen bonestum et invidendum Soli versifici suae Lucernae. Si des turpius alterum Sabello Sabellariolam voces Lucernam. IX. In Scoppii tumulum. HElluo patricius: populi rex luxuriosi, Pergraecator Eques Scoppius heic recubat. Omnia si potuit quae singula magna putantur, Pro uno tres lapides Scoppus sic meruit. X. In Cyniscum. QUi per compita, cum meridiamur, Succinctus gravida ambulas lucerna, Et te quaerere disputas, Cynisce, Mortaleis Sapientioris Oestri. Quid cum te invenies, inepte, dices? XI. In stoicum. INers sophista, Sanctiverbi mendice, An horum egere non vides tuos fastus Quae verba rebus abstulisse divinum est. Tibi bona esse mente summavoturum est In porticu inter viva saxa combusto. Et hocce secta vix tribus dedit vostra, Sunt umbra reliqui, Sole sed cadens nullo. XII. Ad Pulianum. DOctam litterulas colis puellam: Hanc calcem puto, Publiane, vivam; Si quid fluminis inicis, peristi. XIII. Ad Poetam. Frange, puer, calamos et inaneis abice ceras, Nil dat pastorifistula; Cuncta cani. XIV. In Appianum. APiciana cui culina pro rure est, Ultra venire non potest popinando; Nisi, Appianus, iuxta Apicium pendet. XV. In Scepticum. CUi sordet omne quicquid omnibus lautum est, Secum ille solo pendet, absque rivali. XVI. Landatores. POmpa salutantum, recit atoresque petulci Quod non sunt nostri temporis egregium est. Est maledicentum laudatorum que quodingens Copia nunc, prici temporis invidia est. XVII. Sine Querela. NIl generosius est quam nil temer aire obire, Alterum ab hoc statuas; facio cuncta absque querela. XVIII. Ad Lectorem. SIturpe illepidumque putidum que est, Et convicia quod ferat Sciopp I Laudari immerito: benigne Lector, Culpandos tibi dedico libellos. XIX. In Hircum et Bavum. HIrcus, quaeritis, undesit Poeta? Rosit laureolam Scioppianam. XX. De Poeta. SIs gravis in vita, zonam sed carmine solvas; Si bonus es, vatis nomen habere potens. Perfacilis doctrina hodie est: castum esse catumque Et vita et dictis verum oper aepretium est. XXI. De eodem. POeticam meferre qui iubes sortem, Nilque esse dicis, adfluentibus cunctis, Iocosiorem exire Rustico quovis. Vis vera dicam? Veritate deliras. Faceta dicta, pectore hausta de suavi, Salire lector suevit omnis auctoris Auctoritate: Nobilis potest nemo Ignobiles putare, quosfacit, versus: Plebes tenendo regulam Soloecissat. XXII. In Simulatorem. OMnia qui simulas cur non, Simulator, et isthoc Quivis te vulgi quod simulare videt? XXIII. In Stoicum. INsessor Famae, morum Corruptor, avarus, Crudelis, vecors, mollis, a dulterio. Quid misera in vita vivendi quaerere causas Insistis? magnum est, Stoice, si lapis es. XXIV. Ad Petrum Scriverium. NIl quicquam antidea dixit Sophus usqueadeo aptum, Quod vester nequeat vincere versiculus. Quaeris, Scriveri, quem dicam? quaerere noli: Quam grande est Capital carpere, nec capere! XXV. In Affidium Stoicum. VInum erat in trulla, vinum mutavit aceto, Gustavit postquam Stoicus Affidius. XXVI. Ad Vacerram. RHetor maximus, aureus Poeta, Insignis Dialecticus; Vacerra, Nil dant isti hodie: impudens necesse est Fias Caussidicus. habebis. XXVII. Ad Aemilianum. STillicidI casus lapidem cavat, AEmiliane, Quid facient ducti saepe tibi ciathi? XXVIII. In Eunum. NIl patrat: inceptis stertit super omnibus Eunus; Quid dicam invidiae, Naevole? sic Satus est. XXIX. Ad Posteritatem. QUod nec laureolam Polybianam, Nec grandeis titulos suis togatae, Cum centum gemino colam cliente; Nec turpes Quatidentios adorem; Sed per compita Romula, et theatra Salonis pede obambulem iocoso. Unum est, Posteritas, placere vobis Quo me glorior, erutusque vulgi Hinc at que hinc volitantibus papyri Verno papilione densioreis Asperner nebulas Coci cacantis. Non quod nobilibus iocos Poetis Indignos habeam inseri Senator, Sed quod Clarus, et arrogans Bavillus Et magnus Gnatho, cum minore Sanga Et stirps cetera Perbibesianum. His nostris pereant palam libellis. Quis dudum labor Herculis laborat Post treis undecimusrenata in Hydra. XXX. Ad Poetam. CUm recitantem hodie te audirem, laurea cuifrom Istos adflavit versifices animos: Confiteor, mihi laeureolam quoque, prodigus auris Optavi, atque adeo grandem aliquam et validam. Sed ne decipiam credentem te facile: ut ne Riderem morsa, non ut ea induerer. XXXI. In figuram Ducis Parmensis. TAlis Alexander vultum Parmensis habebat, Fratrem iurares esse tuum, Macedo. XXXII. In Aemilianum. ESse domi nolo quoties venit Aemilianus; Causa; venit quoties me eicit, ut recitet. XXXIII. Ad Paullam. POcula plena bibam cum vestra, Paulla, salute; Paullum est si aegrotas; non tamen et moreris. XXXIV. In Sauffeiam. MOrtem habet in poclo quoties, Sansseia, potat, Et queritur, sensim, dum bibit, hancce sequi. XXXV. Ad Lectorem. LOnga nimis fiunt Epigrammata: non ego, Lector, Haec facio, sed tu; qui nimium properas. XXXVI. Tumulus Ducis Parmae. SIste gradum, virtus te Martia flagitat, illo Condita, quo Parmae Dux iacet, in tumulo. XXXVII. Tumulus Mariae Helenaea Wakenfels. FLos florum heic Helena est! oculi marcescite florum, Sidera se abscondant, conditur heic Maria! XXXVIII. Ad Novinum. TEr bene qui dicit rem te expediisse, Novine Si sapis, aude, inquit, quartum; et eam incipies. XXXIX. In Capitonem. SEctator, Capito, potentiorum, Quid vis tu tibi, de minore natus Casta stirpe tamen, satisque honesta, Quod stipas generosiora, vobis Nullo nomina comparanda pacto? Nimirum, figuli rota politus, Qui quibad Samium cluere poclum, Fis argentea Principum matella! XL. In Delrionem. DElrio delirat, quid mirum? nominae fatis Respondere Mago qui docet ipse libro. XLI. In Sangam. PIstrinum sociam concedit Sanga cohortem, Quid ni? in qua triplex ipse asinus molitur. XLII. In eundem. LIngua tibi casta est, si verum, Sanga, negamus, Verum veraplacent: est tibi cassa fide. XLIII. In Delrium. ESt cui Scaliger ex homuncionum Martinus, grege, Delrio sacerdos: Quam magnus homo, masculum putato! XLIV. In eundem. SIC me Deliciae tuae et Magorum Nolint, Delrio, non tuae Cohortis Emystis aliquem: modo ut Sacerdos Dicebare mihi, libens Sacer bos Scripsisset calamus; nimis supinus. XLV. Nobile factum. QUod grave mi non continuo quoque nobile factu est, Nobile quod factu est hoc grave semper habe. XLVI. Pulchrum. QUod magnum, pulchrum non semper, quod bene pulchrum est Hoc magnum semper, si sapis, esse puta. XLVII. Satira. NIl melior vitio est Satirae loligo protervae, Quod damnat nuda si docet Historia. XLVIII. Otium illiteratum. SIne litteris cumque otio, mori in vita est, Hominisque viva mortui sepultura. XLIX. Invidia. IN cursu comitum fortunatissima longe est, Infelix quamvis absque pari, Invidia. L. In Lugentem. QUid nimio luctu vitai in lumina poscis Numquam defunctos, quod fremis, ante diem? Ut valeas planctus stinctos revocare, quid illis Praestabis, praeter denuo ut intereant? LI. Honeste. DExtra cui illaesa est corpus defendet herile, Sit licet ad cordis, laeva, larem propior. Sic, cum fortun ares utilis omnis adempta est; Et fugiunt lasso commoda cuncta pede; Fac defensoris titulos mereatur Honestas: Vivere si laute non pote; vive bene. LII. In G. Scioppum. MAlum omen Aethiops putatur obvius: Sinistra vota turbat impotens spado. Quid actitare deputabitur, cui Et AEthiops in ore, et impotens spado Inerte corde regnat: o duplex nefas! Furens Scioppe, dum potes, semelperi. LIII. An Albium Tibullum. NEc rosa ita ingenuis recluditur invida nodis, Purpurae nascens Virginis in gremio. Ut nitidi Albiadae tenero recluditur ore, Mille modis sibimet consona Virginitas. LIV. In Plautum. SIc vera in Latio sunt Saturnalia; potam Nil porro Venerem dedecuisse potest. Sic ea cum petulante pede improba se in latus infert, Vernile amota membrum aperit tunica. LV. In Terentium. QUarta Charis, sed quoi gravitas pote sola placere, Aut si inter gravitatem est quid et ingenium. Cetera ne dicas, Pudor omnia praestat amanti, Nil rude, ni purus Virginitatis honos. LVI. Valerius Flaccus. SIc reditu caruit Puppis Pagasaea superbo, Ultim auti, Flacco deficiente, manus. Ne tu iudicio vatem suspende maligno, Vel dic quid gracilem restet ei ad culicem? LVII. Catullus. SIc cantillando quaevincit, Luscinia, omnes, Saepe interruptos frangit in ore sonos. Duplex calliditas est affectata Catullo Simplicitas: Nemo huic se Genio aequiparet. LVIII. In Platonem. PLurima sunt, magnum quae commendare Platonem, Et superis possint ingerere Ordinibus. Ecunctis tamen his considit summa duobus Socratis auditor, Doctor Aristotelis. LIX. Ios. Scaligeri Tumulus. SCaligerum Heroem Belgae Semones in isto, Postquam abiit terris, non posuere rogo. Urite membra ignes, fam am tentate Latrones, Namque hoc quod potuit Scaliger heic posuit: Cetera nec voluit nec quivit, in AEthera nomen AEterna aeternum sistere flamma volat. Uritis exsuvias, Terraegenus, Exsuviarum, Caelum caelesteis asserit indigetes. LX. De eodem. NOvenus ordo si perire caelorum Et alma terra; marmorisque vis glaeuci, Cui hactenus putata: Corrige scitum, Et istam ad orsa subde regulam Euforbi, Ocelli, et omnium Italae virum sectae; Perire Mundus haud potest; Tegit Scalam. LXI. De Caesaribus Caio et Scaligero. NImortem humanam Caesar tuus oppetiisset Roma: foret numeris additus indigetum. At mortem Caesar si Scaliger oppetiisset Non iam esset superis inditus Ordinibus. Iulius hoc distant et Scaliger: ille homo mortem Humanam, divinum oppetit iste aditum. LXII. Loquitur Scaliger. TErra vale, notique poli: sequor intima rerum, Niliam sub Luna est scire quod heic nequeam. Fata modo irrumpo radium, librosque secutus, Ut per mepossint discere sese homines. LXIII. De eodem. UTdudum ingrati pertaesus crimina saecli Omnia doctrina exhausit, et edocuit. Esse ratus tempus discendi dia; abiit: nunc Disciplina Deus Scaligero, astra liber. LXIV. De eodem. NI moriare, quis indigetem neget Enthea cerneus Scripta? maegis hominem haec nobile posse: Obeas. LXV. De libris eiusdem, post mortem venditis. MIlia Scaligeri tria Arabs liber ebibit auri, Numquam aurum posuit vilius Arabia. LXVI. Eiusdem tumulus. QUoia urna haec? Scalae: quis Scala? ascensus Olympi, Heic caelum ulnarum est rite trium in spatio. LXVII. De eodem Scaligero. NIl Venus exsorpsit, nil Bacchicus ardor ab isto, Qualem se accepit restituit superis. Hoc totum in lucro est quod Scaliger omnia nosse Quivit, habet quod sic imputet astricolis. LXVIII. Ad Danielem Heinsium. HErcule vostra fides; inscribis quod Satirae, Heinsi, Qua tria nil gravius saecula protulerunt. Factum, hercle, est belle: sed si responderit isti Bellua, pro Scoppo dic; cave, Varro, canem. LXIX. In Scioppium. OS-cippi, Pater esuritionum, Vidistin' aliquid mage eruditum, Ad summam satiem iocis politum, Quam qua tu Satira perire iussus Factus ludibrium orbi es universo? Oscippi, Pater esuritionum, Quem nunc denuo ad incit as redactum Solatur male sumus e culina, Qua gens Stoica porticum iacentem Erexit, maledictione docta. Si quid vis tibi lautius merenti Extremum facere ante peditum, quo Infelix anima ad Stygem redibit. Hac suspendere reste te memento, Quae prisco nitetundiquaque ab auro Varronis Genio volente facta, Sic multo pretiosiore pompa, Sanga Stoicus efferere porco. Quiputrem, modo decidens, Cloacam, Naso apprendere cum nequiret unco Est qua parte solentior locutus, Ebullire anim am coactus illa est. LXX. De obitu Scaligeri. SCaliger oppetiit quo tempore, lumina clausit Doctrina; erexit luscum oculum Invidia. LXXI. Anaxandridae versus apud Stob. Ser. 66. UXorem habere qui domi deliberat, Deliber are neputet, fecit male. Ubi consulendi, quippe, pausa ponitur Duxisse credat, quod malorum est maximum. Pecuniosam, pauper ipse, si eligis, Uxorem habere dum putas, domina est tibi, Servoque colla famula submittis iugo. Quod, dives ipse, pauperem si duxeris Iterum necesse servus audias, duos Cui necesse est alere in unius vicem. Deformis uxor propriae domus fuga est, Nec introire, quamlibet potens, velis. Formosa ducta est? non tua illa erit magis Quam civitatis, atque vicini mali. Malum proinde tale necquicquam aves. LXXII. Hipponactis. Ibidem. UXore ducta laudo ego duos; quibus Devirginatur atque sepelitur, dies. LXXIII. Dedicatio iocorum suorum in Bavilium, ad Scioppum. CUi dono facilem novum Cachinnum Festivo modo carmine explicatum? Oscippi tibi; namque tu solebas Bavilli, Bavus aestimare burras. Iam tum cum ausus es, une transfugarum, Omne aevum horribili inquinare libro. Pleno, Iuppiter, esuritionum. Ergo istud cape, quicquid est cachinni, Quale est cumque; quod, o Comes Scioppi, Plus una sine laurea mereri. LXXIV. Ad Bavum Parodia. HEsterna, Bave, de die cacanteis, Multum risim us aridos libellos, Ut convenerat, in Patroclianis. Mactans versiculos uterque vostros. Frigebant numeri modo hi modo illi Reddenteis rigidas cacationes. Atque illinc redii, tuo, rigore Incensus, Bavili, inficetiisque, Ut nec me miserum Venus iuvaret, Nec ferret solitos Charis lepores. Sed totum domitus rigore mentem Torquerer, cupiens calere quoquam, Ut tete exagitem et tuos sodaleis. At postquam nimia nivis procella Plus quam mortua Musa degelasset, Istum, saeve, dedi tibi cachinnum Ex quo perspiceres tuos rigores: Nunc audax facesis, meumquer risum Oramus, vice censeas Colismbi; Ut Poenas Venus expetessat a te Arguto tibi laesa cum Columbo. LXXV. Ad Lectorem. QUod sequitux nostri est ulcus, bone amice, libelli Singula nam Bavii barbara verba notat. Ne mirere igitur quod non sint talia porro, Qualia lecturum sum tibi pollicitus. Si BavilI librum quaeris, quem rumpim us istic, Vix fateor numerum me quoque nosse gravem. Est tamen ipsius vigesimus ordine nonus, Ordine si quisquam barbara dicta notat. Invenies illic in nostrum absurda Columbum, Probra, domi invenit quae Bavus iste suae. Cetera nec Latio respondent vorsa tenori, Nec sunt in auctoris carmina digna gula. Pauca tamen salsis excerpsi expuncta lituris, Totus sit quamvis una litura liber. Ulcer a tacta mihi tu si sapis, ut sapis hercle, Ure, seca, hac digna est haec medicina lue. LXXVI. In Bavum. QUi comedo fueras comes es, licet ultima fallat Syllaba, nil vostris moribus eripuit. LXXVII. De eiusdem carminibus. HErcle, tibi, Bavili, est miranda Poesis; in uno Tot mala, quot libri vix tredecim expediant. LXXVIII. In Cacandrum Bavillum. QUae dicis, furiose, tot per aestus Per tot spurcicias, toteruditae Nil ni crimina laureae; domi te Atque extra hanc perhibent carere mente, Nil heic ambiguum est, docere parce, Omnes novimus esse te Bavillum, Qui seu carmina mavelis cacare, Seu priva malitate dis probari, Nil restat rationis ad Cacandrum. LXXIX. In eundem, et eius creaturam Amphorarium. AMphorarius est novus Poeta, Pro lauru est haeder aceus Corymbus, Quid restat Bavio AEschyli ad Cothurnum? LXXX. Bavilii carmen insulsum. HOc Bavilus specimen male salsi carminis edit, Edere cui et versus pedere, solum edere est. LXXXI. In eundem. INsulsos Bavo dictitat Poetas, Qui cur sint lepidiparum, et dicaces Cum non addiderit Bavus, mihi ipse Insulsum interibi caput vocatur. LXXXII. Eiusdem Asmus. QUid miserum in tricis Asmum, Baville, moraris? Dico ego perspicue quaevolo: Bavo Asinus. LXXXII. Eiusdem Coturnus. INsit Relligione quis Coturnus Bilo viderit; at quod hac coturni Se credit Bavo machina futurum Convivam Ducis, hoc mero e coturno est. LXXXIV. Eiusdem Barbaries. ADcumulare tibi nomen quis pinxit Apelles? Heic cupiat surdas, si sapit, auriculas, Quem tu Caphandrum, Caper insulsissime, dicis, Cetera quae? Crisi sunt genuina tuae. Quis tibi ea invideat? Corvus, Capra, Furque, Furorque, Et Canis, intra te sunttibi pro titulis. LXXXV. In eiusdem creaturam Westovum. HUi! magnum mihi VVesthovum minaris! Cui cum tot bona, Bavilus minaris, Aut sputum facit, aut spui meretur. LXXXVI. In Mopsum eiusdem. MOpsum tardipedem dicis: tua carmina tradit Mopsus tardipedi. Tu Deus, ipse homo fit. LXXXVII. Eiusdem Charimele devicta. QUi Charimelen amat, monstrum facit ipsus anile, et Postmodo devincit: Pro labor Herculeus. LXXXIII. Eiusdem insinuare. INsinuare alicui quem, apta locutio Bavo est Qui tam festive se omnibus insinuat? Quod vero Altdorp I passus de vate repulsam est, Dum negat, adfirmat; sic, Bavo, vera solet. LXXXIX. Eiusdem Poeta Agricola. REgula Iuridicae si vera est Regula technae, Quod non ipsus habes, nec dare quis alii. Excipe cum Bavilus, Ruris Dominator aprici, Qui non est, vatem volt facere Agricolam. XC. Idem Hircus. Parodia ex eius versibus. BAvilium quisquis vidit, fateatur oportet, Ingraot quod sit Hircus odore pecus. Hircus is est totus; nisi quod quoque olentior hirco est, Hircina hircino Laurea cui in cerebro est. XCI. Idem Virum dicit Iuvenem. NObilis est Iuvenis tibi vir Clarissimus: anne hoc Quis, Bavili, e iuvene ut stulte, virum exterebres? Teface, vir, iuvenem, capiet Rhodomella Capella, Si sapit, hirco pro, Bauvum adam are Caprum. XCII. In eundem amantem. NUnc istuc mihi ventiatur, unde Possit paenituisse tot iocorum. Ardet Bavius; et Comes Palat I Pro screptro matulam gerit Guathenae, Porro ist hanc homini brevi videbis Sandalio caput ire diminutum. XCIII. Confidentia. NOn timidum esse Sophum Scoppus iubet: ipse, Sophista Exemplum est: toties victus, an erubuit? XCIV. Laurea silva. LAurea cui sertum perhibetur silva: Poetam Bucephalum dicam, non ego Bavilium. XCV. Ad Bavilium. VAtem, Bavile, laureare quemvis Barbati tibi creduant magistri: Namque ista Ratione, qui fuisti Dudum Cynifio prior marito. Insignis modo mi sies subulcus. XCVI. Ad eundem. ESt quis, Bauville, doctior; Poetas Tu qui crimine laureas Latino, An qui te capriamus, antea hircum? XCVII. In eundem. TOto corde favens Bavus Capellis Est caprarius, haud quidem Poeta; Sed Laurum bona quod petit Capella Hoc isti, stolido furore saltat Toto corde Bavillius Poeta. Di magni horribilem rem, et ominosam, Qui Caprarius antea e Poeta, E vate est modo Bauvilus Capella. XCVIII. Ad Lectorem. REspirare licet tamdem tibi, Lector amice; Si non vis; vati hoc cede tuum officium. TARRAEI HEBI EPIGRAMMATUM LIBER VII. EPIG. I. Ad Lectorem. QUA facie Saturos, qua spectas, Lector, Agyrtas, Hac poteris libro te dare ridiculo. Cetera cum salsis nugamur carmina dictis In lepido Gravitas saepe sepulta ioco est. Heic Bavii pereunt solummodo frivola; quid te In trivio stantem, Lector amice, morer? Transi isthuc si quid soliti fitis ardet, in isto Cum fatuo fiunt dicta Bavo illepida. II. De nomine Bilovii. CUr male conveniant rebus tua nomina, quaeris? Qui Bavium poteras vivere, vis Comitem. III. Bibliotheca nobilis genere. NObilis est genere et genio cui Bibliotheca, Blattas et tineas, Bavile, iactat avos. IV. Bavii Bibliotheca. NObilis est genere et genio cui Bibliotheca, Huic neque gens pretium nec genius suum habet. Sed tamen hoc quit utrum que cuisua Bibliotheca est Unica cum multo, laurea, frons, crepitu. V. Bavius Caesarem dicit Gratum. CAesareum munus pro grata mente recepit Symbolon: hic potuit quid dare, Dive, tibi Dive Rudolfe, Bavo, ut gratum te dicere possit? Qui dicit gratum Caesara, quantus homo est? VI. Bavo Criticus. SIDERIUM pulchrum est, flaccescit gratia prisci SIDEREI, Criticum ut scire queas Bavium. Quid mirum paullas Bavius si frangit adulter Litterulas, carmen quo capitale probet? Stella sibi visa est Musaea, est facta cometes Gloria: ei in cauda sunt oculi, orenateis. VII. Sidus amicitiae. SIdera amare putes crinitum parva Cometen Cum Bavo quem dicit fidus amicitiae. VIII. Graecia Nobilis. CUr dixti modo Nobilem, Bavili, Anne et Graecia lauream redemit? IX. Musae candidae. WEsthovii Musae si candida turba vocandae, Numquam has cognovit Bavilus, ater homo. X. Minae Bavonis. IMpetere ut morsu nolit, Bavo poscit amicum, SISAPIS hoc QUAESO, ne face, dicit ei: SISAPIS hostile est, QUAESO, exorantis amici, Bavo cavens hosti scit sibi consulere. XI. Morsus crimen. AMbitionis et invidiae, fastusque, sodalem Accusat: morsus crimen in his medium est. Numquam edit hic pure, cui morsus crimine vaenit, Si cui edere est capital, quando erit ille satur? XII. De eiusdem nominibus. NOminibus multis oner atum excellere Bavo Dum putat, expunxit nomine nominibus. XIII. Bavo amicus. SIcui amicitiam praecone renuntiat, illum Bavo docet quid sit turpe, quid egregium. Sic dum furcillis Parnasso praecipitatur Quae tenet, a Musis dicere docta potest. XIV. Phoebus Bavonis. PHoebus sagittas suggeret Quibus columbos impetas: Sic, Bavo, dicere haud pudet? An Apollinem ignarum putas Canem sagitta haud icere? XV. Mundus eidem inanis. MUndus Bavilio omnis est inanis In mundo cui nil ni inanitates. XVI. In eundem. NEutiquam dicat Pediae sacra Regula Legis. Neutiquam amat contra dicere Bavilius. Quid mirum curta est si syllaba longa Bavilo Qui magnus parvo in corpore longurio est? XVII. In Scioppium. DILIGAT ILLUSTRIS TUA MAGNIFICENTIA VATEM Stovveum Bavulus, Stoice magne, rogat. Quod nisi facturus Comiti, comes ipse, Poetae es, Vel propter culti carmina fac generis. His laurum potuit cum Nobilitate mereri: Quid Criticas frustra surgis in auriculas? Nomina qui vatum media stitit absona in urbe, Non in Grammatic am trudere verba queat? XVIII. Bavilus mittit carmina Scioppio. QUae rigide atque supine et quae nec, verba, Latine, Uni alicui infercit milia multa libro. Ad Criticum mittit, Critici palpator inanis, Sepia sic percam Numenii sequitur. XIX. De eodem. COmmendat Comiti Scoppo Blavianus alumnum Ipse Comes, tota est Aula trium ista canum. XX. Ad C. Scoppium. OScippi, Comes aurei Palat I Quis nunc Bauvilus, iste versifex, te Palpatur, nisi respuis, terisque Imposto pede concacationes, Es nobis canis aerei Palati. XXI. Oloris cantus. QUod Cycnum canere audiit Bavillus Quid mirum? Cui tot boni Poetae Occisi cecinere triste carmen! XXII. Nervosae Camenae. STultos virgine quiput ant novena Censeri Polyhymniae sororeis! Nervosas Bavilus docet Camenas. XXIII. Doctaechartae. SIlentio hoc mirabar, haud mihi credens, Quo Theseo isti tam canant bene Alcidae, Ecce heic negotium Bavo omne recludit: XXIV. De Stovvevio. QUosit Stovvevius colore, Bauvi, Quem tu tantopere unicum celebras, Certe nescio: si mihi quod audit Et cunctis simul esse concupiscit, Non te Stovvevus albus est Poeta, Aut tu, dum canis hunc, Bavonis exsul. XXV. Maecenas Bavilii. MOEcenas modo Stovvevi, Bavili, MOecenate quid altero te egere Te credamus: an illud est quod aiunt? . XXVI. Bavo se patrem Stovvevii esse dicit, et avi eius auctorem. SI non incestus, dic, qua ratione, Bavillus Stovveviae proli est hinc pater, hinc avus est? Ridiculum satis hoc: quis monstro sum esse negabit? Stovvevio fecit Bavo pater suum avum! XXVII. Cameron Scotus, Commendator Bavii. ESt Scotus huic libro commendatorque, caputque Cammeron: et non heic caeca aconita times? XXVIII. Euripidis versus apud Stob. S. 66. MUltos honore et opibus inclutos foris Dedecore fatua mulier adflixit domi. XXIX. Ad Lectorem. ANte exspectatum rumpunt Epigrammata laudeis In medio Bavil I, Lector amice, libro. Sponsio facta tibi, fateor, totum huncce futurum Praeconem salsum Bauvilii ingenii. Sed, si recta sapis, sic falli te ipse iubebis, Hoc certe vatem, te renuente, iuvat. XXX. Chaeremonis apud Stob. Serm. 66. Sepelire melius Mulierem quam ducere. XXXI. Theodectis. Ibid. PAria videntur esse senium et nupitae, Utrumque quippe consequi optamus, modo Ubi consecuti, maeror omneis adsicit. XXXII. Thaletis. Ibid. THales, rogante matre, duceret domum Uxorem, habere non sat annorum refert, Dein rogante, plus satis, dixit, modo est. XXXIII. Susarionis. Stob. Serm. 67. AUdite cives, sciscit haec Susarion, Mala res profecto, femina: at talis mali Expertem habere vix licet quoiquam domum, Et ducere et cavere ab uxore est malum. XXXIV. Philippidis. Ibid. CUi dives, at deformis, uxor obtigit, Laute helluabere, at cubabis horride. XXXV. Ad Amores suos. CUi tenera in violas, primaevo flore, labella Vis reser at Suadae dulcic anoriloqua. Cui nitidi in stellas brumae florentis ocelli AEqua cient flammis fulgura sidereis. Undique ut a gemino suspensae ardore vacillent Nullibi ubi inveniunt, corda virum, satiem. Sic oculis oculi flammis sitientibus instant, Visaque prae visis usque videnda inhiant. Nec sua vis formae ingenio concedere mavolt, Nec Lepor est formae vilior ingenio. Flecte oculos retro, vel, quas facis, ebibe flammas, Aut ego vi flammae congelor in glaciem. XXXVI. Socratis, apud Stob. Serm. 6. NEc vestimento flamma recte absconditur, Peccata nec defoeda temporis fuga. XXXVII. Eiusdem. IGnem occidentem ventus accendit, venit Amor perinde, si cui consueveris. XXXVIII. Ex eodem Sermone. OSor mulierum quantus Euripides foret Sophocles rogatus dixit: usque ad Lectulum. XXXIX. Apollodori. Ibid. FOrem obserato vectibus: nemo Faber Tam clausit, aedeis usquequaque callide, Ut non adulter penetret et feles tamen. XL. Musonii. ORigo fonsque pessimae vitae, loqui Obscena, et actu prolocutum prosequi. XLI. Democriti. HOc genus ubivis repperitur; Urbibus Dominantur hi, qui subiacent uxoribus. XLII. Cleanthis. APpetere si quid turpe concedis tibi Occasionem nactus, exiges idem. XLIII. Euphronis. NUllum est adultero uspiam peius malum, Quaerit voluptatem alterius in malo. XLIV. Xenarchi apud Athenaeum, lib. 13. AN non beatum tibi Cicadarum est genus, Quorum esse perhibent feminis vocis nihil? XLV. Sophoclis apud Stob. S. 7. VIvere beate, vel beate commori, Generoso honestum est: summa vivendi hoc venit. XLVI. Epicteti. Stob. Serm. 6. VEnit Voluptas quaeque uti rarissima, Ita maxime omnium una commendabilis. XLVII. Musonii. Stob. Serm. 7. DUm fas Deusque tesinunt, honeste obi, Fortasse tempus instat, ut velis quidem Moriri honeste, copia at nusquam siet. XLVIII. Democriti. Stob. Serm. 6. VEnus est reapse parva quaedam Apoplexia, Homo quippe ab homine prosilit utriusque ope. XLIX. Anaxandridae. Ibid. SErvum Voluptati haud, virum, te addixieris, Hoc feminarum est, alind adfectent mares. L. Menandri. Ibid. ADultero nil uspiam est pretiosius, Venalis ille propria prostat nece. LI. Bathonis. Ibid. CUm plera sint in ordine hoc viventium Quibus supini quique nos percellimur, Illi inter omnes maxime turbant tamen, Mores amare disputant qui maxime, Omnesque fungos ceteros prae se putant. Quod capere non queamus asperos logos, Quibus tumescunt, veritatis exsules. Quid enim, o Minerva, differunt mores senum Male hispidorum inberbibus iuvenculis? LII. Pythagorae. ADfectibus servire servile est magis, Quam sub tyrannis degere aetatem impiis. LIII. Eiusdem. LIber perinde es ut tibi ipsus imperas. LIV. Catonis. NImis supinum est quempiam conviciis Ventrem impetessere, nempe qui auribus caret. LV. Rotundissimum Politiani Epigramma in Culicem ita vertebamus. SEcla viris Culicum maiori ego dignor honore, Ingenuis genita, ut Cypris, ab aequoribus. Altivolum que imitata, alarum remige, Amorem, Sanguinei ut satiet roris uterque sitim. Excitat ut cantu Comi Persona puellas, Sic gravisomne ciet femineum ille genus. Strata Culex penetrat, subit ipsas saepe paillas, Totius inscendit mollia membra sinus. Splendorem exsugit faciei, atque oscula tangit, Degustans linguam suaviter Ambrosiam. Noctividum, vigilax, nequam genus: Ecqua virorum Tanta uti gens Culicum Munera Amoris habet? LVI. Epitaphium Pantolabi. PAntolabo scurrae, Nomentanoque Nepoti, Hunc posuit tumulum Bombiovisim achus. Gurgitis atque Gulae, dium genus, heic altelli Grandia consumptis membra locant opibus. O socii date vina manu, date serta, benigna, Et bibige, et laetis cingite pocla Rosis. Mors, aurem vellens, ut castis, Vivite, dicit, Pantolabis, venio, dicit: io bibite. LVII. Tumulus Tripodae. SParge Rosas tumulo, Nardumque inverge sepulcro Post mortem Tripodaesi cupis esse male. LVIII. Morborum genera. QUod gener aimperitent morborum, doctius ipso Quaesitus Blenno tradidit Hippoerate. Sunt tria, marsup I primum, cum prodiga regnat Cordolii, medicis invida, Pauperies. Ebrietas genus est et pulchra Diona secundum, Sive habeas istuc, seu careas, labor est. Tertia gens quo quisque placet sibi nomine soli, Haec sunt morborum saecula praecipua. LIX. Ad Amorem. OLaetis Amor in venuste flammis, Quis te regibus omnibus supinum Tam saevo voluit praeesse regno? Tu cum laetior esse, nubilamque Frontem exporgere cuipiam videris: Es feta truculentior Leaena Tu cum tristior esse, lucidumque Vultum inducere cuipiam videris, Es pulchra petulantior puella! LX. Calumnia. CRaecia sic scivit: Nemo faber aedibus ullis Tam sancte clausum vestibulum apposuit. Quin catus horripilans, et adulter mire potissint, Quae non est etiam his nulla fenestra patet. Adde novum ostentum, virosa Calumnia inibit, Qua catus haud queat, et mollis adulterio. LXI. In Orbilium. COrnu habet, occiput esse quod autumat, Orbilianus, Spongia pro salso est humida ei cerebro. Aureis non aureis, sed sunt spelaea neparum, Frons effrons multi nidus araneoli. Nasus hians Lernaemutonem: oculi undique rufi, Lampada fumanti stinctam oleo adsimilant. Hernia labrorum est Hecales mediae atra Mephitis, Barba Hystrix, vel quaespicula Echinus habet. Et mir amur adhuc tam formosum caput aptus Esse velit castis quod caput Ingeniis? LXII. In Adfectus. AEGer, inops animi, nisi quod facis ipse, quid audes Incusare, tuae sortis inepte faber? Tolle voluntatem, tibi tu qua ante omnia pugnas Quis vestram poterit hiscere contra aciem? Spes, Timor instantum, saties praesentibus apta, Haec tria sursum homines atque deorsum agit ant. LXIII. Ad Probinum. QUi quid mi dare postulas, Probine, Sic, ne quid tibi debeam, dato: sin Dum mi quid dare somnias, peristi. Nam sunt retia dona; quem coactum Aurato plagio, aureave seta, Comprendere semel: peribit ipsus Ni, quae sunt data, perdat, et profundat. LXIV. In Bavilium. VIrus Alexandri, cum crimine Despauter I, Unum aliquem e centum, Nestora, Glossographis, Dein librum horribili cum nomine duc RAPETOTUM, Duc alium MECUM VADE, cuit titulus. Adice pro pompa sextum decus Anticyrarum, DORMISECURE, cui vigilant asini. Dein dictata aliquot NOSTRORUM longa MAGISTRUM, DONATUM pueris qui facilem esse vetant. Qualia monstra timet senis alea Caesariensis, Ne de Grammatico fiat inops Alapus. Omnia confunde at que Emplastrum confice coctis, Orbilii insperge huic quinque supercilia. Hoc nisi, carminibus nostris sine crimine laesum Restituet Bavilum, nulla medela potest. LXV. In Criticos. EOusque ventum est iudicando nunc nobis Plus est Poetae iudicum, atque Lectorum. LXVI. In Aufidianum. NUllam captator cenam, Aufidianus, omittit, Hinc, ne corrumpat, omnibus eicitur. LXVII. In Sangam. ARnobius, Clemens, Hieronymus, ordine dicti, Clauduntur Sangaenomine, ut ipse canit; O sanctipatres n si caudam abscinditis istam, Nemo putet vostris iam caput esse libris. LXVIII. Ex eiusdem verbis. IUxta sultitiam respondet Sagnus elencho, Causa libro est fatuo maxima, nempe suam. LXIX. In eundem. COgnatam canit esse Veritatem Cantabris popularibus, libello Qui foedo, horribilique, putidoque, Prostantem iugulare veritatem VErinus cupit, adiuvante Claro: Hoc est qui poter as venire caedis Communis reus, esse parricidam. LXX. In eundem. PEniculum dicit cum Scopas, Sanga, deceret: Quod meruit nomen quanto hom ini est odio! LXXI. De eodem. SCaliger in titulo est, in libro Burdo: quid haeres? Loiolae pluris quam liber, est titulus. LXXII. De eodem, ex eius verbis. PEniculum scripsit PRO principe Maldonato, PROQUE magistrali Delriadae officio. Sanga: quid esse potest his dignius, atque cloacae Faecto, ipsi ut purgent pector a peniculo? LXXIII. De Sanga et Claro. INscripsit Claro Foriarum Sanga libellum Stercoreo luteus; quid pote simplicius? LXXIV. In Sangam. ERrabam sane cum te et tua, Sanga, viderem Carmina, Loiolae facta supercilio. Atque aliquid dignum corvi barathronis hiatu Lecturum in nostros coniciebam oculos. Belle unum hoc abs te decepti, Sanga, redimus, Quod maledicentem Scoppiaden sequeris. Et malus est nimium, qui cum maledicere Sangas Exemplo docuit deteriore, canes. Hoc adeo male fecit, ut ipso in limine dicti Falsam laetetur sese inimica cohors. LXXV. In Raforem. RAsor nobilis ille Martialis Interpres, cui nec pareis Heraldus Gruterus neque, nec calens Pradensis, Laudeis denegat, omnium supremo: Qudo pro crimine nos habere vili Castratum hunc Veneris putat Nepotem Delirat solito furore maius. Nam quid passum ego clanculum putabo, Sunt fratres cuipublice recisi, Unum istuc nisi, quod facit sororeis? LXXVI. In Aeolum Rhetorem. TErnas, AEole, clepsidras rogato Audire ut semel AEolum queamus. LXXVII. In Carphorum. MEntitur qui te laudat, qui, Scorpio, sannis Rumpit, adulatur: Rex meus esse potes. LXXVIII. In Loiolas. ILiber ad socios et longum theta merere, Hoc erit arguto pro colofone tibi. Cetera gens vario ludit sermone notantum, Nulla vituperio laus prior est Socium! LXXIX. In Lupercum. TEnto pantice nobilem Lupercum Cum vidisset amabilis Labulla, Castrato genitum bisonte dixit. LXXX. In Socios. TReis Socios, tria mancipio data corpora Diti, Una eadem exhausit, Caeciliane, Lupa: Iam nihil est fetos homines de daemonc dici, Daemonas haec pariet tres simul, una Lupa. LXXXI. In Bonarscum. VArronis Satura audiit, superbo Quodam nomine, Clare, sesqui Ulysses: In te qui Saturam, Bonarsce, condet. Sesquidaemona te vocare possit. LXXXII. In Gniphonem. UT sit iam pueris Catulliani Quaevis carminis offa devoranda, Posse exponere iactitas Catullum. O Gniphon: male iudicat Poetas Praemansus pueris cui est Catullus: Vel si quis bene iudicat Poetas; O Gniphon: male iudicat puellos. LXXXIII. In Orbilium. ORbilius libro cum se vidisset ab isto Praeteritum, in se ipsum palluit invidia. Unde mihi hanc poenam proponit Phoebus Apollo, Ut nequeam intacto desinere Orbilio. Parce tuo vati divis accepte Magister; Sic veniunt lenti post famulos Domini. Sic Schola cum denso defervit pulveris aestu, Vestra venit, lassis discipulis, Facies Utere fine tuo, vel si quid defit in isto, A Sociis poscas mutuum; ita accipies. LXXXIV. Ad Ios. Scaligerum. SCALIGER immensi Vigilaetheris: orbita Mentis, Per quam animo ad superos quit penetr are polos. Vindicias ecquid pro libertate tuorum Poscis? an est vestris haec data lex atavis. Transeat ut Mundum, convicia temnat ab illo SCALIGER; hanc Famae dum putat esse tubam? Hoc proprium est vestri generis decus esse malorum, Laudandos nimium per lepida Opprobria. Sunt equidem multi laudeis meruisse bonorum Noti; ea gens studiis prompta favere solet. At stimulos Socium, maledictaque foeda mereri, Unius in paucis Scaligeri est generis. LXXXV. In Orbilium. ORbilium dixit sapientem discipulorum Nec simul erubuit, maximus: os hominis! LXXXVI. De Bavilo. CUr BavilI claudo serpunt Epigrammata talo? Scazontem punxit Scorpius: ante pigrum. LXXXVII. De Symmacho Sciopp I. ANte fuit mutilus: cum, Scoppi Symmachon edis, Fecisti nullum: debet, inique, tibi. LXXXVIII. Ad Symmachum. SYmmache Scoppiadis, cur tam tardusque pigensque, Undecima vix dum messe venire potes? Non potui citius. Vindex meus exiit illuc Unde negat quemquam norma redire vetus. Fannius hic fuerat; cui tunc arm aria liqui Furtiva ut quirem nunc miser esse manu. Quid miserum dicis? mera ea est iniuria nobis, Nam qui iam nonsim, quei miser esse queam? LXXXIX. Ad Scoppium. CUr inquinato, Scoppe, te libro dicam Reserare cuncta porticus ferae arcana? Nempe Alcibiadem quempiam tibi speras, O Noctuine, Socrati Attico ut scurrae Sub veste pulla dormiebat antiquus. Exesto noctuine: Socrati tali Datarii pendere cui manu votum est, Dabit Alcibiades perticam, vicem Stoae. XC. Ad Lectorem. IOcose Lector, horride cadit versus Cui aure in unica est necesse dormire; Utramque, lector, explica mihi prompte: Profabor istud integerrimo versu Puto esse turpe quo nihil magis rerum: SCIOPPIUS nocere se cupit Scalae. XCI. Ad Ovvenum. IUra trium poscas a Rhemnio versiculorum Adsuetus semper scribere, Ovvene, duos. XCII. In Orbilium. OLfacit Orbilius dum vinum, stuprat aceto, Et bibit hoc puri nomine: Nasum hominis! XCIII. In Bavium. ARcta quid in Bavii vult carmine dicta columna? Scandere constrictis quam cupiat manibus. XCIV. Ad Bauvilum. SUspensa nugis Fama Poeticis, Permessio exul, Bauvile, de vado: Musae retrimentum Latinae, Illepidi Pater adlatratus, Avere Victor, ceu meritus, Vigil Mandat Poetam, Stercore quem putri Obscenus effodit suillo Incubus e genitrice rostro. Quid Prussiae te nunc aegere in sinu Sibi arbitrandum nescit: an es Comes Tibipte sollers? ambulasque Idem herus et famulus, Canisque? Nec verba parcis magnifica interim Gannire de te, deque tuis logis, Ut possies momento in uno Laurigeros decem honore vates Mactare dio: treis obolos modo Caupo reportes Lauriger indidesn? Gentis vel omnino profundis Quod tibi frustra adeo tributum est? Quicquid gerendum est; officii tui Memor memento te ut moneas cate: Nos heic parum rerum nov arum Quod tibi significemus, apti. Unum modo isthuc dicere possumus, Ut res perenni flumme nunc fluunt, Praesentiam vostram cloacas Misniacas male flagitare, Nam quid futurum est denique? Prodromus Metonis annum currere destinat, Vacant Patrocleae cathedrae Et natitergia iam obsolescunt! Votis faveto tamdem aliqua tuis Regnumque firma: Si quis Epidromus Est excacatus: vel cacandus Si quis abhinc, Comes, o Comate. Provinciam ne desere publicam, Spectare nunc te qua nate nos putas Quis quattuor cluneis per annos Prodromus una terit supellex? XCV. Bavonis Gryllus. GRyllum dicitis inclutum Poetam Quem vos undique morsicatis: Error Iste est maximus; o cohors BavilI, An Gryllum tineaepedesque mordent? XCVI. Eiusdem Prodromus. PRodromus in charta quadriennia cursitat una, Saecula tota perit si quis Epidromus est. XCVII. Ad Lectorem. PRincipium est BavilI, liber hoc desistit eodem, In lucro medium, Lector habere puta. TARRAEI HEBI EPIGRAMMATUM LIBER VIII. EPIG. I. Ad Lectorem. IOCOSE Lector, dedico tibi librum, Talem patronum si impetrabit octavus, Septem priores interire non possunt. II. De Bavio. LIventem austera Saturam Ioligine turbem, Ut furiis dignas dem Bavii inferias? Non faciam; qui sic vivit, indigna cupido est Hunc tali elatum condier in tumulo! III. De eodem. IN fumo atque fimo cui nidificare Columba Dicitur, in nidis natus, Epops, quibus est? IV. Idem Miserator. VIlia qui vendit tunicatis serta Poetis Mendicus novit quei miser andum imopum. V. Idem Poeta pro re nata. CUm satur est, stertit, vel frigida carmina cantat, Cum esurit, una omnes vertitur in Veneres. Et PRORENATA Bavus esse Poeta negatur? Bauvile, vah saeclum quam insipidum et fatuum est! VI. De eiusdem Relligione. QUaesit Relligio scoppo cupis ardelioni Scire? earelligio est qua credita Curculieni. VII. Idem Impurus. PUrum quis mihi Bauvilum probabit, Qui de stercore victitat suopte; Pipillum modo huic canens, modo illi? VIII. In eundem. GRatis pene facit Bavus Poetas. Gratis quod tenet ecquid ille vendat? IX. Victor Vigilius. QUis sit Victorem VigilI qui nomine iungit Nescis Bavo, etenim haud nobilitasti hominem. X. In Bavilum. NEambigue Bavilum ne te mirere Bavilum, Morbus accedunt nomina vestra suis. XI. Ad Adamum Th. Siberum. BAvilli natitergium camenae Cui debent, pater omnium Leporum, Idem Iudicii, Sibere, culti, Orator bonus, elegans Poeta, Linguarum arbiter Italae et Pelasgae, Intercedo equidem precorque: damnum est Istic quod facis: at Bavilianae Non causa, tamen, aridae camenae, Sed vostri, cui quod vel ultimum exstar Indignum est macularier Bavone hoc, Quo fiat lutulentius lutum ipsum. XII. In Impudicum. MEntula cui sola est sua in ore, pudicum eum haebebis? Urinam praeter nil, Labiene, sapit. XIII. In Scioppum et Bavilum Stoicos. ISte est Stoicus usque ad umbilicum, Sed subter Cynicum Sophus fatetur: Hic supra Cynicus, canina secta, est, Insra Stoicus: inclutis virorum Mir amur bene convenire vobis O Scopp I Comes, o Comes Bavili. XIV. Ex verbis Bavii. MOrio publicus, ha! Venus est Bavii omnis in isto, Et non ingenii sit Comes ille sui? XV. Ad Frid. Taubmannum. SAncta vetustorum mens atque anima Enthea vatum, Cui totum in numeros Helicona recludit Apollo, Comica qui primis calcas proscenia plantis, Cum Iuveneis annos teneri tenuere Lepores. Flore sed elapso fructus satiare virileis Herois potes induviis; ut mixta coturnis Umbria Mantoas geminet tibi Gratia Laurus. Quid titulos, spurcique emblemata vana BavilI, Reque vacans studium, maledicendique tumoreis Obtutu dignare tuo? tibi Musica Plauti Scena, tibi exposito Laurus data viva Marone est. Hunc trepidum in nebulis, et vix vestigia denso Coeno eluctantem foedi discriminis audax Barbaries domat; et ructantem exsanguia bullis Dicta vagis, nec Musa loco, nec Laurus odore, Nec vatum princeps oculis dignatur Apollo. Sed, lacera exsucco singultantem ilia cantu, Prodiga in ingenteis Famae sitis ingerit actus; Et gravis Esuries, et lenta vocabula pridem Mendici Comitis: Cui dena volumina versuum Octiduana ferunt pro grandi prandia voto: Scilicet his animis toto bacchatus in orbe est Singula dum num mis laurus censita duobus Deficit, et quaevis frons vatis imagine pallet. Institor ingenii, Caupo parasitus Honorum. Cetera quid numeris inclusa potentibus edam? Omnia sunt obolis Bavio venalia binis. Iure sub hesterno natat inculpabile nomen Versisicis, crudaque cocus redimitur ab offa. Cassida nunc cena venalis, et aurea pendent Arma tribus Epulis: Terrae omniparentis alumni, Vulgus heri miserum, desertae pompa culinae, Nobilitatem hodie turgentem insignibus edunt. It per ador anteis Comes interim, et ardua fundit Dona manu: rediere Sophi, venere Subulci. At tu qui nostro maior, Taubmanne, favore es, Siste manum, calamique aciem temer are recusa, Quid sibi de larva; quid inanibus ille Poetis Somniet, exesto vigilantibus addere dictis. Luna Ceresque vetant sapere hunc, et grandis amystis Seque canemque suum quibus et sua vota dicavit. Sic postquam eiecit vomitum Canis, ipse resorbet, Dicta sua ut Bavius frustra eiactata reducet. Unguibus ut propriis scabiem domat aegra Voluptas, Sic proprii Bavus ingenii prurigine obibit. XVI. De Poetis Bavilii. DEcruce sic pendet mimi pereuntis imago Scenica, lignum ex se mobile, Laureolus. Versifices uti de lauro: Capitolia quando Festa Baviliacus clausa recludit agon. Et tamen heic sola est, mimum nil poscit imago, Cui suum adest, de quo pendeat, ingenium. XVII. De Bavilo Historico. NOn capit ingenium Bavili Capitale Poesis, Historicis nova lux additur Historicus. Facta, minae, si sunt, si versificina Poesis, Non unquam tamen est Pulibyus Bavius. Cetera responsent propriis Anagrammata fatis, Heic Anagrammaticus nil nisi Grammaticus. XVIII. Parodia ad Poetas Bavii. BAvilus iste, quo tumetis aridi, Ait fuisse furfuris Poetici, Neque ullius cacantis impetum metris Nequisse praepedire, seu facetiis Opus nocere, sive morsiunculis: Et hoc putat bene erudita Noricum Timere corcla, laureasque Apollinis, Decumque germina; inclutosque Taubmanos, Siberios, catosque Ritterhusios. Cui ille post Bavilus, antea fuit Comata larva: deinde Norico in iugo Loquace saepe peditum edidit labro: Sibere docte; docte Ritterhuside, Tibi haec fuisse et esse condidissimae Putat Bavilus; impiaque laurea Tuum inquinasse iactat aureum caput. Tua imbuisse carmen audientia, Et inde tot per incacantium minas Canem redisse, cruda sive frigida Sonaret orsa, sive utrumque versifex Simul supinus horruisset in secus Neque ulla vota Musicis Leporibus Sibi soluta, cum screaret in lutum Novissimam hancce larvam adusque lauream. Sed haec pa am fuere; nunc recondito Senet sonore; seque devovet tibi Cloaca visium, et cloaca visii. XIX. In Vacerram. VIlissimos pecunia libros vili Emit Vacerra: sic quoque hoc perit vile, Mala merx enim putanda cara tum primum est, Ubi vilitate sua allicit rudem emptorem. XX. Ad Orbilium. SI te iam piget, orbili, tuarum Quas multo sale nobilique, nugas Frustra corrigere hactenus laboro: Summam per breve carmen et rotundum Proponam tibi: Quae tibi eruditus Sic apprendere somniasti, ut illa Posses magnificis docere bombis: Dediscas, uti dedocere possis. XXI. Ad Lectorem. IUdicio, Lector, nisi carmen am abile vestro est, Frustra corroso nascitur ungue liber. Quod sibi si placeat vates, nec in aure legentis, Quamlibet argutum comprobet ingenium. Non solum scripsit necquicquam carmina bella, Verum nequaquam scripsit, et interiit. XXII. In Magistros. GRammaticis placeant, oleum meditata Cleanthis, Nostra tibi, Lector, si placuere, sat est! Qui sibi non ipsi, querulis det verba magistris, Horum iudicio qui perit, ille valet. XXIII. Ad Quintum. AUt furit aut sapiens natura est principe, vates, Si quicquam magno credis Aristoteli. Ebrius utro exstat tibi nomine, Quinte: Sophocli Cui vestro praestat AEschylus ingenio? XXIV. In iactantem avos. DUm pro multa atavi iactas Ratione Nepotem, Iam tibi magnanimus perditur, Aune, pater. XXV. In Lycen. SI bene pro solito res exegere Poetae Laudatur quoties, desinit esse Lyce. XXVI. In Leunam. PLus-quam puella vult haberier Leuna, Et est reapse pleniorque maiorque. XXVII. In Achillam. SEsquivirilem hominem pugnator iactat Achillas, Centaurum dicas, Castrice, sed Lapitha est. XXVIII. In Caeneum. INvictum dicas, cum iactat plurima, Caeneum, Vulnera cui tot sunt, Caenis is ante fuit. XXIX. In Carastum. NI bibat ignavus, potus furit arma Carastus, Et multo incestat sanguine Flammigenam. Illius ingenio cum sit temerarius; Evan Hanc Poenam statuit; credat . XXX. Ad Avitum. SI bibere est artis, quid restat nesit, Avite, AEstimet ut Bavii stirps; vomere ingenii? XXXI. In Leunam. VUlgaris vice sobriam et pudicam Sese Leuna negat, Caper, Puellae: Et quis dixit eam fuisse quondam Aut et nunc, Caper, esse prostitutam, Ni sorex pereat suo canore? XXXII. Ad malum Poetam. QUoicumque obvius es, fremis Poetam Et Magno propior tumes Maroni Quam sint Actius, aut Vida, aut recenti Quisquis Scaligerum tuba veretur. Rumperis, Sacer, obvio Bavillo. XXXIII. In malum Poetam alium. UTere lactucis, et mollibus utere malvis, Si struit advorsis Musa pedem tabulis. Nam tibi non alio succurrunt nomine leges, Quoi ne merdescat Musa, necesse cacet. XXXIV. In eundem. DIvinior Poeta nemo Tertullo est Cum ture poscit semper ille Lectorem. XXXV. In eundem. MUsarum Heroas auges, Tertulle, Patroclo Qui seu cantilles sive caces, male oles. XXXVI. In Sophenum. QUod sint illepidi et parum dicaces Scribit, Paule, Phalaecios Sophenus. Ultus perlepide est, satisque docte, Leucates cui, vera si fatemur Saltu convenientior puella est Quae denas potuit creare Musas. XXXVII. In Sangam. PEriuriorem, Sanga, cum vides Scoppum Numquid moraris aut deinde tricaris, Quin te paterno, Sanga, fune suspendas, Et te paterno, Sanga, Iure defendas? XXVIII. Ad Praetorem. CReasse Musas, unde dicis, o Victor, Denas puellam Lesbiam? rogas, Praetor? Concubuit olim cum suo metro Sappho. XXXIX. In Billum. INiuriosa canere me canit Billus, Ipse in culinis omnibus canens offas An iuriosa non facit, Pudens, dicta? XL. In Scioppium. IN urbe Roma esse invenire neminem Periuriorem se, et fide tanta malum Scribit Scioppus, et fatetur in libro Quo Pestilentia ipsa multo est sanior. Nimirum id illud esse Plinii puto, Nullum esse librum tam malum, quicquam boni Quin idem habere sit putandus: Milia Inter bis octo grandium et Capitalium Mendaciorum, cum Scioppus est semel Verum locutus, Plinio danda est fides. XLI. Ad Ios. Scaligerum. INgenium rerum, Mens Solis, imago Deorum, Qua Genius vatum gravido descendit Olympo, In campis salve Elysiis, gratissime Phoebi SCALIGER, interpres, Mundi Doctrina Volantis, Iam tua, quae vitiis enavit turbida multis Saecula, Mens animi, cognata Palatia nacta Magnanimorum atavum, spernit convicia risu Infortunatum Lemurum; quibus ardua Fama Maior abit, oculisque palam succedit Olympum. Te iam dia quies, pertaesum ingloria mundi Munia, subductum divina in pace recondat. Nos tua pone sequi vestigia, gloria prima est, Loga licet restent spatia, atque impervius ignis. Ni tibi magnanimisque atavis, quos turbine pullo Necquicquam audaces cupiunt involvere larvae. Dum Rota se caeli circum Terrasque fretumque Volvet agens, atque astra novemplice pascet in aula, Semper erit tua qui digno praeconia cantu Eripiet tenebris, caeloque inducet aperto. Si modo de tenebris possunt ea rite reduci Dicier, in claro semper quae Sole fuerunt. Cum quo Scaligeri gentis decus ultima perdet Lumina, cum magno casurum denique Olympo. Infelix quicquid studii Fortuna laboret. XLII. Eiusdem Epitaphium. SIste gradum, Lector; iacet heic quem quaerere non est, Quippe cui Europa est, SCALIGER, hospitium. XLIII. De eodem. QUid tantum dictis factisve effecerit? istic Qui iacet et vuvit, Lector amice, rogas? SCALIGER est; iam dic quid non effecerit, istic Qui iacet et vivit? SCALIGER est: satis est. XLIV. De eodem. CRux sociis ex hac nascetur, Candide, tumba, Lector; habent istic SCALIGERI ossa senis. Atque adeo hoc carmen quamprimum foeda videbit, Ex hac pendebit factio Loiola. XLV. Ad Dominicum Baudium. BAudi Candide, cui Scapham suopte Verum est ingenio scapham vocare; Cum Iambo nimis arduo et polito Scopp I spurcicies perire iussa est. Quam nostri vereor vicem libelli, Qui, cum tam lepida manu tertur, Vero nomine forsitan vocatus Appellabitur arrogans, quod in te Et vestras male iacta dicta Musas Ulcisci puerilibus Iocorum Ausit vindiciis: Sed o Beati Manes Scaligeri, et superstes illis Doctorum Chorus integer virorum, Vobis simplicitas probetur istaec; Cum non sit, nisi versibus iocosis, Confutanda, patens cuique, turbae Foedarum, sine fronte, falsitatum. XLVI. Ad Ponticum. CUm sis Hercule grandior toroso Pupas, Pontice, flagitas sorores Et non est tibi grata, ni puella Pigmaeo brevis in grege ad Philetam. Non es luxuriosus, aut superbus, Sed mentis pavidae, et rei pusillae. Quam pessis bene mentulam vocars. XLVII. Ad Scioppum. PAtrissas equidem, Scioppe, belle, Qui, truncare cadavera erudito Prognatus patre, nunc Iambicantem Scazonti illepido pedem refringis. Ut possit, quasi sepe busticeti, Vestrate ingenio capi metrum istud Quod pro peste agitat gravi Scioppos. Nunc hoc vindicias reposcet a te Victor is VigolI manu atque ferro, Puro cum pede turpem et inquinatam Frontem frangere sustinebit, unde Ferrato Pudor exprimatur ore. XLVIII. De Calo. ROgare si quis institit Calum quicquam Sese Ampeli esse veteris allocutorem Putet; ille quicquid reddit, est merum vinum. XLIX. Ad Nicium. OPurissime, Nici, in eruditis, O doctissime, Nici, in expolitis, Quod te raro adeo canam alloquarve, Ignosces, puto, nam tot est Scioppos, Tot Sangas reperire, tot Bonarscos, Qui vatem esse vetent suorum amicum, Ut totum hunc male nauseem per annum Quem vivo procul a tuo Lepore, Inter tam mala monstra et ominosa Nic I commem inisse turpe factu est. Sed tu nomina ne perinde, Lector, Coniungas velut haec facit papyrus. Coniungas velita, ut solent papyro Albenti dare sepiam nigrantem. Sed pro nomine Nicii iocoso Poscas, censeo, me novum libellum; Quem si non tibi solvero, sed olim, Poscas mancupio meas Camenas, Aut nil continuum legas per annum Ni quod laudet am abileis Scioppos, Sangas veridicos, bonos Bonarscos. L. De Acoentio. ACoenitum domi esse creduat nemo, Cum visitatur, opprimitur, abest semper, Scribat, legatve, Acoenitus domi est numquam Praesentem eum videre deieres, absens Praesens putandus; hanc ego viro vaefro Artem edolare prorsus unico verbo Here repperisse visus, hoc die credo. PROMITTIS hodie? dic venire: si verbum hoc Audierit iste vel semel, aderit praesto Vel milia ante sit remotus in dena. LI. In Orollum. OMnia dimidio tenus acta abrumpit Orollus, Et medium hic fine est principe nobilius. Sic cum dupla facis nec simplum absolvis, Orolle, Ut totum fiat, kumpere dimidio. LII. In Horridianum. COnturbatoris titulo excidit Horridianus, Nam turbasse puto fragmina cui superant. LIII. Ad Lectorem. LOngaleges istic Epigrammata: Lector, Orollum In te ipso ingentem, si sapis, ipse cave. LIV. In Sangam. VEl silicem in sucum Chymicus, vel ferrra vertat Fragmina, vel mutet rore Adamanta levi. Omnia, tormento flammae vincente, liquescant, Et sterilem in sucum frigida massa fluat. Omnia quae poterunt, non quibunt omnia, flammae Durior est quaedam res adamante tamen. Hirci frons Sangae, qua nulla lege ruborem Extorquere queas sis licet Omnidomus. LV. In eundem. Cetera siposset, quae nec mentirier audet, Non posset, quae nunc fingere, Sanga, potest. Sed sibi pro Victore canit cum Sanga triumsum, Fingere quod non est fecit, et interiit. LVI. In Scioppum. MUlta modis multis informi inolescere massae, LucretI ut memor ant dogmata, credibile est. Nam, cui nobilitas Crux est nativa, Scioppo Unde isti ingentes proveniunt tituli? LVII. In Bavum. BAvo inficete, rure turpior foedo, Bavo suille, cum cane rabida educte, Bubonis haeres, patre prodite a corvo, Gaudere, quantum est virium, tibi impingo. Gaudere debes ilico, velis, nolis, Iam tibi futura nominum nova est messis, Nam nota vestra si mihi bene est virtus, Scoppo Poetaepar tuo invides nomen. Quodque ille citra rem Comes bonam est factus Iam verminavit principem tibi venter. Proin tuum gaudere sit dein; lautis Foribus Coronam subliga, es merus Princeps. LVIII. In Scioppum. CUr sunt carmina saniora prorsis Quaecartae illinit impudens Scioppus Atramento alia, atque sepiarum Scripsit sanguine: verum ubi Poeta est Vino carmina debet ex amysti. LIX. In Eunum. ARteis non bibit, belluatur Eunus Credas, Candide: disputare adorsus Omneis nos facit ille nauseanteis. LX. Ad Ioann. Kirchmannum. QUtd Scopp I patrem credis, Kirchmanne, fuisse? Discipulum Coi censeo ego Hippocratis. Incrementa etenim defunctis esse creandis Somnia describens tradidit Hippocrates. LXI. De Scioppo Apostata. MEndicare cui patrium est, patrium furari, Sectari fumos usque atavi ex atavo. Vendere cum fumis convicia quaestus anilis, Quod de manterno nobile duxit avo. Scortari, fraudare, sequi zonam ingeniose, Quavis apta hora cultri acie ad digitum, Quem soror et mater docuerunt: omnibus hisce Peiorem multo qui dedit artisicem. Ut ia nil reliqui sibi norit: Apostata mirum est Si sidei incepit Scoppius esse bonae? LXII. Ad Lectorem. Ex Ausonio. CUi nostra, Lector, non placent iocularia, Haec legere noli: fortesi qua legeris, Ea lecta forte, cupidus obliviscere, Oblita non vis? restat ignoscas tuis. LXIII. Ad Puellam. UTere flore tuo, flos dum fit desinit esse, En, dum nascuntur, consenuere Rosae. LXIV. De Tempore. TEmporis utilitas nulla est: dum dicere tempus Amissum tentas, hoc quoque praeteriit. Erravit praesens qui scivit tempus; ubique Imminet: heic non est: aut fuit, aut sequitur. LXVI. De Scoppii patre. VEspillo fuerat, Lictor, Lucretius exit, De Lictore Vigil, de Vigile aedituus. Carnifice aedituum mutavit, fure sagaci Carnificem, ad reliquos ne veniam titulos. At quibus adscendit ad tantas artibus arteis? Summa caret semper sors Ratione: Tace. LXVII. De eodem. FElicitatis ideo per gradus cunctos Ad summum honorem carnificis abit Lictor, Ne posset humili patre filius nasci, Unus futurus instar omnium furum. LXVIII. De Lucilio. LUcilius quod me docuit tantilla Magister, Me debere sibi plurima saepe canit. Quid censes? illo mihi nomine debitor ipse est, Non quod me docuit; sed quod ego didici. LXVIII. Ad Principem Mauritium. OInvidende saeculo tuo Princeps, Virtutem adeptus quam es bonam atque felicem, Ut liber alitate non fatigeris, Nisi quando copia deficit beandorum! LXIX. In Pilpium. PIlpius ut quondam pro posteritate legatur, Intentatum nil, omnia, linquit, agens. O miser, et merito! qui cum nemo esse potissis, Esse aliquis mavis et simitu nihili. LXX. Ad Scioppum. QUid restat, Patre nate tam beato, Tam sactis bene de tuis, Scioppi, Dudum nobilitate; quin in unum Iungas omnia vota, teque longa Mutes literula, tuumque fune Collum praevalido induas? lucelli Exin quid pote habere voster haeres, Ne quid Carnifici luat sua ere; Nam tantum, puto, corrogabit ille De vestro patrimonio; sibipte Quantum sufficere unico potissit, Pendenti ut faciat patri secundas, A quo commoda tanta sit potitus. LXXI. In Sangam. COnsulere, si quid, Sanga, ego tibi possum, Ubi carmen istud conspicaberis primo, Resipisce, teque de grege erue obsceno. Quod si istud impertrare non potes de te, Hoc impetrato, cogitare de reste. LXXII. Ad Bavilum. QUid nunc, pallide, quid fremis Bavili, Cunctarum pater esuritionum, Proles Stercutii, Nepos Cloacae, Quoi nil inspido male horridoque Nec dici pote nec proinde fingi, Quin virtus tua vincat id cacando? O pestis mala narium piarum, Tu te, stultidice, aride, inquinate, Larvarum pater, impie, insicete, Stercus stercore saepe maceratum, Vostris Carminibus quod undique exstat. Tu te dicere, tu venis Poetam, Quo non turpior ipsa Turpitudo, Non in sanior est furor? Poetam? At non magnificus Poeta solum, Sed factor quoque iactitas cluere Vatum, Laurea quis Apollinaris Aeternum dare nomen expetessat! Dii magni; quibus addira est bonarum Tutelaribus artium sequela, Non iam praecipitem impium screantem Patrissantibus additum Poetis Quos quovis pote de luto creare, Furcillis Helicone proruistis? Et quoi cura sit Elegantiarum? Cui porro studium facetiarum? Cum phoebi titulos sacramque frondem, Quam nec tangere sustinent prosani, Porcorum serat et serat Magister, Atque istinc faciat sibi lucellum Quod cum furfure glutiat suillo? Cum deter decem inanibus libellis Nil speret nisi tot cibum dierum, Quot sunt ipsi olidi et mali libelli Cunctarum Pater Esuritionum? LXXIII. Ad Scioppum. MOlesta res est furcifer nimis tardus, Nam quantum abire potuit usque adhuc tompus, Pendere quo te, Scoppe, decuit expansum? Qui quaesiisti tam diu crucem in libris: O Candidate vere, si Cruci est quisquam, Iam dum Magister esse Pendulus quibas Lambis prioris corticem hactenus furcae. Triennium quaesita cui domi inventa est Crux debita generi, furca stemmati vestro. Tricaris etiam? quin capesse quod partum est, Heredit atis hoc tibi Pater crevit, Qui reliqua felix interire confessus, Unum hocce questus; esse patre peiorem Natum Scioppum, fure Stoicum simplo. LXXIV. Ad Vincientem. AUdibis in quo, Vinciens, libro furem, Scioppii illic esse crede Germanum. LXXV. De Volisco. NOn hoc horribile et saevum est, Volisce, Qui sis Vitricus et male audias hoc, Nunc facsum penitus Volae novercum? LXXVI. In Arrianam. QUae moecha facta est antequam duxit virum, Quid nupta faciet Arriana? Stoicum. LXXVII. Ad Lectorem. QUottidie crescens, Lector, tibi pagina salve Occinit, auguriis excipienda bonis. Tu vis saepe illam decrescere: Lector; avaro Decrescunt versus; prodige Bavo vale. LXXVIII. Ad Gallum. MUltum carmine quaestus exsoleto Nil pulchros hodie valere vateis, Matrem, Galle, Deum Deam sequare. LXXIX. Ad Bavilium. NEc stellispicium scio, Bavili, Nec Chaldaea notas poli potenteis Megens edocuit rudem prophetam. Verum unum tibi pollicebor istuc, Longe quod Petosiris et Necepso Artem vincere dictitent supinam. Ingens astra periculum minantur, Quod possis Domicoenium vocare Integri octidui, fame interire Quo possint Bavii quater ter octo: Tu, ni desipis, hinc tibi cavebis. LXXX. In Offellum. ASsem pro lauro patrimonia misit Ofellus Bauvilio, nunc ex asse Poeta cluit. LXXXI. De Andragora. PErdere ne possit nummos, neque degraecari, Agnatis cautum viderat Andragoras. Unam rem lepide Tutoreis ludit hianteis, Bavilii redimit Laureolam Andragoras. LXXXII. De Tempore ad Tuccam. SI quid temporis aestimas ruinam Non prorsus male, Tucca, suspicaris. Sed quo nomine supputabis illud Quod numquam pote, cum tenes, tenere? Nam quod nunc facis, ut facis, reliquit Conantem: subit Horulae minutal Ex transverso, aliud; nec hoc nec illud Praesens dicere quibis. Antecessit Dicentem hercule; nam nisi fuisset Esset nunc etiam. Sed hoc quod isto Praesens momine suspicaris, exest Hoc ipso quia dictitas fuisse. At tu, si sapis, hoc putato tecum, Tempus praeteritum, et dein futurum, Non sunt tempora, nam quod est futurum Id nunc esse nequit; quod antelapsum est Nunc non amplius esse dictitetur, Felix Tempora qui futura factis Sic componere novit; ut futurs Facto iudicium probare possit. Praesens hac Ratione negligatur. LXXXIII. Indoles Regia. Ex Scaligero. REgia res animo est dare frena: sed indole Regis Praeditus est maior Rege; meo arbitrio: Rex quia fortunae, Naturae est Regius ardor, Hic regit, ille suo subiacet Imperio. LXXXIV. Ad Pictorem de Se. TRes animi flores, Pictor, cum corpore pinge Si Vigilem Res est pingere gnara tibi. Iunge Pudori alacri Pietatem: his adde duobus AEternum in mores isponte malos odium. LXXXV. Ad Novum Poetam. QUi unc Poeta primitus salutaris. Ab ordine horum qui queunt salutare: Fac Casto Amori sacra prima procures; Nam qui Poeta est non amator in se ipsum Amoris esse puto hunc sui professorem. LXXXVI. Peccatum inexpiabile. HInc atque hinc serere in bonos Bonorum nfelix odium; illa noxa sola est Qu im nullo puto nomine expiandam. LXXXVII. In Scioppum. TUrpe est scribere, sed tamen necesse Est moechus sibi, qui ScioppI amicus. LXXXVIII. Ad Catonem. OUid tricaris, inepte, quid moraris? Quin exis, Cato? Flora iam Theatrum Iam picta Iocus exsolutus ala Atque exercitus attinet Leporum. Nil vobiscum operis polita vita Nil felix habet uspiam Thalia. I vostrum cole Porcii theatrum, A quo marmora ferreaeque massae Multo crimine duriora fiunt. Si nescis etiam tibi et tuorum Struxit Stoica congregi theatrum Gens, antistite nobilis Scioppo. Qui, cum sit lapis atque petra pumex, Vult purus Deus esse: nonne dices Hoc vestram redolere disciplinam? LXXXIX. De Senibus. ALexidem rogabat, oppido senem, Quid ageret? aliquis: otiose commori Respondit ille; vita sic abit seni. XC. In Scioppum Peculatorem. PLus egit sene iam Parente, natus Vespillone licet; cui iuvenco Annorum, puto, quindecim, sinistra Prodegit patrimonium clependo. XCI. In eundem. DIgna tuis meritis mala quae precer? una ea possum, Fur uti Carnifici des alimenta partri. XCII. De Orbilio. MIrabar istuc, fronte quei semel sana Orbilius hodie mi esset obviam factus, Cum bibliopola calculum eximit Tryphon; Prostare BilovI qui Poemata exclamat. XCIII. De eodem. NAtalem Orbilius nasi quo more celebrat? Cordi, quod nec habet, nisi nunc, sine more parentat. XCIV. De Scioppio. SCoppus, Scoppius, et Scioppus, inde Scopus, Scorpio, cum Scioppio, sunt Uni nomina belluae: quis illam Ostentis neget esse sex piandam? XCV. In eundem. CLeptes Patricius, Scioppe, salve: Lictoris soboles, Scioppe, salve: Tortor Stoicidum, Scioppe, salve: MendacI columen, Scioppe, salve: Sangae prostibulum, Scioppe, salve: Culi peniculus, Scioppe, salve: Hircorum Orbilius, Scioppe, salve: Patrocli ingenium, Scioppe, salve: Successor VolusI, Scioppe, salve: Furum nobilitas, Scioppe, salve: Pernae pernicies, Scioppe, salve: Fumi divitiae, Scioppe, salve: Morum transsugium, Scioppe, salve: Scortum carcereum, Scioppe, salve: MendacI numerus, Scioppe, salve: Fallendi Labeo, Scioppe, salve: Lamisci manibus, Scioppe, salve: Librorum Hermogenes, Scioppe, salve: Nasus Stercutii, Scioppe, salve: Nummorum Autolycus, Scioppe, salve: Moechorum Aufidius, Scioppe, salve: Cantorum Bavius, Scioppe, salve: Vertex stercoreus, Scioppe, salve: Pectus stramineum, Scioppe, salve: Pulmo pulvereus, Scioppe, salve: Lictorum titulus, Scioppe, salve: Zeno carnificum, Scioppe, salve: Nidor Loiolae, Scioppe, salve: Pestis Symmachidae, Scioppe, salve: Varronis nova crux, Scioppe, salve: Phoedri tristicies, Scioppe, salve: Plauti pigrities, Scioppe, salve: Leno carnificum, Scioppe, salve: Germanorum odium, Scioppe, salve: Europae opprobrium, Scioppe, salve: Mundi ludibrium, Scioppe, salve: Orci delicium, Scioppe, salve: Scortum Tartareum, Scioppe, salve: Et salvere uti possies, Scioppe, Despera ilico de salute cuncta. XCVI. Ad Lectorem. VUlgi iudicia inquinatioris Nullius pretii arbitror putanda, Nam qui scribere nil potest, Poetas Naso perfacile impetit petulco. Quod par posse pari sibi rependi Desperet: bene iudicat, suopte Iudex vota periculo aestimans, qui De quo iudicat, imminere cernit Peccanti, vice mutua, Poetae. Proin si quid male vulgus heic supina Fractum lance perire dictitabit, Fac vivacius aestimes relicto; Si quic quam sapis ad bonum Poetam, Dignus nomine masculi legentis. XCVII. De Poetis. CArmina qui illecebris male matronalia ob assem Prostituit, Lectore decet servire Bagoa. XCVIII. Ad Lectorem. LEctori librum in scripsi, qui maximus exstat, Gratior est paullo magnus honore cliens. Tu licet hunc spurc a suspendas nare iocantem, Te pereunte liber, Scoppe, perire nequit. Nobilitas factis vostra est ea parta decori, Ulcisci Scalam qui cupit, hic legitur. At bone tu, Lector, tenerum defende clientem, Hinc tuus ille iterum porro patronus erit. TARRAEI HEBI EPIGRAMMATUM LIBER IX. EPIG. I. Ad Lectorem. CUi bis quattuor integri libelli Argutis placuere cantilenis, Qua nonus pote displicere fronte? Heic res vostra agitur, benigne Lector, Heic vostrum, arbitror esse in igne ferrum. Sed sit ferrea frons licet legenti Ponenti decies iocos relectos, Faxo mollior anseris medulla Nasi mollicies refutet illam. II. Ad eundem. QUei possis lepido abstinere risu Nunc cum Emblemata conspicis libelli, Qui nonus tibi se dicat legendum. Atque audis simul hoc, Poeta ridet, Rident carmina, ridet Oblocutor, Plorant Orbiliusque, Bauvilusque, Sanga et Scoppius, et Bonarscus, unum Sex isthic Fatui legentem adulant. III. Scazon ad Bavonem. FErox subulce, tristiludium Famae, Quid arbitrare mentis esse cordatis, Ubi crepare tanta te vident verba Cui fimo parente prodita est larva, Et aurem utram que avitus insidet fumus? Tamen nitere velle te modis miris? Inaniserve, desidum tenebrarum, Ferox subulce, Terreum luti germen, Inerudite, pallide, horride, hirsute, Inebriate Turpitudinis poclo, Supina larva, semamicta centone, Cui indecora lingua cuncta mendicat, Cui indecora lingua cuncta prodegit. Locum esse credis impiis tuis nugis? Et esse cum sciatur, unde vivamus Opima fercla cenitando Musarum, Tuam inficetiam, aridosque luroreis, Et apta pestilentibus velit quis quam Vorare fercla, praebitor quibus dudum Prius peristi ea atque publice exponas? O impudente pectus obsitum probro, Petulcilingue, turpifamimendice! Nec heic quidem stetisse dicitur larva, In ora pedere Entheum Poetarum Tribunus iste linguiverbero tendit. Domique vinctus inter offulam hesternam Cibumque fumum, et aridae samis potum, Palam invehi superbus alta molitur; Abi supine, foediiurimendice, Abi Ibrirostris, impudentiae Spectrum, Domesticoque macerare livore, Vel omnibus nequire si modis credis Pati, ut latrante te, canant sacri Vates. Domi impudica dicta, dicta declama Quibus tuum ipse nomen addis obscenis. Movere posse si putas viros sanctos, Ut haec Catbedra, nectare a Vetustatis Olere nota, te, tuosque pallores Palam refutet, inficete deliras: Columbus iste nosse si cupis rerum Agat quid, arma cum impotentiae vostrae Videre coepit? In sua sedet fama, Bonaque conscientia omnia irridet; Columbus ille, cetera ut tibi enarrem Negat Columbus; huic modestia est cordi Comes probanda; tu impudentia flagras Caninus auctor; alter asque virtutes Malo aemulare lumine, atque distorto, Nec ut sequare, sed ut inde traducas: Peri proterve, dum perire concessum est Manu extera: quod hocce si, ut soles, spernes, Ad ultimum a tuo furore pendebis. IV. Ad C. Barthium. SCripturus nitidum puro Scazonta meatu, A te fas veniam, Candide Barte, petam. Nam tibi devinctus tanta virtute recessit, Ut sine te Scazon Scoppius esse velit. V. Ad Scioppum. DIi te perdite perduant Scioppe, Qui nos non sinis esse iam iocosos; Sed versus lepidos, nimisque castos, Diro nomine conspuis Lavernae. Hoc unum queat invidere quisquam Scoppo Patricio Lavernioni, Quod mundi opprobrium, luela rerum, Heic suspenditur aurea catena. VI. De Orbilio. ORbilius recitans nuper tot visia fudit Quot non ex opica Carmina fauce potest. Huic dignam morbo Medicinam Symmachus obdit Culo opilato dum recitas, retice. VII. Ad Plauticum. PAullum est, Plautice, quod monere veni, Ovator bonus, elegans Poeta, Doctus Grammaticus, catus Sophista, Cautus caussidicus, vir es Pudicus. Sed si tempore nescies tacere Orator malus, impudens Poeta es, Bardus Grammaticus, ferox Sophista, Turpis Caussidicus, vir impudicus. VIII. Ad Lectorem. PRorumpit facilis nimis libellus, Atque annos superat novem Catonum. Tu, Lector, facies gravem legende Librum continuos novem per annos. IX. De casu Orbilii. PRostantem Orbilius nasum dum non cavet hircus; Bis super, infregit cornua, praecipitans. Ergo iam in cornu foenum desper at habere, Tu cave eum nasi, si sapis, intuitu. X. Ad Sabellam, Parodia. QUam sis bella loquens, Sabella, quaeris? Esses muta decentior, Sabella. XI. Ad Martialem. SIpro crimine, Martialis, istuc Exsectis tibi fratribus luendum est, Quod vis carmine ludere impedito: Quid Burchardus habebit, aut sinistro Hircorum patietur a pudore, Qui dum turpia Paenitentiarum Narrat crimina in ordines locata, Non narrat modo, sed docere plano Prorsus carmine tendit, impetratque Ut possis bene tu tuum vocare, Sed qui Grammaticus mage eruditus Quam pro simplice te siet Poeta? XII. In Oppilianum. NOn est, Oppiliane, quod propinas, Convivis modo, Massicum Falernum, Non Albanum adeo, nec ipse quod se Levit Consule Opimius: sed istis Longe nobiliusque, fortiusque, Si vis unde venit put are recte. Nam caeleste merum est, quod ipse terris Spreto, Iuppiter, intulit Lyaeo. XIII. Ad Ios. Castalionem. CAstalio Criticus Criticorum adfectat haberi, O indocte puer duc tua castra alio. XIV. De eodem. MUs rodit limam, quae rodere cuncta solebat, Auctorem mollis durum adedit Criticus. XV. In Agennum Rhetorem. CLepsydra quarta periit et adhuc conatur Agennus, Dicere si cras vis, dicere quis hodie. XVI. Ad Pimpulam. LUdis, Pimpula, dum clepis minutal, Ludit, Pimpula, ludios flagellis, Si quos ludere Carnifex docetur. XVII. Ad Paullam. SEmper plor asti cum quid mihi, Paulla, dedisti, Ut ridere queas vis nihil accipere. XVIII. De Tongilla. PUrgamenta vocat lassos Tongilla ministros, Et bene, qui dominae pure laevant latera. XX. In Sabellum. MUltum conquereris, Sabelle, deme, Quod tecarmine subnotem doloso; Nec quod sentiam id eloquar. Vis Dicam simpliciter, Sabelle, de te? Non vis esse quod es; Sabellus unus Duplex Ardelio est. Sat hoc Sabellat. XXI. De eodem. MIrum est: omnia cum esse possit unus, Solum hoc esse nequit quod est, Sabellus. XXII. Ad Orbilium. DOctor discipulo senex vieto Da tandem, Orbiliane, missionem. Sexagesima cui peracta messis, Discendo, puer, esse iam negatur. XXIII. In Oviunum. CUm fora vel therm as frangentem cernis Ovinum, Quid faciat quaeris? dic nova, crediturit. XXIV. In Urintium. AUrem Urintius impetit Batavam, Nasum Urintius exserit Batavum. XXV. Ad Lectorem. LEctis addere si placet legenda Quod poscunt, Epigram mata impetrarunt. Sed nunc difficile est et hoc rogare, Nam vulgarius alterum quid audit Quam salsis Epigramma senticetis? Ut iam non memorem Cocos cacanteis Qui cum thurea vincla dissolutis Sparserunt tunicis, Poeticantur. XXVI. In Pescientem. FRontem solvere Pesciens rogatus, Fecit visia quindecim et ducente; Frontem solvere, Pesciens, rogatus Culum claudere, Pesciens, rogatur. XXVII. Ad Aeolum de Lino. QUam salsum condat quaeris, Linus, AEole, carmen, Oppletur nullum crebrius hoc salibus. XXVIII. Ad Lectorem. LAxa animum in versus et equo da, Lector, habenas, Non eget hic freno, si sapere apta cupis. Sin; venient nova monstra; Equitem calcaribus ictum Frenatum ad virgam currere coget equus. XXIX. In effigiem C. n='ii. HAc iuvenis n='I qui vultum in imagine cernis, Mentem animi huic parilem rite precare Deos. Ille atavis debens Aquilas, et Nobile nomen, Mit is in exhausto volt Helicone mori. Sic tamen in Iuvene hoc flamma est caelestis; ab illae Teutoniae poterit tota calere domus. XXX. In Scioppum. SCoppum Grammaticum quis abnegabit? Ut furfur nova res, novumque nomen Credatur, duplici facit sinistra. XXXI. De Orbilio. CArmina qui non fert nisi cum pituita molesta est, Quis vatem e salsis non putet Orbilium? XXXII. Ad Nicium. NIci candide, perperam laboras, Victoris VigilI negotiorum Gestor: ni quod ei unicum supino Instat, tollere primitus labores; Sed res, crede mihi, nimis molesta est, Agnato coquit haec premitque morbo, Quem qui cuncta Epidaurius malorum Serpens nomina quibat edolare, Victorem tamen est suum professus. Scis quoius generis? Poeta, Nict, est. XXXIII. Ad desperantem. MAgnanimum adversis oppenere pectora rebus, Nec tremere instantis fulminae Persephones. Tolle manum capule, teque in tua fata reserva, Quam cito nunc abiit tam cito sors rediit. Mortis inelapsum depellere morte timorem, Res non est Stoo digna nisi ingenio. XXXIV. Ad Max. Urintium. URinti callide, Scaliger, Doiiza, Suadae Lipsius arbiter Latinae, In libro faciunt quid hoc, Batavae Cum sunt auriculae, nimis Batavo, Dum pro crimine ei auris est Batavae? XXXV. De Orbilio. MAne Quod Orbilius caperato Emblemate prodit. Nolito rugis credere, risit heri. XXXVI. De eodem. CRaes vivum Orbilium despera, Lusce, videre, Dissimulet quamvis, pridie is interiit. XXXVII. De Thersonno. DOtatae nupsit Ther sonnus, Paulle, Capellae, Stoicus; hinc grandi nunc tumet ille utero. At licet enormi tumeat Thersonnus om aso, Triste malum decimo mense sibi pariet. XXXVIII. Ad Rabinum de Lucio. PAuper Lucius est; Rabine, crede, Quamvis sit Licinoque, Lydioque, Affusis opulentior Philippis. Pauper Lucius est tamen, Rabine; Nescit Lucius esse dis, Rabine. XXXIX. In Hugeianum Grootium. GRootius hac iurenis coepit, qua desinit alter, Grandia qui vixit saecula, sesquisenex. Omen in extremo magnum est, quia desinet in se Cui Mundi finis dat rude principium. XL. Ad Paullum. CUr malim Herois Epigram mata dulcia bombis? Illa admiramur, Paulle, sed haec legimus. XLI. Ad Urintium. GRassator Batavus, cui dicitur, AEmiliane, Ante malus versu; nunc quoque militia est. XLII. Ad Aulum. NAsuta Cryllis duxit, Aule, Frontonem; Necesse puros inde Stoicos nasci. XLIII. De Polla. PIscibus oppletam variis cum Polla natarit, Piscinam Cancri solius esse putae. XLIV. Ad Lectorem. DIsticha cum placeant, quid nasum, Lector, opacas? Vis, puto, nos longum displicuisse tibi. XLV. De Pesciente. TUripi Cimice adesus usque ad ossae, Praeter virgineas nibil choreas Novit dicere Pesciens; Puellas Hic credit scabiem, impetiginemque, Cum porrigine candicante, psoram. Cumque istis iacet omnibus supinus Et lascivit, et ungue delieato Molles scalpturit usque lingulacas, Quin istam usqueadeo perit cobortem, Ut vix sanguine proprio prae Amore, Possit candidus aebstinere Amator. Ast illae malae, et oppido salaces, Postquam exhausta labat viri voluptas, Suavi quaeque labore quod recepit Saevis quaeque doloribus rependit. XLVI. In Marrinam. NImis puella es inficeta, Marrina, Oculo tagace perspicis virum vesteis, Et supputante membra lumine ediscis, Visa inde vicinis tua omma effutis; Nimis puella es inficeta, Marrina, Peculiatos esse quae vetas tecte, Eluminasque pauperi suos fastus. XLVII. De Apro. ACcusavit Aper vicinum, Pontice, Porcum, Glans quod iam uxori nulla satisfaciat. XLVIII. Ad Urintium. URinte, per aeternos mandabis abire Nepotes, Si commendabis carmina Bakerii? Illa per aeternos, animal ceu stercus, abibunt? Dic, ubi consistent carmina tam lepida? XLIX. Eidem. QUos dicis versus mihi, Urinte, perire Nepoteis, Coniuncta melius voce perire canes. L. In Bavilum. REvera quoquo veniat redeatve Bavilus Nil se ni niveos norit habere dies. Frigidus usqueadeo, ut Canis Erigoneius, illo Conspecto, caudam contrahere occipiat. LI. De Pollente. CUm potat, quasi quindecim Platonas, Et Mellesigenas crepat bis octo. Pollens sobrius est necesse nil sit Ni quinque Orbilii, et decem Scioppi. LII. Ad Urintum. CUr solos adamare Elegos te, Urinte, putemus? Rite facis semper ne facias, Elegos. LIII. In eundem. MAuritium Maurum qui dicis, Barbare Urinti, Germano uponas nomine, Taurus eris. LIV. In Licianum. SCribas quam pure tu Carmina, quaerere noli; Purius his fieri nil, Liciane, potest. LV. In Bautum Tragicum. BArbato quater eminente naso Ante hircosa supercilI sepulcra, Mirum quei Tragicus vocere, Bauto. LVI. In Caprum. SCissi relliquias ad aurem utramqus Cum mirare, Caper, tui labelli, Nil laesae Rationis obstupescis: Nam mir aculum id esse quis negabit Quod sint relliquiae integro ampliores? LVII. Ad Priscum. PAr esse nolo, Prisce, Crastino Aulisco: Delirat hodie sapiat ut heri Auliscus. LVIII. In Terentum. NOn sedit nisi pura sint scabella, Scopis undique sedulis polita. Idem nil put at esse cum Bavillo Pugnare ob titulum Suis-Poetae; Nil est scaevius impio Terento, Qui naso cacat, olfacitque culo. LIX. Ad Stoicum. HIrcum, Stoice, cum negas parentem Sectae es transfuga, nam canem fateris. LX. Ad Lectorem. VAti nil superest, iocose Lector, Verarum vice ni salace falsas Personat Epigrammate enotare: Nam quivis balatro et culex supinus, Laudabunt hodie impetentque veras Falsarum vice criminationum. LXI. De Stoico. CRas uti ne pereat, hodie se, Stoicus, effert, Hic intervertit praemia carnifici. LXII. De Eune et Capitone. COnveniunt dextris Capito capularis et Eune Ebria; dic mihi nunc, Pontice, nupsit uter? LXIII. In Milonem. RObuste Milo, quid placere vis salsis, Olimque cuncta fers facisque ridenda Ut arbitrari te queamus argutum? Tecum maneto, cumque dicta non lautae Vulgaritate quis iocante condire, Tibi triumfa: nil iocosius fecit Si Milo iuxta regulam soloecissat. LXIV. De Poetis. CUr hodie pedibus vates dant pluribus usum? Saepe equites fiunt, raro at equum accipiunt. LXV. De Tongiliano. PAuper Tongilianus esse iactat, Cui formosa puella concubina est. Lenonum Nearan timet, Procille. LXVI. Ad Lectorem. SI vis iocari, blande Lector, invicem Iocum propina: bardus es: carmen perit. LXVII. Ad Scoppium. SCoppi, quid tibi vis? perire iussus Tricaris, neque te audiisse dicis. Pravis auribus esse te necesse est. LXVIII. De Orbilo et Sanga. SI quaeris unde geminet Orbilus nasum, Adito Sangam: amisit is suum nuper. LXIX. In quemdam. POstquam nil sibi non sine arbitratu Ignovit Rationis: hoc lucratur Nulli quod nimium timet placere, Bombovisia peditomachaerus. LXX. De Sipo. HAllucinatur cum Scopum, Sipus, tangit: Errare saepe qui cupit, potest raro. LXXI. De Uriente. ad Corbulonem. SUmm oenianas pastus inter uxores, Coloniense pascit, Uriens, farctum. Hoc est Equum mutare, Corbulo, mula: LXXII. In Amillum. COrbulo quis meus hic dicatur, quaeris Amille, Non est qui Corbes: cur, rogo, Amille, rubes? LXXIII. De Labina. DIc si quid male deputas salitum, Extemplo faciet Labina salsum: Bis vel ter modo tussiendo supra. LXXIV. In Pontiam. QUam possis Priami vocare matrem, Quei se, Pontia, Romulam vocabit? Audi: est nobilitate de modesta Non omnes atavos ciere mavolt, Quam quos certa suos potest putare. LXXV. De Troe. TRos inde veniens, unde conscius passer Fraterculorum, musculique, Gryllique, Araneique sunt ad unicum extorres; Sororiantes extulit tatas secum, Et deier abit sacra non profanasse! LXXVI. In Scioppum. CUi sub convicI censetur lege senectus, Nondum desperat carnisicem iuvenis. LXXVII. De eodem. SEnem esse magnum si dolet tibi Scalam, Atque istud ipse vis cavere te exemplum, Id, Scoppe, paucis, expedibis argute. Adito patrem, quaerit is suum heredem. LXXVIII. De eodem. AN haeres suus esse possit istic Nullius generis, domus, parentis; Munster us modo qui perire quivit. Sane nescio: Fur suus, scio, olim est. LXXIX. De Batavis. QUi Batavum in terra mortalem quaeritis; its Trans omnem in campos Oceanum Elysios. Quo natura negat BatavI penetravit acumen, Omnia sub pedibus, terram habet et maria. Gens superum, alati Iuvenes; quos Martius ardor Praesenteis terris aestimat indigetes. In vestra est Fortuna manu: Mauritius Heros In proprio quo volt corpore sistit eam. Nil melius poterant invictae robore genteis, Robore, divini et viribus ingenii. Quam quod fraternas iunxit Concordia palmas; Sic fuerunt Martis proelia: Amoris erunt. Ite, Sacrae genteis, Victricem agnoscite neutram, Neutraque pro victa se gerat, utraque amet. LXXX. In nasum Orbilii. NAsus Robilii tot in cavernas Discissis hiat undiquaque rimis, Quot Aetna Encelado spuit tonante Undam sulfuris, igniumque flumen, Nasus Robilii tot in colores Distinctis nitet undiquaque punctis. Iris quot Iove fulgurat secundo. Nasus Robilii tot in tumores Subsidit modo, sussilitque rursus, Quot non ulcera habet sinus magistri: O nasum horribilem et nimis pudendum! LXXXI. De eodem. Heredem excludit, capturum cetera, naso, Decedens tussi, Pompilium Orbilius: Quippe in eo statuit sepeliri corpore functo, Heredi lucrum de Lapide hic faciet. LXXXII. De eodem. ORbilius, quoties cane canduit ardida tellus; Erigonae, in naso, frigidus ipse, sedet. LXXXIII. De eodem. ORbilius naso quod commoda servat in uno! Hoc eodem pedes it, hoc eques, hoc vehitur. LXXXIV. De urso a Principe Saxone occiso. QUae modo diffractis ursi violentia clathris, Civibus imminuit, Daedala Torga, tuis. Printipis anne aliter dextro moribunda tonitru Concidit, ac Iovio fulmine tacta solent? Divina certe potuit sacer indole iactus Incumbentem homini transabiisse feram. Illa quidem restro medium fractur acruento, In mortem iam iam, faucepatente, venit. Cum globus excelsa venit improvisus ab arce, Perque caput medium de geminaaure redit. Forfice compacta rumpebat stamina Clotho, Invita vitam reddidit ille Dea: Sic io, ipsa pericla iuvant, cum principis almi Certior est fati dexter a forsicibus. LXXXV. In Varronem. MArcum Terentum; quoi librorum copia Bonorum eorum, alias cicum haeud interduim, Nullum tulere saecula auctorem parem, Non veritus est perhibere Cynicum Romulum Tertullianus, ille Christi nominis Doctissimorum scirptor exactissimus: Quo, porro, nomine audiet Varro, istius Qui saeculi nostri aptus est summum locum, Cuius, tot endo milibus scriptis locis, Semelve, bisve, nec amplius, veri Dei Deprendere queas nomen, idque callide Ita involucris abditum catissimis, Ut cum prehendas prendere nequeas tamen. LXXXVI. Etitaphium Attilae Regis. ATtila Terribilis iacet hac sub mole, Viator, Magnanimus nisisis, flecte iter hinc alio. Mundum ille, excitus fativi Pannone silva, Saepe sua audivit contremuisse manu. Mole virirupit promissa Diespiter olim, Vixque habuit tremula fulmen inerme manu. Non illum contra victigens Romula mundi, Non tuli adspectus Africa tonsa sacros. Flagra Dei dextra, ferrum retinente sinistra, Per medios abiit, Victor ubique, polos. Atergo albentes tremefecit ab ossibus agros, Fronte natat, fuso sanguine, terr a pavens. Cladibus innumeris ulti feliciter orbem, Nulla viri virtus morte decus meruit. Sed metam fati mortalem egressus, in uno Spem mortis sensit se superesse sibi. Egressus Tabulis, Catalaunica tendit in arva; Aetius heic Romaerelliquias habuit. Hunc bello aggreditur, Fati vis vicit in illo, Pellitur; exsultant sidera, terra, chaos. Victor eris, nec tepatrum, Romane, pudebit, Ni te pro victo, victor inanis, habes. Hinc proprio infelix se sanguine vicit inermem, Nonpoterat, ferrum si foret apta manus. Captavit tenebras, et sese exstinxit in illis, Frangitur invictus sanguinis imbre sui. Attila sic meritur, sed conscia Numina pugnae, Nemo Deum hinc voluit Romula castra sequi. LXXXVII. De Lucano. BElla pari numquam Caesar Mavortepatravit. Horrida Lucani quin premat arma tuba. Attonitus vates lectorem exsternat oportet, Si magni vatesrite Platonis erit. LXXXVIII. Musonii apud Gellium. SIquid turpefacis, scelus est quidem amabile factu, Deperit ast sensim, mox deploranda, Voluptas: Si facienda facis, paulum labor urguet amarus, Interit iste labor, facti bona fama perennat. LXXXIX. De Claudiano. POmpa et honos maneant, maneat suavissima Peitho, Detrahe quod superest tenero Sulmonis alumno, Et quem Stoa domus, Hispana gente, creavit, Claudianum Annaea Nasonis in indole cernes. XC. De Lactantio. QUos Cicero Eloquio flamma asseruisse Quiriteis, Non minor audiat excusso Lactantius astu Daemonis extricasse: aequat victoria utrumque. XCI. De Lucretio. NI potis est vario naturae Daedala virtus Ingenio quodvis e quovis didere, Lector, Dic mihi quar atione gravis facunda LucretI Melpomene tanto Romana per oppida bello Memmiadaereser at vero vanissima fatu? Quid dicam e nihilo constrata tot alta Tropaea, Quis sese ex sese contra sese ipsa fatetur, Omnia ab omnibus, e nihilo nihil effudisse, Suaviloqui vatis, Natura, effatibus usa? XCII. Ex Herodoto. ANni aliquot, multique dies, horaeque supersunt, Momenta plura: sors volatilis potest Uno anno te, unaque die, quaque adlubet, hora, Momento in uno, fastuosum sternere: Ah miser, et rerum stolidissime; quid generesos Iam iam rigente volvis ore spiritus? XCIII. De amicis. REs miraprorsus, nil amicis promptius Iisdemque rursus rarius nihil venit. Veris amicis rarius: sed promptius Fictis malisque; peius his, illis nihil Melius tributum a maximis mundo Diis: Vin' differentiam inter hos et alteros? Meitre quis se iunxerint sacris tibi. Ut, quippe, rerum quaeque sunt exordia, Finemque, mediumque esse, manifesto palam est. XCIV. Ad Lectorem. QUod modo non salso scitum est Epigrammate nobis, Hoc noster non vult veridicum esse liber. Est iocus huic princeps, medium iecus: ultima pallent, Et sunt de magnis carmina ducta viris. Quid faciam, Lector? decepto te mihi opus sit; Grandia cum parvis vendere dicta paro. Tu nisi deliras Sophiae quid forte sub armis Fortiter in mediis floribus es siolidus. XCV. Ad Balthasarem Hirschbergerum. AD culmen altum, scansile et famae iugum, Accessus, hercle, primus admiratio est Doctum virorum, Balthasar dulcissime: Ea est enim mir antis insita pectori Cupido, quaque nitier vi, quaque ope, Similis reipsa ut huic sies, dudum cui Palmarium virtutis adscribit decus Abusa privi viribus mens consilI. Quod Lipsium, quod ceteros doctos viros, Quorum micante, Fama praepes, alite, Utrumque Solis est remensa cardinem, Mirarier te, colere, amare dicis: id Si mentis imo dicis e sinu, sat est: Dabit profecto posierorum te omnibus Mir atio istaec oppido admir abilem. XCVI. Subscriptum Leoni marmoreo. REgna tenet Leo quadrupedum, Clementia Marti Haec dat, et imperium magnum in saevissima mollit, Parcere subiectis, pugnanteis vincere nostrum est. Artibus his mundi dominum, Romane, salutas. XCVII. Ad manes Euricii Cordi Poetae. GErmanus cubat heicce Martialis, Patronus salis et Leporis haeres. Ore in sacruficos satis protervo, Iur atus simulationis hostis, Et fictae fera Poena Sunctitatis. Cordirelliquiae, Boni Poetae, Vobis inferias sacer quotannis De nostro cumulus dabit rosarum. Ut, saecli impatiens sui, profectae es In nostros, anima, integres favoreis, Sic de vilibus erutus maniplis VICTOR Temporis, invidique saecli, Quale ambire decus palam videbor, Servo posteritatis arbitratui. Nam si quid rude livor impolitus Fingit simplicis adrelicta Curae, In vivis modo vivere invenitur. Puraepraemia mentis unicuique Functo posterit as dabit Poetae. Nusquam huic Gratia venditur dolosae, Nec livor male querquero susurro Frangit iudicium, alea supina. XCVIII. Ad Lectorem. DIvitiae nostrae, quibus exsultare repertis, Plus seleo quam cui Lamina aratra crepant. Indulge tenero durum hoc Epigramma Poetae, Plus te oculis longe diligit ille suis. Si tamen et bonus es: nec falso tectus ab aure Carbones nigro fingere corde potes. In medio iam pene libro es: horrescere mutum est Unus ad extremum saltus abire valet. TARRAEI HEBI EPIGRAMMA TUM LIBER X. EPIGR. I. Ad Lectorem. OHE iam saetis est, ohe libelle, Hispanus, puto, dixerat Poeta, Quartus cum liber exit umbilicos. At, res prodita cui tua est legendo, Salvis cruribus huc profectus usque, Exclames volo, Lector: o pigentem! Porro non satis est, libelle porre. II. In album amicorum. R. D. B. SCribere quae volo non possum, quae scribere possum Nolo; meus me ipso est R. maior Amor. Proin tu, si quondam VigilI tibi dextra subibit Pectus ei videas confice: caeca in anust. Ille tuos oculis mores gestavit in ipsis, Huius eat surdo credita causa libro? Scinde rudeis cartas, nisi viva in imagine proesto est, Mortua nil Vigilem carta iuvare potest. III. Ad Nigrum. RIdet ad omnia nil irrisum prorsus omittit Ipsum illud quoque nil, ridet, Avite, Niger. Summae Nigro est laudis, ridendo quam facit, ista, Nemo Nigro uno omnium ridiculus magis est. IV. De Ovino. MEntitur quoties causas dum perdit, Ovinus, Ingenio pendet dum reus ipse suo, Si toties fissa nate pederet; haud foret exhinc Publicus in rostris praeco sui ingenii. Nunc, quam mentiri, gravius leve peditum Ovino est, Scire potes liquido, Sexte, quid erubeat. V. Ad Plutum in Sophistas. ATti, quem sapere usque ad umbilicum Dixisti, manicaeparum decebunt, Da peram et baculum videbis esse Quem per circuitum Attyn es locutus. VI. Ad Nicium. NIci candide, qui modo hinc recedens, Mi me subripis, alter aque paerte, Et maiore meum est mihi aptionre Pectus pectore sub tuo revellis. Unum istuc rogo: quod mihirapis nunc, Sancte id protegere et velis modeste. Ne quid forte tuus Vigil sine ipso Se peccet, tibi traditus profecto, Aut si quid male deinde velpatrare, Vel quid dixero, tu sutura sola es Causa atque ingenium mei doloris: Qui cum surpueris mihi me, in uno Custodire duos nequis amicos. VII. De Amica canente. FRigidus in stabulis cantando rumpitur anguis, Tu calidos frangis voce, Viola, procos. Ipse alio audivi traductas carmine messes, Tu vatum a Pindo pector a monte rapis. Lunai spumas deducunt carmina caelo, Tu trahis e nostra Martia bella manu. Seirenum pelago figit concordia captos, Lotophagus dulci detinet hospitio. Nectare gustato Divum convivae superbit, Nec putat ex illo tempore posse mori. Qui semel audierit te, vel, mea Musa, canentem Ambrosio aut vocis captus ab alloquio est. Nil videt ille ultr an nisi te fantemque, canentemque, Omnibus huic sensus liquitur in numeris. Heu tenerum quanta dulcedine virus inescat, Hoc ego mel vere Ponticon esse puto. VIII. Ad Felicem Starzerum. DUm tu, dura ciens atquorum exemplatuorum, Austriaco nondum fiectis Amore caput. Perque bene excultas medius potes ire puellas, Nullus ut in forti pectore sidat Amor. Crede mihi non me, non solum es fortior illis Quos tibi cum nobis inxit amicitia. Verum dena labor superare pericula felix. Ultro omnis tibi se deprimit Herculeus. Quippe informe manu decies convellere monstrum, Una dabit, quamvis nec bene, cleva, gravis. Verum tot iaculis, tot Amorum obsistere telis, Omnia quae blanda fronte venena tegunt. Ipsi invicta Iovires est, quantumque Nepotum est, Qui caelum fert, haec ferrerecusat Atlas. At nos lenta magis flammarum spicula torrent, Qui volumus nosiros non latuisse iocos. IX. Ad Lectorem. INcumbant alii lectoribus: Optime, si qua Interiisse potes lentius; hinc abeas. X. De Grammaticis-Criticis. LItterulas faciens si carmina censet, Opunti, Do mea Grammatico, da tua carnisici. XI. In Fatuam. SUnt tibi his septem formoso in corpore naevi, Horum qui medius, fulmen Amoris habet. Hunc, fatua, ignoras reliquos exstinguere naevos Tresque decemque, peris, nulla perire volens. XII. De Lycoride. PHyllida qui sumet, sumet, Fabiane, Lycorin, Non mihi vita huius tanti, ut ab hac peream. XIII. De Philaeni. REsponsum numquam redhibet quaesita Philaenis, Ut semper dicat, numquam eam, Avite, roga. XIV. In Turrilentianam. NIl scit sobria Turrilentiana, Quod non ebria prorsus eloquatur, Si vis haec sapiat, marite, semper, Semper fac sitiat, teget tacenda. XV. Desponsa Impotentis. DA, Paranymphe, nuces, sponsa has desider at intus Quas perdunt media nocte foris pueri. XVI. Ad Cantharam. PEne es, Canthara, bella virginella, Cui sunt omnia Virginis beatae, Praeter quod sinit esse eas pudicas. XVII. In Libem. POeta quando Lips furit Maroneunt, Repente ferulas tollite, o, magistr aleis. Pellaeus olim iuvenis ut rapit ferrum Homericarum auditione pugnarum, Sic hoc canente flagra corripit Gniphon. XVIII. SOPHISTA. TUrpidolostudius, mendicofamisusurrus, Verbicrepofatuus, Privisibiplacius. Nilaliiprobus, omnesibitribus, Orisupinus, Nasicaduronchus, Glorim achoperius. Bellutristifremus, Tricocomedus, Bibinugus, Verborum haec factis monstra Sophista premit. XIX. De Orollo. INnumero numeros dum examine torquet orollus, De numeris numeros conficit innumeros. XX. In malum Medicum. POstquam aegrotanti scripsit medicaemina Bercas, Res admir anda est, Portius evaluit. XXI. De Postilione. TUrbida Postilion ne curr ant carmina, restat, Obfundit magnos ingenii lapides. XXII. In Libem. POscis carmina quod mea, o dolose, Par, Lips, reddere vis pari: Negantur. XXIII. Ad eundem. IUstitiam lucro saepe obstare hinc patet, o Lips, Ne mihi quid reddas nil dare malo tibi. XXIV. Ad Lectorem. NIl non Lectoripro Epigrammate venditur aegro, Tu, si sanus eris, poscere longa voles. XXV. De Orbilio. ORbilii scutica si quem semel ira cecidit, Et si quem tetigit sidus: olent paria. XXVI. In Criticos. LEctori si quid vates bene desipit uni Insaniraptant dictum alio Critici: Sic liber ingenuos sensus amittit adulter, Et Criticus spurii est carminis exposttor. XXVII. In Pontiam. VUlgare est facinus senexpuella, Ut quid, Pontia, singulare possis Possis sesquipuella anus vocari. XXVIII. De Amilla. PUlcra foro in medio tunica nudatur Amillae, Dum in propria tectis sueta domo esse oculis. XXIX. Ad Paullam. QUaeris, Paullae, senex virum iuvencum. Odisti, puto, querqueros calores. XXX. Ad Scoppum. SI vis, Scoppe, domum meam venire, Primo carmina ferculo BilovI Propinabo tibi; altero BonarscI, Gustatis quibus obsecrabis omneis Infernos medioxumosque divos, Totum ut te faciant repente culum. Nil ut postidea queas vilisve, Quam solis natitergiis vacare. XXXI. In Orbilii Lucernam. NIl est salsius OrbilI lucerna Cui sunt Palladis in vicem magistri Mucusque et mala pituita nasi. XXXII. In Stoicum. POstquam Stoicus omnia erogasset, Zenoni, Senecaeque, Portioque, Coepit rem facere eleganter exre Amissa antidea palam et profusa, Thebani exsuvias Cratetis emit. XXXIII. Ad Cinnam. PAullum esse dicis, Cinna, saepe quod poscis: Ignosce, paullum denegare non magnum est. XXXIV. De fortuna. MAle ille felix cui perennis est uno Fortuna vultu: ut sentias Bonam Sortem Malam experire; iudicabis utramque. XXXV. Ad Lupum. CUstodem, Lupe, te crepas fidelem, Atque isthic numeros habere censes Omneis Peiritboi, atque Orestis omnes, Omneis Commorientium, Menandri Soccis Attiadaeque debitorum. Ignosces, Lupe, dedocenti amice, ScoppI, nin VigilI, sies amicus. XXXVI. Ad Orbilium. QUod te olim Cynicum, Orbili, putavi, Ignoscas, rogo: Rhinicum putabo. XXXVII. In Urintium. MAxmilianus erat: Batavam cum Urintiusaurem Mollescat lacer ans, Mammilianus erit. XXXVIII. In Epicurum. OMnia qui ex atomis Leucippi constriut haeres, Ex atomis solum vivere dignus homo est. XXXIX. De Portia. CUm me Portia nupere rogasset Quo se nomine dedicare possem Inter Virgineas Lupam Camenas, Grandi crimine rem sum ego elocutus. Dixi dicere posse me Catonem. XL. Ad Lectorem. SI brevia in libro sunt pluria, Lector, amabis Quid praepraelongo curtum Epigrammation. Interpolati si carminis orsa placebunt, Quolibet in versu carmen habere potes. XLI. Ad eundem Criticum. QUidlaceras versus insana, saeve, litura, Si quis nascetur, non lege; iam interiit. XLII. In Laeviam. MIrum adeo est lapides quod Laevia nostr a loquatur, Quamvis hoc mirum, Cretice, nemo putet; Cum saxe similis sit Laeviatota; sed huius Scin' miri causam; heparei e chalybe est. XLIII. Ad Publianum. OStendi tibi, Publiane, nuper, Deductos facili Lepore versus: Tu mi difficilesque ferreosque Et quidvis mage quam tuos propinas, Quisis mollior anser is medulla. Certe hercle es nimium faber iocosus, Vulpina gladios par are coda. XLIV. Ineumdem. ATtys moribus, Attyosque victor, Scribendo pote Publianus isthic Quemvis vincere Chaerilum: Poeta est. XLV. Ad Lectorem. PUlpamenta videns, benigne Lector, Librorum deciumi: perire non iam Intortus potes: exiit legentum Vulgareis obitus, cui serena Ohefronte negant decem libelli. XLVI. Ad Sangem. SAnges, cum tibi quid dein mudentune Oppedent pueri, senexve morbos Usque e Pergamssa secutus urbe. Bespondebis eis; abite larvae, Quam curare nequit luem Poetae, Frustra Coa cupit levare Poena. XLVII. De Amillo. LItterulas Latias prae Graiis odit Amillus, Cetera Graia fides, heic bomini Latia est. XLVIII. De Fortuna. INter ego ignotos Fortunam non metuo; illa Ignoto poterit nulla nocere mihi. Propterea magnos contemno cautus honoreis, Sors uti fallentem fallere nulla queat. XLIX. De Libris, ad Lectorem. CUm ludant gracileis novem libelli, Et pictis edeo iocis sat apte, Hoc quibat tibi iam imputare vateis, Quod magno decimus labore posset Grandes Stoicidum crepare bombos: Nunc Lectoribus istud est luendum Quod nolit luere hos Poeta quicquam. Sic nonum liber ambiat libellum Altellus, nisiver sacrum oestimatus Peccanteis decimus luat novenos. L. De Orbilii naso. ORbilii quoties inverso schemate nasum Adspicis, Antipodas crede videre nateis. LI. In tres Asinos. SAngem, Scorpion, et Bonarscianum, Tres totos asinos male aestimabis, Non sunt ni unus, et alterius exin Frustum dimidium: quid altea est pars? Corithae puto posteram superbi. LII. De Alpa. INsignis forma, sed moribus aptior, Alpa, Cur fatua totum fronte perire sinis? Illa est, crede mihi, facta ut custodiat, haud ut Nigro corrumpat alba supercilio. LIII. Ad Rainerum. RIte semel natos corrumpis, Rainere, versus, Conceptos rursus denuoluti parias. Sed per posticum commansis est iter ollis, Quare bis cocti quid sapiant videas. LIV. Ad Poetam. DUm tenerum hucatque huc versum volvitque, rotatque, Nec potis est limae, Scriptor, inire modum. Nil Critico fecit reliqui; qui cum cute non quit, Pascetur vita versiculi: Hic moaus est. LV. De Laevia. PRurit Laevia, prurit, Opppiane, Et versus iter at semel luendos, Quis vel nestoris excitet quietem, Nec dormire sinat Iovem: patrato Confectum Hercule, noctibusque trinis. Non quaerit tamen incubum, Oppiane, Verum quiddam aliud pium et pudicum. Scalptorem ungue volatili expeditum. LVI. Ad Lectorem. HAusti relliquias breveis libelli Quas pro virginibus graves Sabinae Exturbent, nimiireas pudoris; Lector, dedico ei, cui legendo Primo est impete tactus umbilicus: Sic post Bilbilin et Salonapotos Veronam tibi pono glutiendam. LVII. Ad Orbillum et Sangam. ORbille optime nase, tuque Sanga, Culorum optime; quae sacros libellos Instrumenta queunt parire vobis Haec coniungite, deinde cantitate Alterna vice mutuum sonanteis. Sic puctum omne feretis a Magistris. LVII. In Fabianam. CUm fractam cornu Lunam Fabiana referret, Dissolvit zonam; plena repente Dea est. LVIII. In Nigrum. NIl non risibile est Nigro; Sabine, Ast plorabilius nihil Nigro ipso est. LIX. De eodem. OMnia qui ridet flavo Niger, Eure, capillo, Quem censes? crocum habet in capite, haud cerebrum. LX. Ad Urintium. INter se versu cum laedunt mutua vateis Lector, adulator pars quota quaeque tibi Hoc scio: sed Batavaum est, Urinti, tibi caeussa luendae Cui scelus est vestra longior auricula. Nunc tu, sic sapies, Per sonampone Poetae, Lectorem palpo sic te ego percutiam. Aurem si Lepori prostr antem invidit asellus Ardebunt Bello Graecia cum Latio? LXI. Ad Zoilum. QUod Batavum Leporem composto dicere Urinte Ausim, tu magna, zoile, nare fremis. Ignoscas Batavo, Leporem quem Flandria censet, Si Lepus esse velit Flander ubi est asinus. LXII. In Sangulam. QUid pote ferre mali putris tuus iste libellus, Qui te non potuit, Sangula, ferre patrem? LXIII. Ad Orbilium. NEstor a qua dixit, Varro, puto, Paccuviusve, Ausa vel AsranI si toga tale nefas, Fronte triseclisenem; te diceret, OrbilI, eadem Ignosces verbo, fronte, trinasisapum. LXIV. In eundem ad Scoppim QUamvis eduro sint carmina robore nata Summittas nostro, Scoppiade, Orbilio. Non habet in vitio dur as censere Camenas, Pro naso longa est serra cui, Orbilius. LXV. De Orbilio eodem. EX animo rem stare puto, non animum ex re. Ausonii hunc versum legerat Orbilius. Hunc ita discipulis, naso resupinus adunco, Saepe supercilio mobilis, exposuit. Vel fuit ext inctus frigenti membra veterno, Vel cum olim exstinctarem Ausonius habuit. Vel versum in somnis scripsit, velplenus Iaccho, Versune adeo mir andi ingenii, Ausonius. Nam potis exanimo quo res stare ordine rerum, Aut ex re quo prostare modo huic asinus? O cor Zenodti, iecur, Orbiliane, Craetetis, Quam solus vateis tu legis atque facis! LXVI. Ad Balth. Hirschbergerum. NUnc ubi ubi terrarum agitas suavissimus hospes, Litter a te VigilI nomine sera monet. Sera quidem, at prisco nil quicquem do Amore remittens, Antique constes, orat amicitia. Nec tibi, qui Famae postponere cuncta solebam, Irritus a firma credar abire fide. Semper in hoc mecum tua pectore floret imago, Mutuaque in lepidis tempor a ducta iocis. Te quoties ego non video, videorque vicissim, Nec video penitus, nec quasi visus ago. LXVII. De Poetis. CHrysea fecit qui carmina nummis Vendidit: heic Glaucus prae Diomede sapit. LXVIII. In Rhetorem Severum. TOt arrogantibus pater Soloecismis, Uti duo integra ore verba vegrandi Nequeat, Severus, extudisse Romane Sibi facetus audit attamen Rhetor, Et Martiale mutat Allemannodem Epigramma quando putribus struit rythmis. Severus iste sit Imperator insignis Priscorum ad unum genere doctior cuncto. Enim beata scepra qui gerunt dextra Sivi placere vitia quae sciunt, cunctis Prohibere tendunt: Sic Severus Augusto Et Adriano est Imperator, et Nerva Quinquennio que pulchrior Neronino: Habet quoque iste perduellis, armati Exercitati militis graveis turmas, Tot in maniplos dividit Soloecismos, Stribliginesque, putidosque rancoreis, Paedore delibuta, fossa de coeno Obesa verba; quale mater Evandri Genus loquendi dictitabat antiquum. Horum ex olore, perditoque lurore, Doctos in hostis exeunt merae mortes, Latina lingua caeditur, perit Roma. Quid ipse quando detonante restanteis Vomitu maniplos disicit? volant tela Alapasque caesim Pricianus ingestas Mala rubente despuit: cadunt punctim Latinitatis arma barbara sica, Rhetor Severus Imperator audibit Pygmaea qualis ducit agmina in logas Volucres supinus ovifractor, et vultu Superbiente felis insidet tergum: Rhetor Severus audiat, velut Ruffus Statua ipse priva qui suae fuit formae. Idem Poeta ne feratur infelix Cacare doctus sit Pedo Allemannodes. LXIX. In Castratorem. CUi sua Bembinae non pura est planta Camenae, Una puellareis quae iuvat herba sinus. Quoi Deus et Dominus calvus Nerorite vocatur? Nempe idem hos dixit Bilbilicus Nerio. Quem castrant Patres, gerit hoc aenigmata vulnus, Solvere de populo quilibet ista potest. An quia pro Domino DomitI vis, Rabula, pullum, Cui non in tanto est ulla puella toro? Velsi qua ulla toro est: dominum scis, Rabula, mores Malle, tuos, quosnil casta libido iuvat. Nec concessa Venus femillo ludit in horto, Verum amat infandas regula Cyaneas? LXX. In Monachas. CUr Monachaeraso sunt vertice; cetera densae Membrapilo? ut prendi, cum aufugiunt, nequeant. LXXI. In Orbilium. PHoenicopterus, ales Enovata, Usque a Phasidos appetita ripis. Si gustum Orbilii gulaepropinant, Ante et Cenia Cenam Apicianam Si Stoaeputat arbiter Scioppus, Quid restat Cynicisque, Rhinicisque Ni mures uti derepente fiant, Istiut Diogenes habere possint Se dignas Parasiticas cohorteis? LXXII. Ad Ibellum. SIc suntomnia, ut aestimas, Ibelle, Te praeter; tibi si videris ingens, Exempla omnia praeteris Catonum Magna stultitia ebriosiorum Quam sunt Pantolabi, Canes professi. LXXIII. Ad Invidum. INvide, quam Poenam vovitibi, disce legendo. Sis felix ita uti nemo tibi invideat. LXXIV. Ad Testilin. CAstam esse posse Testilin Bavo credat, Quae nominari non potest sine stupro. LXXV. In Famam. INsanae sitis irrepleta Famae, Cui sunt omnia susque deque, quorum Vitam munere vivimus serenam. Ut, postquam tumulo tegente victi Terrae cessimus, exstitisse dicti, Ob stulti volitemus ora vulgi. Quid vis pallida, quem morare, Fama? Anne ut nunc moriamur inter ipsa Vitae principia hoc furore rapti Ut postquam fuimus feramur esse? O grande opprobrium velantis aevi! At tu, si sapis, utere hoc quod exstat, Et castaprece Caelitum favoreis Exora: Veniet deinde nemo Qui te, cum fueris, quoque esse credat. LXXVI. Ad Lectorem. OPtima si VIGIL I non sunt Epigrammata, Lector, Causa tua est: censes qui legere esse malum. Victor enim, quamvis bona dicere singula nolit, Cuncta tamen tamquam sint bona, dececinit. LXXVII. De Orbilio salutando. POstico Orbilium si quando, Prisce, salutas, Dic: Salve ingenii prodige nase tui. LXXVIII. In Pilanum. PIndaricae fecisti odae, Pilane, secundas Hactenus; est rerum principium cui aqua. At tua cum lotio te proluit uxor: esse negas: sed tamen esse putas Principium rerum: nam a verbis protenus illa Devenit ad plena verbera ducta manu. LXXIX. De Orbilio. ORbilius fecit monstrum horribile at que pudendum, Et scuticis quod vix omnibus excutias. In nasum exstantem resupino clune cacavit, Unde orta est Blovii regula carminibus. LXXX. De eodem. QUi doctere pote Orbilio didicisse Poetas, In Lamiae turri comi pote pectine Solis. LXXXI. In Scioppium. EGregium exemplum Stoae dedit Enduperator, Unde suis omneis maribus inficiat. Postquam CarnarI consumpsit regna BaronI, Fecit oletum in id et vertit humum Italiam. LXXXII. Anagramma.

CASPER SCIOPIUS.

CRUCIS SIES POPA.

Concoxti paullamque fidem, minimum que pudorem, Sectaris fumos dum popa Madrucios. Nunc superest nilum nisi quod te nomine privo Ipse iubes, Crucis ut sis Popa, Scoppiade. LXXXIII. In eundem. VEllera cum Scoppo nerent fatalia Parcae. Pullaque fatorum crimina ferret ovis Astitit Autolyci genitor Caducifer, et sit Hic victor nati, me cupiente, mei, Neque suo artisici desint rata praemia, dixit, Perpetuus Crucis hic sit Popa Scoppiades. LXXXIV. De Scoppio. DIi sensum tibi dent tuum, Scioppi, Qui quem pectore gestitas in alto, Quaerendo gabalum teris triennium. LXXXV. In eundem. TReis quaerit annes Scoppius Crucem in libris, Treis quaerit annos Scoppius suam frontem. Treis quaerit annos in suis libris furcam, Treis quaerit annos Scoppius suum funus. LXXXVI. De eodem. VErba tria excedens Scoppo Madruccius heros Legavit; Crucis hinc sis Popa, ego intereo. LXXXVII. Aliud Anagramma.

CASPER SCIOPPIUS.

ASPIS CICUR, EPOPS.

CUm ferus iste fuit, fuit aspis Scoppius, et nil Fauce nisi plena dira venena dedit. Nunc cum exarmatus vomuit de pectore virus, Stercoreo in libro nidificatur epops. LXXXVIII: In idem. ASpida qui lingua nocuam livente gerebat Exarmatus Epops est modo Scoppiades. Monstra haec tota putes: sed Epops pallente veneno Nunc pro stercoreis vescitur induviis. LXXXIX. Aliud Anagramma.

CASPER SCIOPPIUS.

I POPA, SPES CRUCIS.

SPem Crucis in libris dum quaerit Scoppius, illam Agnatam in patrio nomine dissimulat. Sed tamen et libris et factis omne meretur Carnificis punctum Spes Crucis ingenua. XC. Menandriapud Stob. Serm. 1. FOrtissimum putabis hunc mortalium Iniurias qui ferre plurimas potest. XCI. Eiusdem. Ibidem. SApientiae famulantur emnia dominae, Muliebre corpus molle nequiquam vocas, Nam sapere cunctis fortitudo est maxima, Ut visus oculi Mens ita animi est gloria. XCII. Eiusdem ibidem. CUm dare quis illud, quod cupis, magnum negat, Accipito parvum; nam quod accipis minus Maius profecto est maximo, quod non capis. XCIII. Eiusdem. Ibidem. SAcrum hercle, si quod aliud, homini hoc est malum, Quem quam videre pulchra, nec visis frui, Quid enim requirit vita praeter haec duo Panem ad alimentum, aquam ad bibendum e flumine? XCIV. Eiusdem. PLutum vocare mihi Deum noli: cui Homo dominatur quisque uti malus maxime est. XCV. Eiusdem. SApiens timore prosequi debet Deos; Obscena facta verba non ferunt pia. XCVI. Eiusdem. SIc fata volvunt consilia mala, ut malum Pro talione fructum hominibus proferant. XCVII. Eiusdem. Ibid. VAlentiores plurimis mortalia Sursum et deorsum Dii ferunt Sophismatis. XCVIII. Ad Lectorem. NOnaginta ipsi socco lusere Leporeis In Tragica veniunt octodecime effigia. Sed tamen his etiam sua fibula solvitur ex hoc Comica quod magni dicta Menandri obeunt. Si satis hoc non est, dum rides cetera, Lector, Transegere ioci syrma suum octodecim. TARRAEI HEBI EPIGRAMMATUM LIBER XI. EPIGR. I. Ad Lectorem. QUEM quaeris, bone Lector, invenire Iamdudum poteras bonum Poetam Si de te bene posset hic tuoque De sentire animo: Boni Legenteis Rarae sunt hodie nimis volucres, Nec sunt aucupe quolibet tenendae! Quin si quis Bonus est reapse, multos Corrumpit prius optimos Poetas, Quam fiat bonus e malo necesse est. II. Ad Paullimum. SI vacat atque operae est, ad me, Paulline, venito, Sigma vacat, Operis est opus una Opera. III. Ad Lectorem. UNdecimus liber est, Lectorem quis putet unum? Ipse tamen tecum fabulor; unus ave; Sed tamen hocpacto, si denum, Lector, et unum Mille tuis dices fratribus esse bonum. IV. Menandri apud Stob. Serm. 1. UBi superi voluere vertere funditus Facilem ruendis aedibus causam danunt. V. Eiusdem. HAbeare iustus: in hoc studeto primitus; Opus omne habebis indidem factum in lucro. VI. Eiusdem. Serm. 2. SPontaneae Paenae vicem imprudentia est, Reapse caecus exstat imprudens homo: Stulticia magna est nosse quae sint facto opus Nec facere nota nec cavere ut est opus. VII. Eiusdem. BOna in bonorum gratia et forte haud mala Meliora qui quaerit sibi quaerit malum. VIII. Eiusdem. INscitia nnil quidquiam est audacius, Bene ferre vitam qui nequit, quaeque endo ea, Stolidi vocabulum haud beati sufferet. IX. Eiusdem. SI iustus es mores tuos legem aestimo: Ne suspiceris de bono quicquam mali; Iniurium quid facere iustus haudo potest: Iniusta facta sunt cavenda ab omnibus: Iniurium esse in supplicem minime decet; Praesertim ubi ille errore non animo cadit, Piaculum hoc put anus esse maximum. X. Eiusdem. QUod iustum in omni vincere hoc debet loco; Fugiens petitos, o parens, iniuria, Cui opem parare facile quibis alteri? Studium tenes civile maxime, tenes Si facere nemini virorum iniuriam. XI. Eiusdem. HUmanitas nutritur et producitur Ab abstinente iniuriis irum viro. XII. Eiusdem. Serm. 8. OPum cupido maximum est homini malum, Namque cupiens augere ab alienis sua, Spe saepe pessum cecidit amissa miser; Alienaque auxit propriis, studens sua. XIII. Eiusdem. QUicumque supposivit auro dexteram Consilia, quamlibet neget, struit mala. XIV. Eiusdem. NEmo repente dis fuit, vivens bene, Iustus etenim legente parsimonia Paullatim opes acquirit; Unico tenet Quicumque saltu, eripuit alteri bona. XV. Eiusdem. COgnatum habere pauper haud temere potest; Quia pertinere quisque egentem ad se negat, Quem postulare quippiam metuit opis. XVI. Eiusdem. Serm. 9. ADsit mihi tibique veritas precor, Facile omnium negotium iustissimum, Quaesita numquam saepe veritas patet: Semper profecto est optimum verum loqui, Et tempore omni, vita si quoquam potest Ea veritate fulcietur optime. XVII. Sermone 13. QUi propria temere dilapidat homo bona Eum aestimari pro beno, multis nocet, Nam qui praeesse propriae vitae nequit, Ser vabit ille quomodo alteri suam? XVIII. Eiusdem. SI navigare quattuor opus est dies, In singulos, utenda quae, seponimus; At si senectae parsimonia usus est, Cur non suum huic viaticum seponimus? XIX. Eiusdem. Serm. 14. FElicem habere nolo divitem nimis Qui nescit uti conditis perper am opibus, Noli lucrum undiquaque quaerere; est pudor Quiper nefas acquirere bona bonos vetat. Timet male omnia ter miser, cui parcitas Odium extudit bis amplius partis bonis. XX. Eiusdem. OPes, vagum illud dictitas negotium, Quas, possidere sivoles, semper tege, Dominusque solus alteri utileis nega: Si te ipsum habere cuncta possidens nequis Quid invidebis alteri has, pater? Imminet Fortasse sors indigniori quae alteri Donabit ista, quis tumes, te paupere: Quare autumo illis liberaliter, Pater, Tibi fruendum, possidere dum putas, Opem omnibus praestare, dites plurimos Efficere per te, quos amicos nuncupes. Aeterna virtus haec erit, egens omnium Ab his beabere invicem, quos nunc beas. XXI. De Hyllo. FRacto crure recens melior vetere exiit Hyllus, Optimus Unipedum pessimus est bipedum. XXII. Ad H. Grootium. INgenii princeps, Grooti, quid dicere quibis, Haec ubi ab investi carmina facta legis? Qui puer haud umquam, licet imo in flore, fuisti, Sed natus quovis doctior es Senica? Verte oculorum aciem atque crepundia vestra tuere, Heic ubi coepisti tu, mihi finis erit. XXIII. Ad Dan. Heinsium. QUi tibi tantum, Heinsi, soli concedere novit, Quantum ipse es cunctis lautior ingenii, Te Vigil, in primis lambens modo corticis umbram, Victoris solo nomine habens titulos, Daphnide Phoebea saturum bene vivere mandat, Nilolli hoc in te suavius imperio est. XXIV. In Grammaticos. AN de Grammatica tollat Communia Ramus Nescio; de sensu Grammaticum illa potest. XXV. Ad Lectorem. FInire, Lector, si tibi leve est librum, Incipere nobis gravius obvenit nilo, Ut uterque iusto fine constet auctorum, Finire nostrum, incipere sit tuum porro. XXVI. Ad Max. Urintium. NOn est aequus Lyaeus ebrio vati Sed esse eqvuleum potius arbitror, Urinti. XXVII. Ad Lectorem. VIx duo lecta tenes nec tota Epigrammata, Lector, Et iam cum sero res Colofone tibi est. Quid faciam? invito non est longum esse legente; Sim brevis? At nullus nec tibi nec mihi sim. Quippe placent onere haud hodierni fruge libelli, Si longum dicis, tu tibi probra canis. XXVIII. In Orbilium. ORbilii scutica si quem semel ira cecidit, Grande habet ultra omneis ingenium Senecas: Idque adeo constans, ut nec fervente calorem Sole Cleonaeis sentiat in stabulis. Quin um bram ad Virgae quid de virtute locutus, Clunem agitat cunctis Socraticis melius. XXIX. De Libellis. TRes velquattuor undecim in libellis Personaeperiere; quam Scioppo Sangaeque, orbilioque Bauvioque Ignoscam bene, quattuor stet istis Si versus mihi summa Ludionis. Mutent nomina nec sacri legenteis QUINTI protinus et ferantur omneis, Quis per tot gabalos adhuc profectis Crux semper nova, taedium legendi, Furcas pro patre surrigit ScioppI. XXX. De Pumpa. SObria quod fecit edicit Pumpa madulsa, Cum dormire nequit, nec dare, quid faciat? XXXI. In Anagrammatistas. INgeniosa sacris texens Anagrammata nugis, Et pro patrono quidlibet inveniens, Non reus in rerum censebitur ille tenorem, Nomina fatali dum excutit officio? Nam mutata legens Fortuna vocabula Felix Praeterit: innocuus fata nocentis obit. XXXII. In eosdem. NOminibus Genios patriis exscindere doctos Castrantum in numeros pono Anagrammaticos. XXXIII. De Scaligero. UT mentem a vitiis servet pugnacibus, omnem Scaliger impendit, stirps superorum, operam. At dum caelesteis fax occupat Enthea sensus, Congestamque Heros mentem obit intra animam. Ne rude quo possit corpus maculare nitorem, Quam lepide expurgant Loiolae Forias. XXXIV. Ad Scaligeros Patrem et Fil. DIis geniti Heroes, magnorum maxima Divum Posteritas, Salvete mihi: gens Martia mundi Sceptra manu ponens, ut Dictatoribus almis Barbaries excisa, solo capita horrida ponat: Scilicet in vostras veniat foedissima palmas Pestis, et incestet SCALAM Burdone nefando, Si scutica infelix rabiosam suscitat iram Orbilii genus, aut, exstincto Rege, culinam Pantolabus fugit esuriens, convicia ventri Indulgens querulo, conturbatorque libellum Patricio vendit Eluco Sanga Bonarsco? Quin gladium in dextram desuetaque, mitibus armis Eloquii, instauras arma immortalia bello Stirps Augusta Deum, Mundum complexa triumfis. XXXV. Ad Sangam. FOedo in libello, quo nihil magis turpe Europa vidit, quamdiu libros vidit, Una expatrata est pompa mirior miris, Tibi, Ferine, qui suroris extremi Coram omnibus probatus atque convictus, Vulgaritate vulgus omne debellas. Tribus tot inficeta, dicta defoeda, Maleominosa, conspuenda, pagellis Dicta intudisti plena barbarae mentis, Ut nominare nemo, quam libet promptus, Ea mille possit paginis, licet magnis. XXXVI. Ad Aulum de Sipo. SIpus professus esse naris emunctae Mentitus, Aule, est: cur enim facit versus? XXXVII. In Romaram. ROmara marmoreo sub corpore commoda servat, Mille; in eis; functam nemo lapis premet hanc. XXXVIII. In Orbilium. NOcteis atque dies in libris, inque lituris, Accubuusque habitas, Orbili, et adsiduus. Nec tamen in doctas animum penetrare cohorteis, Grammaticum aut aliquod nomen habere potes. Causa latet fortasse rudem te caeca magistrum, Hanc tibi non longis dixero versiculis. Quod cerebro mandas per nasum hoc effluit omne, Cuius ah amissa est non tibi fronte modus. XXXIX. Ad Rittilianum. VErsa quod in methodi praecepta Epigrammata cogis Crede mihi, hoc purum est, Rittiliane, chaos. Namque ubi servatus nemo est Epigrammatis ordo, Heic demum veniunt ordine quodque suo. XL. De Orbilio. TUbos per omneis viscerum ambulat lente, Et exoleto pridiana vestigat Concoctionis prandia extimae, naso; Orbilius, et sentire se negat, morbi Quid ilia urat: o Supinitas Nasi! XLI. Ad eundem. CUrare medicos ulcus, Orbili, vostrum, Si vivere velis, causa nulla cur mandes. XLII. In eundem. MOnstrosum ultra omne antidea mihi saeperelatum, Denuo, ita Orbilii palma sit ingenium, Confecit, scuticarum haeres, domitorque flagellorum Ante fuit natus quam bene, consenuit. XLIII. Ad Rittershusium et Gryterum. RIttershusiade, et sagax Gratere, Victor vos Vigil hac avere cara Infelix Epigrammatum Poeta, Felices iubet omnium Poetas: Verum hac lege iubet; quod orat, omne Avobis, ut uterque se impetrare Concedat, licet oppido et superbum, Et praeiudicii sit invidendi: Quale hoc quaeritis? hoc Vigilrogat, ne Credatis se Epigrammatum Poetam, Rittershusiade et sagax Grytere: XLIV. Ad Ioann. Ovvenum. OWene noster, hoc rogare Germanos Omnes ad unum te putato; cum porro Epigramma facies Teutonum grave in moreis, Id cautiore nare falxcices paullo; Nescire enim videris, ut fluunt versus, Olfacere belle quam queat merum Teuto. XLV. De M. Urintio. QUod Batavam insiliit populator Urintius ausem, Poenam hanc constituit Phoebus Apollo mihi. Urintiadem numquam nisi Flandro cernere naso. Hei mihi quam laevum numen mihi Apollo es! XLVI. In Sangam. SUbtilitateis assequi catas SCALAE Nequire dicit Sanga Bombobellator. Quis credet? unum peditum libro tanto Qui captat, esse naris usque eo brutae. XLVII. Ad eundem. DEmocriti puteos quid lambis, Sanga Ferine? Cantaber Isiacus num sitit hos asinus? XLVIII. In eundem. PInsi in pistrino socios, Verine, canenti, Totum istud tibi nos cedimus, et merito. Nam qui nil faciunt, nisi, cruda farina, farinant, Pinsi in pistrino iusque piumque puto. XLIX. In eundem. LOIOLA IGNAT INOMENTULIT: hoc tibi, Sanga, Cedimus, auferre est tollere quis Latium. L. Ex eiusdem verbis. LYnceus est Criticus, tu talpam, Sanga, fateris, Convenit hic libris Auctor uterque suis. LI. Ad Ios. Scaligerum. SCALIGER, esse potest Sanga quid acutius Ocno? In media terra cernit opaca loca! LII. In Scoppium. ORdine Arithmetico mendacia Scoppius auctor Subducens, pendet ordine Geometro. LIII. In Clarum. PLacata pariens versus Genetyllide Clarus, Coliadae iratam caudam habeat Veneris. LIV. De iis qui Iuvenes obeunt. FElix qui fato netriceis praevenit horas, Nec cum suspensa litigat ante colo. Quid tardum in vellus male gratos tenditis ungueis? Bis meruit qui non vult semel unum abitum. Felicem dicam non cui trieterida longam Dena ter extenso vellere Morta dedit. Sed qui cum vellet, posset quoque, vivere, obivit, Quique adolescentis nomine consenuit. LV. In Orbanum. MArtis profani quaque voce turgenteis Quid inter offas grande loqueris, Orbane? Cui magnus erit hic qui sibipte adulatur? LVI. sagax Simplicitas. HEllespontiaco volucris sacrata Priapo, Nil levisomnibus est deterior canibus, Voce domum, ut quondam Capitolia capta, tueri: Pingitur hac prudens iudice Simplicitas. LVII. Ad Gothof. Iugermannum. PAce Deum in media, quod, Iungermanne, virileis Perpetuo Iuvenis nomine, habes animos, Hoc tihi nunc fracto Sors invidet altera crure, Nominibus Sortis vulnus inest gravibus. Et quis pallentem tanto te vidit in aestu Cui vincunt fati Vulnera Tristitiam? LVIII. In Hyllonem. AB se posse capi canit omnia Semivir Hyllo, Ante hircus, Gallus, nunc caper et capus est. LIX. In Pontiam. POntia non summo dicatur iure virago, Tot magni incumbunt cui sine morte viri? LX. In Naevolum. DIcis Naevole, te virum iocosum, Nec peccas: ioco enim vir autumaris, Cum res pro te alii gerant virileis. LXI. Ad Meliorem Goldastum. CRebra tuas laudeis Cleio, Goldaste, sonaret Nostra, sed est meritis vilior illa tuis. Digna tuis meritis praeconia Cratserus, addit, Loiolae summum sunt maledicta decus. LXII. In Licinam. IUrepotes summo Licinam censere pudicam Summum saepe etenim ius est iniuria summa. LXIII. In Libam et Alpam. PArva quod est magnis Liba nupturit, altior Aula Hectorea cum sit sesquipedem Andromacha, Cordatis parvo cum omento sponsa parata est, Scorpio sic homines et Crocodilus amant. LXIV. In Bavilum. ORantem quisquis auditurit, Aule, Bavilum, Conducta aure, sua nare venire decet. LXV. In Stovvevum. NOn faciat versus cur Stovvevus, Aulice, quaeris, De Gallo fecit serta capum Bavii. LXVI. In Lascivum Poetam. DElius in versu faciet quid, Parce, salaci, Dignior hoc auctor sit tibi Deliacus. LXVII. Ad Sangam. QUod vilipendI te vocabulum, Sanges, Finxisti glorieris, est palam falsum, Furax societas antea hoc meret longe. LXVIII. Ad eundem. FRagrare libros quid canis patrum, Sanga, Mendaciis putere quos SocI cogunt? LXIX. De eodem. MIrum est quei Polypo Ferinus hostis Dicat Scaligerum, ut tenace morbo, Infestari adeo, pedum cohortem Sangae cui facile integram domare est? LXX. In Antiquarium. PRaeteritis inhians, temnens praesentia verba, Linguam debebas volvere in occipite. LXXI. Ad Tucam. SI genus et proavos infercis laudibus istis Quas pro patratis vendere, Tucca, soles. Te gracilem Crassi rumpent omenta Nepotem, Tollere avum nolis quem male ferre potes. LXXII. Ad Lectorem. CHarta perit si non auris cartacea vostra est, Dic tamdem libro, Lector, ohe nimio. LXXIII. Ad Scioppium. DUdum est aedepol, o Comes Scioppi, Quod, pro mutuo Amore negligenter, Te non alloquor; at roganti amico Hoc ignoscere nolle te putamus, Spes nostras hominumque in universum Lusisti omnium, ad usque de Batavo Romam littore, Graeciamque Styram, Tanto tempore tot Cruceis tulisti, Nec tolli potes unica vicissim. LXXIV. Ad Clarum. TEnebricose Clare, quid tibi parcis? Scribanus esse, nolit aut velit, debet, Cui pro theatro tam nitente pendendum est. LXXV. In eundem. POmpeiana ferunt traxisse theatra ruinam, Saepe, Venus donec proxima templa habuit. Saepe cadit Clari, pompaebrevis, Amphitheatrum, Constituet pendens auctor id a foribus. LXXVI. In Sangam. INebriate falsimoniae poclis, Inusitata, Sanga, quid vomis dicta, Delir iorum messis unde succrescit, Sociique turpeis exeunt brevi cauda? Theatra Clartana sic frequentatis? Sic Maleloquendi Doctor instruit Scoppus? O inficeta natio, nihil quitis Nisi velle solum malefacere Deum Genti: Nam ceteroquin cum putatis ingenti Conviciorum cui nocere Torrente, Vestro peritis gurgite; a bonae mentis Existimatione simplicilonge Abrepti in aequor inferum nigri Ditis, Ubi, sequace conscientiae flagro, AEterna volucris, ferreos vibrans uncos, Eviscerabit crimina superum aeterna. Ubi Paenitentia omnis undique erepta, Nisi Poena pura nil videbitur prorsus. LXXVII. Menander apud Stob. Serm. 14. AMor virorum apertus est longe prior, Operta quam auri vis ut infossa est solo. LXXVIII. Eiusdem. Serm. 16. SApiat necesse perparum, multum bibens, Nec ipsa vini copia hoc facit malum, Natura at eius qui merum in se ingurgitat. LXXIX. Ibidem. MOlesta res est Ebrius multum loquens, Quae nescit, illa scire seputat optime. LXXX. Democriti apud Stob. Ser. 1. AUget voluptatem alma Temperantia, Iucunda quae sunt, suavia haec facit magis. LXXXI. Euripides. Serm. 49. AUdere Iuvenem semper insignem decet, Timidus celehris nemo quispiam fuit, Labore vaenit gloria, ignavos fugit. LXXXII. Ibid. IN asperis superba crescit Gloria, Paucique forteis plurimis praestant pigris, Animosus unus plurimis senex viris Est praeferendus; quo pigro corpus valens? Defende te intrepide: Mori satius bene est Quam trahere vitam turpibus salvam modis. LXXXIII. Democriti. Ibid. REhus gerendis prima Dux audacia est, Fortuna fini domnina Colofonem facit. LXXXIV. Antiphanis. QUando necesse est omnibus semel mori, Gratis perire maximum damnum arbitror. LXXXV. Pindari. Spernunt pericla magna secordem virum. LXXXVI. Platonis. Serm. 1. HUmana sub custode Temperantia Secura vita est, non sinite ea inscitiam, Magnis abuti virbus, damno virum. LXXXVII. Sosithei. Stob. Serm. 49. UNa aquila mille spargit ignavas aveis, Generosus unus frivolum vulgus fugat. LXXXVIII. Menandri. Serm.50. NOli aestimare iunior utrum quid loquar, Sed utrum virile sermo quid sapiens ferat. LXXXIX. De Fortuna. VEstis ut apta viro est non corpore longior, illud Sit breve, sit longum quamlibet, aut medium. Sed quae membratim sequitur de corpore filum, Nec nimia gressus praepedit in tunica. Sic fortuna habilis nimia concinnior exstat: Si qua modum excedit, praepedit, non operae est. XC. In Licinum. CUi pater est dives, coniux formosa, quid inter Maerenteis princeps semper adest Licinus? Neutra dignus homo est, qui sorti semper eidem Semper eandem homo volt oggerere effigiem. XCI. Ad Lectorem. CUi brevis inciso properat Colofone libellus, Versifragum, Lector, Scoppion adsimilas. XCII. In Bavium. EUropa exsilium cui debent fata, Bavillus, Quod barbaris dat Laureas, caute facit. XCIII. De Vida. Cetera qui viditV ida omnia, luscus in uno est, Scribere centoneis pompa pusilli animi est. XCIV. Ad Calliodorum, de Poetis. SI nequeunt vates nisi poti scribere versus, Vilius est iusto, Calliodore, merum. XCV. De Libris Sacris. CAlx veluti non est solida aut durabilis ex se, Sed cum coniuncto firma manet latere. Sic animi Cultus non est Sapientia per se, Iuncta sed ut sanctis legibus est, Sophia est. XCVI. In Stoicam. PHillis Stoica nupturit Crateti, Agmen nasciturit Chamaeleontum. XCVII. In Palaeam. SEsquisenex, unoque osulo, luscoque Palaea, Cur semper pallet, Naevole? Semper obit. XCVIII: Ad Lectorem. NImium familiarem autumas Iocum, Lector? Aude hosticum aliquid, unicoque degluti Totos hiatu barbari iocos vatis. TARRAEI HEBI EPIGRAMMATUM LIBER XII. EPIG. I. Ad Lectorem. PERIRE carmen omne si iubes, Lector, Cum eo peribis; quis enim eris, rogo, tandem, Si scriptitare nemo iam velit versum? II. In filium et patrem Grammaticos. NAsiturit pater Orbilius, sed filius Orrus Culiturit semper; mutua Grammatici. III. In Oenum Grammaticum. SAcrifica in tunica, quoties procedit Oenus, Omen habet cunctis scaevius Orbiliis. Namque ii simpliciter pro dirapeste caventur, Grammaticum hic tunica contegit ingenium. IV. De Sororibus. NAssa bibit paullum, paullum sauffeia, sorores, Ebria sed, Volscens, utraque semper ea est. Hoc faciunt iuvenes qui multo pessulo ab alto Infusum id paullum subter abire vetant. V. Ad Nigrum. NIl ridendo aliud confecisti, Niger, unum Hoc nisi, uti ploret quisque, ubi te videat. VI. Ad Orbilum. QUod vos, Orbile, dixerim herniosos, Te cum Grammaticum cohorte tota, Frustra irasceris; est periculosa Cluneis hernia proprios videre. VII. De Ebrio. EBrius e vitro Mortis potare sagittas, Miratur proter pocula posse mori! VIII. In Eunum Grammaticum. TUrpe nihil fecti, Collegia suscipite Eunum Lictorum; nam quod fecit, id error habet. Quod facinus? fracta non est se ditior arca, Occidit nullum, Loiolam haud didicit. Non alienorum perminxit fulcra maritum, Iudicium haud fugit. Grammaticam docuit. IX. Orbilius. PUs, Scabiem, scuticas, larvas, deliria, sordeis, Uno et eodem omneis nomineda: Orbilius. X. In Palaeam. PAlaea semper plorat, hoc facit quare? Sepeiturit Palaea se mero semper. XI. Ad Lectorem. UNum aliquod versus si quattuor exit: anultor Curta perire iubes cuncta Epigrammatia? Saevior es Lector, quovis Lictore; cruentum Paulla in Litterula sperne supercilium. XII. In Pontilium. NOn peccas quoties caedis faciem, Orbiliaene, Pontilii, tota nam natis est facie. XIII. De Splenia. NIl sine teste facit, quovis in tempore testeis, Omnibus et factis, addit, et officiis. Non sine teste flet, sine teste, Splenia, ridet, Non sine teste bibit, non sine teste vomit. Atque ubi difficileis non est adquirere testeis, Adquirit parvos, Splenia, Testiculos. XIV. In Pedonem. QUi versus, Pedo, despuis iocosos, Quod sint Turpiculi: Spadonum amicis Scribas Carmina mentula recisa. XV. Aenigma. QUod vulpes Latio est, pro Saxone Fossa loquela est, Fossa quod est Latio publica, erit meretrix. Ridiculum facinus: sed vulpem Fossa Latina Germanam in media nunc amat Italia. XVI. In Scoppum. NOn volumus, Scoppi, suspensum cernere te, quem Inferias Magno sic decet ire patri. Non volumus Scoppi, sed quod postinde voles tu, Cum sapere occipies; hoc modo praevolumus. XVII. Ad Stoicum. EXi, Stoice, quid moraris, exi, Exi decrepite usque ad umbilicum, Quid moraris inepte, dum moraris? Exi Stoice, quid moraris? exi. XVIII. De eodem. NOn um quam nisi nare cernit uda Molleis versiculos Petronianus, Huic muce puto proseri Nepoteis. XIX. Ad Goldastum. GOldaste noster, oppido male est nobis, Quod spatia tanta temporis procul vestra Praesentia mihi perire cogantur. Nec, hercle, culpa est nostra; sed mali dentis. Adesse porro si voles, roga Divos, Mihiperduellia dentis arma pugnacis Subigant rogando: Namque nec deos omneis Curare pestem posse tam malam certum est. XX. De Orbilio. ORbilio enatae toto de corpore virgae Histricem veri nominis adsimilant. Clunibus ast nudis haec bellua decipienda est, Venatum ingenteis ite, age, discipuli. XXI. De Dentibus ad Scioppum. QUod male me unius vexet violentia dentis, Concussum risu sat scio Scoppiadem. Namque illi in toto est divinus corpore morbus, Bestia nec male se sentit habere tamen. XXII. In Orbilium. PUlcer discipulus tuus, magister, Longo crimine me rogare numquam Cessat, gratificem tuo sepulcro Quiddam carminis illius iocosi: Non est, Orbile, me negare bello Quicquam huius generis tenebrioni. Quare istiuc tibi habe, et boni aestimato: Oranti Catamito huic sepulcro Indulsit, Vigil, hanc brevem lucernam, Ut possint Catulique Vulturesque Orbilli reperire busticetum. XXIII. In Afrum. UXorem Afer adulteram quibusvis Momentis vocat, et nihil relinquit Ad convicia, probra, pipulosque, Quin tota miseram die trucidet. Ut vicinia tota iam supinos NinnarI sciat aridi latratus. Atque haec crimina falsa confitetur Ipse a stulticia redux maritus; Hoc, Afer, tibi com modum hinc redibit Falsa suspicione quaenotatur, Extra suspicionem abire malet. Vero iudicio absoluta abibit. XXIV. Ex Graeco. SUccedunt peiora malis, sublapsa ruinas Incerto vitae iudicio metuunt. Ut res heic abeunt, nisi summa cacumina fundo Sors mutet, numquam laeta supervenient. XXV. De Bruto. ILi odiis illi ambitione in Caesaris acti Perniciem, patriae deposuere patrem. Brutus amans patriae summo virtutis amore In patriam summo procubuit scelere. XXVI. Ad D. Heimsium. DIi tibi dent, Heinsi, quicquid Pietate mereris, Personam a ScoppI qui pietate trahis. XXVII. In Sangam. INvenit Sanges VIVICOMBURIUM, ut illi Inventis possit nempe bene esse suis. XXVIII. De Orbilo. SIne Cruce numquam scribit, Orbilus, carmen, Opus huic Sciopii parente Lectore est. XXIX. In Oluscum. PAllentem quoties dextre, deprendis Oluscum, Ni caveas laevam, cras, Pontiliane, rubebis. XXX. In Afrum. EUropam, Afer, amat, nisi enim est Europa Lycisca, Cur tauro medio subsidet in pelago? XXXI. In Divinum. DIvinum dicis cuius moechatur, et inter Aufidios, ipso Rege puella bibit? Divinum dicis cui cena Laurea constat? Divinum Stoo, Paulle, supercilio? Ut res hae currunt, utque haec Emblemata monstrant, Divinum possis dicere tu lapidem. XXXII. De Pontilio. POntilius quod mecum vivere malit, edoem Quam cum alio quovis Nobilium e genere, Semper ob audio; nam quae causa sit, exputo mecum, Audivit Vigilem dentibus esse malis. XXXIII. Ad Lectorem. MAgnum aut pusillum, Lector; aut breve, aut longum, Carmen legendo facere tute si malis Tibi relinquo: Munis ut mihi contra Videare, toties singulos legas versus, Quot litterarum conspicis not andarum Apices mali sufferre plurimum posse. XXXIV. Ad eundem. ERe mea esse saepius legi, verumest, Ere sed esse, legere, verius vostra: Ego pono versus, tu legendo componis. XXXV. In Bavum. SAlsorum esse patrem Bavum iocorum, Quae sunt tanta Epigr am matum in cohrorte, Quam rarissima, sic Fides iuvetme, Non credo; sed avum fuisse credam. XXXVI. In Opicum. INgenium habere quis neget Opicum doctum Ad amussim adactum, quod rotundum et exactum Euclidiana nulla norma castiget, Cui circulatur lingua tam modis bellis? XXXVII. Ad Sextium. de Poemate suo. PRima meis iacta est bene versibus alea, Sexti, Quam metuo hoc mala netesser a fallat opus. Nam levitas salis tuta est Epigrammatis ex se, Qui damnat, tamen hoc, quando notat, relegit. Alta licet crebro puris donata lapillis Negligit exsanguis de gravit ate legens. XXXVIII. De Ios. Scaligero. SCALA Fuit superum, nunc cum se miscuit illis, Per superos ad se scandere Scala potest. XXXIX. De edodem. DUm praesens terris Lux, Sole secunda, fuiste, Luxisti superis, nunc superum ordinibus Inditus, in terras ab sens tua lumina fundis, Absens et praesens par tibi, plus homine est. XL. De eodem. QUis claritatem Solis intuens recto Consistere potest lumine? in suum Mundum Modo receptus Scaliger potest cerni Oculo irretorto, dum tenebat heis terram, Valgum aemulorum torsit in latus lumen. XLI: De eodem. QUod terrestre habuit cum corpore reddidit urnae. Nunc vere est cum nil ni Deus est animi. SCALIGER in terris dum vixit, fata tenebant: Nunc ille ex atavum nomine, fata tenet. XLII. Ad eundem. INdigetum princeps dum terram, SCALA, tenebas, Defunctus summis proximus es superum. XLIII. Eiusdem tumulus. PErseus hoc posuit tumulo, non Scaliger, ossa, Fiunt sonspecto hoc Loiolae lapides. XLIV. De eodem. SCALIGERI in laudeis iam non par mundus abibat, Vivebat cunctis ille super stes avis. Deerat enim Laus una, aliarum amplissima laudum, Hanc cum possedit, ad sua regna red It. LOIOLUM furias, ut scuto Perseus olim, Virtutis fecit munere marmoreas. XLV. Ad Lectorem. GRandia si pulchris quando melior a videntur, Prae Baccho ad gustum vestrum Achelous erit. Te tuba, te litui delectent, barbare Lector, Nos Chelys et blanda nablia voce iuvant. XLVI. In Anagrammatistam. VErsa quid in magnos ludens Anagramm at a vateis Fatidicis aptas fata noverca viris? Non fiunt veri mendico nomine vateis, Nascuntur, fatis invide Litterio. Nam tu bis denis si tres coniungis, an istis Fata put as vatum condere litterulis? XLVII. Ad Arrianum. Qui mutuum dat, Arriane, maiori, Stoam fatetur, nam perisse iam certum Uterque divis iniputat, sibi neuter. XLVIII. De Virgilio. DUm iam quisque Maronis ad libellam Centonem exigit aridum Poeta, Hirsuti ingenii, perire cuncti Pro fama in veniunt; Monile Adraste, Aurum Virgilius, tuum, Tolosa, est. XLIX. De Ovidio. TReis quondam excluso nati dicuntur abovo, Leda Iovi peperit cum tria Veta Cycno. Phoebus Olorina decepit Pallada pluma, Cuius ab Ovo iste est editus Ovidius. L. De Phillide. OCulo binniente lusca quem videt Phillis, Nasique quem baubantis Orbilus ronchis Salvere mandat, tertium hi in diem aegrot ant. LI. De Baucide. ESt perduellis in statum ordinem rerum, Seu pater avar pom a portet Autumno, Sive hieme glaciesrigeat horridia, Caniculares semper haec dies vivit. LII. De Carminibus. LAudare dicunt Loioliticas tribus Sub alterius nomine. Mea publicata carmina, et lauti iocos Censere nasi Scoppium, Me miserum! id illud maxime metutum erat Mihi meisque gratiis. Nunt interibit optima Victor side, Mal perire non potens. LIII. In Oppianum. OPulenta quoi non Oppiana dicetur, Hera dentium trium; trium imper atricene Quam penularum nemo nescit ingenteis Peditum cohorteis pascere, et sua impensa Exercitus, num erosque, et ordines densos, Nutrire solam, et sanguine illud hostili? LIV. Ad Volam amatorem. QUi flammam, Vola, dictitas Neaeram, Qua totus caleasque, candeasque, Et febri interea mala obrigescas, Bellum consilium cape, ut malignae Opponas aliquid lui, Neaeram Combure et bibe, febris interibit. LV. Ad Neaeram. LUsca labella tua intueor cum, blanda Neaera, Extemplo blaesis occipio esse oculis. LVI. De Thessala. THessala ne Lunae spum as deducat ab astro, Nec iam herbarum habeat tanto ea opus numero, Incantet nasum Orbilii, unde, ut equo a Troiano, Omnia monstrorum monstra venire queunt. LVII. In Poetas. MErcurium Veneri cur non finxere maritum Prisci homines, vatum gens oper ata operi? Cum sine lucri nil velit aut Venus, ausit odere? Dignior hic Martis sit framea hoc thalamo. LVIII. Modus. SIt modus in rebus vel non si, nescio utrumque, In verbis certe iam modus esse nequit. LIX. De Poetis adulteris. TRanssertos alio melius florescerer amos Vitisator vulgo iactitat Italicus: Sic hodie in famam sponsi tramissus adulter Supposito vateis epprimit ingenio. LX. Ad Priscum. OMnia, Prisce, avidis Sors eripere unguibus apta est, Solum te tibi non Sors potis eripere est. LXI. Ad Lectorem. SIsunt frigida, Lector, hoc Poetae Prosunt carmina, dum involat papyrum, Frigusculum, exoner atur hoc poeta: Sin ferventia, tu calere magno Damno versisicis voles iocosi. Namque is postidea futurus est nil Ni nix Gallica, vel Bavo, aut Scioppus. LXII. Ad Bavonem. QUoplura facies carmina, o Bavo noster, Hoc esse turpior videberis vulgo, Verum mihi put abere hoc magis purus, Deplenda namque, quamlibet queat serd. Tandem est Mephitis et Cloaca rythmorum. LXIII. In Poetas. QUam messem Hellebori Themison confecerit hornam, Ex Hornis vatem noveris adspiciens. LXIV. In Poetas. UTmusca quondani, cum caletur maxime, Procax, amara, multipes, cadaverum Lurore pinguis, tenta tabo caerulo, Numquam vocata ferculis hospes venit Sibique partem maxime placit am insidet, Ubi amovebis, frivolum stridit pecus. His horna messis moribus Poetica Nil pensi habere, susque deque credere Huic esse cuncta, qui queat versum mode Ferruminatis pauperem talis male Obvomere quoivis, rusticis que ructiobus Baccho pudendum, despuendum Apollini Hiare lacero carmen exsuccum sono. Quod si insidentem quapiam muscam velis Locis movere debito melioribus, Iam tum anteparta Gratia omnis inter It, Conviciorum molibus plaustralibus Eumolpidarum more bacchantur senum, Cavere porcos mugienteis non queas. Quod forte simplex si domesticum canem Nutrire possit quispiam potens, dato Ut lixa signo convolant, ut vultures Ubi cadaver viderint tabor recens, Ibi inter ipsos offa cum pugnas movet Risum tenere Crassus haud possit tenax. Ut prima quando porta Matutae ad iubar Suilla saecla mittit ex harae situ, Trudunt ruuntque grunniuntque barbari. LXV. De Ovveno. NOn canit argute, sed coniectanda propinat, Est aenigma Ovveni non Epigramma liber. LXVI. Ad Maronem. UNo vis, Maro, verbulo minuto Trinum dicere syllabarum, in uno Quo tetus soleat perire mundus? Unum dic, MARO, praeomnibus; tenere. LXVII. De Viello. VIxit pessimus integer Viellus, Quasso e cruribus altero, bonescit, Ut fiat bonus, ossa cuncta frangat. LXVIII. Ex Gallico. QUis damnat a anima Stygii sub sceptra tyranni Non putet insanos vivere Amorisequos? Quinquaginta annos pereunt in Amoris Amore. Ut possint una vitam habuisse die. LXIX. De Orbilio. ORbilium esse boni quid mirum est, Pontice, nasi, Particio natus qui suerit Bonaso? LXX. Ad Porculum. QUod nos ludim us in ioco atque vino, Istud si male, Porcule, approbastu, Tu ludas, licet, in coco at que fumo. LXXI. De Poppiliana. NE constet gratis irato, infamia, nummo, Ne det, uti sic de, Poppiliana, dabit. LXXII. Ad Rittium in Poetas. QUod impiorum magna turba Cantorum Illota monte sistere audeant Phoebi Vestigia, eque faece nat a tonstrinae Persona vatis simulet enthei vultum, Quoi vindicabis? quae luela? quis carcer Quis uncus aut quis gabulus, aut bicepsfurca, Eqvuleus, aut fidicula, tanta tormenta Parare possit his ut aequa sit Poena? Mehercle, nulla; restat una, sed longe Dictisque cunctis saeviorque dicendis, Hanc ubi minantem vel procul vident larvae, Tremore pallida membra diffluunt diro, Et impiarum Codices liturarum Tortosque multo sanguine in librum versus Sudore delent proprio; atque traducunt Tot inlocatas versibus pigris nocteis, Immanis illa Poena quae siet, quaeris? Atrox luela prorsus atque inhum ana est, Vix efferenda mi; est silentium o Ritti. LXXIII. De Se. SParsa quod in vulgus nonnullo Epigr amm ata naso Nobilis auctoris nomine destituam. Nec caret hoc ratione bona: nam, tempora ut haec sunt, Utque suo ex merito saecula versificune. Nomen habent hodie; nisi nomine, nobilis auctor, Carmina destituam, nomina prostituam. LXXIV. De libello. BIs senus coquitur magno fervore libellus, Praetoris longum theta habet heic Epulum. LXXV. Ad Orbilium. ORe olido bilem semper vomiture magister, Syllaba peccabit quando eris Orbilius. LXXVI. De Sanga. NEc male nec bene olent Sanga deliria, ius est Pro cerebro in capite est stercus ei accipitris. LXXVII. In eundem. SAnga nova extundit VIVICO MBURIA, Baudi, Legitime; verum corpore non animo. LXXVIII. In eundem. DUm vara sequitur vibiam, nihil censes Nos facere, Sanga? tu tamen per is recte. LXXIX. In Pindarum et Anacreontem. PIndarus est Aquila, et celsum super aethera vectus, Pro Ganymedaeo lucenteis corpore versus Tans Lunae imperium regna in Iovis invia sistit: At cum magnanimo vicit loca tanta volatu, Haerentem in cauda volucrem, quae Regulus audit Non sentire potest. Teiae lascivia Musae Dircaeum dulci tonitru modulamine transit. LXXX. In Q. Horatium. DUm, sibi patronus, delirat tramite prisco, Fortunae palmam nobilis error babet. Denique, cuncta audens nil non, se principe, praestat, Flaccus: abi an tiquis dic eum iniquum atavis. LXXXI. De Propertio. TRans mare vecta Venus tali sermone Latinis Adsuescit numeris, quis sua furta canat. Disce Deae ingenium persatile, nilsibi salsae Abnegat, in nigro sic cubat alba toro. LXXXII. Lucanus. PRorsus uti picto Libertas proruta Magno, Servileis posuit romula in arma pedes. Sic quis fata locis, Equitem vetuere Maronem, Evadit Lucae vis bovis, Anniades. LXXXIII. In Virgilium. Exemplo Cassandrae. MIncius in ripis cantanteis pascit Olores, Seirenum celebrant Carmina Parthenopen. Minciadaead ripas natus Maro, Parthenopaeis Occidit in pratis; nil pote prosperius. LXXXIV. In Ovidium. MElliquidum sine cerai lentore tenacis Dignum ego te antiquo carmineprodidero? Nil adfectando, verum omnia nactus amando es, Naturaererum Delicium ingenii. LXXXV. In Scoppiinomen. SCoppi, de Scopis ut sit tibi nominis omne, Quo suspendaris Htibi relliquum est. LXXXVI. Ad Se ipsum. NObilium, Victor, iuvenum quota pompa, quid inter Versifices surdos nomen habere opus est? Huc ventum est probris ut nemo Nobilis ausit Versum aliquem doctum didere in ora virum. Nam tapi ale penit sacinus, cum Nobilis audit, Bilovii vaetes creditur esse patris. LXXXVII. In Urintium. CUm Batavam auriculam fatuo sale Urintius urit, Non mihi iam Flander, Regulus e Phrygia est. LXXXVIII. In Libem. QUod capite semper Libs oba mbulat tecto Scabies, petigo nulla, nulla porrigo Hominem occupatum demoratur; auscultaet Sibi recit anti, quos probet sibi, versus. LXXXIX. In Urintium. URintius ULatium si ponat, Taurus in ore est Germano: Iratus si mihi ob hoc meritum est, Qui Vigil autumor, ULatium mihi tollat, acutis Cuspidibus pugnax Teutoni Echinus ero. XC. De Cassiodoro. FOrmosam sponsae spienti praetulit, Aucti, Pellem non hominem Cassiodorus amat. XCI. Ad Frid. Taubmanum. QUi superas nostros doctorum Epigrammate lusus, Vis etiam in Librum Lector adesse meum. Non consultum illud factu, Friderice, Poetae est, Lectorem Lector versifici anteferat. XCII. In Poemata Galiica Portaei. POrtaei lacrimis turget sipagina, dic cur Lectorem poscat ridi culi ingenii? XCIII. In Orbilium. FEbri aras posuit quondam Mavortia Roma, Sacrifico huic fuit hoc Musae opus Orbilio. XCIV. In Veientonem. ALlia cum coepis loquitur Veiento priorum, Evandroque notat carmina Grammatico. Tamque atava multum pro rusticit ate laborat, Ut putet intonsi filius esse Numae. Ostolidum facinus, prisci fermone loquentem Nullius agnoscunt temporis indigenae. An putat antiquas functis superesse Poetis Auriculas? fuit his qui canit auriculis. XCV. Ad Sarinum. POndera qui nosti sectarum cuncta, Sarini, Dic mihi, quot plum as Stoicus aequiparet? XCVI. In Socios et maledicenteis. QUilatus amici laesit impio versu, Sannisque parricida turpibus frangit Sodalitatis iura. Moribus sanctis Suas inurit arrogans Notas lictor, Huic pro sodale solo Hyaena contingat, Nudum que Tigris feta prendat in silva. Hic in senili denuo puer barba Grammatica cum praecepta, prorsus edocta, Lassarit uno spiritu, impie forti; Ut nec mereri quip er int magis mirae Supplicia dirus cum Scioppio Clarus. Bonarsciani pompa Muneris prima Catullienteis clune pascatu utroque Socium maniplos: ista summa Poenarum est. XCVII. Ad Pictorem. ORbilii nasum pingas qua in imagine quaeris? Balenae quaeras mentulam, ibi invenies. $$$ SCVIII. Ad Lectorem. BIs senis Epigr ammatum libellis Duro Urintiadae et par um Scioppo Praelonga numerosior litura, Queite, Lector amice, iam salutem? Nullum ter tribus et tribus libellis Infar ctum hactenus extuli, e sepulcre Cuius non tria possient renasci Gratis carmina Gratiis canenda. Nunc te protenus Herculem saluto, Si non Hercule fortior quoquo ipso es, Excetras pote ter dom are ternas, Qui tres ter tribus addis in triumfum. TARRAEI HEBI EPIGRAMMATUM LIBER XIII. EPIG. I. Ad Nastricum. TRes me, Nastrice, virgines sequuntur Quaqua collubitum ambulare vorsum, Hoc tu rumperis, et doles, et albes: Tres te, Nastrice, Virgines sequuntur, Hocrisu emorior Vigil iocoso. Illas treis Helenas putare Zeuxis, Istas treis Cacodaemonas Durerus Possint, Nastrice; par utrique nostrum Sectae conciliant suae Minerul. II. Ad Lectorem. SI brevis est versus, quid librum, curte, moraris? Quam brevis est? dicis. Ter lege, corripies. III. In Ollam. OLla anus est, negat hoc: et non anus ollaputetur? Nec catus hanc, nec fur, nec parasitus amant. IV. De Rufo. NEcitharae ad norman Rufus videatur asellus, Mulari totam iudicio edidicit. V. Ad Leidam Batavorum. LEida viris opibusque, et multan obilis arts, Inque una Hispanos obsidione domans. Te Vigile e forti genitus Germanide, magna Nobiliorem atavum spe ingenii supper ans. Viginti annorum iuvenis sine veste, salute, Ignotus patriis nunc tibi nominibus. SCALIGERI in caele quia Iam mens sidera adauxit, Viveret hic, poteras nemen habere meum. VI. Ad Daniel. Heinsium. HEinsi, Heinsi, facinus novum atque magnum, Quantum cumque potest grave, et superbum, Dignum que Hercule non nimis iocoso, Audi, audi, cito: Stoicus Scioppus Fe'lando Orbilium, facit libellos Mulgeri quibus addocetur hircus. VII. In Tantam. Ad Aprum. TAnta tatas gestat quant as ut nesciat ipsa, Sed cum sint tantae, quantae, Aper, haenequeunt. VIII. De Epigrammatis. MUlta duodeni servant Epigrammata libri, Quaemeliora oper a per sacili efficiam. Sed sua Crux Sangae, Claro, Scorpoque, Bavoque, Sarta uti servetur, tectaque, sic abeant. IX. Ad Lectorem. DUra fronte legis brevis libelli Nomen, Lector amice, ni bis octo Demptis quattuor, hoc libri refutant, Qui libri bene maximi vocentur. Quovis tempore tu, vicem superbis Sis Lectorculus istius legentis. X. De Libris. HIc brevis hic longus cum sint, ne dicito iniquos, Aequi sunt libri pondere, non numero. XI. De iisdem. QUid duodenorum percen ses corpora fratrum? Hos tibi dat pro uno Bibliopola libro. XII. In Martialem. MUltum pumice tersus impudico Hic nobis erit ille Martialis, Praecuius salibus, facetiisque, Ipsum nautea nectar est mariuna. XIII. In Arithmeticum. DUm non-dividuo solidum coniungit Orillus, Moechatur coniux mollis Arithmetici. Regulanon iusta est, lectus tibi peccat in illa, Ut constet, solidum tu ingere dividuo. XIV. In Orbilium. NE sis molestus Orbilo domi, aegrotat: Nasopuerpera est magister enixo, Suos libellos Scoppus unde com mendat. XV. De Bavone. BAvvo sibI Mopsum fecit, quem carminerumpat, Mopsipor ante fuit, iam est Bavo Mopsipater. XVI. Ad Lectorem. SAngae, Scoppiadisque, Bauvilique, Clarique, orbiliique, Delriique, Mi sunt nomina, syllabis recisis, Hoc praelonga, alio lepore curta, Non est, Lector amice, quod Poetae Victoris, Vigili, imputes, nepoti, Hoc mores faciunt tenebrionum. XVII. De Cocis. MIrum est Cocos non esse plurimos vateis Qui vincla tanta piperis et croci absumunt. XVIII. In Scoppum. NOn dormit, Scoppus, sine latr atrice catella Cum solo digna virgine secubat bis. XIX. Ad Lectorem. QUaeris, quis meus est Poeta? Lector, Quaero, quis suus est Poeta, Lector? XX. Ad Se. SIc sunt Fata, Vigil; dolere disce, Nil hoc ingeniosius magistro est. Si mollem rosa lectulum coronet, In vino atque ioco Poeta semper AEtatem exigat, incubetque morsu Mollis Laureolae, Bavescit olim. Non est stertere, Fata quoi rebellant. Nil fortuna potest docere maius Quam ne quis sibi credat. Hoc periclo Nil est tutius in labore vitae. XXI. In Poetam. DEfunctum patrem mandas, Fillane, valere, Tupoteras nascens dicere; Mater ave. XXII. Ad Lectorem. HActenus adspir at felix Fortuna, deinde Ignotos inter barbara fata sequor. Tende aciem in Fulmen, Victor tibi, Lector, in illo est, Sic hostem contra se Vigil arma movet. Hactenus in patria dulceis amplexus amicos, Dulce seronat a Fronte canebat epos; Dein procula Charis, inter peregrina pericla Quid mirum raro, si domi habere puter? Ite tamen versus atque ora domestica quondane Fingite, pro notis Lector habere potest, Quos amat, et salso necquicquam aequare Saloni Adsolet: at vostrum laudo ego iudicium. XXIII. Ad Aemilianum. QUadringentorum lurco bonus, AEmiliane, Quadrato quis te ventre hominem esseneget? XXIV. In Scoppium. QUi simplex comedo patrimonia lauta profundis, Rem facies cum quid salsius, esuries. XXV. De Orbilio. BArbata Capra vexat Orbilum; morbi Quid hoc rogatis, o domestici? est uxor. XXVI. Ad Petosirin. NAsosus Orrus, ventricosus Orranus, Cerebrosu horum genitor, OrbilI pullus, Quod hos putabis, o Petosiris, porcos? XXVII. De Amore. FUlgur Amor: nil non veniens penetr abit uterque, Vulneris abscedens delet uterque notam. XXVIII. Caute. AGe cuncta caute; Cauta non egent poena, Non advocato, vita quos citra in portu est. XXVIII. Ad Lectorem. LEctori vates, properi Colosonis amico, Parce canit: Bavio ille, est modus in Scaphio. XXIX. De Auriente. BEllam uxorem habet Auriens; fritillum est Pertusum, rapit omnia ebibitque, Huic vicinia tota iam caducas Lassa est tradere tesseras locato. XXX. De Petronio. QUem specus ingenio deiecit, U Vovure, Trophon I, Petron I genium reddet huic speculum. XXXI. De Scioppo. LOquax Fabulla. plena turpibus rimis, Nihil tacere poterat, eloqui cuncta; Modo ubi Scisppus habuit hanc semel, muta est, Suumque nomen atque matris oblita, Non ergo mentula est, Scioppe, quam dicis, Sed pestilente sidus hosticum crine. XXXII. In Cynicos. PEra polenta, tribon, faciunt si, Galle, Poetas, Carior est iusto hunc laqueorum annona per annum. XXXIII. De Orbilio. QUi Scholam in Orbilii venit, et qui atra antra Trophon I, Postiden ei, quamvis ante cati, sapiunt. XXXIV. Ad Licentem. QUid imminutum crecit e suo ventre? Davus es, Licens, non Oedipus, tua est virge. XXXV. De Bavilio Lauru. LAureola adslavit si quem Baviana; tacendo Iam non est; cedit mente sua, et loquitur. XXXVI. In Orbilium. CUm certent Tragici, nec his, pudore Salvo, ponere iam queamus hircum, Ne quic quam tamen hi lucrentur, unum CompendI facinus mihi est repertum: Secto ponere ad aurem utram que naso Cornutum Orbilium magis facetum est. XXXVII. In Scepticum. OMnia qui carpis, nulli placiture, quid inter Sceptice, te atque omnes sit, tua secta docet. XXXVIII. In Urintium. CUm Urintius Lernutium tagit palpo, Gemmam esse dicit e luto relucentem, Verum, hercle, dicit; ipsius lutum versus Lernutius Smaragdus est Poetarum. XXXIX. Ad Lectorem. CAdmit silia nupturit Melonis, Exspectes Epigrammatum puellos. XL. De Orbilii naso. HErcle virilem aliquem nasum tuum ego, Orbile, dico, Vir certe in caelo talem Ophiuchus habet. XLI. In Stoicos. TRans Cancrum loca Sole mero tosta esse feruntur, In quis natus homo nemo habit are queat. Grande operaepretium sit eo exegisse cohortem Stoicidum; gens est frigore tuta suo. XLII. In nasum Orbilii. Caro pulvere quod docent magistri, Cum caelum radio brepi figurant, Orbem Delfica cum gerit novenum, Relonge facili magis que vili Monstrare Orbilius potest Sophista, Atque hoc pulvere firmius caduco. Uno huic crebrior exar atur orbe Res vilissima, Nasus, at que constans, Quam mundus, mare, et astricae choreae Quas pingit Radio solen Sophista. XLIII. De Fortuna. SPem contra si quid tibi desper atio singit, Ingenium Fortis, Lector amice, vides. Rem contra siquid sperum tibi fingit imago, Ingenium ex te quis discere, docte, tuum. Proin Spem, Rei iungas, sortem que in im agine lustres. In ten ni per te porro perire voles. XLIV. De Scioppo. PUgnax aedepol est homo Scippus, Cum fero gerat et soloce ligno Hostis proelia verbero, Scioppus Firmo corpore vaepulo resistit. XLV. IOSEFUS SCALIGER. REGIUS FLOS CAESI. SCALIG'ERUM ferro frustra genus, Adria pugnaas. Prosequeris, semper flos novus inde oritur. REGIUS ut CAESIFLOS hic modo Germinis exstat, Mundum onenm amissa qui tenet Italia. XLVI. LIBERIUS SANGA VERINUS. VIRGINAL SURIES BEANUS. BArbarus ingenio, Marranus stirpe, Beanus Eloquio, de se Barbaria ut loquitur. Grammaticis quem ne grandem fateare Beanum, Exciso virgis podice, Sangarogat. Virginal ingenuum, Famam Scalae, impetit audax, Verinux varo nomine; recto asinus. Sic veniunt fatis fatorum conscia dicta, Restat ut a tantis pendeat hic titulis. XLVII. In effigiem ScoppI. HOc variis animal pictura coloribus Iri Adsimilat, pluvii quae Iovis indicium est. Non aliter mala cuncta per hunc in saecula, quamvis Versicolor mage sit, Lector amice, ruunt. Tu tamen e cunctis sepone coloribus unum, Atrior hic quovis intus homo AEthiope est. XLVIII. De Puellis. UNa puella fidem si servat, Castrice, pactam, Servatam toti, astrice, dic generi. XLIX. Ad Lectorem de Anagramm. QUid faciam nunm aliquod, qui risu pleraque rumpane, Parceodiis, Lector, non sum Anagr ammaticus. Sin, versum unum aliquem subducens, Sanga, Catullo, Prima in fronte libri. sit Canis in reliquo. L. De libris Scopisci. QUare Scopiscus ter denos, Aucte, libellos Edidit? hic unus huic dolus est ut edat. LI. Ad Lectorem. PUdet, profecto, saepetam brevis versus; Saepe erubesco cum iocosiu quiddam Socium lepores aut serunt Magistrorum, Statim, insicetus, immines truci ferro, Caudamque resecas, Lector; an brevicenses Inesse cuncta' Martiale si longo Nil scisset indulgere Roma, Salloni Nil invideret palria Graeciae salso. Tibi displicere sibrevis nequit versus, Longum morarinon iubet pius vates. Finem ordium que Car minis legas magni. Sepone medium, Virgo sic manet versus. LII. In Orbilium. GRandem uterum gerit Orbilius; post quattuor annos Quae tria sunt faciet quattuor hic genera. LIII. Ad Caprum. POscere ne veniam, Caper, ad te rere quid? unum est Ne veniam, Caper; ad te, mihi da veniam. LIV. In Eupilum. EUpilus es Graio ad semissem nomine: frustra: Responset capiti ut nomen, eris Tripilus. LV. Ad Pantolibum Melioren. QUi Melior dictus sacri in Baptisin atis usu es, Quando Bonus fueris dic mihi, Paentolibe? LVI. In Parasitos Carminum. NEssus, nassa, Oleus, Burrus, Marrusque, Nepusque, Hastilio, Iurognus, Friccius, et Salius Quod nullo vivant nobis Epigrammate dicti, Toti in fermento et bile iacent streper... Quis queat, o miseri, tam ferrato hepate naesci, Qui vestro, vates, sit satis ingenio? Hoc tamen a nobis, donec meliora parantur, Quisque rata pro se parte, referte domum. Cum Bavo, cum Sanges, cum Scoppius, atque Bonarscus, Atque horum instar habens, dicitur Orbilius. Dicuntur simul, atque ex asse Poemat a iustis Detrahere ad sese sunt pote vindiciis. Nessus, Nassa, Oleus, Burrus, Murrusque, Nepusque, Hastilio, Iurognus, Friccius, et Salius. LVII. De Scoppio. CUm dormit noctu meditatur Scoppius odas, Famosi somni quis neget hunc hominem? LVIII. Ad Scoppum. EXspectamus idem a sum mo minimoque Paeta: Decelsa incassum, Scoppe, canis cathedra. LIX. Ad Orbilium. QUid naso iuvat, Orbili, severo Ludentis pueri notare versus? Hi sunt slore mero editi, et fatentur Quovis carmine nobilem Poetam, Cui nec Laurea verticem BavilI Nec linguam temer avit aridorum Fallaxregula Grammatopatacton. Tu tussi misera et siti perenni Nil ni pulvereas coquis cloacas; Quod nasi ad Genium tui necesse Si sit seribere nobilem Poetam, Profractis grave syllabis avorum Herrer iudicium: hi Gradivi ad Oestrum Sueti vincere barbarum maniplos, Qua me fronte fernat, suum Nepotem, Imbelles male syllabas necare? LX. In Oscipium. MUltos iactat avos, et recte: quomod avo uno, Cui tot suntpatres, sit satus, Oscipius? LXI. De Versibus. EXhausta est Epigrammatum supellex, Exsucco calamus stupet Poeta, Istud credere si volunt legenteis In primo interiit Poeta libro. LXII. Ad Gruyterum. NOn sum carmina qui queat, velitre, Se censore probata velnotata; Hoc dicam tamen, o Gytere, nolis, Ista congerie Italum, Poetas Vix triginta habeo satis Latinos. LXIII. Denaso Orbilii. CUm Bavio Scoppus, cum Sanga Clarus asello, Pensibilis naso tota quadriga tuo est. LXIV. De Versibus. SCribere me verum est, Epigrammata condere, falsum est, Hoc est Lectoris, qui bonus, officium. LXV. De Orbilio. ADeste culi, quotquot estis, ingenteis, Ubique quotquot genitum estis ingenteis, Ferrum est in igne vestrum, ubi in Schola testo Orbilia facies, esse suscipit naso. LXVI. Ad Orbilium. PAtrem putatum quodtuum, Orbill, quondam Fuisse iactas hominitectum, id est falsum, Nil ille praeter nasitectum erat crudum. LXVII. Democriti apud Stob. S. 46. MEtus parens est aulicorum aedulantum, Sed esse Benevolentiae haud potest mater. LXVIII. Epitaphium ScioppI. MOnstrosus dictis factisque homo, subter humum istans Defossus saevis unguibus Eumenidum est. Bis periit, primo cum natus; deinde, receptus In Stygias quando est, ex Acheronte, domus. Nec vixit vivus, nec vidit visus: in una Contrivit Stoa marmoreaem qui animam. LIXI. In Sangam. QUodte asinum dixifalsum est: hoc, Sanga, satemur, Cerbertpor: sed tu latra alibi melius. LXX. In Magistros ludenteis sagittis. INter sagittis, Arriane, certaenteis Schola, magistros, otiante sub virgis; Quaeris modo esse quo queas satis tutus? Periculosum est, ni scopum ante consistas. LXXI. In Orbilium. QUis facinus tantum, tam immane, et barbaerum, et atrox, Et numeris cunctis audiit horribile? Quinate dispansa virgas spectabat Amillus, Discipulus magni Patrius Orbilii. In faciem, in vultum, in frontem, in nasum, inque Magistrum Ipsum omnem, facinusprodigiale, cacat! LXXII. De Fortuna. NIl fortuna queat, nisi sit mutabile numen, Sed, quod mutatur, numen habere putas? Omnia sed sursum atque deorsum agitansque, ruensque, Stultitiam excusat, dum Deafit, hominum. LXXIII. De Vita. CIrculus in vita vaga vota vor atque, vomitque; Ebrietas Sortis pompa malorum hominum est. LXXIV. Ad miserum. QUid miser instabili dicis convitia sorti? Quando redibit, erit ni, miser, instabilis? LXXV. In Blovianum. PAgina quottidie tuasinon crescre debet, Anno comburent quid, Bloviane, coci? LXXVI. Ad Luscam. QUidfacimus? medii hoc dictum scis, Luscae, Petronl. At tu cum facias omnia, quando facis? LXXVII. De Terilla. PArvifilia Noptici Terilla, Magnos, quos amat, haud parit: pudicae est. LXXVIII. De Stoico. SToicus, ut purget mentem, non supplicet ulli Anticyrae, caelo huic est opus, aut dolabrae. LXXIX. In Orbilium ad Ovvenum. CUm pueri mores indagat, abore, Magister Orbilius, nullas, sumit, Ovvene, notas. Sed nate distensa speculatur in intimacordis, Atque illinc mores ingeniumque bibit. Et mirum hoc adeo est? Vesica iudice certe Sic cernunt morbos Hippocratis pueri. LXXX. Ad Lectorem. DIsticha saepe legis; duo sisunt, saepius illa; Si tra, quam saepissime; at, es malus, omniae perdo. LXXXI. Ad Scioppum. EGo iocabar cum, Scioppe, laudarem Te cum sorore: stulta, tu putas verum! LXXXII. De Versibus. CUm cogitabis, innoceisque corrodes Ungues, peristi; iam sapit Bavum versus. LXXXIII. Ad Troppianum. REs verba sequitur; scitum Horatii frangis, Sine lite, Troppiane, vapulans sponsae. LXXXIV. De SCIOPPO. SCazonta fregit impudens procus furcae, Vult duci ad illam ne pedes suos laedat. LXXXV. De eodem. PErlepide dixit qui dixit, Scoppiadem esse Ut non sit; pereat cras, hodie ille ut edat. LXXXVI. Ad Villam. VIctoris patrimonium iocosi, Salve, villula: te Vigil salutat, Agnoscis dominum? o lares beati, Verso nomine nobilem Poetam Exosum strepitus fori; urbiumque. Grato tu gremio rape in quietem. Hic diri, meditabimur, Scioppi Ut possint meritis sui perire. Heic, quisquis faciet male orbe in omni, Aut dicet melioribus; Scioppo Pendenti faciet palam secundas. LXXXVII. De Tertia. ME miseram quovis gannit quod Tertiae verbae Verum est: noctu se miserat in stabulum. LXXXV III. Ad Lectorem. INvidiae, si quid mereor, suavissimer Lector, Virtuti adscribo prospera nostra tuae. LXXXIX. In Catonem. SToicdum columen quartus Cato, carminarodit, Marmore nedentem laedam ego, cauto opus est. XC. Ad Auctorem. QUisquis basiat, Auctor, Aufilenam, Paganum puto: baesiat Colossum. XCI. In Stoicos. ALlia, quae Orbilii naso nascuntur in imo, Pro quo sint quaeris? lumine Stoicidum. XCII. In nafum Orbilii. ORbilii nasus cur tristi schemate pallet? Rinagram (ne quis dicat ei,) patitur. XCIII. De Epigrammatis. SIngula non bona sunt; tamen omnia, Lector, amaebis; Vendentur cunctis singula carminibus. XCIV. In Orbilium. SI quando duplicem vis, Paulle, videre Bisontem, Stapone Orbilium spectat ubi is speculum. XCV. In nasum Orbilii. UT cane qui morsus rabido, timet efferus undas, Sic naso tactus Grammaticam Orbily. XCVI. In Luscum Furem. NOn pro stipite, non cruce, aut veneno, Aut flamma, aut gradibus Gemonianis, Aut unco, aut male, culleo, tenaci, Luscus fur tiniet iste: pro Scioppo Haec ludibria sint; meretur iste Nil, servo, nisi, Schem ate in Scholarem Poenam Grammatico dari Magistro. XVII. Ad Orbilium. TAm saepe nobis quod, Magister, auscultas, Tuas frequenter incinentibus laudeis, Ignosce, percam cauda sequitur haec nasum. XCVIII. Ad Lectorem. NOn sine te finem Lector, liber ullus habebit: Vis ne valere mihi? mevolo; Lector ave. TARRAEI HEBI EPIGRAM MATUM LIBER XIV. EPIG. I. Ad Lectorem. SI quartum et decimum tenes libellum Lector, nil timeas mali, valebis. II. In Flaccum. PLacata uxorem duxit Genetyllide Flaccus, Sollemneis iniit provida nupta toros. Nil penitus, veteri ritu sanctum, aut vir omisit, Aut iusto fecit pronuba deterius. Non taemen exscendit de tellure ubere fructus, Haenc quaemvis subigat sedulus Agricola. Unum abit in culpam, nescivit sponsa maritum Invito natum numine Coliadis. III. De Orbilio, ad Se. QUod multa tactus tibi magister ignoscat, Da missionem, Vigil, ineptiis nasi. Si persever as: scito; nemo tam cauda est Quin caput habere vapulando sentiscat. IV. CAROLUS SCRIBANUS. BONASUS, LAR CRUCIS. LAR CRUCIS est Bonasus, qui Clarus in Amphitheatre Voce notha, lemurum pompae, Bonaerscus erat. Ne genius Furcae, Gabalo ne desit, in uno Et genius Furcae est et gabaeli Bonaso. V. Ad Scorpiscum Graecissantem. TAm lepide vertis Graios, Scorpisce, libellos; Vertere deglubens nemo queat melius. VI. In Bavilum. QUid carminabis, o Bavile, plorante Lanam Minerva, quam, vireta pascentes Castalia, lepidi Apollinis ferunt agni? Pastor poeta habilior es subus, mule. VII. In Invidum. OHe, Bibliopola, Lector ohe, Ohe scrinia, pulpita, et cathedrae, Ohe iam canit ipsemet Poeta, Sed nondum invidus, hoc moramur ohe. VIII. In Sioppium. QUando satisfaciam quaeris tibi, tanta, Sioppi, Qui audisti in nostro, crimina vestrae, libro. Nescio quo pacto: sed sic, puto; cum geminando In te aliis dictis dicta, nimis faciam. IX. De Pindaro Latino. PIndaricos stringens Latio pytismate potus, Deplerunt fontem qui undique Castalium. Frustra operam a Musis, Vigil, atque Apolline poscis, Ebrius ille has cum fratre sitire facit. X. In Scoppium. AUdisse quisquis Scoppium perorantem Dicit, Sabine sine pudore mentitur. Numquam audietur vel, Sabine, perplorans. XI. Ad Licinum. CRas laudaturum te dixi; nomina lenta Accusas; quando hoc cras orietur? ais. Non oritur, Licini; sed pridie id exiit illus An mores vestros, underedire nequit. XII. In Cartharmata. IN me si ludent, Scoppus, Bavo, Sanga, vicissim Plurimae, quos nobis crebrum Epigramma notaet. Ludere, nil ultra, poterunt; sed lusibus istis, Ulciscor rerum quis ego prodigia, Ipsorum e meritis non mollis aculeus in stat, Hunc contra lam bant, si bene quid sapiunt. XIII. In Stoicum. PRodigiosa fides, et Thuscis digna libellis! Uxorem duxit Stoicus, et molitur! XIV. Ad Lectorem. PArum faceta si putas, salax Lector, Epigrammata ure: sed cave indidem fumum Cornicis oculos ille figere adsuevit. XV. Ad tumulum I. LipsI. AD tumulum LipsI passo quae crine? Vetustas Quae sedet inculto pectore? Roma Dea est: Moribus Antiquis divam qui ornavit viramque, Pro custode potest functus utraque frui. XVI. Epitaph. Scaligeri. SCaligeri tumulus Victoria temporis alti est: Hunc heic qui quaeris; Lector, ubi invenies? XVII. De Scaligero. TEmpora dum mendosa suo dat Scaliger aevo, Et convulsa aevi vortice restituit, Destituit vitaem: sed gratus temporis ordo AEterno florem dat medico proprium. XVIII. Satisdatio. OMnis tutoreis iam quaerit, Castrice, mundus, Sed dare nemo potest, nemo sat accipere. XIX. In Lipsiilauderm. QUi pede mortali LipsI vestigia calcas, Audacter quam vis nitere, si Deus es! XX. Ad Erycium Puteanum. QUid magnum in titulo iactas, Puteane, Magistrum, Omnis abit tantum si liber in titulum? XXI. De Ios. Scaligero. ANtiquitatis norma, temporum Rector, Libris perennat, corpore obiit: aeternus Deglutit hoc, hos servat ordo saeclorum. XXII. De eodem. MAgni parentis Victor, omnis exempli, In te exiisti, sic lates, tui Victor: Obiisse qui scit, interisse non credit. XXIII. De eodem. SCaligeri virtus Scalae pater esse nequivit, Posteritas, cur hoc? quaeris? erat soboles. XXIV. De eodem. SCaligeri Italiam ferro vicere; Nepote Uno omnes victi procubuere suo. Bella, putas, Lector, civilia? nulla fuere; Ingenio Arma premit vividiore Nepos. XXV. De eodem. SCALIGER heic Iosephus habet, mir are iacentem In tumulo, Lector; qui cadere Haudpotuit. XXVI. De libro Ioseph. Scaligeri. TRes Opeprogenitos vetus est mentita Vetustas; Saturno nati quattuor exstiterunt. Iuppiter est princeps, qui terram atque astra tuetur, Neptuno cessit vis maris aequorea. Regnae tenet supero procul a Phaetonte remotae Orcus, et infernos ius habet in populos. Temporis imperium Iove Scaliger attinet aequo, Saturno liber est Scaliger iste Nepos. XXVII. Ad Scoppium. SAturni sobolem quod Scalam, Scoppe, celbrem, Nativoro, dicis, fabula digna sene est. At quem non potuit Tempus glutire; manebit, Saturnoque liber, Scoppe, superstes, erit. Nec miror rem istam, potius mirabile; vostrum Saturnus librum, quoi nate despuerit, Quem glut It num quam? Solve hoc mihi, Scoppe, valebis Esse in Saturnipodice Rex Lemurum. XXVIII. Ad Phrygem. MIr aris rara esse boni, Phryx, car minagustus? Causa paetet; rara est ingeniosa gula. XXIX. Ad eundem. AUtumnitate triga Carminum quavis Bona provenire vix potest; dolent raro Messem horum haberi divitem: Gula est nequam. XXX. Ad Lectorem. TUrpia si irrides, medio cria condere rarum est, Salsa nimis nemo, Lector amice, capit. Quid faciam? omnem uno contundam ut nomine massam, Pro vice mortarI qualis erit ingenium? XXXI. In Scoppium. NOn inagnum officium ScoppI tibi, Natta, videtur? Publicas humani qui iocus est generis. XXXII. In Orbilium. TRes ubi sit caeli spatium, non amplius, ulnas, Ne quaeras: camurum nasum haebet Orbilius. XXXIII. De Iano Bernartio. BErnartI in Scholiis, ad magni scripta Papin I Ingenio paullum qui breviore venit. Cur atiquid lautum est, ut Tessara, Vitta? fusse Cognatum LipsI dum crepat, ipse docet. XXXIV. Ad Rubenium. LIpsiadae dicunt quem successisse; Rubeni, Durum erit ipse tuum nomen ut effugias. XXXV. In Cascam. CAsca canit clare, fateor: sed si canit ille, A cane deducant Grammaticicanere. XXXVI. Ad Arrinum. QUid consulis mihi, inquis, o Vigil noster, Furius vocavit me, vocavit Orbanus, Uterque laute vivit, et bibit late, Uterque, ciato cum celeusmate epoto, Suae ad Magistrae litter as salit docte. Vis, Arriane, lautius quid ambobus Et salsius patriare? utrique consponde, Pareto neutri, lautius bibes num quam. XXXII. Vivendum. SUbterlabuntur non gnaris tempora nobis, Decrescit vitam quaelibet hora adedens, Vivite dum scitis scite vos vivere posse, Ipsa morte venit deterius senium. Cui superest rebus utendi dira Cupido, Languida sed mentem corpora destituunt. Hinc faciles nullo nascuntur sine querellae, Quae sese in sese quottidie excruciant. Vivite duni vitam sentitis, in huius Amorem Postquam defecta est, Mors truculenta venit. LXXVIII. In Sangam. Non solum spado Thlibiasve, Sanga, es, Sed Turco tibi more nilrelictum est, Quod possist modo mentulae vocare Curtas relliquias: fuere quondam, Sed nunc peniculus reliquit omnes In Sca'ae foriis tibi exfututis. XXXIX. In Stoicum. HIrcosam caperare potes si, Stoice, mentem, Caprosam hircabis mentulam, ubi facies. XL. De naso Orbilii. UNo aliquo in libro Orbilii non ponere nasum Decretum nobis bisve semelve fuit. Bavus adest conviva mihinumquam, ecce, vocatus, Qui crudirostrum ponere mandat apri. XLI. Ad Publianum. MOnstrosa verba fingere Vigilem dicis, O Publiane, vera res nimis dicta est. Sed si docendum est multa versibus paeucis Epigramma parit haec: Educamus auctoreis. XLII. Ad C. n='ium. TAntus inest ori tantus tibi morbus auctor, Et non vis versus scribere, bis legeris. XLIII. Ad Naeviam. PArcere me soli ploras tibi, Naeviq: dicam Salsum aliquid? plorans Naevia ridicula es. XLIV. De Versibus ad Vitum. CArmina mane refinge, occaso condita Sole, Lectoritotos, Vite, relinque dies. XLV. Ad Lectorem. ESt via ad extremum medio de carmine longa. Tu tamen hanc transis saltu, maele Lector, in uno. XLVI. Ad Arrianum. QUod mutuum das, Arriane, maiori Bene collocatum est, nec tibi, nec heredi Negotium facesset: Optima crede Fide perisse, gnaruri quod exstinctum est. XLVII. Ad Hendecasyllabos. MOlles Hendecassyllabi, iocorum Vos Vates Vigil hoc ioco salutat, Si sentitis, et estis Eleganteis, Iam nunc Vindicivas Lepore ab iste Pro vestro beneposcitis Lepore. XLVIII. In Scioppum. HAdriano mirum est quid principe vasta profundi AEquora Danubii lixam tranasse sub armis? Quattuor atque decem Scoppus caper ordine libros Enaevit, totidem agminibus ioca salsarotanteis, Idque adeo Stoae cinctus CAPER omnibus armis. XLIX. De Epigrammate. SI non vult Elegia, ferox non solvere iambus, Hexametri scindant crudum Epigrammation. L. De Bruto. QUis coniuratus deiecit Caesara? solus Hoc fecit Brutus, cetera turba patrem. LI. De eodem. CRimen Brutus habet: scelus est Antonius hostis; Hunc decuit vivo caedere Iuliade. LII. De Se. GArrire nudis cum venit Vigil verbis Ignosce, Lector; aurei est Nepos saecli. LIII. De Se, et C. n='io. CUm duo quid facimus Victor cum n='io; Ovinus Continuo quid sit scire labor at hians. Omnia uti semper nec dum bene facta tenere Possit, ei hoc scitu est unum opus; Evigilet. LIV. De Ovino. SCire cupis quid sit quod Barthius et Vigil inter Se faciunt, scitum est. Scire tuum his odio est. LV. Ad Catonem. CAto, impetrare quod cupis, potes totum, Nisi impetrabere, more porcis sueto. Sed tu, severe, Stoicum lapis dudum. LVI. Ad Linam. IN facili, Linae, erit tibi quem reperire maritum, Factam, qui ducet te, Lina, rem faciet. LVII. De Glycerio. DOlosa quoties voce Glycerium blanda Loquitur, rogatum nil putes, datum est dudum. LVIII. De Candida. ORat Candida me: quod orat, illud Non edicere se sinit; pudori est. Verum Candida ne roget; Pudori Sunt dudum omnia Candidae impetrata. LIX. Ad Sabinum. MUltum conquereris, Saebine, de me, Quod sim Stocidum gravi coherti: Et quis non moveatur, et rubente Ustos bile crepet, Sabine, versus, Cum cernat Lapides Deos minari? LX. In Stoicum. QUi lapis ante fuit, ieiuno Stoicus oestro, Est pergraecator quid, nisi Sarcofagus? LXI. In eundem. NAturam rerum accusat quod Stoicus, unum Belle agit, haec mater quita, noverca capri est. LXII. De C. n='io. VIrgine qui metro ludit tibi, Barthius auctor, Nobilibus servat Virginitatem avibus. Hanc nisi quod Phoebo visus temer are, quod inter Pierides iuvenis, velsine veste, cubat. LXIII. Ad Frid. Taubinanum. QUid, Friderice, tui quondam quota pompa theatri, Quod Phoebo in ripa construis Albiade, Inter Barbatos faciam peregrinus asellos Quaerendum censes? Ruminor et sitio. LXIV. Ad Iambos D. Baudii. ULtoreis saecli, Baudi Victoris Iambi, Qua meritum Scopus fert cruce suppliciunm. Antiquis multum salibus ner vis que potenteis, Vos aliis Victor quod celebro numeris, Divini volucres, ignoscite: Victor iambus Victoris iam non vult meminisse sui. LXV. Ad Lectorem. Cetera sunt uno deducta Epigrammata filo, Hinc desultoris, Luctor, am amus iter. Tutoties salta quoties canit Orbilianus, Scis puto quam res sit multicana Orbilius. LXVI. In Bonarscum. Non sum divitiis sacer parandis, Nec damnabilis in Scholae metallae, Infortunia quae puto esse summae. Uno sed fateor premi atque magno Sed desiderio nimis superbo, Omnes quod nequeant Dii parare Ne, dum Romulus et cui vacabit Ad ferventia rapa se Ouirino Fidum iungere prorsus helluonem. Quo palles Bavii, Scioppe, voto, BonarscI volo Lauream cacare. LXVII. De Orbilio. CAcaturire Flavium canit Roma Vultu prementem semper alvum hiascentem. Emuncturire semper Orbili incassum Videtur, ast mucosius nibil naso est, Purgare medici si velint luem hanc nasi, Semper cacanti Flavio elocent, mande; Annum modo ille cum unicum incacarit, quin Semelque bisque tertiumque quaertumque Laeverna possit nostr a prodige emungi, Dubitare non est. Currite o Caballistae, In igen ferrum quippe vertitur vestrum. LXVIII. De Quaestore. PRaefectus iste Pensionibus vostris Sirite munus exiges tuum, Princeps, Propensione summa cuncta summarum Pulvisculo se computante pendebit. LXIX. In Apronianum. NIl muginatur, exputat, tonat, clamat, Silet, Poeticatur, imbibit, glutit, Edormit, effert, expatrat, screat, mingit, Caeat, vomitque, Gallicum omne censendum est Aproniani cura quod facit cumque. At ille tantus in suo fimo Gallus Aliena nescit pignora esse quae nutrit. Aliena si sunt quae Capus facit Gallo. LXX. De Poetis et I. Ovveno. QUi brevis est legitur, grandes Bavone libelli Cum socio suerunt cedere Morbeniam. Hoc vafer ignarisensit Victoris Ovvenus, Quinta cui haec anno proditur Editio. Si propter curtum liber editur Entbymema Non propter vatem curtum Epigramma; Bavo est. LXXI. De Matrona. HIstorias omneis matronis salsus in una Defendit quondam Iuniades Satyra. Quam bene cepisti dium Iuvenalis acumen, O Matrona, sua est cui satis historia. LXXII. De Priolo. CRispitiem Priolus votis Bona numina poscit, Quam glaber est patiens, dic mihi crispitiem! LXXIII. In Sangam. PAlaem proterve noctuine diduce Labra ista furva, quae suillibus iurent, Herive pridieve clunibus tincta Sybotis uxor, atque Ulyssei nutrix. Palam hinnientis or a clunis educe Uti videre quisies, queam tamdem, Modo innocens videris atque distento Flagella clune mota perperam eludis. Sempelprofare quicquid abditum celas, Tuoque tandem honore caesus occumbe. LXXIV. Ad Lectorem. QUi fieri possint Epigrammata salsa, legenteis, Inveni; id vobis candidule expediam. Nil liceat vobis, Scriptori credite cuncta, Sic aliquis sapiens esse Poeta velit. LXXV. Ad Pontium. INstar opum praeme, Ponti, me ferre mearum, Carpis, et esse aliquid, quid simulare putas. Hoc adeo extremum fateor: sed debeo nulli: Quid facere e numero posse priore putas? LXXVI. De Tripolliano. RAram nubturiens fidem Puellis Luscus conqueritur, Tripollianus, An raram potis invenire, qui se Clauso lumine non queat sinistro? LXXVII. De Orbilio. ORbilii naso est grandis Papista sepultus, Tantum Animae cuius ambulat in latebris. LXXVIII. De Baviano. TRaductum in nostro negote, Baviane, libello, Hoc mecum caveae et tota theatra negant. Nam nebulis tantum tectus crassisque sacrisque es, Ipsiut te nequeant cernere Lynciadae. LXXIX. De Delrio. HIspanum nomen, proles Sar acenica, Delri DELIRO si te posse bonum esse puto. LXXX. Ad Valentinum Weirichtium. QUartus hic et decimus U Veinrichia corda saluta Oblitusne diu tam liber iste sui est? Scilicet exhaeres Vigil, et sine corpore larva est U Veinrichii cum non vult meminisse sui. Ergo igitur censere potes eur Carmina nonsint Hactenus excepit quae liber iste, bona, Vverum utinam de te possent non seria dici, Hic demum non est salsum Epigramma, Pater. Sed tamen a sale si non quit liber iste probari, A studio vestri nominis, albus erit. WEINRICHI Nomen, Nomen mihi numinis instar, De te cum incipio dicere, me haut capio. Monstrabunt non verba fidem, sed facta loquelas, Hei mihi cur olim? nunc volo, net valeo. Sedvaleo, Pater, atque volo, me dicere, factum est: Tenta aliqua sires credere dura tibiest. LXXXI. Ad eundem. COmmendas mihi liberos tuos: quid? Commendas mihi me, tihique natos. LXXXII. In quemdam. SAcra Pater doctus, Cycli septemplicis ambit, Et titulos dum sit porro Magister, habet. Septenas cycli spernit quoque niobilis arteis, Et fieri, Bavia fronde, Poeta cupit; O caput helleboris albo nigroque loc andum, Quanta adeo es factus cum ambitione asinus! LXXXIII. De Plumpa. NOn parere mulas Fama perperam gannit: Nam Plumpa genita est et parit sine ostento. LXXXIV. Ad Lectorem. TEr quintus liber ambit umbilicos, In duris cubat auribus, legendo Si quis tot rigidos hiat trientes, Assem ponere nolo, ni gemellum. Heredi caveo, mihique functo. Nam pars dimidia est ei dicanda, Pars est altera pro meo sepulcro. LXXXV. Ad Antisapum. CUm conviveris misero ieiunior Iro Hora tibi mensam tollere quarta nequit. Quid miser es laute lentaque famem cruce vexas? Lente cenari lens negat, Antisape. LXXXVI. Ad Scioppum. NIhil est, Scioppe, quod deinde tricertis, Quaesita libris crux tibi parta est. LXXXVII. Ad Ponticum. LAscivire meos qui clamas, Pontice, libros, Et quandam nostris mentulam inesse iocis. Obicis hoc quod nec virgo convicta negare Nec nimia vates ambitione velit. At si cui nemo est hortis Ityphallus apertis, Fructus depereunt atque oleum atque opera. LXXXVIII. Ad Terenrium. VInum quod fuer at factum est mera Galla, Terenti, Laudavit postquam carmine Billovius. LXXXIX. Epitaphium Gnifonis. INvidiam nasi maioris in Orbiliano Non potuit Gnifon ferre, ideo interiit. XC. De vestitu Orbilii. GRammatico quicquid Clotho depectit ab hirco, Inde coli ducunt stamina Tisiphones. Netque politque Harpya, et vestem e stamine formaet, Grammatice ornatum hac quis neget Orbilium? XCI. Ad Phrygem. TEmpora nen tantum sasis nocuere Poetis, Insulsi quantum, Phryx, nocuere coci. Hos pingui medico dum Pharm acopola, tenenteis Sanifici vendit pulveris induvias, Convaluere aegri: duros qui corpora servant Interea faciunt caedem avidam ingeniis. XCII. De Arino prodigo. EXheredavit se conturbator Arinus, Hunc intestato excedere prodigium est. XCIII. De Lilio. FElicem dicit se Lilius, ardua numquam Carmina Lucni quod legerzinstiterit. Credere non possum cum prorsam expendo Gyraldi, Carmina cum inspicio, nil mage credibile est. XCIV. In Ios. Castalionem. QUo servus ore sit locutus Annaei, Hoc se Latine posse qui loquiexoptat Castalio; factum quod habet, illud exoptat, Mancipia habebat barbara, ut puto, Hispanus. XCV. De Epigrammatis. UT multum tria quottidie si Epigraammata condam, Lectori puto me posse satisfacere. At Vigil huic instat; si non sint plura, Nepotes E natis modo non posse videre libris. Dulce tamen nimis est placido Lectore fruentem, Pro patre iucundum poscere nomen avi. Igno sces igitur, Lector bone, posteritati, Cuius nunc nostro nor; ?ne resagitur. XCVI. De Andragora. ORdine quodque suo scripsit medicamen Amillo, Atque adeo omne suis viribus, Andragoras. Interiit tamen aeger, at hoc qua denique causa? Antidotis tunicae carmina erant Bavill. XCVII. De Ollo. OBliviosus Ollus esse censetur Quod lecta carmina horulae ante quadr antem Alio triente repperire non possit; Obliviosus an sit Ollus ignoro, Gulosus esse mihi videtur, et verum est. XCVIII. Ad Lectorem. CRAS legere ut serum est, ita herilegisse supinum, Si sapis haec hodie semper, amice, lege. TARRAEI HEBI EPIGRAMMA TUM LIBER XV. EPIGR. I. Ad Lectorem. SIGN A liturarum dum spernis plurima, Lector, Praeteriit libri pars fatui melior. II. Ad eundem. QUod fatuum dixi, Lector, ne impinge libell, Hoc faciunt multo pro saele saepe Co?i. III. Ad eundem. SAlvo carmine disputare foedas Quem quam quisquilias Magistricantum, Scopis verrere Lector, aureis est Purgamenta Loiolum Cloacae. IV. Ad Orbilium. LEctis quattuor et decem libellis Quid tetrum spuis, Orbili, venenum? Non sunt quattuor et decem libelli Sed sunt quattuor et decem berilli, Non sunt quattuor et decem papyri; Sed sunt quattuor et decem saphyri. Chartas quattuor et decem putabis? Sagdas quattuor et decem putabunt, Non vos sed bene candidi legenteis. Hui, dicis, lapides perinde duros Ut sunt carmina cum suo Poeta! Verum mollicule et parum severe, Princeps Helluo, Beta Combibonum, Quois te visceribus prohabis esse Cui bilis, nisi maximos molares, Per nullos pote considere libros? Qui cum sint lapis atque petra puinex Vostris Spongia sunt tamen Magistris, Qua delentur imagines Notarum Scriptura horribili in Schola partratae, Quis vestrae seges aestimatur aulae, O saxicerebrum atque ferriventre, O durilaterum genus, Magistros! V. Ad Scaligerum, de Sanga. NIl modo de Sanga sper andum est, Scaliger, Ocne, Fune nisi ut roso pendeat ex epulis. VI. Ad Orbilium Inclinatorem. BArbarus esse negas et cluneis disseris uncos. Quid fueris si stent, Orbile, discipuli? VII. Ad Priorem. QUod Craesi, Licinique, Claudiique, Optasti cumulos tibi; minutum est, Quod Carthago tuum timere vernam Alpes Annibale obtinente, possit; Est perpaullum aliquid nimisque curtum, Si perpendere nostra vota malis, Optem tot tibi ego, Prior, Philippos, Cluneis Orbilius quot expolivit. VIII. De voce, INTRO, ultima brevia se posita. INTRO, ultima vidisse syllaba curta Ubi dicam, Aper, quaeris? cerebro in Orbillt. IX. De Bissovio ad Adamium. CArmina dictantem non mirer, Adame? legentem Bissovium mirer, spongia cui cerebrum est? X. Ad Scioppum. NIl, Scoppe, fingitam malum potest; peior Quin tu unus exstes! At quod est, (dolor): verum Qui dicet esse, mentiietur in Scoppum; Quod es, Scioppe, nequis id esse, GERMANUS. XI. De Vacerra. HEri Poeta cum foret salutatus Praesatione despuebat hoc longa: Hodie Vacerra laurea caput serta Venum propinat omnibus: modo quaris Quo fiat isthuc? Somnians Bilum vidit. XII. Ad Papilum. ANnulus amissus conviv antum est mihi furto, Dulce meae vitae, Papile, Mnemosynon. Te tacitis omneis designant vocibus, et sunt Pallentem primo qui facieant digito. Si reus es, fecisse nega. Iuraere voles: Non: Sic affirmabis: parte es utraque reus. XIII. In Sacrum. SEu vis seu non vis patre Sacrisico editus es tu, Vel solo matris nomine qui sacer es. XIV. In Amphitheatrum Iesuiticum. SPectaculum videre qui potest Clari, Spectare culum est Loioliticum dignus. XV. De Orbilio Philosopho. NIl Cynicorum olidae sordes; nil pullae Cratetis Diogenis nihil est horrida pauperies. Invenit sectam longe et late probiorem, Orbilius vates cui pater est; Onicam. XVI. De Se. MAgnanimis poteram Stiliconem inflare Coturnis Thebanosque alta frangere voce rogos. Nec rudis AEneas nostrum considat in orbem Si Vigilem, Teuto, Carmina magna iuvent. Sed teneri versus grandem duxere Poetam, Crescit in hos facilis pagina quoque die. Si iuvat AEneae vacuos descensus Avernos, Vel cinis, ingrato Caesare, Pharsalicus. Vel gemeinum ante rogum germana Cacumina flammae, Contra fata sacra iungere voce potes, Inter anus lauros proavo cum cimice pugna, Me comedi a lento saepe legente iuvat. XVII. De Scaligero. SCaligerum Arabico mirum est Sermone locutum, Qui loquitur nobis quottidie Arhanato? SVIII. De eodem. NIl aevo ereptum, quod non tu, Scaliger, aevo Reddideris, rapiat quid tibi, scire queo. XIX Ad I. Meursium. MEursi candide, quem suum Nepotem Quibat Scaligeri vocare proles: Ni tu Scaligeros tuos tueris Saeva pestilitat is a cohorte, Cuius signiser est Scioppus Ambro Sangisco faciente ei secundas; Famae te puto propriae nepotem. XX. Ad manes H. Putschii. PUtschiaci manes; n='I dolor; hoc ego vestris Tus invergo volens, hoc que merum, inferiis. Ut quod de vestra Parcis aetate recisum est, Addatur vitae n='iadae iuvenis. Sic lucretur uterque, nihil deperdat uterque, Unio ita hic duplex perpetuum fuerit. XXI. Ad tempus de Scaligero. OFuga perennis, orba, cum semel lapsa es, Reversionis, AEvitatis o Torrens Paullum morare, scandit hic senex currum; Sed iam audiisti, iam vola orbem in aeternum, In te redibis semper, hunc senem gestans, Atque ubi memoria longa debiles sensus Rapace vincet ut arduum rota sulmen, Semper orietur, atque conscius fati Vates vigebit, qui perire caelesteis Non posse libros occinet Deum genti: Quo vindicante Scala floreat semper, Et invidorum pereat ordo latronum. XXII. Ad Scaligerum de Heinsio. TAntum HeinsI libris debes, tua gesta canentis, Quaentum orbis debet, Scaliger, iste tibi. Maius utroque nihil possis laudare: Poeta Solus se est dignus Scaliger Heinsiaedes. XXIII. De Heinsii et Baudii versibus. DIvinae saecli volucres, Ultricia quorum Fulmina remigiis caelo descendere certaent. Ut stipulae exsangues captis urantur ab agris Heinsiadis grave Epos, BaudIque ultoris iambi, Vos facitis vivum, nulla Phoenica senilem Usturum casia nidum, cui Iuppiter ipse AEternum imperium in volucres concessit Olympi, Suavibus ut modulis Heroum Augustae canenteis Nomina, participes Scalae vigeatis amati. Ite viri Comites, fumosque excedite Terrae, Trans spatia alta plorum, intra Pallatia caeli, AEternum Ambrosiae florem gustate, nefasque Mortis ab ingenuo divum defendite nato. Stirps aequaeva Diis, dum laudibus ipse suis dat. Subtrabit a nebulis se Scaliger: Ite professi Divini laudeis longum Scriptoris in aevum. Interea Vigilis si quid pia carmina possunt Cum super aeternae Raemos Vigil aerboris ultriae Barbariae impurae, volucris longaeva, sedebit, Victoris vos dia aevo Mens tradet aperto, Exsorteis tumuli, vestro ut quoque victor honore, Ipse Deum in sedeis, contempta morte penetret. XXIV. Ex Euripide, etc. OGloriosa gloria, incassum tumeas, Quot vana saecla deicis mortalium! Nihili ut videri Maximi queant sibi. XXV. De Olla. QUinquaginta una complevit nocte puellas Uno cententas se, Amphitryoniades. Quinquagintae unam complere an noctibus Ollam, Quinquaginta ausint Amphitryoniadae Nescio, Sancta, Fides, itae me iuvet Endoperatrix, Atque ita atroce habeat me Olla petulca odio. XXVI. Ad Lectorem. AN venalem habeam librum, quid, amice, requiris? Emisti, gratis si capis, atque legis. XXVII. De Orbilio. ORbilio multum Lector debebit, amico Si quis forte meos inspicit ore iocos. Numquam eum ego video quin salsum Epigramma libellos Augeat, et nugis crescat amica seges. XXVIII. Ad Scoppium. IMmensa longi temporis vides, Scoppi, Quam sit ruina? perpetem hancce pendebis Nisi resipisces: optat hoc tibi Victor. XXIX. De Epigrammatis. PAuci salsum Epigrammas condideruns Inde a tempore Martialis ipso, Qui nullum ingenio parem Poetam Nutante stabili, vel occidente Rom a vidit: id omnibus fatendum est. Hos lux ingenu fovebat alba, Sed Lux deficiebat a loquela, Dicendi faciles perita rerum Saepe inventio debiles morata est. Luces iungere qui duas laborat Victori tenebras tuo refuta Claro carminemactitande Lector. XXX. De Eruco Orbo. SEsamo rigenteis, et papavere sparsas Mittit placentas Appianus Eruco, Cui dena decies messis exedit calvam, Ha sille glutit interim, atque signandis Humente tabulis semper imminet gemma, Res Clinicorum crescit, hic gulae aegrotat, Perit Appianus, ora lingit Erucus. XXXI. In Solum. NOn Comes Entelli, cur non conviva Bimalchiest, Cur pila nostra Solo est prodiga? ne faciat. Cur cavet angue Solus formosas cautior? et nec Lusca Cybela Solo est sat malae? ne faciat. Balnea cur, ther mas, Solus et fora vitat et umbras? Cur medio fervet frigore? ne faciat. Cur, cane cum resonant agri Iovis; unus in algu est? Friger et elanguet sidere? ne faciat. Ridiculum est, Sole, te facere omnia posse, patique Omnia cum facias, ne, Sole, quid facias. XXXII. De Tauro. VOrat Catullam Taeurus, et Lupum accusat Vulpis sororis, parricida revera est. XXXIII. Ad I. A. Thuanum. QUi gesta magna principis bonicondis, Caute, Thuane marmor horridum enabis; Periculosum est quippe facinus in paucis Laudare Regem, qui bonus siet, quemquam. XXXIV. Ad Pausipilam. QUid mentis mihi sit cum tu amplectenda? fuit quod Phoebo amplectenti Daphnida, Pausipila. XXXV. In Gallicum. OMnia quae dicis ipsam rem, Gallice, credi Vis, simulare aliquid non, ais, esse tuum: Credimus hoc merito, verissime ita omnia dicta Mentiris, prorsus, Gallice, ne simules. XXXVI. Ad Lectorem. DIsticha rara vides? nec enim est tibi Victor Ovvenus, Germanus properat Britto ubi praecipitat. Disticha crebra vides? nec enim Vigil est Blovianus, Incedit Victor, serpit ubi Blovius. XXXVII. In Orbilium et Ceteros. ORbilium salvere iubes qua fronte Magistrum? Qua vatem dicis, Pontice, Bissovium, Bissovium qua fronte potes laudare Poetam? Qua Criticum dicas fronte Scioppiadem. Fronte Scioppiaden Criticum qua dicere possis? Qua possis hominem dicere Stoicidam. Stoicidam possis hominem qua dicere fronte? Pontice durus homo es, qua nisi marmorea? XXXVIII. Ad Lectorem. CUr te carmine differam iocoso Lector quaeris amice? Iudicabis. XXXIX. De Scioppo. CUm sint peracti paginis mihi centum Hiant Scioppus, et Bonarscius fures. Lapidem cavabit gutta, spongiam implebit. XL. Ad Adamium. QUod te adeo lente quem gestem in pectore toto Alloquar, est, Adaemi, nosse operaepretium. Nondum omnis periit cum Stoa Sanga cohorte, Tu mihi nasceris pessum ubi Sangae ierint. XLI. De Sanga. LIxa fuit quondam, nunc est Thraso Sanga secutor, Quae coxit quondam Lixa, Thraso hoc modo edit. XLII. Ad Iovianum. ANtipodas spectare cupis si fors, Ioviane, Inversis, nostris sub pedibus, pedibus. Scandere te Orbilii nasum, Ioviane, iubebo, Adverso cernes podice ibi ir e nateis. XLIII. De Antisapo. QUicumque quicquid aut omittet aut dicet, Antisapus omni huic im minebit in puncto, Meliusque dicet scire, tale non esse: Unum ille nescit, cetera omnia ingenti Lurcatus oestro est, unum in omnibus perdit, Tam scita docte velle neminem scire. XLIV. Ad Lectorem. EXcetras pote quindecim domare Respirae bone Lector heic legendo: Restant Orbiliusque, Bluviusque. Sanga, et Scoppius, et Bonarscianus: Hui quot monstra, quot impii veneni Clamas, prostibula! Ab, taceto, Lector, Nemo horum caput umquaem habere dictus! Ne tu plura putes, nisi ipse nullum. XLV. Tumulus Ios. Scaligeri. SCaliger hic posuit deducta corpora mente: Relliquias caeli, terra habet hoc tumulo! XLVI. Epitaphium Scioppii Patris. HEic vespillo iacet, Lictorum heic regia nactus Sceptrae: nefas obiens quale paetrarit, habe! Omnia qui in vita Lictorum nomina norat, Natum esse audivit patricium, et periit. XLVII. Ad Bistovium. SCribendo dicunt, Bilo, te desistere: tantum Ingrato vati quid meruere Coci? Gens hominum generi toti bona iura ministrans, Fumoso vatum praecipue generi? XLVIII. Ad eundem. SCribe, Culina vocat, Crocus, et bona Tura Deorum. Et scombri, et tunicae prodiga gens Piperis. Totum hominum scriptis genus exambire valebis, Utsis perpetuus tector Aromaticus. XLIX. De eodem. UT sunt distincto doctoreis ordine noti; Quaerebant; qualis doctor hic est Bluvius? Hi medieum, hi sancto rixantem nomine dicunt, Solus ego dixi Iuridicum Bluvium! Carmina magna facit, facit omnia iure Poetae, Iura ut edat solum, Iuridicum, ergo puto. L. De Scioppo. NIl non esuriens facit Scioppus, Idem nil saturo facit palate, Sed sactum bene quod Scioppus isthic Unum vix satur est semel per annum. LI. Ad Antisapum. QUod saturum esse nequire hominem Criticumque meo isto Viderit in libro, corrigit Antisapus. O hominem excerebrum, fungino de genere unum, Antisape insipiens, quis satur esse potest? LII. Ad Lectorem. REstat pagina, Lector, una curtae Ut sit pensum hodie mihi aebsolutum, Tu poscis nihil, et sinis Poetam Pigro commori amabilem veterno, Dicet nostra tibi dicam Thalia Ad strictum ValerI gravis Tribunal. Heic parere negas, fugisque mollem Praetorem vadimonio vacante? O Lector, malus es, sapis Poetam. LIII. Ad eundem. IN curtis pedibusque syllabisque Peccantis studium cave, Poetae. Heic quae littera te suapte fallit Lector, sponte; nisi sapis cavesque Quam sit curta, brevisque, de legente Longam condere litteram impetrabit. LIV. Ad Scioppum. TEcum hominem certare odiis res plena pericli est, Nam te ipsum esse homines, Scoppe, putant Odium. LV. In eundem. SToicidas nisi tu postes ceu destina firmes, Dudum omnis lapidum machinae corruerit. Et dubitamus adhuc nigrum te dicere Atlantem? Scoppe, cui incumbat Regia Persephonae? LVI. Puellae dictum. BArbam adeo horribili cur fingeret histrice natae Caerm ina quaerenti reddidit ista pater. Cum turmae hostileis faciem videre comantem, Occupat exsangui pectora nube timor. Omnis ut extemplo fugiat cum principe turma, Seta mihi horribilis pro iaculo et gladio est. Filia contra isthaec: fallis, Pater optime, velte Decepit tali Carmine salsus homo. Nam tibi me exemplum statuo contr aria doctam, Investem nemo quam cupiit pueram. Barbatam cuncti sectantur sponte, fugamque Opposito quamvis histrice, nemo cupit. LVII. Mulieris dictum. IActanti decora alta suae sine compare quondame Respondit salse femina casta, viro. Feminei sexus maior reverentia barbae est, Quam cui tanta crepas carminae, saevus homo. Nam nostra instectit genua omnis turba virorum, Inunc bellicrepis utere, Barba, logis. LVIII. De quattuor infelicibus matribus. QUattuor in vita matres, sine crimine vitae Florenteis, gnaetas progenuere malas. Ut sua qualibet hac genetrix periisse putetur, Exsecrans casti pignora dira tori. Prima in Amicitia est Sors horrida, naemque ea cum sit Optima, contemptum pro Pietate parit. Altera Relligio est fato nimis usa sinistro, Quae cum feliceis divitias peperit. Filia tam felix matrem deglutit, et ex hac Vix superest tali mentio digna rogo. Tertia Alethia est, Odii non fausta creatrix, Per gnatam exstincta est Mater, et illa perit. Quartam adeo erecto gliscentem vertice cernens. Perfacile agnosco, sit Sacra Prosperitas. Haec ubi fatali iam proxima facta ruinae est, Altior incessu Numen habere cupit. Nascitur hinc matri fatale, SUPERBIA, monstrum, Ut pereant uno Nomine, Vota duo. LIX. Ad Lectorem. REcoquere quicquid Urintiusve, Cordusve, Sapuere quondam, Urintio nisi hic nostro Iniurio sum nominarier visum est, Stomachi, mehercle, Lector, haud mei est; ritu Plerumque libros quo Poeticae larvae Hodie parire gestiunt: Procul, si quid Olet prior is inficetias nasi. Tamen tria istic salsa dicta propino, Habuere quondam qui suos sibi auctores. Ignosce, Lector, Barthius dedit versus, Et indicare vetuit, hic te ego caelo. LX. Tum miser es, cum mereris. FRustra aciem oblimat Sors aspera mollis ocelli, Concutiunt fragilem navim ubi saevae animae. Non miser infelix; Fortunae flabra secutum Huc modo et huc constans quem rapuit levitas. Sed miser est, qui cum nigrescunt Tempora, mores Inficit. In summa, cum malus es. LXI. Placere sibi in malitia. TRanquillum pelagus, semper-florentibus undis, Nare volens, vitam hanc desere: fluctivagae est. Si rapuit te turbo semel, vince aequora nando; Non potes? Invitus, quod potes, hunc sequere. Error ubi invitum traxit male suadus, in huius Consentire nefas grande, puta Imperium! Disperiit, qui cum male se fecisse fatetur, Interno accusans se sibi teste placet. LXII. Abutor ut Utar. GRandia, quis, (dicis) qui carmina condis ineptae Non, Vigil, heic levi sis reus ingenii? Sunt, fateor, quaedam tanta gravitate canenda, Ut possint Stoo dicta placere seni. Verum ego nunc salibus cupidus, bone Lector, abutor, Discam uti versiculis uti, ubi fiet opus. LXIII. Nascimut et morimur. NAscimur et morimur, quod temporis inter utrum que est Mortuus et natus, nescit is, iste timet. LXIV. Vita via. VIta via est: quid in anfractu secedis ineptos? Hoc age, perge, vola, Nox venit, bora perst. LXV. Ad Se ipsum. SUpplicium Stoae debes Vigilistud, in eius Dogmata quod penetrat pagina salsa pedem. Hoc scio sed lepidi me Epigrammatis ultio taentum Delectat: scribam Stoicus et patiar. LXVI. Ad Legentem. SI praeterire carmen arduum mavis Vidisse te obliviscere: ipse censebo Id cogitase, non notasse me in librum. LXVII. De Licino. NIl fecit Licinus decem per annos Quam quod risit, et aridis cachinnis Insulsis salibus iocoque turpi Diduxit labra ad aurium pericla: Istos si Licinus aecem per annos Visisset, sapientior fuisset. LXVIII. Ad Oppianam. PLoret si sapit, Oppiana, ploret, Ploret sie decet, Oppiana, ploret, Hoc censent grave porticus magistri Ut sit casta, pudica, docta, culta, Ut sit candidae, pulchra, sit venusta, Ploret, si sait, Oppianae, ploret: Verum id lumine, si potest, utroque. LXIX. Ad Lectorem. CEssare, Lector, me iubes, vetant libri, Ter quinque: tantos qui, Poeta, patravit, Cessare non iam sine piaculo possit. Fieri legendum nil satis potest vobis. LXX. De Invido. NIl non Invidus exigit, periclum Usque ad per spicuum unguis excavati, Hunc malim mihi quam rudeis legenteis. Qui cum se misero imputant Poetae, Quam crassum semel exlegant libellum, Laudabunt potius: dolosa res est: Si quem non legis, approba; Poetae Fecisti satis, et vocare Lector. LXXI. De Bavio. NOn legi Baevium nisi id et semel, et male; dicis, Quem culpas ius est bis, Vigil, exlegere. Bis legam ego Bavium, visum male quem semel, usque Nauseo? laudabo, Lector, eum potius. LXXII. De Testili. CAstam Testilin essecredo in imo Non est in caepite illa; nam cerebre Scortatur Lupa, cui caput tacendis Ultro testibus incipit vocari. LXXIII. Ad Pollicam. SOl licet alta obeat duodenis signa figuris, In cancro tecum, Pollica, semper agit. LXXIV. In natalem Orbilii, ad M. Orrum. VIvum hodie Orbilium si vis potes, Orre, videre: Cras, hodie natus probitet; accelera. LXXV. Ad Acanticanum. ANtiqua ut scopulos semper vis verba caveri: Verum hodie scopuli sunt scopi Acanticane. LXXVI. In effigiem Grotii. GRotius effigie puer hac florebat, amice Dic vidisse senem, Lector, Aristotelem. LXXVII. Ad Licentem. MIrum est tot fieri, Licens, Poetas, Nemo Carmina cum legat; sed omneis Aut scribant ea, iudicentve facta: Res mirabilis est mihi, esse mirum hoc. LXXVIII. Ad Orbilium. PLagosaepater, Orbili, cohortis: Quod nunc affero tu boni aestimato, Sceptris dignus es omnium Magistrum. LXXIX. Ad Avarum. CUrre, vola, rape, trude, trahe, aggere, et omnia solus Posside; habe nihil: hic cuncta relinque, et abi. LXXX. Ad Laurum, sonante Horologio. HOra sonat nunc, Laure; iterum hanc audire sonantem Incertum est: Moreris, vive tibi, et propera. LXXXI. Vivendum. BIs vixit qui se sensit vixisse: abeundum est, Vivite, mors utrem gannit in auriculam. LXXXII. Vivendum, sub exemplo. HOc quod es, ante fuit genitor tuus: ille quid est iam? Quod nos, nescimus quando, aliquando erimus. LXXXIII. Ad tumulum H. PutschI. PUtschI sepulto facio tibi quod infectum Factumque non scis: ipse sed mihi quondam Fieri sepulto nesciens sciens opto. LXXXIV. De Orbilio. ORbilii capitale quis ingenium neget esse? Omneis discipulos edidicit natibus. LXXXV. De eiusdem discipulis. CLunibus adversis pugnantem cerne cohortem, His mediator erit nasus ab Orbilio. LXXXVI. Ad eundem. TU qui clunibus Imper ator atris, Nunc huc discipulos rapis, modo illuc, Quae discrimina sint tuis, (pilosum Quae possint dare theseum rubori,) Et parvae usqueadeo tuae cohortis Si nescis natibus, profunditatem Omnem isto potes experiri adunco Naso ad iugera quindecim, Magister. LXXXVII. In Orbilium et Scioppum. ISti est nasulus impio Magistro, Lydae thecula myrrini liquoris, Que sese Charites lubenter ungant, Superciliolo Scioppiano Nil est deliciosius, magiusve Dignum quod Veneris gerat puellus. Si haec possint duo convenire, Lector, Stoum cernere tu queas Phaonem. Sed nuda nate, non ut ad Poetas Cum magno solitus Sopho venire. LXXXVIII. De Orbilio. PEdentis leve visium Puelli, Non est temnere te, Orbili: Scholae quos Vestrati dare praesides laboras; Taleis esse solent Deis prophetae. LXXXIX. De eodem. NAsillum Orbilius longum tria iugera corna Dicit, habet nullum hic cerebri, Paridamae salillum. XC. De Bavilio. BAvilium inversa deducere grammata penna, Possit ut ipse suos raro apices legere. Non mihi mirorum facinus genus auget, in hoc est Nil pro tam lepido ridieulum capite. Litterulis Bavius his utitur, in natibus quas Discipulum scribit Orbilius ferulis. XCI. Ad Lectorem. FOrmosus liber ambit umbilicos, Tu tantum Genii remitte vestri, Ut possit decies legi solutus: Nudorum te Epigrammatum patronum Palla purpurea Poeta donat, Si vis femina masculi libelli, Lector, Carmine dicier pudico. XCII. Ad Bavilium. MEntem omnem in uno si cupis meam verbo, Epigrammata generis arbiter putem cuius Tua esse, Bavili: pauculis tibi dicam: A Martiale mortuo nihil tale Scriptum esse iuro, sancta sic iuvet Pallas. XCIII. De Libro. IT liber ad finem: Tardum fateare legendo, Ille tamen quovis huc pote abire gradu. XCIV. De eodem. FIns finis adest, io legentes, Finem iam dedit ipsemet Poetae Fini finitimo, modo absque fine Finem carmina perditum requirunt, Finem im fine requiritis legenteis, Finis iam nihil est, io legenteis. XCV. De Poetis. HIc se Bilbilico parem Cynisco Votis fingere maximis laborat, Hic vult Virgilii Poeta palmam, Hic vult cultum elegus Tibullianum, Hic quid nescio de sacra cohorte Maiorum sibi gentium tributum. Ipse istuc mihi de favente Cleio Exoptem numeris satis venustis. Tantus carmine, tantus ingenI vi Sim, quantus sibi Bavius videtur. SCVI. Ad Lectorem. CUm tria restarent Epigrammata, candide Lector, Est mihi te viso de triade orta duas. XCVII. Ad Ioann. Seussium. QUid faciam, o Seussi, magni Ducis altera quaeris Dextera? te colo, medisco, cano, atque abeo. XCVIII. Ad Lectorem. A Bire, Lector, heic ioco mihi dictum est; Tu mihi maneto: muto nunc pedem, libro Aptus sequenti dexter est magis laevo. TARRAEI HEBI EPIGRAMMATUM LIBER XVI. EPIGR. I. Ad Lectorem. PRINCIPIUM Lectoris erit, cum fine iocosi, Personae non est aptior ordo tuae. Quippe caput nostri, bona sit quoque cauda libelli, In medio pereant Orbilus et Bavius. II. Ad Linum in vitam humanam. CEntum anni quando, Line, sunt hora unae, vel eius Quadrans? cum qui tot vixerat, emoritur. III. Ad Lectorem. SCripsi ego: tu mea dicta legis: moriemur uterque, Quid scripsisse meum melius legisse tuo isto est? Defuncto forsan qui scripta videbit utroque Me credet legisse: meum scripsisse peribit: Te credet scripsisse, tuum legisse peribit: Tu Vigil exstiteris, ego sim cui carmina tot iam Consecro, Lectoris versa, persona, tabella, Sic mihi quando faves, ipsum te, Lector, adulas, Cum te appello Poeta, meae sum praeco nitelae. IV. Ad Se ipsum. LOquere aliquendo Victor, o Vigil, tecum: Sat est Scioppis temporis datum vostri. Hoc gloriare quod redire quis ad te. O belle vates, ecquid hoc diu factum est, Tibi cogitasti quod perinde cedendum Vita, atque quoivis alteri, vel ignavo? Scripsisse, cogitasse, multa, delectat Non et iuvat te; cuncta detrahet tecum Hora una mortis; illa vel modo incerta. O Vanitatis summa Regna per mundum. Scripsere multi, quis potentior dextram Armavit acies flammifulguris pennae. Abiere tandem; Nemo pluries annos Repetivit um quam, quod Poetice vixit. Quid ergo inanis exigit labor per te Ensem potentem? Sparge debiles versus; Mors sola vincit omnia. O rudis vestri Hum ana natio, quid ineptiis vitam Aliis fatigas? Cura mille cognatis Quottidiana non sat ardet aerumnis? Ultra lacessis impotentiam Fortis? Laboriosa gens colentium Terram Quae sis memento; qui fuere, te monstrant Nihil futuram; perperam fremit tantum Vis alta mentis; corpus ambulat sponte Suum ad sepulcrum, patriosque poedoreis. Cinis ille qui iam pedibus obiacet nostris Clamat tacendo, dumque non potest, grandi Testatur ore; se fuisse, nos olim Vita relicta pulveri sub hastandos. At olim! Egone praes mihi siem, aut sponsor Hodie haud futurum, singula potens hora? Volat hora vitae quaelibet nocens nostrae, Nec ultimam rescire quispiam quivit. Abiere cuncti, mille milia exstincti Homines fuere: Solus ipse, non firmo Quid corpore ausim pollicerier vitae Mihi meae? o periculum imminens quovis Momento, habeto conscium tui corpus. Scio me hinc abire, sentioque dum dico. Utinam: sed hora constituta, non quovis Movenda voto est. Morior, abeo, dum vivo. Sentire possum, promovere Divinum est. V. De Scioppo. DUm methodum in Satura demonstrat Scioppia pestis, Iudicium in Stoa qnaerit, eo ut pereat. VI. Ad Lectorem. LIbrum vincere te saperbe Lector, Si de te tibi quid placet, fateri Nolito: Bonus esse qui laborat Mores vincere debet is supinos. VII. Ad eundem. MAle ominatur qui librum vocat longum. Quo longior libellus, hoc magis curta Res aestimatur qui breveis amat libros. VIII. Ad eundem. UT vix quartus habet Lector sentire ioci vim, Unum qui servat treis Epigramma necat. IX Ad Christoph. Nicium. QUinive candidior Nici, qui veste ligustries, Dic mihi cur piceo crine tegare caput? Ne pereat cerebrinix alba nitentis, amico Occiput amplexu pix tibi nigra tegit. X. De Glycere. CRispa quod est Glycere tumido se schemate vendit: Quid faciet calvo vertice? emet alium. XI. Ad Lectorem. SI properum accusas, tactum est Epigrammatis ulcus, Septenum decies hoc hodie facio. Lector, amas frontem? mihi credere nolle fatere; Quaerelego dico Carmina mefacere. Sic quoque res propera est: Verum complere libellos Festino, sic tu pellege; sic sapient. XII. Ad Oppianam. EGo basiare te, Oppiana, cur nolim Lacrimans, requiris, eiulansque, ploransque? Ne lacrimari, et eiulare; plorare Cessare sit necesse te mea causa. XIII. De eadem. PLorantem si quis fors basiat Oppilianam, Officiens lacrimis officiosus homo est. XIV. De eadem. TAm suaviter plorare quae soles semper, Dic Oppiana quam venustule rides? Verniliter putamus atque iucunde: Sed tu illud hercle, credo, nuspiam experta es. XV. De Ollo. PEs pede si premitur moecham vocat Ollus amicam, Stupravit certe calcibus Ollus eam. XVI. De Othone Imp. MOllis Otho periit ferrum cum stringeret in se, Cum rupit ferro pectora, vir periit. XVII. De Bavilio. AUratum, Bavili, quis te neget esse; veruto Ex auro cinctum tam bene? nempe Cocum. XVIII. De eodem. IN terra Comes iste quod cubile Condat saepe sibi, ultimus Nepotum Telluris, Libycum sapit Gygantem; Leydam, censeo, ne bitas, Bavilli, Si te viderit Heinsius, peristi. XIX. Ad Scoppum. DUdum, Scoppe, facis nihil paternum. Praefectura vacat modo haec, modo illae Lictorum; in titulo iacente vobis; Iamdudum decuit decem sepultos Longos frangere, te bibente, torqueis; Vir clarissime, quo decet favente, Praefectos titulo frui Gradivo. Vir Clarissime, seu parente prorsus Cune tot tor quibus ardibe helluato Vis illustris haberier, Scioppe. XX. Ad D. Heinsium. LErnaeam ferro et flamma qui contudit Hydram, Vincitur Alcides heinsiadae titulis. Illustrem e lustris trahere in sacra tela diei, Res longe magis est ardua, Torquivorum. XXI. De Scoppio. AUratus quei tam cito eques sit Scoppius, haud est Mirum adeo, auritus qui fuit antea equus. XXII. Ad eundem. BUrdonesque asinosque, cur, Scioppe, Dicam te facere; enecare factos? Vespillo cupis esse cum Bonarsco, Qui caesos, gladiator, unco adunco Savitas trahit illa per theatra, Quae tot struxit honoribus politae, Ut iam pendeat ipse, quo secutor Victoreis cupiat ciere priscos. Vespillo cupis esse cum Bonarsco Bur donumque, canumque; sed sepulte Fas est te incipere a tuo Bonarsco. XXIII. Ad Epigrammata. DUm iuvat et fas est iuvenileis ludite versus, Canum habeat sero Stoa caput gravitas. Ite puellareis, Vigilis Victoria, pugnae, Arma super ValerI figite sacra tholum. Hoc aliquis vostro quondam accinet ultor Honori; A ValerI tenet haec tempore regna Vigil. XXIV. De Se. QUod me Romulidum inseram coborti Nec vatum morer ofsa Teutonorum, Non spernit ioca nostra Martialis Saevo, Roma, supercilI nec arcu. Unum est quod morer, at mihi dolosa Obiectum ratione; Martialem Fracto quod Vigil insequar Phaloeco, Qui bis claudicat aut ter in supremo. Censores iuveni hoc suo remittant Non haec tempore condidit profosso Puras lautitias, subire quondam Veronam voluit suos libellos, Unde est regula fracta, quam volebat Custodire, ratamque sustinere: Ni sic scribere malusset olim, Nunt non scriberet, arbitror, Catullus. XXV. In Censorem scabiosum. PErgraecatori te litem indicere versui, Pergallantem; hoc est, Stoice, de scabie. XXVI. Ad Lectorem. UNum addo ingenti quoties Epigramma cohorti, Pugnandum toties, lector amice, tibi est. Sed tibi ab bostili servit data tessera dextra, Vaetibi si vincis; tessera nostra tua est. XXVII. Ad eundem. EXtreme nisi Bavus es, vel ipso Bavo stultior, inquiete Lector, Quid quaeram te ubi adulor, hinc doceris Quod me carmina ponere ante dixi Te componere. Sic Poeticaris. XXVIII. In Rabulam. IN collo cui pendeant, spadoni, Ni ius testiculis suum negetur; Suetis permolere omnium maritas, Castrato male vate volt triumfum; Exemplum sibinec videt cavendum: Mollis Rabula, sicne te merentem Insultare putas viro innocenti? Excisis tibi fratribus luendum hoc: Seu sis seu spado nolis esse; dudum es, Qui tot, perside, mentulas vorasti, Omento quibus in tuo relictis Prodit semiviro Poeta libro. XXIX. De Martiale exsecto. QUid castr are iuvat virum potentum? Ascylton poter ant am are paucae, Grandi pondere, nempe fastuosum, Vulgareis oboli aestimantem amicas. Et res digna erat illa Iesuitis, Quos pleno iuv at ore devor are, Quicquidd magnificum vident vocari. Nunc mundus eupit omnis hunc Gnithona. Sic falcem in propriamk tulere messem. Gens improvida Loiocolentum. XXX. De Macro. CUm Macer obsonat, tetrum, et furiale tuetur, Cum vor at, hoc nemo est salsior et levior. Fronte cavet Stoa Cynicos Macer iste Epulones, Nemo obsonatum vilius ire potest. XXXI. Ad Ovinum, de Tollo. EMendat tabulas quoties accedis ad aegrum, Teque rogat nomen, Tollus, Ovine, tuum: Stultus es et dicis: heredem scriptitat iste Non sibi te, sed se Tollus, Ovine, tibi. XXXII. In Epigrammata Ovveni. RIte poetescis, Lector, Chalcenteros ut sis Vatem ni censes Grammaticum esse Ovvenum. XXXIII. Ad Nicoleum. SCribis Ni modo, coleis relictis Hoc fecit male provido maritus. XXXIV. In Sophistas. OMnia vana canunt nil verum exstare, Sophistae, Ipsi sunt vani, vana vel est ubi Lex? Quod si non vani, rebus quis inesse probabit? Vane tua vere lege Sophista peris. XXXV. De Tongilione. FRatreis Tongilion habens Achillis Secum desidet, ut Caballo Epaei. Fratreis quisquis habet pareis Achillis Nec quod molus Ithaco dedere divi Fratries non habeit ille, sed sororeis. XXXVI. De Orbilio. ORbilius, naso suppacto Februa solvit, Dyssenteria cessit ut sua e schola. XXXVII. Ad Arimicum. AD Calidam scribis quod carmen, Arimice, Ceram: Horrebit latices, ignem ut amare queat. XXXVIII. De Orbilio. VIvum atavi nasum Orbilius deprendit in hirci Pene; ego nunc herbam do tibi, Pythagora. XXXIX. Ad Carrionem. SAlsa tua esse putem quam carmina, Carrio, quaeris? Octiduum bibet haec cum leget, Orbilius. XL. Ad Scorpionem. CUm pidibus tibires est digna Scorpio; dignus Qui nulla es prorsus re nisi compedibus. XLI. De Scioppo. SOcratis ut Scoppus queat iste imitator haberi, Exemplo Actaei carcerem init Venetum. Nil nocet heic celerem non exambisse cicutam, Germanaerestis pocula lenta bibet. XLII. Ad eundem. PEndere votum quod tuum, Nepa, scimus: Sed Italo pendere te volebamus In orbe potius; Urbis ut tuae civis In luce poses esse perpetim rerum: Inlustris Heros, natus, altus in lustris. XLIII. Festina lente. QUicquid agis, propera, dubiam mors gannit in aurem: Ter minus expulso iam Iove, templa tenet. Sed tamen ut properans, quod ages, age, constet ut actum, Omnia nefaciens nil penitus facias. XLIV. De Scioppio. POstquam omnem e fumo BaronI vixisse culinam, Coniector docti Scoppius ingenii Cognovit: bibitum ante, suo vivente Patrono, Vendere fumum Italis institit, exsul ita est. XLV. Ad Pontiam. QUi te, Pontia, dixit imminutam Ex quo nomen habere virginale Desiisti, lepidum tibi et iocosum, Falsum dixit Arnutius profecto. Namque a tempore tam tibi beato, Bis es virgine crassior puella. XLVI. De Scioppo in Germaniae. PRofecit Bonus aedepol Scioppus BaronI, bene, prodita culina: Illic vix poter at satis mereri Fumi, quottidianum in usum, at isthic Flammas perpetuas potest mereri. XLVII. Historia. HEsterna mihi vesper a rubente Mala Pilpius obvius, prehensa, In ius auricula vocabat, ut me Pratori Vadimonium Terento Debentem, populus notarit omnis. Nunc isto mihi mane non rubente Sed pallente gena obvius rogavit, Ne se desererem, malam atque magnam Pssum ignominiam, cui magister Naso excusso alapam dedisset Orrus. Antestatus ego sequor, Terentus Damnavit natitergii Magistrum, Quodnaso faceret statim petulco! XLVIII. Ad Lectorem. DImidium sine te non est finire libellum, Dimidia, Lector, parte Poeta, fave. XLIX. In Criticum. QUi futuit cunctos et tentigine versus, Furum est non vatum Grammaticus, Criticus. L. Ad Bavilium. BAvili iocose, dabimus hoc tibi nomen, Here me audiisti, censeo, peror antem: Ut tibi placemus? arbitramur argute: Et, hercle, debes, nolis aut velis, nobis Palpum, in patente qui tuum decus circo Non erubente disputavimus versu: Asinum ut putantes pridie Bavum cuncti Hodie fateri Regium velint mulum. LI. Ad Rittershusium et Gruterum. RIttershusiade, et sagax Grytere, Belgarum duo Saxonumque vates, Vos, Ceiris rogat, in vicem, Architecti, Victor, carmine non parum iocoso. Quod vos Barthius allocutus illa est, Defuncto sibi ne luendum amico, Heredisiet omnium bonorum. Nam quo tempore Barthius dicata Ad plureis abiit utrique Ceiri In tutoris erat manu; nihilque Heredi coquere exedendum habebat. Nec, credo, Actio dedicationis Heredem pote iure convenire. LII. De C. n='io. FLos erat annorum, iuvenileis deseris aestus, Ante sed aetatis gloria capta tibi est. Spectator senii florente aetate fuisti, Hoc paucis dederunt Numina, Iure tibi. LIII. De eodem. Barthius excessit: Victor Lamenter? inane est O sine nitens, o sine faece, Anima, Tene ego lamenter, quae carcere sera soluta es Inde profecta illuc, quo quoque ego hinc cupio? Non fas hoc non fata sinunt, non tu quoque, frater, Salve anima; haec scribens te, Vigil, hinc sequitur. Qudo nisi flos vatum cum vestro flore sepultus, Musaeos quisset diacer are choros. Flos vatum vestro flori, sine more, parentet, Nunc Vigil hoc facit; et, dum facit hoc, sequitur. LIV. De eodem. FLere iuvat adeo luctuque explere dolorem, Nil in te quamvis Flebile, Amor, fuerit. Vivus Amor n='I. nam tu sine labe vigebas, Quis labem flendo, caste, tibi addiderit? O Anima orta polo, nitidissima flamma sine aestu, Inque tuo tibimet tota calore vacans. Quis te, gaudentem vera modo luce Deorum, Turbandam lacrimis iudicet esse suis? Vive Anima Alba Deo, spernens rude corporis antrum, Donec id e terra iusserit ire Deus. Tunc dignus te fiet homo, quem deseris, ex que Orta Deis repetit, mens tua sancta, Deos. Qui placidum carmen, superis quod es ante professus, Ad superos quam te e corpore restituis. Nunc habet in manibus, vivumque amplectitur ignem Hoc, Vigil, ut cecinit, te cupide sequitur. Atque uti tres annos te serior exeat ad te, Quoque tamen Victor, momine te sequitur. Ut lacrimas oculi nolunt adminttere, prorsus In lacrimas totus fluxit uterque tibi. Tu tamen has vestra noli vice habere profusas, Tu potius illic heic mea fata fleas. Corporis exsuvias felix Amaranthus habeibit, Adspergent semper flore recente Rosae. Hinc illibati nata est candoris imago, Quam vivam in vivo, frater ego, colui. Mortuus es? fateor tellus tua membra sepulcro Continet; in nobis Mens tua viva manet. Atque ea sit tumulo suprema inscriptio vestro, Cetera nec locus his, nec tua volt Pietas. Barthius annorum primo iacet Auctor in aestu. Mens stat, et aeternum nobile nomen habet. LV. De Epigrammatis. RAra licet salsi fiant Epigrammata gustus, Rarior est tamen his vel male salsae gula. LVI. Denaso Orbilii. TRe; caelum est ulnas latum in Camera Orbiliani Nasi; astra esse putes Grammaticam Bavii. LVII. De Tartillo. QUi sider atum dixit esse Tartillum, Iocatus hercle est, nisi Lyoeus est sidus. LVIII. In effigiem Pueri clypeati. QUid, puer infelix, iaculum clypeumque coruscas? Occidet iaculum te, efferet hic clypeus. LIX. In effigiem puerorum triumfantum. ECce trium fantum spoliis de more potiti, Laurea Victori dant pueri arma Iovi. Fortia sic animis et duro corpora corde Vel puerile potest sors facere opprobrium. LX. De hominibus colubris. QUisque suam secum differt colubram moriturus, Post mortem rursum differet hunc colubrae. LXI. Finis. SI sapis ultra homines una haec sit Regula sancta, Fine tuo semper fac tibi principium. LXII. Effigies Sileni. SIlenum pueri vexant, ubi plenus alumno est, Floribus in mediis Sors habet imperium. LXIII. De Alea. ALea damnosa est; cuicumque est optima, laeva est: Mors domina infestis imminet huic pedibus. Omnia si donet levis alea, mente cadendum est: Pauperies animi maxima deliquium est. LXIV. Ad Ollam. RUgis arata quae cutem aridam densis, Carbone cuncto es atrior, proco Remo Te nubturire, quantum habet, precor, frigus? An, Olla, nescis principem in Remi gente Divortium fecisse Carbilum Rugam? LXV. Beneficium. SI bene quid facies, totum obliviscere factum, Si bene quid tibi factum, aeterna mente teneto. LXVI. Vera ubi sint falsa. VEra ubi falsaputas? mentiri suetus ubi illa Protulerit, quae sunt, esse ita nemo putat. LXVII. Magistratus. POmpa magistr atus nihil est nisi Pyramis alta. Tota, ubi conscendes, umbra tibi interiit. LXVIII. Stoicus. AUt Deus aut lapis est si Stoicus: Optimus horum Divinus fiet, Sosibiane, lapis. LXIX. Eloquentia. NIx mera dicendi candens est Gloria: quando Fit, nitet; uno eadem liquitur intuitu. LXX. Ad Petronium. FActum te subito canis Poetam, Non credam nisi legero, Petroni. LXXI. Sapientia et Voluptas. CEssat ubi Sapientia, ibi regnare Voluptas, Luna uti mendico lumine Solis, habet. LXXII. Adulatio. EFfodere miserum est quem metalla damnatum, Tamen est miserius improbo quem adulari. LXXIII. In Tendonem. NEc vir, nec mulier, nec ex utroque Neutrius generis figura, Tendo, es. Sed multo mage turpis et nociva Creatura Bavillii screantis. LXXIV. In Cattum avarum aegrotantem. ET medici poscunt, et poscunt pharmacopolae; Si sapis antiquum, Catte, peris potius. LXXV. Epigramma et Satira. QUid Satura ingenti pertundere crimina vulgi, Et chartae damno scribere multa iuvat? Quod Rhomphaea minax lato facere haud pote serro, Parvum epigr amma brevi, Casirice, patrat acu. LXXVI. Epitaphium Infantis. INfans hic iaceo: narr arem plura: sepultum Qui vivens nequii dicere, prodigium est. LXXVII. Ce Callimacho. FRustra Hecalen Batti cense fecisse Nepotem; Grande Poema illi quodque Epigramma fuit. LXXVIII. Epitaphium Philoxeni. CUi gula longa gruis fuit, ista Philoxenus urget Marmora, ut AEtnaeos Enceladus scopulos. Fulmina magna Gigas; epotam hic ructat Amystin, Plura negant cineres: Lector abi aut sities. LXXIX. De Pallidiano. CUncta tenere cupit, nil discere Pallidianus, AEgrotat male; sed nil dare volt medico. LXXX. De Stoicis Poctis. DEsipiens aliquid poterit Sapientia dici; Carmina cum scribunt Stoicidum pueri. LXXXI. De naso Orbilii. PEstilitas saeva est, atque haec foetore fuganda, O nasi silvam incende tuam, Orbilide. LXXXII. Ad Ioann. Seussium de Poetis. CArmine quem laudari hodie vilissima res est, Quis magnum hoc credet quod faciunt Blovii? Sed tamen a doctis celebrari gloria quaedam est, Hos quoque contemnat, Seussi, homo magnanimus. Nam venaie genus quicquid facit, omnia sordent: Ex quo Erato est aeris vendibilis crepitu. LXXXIII. De Epigrammate. UNum hoc est longo genus omne Poem ate peiius, Dormitare legens nemo potest facile. LXXXIV. De Orbilio. MIrum epulum struxit sibimet Caper Orbilianus Omnimodis; naso frontem epulum exhibuit! LXXXV. Ad Scioppum. CUm te patricium, Scioppe, fecit, Clemens quam cuperes patrem in culina Fecisset tibi; nam tuum helluando Dudum quam fuit ante, perdidisti. LXXXVI. Ad Lectorem. LIcentiosum in carmine esse me dicis, O Lector Optime; tale tu facis carmen Qui vivere extra regulam putas salsum. LXXXVII. Ad Bavilium. IOcose Bavili, sic libri ter undeni Triduanas singuli patrent cenas, Nec mense toto prandeasve cenasve, Nisi in culina publica, haud tuo sumptu. Tetigisse tam te saepe, tam que festive, Ad usque viva Comitis intimi omenta, Modo paenitere me occipit. Vides toto Me tremere corpore: nam modis nimis doctis Ulciscier te quisti ab acribus sannis! Ex quo iocoso tactus es etenim versu, Larvale monstrum, crine laureatorum Pleno colubrum, noctibus mihi binis Somnum fugavit, corneam obdidit portam. LXXXVIII. Ad Posteritatem. O Posterorum domina magna saeclorum Modo te aurem habere qui negat, rogat, Victor: Ubi ipse iam non dicet, audias dicta. LXXXIX. De Poetis. MEndicant hodie panem et sal; deinde Poetae De pislore canunt grandia; magnanimum est. XC. Ad Posteritatem. ANtivida diva, retrograda Dea, te Victor Elumbi in hocce genere non potest metri Vel nominare: nominare se nolis Rogat ille quondam; elumbium in libris vatum. XCI. Epitaphium Scoppii. PAtricius, Lictore satus, gabali quaesitor, Hoc, Lector, Lapis est Stoicus in lapide. Tu, nisi de tacto mavis lapidescere monstro, Hinc procul hinc sanos perge movere pedes. XCII. Ad Pudentem. VIve Pudens, o vive, Pudens; proprie interit hora, Nescis quot restent, prodita nulla redit. XCIII. Ad Lectorem. DIsticha pangentem, Lector, qui riferim Ovvenum, Disticha quod scribam, ridiculum esse putas? Rem tetigisti ut acu: rideriposcit Ovvenus, Hoc mihi si praestas, flent Bilo et Orbilius. XCIV. ORBILIUS, VIBOLIUS. UNum habet Orbilius Rho, quo caret alter: at unum VIBOLIUS habet U, quo caret Orbilius. Cetera conveniunt si nomina, litteram adunam, Lector, utrumque unam tu face litterulam. XCV. De Oppiana. FLens Oppiana basium rogat vatem, Salire carmen hoc ego modo nolo. XCVI. De Poetis Scazonticis. SCaligerum demas, vix est de mille Poetis Annorum, in claudo carmine qui placeat. Sed Vigil in Scazonta et Barthius omnia ponunt. Proxima regificum est Caesari habere loca. XCVII. De Scaligero. Quae super emensum ingenio ante exscendit Olympum, Dic mihi nunc ubi sit Scaligeri alma anima? Pauperis est animi signatum ponere quoiquam Voce locum: quam ubi sit nescio, ubique colo. XCVIII. Ad Lectorem. OCtonus bis abit liber: Perire Iam non salva tibi legendo res est. Si novi bene tetricum Leporem Quot u tam tibi displices, Poetam Octonos alios petis libellos. Verum hinc elige, quae placere possunt, Scribendo vietus Poeta non est. Post sextum et decimum rudem libellum Veientonem Asinamque, et Argonautas Uno stans pede provocat Poeta. TARRAEI HEBI EPIGRAMMATUM LIBER XVII. EPIG. I. Ad Lectorem. AFFECTUM senio tuum Poetam, Emensum octo bis arduos libellos, Lector solve; nisi malum in supremo Ductis vis hominem iliis videre. II. De Orbilio. ORbilius nulli potis improvisus haberi, Distento quamvis officiis veniat. Namque explorator lapidem anticipare laborat, Iudex venturo nasus ab Orbilio. III. In Cascam. CAsca loquens, tacitis manibus male salsa videtur, Hoc Venereis pulchras dedecuisse potest. Illa sed excusat sibimet se, conscia soli: Gestibus excussam vertere pesse comam. IV. De Epigrammate. MEditata curtis dicta qui logis longo Divendis ambitu, perire morando Poeta tendis: istud ambulatorem Genus repellit, Optimum vocat Ladam. Scribi iocosa, cogitari non poscunt. Elumbe nugis torquet in suis sese, Et quae perire nata, sedulo nutrit. Ingenium, habere quale pudeat Orbillos, Hic demum amicus auribus iocus ludit, Ex tempore ipso qui rapit sibi ludum. In hoc Poeta distat a Sophistarum Frigente trama et undiquaque consuta, Quod viva condit, condita ut statim possint Fungi petitis. Pereat arrogans Codrus Novennium vigilare quem iubent nugae. V. De Scaligero. SCaligerie effigiem in tenui mir are tabella, Qui mundi expressa est totius effigies. VI. De eodem. EMensum inmensi spatio sa volumina Nerei, Danum equitem nobis Anglia terra canit. Siste gradum ad tabulam hanc Lector; cui Scaliger Heros Hinc orbis nota est totius effigia. VII. De eodem. OCto bis exiserunt, vestris in laudibus iste Navigium liber est septimus et decimus, SCALIGER. In portu non est ratis ista futura, Ni tuae pro vento sit mihi Fama favens. Atque er at illa quidem. Scopulos enavimus omnes Pessum ierint cum iam Scoppius et Bonasus. VIII. De Principe Mauritio. CAesareorum atavum plenus Mauritius hic est, Cetera vel saevo discere ab hoste potes. Divinum est facinus, tanti Victoria divi, Laudari a victo Principe, Numen habet. IX. De Iusto Lipsio. ROma ubi terr arum nota est, ubi nomen ab illa, Gloria Lipsiadae consenuisse nequit. Mille annos iacuit, mille instaur are superbi Prostratam reges non potuere semel. Lipsius in calamo reperit sua moenia Romae, Unde iacens dudum surgere Diva potest. Sceptrigeri Reges, calamo concedite LipsI, Pennigeri maior Gloria facta viri est. X. In Historiam I. A. Thuani. SParsa per ingenteis istuc volitabat et illuc Historiae Campos Summa; nitoris inops. Illam incerta pati dudum discrimina doctam Huc atuqe huc, nullo vindice, ventus agit. Stare semel visa est; Vulpes deiecit ab Aula, Transversam in morbum querquera febris agit: Indoluit Labor Augusti fere fata Thuani Et iussit numeris perpetuam ire suis. It Vigil Historiae totum Suadela per orbem, Sed certis, non ut hactenus, inlecebris. Nolentem fas est mundum nunc vera fateri, Discet ab hoc libro quae pia Posteritas. At tibi, temporibus nova Lux, Auguste Thuano Augustum dement Tempora nulla decus. Dimidium explevit regnando Caesaris haeres, Saecula regnabis mille, Thuanus honos. XI. De Loiola. CRurifr agi nomen non recte scribis aselli, G meruit est Relligio cui . XII. De eodem. PErpetuum natus qui crurifractor ad ignem est, Ignati quaeris cur habeat titulum? XIII. De Iesuitis. EXtremus Ditis conatus; cara Megaerae, Tisiphonae studiis semper amica cohors. Per te ego vim flammae, quam sentis, oro, quid istuc Quo certo debes, curris in exitium? Vindicias scelerum pateris gens dira tuorum, Per Mundum omnem agitant te furiae, igne sacro. Ut stabilis nusquam, cui conscia corda malorum, Semper agas ortis crimina criminibus. Ne quando conversa tuo de more recedas, Affixum in circo sic rota semper agit. Stare queat vinctus, victor vetat impetus, idem Vos scelerum sacer in crimina turbo rapit. XIV. De Scio ppio. NOn vulgare tuum est, Scioppe, pondus, Ex quo Patricius loco fuisti, Quicquid criminis antica vel idem Postica quoque parte depatrasti, Omne est patricium nefas putandum. XV. De eodem. PRincipis esse Pater Scoppus qua fine laborat? Carnisici ne det mox alimenta patri. XVI. Ad Lectorem. IN pretio quod sis fortuna est vatis, amice, Non tua: thesaurum reperit cum Sorte Poeta Clementi, placido fatum est Lectore fruisci. XVII. De Scaligero. IMmensi nomen mutat Iosephus Olympi, Scaliger: Emensum dic bona Posteritas. XVIII. In avarum. QUicquid agis nil, parcus, agis: nam gratia facti Admorsu dudum exspirat avaritiae. XIX. In Stoicos. LIbertas animi Stoo deveincta rigore, Marmor Abantiadae concoquit in Clypeo. XX. Ad Phalaecum. SCriptor nobilium Phalaeciorum Scin' quid, Candide, glorieris isthic? Ligno ignobilior Priapiano es! XXI. Ad Polsteritatem. UT me nomine non meo salutes Ex hoc, Posteritas, nequire credis Summis addere nobilem Poetis? Sunt exempla mibi satis superba, Quis accedere gloriosa pompa est. Auctorem tibi quis probat Priapi? Quem tu nunc Calabrum putas, Poetam, Cui Mellisigenes dicavit una, Supplenda Iliadis relicta fam a, Quo se nomine dixerit, notasti? Pangentem pia disticha, et Catonem Totum Carmine tam brevi sonantem Appellare potes Catona verum? Parmensis breve Cassii periclum, Auctoris pote nom inare CassI? Musaei gracilem quis Architectus Molitus Venerem, docere possis? Quis sit, quem canis, Orpheum, notasti? Alas quis pote Simmiae probare? Pisonem dubio Poeta laudat Quidam carmine, quem putas fuisse? Mensur as canit alter, et libello Parvo ponder a collibrat; quis ille? Quidam pervigilem canit Dionam, Quo sit nomine, ciisput atur a te. Quis scripsit Satir am Poeta, lite Quae cum litigat, oppido severe? Dir as quis ValerI putat Catonis? AEtnam quis dabit optimo Severo? Iurabisne Elegum legi Pedonem? Quis Phoenica Poeta concelebrat? Laudeis Claudius Herculis patravit? Quis sub nomine ventitat Petronii, Cui tot carmina perperam dederunt? Quis sit quem Senecam vocant Tragoedum, Pro certo pote denotare nemo: Moreti canis esse quem Poetam? Lunam carmine quispiam vetusto Peccantem docet, hunc potes docere? Quis sit Phocilides, quis alter huius Altellus, modo quem senem salutant Frustra Pythagoram, virago, narra. Et vateis uti querqueros sequestrem, Quis suo nomine fortis Appulei, Herbarum docuit pericla docte? Quem quis AEmilium Probum probare AEquis auribus aut Catum Nepotem? Quis sub nomine bis novem libellos Clamans Quintiliani avi patriavit, Quem dicunt alii audiisse Florum? Quis dat Rhetoricen Herennianam? Quos dicis Criticos tot esse, vateis Nobis qui varios dedere planos, Vel saltim dare sunt sibipte visi? Dictyn quis docuit loqui Latin e? Quis Graecis Etyma enotavit auctor? Quis Romam tulit Hegesippum ab Argis? Quis sit Pindarus in Parin superbus? Quis fecit Phrygium tibi Dareta? Quis sit Gabrius ille Fabulator, IgnatI modo cui dedere nomen? Quis post Caecilium tot Imperanteis Laudavit, vice Plinii aestimandus? Quis sit quem spurium vocas Modestum? Quis rates, modo quem vocas Sibyllam? Orus quis fuit, aut fuitne Apollo? Et ne Carmine tam Parum iocoso Rumparis; Vigil iste quis vocandus Qui spernitque novos spitaque priscos Victoris titulo potens, Poetas? Hunc, nolis velis, ipse si meretur, Heroas vetereis am abis inter Si quo Posteritas amore digna es. XXII. De Bavilio. CUr, quoties gaudet, Bavo carmina ructat? id olim Sic scriptum est: pedunt sunt ubi, atelli, hilares. XXIII. De eodem. PRodigium immane est quo scandit bis modo septem Balvo gradus: fecit patricios sibi avos. XXIV. Ad Lectorem. CUr metuis carmenventurum Lectos? adbuc ni Concoxti data, dein danda potes vomere. XXV. Ad eundem. NE sis Bavilius, Lector, aut Scioppius: Salsum esse crede qualecumque quodlegis. XXVI. Ad Patrinum. MAgnificum quare condis, Patrine, Poema? Te propter doleant ut natibus pueri? Ingenium si quod gravibus fuit ante Poetis, Exhausit dudum trux ferula Orbilii. An legisse bonos non sit pudor, aurea quamvis Carmina praecisis quis opus est natibus? XXVII. Ad Sangam. SI tecum haberes, Sanga noster, hoc grande Genus luelae Fata vestra non ferrent. Nunc ubi repleta est ordeo cutis vestra, In glaciem asellus prodis atque desultas. Quis fusteo posset temperare, Verine? XXVIII. Ad Patriccianum. DIgnas hercule pridie dedisti Convivis Epulas, Patricciane, Quis possint calidi domum redire. Accensis puto, nam tibi salictum Pro turdis puta praebitum Bilovis. XXIX. Ad Cabinum. UNa sufficias quot hac. Cabine, Cena Philosophis requiris ex me? Centum credo; sed omnibus putamus His de Pythagorae, Cabine, secta. XXX. De Sotada. ORbi filia, Sotada, atque avari Inrem cuncta facit suam: Patrissat. XXXI. De Orbilio. CAEdundis natibus Magister iste Praefectus, rogo cur famet, sititque? Res est permisera, et nimis nimisque Pro tanto male luctuosa naso, Nareis atque nateis cuique tanto, Distare spatio Scholariorum. XXXII. De eodem. NAreis atque nateis intersunt plurima: fato Hoc periit cum non crederet, Orbilius. XXXIII. De eiusdem domo. TUis lucrari si quid aedibus males, Incende veteres has, nov asque mendica. XXXIV. De Lappo. QUaeris quam late Lappus bibat, Aule? natarit Ni prius in poclo, ludibrium est bibere. Frustra huic serpentem in cerato cum cane sacco, Pompeia intentet lex, patre deposito. Flumina, si mora sit satis ampla, epotet ad unguem, In tantis ludit helluo qui lacubus. XXXV. Ad Baucum studentem. QUamlibet alte te blattarum in pascua mergas Bauce, tamen prodent te Phrygis auriculae. XXXVI. Ad eundem. MIlia post septem librum Chaletateros audiit, Hoc Didymi vobis recitatio, Bauce, dat una. XXXVII. De Orbilio. DEpygem iactant Graiorum Thesea vates, Prodigium hoc dixit Graecia terra suum. Crebrior hoc monstris Germania fert modo tellus, Nemo ita non Theseus discipulum Orbilii est. XXXVIII. Ad Scoppium Iuridicum. IUridicum quod, Scoppe, crepas, puto rem esse ego veram, Pandectarum ApicI doctor es eximius. Codice pellincto, pellecto dicere nolim, Scis ubi quaeque suo iure sedebit anus. XXXIX. In Charmam. MIra tuo vultu est, Charme, vis indita; potum Se putat hanc, duplo lumine quisque videns. XL. De Donato. DOnatum dixit puerorum qui modo furcam, Cum paucis scit quid pensibilem esse siet. XLI. Parodia. NUllas non futui, licet pudicas, Affirmat Lisius; probatque; quod se Factum, dum canit hoc, videt maritum. XLII. Ad Lucianum. UTcum que dextre colligasque, ducasque Ratione numeros undiquaque consulta, Nisi sinistra cautiore perpendes, Cruce summa tamdem, Luciane, pendebit. XLIII. Ad Lectorem. AIs perisse multa, Lector, in vestro Epigrammata mihi nomine: hoc nego verum; Utinam et negare possiem vice inversa; Tuum perisse ne putes in his nomen. XLIV. Ad eundem. BEate Lector; hocce non satis lautum Tibi videtur esse nomen, Obscure? Sed tibi profecto convenit, alii nulli, Qui Regibus enim non potest adulari, Tibi placere maxime studet Vates. XLV. De Epigrammate. NIl adeo dices quod non fer at unum Epigramma; De nihilo quod fit cuius erit pretii? XLVI. De Orbilio COniugium Orbilius naso quam fecerit aptum! Stoicidae nuptum podici eum exhibeat. XLVII. Ad Pescientem. SPonsum Temporis esse quem supbero Laudas carmine Pesciens; probabo Eunuchum tibi: Tempus esse nosti Saturnum, Cybele cui marita est, Huic nemo pote nominari amator, Nisit quod iubet Attyn esse Diva. XLVIII. Ad Pipum. TOtam vis, Pipe, basiare Leydam? Unam fac, Pipe, basies Lycinnam. XLIX. Ad Se ipsum. NE preme Nobilitas animum nativa; nec illi Laxato indulge victa lupata iugo. Pressus is erumpit, laxato erepit ab antro, Clementi cupidum sub ditione tene. L. De Batavo. IN victum patria pro libertata Batavum, Vincere quo ritu possit Iberus? amet. LI. De Capro. ALiena nomina ut sua ingerit nobis, Parasitus hercle est carminis Caper nostri. LII. De Stoicis. PEriculosum est bibere multum Stoicos, Enim videmus marmor ut guttae cavent. LIII. Ad Orbilium. NAsuti scribunt plerumque Epigrammata vateis, Sed nasos nemo scribere commeminit. LIV. Ad Caprum. LEntae debitor osculationis Quam poscit tibi creditam Lycinna, Concinnes, moneo, ultimas tabellas: Si solvis, Caper, ilico peristi. LV. De Orbilio. ORbilius toto scribens Epigrammata naso, Pennam habet Atlantis quae gravis est humere. LVI. De Urintio. QUaestoreis ambit UrintI quod Musa iocantis, Unum Grammaticis altius illa sapit. Hi misero ad magnos veniunt Epigrammate Reges; Secum habitat quaestum qui cupit et loquitur. LVII. Ad Pontilianum. AGninam praeter qui nil scis ponere carnem, Convivas ducas, Pontiliane, Lupos. LVIII. Ad Aemilum. QUod laute vivas fateor: verum omnia laudas, Nil praeter Laudeis, AEmile, pauper homo est. LIX. De Foenore. REgibus esse manus longas vetus, Aulice, verbum est, Sed magis his longas porgere Foenus habet. Hoc etenim occidit semotum in milia mille, Quo regum raro dextera quem sequitur. LX. Euripidis, apud Stob. Serm. 56. CUi otiari fata concedunt, sibi Ipsus laborem, si facit, nihil sapit. LXI. Eiusdem Serm. 57. QUi navigare vult, vel insanit palam, Moriturit, aut mendicus extreme est: Trium Unum esse verum ex his, necesse deputo. LXII. Amphidis. Apud Stob. 58. SOlatium quod arte dulcius putes In vita, habente plurimum indignis modis? Nam disciplinae dum vacat animus suae, Mala nescit omnia, atque praeternavigat. LXIII. Hermodoti. Ibid. NOn auget artem oratio superflua: Sed facta comunt vivida Scientias. LXIV. Alexidis. Serm. 61. NOn est hominibus curiosiro, puto, Amore quisquam poedagogus Optimo. LXV. Ex Aeschylo. Prometheo. LUcrosiss ma res in ordine omni est, Doctum quem sibimet rudem videri. LXVI. Ex Platone. IMminuit pretium rebus, facile esse parandas, Rarior est quo res, carior exstat eo. LXVII. De Aristenaeto. IUvenum Cupiditas saepe pugnat adverso Sibipte telo: Celere si venit motu Celerirecedit, dumquefit, perit saepe. LXVIII. Ex Hippocrate. DEos precari decet, et utile est factu, Sed oportet ipsum vota collaborantem Diis vovere. Sic gerenda succedent. LXIX. Ex Platone. OPuer, es iuvenili eitam rude nomen in aevo, Plurima, quae nunc scis, tempus nescita fateri Coget, et in verso faciet contraria censu: Siste itaque interea praeceps censere pericla Magnarum rerum: docet haec bene nobilis aetas. LXX. Ex Demosthene. MAgnum esse bellum ne putes; putes bellum Magnum esse semper, si putare vis recte. LXXI. Ex Pindaro. AUrum uti quis Lydio lapide; Experientia rerum Sic probat attritu momina; Pindaricum est. LXXII. Ex Aeschylo. IRa cadente insaniae in morbum gravem, Medici putentur esse Sapientum logi. LXXIII. Ex eodem. NIl ni dolosa collig as aenigmata, Profare clare sic amicos alloquar. LXXIV. Ex Pericle. IUvandum amicos: sic manus manum lavat, Sed usque ad aras; cura sit prior Deum. LXXV. Ex Salviano. MAli reatus pessimum puto augmentum, Iactare post culpam Innocentiam quemquam. LXXVI. Ex eodem. GEnus esse sanitatis arbitror quoddam, Interdum haberi non nimis hominem sanum. LXXVII. Eiusdem. ANimum aestim are dantis a datis rebus, Iniuriosum est, tu aestimes data exillo. LXXVIII. Ex Eunapio. ALAUD A num quam quaepiam sine crista est. LXXIX. Ex Frontino. FRustra adeo tumulos beneolenti flore Coronas, Impensa est lapidum tota supervacua: Servabis memorem vestri sine flore Nepotem, Si vitam meritus perpetuam fueris. LXXX. Ex Celso. REs elevare, quas facis, queant magnae Magis ut videri; est histrioniam in vita Fecisse, plus ut praestitisse canteris. LXXXI. Ex Hieronymo. IActantiae, mehercle, crimen est magnum, Perfectionis hoc ab arce deturbat. LXXXII. Ex Salviano. BOni in bono bonorum amore, Naturam Se litter arum amare sibi suam credant. LXXXIII. Ex Arriano. MEdicina magni est sola et una peccati Confessio: correctionis ut mater. LXXXIV. Ex Platone. IUcundior res nulla vitae in istius Labore toto est, quam sua facere quemlibet. LXXXV. Ex Xenophane. NUnquam a principio superi perfecta dederunt, Temporerimanteis homines reperere sub alto. LXXXVI. Ex Iustino Martyre. EXactio scrupulosa saepe quod visum est Habere belle, docuit intus aegrotum. LXXXVII. Ex Varrone. ESurientia alicuiplenam sale pone patellam, Illam epulas dicet vincere Regificas. LXXXVIII. Ex Aenea Gazaeo. COgnitio rerum vera penes eos haeret, Qui cum bona tulere quid mali sorte. LXXXIX. Ex Philone. ERrore quicquid est trahente commissum, Veniam meretur, at scienter impingens Patronum habere neminem, scelus, debet, Quem conscientia ante priva damnavit. XC. Ex Themistio. Laus suave munus est, parabile haud umquam. XCI. Ex M. Floro. Magis oderis mendacium, simile vero. XCII: Ex Libranio. QUae iusta sunt, suo nitore sat comta, Orantionis non egent cataefuco. XCIII. Ex Philemone. NEc suavius nec Musicum est quicquam magis, Convitiantem quam tulisse molliter; Convitiator quippe; si male haud habet Cui facta lis est; ipse se laedit probro. XCIV. Ex Clitarcho. INiusta facta cum deinde defendis, Mutas duobus una probra peccatis. XCV. Ex Evagrio. Transposita saepe planta non feret fructum. XCVI. Ex Epicharmo. SIlentium minoris est decus summum, Praesente cum maiore quippiam obiectum est. XCVII. Ex Chrysostomo. TEmpus dolendi, non ubi patimur malum Sed ubi patramus, maxime est. XCVIII. Ad Lectorem. POst nasum nimis aridi Magistri, Post Stoos crepttus Scioppiani, Post deliria luridi Bonarsci, Post commenta Bavillii, iocosa, Post Sangae fatuos logos Ferini, Tandem quid lepidum tibi propino Quod possit redolere myrothecas Antiquae Sapientiae salubreis. Ut post octo bis, optime libellos, Pingenteis Lemurum notationes, Possint disticha per placere pauca, Quis vitae data Regula inlaboret Moreis corrigere, expiare menteis. Atque isthic mage longus esse quibam, Tu, Lector, properas; cui manenti Nonaginta Epigrammata, octo iunctis, Suadent currere ad ultimum libelli, Ut proles nova possit hinc oriri, Sperant unde senes perire versus. Lector currere si potes, favemus: Ingens est pretium fugae, redire: Nam quos porro leges, libelliones Iam scripsisse sibi videntur omneis. TARRAEI HEBI EPIGRAMMATUM LIBER XVIII. EPIGR. I. In Sangam. CUR LiberI nomen teneas Sangisce, putabis Mirari quosdam: desine, iure tuum est. Quod libet omne facis contra ius fasque piumque, Incipiat titulos ergo, LIBERE, tuos. II. In Scoppium. QUid morbi esse putas, labor at istic Quo nunc Scoppius? Auream vocabunt Arguti scabiem satis Poetae: Torquem glutiit antea paternum Quem fracto tulit ille de sepulcro, Hunc quum concoquere haud queat, laborat: Non erumpere per cutem valebit Horrentem, scabies periculosa Ni virgis bene maceretur ante, Hic est arte homini paterna opus, ne Vulgari bonus artifex medela Curetur, genere editus celebri. III. De Amore, ex Gallico. AMor unde nescio; quid sit Amor id ignoro, Quem veniat ille per modum, haud queo scire, Accendit ille, nescio quibus flammis, Certos hemones; hoc nimis mihi certum est. IV. De Scioppio. IN Satura Stoa Scoppus luxata PetronI Restituit facili carmina Acersecome. Hoc decet, hoc magnum est, Veneris curae Nepotem In desperato, Scoppe pilose, loco. V. Ad Lectorem. EXoner andus erat haerente catharmate vates, Principium libri, Lector amite, tuum est. Bellua quae Scoppo, Sanga, quae turpior exstet? Heic nasum ignoscas Patricium Orbilio. VI. De Orbilio. CUm futuit nasum lingua livente Magister, Mucosum nasci carmen, Ovvene, negas? Talia sunt Bavil I, tali se Emblemate pingit, Cum mimum in Clari veste Bonarscus agit. Hoc Sociipacto salsos meditantur Elenchos, Cum superest calami pro ratione dolor. VII. Ad Gaurum. PArva quod attractae commendem carmina cartae, Nescio quam parcum, Gaure, canis Vigilem. Tu licet extendas longis Elephanta tabellis, Inque tuo opponas Rhinocerota libro. Non animum e carta magnum monstrabis inani, Truditur haec calamo saecula in innumera. Hic spatium augusta dignum qui mente requiris, Invenies; Maeior quo liber, hoc minor est. VIII. De Tullo. TUllus eburneolis scribit Ramenta tabellis Aurea, carminibus sic placet ille suis. O stolidi effigies Baviigermana; quis aurum Atque ebur aestimet in carmine corticeo? IX. Ad Scoppium. TUqui sectarum causas et momina nosti, Scoppe, dic mihi dogma quod est? X. De Scoppo. NUpturiunt fures, Stoam concludite, Scoppo Patriciis aliquot torquibus heic opus est. XI. De Scioppio. ROma suum civem Scoppum vocat: Urbe quis illa Villicus in qua sunt marmorei Agricolae? XII. De Scioppio. SErvum esse nostrum quis Scioppium neget, Iuris alieni semper offa quem tenet? XIII. De Urintio. URintius ad Magnum scribens, quem gestet Amorem, AEquare ingentem posse Gigantae canit. Dii superi, qualem fecistis corpore vatem, Cuiiecur est Caei aut Enceladi hospitium! XIV. De Statua Ruffi. RUffi Rhetoris hoc putabis instar? Imo ipse effigiae suae est imago. XV. De eodem picto. PEniculo qualem Ruffum finxisset Appelles, In Tabula potes hac cernere, quisquis ades. Omnia, et ad vivum novus omnia finxit Apelles, Hoc nisi quod viva est Ruffus imago sui. Pingere quem si quis recte volet, omnia vertat, Spirabit tabula, mortuus in tunica. XVI. De Acerra. CUm vieto quisquis lusu certabit Acerra, Seria cum incipiet, Mors hominem excipiet. XVII. De Hebio. CRaebrones critici cuiusdam quid tremis, Hebi? Stulte, put as veterem crabrones pascere betam: XVIII. De Fama. RAra bona est; bona si, paucis ea cognita Fama est, In pretio e paucis unus et alter habent. Prava frequens, facile est toti notissima mundo, Quisqueodit, cunctos spernere quem meminit. Praemia nulla bonae vel sunt rarissima, Laeva Omnibus obiecta est undique ludibriis. Spernet utramque, cui Sapientia dia favebit: Cum tanta miserum est ambitione mori. XIX. In Petri Launaei Theatrum. VErtit in Hispanum Launaea Perezius orsa, In Latium duxit Belgica cura sonum. Germanos etiam mortalia nosse Theatrae, San Galli docto carmine iussit honos. Verum ego de Gallis alio me vertere nolo, Cum volo mortalis nosse theatra mali. XX. De Scioppo. QUi pauca panxit posse genere de cuncto Patrare numeros Scoppium meum, credo: Imitatur ille sic suos patres, quorum Inire numerum quivit hactenus nemo. XXI. Ad Georgium Erhardum. QUod n='iana tot locis citas scripta, Erharde docte, dum Petronium comis, Tibi atias perhibere nomine ipsius n='I volebam, qui modo est apud Divos, Sed unicuique, talis ingenI, dudum Vivus vidensque Barthius satisfecit. Enim ille cunctos candidosque doctosque Amabat uno spiritu, omnibus chare. Quis inter illos teneget, cate Erharde? Tibi ergo grates antea egit ingenteis, Quam se citares, Barthius, tu ei debes. XXII. De Catharmatis. CUm Scoppium videmus esse praegnaentem, Et Nixios vocare Barbarum Clarum, Bavum incientem nescio quibus ronchis Subter crepare; spiritus Magistraleis Ad unum habere partui subhastatos Orbilium, et illud monstra quod super cuncta est Peperisse Sangam; quid moramur abiectis Cacare calamis, ut siet cibi tantis Epulonibus deinde copia, et potus! XXIII. In Scioppum. REs nullas, ioca nos sonare nuda Cum te rumpimus, hoc Scioppe clamas. Ergo te nihili esse confiteris. Et cum te nihil esse confiteris In rerum numero incipis mihi esse. XXIV. In fabulas Phoedri. INgenuum Phoedrimaleo, Pythaee, Catonem, Insita quam centum pectora Socraticum. XXV. In Plinium. OMnia qui legit, nil lectum oblitus in usu est, Plini, quem dicam? est maior Aristotele. XXVI. De Scippio. QUod Cardinali Stocius choro noster Praecepta docta scribat; hoc sibi impendit: Nam somniando Cardinalis est dudum. Et cum Madruci nuspiam videt fumum, Dormire praeter nil scit uspiam Scoppus. XXVII. Ad Frid. Taubmanum. VAtes nobilis hac tibi papyro, Multam mittit amice de salute, Non vatis tamen, hoc nimis cruentum est, Sed vestra tibi propria; remittes? XXVIII. Ad A. Th. Siberum. SIbere magne, nil tibi dedit corpus, Ingentiore Spiritus venis mole. Hoc iudicante te Scioppii scripta Olim videre nunc recordor; et verum est Scoppiana quisquis or a porculcat, Sapiat necesse Spiritum tuae molis. Moles vocanda sit tamen tua est isthaec, Volitare qua per ora, Maximus vates, Potis es virorum. Sic Siberus est magnus. XXIX. Ad Lectorem. OCtavo et decimo si quis dormire libello, Iam Vatem pulsas Lector, ut evigilet. XXX. De libris Epidorpidum Scaligeri. QUi Scaligeri carmina, Sapientiae honorem, Fracto pede reptantia conspicaris, asta: Haec qui potuit dum simulat pedem teneri, Quo praepete pervenire quiverit volatu, Tardissimus es nisi ipse, iam diu te didicisti. XXXI. Ad Lectorem. ES nimius nostri, dicis, clamose Poeta, Tot tibi qui inviti carmina contulimus. Imo ego sum minimus vestri consultor honoris, Quem pro quaque potest voce decere liber. XXXII. In malum Equitem. CUm super alipedem pendes, Fabiane, decorum, Centaurum luscus credere possit homo. XXXIII. Ad Coloniam. DIa vale salveque Colonia, Victor abivit: Sors cui visa tua est sensim aditer propera. XXXIV. Ad eamdem. INvicti domitrix Regina Colonia Rheni, Vince tuos cives, vel tibi victa fuge. XXXV. In Scioppum. CUr bene sit Scoppo dum Stoica repit in arma, Quaeritis? huic nimium, turba iocosa, male est. XXXVI. In Iesuitas. OIesuita, maximum orbis humani Probrum, luela saeva Christianorum: Te veneror, atque genua flecto cum voto. Flagrum profecto es stridulum Dei irati, Quo mundus omnis contremiscat in poenas. Sed scine finis quis manere te possit? Uno ore cuncti iam fatebimur nostro Deo parenti, nos mererier tanta; Revocabit ille stricta flagra clementi Manu; inque signa mentis esse placatae Dabit illa flammae, tu peribis, ut fas est. XXXVII. Ad Se ipsum. QUod restat, instat; perge quo viam Fata Dedere, Victor: coepit ille qui finit: Principia laeta cum sinister exstinguet Finis, peribit, est quod inter utrumque. XXXVIII. De Orbilio. NOn possum tibi quippiam negare De naso modo quod tuo incidebat: Cum culos bene tergeas magister Naso decrepito et parum petaci, Qua nasum nate tergis; o facete Quoi tot discipuli, suumque pro se Quisque est officium parare promptus? XXXIX. Ad Ruffum. SAepe, bonam noctem, Rhetor, Ruffusque mihi optas, Lenoni nescis Nearam scripsisse Leonem? XL. Ad Ponticum. SUm simplex, dicis, nec vestra haec ludicra curo: O quam sis simplex, Pontice, ni sapias! XLI. Ad Castum. CAste tibi de te modo dicere pauca volebam. Sed castrare logos non volo; Caste cave. XLII. In Monachos. IN Monachum scirptum est scortantem Epigramma; sed Caudata Vulpes iam, rogo, quot legitis? XLIII. De Polo. FRonte Polus scabiem, glabra licet, iste minatur, Quare? habet in laeva magnum adamanta manu. XLIV. De Poppiliana. POppiliana dabit modo ne poscasve, rogesve, Affirmare malum est nempe, negare nocet. XLV. In Scoppium. COrpore qui molli Gallus velit esse Cybelles, Hellespontiaco durus in ille libro est: Prodigio simile est, beta qui mollior omni, Marmoreum penem Stocius auctor habet. XLVI. Ad Sabellum. CLamas, Sabelle; Simplicem virum laedis Numquam, Sabelle, laeditur nisi duplex. XLVII. In Leandrida C. n='I. HEro pulchra fuit, formoso flore Leander, In Cantore nihil carpere Momus habet. XLVIII. Tumulus C. n='ii. PArce, Niger, Lectu: Candor iacet heicce sepultus, n='iadae huc posuit flebilis ossa dies. O nitide, a turbaeque puer livore remote, Fama tua hac serta busta coronat: HAVE. XLIX. Ad Sangam. IN te quod exstat salsius meo libro Delere, Sanga, si voles, lege scriptum. L. Scoppium Barthius vocabat Muraenam. SCoppi, Muraenam dicit te Barthius; hoc cur? Quod tu anim am in cauda, piscis ut ille, geras. LI. De Pompiliano. DIcite pontifices in sancto quid facit aurum? Aurum ubi quid sanctum est? Pompilianus ait. LII. Aesopicum. STipes ut ob scurum visus fluit are per aequor, Dum procul a terra, res pretiosa peti est. Mobilis at prope cum devexerit unda volutum, Quisque abs se spernit cetera ridiculum: Sic clarum si quem Fama extera tollit ad astra, Talipedans populus nomen inane colit: At prope cum Fati stitit hunc cito mobilis ordo, Certatim sannis acribus excipitur. LIII. Ad I. Dusam. DUsius est priscis mera nox: quid Dusa? merus Sol, Heic vincunt veterum nomina, saecla nova. LIV. In Iurisconsultos. VErvecum in patria Labeones iudico natos, Hi una omneis, unus qua bitit ante, abeunt. LV. De Lanio-Papa. CUm Lanium ad sedem eveheret stridente Senatus Cardine, quam colimus principem Apostolicam: Maerebant cives: quid ait, stultissima turba, Mutius; ecqua ista iubila luce premam? Piscator Petrus sanxit ieiunia pisce, Ne caderet quaestus carne supervacua: At Lanius pleno laxabit iura macello, Vah Petro quaestu ceu prior Imperio. Carnea iam fessum decurrant saecla per orbem, Linquite piscinas Pastor ait Lanius. LVI. In Saufeiam. SAuffe iae inferias tumulo cum solvis, Arine, Parce aliquid Bacchi spargere de latice. Non illam Furiae, non illam Cerberus anceps Infernis, contactam huius odore, tenet. LVII. Adeamdem. NEparcas lateri, vivae, Sauffeia, bibendum est, Nemo venit campos zythus in Elysios. LVIII. De statua Circellii. QUid plumbea vult statua? videns vivus in illa est Circellius; hoc tamen Myron male facit istic: Venti fuga tam mobilis esse non potest, quam Circellius iste; plumbea gravis figura. LIX. In Saxonem. QUi Saxona conspicaris, et nevis iocari, Istum cano, non quemlibet: alteros celebro: Te litter a ne fallat, opus erit heic cavendo, Saxum ille merum, non homo, saxeus nisi ille est. LX. De Ioanne Annio. ANius ex olida tollens mala dicta culina, Nil, ait, interfit, sit vetus, an veteri Carcere prolatus liber: atque hunc edit in auras, Servantem veteris Historici titulos. Nescia nos alio, dixit, cole nomine quondam, Contemptrix fuci candida Posteritas. Annuit Eventus: paucis quod vita lucernis Impensa, hoc scurrae vafricies tribuit. LXI. Ad Marcum. TE prius excusas quam quis te accuset: an istud Feceris, ignoro: Sic tamen esto reus. LXII. Ad Lesbiam Saxonem. REge U Vitikindo natam te, Lesbia, credam: Si tua non tam sit nigra caput soboles. LXIII. De Sauffeia. UT Ponto enata est quondam Venus aurea; sic te Zythi ego prognatam facibus esse puto. LXIV. In Lesbiam. LEsbia sesquisenex puerae quod nomina sumit, Exemplo magni patrat id illa Dei. Sic Amor ante Deos omneis prognatus, ad isthuc Temporis, in libris versificum puer est. LXV. Ad Puellam. NUbe puella, volat, volat irrevocabile tempus, Nube puella, semel forma superba perit. Nube puella, fugit Veneris flos quattuor annis, Canicies annis quinque venit Veneris. LXVI. Ad Scioppum. DUdum, Scioppe, lusimus nihil tecum, Perire tempus dicis, et petis ludum? Lude, o Scioppe, quam potes, potes quantum! Tibi tesser as dat Senio tuus pridem. LXVII. In Sangam. SAngisce noster; parce bilis immensae Vibrare carmen, tu nocere Victori Potes iocoso, quantum habere nec vota Tua cuncta possunt; nam periculum magnum est Nerumpat ille panticem cachinnando: Sed non suum: Sangisce, quem putem, nosti. LXVIII. In Orbilium. ELato Orbilius naso quae Februa solvet? Cerbero eum novit quae commendare cacanti. LXIX. In eundem. QUaeritis unde putem Napelli nomen oriri? Pellis de naso est, Orbiliane, tuo. LXX. De Iusto Lipsio. MEmoria praeses Temporum, Dea annorum, AEternitatis aeviterna Regina, Virgo pudica, nullius proci tactu Votum inquinata; sponte se tibi, Lipsi, Zona soluta dedicat dehinc Sponsam. Arcana cuncta cui sua esse perspecta, Perspexit ipsa, crediditque perspecta. LXXI. In Iesuitas. VOsne Novatoreis Criticos, vos dicere, cuncti Quos veter atorum nomine prostituunt? LXXII. Ad Loquacem. OGarrularum pompa longa cornicum, Istone more nomini tuo credis Confodere posse te Cyclopicum lumen? Quid sustinere poterit arduum, quaeso Gravis, tacere, cui periculi forma est? LXXIII. Ad Bonarscum. QUis te Luride, quis iubet, Bonarsci, Illoto pede ventitare casta Spurcatum iuga candidae Thaliae, Ut libro horribilique tetricoque Infercire queas ligata verba? O pstis mala narium piarum Fosse e stercore; te fimi inquilinum Murrham prodigium est olere velle. Quin isthus apage ad suum cohortem, Qui grunnire modo ordiuntur apte, Cum te praeside tam diu carendum est. O Scribane, facete tum latebas, Quam Clarus modo factus inter omneis Obscurissmus exiisti; habesne Quod possis mihi vela iam tuarum In laudum pelagus bene explicanti Faex oppedere Loiolae theatri? Sis audax volo, nec meum e cohorte Sanctorum sine praeterire nomen, Quos omneis tibi iure perduelleis Fecisti, mala bestia, atque dira: Quin latres VigilI perinde nomen Ut Scalae solitus; tuopte tam dem Iumento tibi uti queas perire Accersire tuum, ferox aselle. Infandissime quotquot exstiterunt, Quotquot post aliis erunt in annis, Quot vivunt modo: quos obire cunctos Sectae Regula Loiolae iub ebit, Ut possint Socci cluere soli: Afram ceu basiliscus ad Cyrenen, In campo dominatur unus amplo, Liventem procul et procul nocentem, Quem saevae quoque belluaer relinquunt. Sic te Scoppius, et Ferinus Ursus, Linquent postidea, tui veneni Non iam saeva pati arma sustinenteis. Quamquam Scoppius iste, quem priorem Vix isthic modo nominare quivi, Nil iam cedere, sed tuum velit se Iuxta participem dare in triumphum. O Stirps horrida Ditis et Chimaerae, Gens Cyclopica, perfidi latrones, Fax Mundi, Opprobrium et luela rerum. Quo vos fine dabit perire tamdem, Quam nunc nomine luditis professo Omneis nequitias, scelusque totum, Maiestas Domini Deique Iesu? LXXIV. Ad Lectorem. NOs scripsisse iuvat, si non vis. lector, am are, Nil scribas, moneo, nos tamen ista iuvant. LXXV. De Scaligero, ad Taubmanum. LIngua fuit Phoebi Caesar, post Caesara functum, Audivit vocem, quis, Friderice, Dei? LXXVI. Ad Legenteis. UNum habet hic longum, sunt cetera curta libelli, Verum haec non vatis culpa; Bonarsciadae est. Ampli adeo colli est Clarus fera; reste necanda Praelonga si quoiquam, huic opus est asino. LXXVII. In Gallicissantem. GAllum omne scribis, omne Gallicum sonas, Quicquid tonasve depluisve, Gallicum est: Toga superbus ambulas in Gallica, Caput pedesque Gallico tegis modo. Quin si fides probanda vulgi est carmine, Obscura quod te facere nox solum videt Solum, alterove non tuae socio luis, Hoc omne Gallico facis modo, Pipe: Vomis, cacasque Gallice, hoc periculi Plenum est, subire ne tuus plures queat Obscenitate, morbus oppletus, mala. Pipe, quid laborem dicere, sacra haec est lues, Germanitatis totus oblitus tuae es. LXXVIII. In Linam. DIfficile vobis esset am maritari Quis credet, o Lina? antea ille rem factam Fecisse credat, qui Linam maritabit, Et facta quamvis res sit illa persaepe, Discissa tamen est saepius, Lina, in vobis, Quam quarerefecta tot-modis queat dici. LXXIX. Ad Lectorem. VIginti ad finem restant tibi carmina, Lector, O felix cui tam pi gna sub hoste pio est. LXXX. Ad eundem. ONova res, Lector, monstro signandarecenti, Emit mancupio se liber iste tibi! LXXXI. De Samia. SUb pedibus niveis quod gestas aurea vincla, Hoc, Samia, est sanctae Relligionisopus: Divitias calcas; sic deliciaris in illis, O Samia, es rectorelligiosamodo. LXXXII. Ad Lectorem. TOrta fronte glabrum legis libellum Plus, Lector, manibus sapis cerebro. LXXXIII. Priapus. FUi Priapus ante, nuncrudis stipes, Nihil iocive viriumve languenti Mihi reliquit haud puella flaventem Comam revinctaflore mille fulgorum, Nec aut salaxpuellus, aut petax sponsus, Silere posse me videbar, hoc factum Patrasset ulla si puella, vel florens Ephebus, aut timens nucum, tener sponsus. Sed illud, heu, mihi illud intulit damnum Senilis ille, Stoico rigens mento, Cyniscus ater, ambulusque nocturnus, Tacere cuius horridum volo nomen, Quod ipse nuper Italo dedit venum In orbe, quod redemit unica cena Madrucii coquina, floris exstincti. Quod ipsus ille more si mihi sueto, Perire panticem iuberet omenti, Dolore temperare maximo quibam: Sed ille, vaeme, et horridum et novum plane, Inusitatum et omnibus modis dirum Scelus patravit, atque me mihi exsuxit. Quod ora sipetulca sensero, porro In istud advenire crimen expansa, Sedet natem perinde vertere in buccam Ut ille doctus ipse, quem loquor furem. Loquace cum semelrepletus est bucca, Natem resolvit in ducenta dictata. Medela si qua lautior malo nostro Cui videtur, hanc mihi, rogo, monstret. LXXXIV. De eodem. EXsuccum Scoppi quod commentatio faecis Helle spontiaco quae medicina Deo est? Penis ei excisus pro furibus exsulet horto, Orbilii nasum sistite ei in gremium. LXXXV. Ad Sabinum. IUdicium Orbilii possis quafraude cavere? Lipsiadae scriptis scribe, Sabine, dicam. LXXXVI. De Deabus. CUr Venus in triga Iunonem vicit et acrem Pallada, divitiis ingeniique Deas? Stultae divitiae, doctrinae gloria nauciest, Inter iactanteis nuda ubi visa Venus. LXXXVII. De Versibus. INterdum antiquos iuvat adspersisse Leporeis, Ut modo de Idaeo est colle reducta Venus: Non sapiunt epulae nisicum nova fercula ponunt? At vetus in potu gloriam Iacchus habet. LXXXVIII. Ad Lectorem. REstant undecim ad ultimum libelli, Isto carmina computante semet. Si bis hoc tibi quinquies sciendum est, Absolvis sine lectione librum. LXXXIX. In Serarium. CLavigerum quia desper ant sibi credere Petrum Papicolae, officium huic mystae tribuere SerarI. XC. De Invidia. IN vitiis cunctis Livor iustissima pestis, Quippe suum informi prodit pallore colentem. XCI. De Hyllone. HExametris pedibus, cruce uti, meus abstinet Hyllo, Multum passus hic est, ut puto, de pedibus. XCII. In Sangam. TEnebrose Sanga, sive pestilens anguis, Isto latere nomine exputas dignum, Tibiut Bonarscus antefixit exemplum: Dolere sipotes dole, obsecro, tamde; Scena est aperta iam libidinum, densa Quas nocte Iesuita nectit in Lucis Sacros rohetas: An tibi haud satis clare Clarus perisse visus iste Crabronus? Dolere si potes dole, obsecro, tamdem, Convicte Sanga, nomen hoc fuge obscenum, Tuoque prodi, teque prorsus expurga Errasse confitendo; nam nisi pror sus Ut hoc videre contigit tibi carmen, Resipiscis ilico, atque Loiolam eiuras, Periisse tempus arbitror tuae vitae, Tuae salutis. Verba sed cadunt ventis: Imaginor videre iam tuas cristas. Atque adeo habere si nihil potespensi, Perire perge, dicque ceteris larvis Tuae cohortis, cum perire te cernent, Sibi quisque tale spondeat genus mortis, Praefectus olim quo Scioppii dives Factus parens est; sic iuvabitis vestrum Qui Stoicorum fata dum libro infercit Ad incitas redactus, exsulat mensis. Vertit culinas Italum, fugit fumos, Quos ipse fecit, vendidit, bibit, mandit, Mando, biboque, venditorque, fumorum. XCIII. De Anello. IN gracileis Elegos Epigrammata cogit Anellus, Hoc est lugentum dicta sua, Officium. XCIV. Epitaphium Scaligeri. QUod mortem vitam que inter resiare videbat, Scaligero hoc functo maxima vita modo est. FAMA, cui parilem doctrina ostendere ad Ortum A Sole Occaso machina tota nequit. XCV. Ad D. Heinsium. INdigetes Batavum, tuque hos pars nobilis inter O saecli Rector Phoebe tui, Heinsiade. Te Vigilis chartaepro iudice saepe volebant, Dicere, sed morum hocregula non patitur, Iudicium nostrae quem de se ferre Camenae Rite volunt; laudes huius in id regerunt. XCVI. Ad Bavilum. OBavilemagne, Casus anne Fortuna Voluere nunc te trudere in locum extremum? Salveto nobis inter ultimos, primas Tenere magnos dignus inter auctoreis. XCVII. De Thestili. EXcaecat natos Magicaevi, Thestilis, herbae, Claudere sic genitrix lumina cuncta potest. XCVIII. Ad Lectorem. AMbibant Bavius, Scioppittsque, Et Sanga, et Leptdus Bonarsciani Compar, Orbilus, ultimum libellum. Sed summo in capite est satis pericli, Extremum iubeo valere carmen, Dum consecro tibi, Benigne Lector, Tu sie utere ceu tuo, valebit. TARRAEI HEBI EPIGRAMMATUM LIBER XIX. EPIGR. I. Ad Lectorem. SI legere officium est, Bavius sua qui'legit unus, Quam sibi civilis, candide Lector, homo est! II. De Roma. OMnia quod liceat Romaefacere, Aulice, vanum est, Nam bene nulli illic quid licuit facere. III. De Papa Bonifacio. QUaesivit regnum Vulpino bestia ritu, More Leonino Bonfacus obtinuit. Quid mirum moritur si, bestia, lege canina, Legitimus tamdem ut Cerberus esse queat. IV. In Iurisconsultos. UNam instar centum dicunt concludere Legem, Concludunt centum quos male, quanti homines? V. In eosdem. PRaeteritam stimulas legem, si lege secuta, Unde tibi tar di sunt, rogo, Paulle, boves? VI. De Alexandro Iurisconsulto. QUod veritatem semper iste Alexander Complectier dicatur, ipse non credo Tibi, Galiaura; Veritas fuit numquam Fecunda, vel cur liberos negat Mundo? VII. De Paupertate. VIvere natura si iudice, Pontice, malis, Revera numquam, Pontice, pauper eris. Vivere si adfectu sub iudice, Pontice, malis, Revera numquam, Pontice, dives eris. XIII. Ex Gallico. SCortari castam faciunt duo crimina Gallo, Si numquam, et si quae saepe hilaris fueris. IX. De Scoppio ad I. Ovvenum. INgluviei quantae nostrum Zenona putabis? Uno Equitem et Comitem cenat, Ovvene, die. X. De Orbilio. ORbilii ante oculos falsum est peccare puellos; Nam Cyclops oculos non haber Unoculus? XI. Ad Sangam. DE variis vitiis, eadem quod dicta, coloris Eiusdene, vobis, Sanga, canam, hoc quereris? Dic mihi, cum Scoppo modo nigra modo alba per armos Exsultent, cur dant flagra rubram induviem? XII. Vivendum. FRugalitas quam maxima est, tibi semper Vivendum habeto, nil fugacius vita Norunt Poetae, nil sequacius leto. XIII. De Se. FLos Iuvenum, hoc multi de te dixere Poetae: Tu tamen hoc noli credere, salse Vigil. Decipiunt, Amor hos, illos sitis alta placendi, Hoc tibi, quod cupiat doctus amare, place. Quodque placere tibi velit hic bonus, ille disertus Hoc tibi, si sapies, chare, trium fus erit. Et sis flos iuvenum, insulsi sint Billus et Hyllo, Num tibi vita exin longior ire potest? Decrepitos istunc si florem expendis ad annos Factus es in primo iam tibi flore senex. XIV. Ad Legentem. LEctor, netemere in iocos supina Bilem nare vomas cavere mando. Una ad saecula tu venire non quis, Haec centum data saeculis iocorum Augebunt numeros, eruntque tamdem Quod nunc esse minantur. Invidere Si longum usqueadeo iuvat periclum, Hoc opto tibi livide, hi placebunt. XV. De Glycere. NOn anus est Glycere, quam iam vigesimus annus, Nolentem patrio reicit a speculo? Certe ea; sed mirum tanto quae tempore iam se Ignorat, formae quod putet esse bonae? XVI. Gloriae studium. INgloria multa, gloriae studia reposcunt, Fias ut aliquid, nihil esse vis? peristi. XVII. Ad S. Rupertum. INgressa est quoties tua claustra puella, veluxor, Sive aliqua omnino de grege femineo. Omnia cum cura conclavia verris, et eius Haerenteis pedibus diluis illecebras. Dic mihi, sancte Ruperte, quis omni te vice mundat, Tu quoties nuptam, sive solutam, ineas? Heic puto iam scopis Lictoreis non satis esse, Scoppiadae quamvis omnem atavum repetas. XVIII. De Aulicis. DUrum iter ad caelos: haec causa est mollibus illud Aulica gens raro quod cupiat pedibus. Verum cur pauci de Martis gente, pedestri Sueta ad iter subeunt? dicat id Antisapus. XIX. In Orbilium. ORbilii naesum quoties, Mariane, tueris, Crede Ravennatis guttur onocrotali. XX. In Spanos. PUro vulture constat iste voster Spane, exercitus; et potes putare Gesturum bona avipericla belli? XXI. Ad Lectorem. IDem bis tibi dicere expetebam, Sed scribo, bone Lector, haud refuto. XXII. Ex D. Chrysostomo. GAudendum est tibi morte; puer si excedis ab alto Tristitiae erueris, per maria ista, Chao: Si senis aetatem vieto tibi tangere flore est, Hoc sero cense currere te e pelago. XXIII. Ex Synesio. QUi mentiuntur saepe, cum semel verum Aliquid profantur, vera falsa creduntur. XXIV. Ex Plutarcho. OBscena senis e sodalitate Obscenissimus exstitit puellus. XXV. Ex Isocrate. FAc omnibus convivere queas suaviter, Sed utitor, necesse ubi est, tantum bonis. XXVI. Aristophanis. TAcere ius est ceteros, loqui doctos. Hoc comicorum dictitet sibi naevus, In Socratem petulca dum vomit dicta. XXVII. Ex Procopio. COnvivium exulante uti concordia, Sic orbae opes virtute, sunt parvi precI. XXVII. Ex Simmacho. OStentatio cuncta mentientis Nutrit suspicionem, alit figur am. XXIX. Eiusdem. LApsus prior is corrigat secuturum, Reprensione de anteeuntis exempli Nascatur emendatio viro cauto. XXX. Eiusdem. AFfectate viros numquam iactantia magnos Contingit, parvis pascitur haec animis. XXXI. Ex Sulpitio Severo. COmmune generi est istud humano malum, Aegre abstinere de negatis possumus. XXXII. Ex Dione Chrysost. NIhil est molestum quod magis queat dici Quam sibi videtur qui esse, nec sapit doctum. XXXIII. Pindari. DIes futuri iudicis sunt optimi, Audi o Poeta, sperne vulgi ineptias. XXXIV. Ex Democrito. SErmo operum umbra venit, loqueris qui foeda, fateris Cum poteris dictis velle satisfacere. XXXV. Hieronym. QUi est falsus, cito Rumor opprimetur, Index vita sequens cluit prioris. XXXVI. Eiusdem. BOna Conscientia nullius oculos fugit, Mala conscientia nullius oculos amat. Magnanima virtus spernit improbum notas. XXXVII. De H. Grotio. GRotius est iuvenis, Puteal dum sudat ad Hagae, Carmina cum scribit Gratius est Veneris. XXXVIII. Ad Is. Casaubonum. MAgne, tuos dudum duxissem in carminalibros, Sed, quicquid coner, Barbara Musa negat. Quod bene pro Latio, proque Hellade docta Camena est, Hoc tibi cum paucis debet ea ingenue. O Anima et veterum Corclum, vir die, Sophorum, Sit celebris, qui te, volt celebrare, decet. XXXIX. De H. Stephano. DIgne senex fato meliore, Corona Sophorum, Qui veterum reddunt scripta suo ingenio. Monstra nova in Stephanorerum Natura patravit, Copia concelebrat quanta alios, premit hunc. XL. De Poetico Iul. Scaligeri. MUltum iudicii te profecisse putato, Scaligeri, iuvenis, si placet iste liber. XLI. De C. n='io. FErventem in medio rapuit Mors pulvere bigam, Cum vincent alii, hunc excipe, Posteritas. XLII. Ad Tobiam Adami. CUm funera deflebat amara Putschiana, Se pingere flebilivolebat in figur a Barthius; Adami, consecrat haec tibi se amandam. Non morticinam, putare quod vulgus habebat, Sed pectore qualis in tuo vigere se optat. XLIII. Ad Scoppium. IUs tibi nobilium Blabius det, Scoppe, parentum, Nam facere ingenuum non potes ipse patrem. XLIV. Ad Lectorem. FIcto nomine nolle confiteris Victorem Vigilem, Legens, amare? Tanti non putat ille te Leporis. XLV. Ad eundem QUis tam dem Vigiliste sit requiris? Non nostibone Lector? anne ius est Te quem noscere, qui fugis videri? Hoc victor tibi sed tamen volebat Indulgere, nisi putaret hoc ob- Venturum male quod solet Poetis, Cum paucis cupiunt placere sic, ut Multos spernere nesciant, sed illud Novistiputo, parcimus scienti: Sparga est, Tu modo Colligus ferare. XLVI. In villam Ruffi. RUffi villula non parum iocosa, Victor te Vigilis iocus Salutat, Si vis rite valere, si levari Tusse perpetua, voraciorem Quovis Gurgite, Apicio, Lupoque, Confestim dominum evomas necesse est. XLVII. Parodia Martialis. HOrrida Germanis quaecumque Poemata dictant, Accipit a lauru si qua tabella Deum, A te, Tucce, venit, laetam tu mittis in aulam, Per terras, per aquas, barbara dicta mihi. Non venias quare tam longo tempore Pragam, Haec puto causa tihi est, nec tua missa legas. XLVIII. De Martiali et Castrantibus. DUm nolunt fratres mollem retinere Poetam Loiolae, ipsius facti sunt saepe sorores. XLIX. Ad Lectorem. DImidius liber est, hic si distinguere mavis, Quo recrees Stomachum, candide Lector, emis. L. Ex Mimis Publianis. INtensione rumpitur nervus valens, Remissione mens valentior perit, LI. In Orbilium. NAsitremoloculus; ferulivibrus; altroculorbus, Bellifugoprensus, turpipoplifatuus, Pulchritenospernus, veterisequus, atricolorus, Cunctinovorisus, Solisibiplacius. Omnaliitemptus, blattistudiebrioservus, Orbicerebrituus, Tristilaborirapus. Labrirogofumus, bustaurirubus, geniflammus, Cordepeponisapus, mentepapyriferus, Luminhyaenividus, membrarboricortilibrosus, Sepibibus, cunctino ctisoporifugus. Fumilucernituus, crepisibiliversisusurrus, Dusitenebricolus, manticotergirubus. Vulpidolosimulus, Caenicauditrahus, Lupirictus, Bubomaliclangus, Linguomachaeromachus. Foedinatispicius, disciplitortorineptus, Et quid non dicas Grammaticum Orbilium? LII. Ad Lectorem. QUod restent libri, Lector cordate, requiris? Hactenus heic quot sunt carmina lecta tibi. Rumpe licet libros, Phoebicum stabis ad aram, In tua quodfingi cornua possit, erit. LIII. De versibus Scoppii. SCribunt ludicra Billus et Bonarscus, Plorant perpetua in febri legenteis. Hos unum iuvat in diem levare Alternis uti febriant, ScioppI Succensis vice thurea, Camenis: Namqus haefrigore tam rigent potente, Ut mendacia iis rigere posse, Credam loiloticitae cohortis, Indum trans mare mortuos creantis. LIV. In Ribadeneiram. Relligio loquitur. Igni, atraqueferum, bile sequuntur avum: Luserunt dico, voluerunt nempe nocere, In libro perii, Ribadeneira, tuo. LV. Ad Fr. Petrarcham. VOvi olim, divine senex, me carmine laudeis Velle tuas meritis aequipar are tuis. Primo aciem Phoebi contra sustollere currum Ausus, an ex voto debeo tanta tibi? Haec tibi si voveat, quanta est, quam longa, futura, Tota tamen nequeat solvere Posteritas. LVI. In Politianum. DUm citharam digitis, pueri perculsus Amore, Suaviter exercet, Thuscus Apollo iacet. Harmoniae soboles, Latii suavissima Peitho, Per maria Argivam quae stitit huc Venerem. Non aliter potuit terris discedere, sed cui Fortuna potior Phoebi Hiacynthus erat. LVII. Ad Criticos MOllia quod scribam; si scribo, ignoscite; Victor, A Phoebo, si quis credere quibit, amor. LVII. De Horatio. CRedite Posteritas; lascivi est clamor HoratI. An norat ScoppI Quintipor auriculas? LIX. In Caprum. SUbmittit sese Caper, in scendente capella, Has curvas nocteis, candide, Varro putat. LX. Ad Fabium. NOn credit neque servulis, neque Ollo Quintum Grammatice senirecocto, Uxorem Fabius, furens amore. Atque istud sibi gratulatur, et se Solum rite calere dicit unum. Bellum consilium, Fabi, dabo isthic. Cum quodam proficisceris, puellam Belle, qua patet, oppicato subtus. Sic nemo reserare eam valebit, Ni tecum parili calore fervens, Quod prorsus fieri negas valere. LXI. In Magistros. SCaligero quaedam cernunt licuisse Magistri, Hinc illi Latium carmine prostituunt. Non placet e paeta strabam fecisse Dionam Ausus, habent larvae lege perire alia. LXII. Ad Scoppum. DOlire si qua, Scoppe, me put as durs, Adito Sangam, sic opus tibi dicet. LXIII. In pueras. BElle vivere pergite o puellae, Quas aetatula lusibus polivit, Belle vivere pergite o puellae, Aptae quae Veneris tenere bigas. Saturni veniet quadriga Nonis, Aprileis hodie colo Kalendas. LXIV. In quemdam. QUendam cum Salisubsulum vocassem, Curvum, loripedem, aereis que nervis, Pingui pantice, Trinacrum tyrannum, Sollenni mihi gratias, Sabine, Venit carmine prorsus actit atum. Ut me ludere sentiat, Sabine, Quam longis acubus opus futurum est? LXV. In Monachos. LIgnipedes asini, pullo tecti ora cucullo, Fustibus in capite est non opus in pedibus. LXVI. In Epigrammata Cordi. EUricii quae salsa vides Epigrammata Cordi, Romani poterant vatis adire manum. Si vel Romano scripsisset tempore Cordus, Vel Romae scisset sustinuisse moram: Tempore si nostro, Criticis ubi lumina multis Exseruit tamdem nocte, vetusta Dea, Scripta forent lepidi dicta ingeniosa Poetae, Urintius atque Ovvenus cum Vigile intereant. LXVII. Ad Aquicum. MAnduci pueros si vis assuescere formae. Orbilii profer solam, Aquice, effigiem. Ultro ad terriculi decurrent ipsius ora, Cem saltim limis hanc faciem adspicient. LXVIII. Ad Publianum. SCripsissem tihi, Publiane, nuper, Sed me credere Epistolae verebar, Quam ferret male tam decens puellae: Optabam tibi Publianus esse, Te mi mittere litteras deceret; Non credo tibi vinculum puellae. LXIX. In Fabullam. LAudarim quod te nimium, formosa Fabullae, Cum sentis, nim ium ridicula atque nigra es. LXX. De Epigrammatis. LAudare, ludere, atque mollia interdum Condire mella felle, carminum est, pompa; Nemo, aut Scioppus, Bauvilusque, laedendi, Vel his secundas facere qui student porcis. LXXI. In Orbilium. ORbilium quoties caperata fronte videbis Evenisse bont quid puta versilegis. LXXII. In Scepticos. OMnia qui carpit, se Scepticus omine digno Venturum in laudeis prosequitur proprias. LXXIII. Vanitas. SI Vanitatis regna magna contemplas, Servire totus tibi videbitur mundus. At servitute tam mala atque crudeli, Sapiens nequibit prorsus ullus exire. Simplex necesse fiat, atque periurus Qui vanitatis bitere de iugo malit. Nascentium nam quisque dat sacramento Nomen perinde Vanitati, uti vitae. Contemnere illa quae migrare non possis, Adoream esse simplicis puto mentis. LXXIV. Bibliopola empturo. EXcultum tibi purpur a libellum Victoris Vigilis iocos propine. Nesis ebrius, hi, puto, placebunt. Quamvis nescio nomen, hic poetae Solis scribere sobriis volebat. Quare istuc tibi protinus luendum Sisis ebrius, hoc putes Poeta. LXXV. De Ovveno. SCribere se Gallis Epigr ammata nescit Ovvenus, Illa legit quisquis, Castrice, Galliturit. LXXVI. Ad Pipum. SUnt plurima celare decet quae, Pipe, puellas, His nomen ego, si iungere volotuum, iocabor. Hoc Saxones intelligere puto, non Britannos. LXXVII. De Epigrammatis. INstruere malos carmine vis bone Poetas, Mores pote quo corrigere? ambula ad fluentes Latice nectaris Scaligeri senis libellos. Nil sunt Vigilis carmina, si cupis docers Sapientia quid dictitet, heic ille reponit Curas: age Vigilem propera, lubet iocari. Quod Scoppius et Sanga, Bonarscus et Bilovus Mundi ulcera, perbitent, sat eruditionist. LXXVIII. Ad Ponticum. IN capite ingentem suetus gestare culullum Humentis mirum est, Pontice, si cerebries? LXXIX. In audientem malos Poetas. OBliviosus ultra es omnia exempla, Discissus hodie tot modis malo versu, Perisse quod vix crastino recorderis, Easque denuo in cubiculum excisus. LXXX. In Monachos. LEmurum propago, nocte Ditis emersa, Trux Dusiorum, atque ominosa Faunorum Monachipropago displicere vos mundum Vobis perinde fingitis, velut caelum Lucifera quondam stella, nunc niger Daemon, Nimirum am aro mundus ebrius poclo, Irae Deorum maximi, chorum vestrum Evomuit illuc, pervenire quo nolint Homines beati, silva sed scatens formis Nocteambulonum tenebricosa larvarum. Progressa de qua pestilens modo est secta, Ignatiorum atque igne secta dignorum, Quae, ne beatum nomen unico nato Dei maneret a calumnia intactum, Beatum Iesu nomen omnis infandi Libidinis, crudelitatis, horrendi Sceleris, habere tegmen optimum credunt. Sed, sera quamvis, eruit dies tamdem Scelesta pacta Confluentium Erronum, Et si quis oculis utitur Suis solum Clare videre, Falsimonias, stupra, Peculiatus, et pericla regnorum Regumque debet, secta quas struit, tanto Labore vitia docta de iuventute Prima, doceri quo labore Virtuteis Boni labor ant. Ultimum hoc malae pestis Immisit Orbi cum sororibus binis Megaera pallens, cum videt suo ultriceis Instare iam iam crimini a Deo poenas. LXXXI. Ad Paullum. QUod dixi tibi, Paulle, me affuturum Dictanti modo carmen e cathedra, Absentem lacer as, vocasque vanum. Non quivitibi, paulle, doctiori Adesse stratagemate, atque factum est. Nam si tam auriculis tuos salitis Audissem crepitus, diu perires. Qui vult se Vigilis prob are naso, Ignorare decet nihil venustum. Tantum se sibi credit audiendum Qui nullo pare ventitat iocatum. LXXXII. Ad eundem. TAm laute, dicis, de te sentire, fateris, Nec laudeis proprias scis, Vigil, esse malas? Omnia quae vulgo iactant, mihi sunt bene nota, Et tamen hoc, immo, Paulle, ideo facio. LXXXIII. In Urintium. SOlum Elegos, UrintI, non novit Musa Phalaeco Nudo ille exambit ex Elego Eulogium. LXXXIV. In Vacerram. CUm sene qui lusu potis est certare Vacerra, Cum infante hic certet fletibus anniculo. LXXXV. De nomine suo. NOn tanti est nobis lepidi Victoria versus, Nomen ut in vulgum fingere tale queat. Sed quia se ingenio Vigilacem, et acumine promptum, Vincit, eo Vigilis nomina Victor habet. Ambitio vitium est salso vincenda Poetae; Qualis inest nugis? sed tamen Ambitio est. LXXXVI. De Orbilio. BArbara in Orbilii fateor me fingere nomen, Idque Vigil praeme carmine quoque fero. Ignoscent scio, Lectoreis, Criticique diserti, Talem hominem talis si gladio iugulo. LXXXVII. Vivemdum. Calici insculptum. DUm vivis vita viventis ut utere viva, Dum vitam vivis, mert va mors moritur. LXXXVIII. Eiusdem argumenti. PRandere laute, lautiusque cenare, Cubare belle, belliusque dormire, Lautissimum et bellissimum, pia in vit a est. LXXXIX. Veritas vera. AMore, re, ore quae probatur, omnium Amica Veritas virum est. XC. Stoicum. NEcesse quaeobvenire, ea accidunt tamen Ut hic et ille non velint. XCI. Veritas. IN alta lucis exit alma Veritas, Latentem eam eruit dies. XCII. Lingua. BEata, clave clausa quae silentii, Nocere, nec potest sibi, Nec alteri negotium facessere Coacta, lingua, vi sua. Notata saepe verbulo unico gravi Movere caede proelia est. Vetusta dicta tradidere nil bona Cluere cui magis bonum, Sed et, vice altera, nocentius, Nihil pote esse persida. XCIII. Ex Lucretio. UT est suave quem tuerier mare Periculosum et invium Ubi pericla cernere, haud tua, integrum est, Cavere, quae iminent tibi. XLIV. Laborpraeteritus. NIhil labore gratius tuo tibi Quit obvenire, quem semel Pericla per morantia, atque turbines Obiveris gravissumos. Ita expedire cuncta promptius queas Ubi ista cogitaveris. Deinde habe illud; oppido est brevis labos. Perenniviva gloria est. XCV. Lex amicitiae. AMica quando facta si patraveris, Bene unde sit sodalibus, Ea ipsa mente pone de tua statim. Memorque haberier fuge: At ut bene esse senseris tui tibi Sodalis a laboribus, Id in perenne mente conditum tene Referque, debitor bonus. Amoris haec severa lex boni siet, Manebit ille perpetim. XCVI. Amicitia perpera. MAnus lavare ni volet manum alteram Et inde tergere altera, Abibit illa et ista fonte limpido Ut est adisse visa; sic, Semel subire soedus inclutae fidei Sodalium expetens cohors, Nisi iuvabit invicem, omnibus modis Parata, mutuum decus, Ut ante inita foedera exstitit, manet Amore abusa frivolo. XCVII. Ad Scioppium. Iocosiore si quid alite editum est In te tuosque compares, Scioppe noster, imputabis tempori, Bona dicta de malis dabo Docente te cum prendero satis bene Maledicere melioribus. XCVIII. Ad Lectorem. NEmo istuc sibi vindicare quibit, Scriptoris proprium sui futurum est Exsuccis, Epigramma, cantilenis. An mirum usque adeo tibi videtur, Si post bis novies pericla centum Et sena hinc decies, duobus istic. Ad summam satis additis superbam, Uno Carmine sit suus Poeta? TARRAEI HEBI EPIGRAMMATUM LIBER XX. EPIG. I. Ad Lectorem. VAh vigesimus! it tamen libellus, Et nauci putat ebrios Catonas: Qui cum duplice se vident ocello, Quadragesimus it, iocose Lector. II. Ad Lucianum. TRia saecula, inquis, nemo tam fuit nugax Vigesimus cui serviat liber gerris: Mentiris hercle Luciane; tot librum Faciunt libelli nil supra unicum: et multi Scripsere plura, nemo tot libros fecit. Sed taedio aestimantur Carmina, haud suo nobis Numero iocantia, discitu hoc opust vobis. III. Ad Ponticum. UNo et eodem adeo dono te Pontice libro, Nimirum hic etiam est ortus ab hocce Deo. IV. Ad Pullicanum. RIngeris puto, Pullicane, sed quid? Ringaris licet, est tamen canendum; Nemo cornua cervus usque ab illo Quem princep. Macetum, aureo monili Signatum, legitur dedisse saeclis, Gessit tanta superbus, et decorus, Quantis tu modo mollis et supinus Incedis, nisitangere haec valebis, Nullitu Logico deinde crede. V. De Italis. PErmolere uxoreis dicunt lardare Itali, quam Pinguibus hosreris esse olus inguinibus? VI. Ad Scoppium. ITaliam in Venerem cum scribimus, haud tua, Scoppi, Res agitur, nec pro pene tuo hic locus est. Norunt Germanite Italos castrasse, dederunt E Critico nobis cum Comitem horribili. VII. In Diodorum. NIl tibi cum Musis; scimus Diodore; quid ergo Insalso me vis rumpere versiculo? Hoc ideo Diodore, tibi, cum sis male Dorus, Ne dio venias nomine, Doridius. VIII. In Scioppum. VIs vivum Crocodilon, Auriane, Quantum Delta nec omne nutriendo est, Sed mitem usqueadeo videre, ut illi Caudatum aequiparare nolit agnum Centum pondo, decemque ceu minutal. Gestantem India, quem negant Poetae, Cerne Stoicidam cito Scioppum. IX. In Coloniam. OColonia, Vigilunicum quicolit annum, In saecula te concelebrat milia centum. Nec se tamen sensum tua praeconia dicit Attingere, quae mereris, hoc palam fatetur. Nec sentit is alias tenuia aut frivola de se. Te plus superi, te medii, diique profundi Pluris faciunt quam ipsa facis te; nisi fiat: Tu fundirus e stirpe sacra diu perisses. X. Ad Apellem. VIs Charitas, hodie quae se complexibus aptis Coniungant, mundi pingere Delicias? Ebrietas pingatur, Avaritiam adde Sodalem, Luxuriem iungas; treis facis Euphrosynas. XI. In Monachos. DElicias ubi nunc rerum, Mariane, requir as? In claustra has rapiunt ventrisequi Monachi! Ut mundum eiurant lepide; cum mundius omne E mundo secum in soeda sepulcra trahant! XII. In Scoppium. QUid meritum praemI dicam te Scoppe; gerentem Nomine Zenonis res satis egregie? Zenoubi sit TiberI, tu sis Seianus, imago: An possis munus lautius excolere? XIII. Roma. ROma Amor inversa est, quid mirum? inversum ob Amorem Omnia quae invertit, vertitur in scelera. Praecipue Sodomita iubet quo more Libido; Et Paridis mimum fecit Alagabalus. XIV. De Medico. DUm podagram curavit, equum furatus Amillo est, Hunc Themison vere restituit pedibus. XV. De Roma. PRimo qui bitet impetu peregre Romam, nequitias videbit istic; Cognoscet vice vectus huc secunda; Patrabit quoque, tertio siadibit. XVI. In Militem gloriosum. THessalico tantum similis Iuvenalis Achilli est, Eius uti iures esse sororem, Ovveni. XVII, Peccatum. PEccare saepe, quamlibet ius est, catos, Mortalitas hoc apta privilegium est. XVIII. In quemdam IC. ANtiquatarum qui scripsit carmina Legum, Praeteriti vates temporis ille fuit. XIX. Desperatio. MEdiocris animum terror hominis exarmat: Violenta nimium spiritus vagos cogit Vis, impetum que reddit ultimae gnarum Necessitatis; hunc cavete magnateis. XX. Naturale malum. NAtura quicquid editis suam in lucem Adiungit, ut stipemur hoc mali in vit? Id vilius putamus et magis parvum Eo, ingruit quod postea, satum culpa. XXI. Ad Lectorem. QUid interesse si tui putas, Lector, Quid actitarint versuum novi scribae Vigilque Victor, atque Barthius, fatis Adhuc superstes, hora quem tulit leti. Bene convenibant cetera atque perbelle. In uno eorum dissidebat insanum in Morem legendi copia atque dictandi. Gasper legebat multa Barthius; pauca Scribebat idem. Victor ingerit chartis Quamplurima, idem pauca pellegit scripta. Mir abile herole sic se aenasse distanteis, Ut unum habere dixerint caput multi. XXII. De Lucretia. DUm castum ferropungit Lucretia pectus, Qui male inistialio, exi hinc cruor optime, ait. XXIII. De Tarquinio. QUod solum semen sine partu at que indole cunctis Fortius exstiterit, conice, Tarquinii, Protinus infusam confecit vulnerem atrem, Exstinctum cum illa Regificum Imperium est. XXIV. In Scoppium. SCoppi impudice, Censione VerderI Illud patras, te nemo uti tibi ignoscat. XXV. In Naevolum. VEndis, Naevole, te virum iocosum. Non est, Naevole, coniugi iocari, Quae scit blandius atque vir iocari. XXVI. In Sangam. QMi Sangula, Sangula o pudice, O ad Praxitelis polite normam, O quem Pygmalion amare possit, Bellum, Sangula, saxeum pudorem! XXVII. In eundem. LOngurionem hominem, Cantabro vertice naetum, Cur dicam nano nomine, Sexte, rogas? Malo hominem longum quam curtum rumpere versum, Hinc versu nobis Sanga valente perit. XXVIII. In eundem. STramineus lixa est, et Caesaris arma tremiscit; Fortior est, virtus quam tua, Sanga, timor. XXIX. Ad Lectorem. SCribere multa parum est, nisi sint longissima; nemo Ob multos periit, Lector amice, libros. Sed quia sunt longi, ultos hinc str angulat unum Carmen, in exiguis nulla luela libris. Scripsi ego viginti, Bavius tribus impleat istos, Bis decies legito haec, ille ter intereat. XXX. In Heliodorum. BIs iam in te calamum strinxipater Heliodore, Eclipsin facies, tertium ubi attigero. XXXI. Ad Umbram C. n='I. GEnerosa, nostris, Umbra, laudibus maior, n='I cubantis inter aureos flores. Quid nocte nunc metertia mones, Sangam Perire velle, cum Scioppio et Claro? Perierat omnis ista secta latronum, Nisi tu perisses; ergo post tuam mortem Manere debent, qui manent tua morte. XXXII. De Statua Ruffi. RUffa est effigies polita Ruffi, Haec uxor fuit ante mortem, in istae Nunc Ruffus sibi victitat superstes. Ex hac est pater ille liberorum Ter quinum: statuas creavit istas Non fecit; ideo patrem vocamus. XXXIII. Ad Mortales. VIvite mortaleis: Nomen vos cogit ad istud, Nam quis mortalem vivere nolle putet? XXXIV. In Sofibianum. MAgnus es et sapiens. Magnum est in corpore Persae, Plus imo magno est, Sosibiane, Lacon. XXXV. In Scoppum. SCorpius hic eccur stupido ciet arma veneno? Cum furit in vateis nil nisi caenat olus XXXVI. In Ovvenum. ABsque sale haud constant Epigrammata: nitrum in Ovveno est, Hoc flammam possit, Castrice, uti feriat. XXXVII. In Ruffum. RUffi statuam quaerere, cum propeipsus adstat, Iniuria res est. aliud dicere nescit. XXXVIII. De Orbilio. ANdrapodes gerit in capite et nescire Pelasge Dicitur, heic maior se stupor Orbilii est. XXXIX. De Labina. TUssit Labina, loquitur, et pedit simul, Tribus Poetis haec sat is facit simul ternas. XL. In Ufentem. IN quemvis sine lege locum, sine more placendi, Congeris et nullo dicta Soloeca loco. Atque it a divino te Apulei nomine iactas, Quem te imitari istic foeda culina putat. Non Apuleiazeis, Ufens, : Discrimen qui istuc non capit, ille lapit. XLI. In Criticos, de Apicio. NOmine qui, Critici, nunc vos exercet ApicI Quaeritis in quo sit mi genere ille liber? Austoris nomen qui nescio, dicero possum De libro; liber est vanus Apiciolus. XLII. In Epictetum. SErvus Epictetus sit corpore; libera mentis Imperitant ipso cum Ioveiura Deis. XLIII. In eundem. EDisce libros aureos Epicteti. Usus librorum est omnis hic, Epictetus. Scribi legique minima laus Epicteto est, Fieri atque facere manimum est Epicteto. Moses, Elias, Ethnicust Epictetus. Divina remove; divus est Epictetus. Delete libros totiuges, Epictetus Quod utile omne scripsit: unum Epictetum Discas ut unus, omnia est Epictetus. Mala et secunda regna sunt Epicteti. Ut ille volt sic accidunt. Epictetus Divinus homo, mortalis est Deus quidam. XLIV. In Poemata Iulii Scaligeri. MEns tota, omnis Honos, AtavorumGloria, Caesar, SCALIGER, in cunctis sunt tibi carminibus. Non capit ingenteis animos Phoebeius oscen, Non hominis, mundi est res ea, Scaligeri. Ut quid tu possis, possis tu prodere, dic te Nil posse omnino, SCALIGER, omne queas. Quae capiat numeris tua dicta, immobilis aethra est, Cum volat haec, non iam Scaligerum retinet. Scintillas splendoris habent tua carmina vostri, Hinc de te quifert iudicium, Reus est. Caelum animo amplexus, radiorum septimus ex te In Solis lucet cunctivida specie. Saturnumque, Iovemque, Gradivum, Mercuriumque Solem et Lunam, et, quae Mater ei est, Venerem. Septem uno divos includes nominis orbi, Cum dices IUL I SCALIGERI genium. XLV. Plinius. COmpendium natura dum suitentat, PlinI subivit ultimam manum Codex. XLVI. Apicius. AUctoris hic sit liber Apicii nec ne, Qui legitur eius nomine; istud ignoro. Apicius sed est liber: scio hoc certo. XL VII. Tumulus Ios. Scaligeri. SCaliger heic recubat. decurrite Saecularite, Ni facitis, iam nunc SCALIGER evigilat. XLVIII. De Petronio. PEtroniana scripta cur Sophi damnant Morisophi illi, vah, meris ophi dictum Ego volebam, calamus errat indocte. Quia non legenda? Lectitata sed coram Testatur haec damnatio, oppido vafra. An lecta numquam? Caecitas preci est cuius In iudicando? sed perinde pellecta Sophis putentur, ut queant refutari. Cur ergo non refutaet, exspuit, Censor? Vomitu fatetur ergo tam bene incauto, Clutita dicta tam faceta, non posse Concoquere recte! Ergo error omnis in vestro Stomacho est severa iudicum cohors: istud Paucis docebo. Scripta sunt eum in finem Non ut sequare, vellegendo delectes, Sed quo caveri possiet modo discas Vitiorum imago, picta Apelle de docto. Quo nudiore ducta image corpusclo est Apparet illo scitius: pariprorsus Modo eruendae vitia nullus exscindes Nisiante noris: Antenosse quei possis Nisi mente prorsus exsecreris interna? Sunt exsecranda penitus. Ergo praefigas Animo cavenda: Peccat hoc Catonum iste Insanus ordo, facere quae sibi quisque Indulget, illa vitia non volunt dici, Sedobtegunt virtutis involucro alte. Ubi audiunt notata, despuunt Sillos. Mala esse nolunt illa dicier, quorum Usu obstupescunt, sentiuntque vix sese. Non itapriorum sancta Natio patrum, Quis est repertus omnium, rogo, antiquus Delenda vellet saecla qui Poetarum, Ii in libellis sparsa quod gerant spurca? Quid Bethlehemi cum seneret ad sanctum Praesepe fecit Entheus Pater? Scripsit Acuta, docta, ab eloquentia et nervis, Subtilitate scripta multa miranda. Quibus revellere si quis audeat vatum Hausta elibellis, flosculosque, sertasque, Nonne est futurum funus, ex homine pulchro? De Christianitate, (sic loqui ius est,) Sentire certe non queunt sua digne Contaminari qui putant logis scitis. Scitis profecto, non ob ipsa quae damnant, Nefanda facta, sed quod illa traducunt Bello lepore. Si Petronium tollunt, Quid Martialis inter arma pinguescunt? Nam Martialem Venere qua viro privent Ipsis videndum defero. Citat scripta Petroniana, Martialis exscti Manu crepundia dum gerit, salax ille Deliacus; unde nosse quis viri ardorem O Natio impudica? colsius Manda Penetrare legem pectora Dominivostra. Ut facta primum et dicta propria emendes, Vetusta si quid absonum dedit Sillos AEtas professa; desecabitur rite, Si mente primum dedolaveris spurca. Ut nota malorum sit perennis ausorum Constetque Fama, scelera cum suis poenis Ignota non sint prisca. Si Deos multos Vana Ethnicorum secta quondam adorantum Testatur istud; velle facta damnare Ex intima nefanda mente, quis nostrum Non rubeat inde? Vos Catonas hic dico, Dei ad Tribunal Satura prisca confundet. Concidit illa spurca facta damnando Vos dicta eorums despuendo conciae, Placere vobis facta fatemini, quorum Damnatio illis constitit stili impensa. Nuda ipse dicta non dabo iuventuti, Sed inde peior si qua poterit exire, Male instituta est antea, negat nemo. Virtutis altiore cura sectanda est Indagine, at que quam queant leves venti Concutere, folia qui ferunt, sinunt stirpes. XLVIII. Ad Lectorem. OHe, dicis, an hoc breve est? profecto Ius est in medio librum esse magnume Ut si tconditio parabilis, ne Cum paullo videat sinu, puella Exsectum putet: illa, Lector, es tu. L. Ad Lectores. QUinquagesimus est iocus; legenteis; Quid clamatis? Obe. nondum iste vobu Quinquagesimus est liber; legenteis. LI. De Ata Iulii Scaligeri. ATam inter omne carmen autumo Regem, Non Iulii modo aut recentis e censu Vatum cohortis: prisca sed coronari Contra omnia unum carmen hoc magis dignum est, Quam contra id unum tota vis vetustatis. Nihil Pelasga vel Latina tam Suadum Gravitate mista cum decore doctrinae Molita Peitho tradidit suae aetati. Mecum putaebit dictae singulae elibrans, Non corticem sonumve, sed cara libra. Nam que eruditi est tam erudita laudare. LII. In Scioppum. INlustris asine, quis repente te mulum Prodire fecit? aedepolcate hoc pandam. Insessor ex quo Cynthius tibi factus, Genus bene atque ex ordine efferas vestrum. LIII. In eundem. SIne linea predire non potest dies Sequi si Apellis, Scoppe, lineam voles. Hanc ut sequare, lineam de te puto Tibi faciundam Scoppe; perpetim hoc ages. LIV. In Sangam. PEndendum tibi, Sanga, cum semelsit, Fac tamdem officium virile; nete Truncet Scoppiades, potes cavere. Integre dato vuituri vorandum. LV. In Scoppium. IUretum tollit dum supprineere audet, o iste Laudator ne me Scoppius attigerit. LVI. De servo Principe. SErvum caveto Principem, quisquis sapis, Asperius humili nil ad alta surgenti. Quia servitutis desitae semper memor Affectat illa quae tulit, alii inferre. LVII. Ad Castricum. MIssa tibinuper sestertia, Castrice, centum Despuis, et nimium pauca probare supis. Deme, puer, novies dena, et dena altera subdus, Pendebis merito, Castrice, plura tuo. LVIII. In Sctarium. SErarium putatis esse nobilem libri Auctorem inanis? Iesuitici, erratis: Claudi ista non quit exsoluta cum semel Sera ad loquendum est: iste pallet et mutit, Et tertiatum carmen angit faucibus. Futuere, non sic scribere arbitror, sectis Cui Coleis Nicoleos nomen dedit. Serarium patrem esse non sinit Nomen. LIX. De Catellione. USque ad delicias meri Catulli, Infregit numeros Catellianus. Qui sic latrat cum brevi putamus, Ductis per trivia iliis iturum. LX. Ad Pudentem. RUs esse in ore dicis arido sourrae, Et recte et ordine istud, o Pudens noster, Patrimonium ille ceterum expulit ventre. Rus illi ob haesit faucibus suburbanum. LXI. In Orbilium. DEpygem gemino cernis naso Orbilianum, Integram carnis dic faciem ingenuae. LXII. In Militem. SAnguineum quovis dispergens carmine Martem, Ut nil iam possis nimera bella loqui. Incautis censes imponere fulmme linguae? Errastilongum, Caeditiane, nefas. In celereis raro virtus stitit impigra linguas, Fortier est quam quam voxproperata ferat. Impetus hic forsan, solidaepraecursor, oberret, Ipsa manu se, non vendere voce solet. LXIII. Ad Cluvienum. SCribimus indoctis, doctis que Epigr ammata passim, Non aliter vulgi fit, Cluviene, liber. LXIV. De obitu I. LipsI. LAnguidulum lecto posuit caput, ite Leonis Vellite deiecti caesariem, lepores. Sic tamen ut iuxtane Pardalis obdormiscens, Ludibrio saltuum praecipitum evigilet. Aut vos in vostros fuga sic dabit, eiuretis Culum utitam longos unquam habuisse pedes. LXV. In Hirronem. OMnia concoxit quod Manius, invidet Hirro, Iudicio dives sit precor iste suo. LXVI. De Versibus. VErsilegos vulgo nos exambire putabunt Lectori cum tot carmina vota legent. Errabunt certe, nam si convicia blattis Digna meis dicam, dixero versilegas. Est aliquid gravius quod de Lectore Poeta Spondet, ubi tantis hunc tenet obicibus. LXVII. In Bavum. MAgna decent magnos si praemia rite Poetas, Non pro laureola, Bavo, Camena tua est. Ingentis pius meritus cum stipiteramos, AEquabit numeros laurea tanta tuos. LXVIII. Ad Se. CUm novus in serum pugnat Colofona libellus. Lectoris semper larva sequester erit. Ingratum forsan Martisiet hocce duellum, Sed Phoebo nihil hoc suavius effe potest. LXIX. In Hirronem. HIrro oacatque latrat cum tonat versus, Tria monstra qui coniungit ipsemet quartum est. LXX. Ad Postilianum. MOnstrosum qua fronte canis, Vigil, esse cacare? Sollicitus de me, Postiliane rogas. Hac ego fronte cano, qua, Postiliane, Bavescunt, Qui natibus vendunt spurca labella sua. LXXI. In Basilenam. DAs Gallis, Basilena, Cocis, Getisque, Syrisque. Et si servitii vilius ingenium est. Das etiam Larvis, Dusis, Cacodaemoniisque, Das etiam Ovveni versibus; hoc nimium est. LXXII. In Aufidam. GErmana nulla mentula Aufidae arridet, Iudaea nulla est, nulla labra didueit. Has illa pallet: stulta siputas verpos Sub cute latere, basianda tonsories. LXXIII. Ad Georg. Remum. FAcunde Reme, nomen inclutum terrae Teutonia qua se Gloria inserit Romae. Excessit hodie Barthius, tuus totis Amicus ore, pectore, intima mente, Haeres bonorum est Belga Marchico Victor. Succedit ille, iamque cernit heredis Titulo relicta. Remus obicit sese, Remoramque nectit: Reme, te rogat Victor Vigilius isto carmine; omnium tute Adeas bonorum n='ii genus ditis, Vel mortui te nomine iste successor Queat obtinere. Suadeo hoc tibi, Reme, Nam n='io succedere est labor magnus. LXXIV. SI Comes et comedo simules, pinguissime Billo, Exta tibi dic quae coxerit olla, mihi LXXV. Ad Lectorem. SI, quoties numeras, crescunt Epigrammata, Lector, Cur non tu vice vis esse Poeta mea? O sine Carminibus Lector Vigil esse potessit! Bis tantum canat hic dimidium quelegat! Esse putas aenigma? cares, Lectorcule, sensu, Scribere qui non vult cum valet, ille legit. LXXVI. Ad Probinum. INterspergere quod vides iocosis Lascivos aliquot, Probine, versus: Iam tamdem liber omnis approbetur. Gallo nil mageturpe Martiale est. LXXVII. De Scoppio. COncipilat magni quod scrinia docta Gifani In ScoppI libris, Caeciliane, sapit. Cetera sunt folia et fructu stramenta reciso, Loiolae tamen haec pascere secta queant. LXXVIII. In Bavilium. QUem laudas tamdem, Victor, tot nomina culpans? Hoc cedo Satiris, Baviliane, tuis. LXXIX. De Scoppio. FUr harpagavit Scoppio crucem Clarus, Ofata: vivit ille, pendet hic Scoppum. LXXX. In Clarum. OMnia qui Famae postponere, Clare solebas, Dic mihi traducunt cur tuate studia? LXXXI. De Se. FLere libet quoties, quoties ridere; Poema est, It favor in carmen, carmina bilis habet. Hoc etiam insanus quod somniat, exit in aestum, Et nolit velit, est hinc liber uberior. Ergo nil miserum magis infelice Poeta est, Qui totus quantusoumque, Poema suum est. LXXXII. Ad Pudentem. PRomtior est visire, Pudens, quam soribere Billo: In culo cerebrum qui gerit, hoc faciet. LXXXIII. Ad Lectorem. SAlve, Lector, o extremi Colofonis amice. Heic interiunges, sat scio, si sapies. Principium libri clarissima cura Poetae est, Et finis. Medii do tibi iudicium. LXXXIV. Ex Gallico. OS totum puraeque manus rediere per orbem: Haec tamen ambo umquam currere quis meminit?. LXXXV. In Basilenam. NUlli vis, Basilena, tu negare: Ast unum pudeat negareposse. LXXXVI. Ad Sabinum. SToica quod rumpam nasuto dogmata versu, An faciam, quaeris, quantum operaepretium? Hoc certe patrare mihi sine labe videbor, Cautius ut rigeant Lampsacii lapides. LXXXVII. In Acerram. QUi vetulo lusum vates indulget Acerrae, Morte putet cum ipsa delicias facere. LXXXVIII. In Ruffum. RUffum Rhetora quaeritas, Viator, Ipsius statuam roga, docebit. LXXXIX. In Ofellum. CUm dormit dicit meditari carmen Ofellus, Verum est: cum stertit visia mille facit. XC. De Amore. AMore sensus occupantur extraunum. Visus laborat, collaborat auditus, Anare quaerit delicatum odosnectar. Nil blandietur doctius levi tactu: Sed gustus illic quid facit? Spado sensuum est. XCI. Ad Bibliopolam. CUltum pumice, purpura nitentem, Quanti das Vigilem sibipte, Dore? Empturo dabo quindecim Bohemis; Victoridabo quindecim Phalacis. Isto mepretio perire nolo. XCII. De Pestilentia. CUm pestilentia omnia undique involvit, Nobis iocari vacat: an hoc pium censes? Et censeo mehercle; sic adit morbo Manum Poeta; namque mentem is expurgat Nugas canoras cum malae illinit chartae, Medicina prima haec; corporis prior cura Animi incientis; Sic Poeta curatur. XCIII. De Versibus. AMata multi dedolaverint, verum est; Amanda pauci carmina: hoc nimis verum est. XCIV. Vita. VIvimus et morimur; tempus nemo moriendi, Vivendi pauci norunt: ea summa laborum est. XCV. Iulio Scaligero. DIe senex cum de tescribere conor, in omni Verba tuis scriptis nulla habeo ingenio. Lux tua florentem Phoebi distrinxerit ignem Nescio. Apollo mihi, Scaliger,e sse potes. Contra aciem Phoebi quis lumina servat Olympo? Trans Phoebum porro quis pote perspicere? Certe hominum nemo. Sed nos laudare, nisisit Perspectus, vix quem possumus ante hominem. XCVI. De Oppiana. FLet Oppiana, basium que flagitat, Sorbere, flare, uno ore qui potest, dabit. XCVII. In Bavum. PEnultimus libelli habebitur iocus, Penem ultimum putato asellorum Bavum. XCVIII. Ad Lectorem. MAncus libellus est carens sua cauda. Capiti caveto stolide, si quis es, Lector. TARRAEI HEBI EPIGRAMMATUM LIBER XXI. EPIGR. I. Ad Lectorem. STANTEM tein bivio, iocose Lector, Oppandens gremium, sinumque laxans; Sic compellat amabilis puella; Huc, pulcherrime Amator, huc adito. Non vis rustice? digne rusticari. Sed quam, dicis, amabilis puella est? Hoc cum sanguine senties, adito. Plus quam bis decies liberpuella est. II. In Sannazarium. OMnia cui desunt, praeter quam quis opus est; hunc Regem versificum dico ego Nazarium. III. In Scaligerum. MUndi agrum ingentis, Naturae divitis hortum, Harmoniae pratum, Mnemosynesque nemus, Cum cecini; nondum satis est tibi; Scaliger. Ergo Quaere tibi vatem; Nil scio Scaligerum. IV. In Bubium. STridorem in versu vult noctua ferre Poetam, Iam demum non est, Attica terra, tibi. V. In Solum. IOcosiorem neminem vidi Solo, In balneo recitavit, et pretium tulit De publico lavare: lautum praemium! VI. In Manium. PRodigus est aeris, velparcit Manius auro, Scis quei? Bis statum dum perit aurum, habuit. VII. De Epigrammate. NOn solus salsi laudatur Scommatis usus, Est etiam sibi quod suspicio hinc rapiat. Tangere volt unum, multos Epigramma notare, Est quidam Satirae flos, Epigramma bonum. Sed numeros servet numerosaenaris acumen, Non est hanc quoivis credere versiculo. VIII. Pompeius. OCeano eieci, tellure exclusi alienos: Romanos hostes vincere non volui. Sic quoniam vincit semper Civilis Enyo, Vincere qui non volt Victor erit Patriae. IX. De Se. NIl ego, carminibus nostris, felicia quamvis Vel male, vel non sint, vel satis, invideo: Tam bonus, aut malus, aut mediocris, nemo Poetast Ut sibi quid laetum nilque mali invideat. X. In Circen. SOlis avi cum se Neptem putat aurea Circe, Matrem testatur sponte fuisse lutum. XI. In Stoicos. QUid me ad Stoicidae poscis spectacula sectae? Saepe hircos vidi, Pannice, Marmoreos. XII. In Myrtullam. MYrta oculum cupiens, o culum dicet. Ut ante Lusca est, postico caeca oculo esse cupit. XIII. De Bavio. SAnctum mortalem Bavium, Taubmane, putamus. Musarum martyr non sacrosanctus erit? XIV. In Clarum. OBscurissime Clare, quis tenebras Lucis nomine te iubet subire? Mortalem, hercule, vafrum et elegantem. Qui tenocte tua, latere quibas Qua, protraxit, et esse iussit istud Quod possis tenebras vocare claras; O monstrum horribile et tibi expiandum Obscurissime Clare Loiolarum. XV. Ad Aemilianum. QUadringentorum lurco bonus, AEmiliane, Cum quingenta feret, Manius, esuriet. XVI. De Scoppio studenre. SCribere de Latia volt Commentaria voce Scoppius, ut possit vincere Gifanium, St oicidae columen sectae, tibi num excidit islud? Stultitia docta est nil inamabilius. XVII. De Versibus. TOt sunt scripta mihi, tot porro Epigrammata restant, Ut desperantem copia conficiat. Subvenies, Lector, magno cerebrosus hiatu, Ne sentire mihi scripta tot ipse queam. XVIII. De Iusto Lipsio. UBi litteraeque litterisque credita Doctrina floret, Lipsius nequit mori. Proin sepulcrum litteras LipsI puta, Antiquitatis ipse Conditorium est. XIX. De Iano Bernartio. BAcchantem Agnati magno te Numine LipsI, Exclusit silvis Statius e mediis. Cognati ingenteis res est perfeta periclis, Fors istas possis tu tuo adire pede. Opuer infelix, nimium memor Hectoris huius, BernartI oblitus te patris es sebolem. Attamen hoc meruit tua vel tibi sola voluntas, Ut pellas Hiemen Papinii arboribus. XX. De Aegocerote. COrnua habet certe, vatesne temnite, magna Cornua habet certe maximus AEgoceros. Tollit iis magnum magna cum coniuge lectum, Et populo ob scoenum monstrat adulterium. XXI. Ad Scoppium. CAnem vocare Vigilem et oppido, Scoppe, Vigilem potes bonumque; namque te viso Ut fure quovis semper ille baubatur. XXII. In Aegocerotem. COniugis AEgoceros quei sit, Lupe, quaeris adulter? Absens uxorem comprimit AEgoceros. XXIII. Ad Lectorem. SI sunt haec mala, Lector; oro vatum Quis scripsit meliora Teutonorum? XXIV. In Sangam. NOmen Sanga sibi dedit profecto: Angi se cruce sanguinante Sanga. XXV. In Clarum. CLarum dicere qui potes Bonarscum Scribanum Carbolum, potes Catullum Parvum dicere, sed catum Cuculum. XXV. In fastuosum. DUplice se videt Aufidius, Fabiane, figura, Incomparabile inde factus est monstrum. XXVI. In Scioppum. RIdendo vetulam sibipte pictam Prodit Verrius interisse Zeuxin. Plorando sibi Stoicum, Scioppus, Instructum, sine vindice interibit. XXVII. De eodem. PAscentem ficus ridens Chrysippus asellum Interiit, si quid verum habet Historia. Vivet ubi sua Scoppiaden narrare videbit Dogmata; tantum asinopraestat iners asinus. XXVIII. In Stoicos. STare diem totum cui Stoicus imperat, usus Hercle illi multis est homini pedibus. XXIX. Ad Posteritatem. REgina retrovida supplicat tibi Victor, Ubi ille te Numenque vostrum adulatur Sibi credere haud velis. Nihil tui causa Sua sed omne gratia Vigil scripsit. XXX. De Epigrammatis. TRiginta brevibus Epigrammata provoco centum Longa, sed Herculeo mi hic opus est Clypeo. Lectoreis appello bonos, vulgaria nolo Iudicia, angustis sponte volo in spatiis. XXXI. Ad Phoebum. HAs tibi, Phoebe, comas migrans modo, Victor, Ephebos Dedicat, apta novem munera Virginibus. Caesaries flava est, auro pretiosius eius Ingenium, aureolo sacrat utrumque Deo. XXXII. Ex Philemone. ORatio utilis putanda maxime est, Si qui laborant; splenium ulceri velut Medicatur, igni affectuum allocutio. XXXIII. De disputationibus. VEratrum bibe massa dum manebit, Cum iam pulvis erit, cave: Enecabit. Sic Rixae, Sophiam, bonam, et saluti Acceptam bene; dum manere massam Densam perpetiuntur, inde constant. Ast subtile ubi laevigant acumen, Exstinguent rationem et ipsae obibunt. XXXIV. De Tempore. DUm perit, est tempus; tum vivit, cum fuit; Ergo Temporis interitus vita futura sui est. XXXV. . IRacundum hominem noli exambireprecando, Oppugnat sese: hunc non colere, excolere est. XXXVI. Ad Lectorem. SAlsuginem requiris in meo versu: Ego, Lector, in tua requiro eam lingua. XXXVII. De Plutarcho. PLutarchi Vitas, REGES, ediscite ad unguem: Mortuus est istinc nisi, REX, capit orgia vitae. XXXVIII. De Epigrammatis. SCribere bis salsum est. Epigramma est Bacchicus horpex, Ille bimater, at hoc, (sit venia) est bipatrum. XXXIX. Clytus. SErvileis linguae dominis dominantur in aulis, Libertas harum est noxia. Clyte doces. XL Sapientia. DElirans mundo Sapientia maxima Christo est, Tramite prae recto sic iuvet error, Homo. XLI. In Orbilium. NOn est pumice rasus exoleto, Hinc nasum timet OrbilI iocantis Victoris VigilI liber iocosus. XLII. De Bavio. CArmina cum Bavii capio, Forstere, legenda, Nil deleturio, cuncta cacaturio. XLIII. De Orbilio. TAxus pro calamo est, pro succo sepiae, omasum Harpyiae. Orbilio magnificum ingenium est! XLIV. In Lyciscinnam. QUi basiare volt tuam iuventutem, Tuam ille, Leyda, basiet Lyciscinnam. XLV. De Ovveno. TErcentum facit impotens Ovvenus Uno carmina dum libro; libellos Absolvit Vigil interim ter unum. Ter dignus Vigil est legi, bis ille: Nam versus semel haud potest iocosu. XLVI. In Stoicos. ADfectus sunt treis quis Stocidae medicantur, Est Metus, est cupido Caeca Libido pede. Est blanda incassum nisi sit quoque fausta, Voluptas, Quartum adde Ingenium. Secta quod illa necat. XLVII. Ad n='ium. QUei dixti ingemium, iocose Victor, Adfectum modo? Barthius rogabat. O n='i, male plurimi hoc laborant, Quis Cura est gravior metu atque Amore. XLVIII. Bicolor Bavius. SPectandum Ptolemaeus obtulisse, AEgyptIs hominem probatur, uno Albentem latere, altero nigrantem; Non sim Rex ego, posteris videndum Portentum Bavii offerens; quod ante Candens experiere, cum placebit Postica facie nigrum putabis? XLIX. De Secreto. SEcretum si quid vis custodire, negato Effutire tibi Principi, ita excipies Aleae; at unius si credes garrulus auri, Exemplo cupiet prodere quisque tuo. L. Amator. ESt lasciva foris, sed casta domestica vita, Verba damus populo, facta probanda Deo. LI. Virginitas. TOrrenti in magno plenum, vas fictile, gemmis Volvitur, in saxo est quolibet interitus. LII. Ad I. Seussium. PUtschiadae tumulum beneolenti tinguere odore. Ad stacten myrrham est addere, Seussiade. LIII. De Ovveno, et Se. MUltum Ovveni ridere sales salsissima techna est, Hispani docuit quem Valerinebulo. Quid Pedo, quid Marsus facerent, Getulicus, et si Plura perire iubet nomina Bilbilicus. Hoc nisi iussisset prae se contemnere vates, Nugandi adscribunt cui Critici imperium. LIV. De Ovidii convicio. POsse manum tabula generosum tollere vatem Qui negat, in vita non tetigit tabulam. LV. In Gyraldum. BArbariem obiectat ManilI quod Lilius orsis, Si videas Marci carmina, vana fides. Carmina Liliadae sed contemplatus, habebis, Si Latia haec, Marci Barbariem sapient. LVI. Ad Lectorem. TAndem, Lector amice, ventito ad te, Tam seron' ais? o amice: vates Ad se rarius adsolet venire: Scis quam proximior sibi ille te sit. LVII. Nugae. PAlmarium nugarier bene in Vita est, Quia ipsa vita est nil nisi malaenugae. LVIII. Ad Quemdam. MUltoties de te dixi inclementia Famae, Illam audire negas? tamdem aliquando sapis. LIX. Ad Principem. DIis atque alitibus, Princeps generose, secundis Devicta ipsa tibi mobilis invidia est. Dii pro te excubias, Fortuna et Martia Virtus, Gloriaque, Uranii nominis Obses, agunt. Invidiam vincit Clementia: cetera sortis Participant Operae, heic laus tua tota tua est. LX. In tumulum Zoili. NE tumulum calca, pus est saniesque sub isto, Erumpunt quoties quis bonus instat eum. Pabula ab hoc aeterna legunt Corvique, Lupique, Fons hinc ebullit perpetuae invidiae. LXI. De Vibenno. SCribentem dicunt interdormire Vibennum, Aulice, Lectoreis excitat iste suos. LXII. De Ollo, ad Ovvenum. PRo lubitu candet, rubet, et niger Ollus, Ovvene, est, Vulpe Lupum, corvum vendit, Ovvene, Lupo. LXIII. Ad Pruncium. PRunci, dextera principis superbi, Phoebi dextera te, Vigil, salutat. Rides ambitionem? et ipse ridet. LXIV. In Lyciscam. NUlli subicit, omnibus Lycisca Incumbit, equitare sic pedestre est. LXV. Ad Lectorem. ABsque tua posset carmen constare figur? Ingenti palpo te, Bone, concuterem. Nunc servire cui nugas sine lege necesse est, Suspicere erroris, Stulticia horribilis. LXVI. Ad puerum. FRange, puer, calamos, et inaneis abice ceras, Mentula cuncta hodie mens nihil alta dabit. LXVII. Ad Ovvenium. SI quid salsior es Britone fungo, Ignosces, Ovveni, iocis meis: sed Scin' tu qua ratione? Vindicando. LXVIII. In Saeculum. DIminui sensus nihil est mirabile nostros, Mirius est miro crescere stultitias. LXIX. De Epigrammatis. CAna caput nuper sic me est affata Vetustas; Scribe, mei mira est numinis historia. Displiceant primo Spes dum meliora figurat, Cum iam deficient Grandia, parva legent. LXX. De iisdem. CUi mea nulla placent, de Fundo ne experiare Mecum; age de summa, Fama, supersicie. LXXI. Ad Lectorem. LEctor, scribere si potes, caveto Urbanos legere, aut saleis mereris. Olim sic erat: ista saecla moreis Exposcunt alios. Notare nemo Elinguis nisi sustinet Poetas. Cuncti scripturiunt loquipotenteis; Et miramur, et esse suspicamur Portentosum aliquid placere nulli? LXXII. In Pimpontiam. NEmine se umquam hominum tactam Pimpontia iurat, Sed digitum excipias, si sapis, undecimum. LXXIII. De Scaligero. TEmpora restituit, divum expurget rationes, Scaligerum nisi iam tempora destituant. LXXIV. De Pontia. POntia tota places, sed quod mihi Pontia tota Sic placeas, unum, Pontia non placet hoc. LXXV. Ad Sabinum. . DEme? Dicis. Ego, Sabine, de te Possum, sed sine te. Nihilque tecum. LXXVI. De Catullo. INgenio potuere aliqui superare Catullum, Omnes unius sunt procula Genio. Vivaceis chartas suffusi, SPIRITUS, intus Educat, aeternas ingenii, GENII. LXXVII. De Libris. VIginti libros contexere gloria quanta est? Lectorem et vatem quae exoculare queat. LXXVIII. De iisdem. TInnire si quid adrem agit; Vigil sane Magnus Poeta est. Iudicant ita insani Vulgo magistri. Maior esset argutis, Si Martialis multa tempus exstinxet. LXXIX. De Se. OMnino est aliquid perdendum e mole libelli; Quam, Vigil, est cautus! nil necat imsubitum. LXXX. De Pontia. Pontia displiceat qua formosissima parte? Quam partem in nuda nemo videre potest. LXXXI. In anum. TAm modo turpis anus, quondam tam pulchra puella, LUCIA, quod possis vivere, magnanimum est. LXXXII. In Futinum. MUlto cimice ad ossa iam comesus Lascivis petulanter: ungue ab io Prurisscis, rapidum libidinaris, Inscendisque cubilia horridorum. Dii carnem tibi dent tuam, Futine. LXXXIII. De Vita. CUm cogit amus, ungue cum super docto Examinamus, vita quid ferat nostra Et quid renutet, illud optimum in tota est, Ridere semper, imputare sevitae, Secum iocari: quod dii dabunt tempus Sibi quemque pro suo putare gaudendo. Quicquid severa flebile ingerit Parca Ploret sibi ipsa: triste nil facit, triste Niledolere bulla debet humana. Servire magnis, interire laudatum, Vitae suae esse perduellem ego dico. Vivendi enim quis fructus in mero est luctu? Merus hercle luctus servitus, licet magna, Magnique Regis hoc minorque peiorque. LXXXIV. . REgem timeto multa cum dare incipit, Altare iuxta cornu inauratur Bovi. LXXXV. De libris. VIginti libros VigilI qui cernis et unum, Curarum VigilI vera sepulcra vides. Huc ille ingentis animi motusque moasque Deposuit, magnis lassus ab officiis. Dedicat hos Famae, primae ceu vestis Ephebos Pyxidibus legitur diis posuisse decus. LXXXVI. De caede Henrici IV. CAllorum non iam Regem excidere, salutem Gallorum excidio deposuere Doli. LXXXVII. De Nugis. SEria nugamur: quid mirum? fallere nugas Non alia possunt nunc Ratione Sophi. LXXXVIII. In Auliscum. MAnum te adire velle civibus clamas; Cave caput adeant ne tuum tibi, Aulisce. LXXXIX. In Orbilium. LOngum de Orbilio silentium istuc In partem accipias honam, rogamus; Iam restim fabricatur ille Sangae. Quam si pondere cum suo expatrarit, Totum illi voveo dein-libellum. XC. In Antisapum. FRigidulis horret tangi Lecania florem, Arbitror heic, linguae esse Antisapum calidae. XCI. De Sadena. CIrcumludere, sed salace tactu, Permittit iuveneis Rosam, Sadena, Ah, quam stulta! manere, nec revelli Vexatam tamen, est perire tortam. XCII. Paradoxon. SPoliare nudum nec decem palaestritae Hominem queunt. Nisi feminam. Idque vestitam. XCIII. In Antisapum. NIl dici, scribi, mussari, nilque taceri, Nil adeo expendi, nil pote fingi adeo, Antisapi quin nasus id in contraria raptet, Et fieri, dicat, hoc decuisse modo. Dedecorem ante omneis animi puto: qui nihil umquam Ut factum est, sed vult ut facere ipse potest. XCIV. De Poetis. SPernive sifices nihil profecto Miramur: bene factitasse caeci, Surdi sunt homines bene audiisse. XCV. De Latina et Graeca linguis. FRustra Latinos pauperes verbis vocas, Frustra Pelasgos uberes. Quia facta sunt Non verba Latio. Graeciae quia verba sunt Nen facta. Dis uterque, pauper neuter est Latinus atque Graecus, impari modo. XCVI. Boni et mali perpetua mixtio. BOnitas profecto nulla tam bona est, mali Quin portionem quam ferat, licet brevem. Malitas profecto nulla tam mala est, boni Quin portionem quam ferat, licet brevem. Macte o Deorum Numina alma caelitum Hac mixtione! Ferre sic malos decet, Laudare castos, dum sibi quisque improbi Agnatum habere quid, bonique iudicat. Sic mixtione cum calore frigoris Elementa sustinentur almo foedere. Dominatius omnis bella Naturae movet, AEqualitate dispari constat triplex; Rerum catena, Terra, Caelum et aequora. XCVII. Ad Lectorem. ILlotis manibus ne tange sequentia dicta; est Viginti in libris summum Eptgramma sequens. Ipse redux oestro fateor me talia velle Saepe, nimis raro posse, Minerva vetat. XCVIII. Ad Posteritatem. ODipa, numquam mi videnda, nec visa, Tibi hos libellos dedicoque sacroque Vigil; in iuventam floris integri, summos Pueritiae annos exilire contendens. Tibi, Posterorum magna domina saeclorum, Virago virgo, Virginalibus palmis Hoc Virginale dedico volens sertum. Generosus animi, nobili ortus e stirpe, Atavita facta ltteris colo Armorum, Pars, digna vestro prosecuta conspectu, Epigramma tenerum fortibus premet plantis: Et nunc novenos alteris novem stipans Annos ab annis, profero rudeis vultus. Puerile, quicquid autumo, sino credas, Asto odium acerbum moribus malis, vindex, Virile duco. Quam diu hocce servaro, Tam vivere cupio: Sic manebo in aeternum. Trans spatia Saecli, Temporisque, Caelique, Et quicquid acie lingua carminum tangit, Sublatus; inter innocentium coetus Elysia nemoris prata sloridi-semper Habitabo vates. Tu, virago Saeclorum, Quando hoc arena, parvus aut cinis, corpus Humo paterna conteget: meum Nomen Adamante vivo propria manu exscribes, Ita haec Corona, quam tuo modo in templo Perenmitatis aureo alligo Posti, Gratum Nepoti servet ultimo Carmen. O Posterorum domina magna saeclorum, Quae filiorum Nata, Mater, et Sponsa Tuorum haberis, assere erudi vulgo Sacrum Poetam: Sera tu nisi excernas Post Ossa Lecta, postque Praeficaeplanctus, Et Funerarum nohileis manus matrum, Rogosque multo ture prorsus exstinctos, Sacri Poetae, vilibus pareis larvis Cum cinere pullo misceantur Hircorum; Qui modo, sinistro crure, soeda grallantum Facinora docti, Musico putant circo Superare celereis posse Varicus Ladas, Tu sola vindex, o superba Regina, Morum tuorum, nec feroce Livore Astra alta Pindi sumigare contemdis. Nec humile superis ingeris diis nomen. Tibi servus ipse perditos gravi exstirpo Poena latranteis, atque Vindicem nodum In ora necto Verberonum am arorum. Sale dum iocoso Lector incitus ridet, Sua tacta sentit scelera latro periurus. Saeclirega Diva, Temporidoma Regina, Subterruentis aevitatis Auriga, Livoris hostis, hostis hostici palpi, Nebulas perosa, Sole clarior vultum, Examinatrix omnium antefactorum. AEternitatis Libripendium dextra Manu sinistra Conscientiam Fati Ususque rerum multiformium vibrans, Quicquid futurum est fato id omne debetur, Fatum per acta debet usibus vestris. Tu saeculo uno es iunior homine primo, Is cum obiit, aevum tu, superstes, insistis. Rotamque calcas, quam nec ordo saeclorum, Nec numerus omnis caelici potest coetus. Per astra quando, Noctiluca, subiecta Mortale tempus digerit suo censu. Prospectus unde in ultimum Croni sidus Originis latentium excutit rerum. Per sena dectes saecla gressibus firmis Incedis ultra, nec futura coniectas Sed a priorum more temporum ediscis. Quicquid quietis eruit labos nostrae, Hum ana quicquid invenit novum Cura, Seponit omne, moritur mterim inventrix, Tu posterorum tradis usui inventum. Circum volantis inviam poli sedem Rimata primi Cura Sacra mortalis Tibi reliquit. Tu Nepotibus seris Reperta Patrum gloriosa commendas. Tamdemque parvis astra digeris vitris Exscribis orbem: Sidera omnia expingis, Ut sine tuorum conscientia nilum, Superna faciant sidera ignei caeli. Turadio, et unco crure cir culi adiuta Parvo patenteis pulvere explicas terras, Et quo venire Solis haud potest currus, Glaciem, profecta, frangis, et viam mundi Procul relinquis, Pelagus invium excedis, Caelumque zonis digeris: humum in parteis Suas diribitam quattuor tenes nodis. Tibi papyrus una, srivolis punctis, Sursum et deorsum picta, condit astrerum Caelique regna. Regna magna telluris Puncto trahuntur alligata subtili. Quid, fixa quando fata in astricis signis Habitacla mandas cessim obire bissena, Quid reliqua dicam? nesciunt nihil rerum Homines beati. Posterorum ut inventis Suis, reperta mox vocanda, proritent. Tu, super apertos interim ingruens caelos, Complexu amico stringis omnium laudeis. Et quisque quod patravit optimum, in speclo Monstras Nepoti. Ne quiete sordenti Corrumpat aciem filius patrissantem. Praecipua cura vatibus piis servit, Quid digna caelo carmina canere intenti Vacant Deorum plausibus: modo in moreis Acuta tetros dicta Vindices spargunt. Officia quem que sic capessere, ut captis Superesse possit, imperant Deum nati. Inter cohortem quorum, o alma Regina, Vigilem sacrato, rite qui tihi votus Vulgare carmen spernit; et Deo plenus Priscos recente provocat sono Vates. Illum per omneis qui Scientias raptat Tibi sistit Ardor, inque Posterum arcano. Deponit orsus conscientiam, cuius Ingenium adulto nobile ingruit gressu Per spatia caeli, trans iacentis obscurum Telluris orbem: Quicquid igneum sidus Lustrare poterit, Mens profunda Victoris Audebit insequi assequique rimando. O domina dia, suscipe alterum sidus. TARRAEI HEBI EPIGRAMMATUM LIBER XXII. EPIGR. I. Ad Lectorem. UNDECIES geminum venio sacrare libellum, Vota sacra, aut, Lector, mox eris ipse Sacer. Iure suo dios bis volt undenus honoreis, Expertus mecum. Nemo negare potest. Quid caecum Thamyrin? ridebunt aera Lysippi, Praxiteli omni opus est Iudice Praxitele. II. Ad Frid. Taubmanum. MIsisti mihi Bluffii et Viesti Fetenteis, Friderice, visioneis. Cur non ipse venis? cavere dona Credo te tua. Simplicemnereris Victorem usque adeo? veni, aut remittam. III. Ad Iurisconsultum. SCriptor et aequarum custos sanctissime legum, Vah quantum inde hornis moribus absimilas? Vis hodie ius est: vertenda est littera matris, Vis peperit ius, Vim iura hodie pariunt. IV. Parodia. SEmper cum mihi credereris esse Secreto, Baviane, cum Poeta. Irrupi, Bave, non erat Poeta. V. De Aufido. SEcreta captat Aufidiscus, ingenti Quoties repletus spirat ore Musarum Fluenta magna, Apollinisque torrenteis. Nemo est Poeta cum pudore qui insanit. VI. In Scepticum. CUnctis Scepticus immines. Sed omneis Vobis, Sceptice, destinam resignant. VII. In Philosophos. PEne velim Stoum, Cynicum pede, voce Hecademum, Ventre Epicuraeum. Cetera Aristotelem. VIII. De Seneca. VEra Dionaeis si crimina condita libris In Senecam, obscure quae renuit Tacitus. Ure hominis libros. Tantum sapuisse cinaedum, Caelanda est omnis postera Posteritas. IX. Ad Lectorem. VErsilegem salvere volo. Sub nomine, Lector, Ingenii nostri magnifico ossa legis. X. Epitaphium Dusae. SCribendo pueros io deterrete parenteis, Non annos numerant sed, fera fata, libros. Dusa puer periit vivendo, Parca recidit Scribendo libros dum videt esse senem. XI. Mariae Helenae a Wakenfels. FLos Animi, flos Ingenii, Rosa Caelitis Aurae, Virtutum in Maria, concidit Harmonia. Flos Charitum, Flos formarum, Rosa viva Leporum, Lux Venerum exstimcta est morte Helenae. Heic recubant. XII: In Ruffum. STat Ruffus, bone, quem requiris, hospes, Verum Rhetoris ambulat imago. XIII. In Hebium. CRabroneis Criticos timet Hebius: hei mihi; longum Quam procul a Critica, stulte, timebis ope. Longa fames opus est ad te ut descendere possint, Oppugnant gremio qui in Iovis ova Aquilae. XIV. Ad Goldastum. GOldaste, Victor iste nisi devincitur Versu, suum nomen silet. Sed tanti habere tu cave Victoriam Victoris ut nomen scias. Siletur istud melius omnino: tamen Pugnare si nevis, veni. Ultro tibi donabit hic Victoriam, Ut nosse se velis modo. XV. Ad Forsterum. FOrstere, longa quid iuvat vocabula Amplexa ius, evolvere? Involvet illa Temporis tamenrota Peius; furensque Chrysalus Crumenimulga Iuris. Illa qui explicat Solum istud efficit, Sophus, Ut plebe quivis nuda possit e mala Libidinando rumpere. Sat explicatum est, non docenda sunt dehinc Facienda, ut orbis vertitur, Facienda sed sunt docta. Sic ius usui est, Alias cicum haud interduim. XVI. In Pallunum. DUm Criticos timuisse dies, Pallune, laboras, Iudicem atri Soleis iudicio exsuerunt. XVII. De Lucretia. MAgnanimum foderet cum casta Lucretia pectus, Confodit ferro Tarquinii imperium. Sic temerasse iuvet, dixit, mea Roma, cubile; Vester honos nostrum factus adulterium est. XVIII. Virginia loquitur. VIrginia Virgo ne, pudore corrupto, Virginia non-Virgo forem, pater caedit, Sic macte genitor, nunc pater mihi demum es. XIX. De Portia. PAter Cato, maritus occidit Brutus, Exstincta bis iam, Portia, es. Times Prunas? His de coquendus genitor, et viri virtus. XX. De Claelia. CLaelia cum rapidum lymfata irrumperet amnem, Naufragium pontis credidit esse loco. Patria trans ripam stans evocat. Omnia nil sunt, Orari nolunt numina, vinci adamant. XXI. De Tuccia. CUm patulo in cribro fiuvium virguncula ferret, Si casta es, dixit, parce foraminibus Vesta, meo exemplo, transmittere flum inis undam; Rimosum os Famae claudere cribra iube. Erubuit Rumor, miraclo Tuccia casta est, Naturam vicit candida Virginitas. XXI. Ad Lectorem. INsubide ista cano longe pinguissima: Lector, Lingentioppono carmina Grammatico. Si Senecae patri nulla heic sententia ridet, Rhetora me dico spernere Grammaticum. XXII. Curtius. INteream: sed quei? non est hoc scire meum: quae Inteream iussit, viderit hoc patria. XXIII. Claudius Ne o. DUm properat vincit, dum vincit Claudius Heros Festinat, tali est hoste opus Asdrubali. Cunctando Fabius, Nero praecipit ando triumfat, Diversis opus est hostibus Annibali. XXIV. De eodem. TU cunctare, fabi; dixit Nero: praecipitando Romano populo res ego restituam. Igne opus est ferroque; cate medicare secando, Momento urenda est vulneris eluvies. XXV. Iulius Caesar. SCintilla est Magni, Victoria Persica, Magno Iulio, Alexandri, immensos quam spirat in igneis. XXVI. Iulius Scaliger. DIcere de Scala nil possum Caesare dignum, Hoc nisi: sunt scriptis verba minora tuis. XXVII. Adrianus Turnebus. EUropae Lumen, Gallorum Gloria; cuius Ingenio vetereis despicimus Criticos. Sol antiquorum Scriptorum, Luna recentum; Namque unum tibi, te praeferimus reliquis. Innumeras animas in te migrasse Priorum Omnia concedent saecula Pythagorae. XXVIII. Iosephus Scaliger. DIe Senex, Larvarum odium, tua Gloria tanta est Quantam ipsa haud umquam contuita invidia est. Invidiam supra quamvis exscenderis, isto Descendis, rumpas ut miseram invidiam. Par superis vivus, post Fata in Fata recesti, In te iam saeclis tempora restituis. XXIX. Alciatus. IUridicos docui non ius modo dicere recte, Omnino docui dicere Iuridicos. Hactenus elinguis Iurisprudentia, per me Amissum sibimet reddidit Eloquium. Barbaries excisa perit me vindics, sed mi Multa etiam inflixit volnera Barbaries. XXX. Duarenus. LEgibus Expositor, si quisquam est, est Duarenus Legit imus; nam nil hinc rapit Ambitio. Transversos alios alio rapit arduus error, Contemnit multos una Ariadna duces. XXXI. Cuiacius. LEx legum, Iuris ius, Iustitiae acer ocellus, Exstitit uno ingens numine Cuiacius. Sed tamen innumeros solvendo nectere nodos Iustitiae in libros Oedipus iste venit. Illius ingenium ingenia omnia vicit, at in se Adversum seseplurima constituit. XXXII. Horomanus. GErmanus veteri Iurisconsultus Honori, Omnia sunt meritis dicta minora tuis. Mirari superest, nemo laudare potest te: Sit Laudatorum ni prope praecipuum. XXXIII. Raevardus. ERuere alta situ longaevo, ab acumine princeps, AEqualem optarim me tibi, non similem. XXXIV. Romulus Amasaeus. DUcere te in Latium cumprimis rite Pelasga. Nifatear, Latium, Romule, difsitear. XXXV. Aldus Avus. ERexti princeps vexillum Antiqua novandi Scripta, nova inde tibi Gloria semper erit. XXXVI. Anton. Augustinus. REvera antistes, dignus cognomine dio, Iurisconsulterum, alter ut ille Dei est, Pisanos per te discunt attendere libros, Istius ut sacros nomine, Iuridici. XXXVII. Alardus Amstelred. QUod potui feci. Te, quod decet, adde volenti, Sic possim semper vivere; Posteritas. XXXVIII. Aeneas Silvius. POntificem dixere Pium. Tu nomine tanto Maior eo es quo te Silvius exseruit. XXXIX. Brissonius. SCaeligerum iuris site Prudentia dicat, An possis aliquid maius avere, suum? XL. Simeo Bosius. REcti adeo ingenii non vari arridet acumen, Regnum huius teneat Simeo Bosiades. XLI. Blondus. SUrgens Romanum Imperium crescensque, PatavI, Phoenice attollit lacteolum Eloquium. Decerescens obiensque in Blondi crura residit, Firma satis sunt haec, his nisi compositis. XLII. Beroaldus. MUlta tibi debent veteres, Beroalde, libelli. Pluria deberent cuncta nisi cuperes. XLIII. Baptista Pius. QUerquera in ingenio febris dominatur aperto, Transverso rapitur flumine iudicium. Lectio vestra satis varia est. Sed deicit illa Iudicii si, si quid super ingenii est. XLIV. Brodaeus. LAudari si sit Famamque tenere, mereri, Ignotus nulli, docte Brodaee, fores. Sed quia Fortuna est etiam levis arbitra famae Paucis, sed doctis, vestra placent decora. XLV. Bodinus. BOdini vetereis sorpsit Res publica cunctas, Umbra Plato prae isto est, nomen Aristoteles. XLVI. Bembus. CArmen amo Bembi, poterant quoque cetera amari, Sed redolent vomitum Tulliadae, ille necat. XLVII: Casaubonus. INgenii Phoenix, si quis te dicere tentet, Hoc tentet, numquam quod pote perficere. Credo equidem nec te sat te laudare valere, Usqueadeo exemplis omnibus exsuperas, Omnia qui in libris nota et praecognita servas, Omnes te pleni sunt, Isaace, libir. XLVIII. Idem. OMnia sunt veterum tibi docta, Casaubone; nunc te Incipias nobis cuncta docere nova. Unius ingenii viginti Saecula capsa Concludis, quae te laus reserare queat? XLIX. De eodem. IMmensemundi Spiritus, Poli Vector, Caeli Rotator, Siderum atque Saeclorum Anima aeviterna, cum Casaubono certa Quis plura norit. Hominis hunc citra votum est. L. De eodem. QUid erubescis o Casaubone, in tuum Ciere nos decus lyram? Satis Deorum in unico tibi Favor Potest sonare corculo Tuoque, Lipsiique. Nunc iupet quoque Placere vos Hemonibus. Inusitatus iste quos premit nitor Velint tibi apta, non queunt. Facis quod ipse, tu tibi ipsus imputes, Pios putate nos, dii. LI. Camerarius. GAllia quem stupuit, nacta est Germania, solum Opponat cunctis quem simul Italiae. Gallia et Italia in tua nomina carmina pangant, Germani non est haec opis ingenii. LII. Ad Lectorem. QUinquaginta hodie conscripsi Epigrammata, Lector, Tot si quottidie tu legis, Hector eris. Hectora de Lectore levis patrare Poetae est Gloria, quingenti sunt mihi Priamiae. LIII. In Nasutum. POssis tangere Nasulo umbilicum Sisit dimidio minor, Satune; Hunc reris tremere omniuni umbilicos Quotquot milia sunt, Satune, vatum? LIV. In Sextium. CUm Spectacula Praetor edidisset Nuper Septimius; tu eifuisti Sexti, proximus. hoc putas sileri? LV. In Urintium. NOn mirum est calido siructant carmine UrintI, AEtnaeum tegit hic faucibus Enceladum. LVI. In Sophistas. NEmo stultior est Sophisprofessis, Inviti siquidem, quod est necesse Factu, isti faciunt, furore duplo; Errent ut homineis, quibus necesse est. Divos vivere vivere est Deorum. Mortaleis decet interim moneri Nec se dissimulare; cum sinistri Quiddam contigerit, medela prompta est, Exemplis homines suis volenteis Ignoscent, nisi sint mali et Sophistae. LVII. Ad eosdem. QUid longa Ratione te fatigas, Pendent omnia finibus sub unis, Omneis sub Ratione censet una Unius Libitina nos feretri. Huc discrimina corruunt Potentum Et quos Aspera sors diu fatigat, Heic discrimina consonant Sophorum Stultorumque, uti nos vocant, caterva Longe stultior omnibus, Sophorum. Finem expendite finium, o diserti, Perdetis minus, arbitror, loquelae, Plus mentis retinebitis tacendo. LVIII. Priapus. EDictum domini deique vestri Audite o tremicluniae puellae, Hortisrugibus abstinete nostri, Aut vestros ego prolibus replebo. LIX. Idem. RIdens terribilem meam bipennem, Supernabitur ilico, puella. LX. Idem. QUam sisridiculus, Priape, quaero? Ridentem modo Porciam cecidi. LXI. Idem. DUm me ponere, villica, adlaborat, Illam deposui, cavebis hospes. LXII. Ad Lectorem. UNa scribere luce mille versus Lector, continuos, nihil laboro. Hosque et vertere, vatibus Pelasgis Ereptos, minus arduum videtur. Incisos Epigrammatum Lepores Viginti, queror abstulisse Solem. LXIII. In Pipinnam. RIdes nescio quid salax, Pipinna, Cum versus Satira ingerit petulcos. LucilI, puto, vim sitis, Pipinna. LXIV. In eamdem. CUm Saturi turgent solet arridere Pipinna. Ore opus his patulos sentit, ut insiliant. LXV. Ad Serranum. SErrane optime, nomine hoc placere Quibas omnibus. At quod optimo ipso Dici vis melior, malum atque triste est. Quod nemo probet, improbus nisi ipsus. LXVI. In Cynicum. REgem hominum Cynicus se somniat: Istued amarum est, Quod cunctos homines prae se agit ut lepores. LXVII. De Libris. INgenuo Genio libris opus esseputamus Ut Genio placeant, Anna Peranna, tuo. Nil adscita iuvant, Furor est nativus in oestre Ultra homineis vatem quod levat adsuperes. Sed tamen et Genius Sorte indiget acer amica, Saepe etiam indignos admovet illa Deis. Quis Curam ingenio SilI exaequare Severi Ausit? habent illum Numina, at iste per It. Omnia cum facias habeasque, hac verteris una, Sifavet, invito in saecla legere Deo. LXVIII. In Anum. RUpta anus, (O miris res mirior!) uno oculo se Collapsis geminis, credit habere minus. LXIX. Ad Pontiam. MUltum fissiculas, et exta discis, Plenis, Pontia, desines profecto. LXX. Ad Dan. Heinsum. QUiddam non placet in tuis libellis, Cum toti placeant tui libelli, Heinsi, maxime saeculi Poeta, Ducenti viduam occinis: secundum Qui primus nequeat, sua in puella Multo tutius esse. Si puella Non-virgo fuit antea, (ut canebas Certum virgine nil minus futurum,) An reris viduae virum secundum, Illam, virgine, qui eligat, repula, Rem factam ut faciat viropriori? LXXI. In H. Grotium. QUa desinunt viri, incipis puer, Groti, Qua desinunt pueri, vir incipies, Groti, Utrumque magnum est; semper exsistes quod es. Grotium ruina nulla vincet Temporis, In Flore pueri vir perennis digeret AEtat is orbem, par Apollini Puer Grotius, Batavi maxim us Soli decor. LXXII. Claudianus. ULtimus Ausoniae sed Maximus iste Poeta est, Tres solum Augusti principis excipias. Liliadae sed cum spernunt hunc orsa Gyraldi, Tres primis unum demo, duo ut maneant. LXXIII. Lucanus. LUcani num eros et plena tonitrua divis, Impius est qui volt spernere, non stolidus. LXXIV. Ad Zoilum. REs nostris numeris deesse dicis? Non res, Zoile, sed tibi deesse Restim suspicor, hoc mage indecorum est. LXXV. In Scioppium. OS cippi, pater esuritionum, Istic fercula nulla cum videbis, An porro venies et has in or as? Quod te per superos, tuosque manes Quos tu perpeteris, sed usque ad ipsum Magnaerelligionis umbilicum, Oramus, vice Patriae, venito; Dudum Francia nil dedit Barathro. LXXVI. Ad Frid. Taubmanum. SI pueri lusus Vigilisque ferocia parvi Carmina, iudicio sunt generosa tuo. Nil dubito quin ipse virum lecturus Apollo In vatum raros Indigetum numeros. Si non ingenii Vigilis ea Gratia dand est, Danda tamen vestro est, Taubmane, iudicio. LXXVII. Ad Tobiam Adamium. CUm nostros praesens libares forte penateis, Ab nimium celeris transitione pedis, Vulneris inflictu cessabam scribere, Adami, Quod gladio latro fecerat horribili. Nunc valeo, sed tu procul es: quam vulnere vere Hoc mihi sit vulnus tetrius et gravius! Sed tamen et praestat: sanguis manabat ab illo, Hoc stillant numeri carminis innumeri. LXXVIII. Ad eundem. DUm PutschI mecum lugeres fata sepulti, Concrevit tecum par mihi Amicitia. Principium lacrimae; Sint cetera gaudia pura, Sed mihi defuncto tu facias lacrimas. Non ego, Adame, tibi. Vel ego, si secero, eam unam Fecero qua, post te vivere posco diem. LXXIX. Ad Theod. Siberum. RHetor verbipotens, Sibere culte, Rhetor mentipotens, Sibere docte, Laudeis ire per arduas tuorum Imbelli pede carminum volebam. Moles mollem operis quatit Poetam, Tu succurre tibi, Pater, canendo. LXXX. Ad Weinrichium. QUidam dicere, U Veinrichi, professus De te frivola, dictitat Magistrum Solam Grammaticen, cluere, doctum. Hinc possis hominis notare captum, Praeter Grammaticam potesse quemquam, Qui quid scire putat, nec omnia illa. LXXXI. Ad Lectorem. VIdesne magna, plena mentis hirsutae, Magnifica dicta, carminum graves bombos? Cum seriamur feriamur, o Lector. XXXII. De Appiano et Eruco. SEnem Appianus Crispe captat Erucum, Sesamoque mittit et papa vere sparsas Homini placentas, inde nobileis turdos Et quod macella charius ferunt cuncta, Erucus ista glutit; humida gemma Semper tabellis imminere confessus. O Appiane scripturit tibi heredem. LXXXIII. In Castricam. ESt vulpinari Germanis ferre dolandos, Ad medicum hortenses, Castrica, vermiculos. Est vulpinari si ludere, Castrica, belle, AEtatis florem nolle negare sibi, Quae comedis pullos revera, o saeva, Luparis; Rumpit, in hac fossa qui iacet, hosce, Lupus. LXXXIV. In Sabellam. SI quid perdideris, Sabella, gaude, Reddent carminibus duplum Poetae. LXXXV. Ad Lecorem. NOstrum evolvere si negas libellum, Evolvet cito te libellus ex se. Passim irrepers plurimi queant, sed Horrent decidere; hoc cavebis, hospes. LXXXVI. De Avaro. LUdit in argenti dives Roceanus acervo, Argutos vatum nec timet ille saleis. Recte equidem; non volt rideri bellua talis, Plor ari multuin est cui mage conveniens. LXXXVII. De Poetis. MEndicant vateis chartam, atramenta; salesque Esse suos iactant, natio falsidica est. LXXXVIII. Vivendum. QUae fugit hora modo, si quid sapis; illa tacendo Occinit, in longam, Praeterii, auriculam. Quae soror huic instat vel nata, parente loquente Unum istuc verbum succinit, interii. Tertia nil dicit, mort alem amplexa tacendo Abripit, in vita quarta fuisse negat. Vive, vides harum postremam, cum tibi non vis Indulgere tui Laetitiam Genii. LXXXIX. In Scioppum. AUrea sunt Scoppo data iam calcaria Equestri, Ante aurum manibus, nunc rapit et pedibus. XC. In Stoicum. FAeces Stoicidae bibunt dierum, Imo ipsas faciunt putere faeceis, Nardus nautea, Bilis hisce mel est, Sic semper sapiant, et hacce Poena Vivant saecula Nestoris ter, opto. XCI. De C. n='io. ANacreonta cantu Lubentiam atque Amerem, Qui provocabat, isto Et Gratias, Cachinnos, Tumulo iacet, Rosillus; Ludum que cum Chorea, O Delicate Lector. Dicteria, atque Comum, Venerem et Iocum, et Leporeis, Cum n='io memento Placentiam et Decorem, Vidisse te sepultos. XCII. De Orbilio. ORbilius solo scribens Epigrammata naso, Mucosos nescit condere versiculos. Et mirum hoc non est: praenasi mole venire Ad labrum insipidum lumine non potuit. XCIII. De Ios. Scaligero. NUlla alia e nostris si laudas carmina libris, Haec nolis velis est esse necesse Bona, Quaede Scaligero Lector bona carmina canto, Illius horum umbras irradiat Genius. SCIV. De Orbilio. AGnato in tumulo potest iacere Post mortem, Orbilius, quottidianam; Nasus cui camurum valet sepulcrum Rufis marmoris arcubus cavatus. Atque istoc puto iam sepulta dudum Stirpis nomina plurima impudicae, Illic clunituus iacet, parentis Praelonga serie parens Magistri. Illuc et Quaticulius recessit, Et trux Flagrio, cum Natusciano. Et Loraria Pleias horridorum, Usque istum nat ipurgium ad Nepotem. XCV. Ad Posteritatem. ORat, maxima diva, quidam amicus Commendem sua nomina ut tibi. Tu Forsan, Posteritas, favebis illi. Totus candidus est homo, atque munis, Expers litterularum, Amare purus, Germanaefidei, Bonus, Bene ortus. Dicam nomina, barbarae sed illa Sunt vocis nimium, sed inde possis Exsecrari bominem: Si ita illum amabis, Ut dixi, officium meum peregi. XCVI. De Scioppo. MEnte Stoice, mentula, Scioppe, Es passerculus, ad vicem usque, quam nec Nasonis dedit indoles Corinnae. Inte, quod minus est, Scioppe, maius Ista sub ratione, maximo ipso est. SCVII. In Sangam. IT liber ad populum, nil de te, Sangula, narrans; Ignoscis? tam en hoc tangere fine semel. Auspicium nullum, est Colofoni faustius ipso, Quam quo, cum pereat, vivere, Sanga, putat. XCVIII. Ad Lectorem. PAgina nulla super; tamen est Epigramma necesse Scribere: ni vates, hoc locus ipse facit. Octavus perit hoc et nonagesimus ordo, Tot tu servabis, Candide, quisquilias. TARRAEI HEBI EPIGRAMMATUM LIBER XXIII. EPIGR. I. Ad Lectorem. IGnotum sponsum nondum orta puella salutat, An poteris quicquam, Sponse, negare tuae? Prodigio saltim sponsalia si ista carebunt, Rem factam cen set sponsa tulisse domum. II. In Grammaticum. DUm culpas te, vis laudari; Maximus istic Pro minimo positus te in tua flagra adigit. III. In Ofellam. PEne enormem hom inem pro iudice poscit Ofella, Vult ampliari, deinde litem perdere. IV. Reges Galliae. HEnricum ferro cum deposuere Secundum, Concussere tuos, Gallia, Dii Proceres. Teritus ut cecidit; preculso cardineegni Sublimis, posteis procubuere Solo, Restituit Quartus. Sed et hoc mucrone reciso, Restauratoris Gallia fatum obiit. V. In Parricidam. TEr Patrem occidit Patriae qui in Principe Patrem, Imo ille occidit, quam potuit, Patriam. Per patrem occidit Partriam; per viscera Patrem Occidit Patriae; Prob scelus! et moritur. VI: De eodem. FRancia quod nequiit Henrico Rege timere, Hoc plangit, per eum tradita tota neci. Hoc uno poter at scelere ingens Gallia obire, Stante patre Henrico non potuit cadere. VII. Ad Daulphinum. HEnrici sanguis, in te inclinata recumbit Gallia, cum Henrico quae sine te cectdit Proles vera Deum, tanti tu nominis Haeres Semper Borbonium in te meditare Patrem. Gallia quod Regem te exspectat, Sortis amicae, Multi adeo summum culmen habereputent. Quod Pater Henricus fuerit tibi, tu patre dignus, Fortunaeuna omneis transiit hoc numeros. VIII. Henrici IV. mors. MOrtiferum ferrisrigus dum sentit, in ista Maximus erupit carmina Borbonius. Pro te quod volui tam saepe, o Patria: per te Quando ita volt Francus degener, inteream. Testantem adspicienscecidi te stare cadentem Qui potui; quanto Sors mea prosperior? IX. Idem Magnus. MAximus est mexitis, quid Magnum in nomina flectis, Gallia? vicerunt nomina Borbonii. Borbonios omneis Henrici gloria Quarti, Hunc quo appellabis nomine Borbonium? X. De eodem. INvictum latro Regem sine Marte trucidat, Immensum vestrum est hoc, superi, opprobriune. XI. De eodem. ULtriceis Quilas pro Libert ate nioventeni Germana, exstinxit Francia Borbonium. O Patricida latro, quantum Germanialaesaest! Debebat quantum o haec tibi supplicium! Subtractus morti moriendo, pericula vitas Summa periclorum dum moriendo subis. Supplicium longi debet tibi Francia saecli, Pro Patria solvet hoc tibi Tisiphone. XII. De eodem. BArbaries fando quod nulla audiver at umquam, Francia bis factum vidit, et intremuit. XIII. In Parricidam. HUmano generi nulla um quam dextera tantum Contulit, haec quantum, Latro, tua eripuit. Imo adeo Hum ano nocuit nulla altera tantum, Quantum istaec nocuit dextera, Latro, tua. Exemplum omne premens infelicissime, in uno Es felix nullum quod satis opprobrium est. XIV. Ad Parlamentum. DIis aequi Patres, Clemens est ultio vestra Henrici occisi qua premitis facinus. Qui Patrem occidit, Patriam qui in funere Patris, O Patres, plus quam debuit ille mori. XV. De Henrico IV. EXcisum exemplum Superorum in imagineparva, Henrici Quarti composuit tumulus. XVI. De eodem. COncussam bello Europam dum Numinefulcis Henricus, fato degenere interiit. Si Superis mors est metuenda, ita Iuppiter ipse Mundi componens imperium intereat. XVII. In Latronem. CRuente latro, nomen, oris indignum Transire septa, despuendum, et ex ipsa Memoria in Oreiregna, regna Lethaea Procul exigendum: scelere cordis humans Quicogitatus exiisti, et ipsius Plutonis es timendus impiae turbae. Peri absque nomine, nomine omni ut indignus. Tibi saevus acuat flagra tortor aeterna, Tibi paena crescat inferae Stygis. Tecum Vocabula experirier velit cuncta Cruciaminum AEacitribunal infensi. Tibtcrescat bydra, sulpur, atque flammarum AEterna pestis. Eloqui tuas Poenas Humana lingua nulla possit, ut crimen Scelus, nefasque, proloqui potest nulla. XVIII. Epitaphium. NUmina iam non sunt tuta a mortalibus ipsa Criminibus, Regem Gallia cum Patrium Occidit ferro. Quoties haec marmora cernet Horrebit caelorum interitum Harmonia. XIX. Eiusdem Funus. HEnrici funus Mars et Clementia ducunt, In liquidas lacrimas ipsa Elempsnta fluunt. XX. Epitaphium. QUem plangit Mundus, Regem desider at omnis Europa, Henricus hoc iacet in tumulo. XXI. Idem. OFata, cernis ista Iuppiter? Ferro Henricus istic membra parricidali Posuit recisus. Anima iam regit caelos. XXII. Idem. EUropa numquam cepit omnis Henricum, Tumulus quem capite? marmor hoc tegit corpus Evisceratum. Mens Deiassidet Scoptro. XXIII. Demorte Henrici IV. MOrtalem mundum dudum indignantia Regis Viscera, crudeli ferro Patricida resignat. Concessit corpus fatis Borbonius Heros, Mentem uti tam dem omnem patrio lucretur Olympo. Si cuperet corpus non im pendisse Beato Imperii Sceptro, cur non custodia ferro Asseruit Regem? quae vis externa, quis ensis Agmina tot rumpat, quae mortem in Regis amati Ultro obe ant tutelam, et fatis fata ret ardent? Verum animus timuisse Homines indoctus, habebat In superisfatum, nec se defendere contra Verum offerre solens, nullis concredere septis Virtutem voluit. nudo quin corpore contra Tot strictos enseis sola virtute rediret. Nunc tamen in tenue Henrici collecta Sepulcrum Corpora, considunt Quarti. Cum corpore Regis Virtutum omne genus tumulo hoc recubare fatentur. XXIV. In Urientem. QUare sit malus Uriens, requiris? Natus de Patre maxime bono ille est. XXV. Ad Lectorem. PErmisces gravia, et iocosa, dicis, Vatem istuc, bone Lector, esse duco. XXVI. De Rege Anliae. HEnricum fera, Galiiaeparentem, Ferro Parca tulit. Potentem in armis; Pene huic iunxer at Angliae Iacobum Arteis pacisficas perinde doctune, Utpossit Solomon novus vocari, Verum ipsa erubuit scelus nefandum. Hinc o discite, quam Minerva Marte Sit felicior, incliti Monarchae. XXVII. De Henrico IV. DU cere cum fato si tu vellesr ationem Deberent, Regum maime, multa tibi. Hoc timuere Diii, quare, sine Iudice Mortem. Rex improvisam deproperare tibi. XXVIII. De eodem. EXonerans omnem vitiis Henricus et astu Galiiam, et in leges desita iura ligans. Nullam constituit poenam, qua Regia cades Digna foret, nam post fata noverca Patris Nullum hominem tantum scelus ausurum esse putaraet, Inse non ipsos Daemonas et Furias. XXIX. De eodem. PAx Mundi, Fax Bellorum, Victoria Legum, Iustitiae Vindex, Relligionis Honos. Pacifica atque Duellica te Prudentia Regem, Fata etiam tua post, Henrice constituunt. XXX. De eodem. HEic Fortitudo cum Sorore desuncta Clementia, est sepulta; Quartus Henricus. XXXI. De eodem. GLoria Bellorum, Pacis Clementia sanctae, Exaequant superis te, Henrice; Fata premunt. Fata premendo etiam exaequant tua numina Divis, Post fata in fatis Gloria salva cui est. XXXII. De eodem. GAllia nil poter at Henrico Rege timere, Henrici nil non post obitum illa timet. XXXIII. De eodem. QUi patrem occidit, si Patriscidavocatur Qui Regem atque Patrem, Cuspiniane, quid est? XXXIV. Ad Lectorem. POst vigesimum et alterum libelium Victor, iam poteras tacere, dicis. Hoc nenio potis est, Latinitate Salva silicete esse Barbarorum, Quod vobis facile obvenit, legenteis: Clara voce fatemur hoc Poetae: Res intra decimum integra est libellum Post vigesimum, et ipsius Poetae IngratIs, numerus parit libellos. XXXV. In Caprum. HOcne abiturum impunitum, Caper horride, censes, Quod putri cornu carmina nostra quatis? AEdepol, o Caper, impunitum omne istud abibit A nobis. Sed tu per tua tela peris. XXXVI. De Martiale ad Loiolas. DUm vir erat Totilam poteras dixisse Poetam, Eunuchus Narsen Bilbilicus superat. Patrati patre,s patrando patria pacta, Istic censetis quaent a lucrifacere? XXXVII. In Avarum. DUm Medici poscunt, dum poscunt Pharmacopolae, Parcite io Febres, iam Catienus ob It. XXXVIII. De eodem. NE nummi pereant mavult Catienus obire, Hic sentit recte, Crispe, sui pretium. XXXIX. De eodem. NE perdat as Catienus interit. Recte AErugo nam aers vilior gravi longe est. XL. De Vita Humana. VIta sit annorum centum velmille, velultrae haec, Quando peris vix haec monimis unius est. Concrescunt unum in momentum saecula multa, Illi, dum vivis; vive; bene ut pereas. XLI. Ad Saecula. SEcula, quae arcano subter labentia curru, Sistetis Vigili forsan amore Rotas. Orat is et longo poscit super omnia voto, Nesua quod tristi Carmina fronte legat. Post Opicos vateis, et magni Socratis aestus, Quaerat in hoc libro Fama refrigerium. Frigidulos ideo satis et superesse iubemus, Verum haec cum dicit falsidicus Bavus est. XLII. In Loiolam, ad Auctorem. COelo qui cecidisse dicit istum Fracto crure, Liolam, superbum, Heic caelum putat, Auctor, ulcerosum. XLIII. In eundem. VUlacan absente ut fabricari fulmina Brutae Possit, habet fractum crus Pater Ignitius. XLIV. In eundem. SErpentem modo crure quem caduco Ignati titulo videtis; ille Istam vafriciem paravit, ut ne Vulgaris vice Carnisex latronis Ascendat gabalum. Crucem in superbam Crux tolli cupit ardua et superba. XLV. In Scioppum. QUid magnum de te cum Scoppe fateris, habenda Iam magno monstro est Scoppilrana fides. XLVI. De Ioanne Casa. FUrnum Poeta laudat Italus quidam Salsus, facetus, arrogans, catus, doctus, Furnum ut mereri prae omnibus queat furcis. XLVII. Ad Lectorem. NIl, ais, hic lepidum! lepidi sit pausa necesse est, Nil praeter lepidum est egregie illepidum. XLVIII. In Orbilium. ORbilii nasus, Nici, est . Musicum habere aliquid, an magepossibile est? XLIX. In Ignatium Loiolam. QUid ignidignus ipse rabula, Ignati Minaris ignibus facessere omnibus bellum? Peribit ignis iste Cerberi sputis. L. De Henrico Rege. UNum olim optabat Romae Imperiique Tyrannus Collum, uno ut semel omne impete prorueret. Totius invenit Gallorum unum impia regni Dextera, quae Henrici transigit ense latus. LI. Ad Fel. Starzerum. NEmo umquam postbac me corpore quaer at in iste Nobilis excessit Spiritus; ipse abii. Scilicet hic pectus Starzeri, animum que habitabat, Discessu cuius deliquium patior. Ille abit. Ipse comes: corpus grave in hocce relinque Carmine. Vita alio cara profecta mea est. Tu, FELIX, omnium longe carissime amicum, Hanc in amore tuo contum ulare velis. Sic stenim certum est dulci cum morte perire, Ipsius vitae suavius esse bono. O si intus videas, extra quem cernis, amicuns, Nec queat hac Momus carpereparte Deos. Ignibus in vestris pectus flagrars videres, Quis nihil in toto est aethere candidius. LII. Ad suas Delicias. DEliciae diae, raptae gens conscia mentis, Dum sequitur sum mo semina ducta Deo. Mort aleis curae vestra otia conteni serunt, Otia ab offico tota relicta suo. Spernite vos contra genus exitiale colenti, Vita viae vestraemeta, mori illius est. LIII. De Claudiano. COrduba pingue sonans, non maiestatis egenae, Caesaros generi duxit in arma Deos. Sulmo ferox Criticis visus gravit ate carere, Quam bene nunc non est disseruisse locus. Claudianum agnoscet rinnum ex utroque, prememptem Ingenium exacti pondere iudicii. Iadicium ingenio moder antem, Augusta lupata Hirpini pateris ceu generose Nepos. Quis quis in antiquae veniet praeconiae Romae, Cuius nunc superest nil, nisi imago. Maeonidaementem, Musam mir are Maronis, In ClaudI fixos corpore habere lareis. Sic tibi se, quaendo numeros tent abis et armae Fortis in Heroos det, Venus Alma, modos. Nec teneri nolit Cythereia Gratia Martis, Perque leveis Elegos currere, perque Saleis. Docta dedit Martem non frustra in molle, Vetustas, In durum Veneris vincula coniuguiu. LIV. In Cercopithecos. LIvida pendentem de cauda Simia vulpene Viderat, intecta dum dolet esse nate. Ergo adit, et blando vulpem sermone sigurans, Quo tibi, ait, pondus tam grave, cauta soror? Cauda titi est oneri, me caudae insormat egestas. Divide, sis, mecum, et cede supervacua. At vulpes facile livorem sensit, et olli Noluit ad vetitum quid superesse locum. Qui Monachoe, et Sacruficos, et Sardanapalos, Et Sangas, Bonsosnque, atuqe Sioppiadas, Et genus hoc caudatum adeo ut per milia quinque, Balnea vel visis omnia concrepitent. Sollicit ant blandi, tangunt que interprete palpe, Et Sanctos dicunt, et sibi Propitios. Fratreis nil alind vegrandeis velle videntur Poscere, quam vulpis simia vasi iciein. Ab quam improvisi saepe isti blaesa loquuntur, Linguaque cum invito sentit ubique animo. LV. In Claudium versificem. QUid tibi cum pedibus claudo, num quam ulla tuletum Saecla, oculis caecus consulat ut Medicus. Chiragrum quis non podagraepraecepta fugandae Rideat, et scribentem in Criticos Stephanum? Crede mihi, non est pedibus sex linea versus, Non omnis, pendet qui cruce, Laureolus. LVI. De Sabello. IN somnis vetuit Bacchus potare Sabellum, Hinc bibit ist totos, Pontiliane, dies. LVII. In Album Amicorum cuiusdam. SI quisquarn tibireapse est fidus amicus amico, Laetis cui rerum et tristibus idem animus. Horum nie in serito, si vis quoqu am inseri, in Album, Et tibi me esse puta ut Thesei Peirithoum. LVIII. De Amore. NAm quid ego hoc dicam? flamm anti Seirius astre Cum ruit in poenas, machina tota, tuas, Solus ego algeo! cum nivibus furis horrida bruma, Solu ego algenteis ire queam in cineres! Nescio quid sit Amor, sed si hoc Amor est, merum in illum Non frustra mundus transtulit imperium. LIX. Ad Gellium. ODite, Gelli, nec possum dicere quare: Hoc tantum, sed et hoc; ipse amo te nimium. Unius alteriusque eadem mihi causa profecto est, Odi te quod amo, teque amo, quod mi odio es. LX. Ad I. n='ium. VItam quei facias beatiorem, Possum non ego te docere, n='i, Vitam quei caveas nocentiorem, Possum belle ego te docere, n='i, Vis esse improbus? Otiare, n='i. LXI. De Omphalo. VAppam bibenti caupo nuper Omphale Primore callidus efferebat de penu; Gustabat Omphalus: Merum tale arbitror Sponsam e Capellae Martiani scriniis Sponso obtulisse septies unam Deam. Clam abat ille, dum bibit Gallam meram. Laudante pessimus; ecquid alteri dabit Cautus putabat caupO. melius praebitum est. Laudabat etiam hoc; parcius multo tamen, Quale ad marinae nuptias Thetidos putem Prompsisse cellis e Promethaeis Iovem. Miraclum hominis equidem istud, hospes adicit, Dicturus est quid de bono vino boni? It, rpomit, anno Spira quod Nemetum dedit. Phuy barbarorum, clamat Omphalus, hominum! Ecquid pudet honestum te hospitem, aut piget Excipere aceto, vappa vilis, rancido? Ibi caupo cussas suavibus quaerit modis, Laudare quaenam prae bono iubeant maluns? Ibi ille: primum laudis orbum er at adeo, Ut nil potessem seire, quin minus foret. Erat alterum illo paullo honestius, ideo Minore Laudis indigebat fascino; At tertium bonum, sua laudis nihil Egebat a virtute, proin dixi male. Ilstoc Poetae more collaudant malos Bonisque saepe maculam inurunt callidi. LXII. De Vibennio. SEcreta cui narrare volupe est alteri, Tamen spei ut nil eius impanat fidem, Quei cupiaet illa adiuta habere sedulo, Aureis Vibenni non nimis adeat breves. Wirta potente nam nisi Orator Iovis Mercurius, illum mutet e Batto, sciat Narrasse lapidi consilia mero sua. LXIII. In Orbilium. ORbilius non volt iuvenes nutrire Capillune Ipse sui quota pars, Crispe, supercilii? LXIV. Ad Eunum. QUi prorsus nihil, omnia is loquetur. Concurrunt sibi in utrisuqe Summae Excessu, nec obest, nihil loquare Anporro omnia. Garrulus nam utrimque es. LXV. De Lamiscis. UNum commeminit Lamiscum aeterna Vetustas Cui digitus fuerit ungula vera lupi. Quod nostro numerem, sine miraclo, unico in aevo Quis manibus, pedibus, nemo alius digitus. LXVI. Ex Graeco in Homerum. HIs Colofon patria esse tibi placita, inclute Homere, His quovis Smyrne pignori, at his Chios est. His Ios, his Salamis, Lapitharum his, Thessalia, auctriae, His aliisque alia est, his aliis que alia. Mi liceat animi mentem depromere, Phoebi Vero aliquid dicam verius, e tripode. Patria, Homere, tua est diis cum immortalibu Caelum, Quae Thracio, genitrix Orphei, Calliope. LXVII. In Ricianum. COnturbatori Riciano, Littera, dice, Missum me faciat, me; omnia dicta mea. Fu racium capiti Riciano, Littera, dice Missa mihi faciat Cara nimis capita. Aut ego mox itiner tuapost vestigia sectans, Ipse ista atque alia huic, non bona dicta feram. Sit, taceat, velpraecipiti grege cum suo ubi iam Anticyras non quit, Morboniam sugiat. LXVIII. In Hillonem. CUr Hyllo, Hexametros cum parturit, ilicet omnes Fundit abundanti, Sextiliane, pede? Aut uno aut bino? prompta est responsio, multos Esse sibi ostendit Hyllo Poeta, pedes. LXIX. De Brenno. OTurem horribilem, Sabine Brennum? Suspendendus is omnium favore, Funem carnifici harpagavit ipsum! LXX. Ad Lectorem. SUspicor in libris posita esse bis, alterum et unum, Hanc nostris fraudem ignosce Epigramm atiis. Peccarunt invita, licet peccare decebat Saepius hoc ritu, scripta, bis ipse leges. LXXI. De Sabello. FElix est Amor ille quo Sabellus Solum se et sua disperit profecto, Rivali caret aemulaque turba. LXXII. In Antisapum. DE genere humano bene, si quisquam, iste meretur Dum nil non contra desipit Antisapus. Ut speculo proprios mores speculentur in icto, Nil homines discant se esse nisi Antisapos. LXXIII. In Magistros. BArbatos contra cui fas sapuisse magistros, Et quatere ingenua pulpita cruda nota. Cui Logici nil sunt nisi sors Logodaedali inanes, Geiometr as dignos qui putat esse luto. Cui numeri numeros insano in pulvere ducunt, Summarum ut fiat ultima summa, nihil. Rhetora Cornicem sine mente, aut denique corvum Qui vocat, atr ata plangere voce Reum. Musica cui dia est Stygio temerabilis usu, Cum canit infracto Cypria tela sono. Gramm ata qui miseros vix pascere cruda docenteis Autumat, in quorum nemo sapit Canone. Astrividus fati cui dicitur omnis adulter, Cum bene mentitur, pro ratione malus. Vos Vigil hoc lusu, Sapientum turba, salutat, Ad mores Lapides quam putat esse meros. LXXIV. In Grammaticum. SCribere dum pueros docet, ingenti ore Magister, Et legere exscript as aere manuque notas. Horribili incestat caelesteis frigore menteis, Et iubet attonitos prorsus amare libros. Infelix odium virtutis in ungue tenello Bestia virtuti prorsus inepta, gerit. O bona gens, Patreis, vobis ne ignoscite tantum, Ut pueros doceat prima Elementa Lapis! LXXV. In Arruntem. TRans monitus omneis se evectum somniat Arruns, Dum pedicas didicit nectere pro Logicis. O Amer et Felix morum Constantia, quanto Quamque profundo istac corda sapore fugis! LXXVI. In Vetulam Puellam. HEic enecta semel, bis mortua, terque sepulta, O vita infelix longa! Puella iacet. LXXVII. De eadem. ULtra omneis spinas Rosa lenta perire, sepulta est, Hanc quoque ego in tumulo vivere passe puto. LXXVIII. In Theopompum. PUlcher at impurus, formosus at horridus, idem, Quam mala quum pulchre mens, Theopompe, habitas! LXXIX. Notarius. VIx bene conclusit quaesint dicenda, Poeta, Tu medio incoeptos surripis ore sonos. Dimidias saltim licet hinc expromere voces, Dimidias supplet conscia dextra tua. Syllaba prima tibi vox integra, scribe loquenda, Ingenium vobis quis negat in manibus? LXXX. De Catella. CAtella nana, pumila, omnibus magnis Placere parvitate sentit evictis. Eam se possidere qui velit, fas est Putare magno, at esse corpore angusto. LXXXI. Morio. DEsipio cupide, nolens me est morio maior, Taleis vult omneis Aulica turba Sophos. LXXXII. Scholastici. CEllam stupore quisquis implet exsenso Habitare in una et computrescere exoptat, Ineptus inter vulgus atque Magnateis Versari, inanit atis ipse dum solus Suaeinsciens, stupore verber at cunctos. Humanitatis, bestia, omnis indocta. Cum quid rogatur, alliata respondet Tenebrosa dicta, et absona, atque delira, Quae probet an improbet nec ipsa dignoscit. Sublimis inter vitia dira, virtutem Et opinionem, expansa ad obvios ventos. Fera Tigride omni tetrior, hominem cernens Ad cava recurrit obsita horridis libris. Et inde mox prospectat, et procul visa Vultum reducit, tacta fulmine ut scaevo. Sapiens sibi videtur, atque vel sola, Sed ubi gerendis rebus additur quando, Resilit stupore, nec tuerier contra Audent loquenteis. Poena summa poenarum est Furore te istud discere et fuga Mentis, Ut rideare, nemo consulat morbo. LXXXIII. Ad Lectorem. CUr parcam tibi, forsitan requiris, Rumpens Orbiliumque Rhemnium que? Non es Grammaticus bonus legendo. LXXXIV. Ad eundem. TEcum ludere respericulosa est, Qui parcis tibi negligendo talos. LXXXV. De Ios. Scaligero. OMnia qui docuit, se non doctum esse put ab at Scaliger: Excipias, quando mori didicit. LXXXVI. De I.A. Thuano. HIstoriae quid sunt nisi prorsa Poem ata cunctae? Caute igitur vateis laudat hic Historicus. LXXXVII. De Historicis. MUlta velint vere Sapienteis dicere pennae, Verum illas multis eicit ensis edax. LXXXVIII. De Historicis. COnsilia armorum eventu omnes iudice pingunt, Veridicos nullos credimus Historicos. Coniectant miseri casus, atque ordine longo Quid factum, qua quid sit ratione, docent. Id vero insipidum est. Sed cum molimine docto Oranteis faciunt, Martia corda, duces, Ridiculi prorsus per dunt oleumque operam que; Ne crede Historiae, crede sed Historico. LXXXIX. Iudicium Paridis. REvera Paris hic fuit bubulcus Nudas lumine iudicans puellas, Ut malum Deae quaelibet referret, Ma! a eius Dea quaelibet tulisset. XC. In Poppitianum. NIlnon permittis tibi Poppitiana, ita factum est In te ut permittant omnia quisque sibi. XCI. In Patrinam. QUicquid, Patrina, dicis aut facis, Aulicum est, Calido est opus tibi foco. XCII. Ad Lectorem. IN fine, dicis? Ergo nisi fui brevis Exordio, peribit innocens finis? XCIII. In Orranum. TRuculentus ille verba Martis exspirans, Et sanguinante proelia spuens bucca, Scis fecerit quid heri? osculatus est Terram. XCIV. In Pedillam. SCis quam te videam libens, Pedilla? Ipsum cor neque sic meum lubenter. XCV. In Orbilium. ORbilii in naso Lemurum est Schola: et ille negatur Divinum quid nutare supercilio? XCVI. Ad Ioannem Seussium. VIctor quis Vigil ille sit, requiris? O Seussi, decus elegantis Aulae, Ille est quem semel, at diu rogatus, Cenasti penes, impotens Poeta, In gurgustiolo brevi atque longo. Vero nomine tum cluebat ille Quo sese extulit in ioci libellis. Quos dicas Epigr ammatum bonorum Si diversa velis putare ab illo. XCVII. Ad eundem. LAudandos mihi Urintii libellos, Seussi candide, cum dares, profecto Laudare egregie vacabat illo Nobis tempore: nunc bene occupamur. XCVIII. Ad Lectorem. FIne tibi semper placeas volo; Lector amice, Ni cauda possit charius esse caput. Sed tibi si caput est cauda quoque charius ipsa, Cum puer a noctu nil face, facta lege. TARRAEI HEBI EPIGRAMMATUM LIBER XXIV. EPIG. I. Ad Lectorem. ISTUNC si, Bone, viceris libellum, Bis nobis eris Hercules legendo: Sed tu dissimula; et putato primum Quisquis, cum placet, unus esse censet. Quisquis non placet, ultimum putato. Non est ordo, nisi legi, libellis, Non illis numerus, nisi probari. Solus quilibet est bonus Libellus, Centum quilibet est malus libellus. II. Ad eundem. DEnostris istuc tibi in aurem dico libellis: Tu ego suspicor esse . III. In Antisapum. NIl stantis tibi, nil placet sedentis, Pendebis puto, te ipse cum probabis. IV. De eodem. IEiuna dicit esse carmina et macra Antisapus; ipse farctus atque distentust Existim atione propria, nullo Hominum invidente: Pinguis esse sic nolo. V. De Teretulla. CAsta adeo est Teretulla, probri insimulare alicuius Sit licet infestus, nemo uti possit eam. VI. In Baraltum. INscribentem albis, ita vidi, nomen amicum Cur scriptiare te viro dicam, cui Imberbes nondum malas velprimula vestis Tegit? virum, Beralte, velle mulierem. VII. De L. Rhodomano. BArbaria ut vidit Rhodomani busta sepulti, Graiorum domitrix hactenus ausa fui Esse: ero nunc; dixit. quid ero? sum iam ilicet inde, Ex quo Graiorum hic ultimus interiit. VIII. De eodem. CUi Rosa cum Lauru Latium, atque dedere Pelasgum Nomen, in hoc decima est Musa sepulta Tapho. IX. De eodem. LInguae spurcicies ferox Pelasgae, Linguae Barbaries ferox latinae, Coniunctae tribadum impudente ritu Gottham in Litterulas dedere pestem. Hanc dum eliminat, atque prorsus omnem Eruncat, Rhodomanus interivit. Bustum nobile Pallas ipsa adorat. Hoc, hospes, cole, doctus et disertus. Spurcos Nobilitas nihil mor atur. X. In ebrietatem. VIs moecharis? abnuis. Vis fratrem occidere? nolo: Furtifica vis rem concumulare manu? Nequaquam: in superos convicia dicere? furtis Incestuque sacras comm aculare domos? Sacrilega calyces benedictos frangere dextra? Ire per, in summa, vis scelerum omne genus? Nil minus: i, mentem dementem vino onerato, Suaviter inque ipsis te gere principiis. Inveniet vafer hostis in haec delicta fenestram, Et vitii attonitis condet Amorem oculis. XI. De Naevia. CUr hodie inculto prodit mea Naevia crine? Emit heri cultum, vendit eundem hodie. XII. In eamdem. TUrrito modo crine Gigas, nunc Naevia nana est, Nana sed est maior sesquigigante mihi. Nam quod in exstructam cumularat Naevia cirrum, Fecer at hoc longe mi breviorem hominem. XIII. In villam Ruffi. RUffi villulaprorsus est faceta, Quae tantum brevior suo colono est. XIV. In Billum. SI quae altera quis funera laudavit amice, Prorsus facit id maximus om nium Poeta Billo meus. Ex quo hic etenim laudavit amicum, Mortuum putavit hominis se omnis amicus. XV. In Zoilum. ZOilus heic intus iacet. Alma Poesis aveto, Hac vestr a periit namque salute lues. XVI. De furore Poetico. SI bene vis furere, invitum rellinque furorem, Te linquente illo es Barbarus e fatuo. XVII. In Ebriosum. EBriose, vita quid opus tu tibi censes, Qui vivere ne queas bibis, mortem ut adoptes? XVIII. In eundem. MAne exsecraris quod laudas vespere sero, Non placet est morbi cui mala pausa Salus. XIX. In Bavium. BAvi inficete rure rusticus maior, Quod aureo Lepore facta tam foeda Tua ultus adsit, aedepol Vigil Victor Sibi incipit quoque ipse carminis falsi Nocere bile. Corrige hoc, sodes, ulcus Amabit ille te, Lepore qui rumpit. XX. Ad Lectorem. OCtodecim sine te ne sint Epigramm ata nobis, Octavum, Lector, te decimum que not at. XXI. De Pipippa. CUr Saturos ridet semper Lasciva Pipippa? Labra superna docet quod facit inferius. XXII. In Scoppium. TReis annos cruce nobilis Scioppus, Quaesita, Baroni in sacris libellis, Tamdem invenit eam in viri culina. Quae cum ferre Scioppium nequiret, Stoae terga vicaria impudentis Conduxit; modo se putet disertum. XXIII. In eundem. FUmum oculis non fert, neque ventre Scioppius ollam, Et parasitari Madrucio potuit! Ingenium capitale hominis, miramur amici! Luciani sapit hoc, Baudiciane, Scholam. XXIV. De Versibus. STridere versiculos ait Ampullanus, at illi Stridenteis nos ignoscimus auriculas. XXV. De Se. FLava qui Vigilem com a decorum, Malis purpureis, rubente labro, Caesiis luminibus, Durere, pingis. Si corclum bene candidum atque lucens Istis addere quiveris, rem habebis. Isto sed sine diffitetur esse Formosum Vigil, aureo capillo Malis purpureis, rubente labro, Caesiis luminibus, perite pictor. XXVI. De Lucio. CAstus Lucius est pol, atque purus, Lusco lumine, debilique coxa, Cognovit puto Lucius puellam Nullam, nulla fatetur hoc, eodem Quin se diffiteatur in Lepore. XXVII. De Scaligero. IUliades isthic recubat Iosephus; habeto In primo sidus, posteriore Deum. XXVIII. De eodem. SIderibus nators homines cui fabula prisca est Scaligeri, dicat, quem putet esse patrem? XXIX. In Orbilium. ORbiliinasus sit regula Grammaticorum, Stultius hac nihil est et sapidiputius. XXX. In Sangam. TIbi feriatum, Sanga, per libros multos, Nisi enim tuo in rubore naviget totus, Male vela censet explicasse Victoris VigilI triumfus, et corona rostrata. Torpere sed ne nos putes, tibi indigno Palpum hunc putabis adsecrasse Victorem. O Sanga, Sanga, verminat iecur nostrum Tuo ut colore pictus, exque form atus, Tuo met allo obambules, sed ingentis Sceleris ruina, quae instat haud procul sectae Tuae, innocentem subtrahere caput mandat. Ferine Sanga, Scorpii tui frater Hoc universus occinit tibi mundus. Compone nidum, suffugit pede ob scuro AEstas, calore cuius impio fata Per fas, nefasque vestra secta bacchatur. Instat perennis bruma, nesciens Sole Dominante rursus incalere. Fugitiva Transit scelesta, tempus, asperans, penna, Poena est perennis, quam libet brevis luxus. XXXI. De Lucio. DUm stertit, carmen meditatur, Lucius, hoc est, Aule, bonam prorsus pigrum destertere mentem. XXXII. Ad Lectorem. AD te pauca, legens; tuam sed in rem, Condo plurima, maximum hocce lucrum est. XXXIII. De Catone. VIxerunt multi, Cato mertuus ambitiose est, Utri sunt, o Plutarche, magis stupidi? XXXIV. De Caesare. CAEsare qui victus, vitam est Victore potitus. Belli civilis pars felicissima facta est. XXXV. De Henrico IV. Reg. Galliae. REx Regum virtute, Hominum Deus Enduper ator Consilio, iacet hic: Nomina, Lector, habes. XXXVI. De Angliae Regina. ELizabeth sexu mulier, Dea mente, Vir armis, Ingenio Pallas, corpore dia Charis. Una hominumque Deum que Amor et Mir atio magna, Heic iacet, Anglorum propria Relligio. Paullum etiam restat Superi, ne morte notentur Ex quo defuncta est, ut prius, ista Dea. XXXVII. De Principe Mauritio. IUlia cum magno quassaret fulmine Princeps Moenia, contra te, Iulia, Caesar erat. Vidi ego magnanimorum Equitum ducem; et ardua iussa Auribus his hausi, quis loca corruerunt Tormentis invicta. Satis iussisse Triumso est, O Invicte, Deus quid neget Uranio? XXXVIII. De Virtute. PRaemia Virtuti sunt nulla; est cantio prisca: Imo illa hoc virtus nomine prisca mihi est. XXXIX. Latere. QUi bene delituit vixit bene; verum operosum est Et mage luce omni; delituisse bene. XL. De Carminibus. OTia ne pereant lusisse Epigrammata nostrum est, O felix Famam cui dare lusus habet. Plurima sed nobis secedunt etia; cum, qui Suavia sectamur cruda loca institimus. Illaec materiae tamen asscribenda luela est, Qui seret in rupem nil nisi saxa metet. XLI. De Licino. PIcta murice veste conspicatus Victorem Licinus deambulantem, Non est hic, ait, ille tam Poeta Quam cultus velit esse Amator: istuc Et nos, o Licine, arbitr amur olim. XLII. Ad Lectorem. VIginti quatuor stupes libellos? O Lector, quater undecim probabis. XLIII. Ad eundem. RIdes octo ter aridos libellos? Pingues octo ter indidem minantur. XLIV. In Antilapum. ANtisape, si quid desipis, facis recte. Si facere recte muginare deliras. XLV. In Brandium OMneis Brandius appetit puellas, Hinc nulla pote, Brandius, potiri. Nullas Brandius appetat puellas, Omneis Brandius ut queat potiri. Si volt Brandius omnium potiri, Sese Brandius exigat per omneis. Una Brandius ut queat potiri, Omnes Brandius exigat puellas. Nulla Brandius ut queat potiri. Nullam Brandius obtinebit istic, Omneis Brandius ut tenere possit. Ipsas Brandius ut neget potitas, Solas Brandius appet at neganteis. XLVI. De Libro. NOndum dimidium vides libellum, Atque is nupturit, Auctor, umbilicis. Lascivos homini dolare lumbos Baviscis tribus ilico memento. XLVII. De Nonno. VAtes Bacchice, non canis Lyaeum, Vates Bacchice, verum agis Lyaeum. XLVIII. AD Dan. Heinsium. DIvinum ingenii vatem laudare supinum est, Contemnas illum doctius, Heinsiade. XLIX. De Bavo. QUid te tam multis velim ego, Bave, versibus, audi, Dispereas volo, id est, ut semel erubeas. L. Ad Se. AUditore bonos carere vates Prisca est, o Vigili, querela, Victor: Auditorem ego praefero disertum Centum vatibus, unicum disertis. LI. De Satura Iuvenalis. DE Satura IunI plus est didicisse malorum Una, quam possint sex homini eluere. Caute te emendes, speculum qui sistis ad istud, Purgando nova ne crimina des vetera. LII. De Horatio. SUbrepit naso vates tibi Flaccus acuto, Cornua ne timeas, naribus iste ferit. LIII. De Persio. UT vitia expurges scrut abere mentem animi ipsam, Ut Flaccum capias, omnia docta tene. Dum discis vatem, vitii natura patescit, Hic vere scripsit Legitim am Satiram. LIV. De eodem. SInt saturae Satirae doctrina et moribus altis, Ebrius est istis Persius, ergo duplex. LV. Lucanus. LUcanum indomito fas aequiparare Caballo, Imputat hic frenis temnere frena sua. Tempor a cum vatum calcaria acuta remittunt, Cum paucis furit hic pro ratione bene. LVI. De Statio. NOnfuror est StatI, quamvis velis esse furorem, Mentis Apollineae vis generosa tibi est. Maiestas animi nativo fulgurat auro; Inclusus pretium cui Lapis addiderit. Sic doctrina tibi. Vates verissime salve, Proxim a ad AEneae Thebais imperium est. LVII. De Val. Flacco. NEc vis nec doctrina; deest tibi Gratia tantum, AEtatisque illa est non tua culpa tibi. Maximus es vates. Ostendis cetera, quae non Das, data quis iam dum conficiunt pretium. LVIII. Martialis. SCurrilem qui te dixit, Valeri optime, vatem, Scurrarum implevit maxim a discidia. LIX. Ad Lucuncum. HEsterna mihi vespera obvianti Prensis auriculis, Lucunce, dixti, Quiddam dicere velle te severum Secretum mihi. nescio quid istuc Secreti fuerit, sed illud hercle Resciscam ilico, cum forum videbo. LX. Arifilo. GArrulus esse negas et tot complere libellos Non pudet? hoc quoties obicis, Arifile, Garrulitate tua libros non crescere sentis, Si vis multa loqui me, tua pauca preme. LXI. In Lippum. LAudas me vehementer at que dextre, Verum istas ego nolo, Lippe, laudes. Vestrae frigidulae placentque laevae. LXII. De Lepico. CUm tener a faceret nequam cum forte puella, Bis ter non sensit pedere se Lepicus. Illa tamen potuit. Utaris ceter a dixit Fratre, sapit vester nil muliebre Lepus. LXIII. In Popentem. A Ccumbis sene cum, Popens, puella, Iam scis quam iuvenile sit senere. LXIV. In Oppiam. OPpia cum non flex tristissima laeta, dolendo es, Felicem infelix esse, puella, tibi est. LXV. In eamdem. MEflens Oppia sic iuvat, Cytherae Crescant nomina ut Oppiae a dolore, O salve Dea Fletilaeta Cypris. LXVI. Vita nostra. NIx cadit et splendet, Sol cum redit, interit illa, Vita fuga est Solis nostra, Obitus Reditus. LXVII. Patientia. PAlmarum Patientia alma Palma est, Nil est Martia Fortitudo, nil est, Nil Pellacia, callidaeque Technae, Is vincit bene, qui ferendo vincit, Palmarum Patientia alma Palma est. LXVIII. De Teretulla. LAsciva est Teretulla; nil nocet hoc: Morbus prorsus is omnium est: iocosae est: Hoc censet decus elegans puella; Sed post haec, Teretulla tam faceta, Est Hipparchia, nec sonat Cratetem, Hoc vero nocet, o puella, magnum! LXIX. In Orbilium. MUltum OrbilI, vacamus; ergo tu cense, Negotiorum nascier tibi molem. LXX. In eundem. QUadrifidis oculis libros videt Orbilianus, Atque esse heic prorsus dicta rotunda negat! LXXI. De Licino. RIdere Licinum ter videre, Paulline, Memini; sed illis nil diebus in quem quam Connisus omni mente, dicere exquivi. Impune solus ille rideat vatem Tanti Leporis? o diserte Paulline, Aliquid nequire dat potentiam Vati. Merito ille cuncta, parva qui negat, nescit. LXXII. Ad Lectorem. SAlve Exlex: mihi quid salis sit istud? Quaeris, Candide? Sic legunt Legenteis. LXXIII. De Carminibus. UNo scribere me die libellum Non credis bone Lector? O Poetae Ne tantum invideas mali iocoso! LXXIV. Ad Frid. Taubman. TAubmane optime, tuque, mi Sibere, Vestro candidiusve cultiusve Ut nil prorsus Amore vidi et audI, Sic istud bene conqueri queo. Nil In vos iam licet ardido Poetae, Qui iam a nemine temper at iocando, Hoc nigra put at esse de favilla. LXXV. De Iuventa. IN viridi sibi qui lusum indulgere iuventa Denegat, omnimodis ludere non poterit. Vita mea est lusus, vivo dum ludere conor, Et sic ludendo ludia vita perit. LXXVI. Ad Ovvenum. IN stadio tecum curro qui, Victor, eodem, Non possim vestros rumpere voce pedes? Cum tecum ludo lucrum tibi, Ovvene, propino: Istoc ad metam tardior appropero. LXXVII. Ad eundem. Est sane iocus iste, quod iocosi Concurrunt sibi mutuo Poetae, Attritu silicis chalybs in ignem Scintillis salit; ingenI pericla Exercentur, ubi invicem teruntur. Hinc quicquid salit, est lucrum Legenti, Illud Posteritas ratum esse iussit. LXXVIII. In Claudiam. FOrmicam poter as inscendere, longior esses Unum si tantum, Claudia sesquipedem LXXIX. In eamdem. ESses, Claudia, cum brevis, rogasti Statur am tibi Claudiae a Diana. LXXX. De Versibus. OUaedam operaepretium est numerorum evolvere causa, Personarum alia est causa operaeprecium. Quaedam etiam ob detorta gravienthymemata luctu, Quaedam ob delicias, divitias alia. Divitias vatum, quas si quisquam optat, ab auro Perpetuam magno det phialam ille Iovi. Quaedam ego quod non sint, mandem esse legenda, legenda Inque istis ponam summum operaeprecium. Ne careant Lectore sales, sale dicta trucidem, Hoc est sum morum summum operaeprecium. LXXXI. Ad Lectorem. DIxi evolvere carmina esse bellum, Sed quavis puto paginam unam in hora, Istuc si sapis et tenes, valebis, Istuc si renuisque, despuisque, Dum non vis bene, pessime valebis Sed nobis, tibi nil mali timendum est. LXXXII. In Scepticos. RIdiculos homines nolendo velle placere, Optando qui se nolle homini simulant! LXXXIII. in Sophistas. NOn omnia quae sunt mala mi usus explicavit, Idem omnia quae sunt bona mi usus explicavit, Ignota mala opponere me bonis probatis, Si desipiam trux doceat Sophista obeundo. LXXXIV. Ad Pettum Launaeum. NIl libris opus est inscribere te male fausta Fata hominum; docet haec Gallia vividius. LXXXV. De Candida. CUm me or are venit, iamdudum Candida abivit, Adventu nequit, ast impetr at omne abitu. LXXXVI. In Gelliam. CUm tecum ludo, mea Gellia, tu bibis usque, Et, quoties superest nec numerare, sitis. Gellia, tecum aliquid veni colludere salsum, Sic puto te fugiet tamdem aliquando sitis. LXXXVII. Ad Se ipsum. VIgil, iocando rursus exiit dies, Notas subinde, quod nimist, Sed ipse tu tibi istud interim sinis Licere, quod vetas viris, Solutus ipse Lege sum mea, puto Favente iure principi. Vel id negare si mihi volet, age Poeta sit iocosior. Volumina ista quattuor, bis et decem, Mea alta Regna vindicant. Vigil Leporis atque Apollinis Cycnus, Lubentiaeque Filius. Mihi licere multa deputo, quibus Repulsus est stupor BilI. LXXXVIII. Ad Anacreontem. SEnex iocose, Victor Pro n='io rogat te Fave tuo Lepori; Ego n='ii sepult: Haeres cluere dico. Nisi vis favere, cogam; Vel ad tui tribunal Te n='ii citabo. Minois illud urna Longe esse iuris hercle Nosti ipse iustioris. Et iam incipis favere, Sed ipse iam recuso. LXXXIX. Ad Manes C. n='ii. USurpare tuae poteram quamplurima Mentis Heredi quaeuni sunt data, dicta, mihi. n='i, delicium Vigilis, vel mortue, vivum, Verum ego vivendo mortuus ante ferar: Quam temerem tanti Victor monumenta sodalis, Mecum illa intereat, non prior, alba fides. XC. De eodem. EXcepisti unum, heredem me scribere pronus, Ne te laudarem post tua fata, puer. Servo ego et hoc pactum. Sed de te dicere nemo. Delicium nostrum, quid sine laude potest. XCI. In Bavium. MAscula feminea conspurcat pulpita voce. Quae modo tam rauco, rana, pudore canit. In Bavium, o iuveneis, fluitant hoc menstrua monstro, Incestare omnem quae valeant Cathedram. XCII. In Pipippam. RIdes, nescio quid, pipippa, tecum Cum flammant Satirae tyrannicarum Aureis impete verber ationum, Lascivis Quativentriis minanteis. Sentis, arbitror, o Pipippa, poenam. XCIII. De Fracastorio. SIphilis, eximii dulcissima cura Poetae, Qua erubeant multos saecula prisca Deos. Uni das Medicam morbo per carmina Curam, Emendas vates versibus innumeros. Utramque insumpsit natus Iove Siphilidi artem, Nil poter at propria cultius ille lyra. XCIV. Ad Philippum. ROmus cum rogitatur usque et usque Excusat, valide esse se tim acem, Doctum edicere plurimum nequire. Ignor axputo Romus est, Philippe. XCV. Tumulus LipsI. LIpsI iste est tumulus, perite Lector, Omnem voce recolligis minuta Doctrinam et Genium aureae Loquelae. Ambo istunc tumulum se habere clamant. XCVI. Scaligeri. IUliades IOSEPHUS in hac est, Scaliger, Urna: Urna ista est ubi nunc Lector? ubique, puto. XCVII. Ad Urintium. URinti candide, si iocum iocando Istunc vis referire; te saluto. Vatum Rex mihi Belgicorum aveto: Ne Regem facias tamen Poetam, Qui mentirier audet hoc, nec audit. XCVIII. Ad Lectorem. FInem iterum facio, mir a est res ista profecto! Tot mihi sunt, nec adhuc ullum ego finem habeo. TARRAEI HEBI EPIGRAMMATUM LIBER XXV. EPIGR. I. Ad Lectorem. ISta est perpetuis Cathena nugis: Primum tollere et ultimum, et libellos Hos inter poteris, simullatenteis. Unum tollere, Lector, im petrabis Centum si parere alteros iubebis. II. De Martiale. NUgas carmina, Martialis, ipse, Cum dicit sua; proditur Philautos. III. Ad Zoilum. SI, Zoile, reprendere quae insistis, haberes Mutare melioribus; ea strenue et alta Cervice, puto, vendere malles, mala dicta Quam didere risibus notanda doctiorum. Nunc pauperies mentis acerba te fatigat, Succurrere cui si cupies pectora ditiorum Virtute labor andum et Amore conspicaris. Sed neutrum ubi tecum habere te vides, furenti Baccharis animo et impia despuis piacla. Primus quibus et solus obis, cetera magna Luce irradians oppositis Regna tenebris. Hoc aethera contra spuere, stridula flabra Saevi Boreae sollicitare est tuba inani. IV. In Grammaticum. VIvere cuit legere est, comedendo, larva, bibendoque Usque solaecismos, Orbiliane, facit. V. Ad eundem. STudemus ideo vivere ut bene queamus, Non vivimus ideo ut studere debeamus. Qui vertit ista nec studet nec, is, vivit. VI. In Antiquarium. CUi , semper fuit horridum in ore, Humani spurium fassus is est generis. VII. De Notariis. QUis nostros manibus sensus descripsit in istis? Ipsa etiam reddit littera verba volans. Dextra animi penitus scribentum est conscia nostri, Horum pro cerebro nos sapimus digitis. VIII. Ad Scoppium. SCoppi invenuste, quis sinister et scaevus Parasiti inire vos imagine scenam Te cum Ferino iussit effero Sanga? Persona si quid altera excoquat, cenis Quod vel duabus ilico rependendum Putet datariusve vel cocus salsus, Persona ut ilico altera exedat coctum? Nam vestraregna sunt futura concordi Fraterna mente, donec Offa dis iunget. Cuius potestas maxima a Iove est sane Avertere a caelestibus ruinis vim Gigantum amaram. Sanguinem sitit tellus, In astra quoties Centimanus agit pugnas, Cum Scoppius, cum Sanga de diis multae Hostilia ingerunt furentibus libris, Ius est et Offa causa proelii tanti. Eadem que pausa. Iam facessite in sani Datario pluente Iuppiter cessat. IX. Ad Magistrum. Scandere quod tabulata gradu Musaea Magistro Insistis, tibi me scribere multa iubes. Qui volt scandendo graduum iactare magistrum, Hunc ego pridem aio praecipitem excidere. X. In eundem. ASsurgo, modo dicis, in Magistrum: Tu laudare gradum meum memento. Quis hic sit gradus, o perite, Victor Ignerare fatetur, atque Apollo. Sed qui volt gradibus subire veris Ad veram Sophiam, procul Magistro est. XI. In Antiquarium. EVandri vetulae commentus verba parentis, Quid tibi cum saeclo est, Pannuciane, tuo? Quid tecum saeclo? sivis tevivere dicam Ebustis mecum desine, inepte, loqui. XII. In Magistrum. EXamen, inquis, strictum, et oppido durun: Sustinui, ut esse unc queam Magistrali Decorus ore, pileum que sustentem. Et tu istud omne dicis improbas Burras, Quod cathedra plena maximis probat votis! O inficete: Exam en improbum prorsus, Pro melle Nauteam quod approbat terram, Nec ex Hymetto! Pileus docet Rufus Ius liberum discendi, ut arbitror, non et Alios docendi. Ceterine verveces Damnare possint tam parem creaturam? XIII. In Poetas. QUaedam cum non sint, exstantum praemia tollunt, Sic vates pereunt exanimes Bavii. XIV. Ad Lectorem. SI disputare sit mihi tntegrum tecum, Longos profecto, Lector, oppido nectam Logos, aduler te quibus: sed insanum est, Quo sis colore nescium manus tecum Conere vatem. Cuius omnibus dictis Figura vobis ante-nota notescst Magis magnis que. Disputare sed tecum Videor Ronorum Maximo, meos versu Quoties amicos aggredi locus poscit. Cum pessimo malorum ego omnium duco Serram loquendo, cum Scioppios, Sangas, Bavios, Bonarscos, Orbilosque concido. XV. In Aeolum. ZOilus in quovis versu perit, AEole, vobis, An, quaeso, betas iam libet esse cani? XVI. Epitaph. Mattilianae. LEctor ave, si quis parvo pote vivere recte, Cum tota iacet heic Mattibliana gula. XVII. In Philoxenum. LOnga gruis gula, longa sepulcra, Philoxenus ista Rostro implet non et corpore, Bambalio. XVIII. In Bluffium. CUm flente voce Bluffius peroragvit, Colliquat omnes audientium clunes. XIX. De Aufido. AUfidus ut populum fallat, velut omnia norit, Nil discit proprsus; suspicione vacat. XX. In Bluffium. OMneis subulcos Bluffius vates facit, Ut ipse sit doctissimus. XXI. Ad Satinam. ES formosa, Satina; nos fatemur. Ancillas cave sed, Staina, pulchras. XXII. In Picentem. UTiuvenis videare, Picens, quater octo decemque Si versim evolvas, confice Olympiadas. XXIII. De Satina. FOrmosos Comites Satina non vult; Informeis iuveneis Satina ducat. XXIV. In Ciniflonam. NOn per Numina, vel Stygem, aut Megaeram, Non iurat ciniflona per flagella, Non virgas, crucem, et ignem, et undam, et Astra, Sed Buccam Ciniflonaper suam: illa Non credo Ciniflonaeego, Aule, causa. XXV. In Orbilium. ORbilium scabies lacit insatiabilis in se, Arrosis ideo est illi opus unguiculis. XXVI. De Versibus. NOlo scribere, quamlibet legenteis Exspectent numeros, Sabinc, nostros. His iam Bibliopola displicebit. XXVII. Priapus. EDictum tibi, dat Priapus istoe Lascivissima turba virginum sie Illudas tum idum deinde nasum, Rumpantur tibi labrane cachinno. XXVIII. Idem. HOrti delicias tui, Priape, Lascivae sitiunt nimis puellae, Implebis, satiare quas nequibis. XXIX. Idem. TEnta terribilem Deum bipenni Optando timet, et cupit timendo, Si qua est ingenuae puella rimae. XXX. Idem. EXtra oleas si quid poteris, fortissime divum, Compressis taceant fac labiis puerae. XXXI. In Aufidiscam. PLausum nonprobat, Ausidisca, Circi, Non tota Amphitheatra, non Cathedras, Non et pulpita, vatibus coronas Suspendentibus ad tholum Minervae. Quem plausum cupit illa? Balneorum. XXXII. In Sangam. IN te scribere me vetas; vetabis In te scribere, Sanga, me iubendo. XXXIII. In Aufidam. NUm quam tentatam iurat sese Ausida, vere. Tentanteis semper praevenit illa suos. XXXIV. In Poscium. QUod mendicando corrasit, Poscius essert: Nil mendicius est divitiis inopis. XXXV. Ad Lectorem. IN aure si quid invenis tua salsi, Nobis rogamus candide imputes, Lector. XXXVI. De Distichis. DIsticha multa vides invita facta Minerva, His tamen ipse omnes, Aule, libros redimo. XXXVII. Ad Is. Casaubonum. AD me quod scribis non istis laudibus esse Quas tibi det Vigilis candida Musa, parem. Antidea magnum, maiorem nunc puto te. Nam Spernere quas laudeis commereare, Dei est. XXXVIII. De Patientia. ADversis ago Gratias periclis, Non quod tot mihi fecerint doloreis, Nam que hoc marmoris est, Deive prorsus, Sed quod me docuere sentiendo, Sub dia Patientia triumfos Cuiusvis hominem manere casus. XXXIX. De eadem. DIa docet quodvis die, Patientia, ferre, Iure mihi ad magnos scribitur illa Deos, Ure, seca; in nobis virtutis semina restant, Urere quae prorsus lamina nulla potest. XL. De eadem. EXternum frustra auxilium imploramus amicos, In nobis nostra est, dura ferendo, SALUS. XLI. Fortitudo. VInce quod adversum est; sola est Victoria, FERTO, Hoc vis nulla potest inaior habere locum. XLII. Eloquentia. EXpultrix morum, Regina diserta malorum, Omnis depressi fida Patrona boni. Vindiciae Legum, Iuris iusti unica norma, Morum exercitium, Relligio Fidei. Vivum animi Speculum, magnorum Cura Deorum, Nil de te dicuam quod minus esse neget. XLIII. Pauperies. NIl moror ad dites quemquam bene vivere possc Divitias: Deus est qui bene vivit inops. XLIV. De Carminibus. Quaecumque dicere incipit prior versus; Posterior illa, sit necesse, concludat: Miramur ergo, multa sapere iuncturam? XLV. Virtus. PRaemia qui ponit, tolltt Virtuibus usum, Ipsa sibi virtus Praemia cuncta facit. XLVI. Ad Scoppium. SEntentiosus ergo nostere est Victor? Scoppi, profecto est. Sed sequentibus recte Sententiam huius legibus, utopus facto est, Prudentior nemo esset omnium Scoppo. XLVII. Ex Ausonio. CApularis olim laidos noctem senex Rogat, repulsus ilico, Comae negavit illa, non mihi, meae, Canus putabat gracculus. Statim ergo mutat, et nigerrime comam Fuco domi pingit suae. Reditque pictus. Illa deridens: tuo Patri negavi, ait, hoc modo. XLVIII. Idem mero Iambo. CAput colore canus omne frigido Rogare Laidem senex. Sibi ut puella gaudium daret, solent Iuvenculi quod ardidi. Negavit illae. Canus ergo gracculus Comae, infit, haud mihi negas. Et ilico colore candidum nigro Inebriat domi caput. Eamquer rursus, ut prius, rogat: videns Puella oviculae salem. Inepte, dixit, exi: idem istud hoc die Patri negavi ego tuo. XLIX. Felicitas. FElicem puto, non cui LicinI Exundat domus arrogante gaza. Sed mores male qui odit arrogantes, Et scripto pote posteris probare, Quo candore nigros velit perire. Isto nomine si probas, suisse Vates, Posteritas, putat beatus. L. Vitiorum Fuga. VIs vitia effugere, et puro tibi vivere corde? Extremum cense, quae fugit, esse diem. LI. Vita. Ad Aprum. PRaeteritam semper praesenti dum meliorem Censemus, quid sit vita, fatemur, Aper. LII. Sapientia. REspectu Sapiens sapientum vivere nullo Debet. in hoc summum est, ut puto ego, sapere. LIII. In fabulas. VEra audire nevult, qui vere crimina patrat; Tecta igitur restat fabula ut intereat. LV. In Schoppium. DUm fabulas corrumpit aureas Phoedri, Magnum, Scioppus, se facit; levat cristas, Et Pabebergum somniat Ioachimum. Burgghusioque vendit impotem palpum. Virtute sese plurimos sua fingens Eosque capitales sibi patrasse hosteis. O invidendum specular, in sinu cuius Saltavit horridam Tragoediam Thespis, Inunctus ora foecibus quidem nullis Sed gloriationum inaniis, ventrem Crepitu fatigans, totus unde dirumpat! LVI. In eundem. CAndore corvus provocat cycnum Phoebi; Vulpinus hercle volucer! et cate nequam! Qui caseum quo emulceat probis cantu Candere contra volut suam se naturam. LVII. In eundem. MOlestiis beare se suos dicit. Bena ergo fata quae Scioppium nobis Dedere Loiolitica in coborte hostem! LVIII. In eundem. LAudare Titium incipit rudem Scoppus, Praeco est furoris quem deinde configet. LIX. In eundem. INiquit atem, matris incestum suae, Fati Scioppus dicit; o Sanctum virum, Lupae ille, providentiam includit locis! LX. In eudem. ET genus et nomen sibi inutilia esse fatetur, Utilis hic solum est Scoppus adulteriis. LXI. In eudem. Integram bene habere fidem se Scoppius infert, Post annum elapsum vendere quam potuit. LXII. In eundem. CUi fulminantis magna Iovis manus Fidem tenaci pectore non potest Evellere, aut quassare, pectus Vendiderat Stygio Dynastae. Iurata divis vindicat hunc palus; Remitte fulmen Iuppiter, impium est Servare, qui servari ineptus Vivit, eum interimendo velle. LXIII. In eumden. Contrahere atque sacrare aliquetecum, impie latrans, Distrahere et resecrare est male amicitiam. LXIV. In eundem. VIvere dum vivit minatur velle Pioscus! Credere nemo velit, larva malae fidei est. LXV. In eundem. IN vita vitam, dum quaerit Stoica pestis, Mortis in interitu consuit opprobrium. LXVI. In Achillem Tatium. THessalus in pugnas primus Mavortis Achilles, Civis Alexandri est proximus in Venerem. LXVII. In Longum. PAsta favis, melle ebria, nectare dicta sopora, In Longi artifices simplicitate necant. LXVIII. In Heliodorum. ALtera fatirega est in libro Parea Diona, O vatum princeps Heliodore, tuo. Solis avi radius, felix in carmina Phoenix, Ecuius semper myrrha fluit tumulo. LXIX. In Longi Interpretem. HOc Latio est donare, ubi cum dulcedine Graiae Romanis certat pene noverca Venus. O iuvenum felix, Gothofredi, gloria: perte Agnoscit Genitrix Italis expositos. LXX. In Gambaram. Exposuit longo pastorum carmine lusus Gambara, pro Graiis noscimus expositos. LXXI. In Plutarchum. TOlle alios omnes, unum tibi selige librum; Solus Plutarchi est Bibliotheca liber. LXXII. Ad Lectorem. BAcchatum satis est, iocose Lector, Blandirir tibi nobileis Phalaeci, Et poscunt sibi blandiendo palmam, Quam tristeis Elegos parare non est. An quicquam tibi, et an negabis illis, Per te qui sibi, qui tibi per ipsos Se tanto cupiunt placere voto? LXXIII. Ad Sponsam. DEnt divi tibi quod timere fingis, Quodque optare, negent. Eris beatta. LXXIV. Ad Sponsum. SPonsae si cupis esse pro favore, Quod non volt, face, quod cupit, negato. Sic ut fingere velle suspiceris. LXXV. In Lyciscinnam. CAsta Lyciscinna est; populus quo congruit omnis Urbannus: ruris, qui negat, esto reus. LXXVI. In Stoicum. STare dies totos Anyti reus exigit a se, Curque illum subeat sponte cicuta, rogas? LXXVII. Ad Lectorem. INter quod tua sit, tuo Lepori Longo parcimus, o Legens, libello. Scriptor sed tuus est, Legens, cohaeres. LXXVIII. Ad eundem. ISthaec si mala dicis, ecquis ergo Confecit meliora, nec perivit? LXXIX. In Orbilium. ORbilius senis inflectens visia bombis, Inscripsit libro, CARMINA SUNT, titulum. LXXX. In eundem. IN nostro bene multa sunt libello Antiquaria; novimus, magister, Sed tu quae esse putas, nego ipse prisca. Vestra estregula nempe; quod Magistris Ignorabile querqueris videtur, Hoc antiquum opere exigunt recenti. Sed nasum sibinon vident recenti, Plenum stercore semper atque farctum. Nil de lauticiis potesse priscis, Stactenve olfacere aut sagax amomum, Isti terriblicrepi Pedones. LXXXI. Ad Frid. Taubmanum. TUne etiam lento dabis otia pigra veterno, Nec Famaepoteris evigilare tuba? Post alapas Plauti, Latiae post Pilea linguae, Et maro Taubmano circumagendus erit. Si putrere tibi lento torpore placebat, Hoc poteras vulgi demeruisse caput. Inter Sole satos Aquilam torpere volucres, Duplex in media est ambitione nefas. LXXXII. In Orbilium. INsubidum, quid sgnificet, iam enarrat ad unguem, Discite doctorem, discipuli, Orbilium. LXXXIII. Ad Censorem. HIulca multa censor, in meo libro Notare dicis. Ergo quis placet tibi Homo nare orbus? hunc putes meum librum. LXXXIV. Ad Caprum. STridula cantillant, reticent tibi muta libelli, Cum pedunt faciunt quid, Caper, Orbilii? LXXXV. In Socrpionem Parodia. CAenes, Scorpio, cum foris lubenter, Clamas marmora, Porticus, et haustra, Non quisti parasitus esse Romae. LXXXVI. In Bilum. FRigida sunt fateor quaedam heic Epigrammata nobis, Mentiris calide tu tamen ista putans. LXXXVII. Iustitia. IUstitiae nisi quis iustum causa audet, in illo est Ut sit pro iusto trux sycophanta viro. Nam nisi praemia fert secum invisissima virtus, Quis sanus propriis sumptibus intereat? LXXXVIII. Priapus. TEnta cuspide flebit hic Priapus Ni risu tibi temperas, puella. LXXXIX. In Scoppium. EXeso penitus nihil Priapo Furanti reliquum facit Scioppus. Ergo pertinet hunc, Scioppe, quantum Ad divum, male tu fame peribis. LXXXX. In Oppianam. TEsalsiorem nemo virginem norit O Oppiana; flendo quae cachinnaris. XCI. In Prodigum. VIvere cum poteras, malebas, prodige, obire. Nunc optas obitum, perfida vita negat. Theiologis forsan poteris hac menteplacere, Non ulli poteris, prodige, rite Deo. XCII. Ad Nicium. SIc nos nugamur, tu quo sale Putria fallas Otia, nos Nici, salse Poeta, doce. XCIII. In Baviam. OMonstrum! cerebro parit Baviscus Capram, ut Pallada Iuppiter, Baviscam. O Vulcane, opus est nova securi, Quae possit quoque saxa dissecare. XCIV. In Magnum. PRiscum iure crepas virum, Gigante Par est Nobilitas tibi Typhaeo. XCV. De Epigrammatis. MUltum operae in lepidas verum est me insumere nugas, Verum insumo nihil, Lector amice, olei. XCVI. De Se. POstquam pavonem destertit Pythagoraeum, Talis erat Victor, candida Posteritas. XCVII. In Lalagen. OMnia quae novit Lalage lingua una loquaci est, Nil praeter linguam possidet illa suam. Lingua manus que pedesque, cerebrum, cor, stomachusque, est, Et natis, et si quo foedior alter homo est. In summa, quantum spectatis cumque Colossum Est Lalage summa, nil nisi lingua, fide. Quaeritis in Blovii, cur non sit tanta, libello? Non est magna nimis sed, puto, blanda nimis. XCVIII. Ad Lectorem. TEcum ludere, cum cupit iocose, O Lectorcule, finem habet libellus. Ergo si minus ille sit iocosus, Censebis salem in alterum sequentem Diffissum esse libellum, et hinc sequentem Donec veneris ad libri supremum; Illuc seposuit Poeta quidquid Salsum, ridiculum, salax, facetum, Urbanum, lepidum, dicax, iocosum, Formosum, graye, candidum, pudicum, Exactum, sapiensque, diligensque, Mordax contulit ebrio Thalia. Istaec sobria sunt, nimisque casta, Pro Lectore nihil, nihil Magistro: Integra tibi quod fide propino. Tu saltare cave: nimis facetum est Post tot frivola serio iocari. Sexagesimus, arbitror, libellus Quinquaginta Opicos novem que fratres Aluctu redimet, ioceatus ipse Quod possit sibi Martialis audax, Aut adscribere nobilis Catullus. Quis quis nobilis est, Legens, vel audax, Exspectet, moneo, ultimum libellum. Sexagesimus est futurus ille. TARRAEI HEBI EPIGRAMMATUM LIBER XXVI. EPIG. I. Ad Lectorem. IN quovis unum, Lector, concide Leporem, In libro hoc primum sponte Epigramma perit. Tu vero si vis occidere, quod perit ultro Ultro stultitiam confiteare tuam. II. De Libris. ESt vigesimus additis libellus Praesens sex aliis. Luela praesens Ni lectum relegas quater; tibi instat. III. De Vita. QUid misera in vita est praeter duo nomina, numen, Quorum utrique furens dat nimium populus? SPESQUE TIMORQUE, Rotae: quarum crudelior illa est, Ostendit tibi quae, quae dare nulla potest. IV. De Amantibus. TRistis Amans, quae vita tuis satis ampla querelis, Non angusta tibi quae via mortis erit? Perpetuo in leto vitae spem condis inanem, Quae simul exstinctu est, vivere rite potes. Corpore in alterius mens exsulat, hospes amantis, Tantine esse potest ulla homini Furia? V. Manibus Ios. Scaligeri. DIe senex, tecum nullus mihi, Scaliger, usus, Hoc nisi de libris quod fuit assiduus. Sic tamen in nostro semper tua vivet imago Pectore, uti quoquam viverss viva potest. Nec propter libros adeo, vel dia reperta, Quantum ob pallenteis invidiae stimulos. Non semper Fortuna viris est prospera magnis, Quos stringit scaeva lurida saepe manu. Hos amat observatque adeo, quibus invida numquam Insubidis dictis Loiola secta deest. VI. In Iesuitas. EVeriones machinata Regnorum, Quacumque diro, secta, constitit gressu, Basiliscus olim qualis in solo nudo Dominatur Afer, subditosque arenarum Campos veneno torret ardido; Cuius Vultum intueri mortis est inexpertae, Necessitas crudelis atque periura, Talis Loiolae natio tumens tabo Evertit arces, oppida, atque thesauros, Et sceptra regum. Pellite impiam pestem Qui fraeona dextris attinetis Europae, Hanc vel tueri Pestilentia est Regi. VII. Fatum Henrici IV. HAnc tibi Columnam Fata Galliae Regis O Posterorum aeterna Domina saeclorum, Posuere rursus. Autea quidem erecta Salus stetisse visa Francici est Regni, Nunc restituta surget illa cum Pila. O Franciei Borbonia Numinis Fata, Cavete diras Olioliticae sectae Habitationeis, ut valere vos vultis. Exsilia cuius funt piacla Regnorum. VIII. Ad regem Angliae. EXtrude regno, proice impiam sectam, Ver illa sacrum est, Angliae sacer Princeps. Pietas parens est stabilis a Deo sceptri, Ruina Loioliticae tribus Patres. IX. De Gallis. PRo rege quondam qui dedere se leto, Regem trucidant et patrem suum, Galli. Miretur adeo quisquam ibi omnia inverti. X. Epitaph. Henrici. IV. CLementiam confecit Ardor insanus Crudelitatis, atque Barbarum ferrum. Prudentiam deposuit efferus Latro, Peritiam consodit error incautus, Victoriam subegit in necem terror. Quid reliqua dicam? Vitia faeva Virtuteis Vicere mites. Est sepultus Henricus: Patriae Parentem sustulit scelus Ferro. XI. De Henrico IV. BEata Regna Regis omnium optimi, Latronis eruit manus. Salute cuius alma vertitur salus Vigore Patriae sacro. Scelestioris unius gravi manus Subacta vulnere interit. Salus Deorum Amici; o inscia ullius Furore compararier Scelesta dextra tunc vulnere unico Tropaea tanta destruis? Uterque Solis cardo, qua diem tegit Refertque eundem et alterum. Stupet nefas, nihilque tale, tam ferum Fatetur uspiam antea Patratum ab hoste conspicatum in hosticum Virum, in Patrem suum modo Patrasse quale Gallicum videt virum: O uncus atque laminae! O omne nomen horridae atque perditae Vacate, poenae, in hoc nefas. Mori negetur, ut diu cadaveri Superstes ambulet suo. Quottidiana parricida torminae Ferat, nec impetret mali Quod esse terminum putamus ultimi, Perire; sed Promethei Catena membra monte deliget cavo, Cibumque vulturi paret. Renata semper ille viscera exedat, Cibusque causa sit fami. In ipsa mille lustra protrahat diem Quttidie ut queat mori. Scelesta dextra, barbarissimum caput, Cor ignibus perennibus Sacrum, quibus patrare parricidium Triparricida bellua Et antecepit et deinde prodidit, Truci amputentur impetu, Uti renata semper excoquant sibi Dolore poenam ab intimo. Latronis inde nomen omnibus libris Et exigatur et procul Latescat inter Inscientiae specus, Nefastusille sit dies Nefas tulisse tale conscius sibi, Quod expiarier nequit. XII. Ad Daulphinum. REgnum adeo felix tibi quod Pater, Inclute Princeps, Liquit, ego nolim tollere te usque adeo. Quantum colligere, atque monere ut cautior instes, Quas idem liquit, te velim ego insidias. XIII. De Se. OMnia qui vincit vigilando quaeritis, ille Quis sit? o insipidi quis pote, ni labor est? XIV. Ad mortales. OMnia fac, si quis felix cupis esse virorum, Omnia cum facias pluria omitte tamen. XV. De Versibus, ad Cirspum. Corrige iam; dicis, satis est scripsisse libellos Viginti et senos; vera, pol, ista puto. Verum emendari nequeunt tot, Crispe, libelli: Proderit in totos una litura libros. Si salsas longo vexas ex amine nugas, Seria iam fiunt et tibi poena duplex. XVI. Ad eundem. REs dicis numeris inesse nullas: Nostri sunt qusa virgines libelli. XVII. Ad Sabellam. QUiddam blandidicum, Sabella, tecum Cum primum tenere allubet iocari, Tu recludere vis statim tegenda: Urbanam nimis esse sentiet qui Malet cum bene rustica iocari. Est quidam vagae aculeus puellae, Quam molli imprimit ambitu negandi, Hoc si nota carere quaepiam, ultro Toto rustica cum lepore summo est. XVIII. Ad Paullam. DIspeream nisi crispities tua, Paula, iuventae Involvit menteis utpote caesariem. XIX. De Conscientia. BEatus ille conscientiam si quis Puram que servat et timoris exortem. Semel putrescens illa gignit aeternos Morbi dolores AEsculapium contra. Cum verminare pectus incipit tabo, Medela nulla est, iam medulla putrescit. Ut Iudicis tribunal, et manum Actoris Fugias sequentis, fugere tenequis testem. XX. Res publica Thaletis. QUae foret e cunctis Res publica prima beatae? Quaesitus quondam reddidit ista Thaeles. In qua praedives nemo sit civis, eadem Extreme porro sit quoque nullus inops. XXI. Poena. Ex Platone. DElicti medicina, gravis licet, optima poena est, Exigit haec morbum ut velle redire neget. XXII. Euripidis. THesaurus illi contigit ditissimus, Generosa nupta est cui puella coniugi. Mulier pudica nempe virtutis penu est, Perdente coniuge illa conservat domum: Qui feminam laudare pro meritis probam Velit, necesse est sit disertus maxime. Benevola mulier optima est possessio, Suavissimumque ex omnibus negotium. Iram domare novit ardentis viri Mulcendo, tristeis exigit curas procul, Animumque luce prorsus irradiat nova, Amplexu amico dum furorem mitigat. XXIII. Ex eodem. VIs dira certe est fluctuum magno mari, Torrentis undae et ignis est furor gravis, Inopia saeva est, alia dura plurima, Immanius muliere sednullum est malum, Malitia tanta exscribi et edici nequit. Proinde si quis feminam finxit Deum, Mali se opificem norit esse maximi, Mortalibus que? rorsus inimicissimi. XXIV. Eiusdem. IN ceteris, pol, femina est timidissima, Expersque virium adque ferrum inutilis, Offensa sed cum in matrimonii iugo est, Crudelior mens nulla muliebri furit. XXV. Eiusdem. MIseranda res est in venena quaelibet Quod bestiarum remedium dederit Deus, Quae vero bellua omnium immanissima est, Flammaque viperaque trucior, feminae Contra venena nemo novit pharmacum: Tanta est calamitas mulier hominibus mala. XXVI. Diogenis. NOmen adulanti solum inscriptum exstat amici, Nominaut olim hominum sola sepulcra ferunt. XXVII. Aristonymi. UT ligna flammis, quas alunt, pereunt simul, Ita opes adulantum occidunt alimonia. XXVIII. In Scorpionem. NOmina si tot sunt quot sunt tibi, Scorpio, Patres, Concedat vestris Iulia gens titulis. XXIX. In eundem. PErfidia si quid vis cernere vanius, audi Quod summe verum est Scoppiadae in titulis. XXX. In Bonarscum. MOnstris quattuor expedimus orbem: Scoppoque, Orbilioque, Bauvioque, Et Sanga: superest seclus bonarscI, Verum accessio sit Bonarscus illis, Quis est improbior, magisque turget, Uram sic hominem magis facete Qui, fastus nisi rusticus, nihil sit. XXXII. In Scoppium. PAuperies votum est Scoppi balatronis; ubi ergo Latrat, eum frusto panis ditescere cogam. XXXIII. In eudem. ANtistare hominem tibi libertate, negabo: Scoppe, tot excipias quottidie qui alapas. XXXIV. In Monachos. ESt quoddam genus horridum atque nigrum, Tetrum, terribile, aridum, supinum, Crassis panticibus, sed ore pingui, Arenti pede, mentulis Priapi, Clamosi, sine fine prurienteis, Curvis clunibus, absque fronte, porci, So'os hos cave si cupis Beatam Vitam degere. Solitariorum Vendunt nomine turbidos fragoreis, Quis intrinsecus aestuant, crepantque. Mundum se profitentur hi cavere, Non victu tamen aut libidinando, Quin quidquid sapit elegans, omaso Furtim intrudere prorsus eruditi, Ni prodant vomitu suo furorem, Vulgo pulpita quo perire cogunt Sacris relligionibus sacrata, Vix ullus pote vel sagaciorum Technas prendere tam latere doctas. Sed cum pro Curiis sonare pallent, Bacchanalia qui quottidiana Secretis oper antur in latebris, Ut sorex, pereunt suo sonore. XXXV. In Anagrammatistam. NAscenti puero scribant Anagrammata vates; Nil est iam doctos erudiisse viros. Littera si fati sit conscia nominis, illam Agnasci fas est, non hominem adsuere. Vertere sed doceant adscita vocabula vates, Ut versa discant vertere mente solum. XXXVI. In Catonem. MUlti victuriunt Cataoniane, Qui, quid sit Cato, tam sciunt profunde, Quam sese bene Porcios vocari. Natum saecula viderint Catonem Unum inter decies decem una; factum Nec Sol hactenus, aut Diana vidit. XXXVII. Ad Lectorem. LOngum si bene legeris libellum, Ignaro brevis est legente factus. Curtum si male legeris libellum, Ignaro male longus est legente. Sit longus liber, an brevis libellus, Non est arbitrium boni Poetae, Verum est iudicium boni Legentis. XXXVIII. De Libris. DEesse nostris res libris putat Crispus Superesse Robilus: ergo cui fides danda est? Rerum esse tantum suspicor meis libris, Quantum legentis adferet favor mentis. XXXIX. Ad Valentium. PHilosophi quondam, quid profecere, Valenti, Aulici eos dicunt Misosophos hodie! XL. De Libro. QUadragesimus est iocus, Puella Postillum mulier, puto, futura est. Sed nobis mulier deinde virgo est, Si tacta est decies quater, puella est. XLI. Ad Paullum. MEndicos verbis noli adstrinxisse Poetas, Insanit si non, Paulle, Poeta furit. XLII. Ad Daulphinum. MAgnanime Princeps, tela sortis infestae Maerere noli, meritus illa deploret; Per dura Genitor intulit tuus caelo Borbonia gesta. Tu secutus ardentem Adversa frange, ignosce, ceu Leo, victis. Stabile reliquit Filio Pater regnum, Si simul ut alta Sceptra, Patria virtutum Capesset ille Regna. Proicit sese Qui in otio senescit atque maerore. Tibi Christianus orbis alterum semper Oculum ministrat, quidquid imperas, cessas, Europa Iudex Gallico venit Sceptro. Abs te, excitatus per paterna virtutum Exempla, maius mundus aliquid exspectat, Superavit ille ceu priora, sic Patris Superanda gesta dedicat tibi Virtus; LUDOVICE, nulli credidit Deus tantum, Vincendi tibi qui gesta Patroni opponit, Quae cuncta devicere, tu Patris vince. Respectat ille saepete, Deum visu Concilia linquens, ut cui ordium fecit Paci supremam Filius manum imponas. Ideo recessit ille, Gloria ingenti Mundo repleto, Patris ut locum nati Virtus subiret, o Parente vincendo Pie Nate salve, Fata te Deum spondent. XLIII. In Astragalum. MUltos vendit avos: bis sunt tot quot genitores, Stellarum numero dimidio, Astragalo. XLIV. Patientia. DUra dolor laetis opponit, dia dearum Exaequat, laetis gustu, Patientia dura. XLV. Ad Se. INnocui manes quam considetis in urnam, Post breve cum spatium vos quoque fata metent? Ite pii manes, sine labe et crimine vita est, Ducta homines erga, non tamen ista Deum. At vos respiciet sancti Clementia caeli, Qui sine respectu iustitiam colitis. XLVI. De Carminibus. CArmina si quot sunt tot vivent saecula libri, Pro candore puarum vates longaevus habebit. XLVII. De ira. IRa ruina animi est; supra quae concidit, illa Frangitur: Insano est ebria melle Anima. XLVIII. De Martiali. VIrgilium Valer I frustra praeponitis hortis, Ingens AEneis unum Epigramma facit. XLIX. De Ceiri Virgilii. n='iadae manibus, prima ut de matre, rubentem Ne spernas Ceirin, Posthuma Fama, cave. Ille suorum operum dedit hanc praeludere coeptis, Et Metatricis castra parare modo. Ille, eheu, quondam! editio cui cernitur ista, Auctoris raptam deputet esse rogo. Emendaturus matur a plurima cura, Emendati operis plurima, Ephebus erat. Mortaleis cum fata omnes rellinquere curas, Iusserunt puerum fertilis ingenii. Illius hoc studium probitatis Amore meretur, Posteritas, eius cruda uti dicta probes. Cruda quidem annorum, sed non vice fertilis eius Ingenii, de quo est scribere pauca nihil. L. De Musaeo. INgenii vates casti, desultor Amorum, Purpureae sponsae, purpurei pueri. Qui Latio princeps vestros invexit amores Ausonio spargens nectare Graia mele. Vix annum vestris superesse Leporibus unum, Barthius, adversante obtinuit Lachesi. Quin placido dios somno componeret artus, Aggrippina pater qua tibi Rhene favet. Ut tener obscura sub nocte errantis equi flos, Ah tener, ah frustra, procubuit pedibus! Tu, vates divine, pio tua Numina Ephebo Largire, ut Famae perpes eat stadium. LI. Ad Coloniam. DIa Colonia, n='iadae dum funera defles, Praeconem vestrum Laudibus anticipas. LII. Ad Ioannem Seussium. BElgae obiens Vigili legavit Barthius isthaec Iudicii facio, quae, cate Iane, tui. Seussiadae ante obitum non inservisse dolori est, Hoc tu quid facias, videris; ipse obiit. LIII. In Marculum. DIxi, Marcule, quiplaces furendo, Sanus quando eris, ilico interibis. Nunc postquam satis est super superbis Malis aulica verbera extulisti. Vatem Bauvilii induis creantis. LIV. Priapus. SI qua est non fatuae puella ruinae, Non fructus legit illa, sed colonum. LV. Idem. HOrti carpere si mei puellae Fructus voltis, amabiles; piandus Fructus frugibus est sui coloni, Fullonem puto non Deum Priapum. LVI. Ad Scioppium. TAm belle expositis tibi vetustis Eccos Lampsacios novos, Scioppe, Priscis versiculis nihil minores, Ingenti trabe quamlibet peribis. LVII. Ad Propinam. CUm propter aetatem ipse me nossem male Tecum peribam: notus incipio mihi Fieri, Propina, sola nunc pereas, volo. LVIII. De Anthia. ANthia prima mihi, nam vera fatebor, amata es, Anthia, postremo nunc mihi prima odio es. LIX. In eamdem. FLorens Anthea, non colore vestro, Ore aut pectore, corpore universo, Non mente atque anima, Anthia universa, Vestra offendimur, ista cuncta novi. Solum non ferimus gravem pudorem Quem nobis quoque, ut insciis, figuras. Quare istum, Anthia, deprim as pudorem, Aut porro eloquar ut tuum pudere Se nostro male debeat pudori. LX. Priapus. MUltum conquereris, puella, de me, De te sed molita queo ipse plura. LXI. Idem. MIser profecto coleis quisquis diem Videt, Priape, nullus est vobis mage, Cui nox diem figurat et noctem dies, Vertiginosa cum procul vicinia Concurrit, atque sinciput sanum refert. LXII. Idem. POssis dicere coleos apertos, Sed tecte loquimur, licet patenteis; Istos non metuas, tacent, Puella. LXIII. Idem. NUdis nil memini tacere buccis, Nudis omnia coleis tacemus. Istas tu preme, nos tacemus istis, Si quae casta puella comprimi vis. IXIV. Idem. NUdis nilputo testibus, puellae, In tota taciturnius Suburra. LXV. In Catones. RIdes turpiculis, Poeta, nugis, Concludent ideo, scio, Catones, Vitam turpiculam quoque esse vestram. Verum illi Leporum libenter armos Cenant, et iecora anserum superba, Ergo ipsos Lepores putare nostrum est, Cunctos arbitror anseres Catonas, Si vescuntur apris, apros vocabo, Si bobus statim ego boves putabo. Nos non vescimur ambulante lusu, Ridemus, licet impotes pudoris Interdum, tamen integros Lepores Qui ridere negat, sibi ille ploret. Nobis non vacat interim perire, Netrix vivere dum soror laborat. LXVI. In Pyrrhonem. COnstituam quo te traducam nomine, Pyrrho, Heroum interea stigma tenere potes. LXVII. In quemdam. ES valde timidus, vel es Poeta, Nil me scribere qui sinis tuorum. Nil est tertium, Opuntiopatacte. LXVIII. Ad Se. COmplere cogis saepe versum, nomina Nascuntur illo fine plurima, o Vigil. LXIX. De Se. CUm versus venit, exuo Poetam, Bis versu furit et semel Poetae, Qui scribit sibi conscius Poetae. LXX. In Popriscum. QUaeris quam bene Gallice loquaris? Hum ane minus, o Poprisce, credo. LXXI. In Antisapum. NOn sapit Antisapus nisi crimine quicquam alieno, In carcere ergo scribat Antisapus libros. LXXII. In eundem. CRiminibus cunctis crescit Sapientia naso, Desipiet si quid Antisapi, sapiet. Nil non peccatum est morbus quem concipit iste, Desertis prorsus sensibus ille furit. Nocte dieque inhians carpendi peste furorem Digerit, atque in se crimina concipilat. Omnibus insanit soli sibi qui sapit uni, Huic omnes contra desipere ingenium est. LXXIII. Ad Bavilum. FAcis Poetas, Bavile, quis neget? magnos, Sed sunt minores te creante, dum fiunt. LXXIV. De Lecania. VOlt Lecania, Postili, titillum, Pistillum puto, Postili, titillum est. LXXV. In eamdem. VElle titillari, tangi, Lecania, nolle, Multarum est hodie, credo, Pudicitia. LXXVI. Ad Puellas. FUgitiva floris hora si puellaris Ludum propinat omnibus; quasi rapto Puella lude, lude clanculum Fata, Hodie illa nesciunt, sed altero mane Ulturae veniunt quae putata nescire. Prudens puella lusibus dedit florem, Nimis-pudica castitate compressa est. Differre mors est, cras obire coguntur Hodie paratos distulere quae lusus. AEtas quod ipsa, morsque vitaque ogganiunt, Amate, puerae, nubite, idque quamprimum, Audire quae negat, sepulta vivendo est. LXXVII. In Ratullum. ANtiquarius esse vis, Ratulle, Dudum condita verba dum sepulcris Cascorum eruis inciens avorum, Et versus paris omnibus Sibyllis Ignorabilibus logis repletos. Antiquarius an, Ratulle, possis Dici porro videbo, nunc vocari Ambustarius optime videris. LXXVIII. In Loiolas. OBscaena dicta qui libris vetustorum Evulsa vatum infarciunt suae vitae. Castos putare Loiolas, fiuror magnus. Testes suarum quis Libidinum arcana, Populo oggeruntur ferre, non queunt Larvae. Proinde vatem si quis, obsitus ficto Squalore, porro emasculabit insontem, Emasculatus ipse iure, vel vera Effeminatus voce, iubeo, credatur. Quamquam interesse nil putes, utrum dicas. Effeminando quippe masculum eiurant Emasculando non ferunt secus molle. LXXIX. In eosdem. NOn femina, non masculus est furens Sophista, Sed feminus et mascula, proh crimina dira! LXXX. Error. GEnerosus error est magister ardoris, Felix male faciendo qui bene addiscit, Priusque quid cavere quam facere fas sit. LXXXI. Virtus. QUam sint saecula versa de vetustis, Isthac discere regula queamus. Maiorum fuit una cura, caelum Ne forte irrueret; dabat colenteis Securos agere omnium alma Virtus, Nunc horrere adeo videm us omnes, Ne tellus mala funditus dehiscat, Impar ponderibus malis ferendo. Quidvis improbitas timet supina, Nil virtus, nisi cum Diis perire. LXXXII. Ad G. Remum THemistii Cate eloquentis interpres Cati eloquens; quod eruditio docta Disertaque eloquentia, eloquens mandat Quod eruditio, et diserta doctrina, Remi puellae, amabilis viri Sponsae, Tibi dicoque consecroque Victorem, Tibi sacroque dedicoque victuros Libros Iocorum et elegantis arrisus, Reme erudite et eloquens, tibi Victor Vigil Iocorum amabileis dicat libros. Amabileis putare si Sophus nolit Remo Audiat dicarier, statim malit. Remi ergo res deinde sunt Ioci nostri. Remum probate Posteri, Iocis laeti, Propinat ille tot iocosa, non Victor. LXXXIII. De Scanderbegio. MAior Alexander regum fuit omnibus, uno Castriota, maior qua, minor ille fuit. LXXXIV. De eodem. EPiri Princeps Pyrrho cum corpore mentem AEquat, an esse potest laus homini uberior? LXXXV. Ad Posteros. IAm sum, Posteritas, Poeta vester, Viginti qui Epigrammatum libellis Senos iungere quivimus cachinnos, An quid postidea tegam, exseramve, Citra protinus aleam valebit. Revera modo ludimus deinceps, Famae iam satis est tot a libellis, Omni fufficiunt ii libori, Seu de prosperitate sit vocandus, Sive illum faciat minus secundae Fortunae fuga, nos quies manebit, Ficto nomine Posteri improbabunt, Vero nomine Posteri probabunt Victoris VigilI Sales pudicos. Nos extra ingenii aleam manemus, Versus negligat aut legat deinceps, Cui lectis opus aut opus nelectis, Nos extra ingenii aleam manemus. LXXXVI. Priapus. HOrti Lex Iuvenilis est, Puellae, Si voltis dare, sumite absque lege. Vestrum sumere nos dare arbitramur. LXXXVII. Idem. SUnt tres, sed duo tertio laborant, Ut quart am pote frugibus replere. Solus tertius intrat, hi duo extra Cum toti maneant, tamen quod intra est Manando simul eleganter opplent, Tres istos tibi devovet Priapus, Si qua es non fatui, puella, voti. LXXXVIII. De Conr. Rittershusio. DOctrinam Ritterhusii stupemus, Non quod scripserit hos et hos libellos, Quamquam isto quoque nomine eruditi. Sed cui Scoppius antea fuisse Sit notus nimis elegans amicus, Quod parcat modo, bestiae latratus, Istuc invidiam supra eruditum est. LXXXIX. Ad I. Gruyterum. REx Regum, Gruytere; cui libellis Dives Bibliotheca de vetustis Persarum potis eminere monteis, Europae, Gruytere, non recentis Istius vitiis vagis sepultae, Sed priscae, propioris aureo aevo, Victor te Vigil obsecrat rogatque. Istius gremio beatitatis Libros suscipias Lepore plenos. Priscis inseri avet Vigil Poetis, Non nauci putat ille tot recenteis. Hoc si das, Gruytere, fido amico, Pluris Stertinio fuisse numquam Iactabit suo Bilbilis Poetam, Quem tu de carie et situ reductum Inter Numina consecras Deorum. XC. In Iactatores. NUx strepit orba anima, taciturna fruge repleta est, Iactantem spernas, qui tacet, ille sapit. XCI. De Gallica lingua. ELatia corrupta super matrem est Venere ista, Tanti illam, ut siet haec, pene perisse fuit. XCII. In Orbilium. CLunilucernituum Orbilium salvere iubemus, Palladio tali quali opus est oleo? XCIII. In Alchymistas. PEr pileum destillat arrogans humor, In servitutem poscit ille coctoreis. XCIV. In Longaevam. INtus quae iacet heic, fuit Puella, Verum annosior omnibus Sibyllis. De qua, ipsus nisi videro, fatebor An vivat, dubitare; nam quod istic In cippo facit, in toro solebat. XCV. In Cynicos. REges sese hominum canunt Cynisci, Credunt hoc lepores, negant Leones. XCVI. In Stoicum. MArmorea cum anima, detrito pectoris antro, Putrescens certe non erit iste Lapis. XCVII. In Balth. Castilionium. DIe Poeta, tuo devicta Lepore, Cythere Mavortem spernit, Phoebum habet in thalamo. XCVIII. Ad Lectorem. NE parcam tibi, simplici cachinno Narrabo. Liber exit umbilicos. TARRAEI HEBI EPIGRAMMATUM LIBER XXVII. EPIG. I. Ad Lectorem. UNi scribimu,s omnibus minamur, Unus nam malus est, bonique mille. Sed tu sis bonus anmalus, videbis. Istinc quid iugules, probesve, dico. II. De Epigrammatis. AD summum series ab usque primo Est longissima taedioso amico, Est aptissima livido Legenti. Ille et quae bona, negligit probando, Iste et quae mala discutit notando. III. In Stoicos. VIvere quis lugere merum est, si risibus omnem Mactabunt orbem si lacrimis pereant. IV. De Notario. SCripto sufficit audiisse vestrum Pene tardius ista cogitamus. Dum nos quaerimus, iste verba pinxit. Optem tam cito posse me profari. Aure scribere si valeret, isto Scripturum puto tardius not antem. V. De eodem. TOrrentes linguae latices manus improba vincit, Fata notet, quae tum fiunt, dum Parca loquuta est. VI. In Ruffum et Statuam. RUffum si effigiem videre vultis, Ipsum Ruffum adeatis, in figura est. VII. In Lascivam. HUc illuc tremis illepido, Lasciva, tumultu, Inte stare queat nec, puto, Lampsacius. VIII. In Otrinium. ODisti nuptas, non quod sis castus, Otrini, Sed quod deceptas decipere adsoleas. IX. In Licinium. OPtima nox, inquis, tibi sit: si vera vovebis, Leno eris, o Licini; sed tibi furva bona est. X. In Popuntium. CRassus et exsanguis qua sis ratione, Popunti, Qua gravis es, dicat hoc tibi Stulticia, XI. In Glyceren. DUlcem se Glycere putat puellam, Lusco credat id Oppicus labello. XII. In Lippum. CAEcus es, et bellam duxisti, Lippe, puellam. In gremio sani sunt tibi, Lippe, oculi. XIII. Ad Lectorem. DIsticha delectant, delectis est opus illis, Mutua uti fiant delige, deinde lege. XIV. In Aufidiscam. UNa virgine gaudet Aufidisca, Illam diligit, omnibusque praefert, Peccem Grammaticae licet Magistris, Nonpeccabo tamen, scio, Poetis, Uno virgine gaudet Aufidisca. Quid nasum trahis, Orbili? iocamur Uno ut virgine gaudet Aufidisca. XV. De Henrico IV. EUropa luge, Christiana pars orbis Henricus obiit, hic tibi cano Lessum. XVI. Ad Cytherin. MImo nomine te cano, Cytheris, Gallum tu cave ne putes canentem, Germana tibi mentula minamur. XVII. In Scoppum. NAsoni novies Corinna paret, Laseivus novies parat Catullus, O saeclum magis aureum aureo omni! Hoc Scoppus putet ille cui Cytheres Est passerculus; ipse saecla dico Plusquam ferrea tum virum fuisse. XVIII. Zoili Epitaph. HInc taxique, et funereae, capita atra, Cupressi, Feralesque alii trunci oriantur ab hoc Marmore, funestum posuit quo Zoilus omen, Quo vitam adflavit dum fuit ipse, hominum. XIX. Lacteolae. IStic Lacteola est sepulta pusa, Vero nomine, nominisque vero Verax omine, candida est puella. Hinc pallet Rosa, nigricat Ligustrum, Flent ferrugineo nives colore, Lac pro purpureo nitore furvum est, Pulla est lux eboris, nigrumque marmor, Nigris lilia vestibus teguntur, Atrescunt cycnus, anseresque Ledae, Argenti color aereus videtur, Ex quo Lacteola est sepulta pusa, Causam quaeritis impii sepulcri? Lactis Lacteola Priapiani Adesiderio nitente caesa est. XX. ScoppI. GAudete vivi, mortuus perit livor, ScoppI sepulcrum vulturis facit venter. XXI. BonarscI. QUi dudum, sine morte, suo de Poste pependit, Quo fulcit foedis structa theatra lupis. Uncum ultro petiit, fessus pendere, Bonarscus; Sic homini obsceno est mors fera saepe lucrum. XXII. Sangae. SAngae prostibulum est in hoc sepulcro, Casti omnes fugite, heic quoque ille cevet. XXIII. Bavii. HEic miser exsucca Bavius sitit et famet umbra, Invita manes morte suos patitur. XXIV. Orbilii. URite flagra, nates exornent pilea, marmor Marmorei corpus molliit Orbilii. XXV. Stoici. DEcidit e caelo Lapis hic, compesce dolabram, Divinus magis est quo magis iste riget. XXVI. Cynici. LAtrando Cynicus viam peregit, Furum tu in numeros canem recense. XXVII. Academici. VIvere dum dubitat Academicus interit; illum Ne sepeli, dubitat mortuus interitum. XXVIII. Socratici. ARgute cupidus sophisticari, Quaere istum lapidem, dabit duellum. XXIX. Epicuraei. QUid sim, quid fuerim, vide: deinde De summo dubita Bono, Voluptas. XXX. Astrologi. PEndebam caelo, subduxit destina terram, Astra tamen nostri sunt rea facta rogi. XXXI. Geometrae. DUm speculor, mentisque inquiro pabula diae, Corporis invidit me mihi pauperies. XXXII. Musici. HArmoniae sobolem uraniam appello genitricem, Auribus atra, caret Mors, ideo taceo. XXXIII. Arithmetici. INnumeros numeros signantem in pulvere docto, Eripuit puctum me innumeris numeris. XXXIV. Dialectici. NEctenti tela invisa, ut quondam acris Arachnae, Mors sine Palladia non mihi fugit ope. XXXV. Rhetoris. APta quid exemplo verborum structa catena est? Rhetoris heic posuit mors sine mente animam. XXXVI. Grammatici. LItterulas docuit multo cum pulveris haustu, Vivus er at pulvis, mortuus ecce lutum est. XXXVII. Poetae. FIngere si facto est res proxima, die Poeta, Cur veram mortem non imitando, negas? XXXVIII. Priapi. TEnta terribilis Deus bipenni, Istic calfacit e rogo puellas. XXXIX. Furis. PEnderem, mihi fata si dedissent, Nunc Fortuna dedit sepulcrum, in hoc sum. XL. Alchymistae. REm sepelire igni Chymicum sit; vendere fumos, Quod didici dum rem prodigo; morticinum est. XLI. Medici. RIxatur cum morte furens in corpore vita, Ut tollat morbum, sustulit Hippocratem. XLII. Iureconsulti. VErterunt mentem verso mihi corpore, iura; Iurisconstultum dicere vulgus habet. XLIII. Equitis. NOn glomerat gressum, nec equum calcaribus urget, Qui iacet in tumulo hoc Trossulus; ergo perIt. XLIV. Militis. ATergo venit mors improba, fronte sequentem Quae fugit toties, nunc mea facta negat. XLV. Rustici. QUottidie mihi qui, terr am vertendo, sepulcra Feci, in eorum uno tamdem aliquando cubo. XLVI. Parasiti. VIx humus haec nostra est, sit vel Stygis illa Dynastae, Ut cedat nobis cogam Erebum Salibus. XLVII. Ebriosi. HOram unam potare mihi clausa ora negarunt, Nunc videor vere disperiisse mihi. XLVIII. Edacis. CUncta gulae debens, nisi sit gula condita mecum, Glutissem mortem; nunc quoque clamat: Edis? XLIX. Critici. BLattam, mors, sibi visa dum necare est, Clamat Grammaticus perire. Verum est. L. Notarii. SCivit, dicere quae, Patrone, velles: Chaldaeum puta in hoc latere saxe. LI. Patroni. VEndita duxerunt sub fato carmina noxas, Argentum mortis scit num er are Furor. LII. Amatoris. DIffluxit vivus liquido, puer acer, Amore, Adspectus Parcarum exanimavit eum. LIII. Fossoris metallici. HAbitavit Orcum semper, iste dum vixit, Domesticum recepit in domum Plute. LIV. Nautae. MOrtem, dum vixi, sum per vada salsa secutus; In portu moriens navigo, vita fretum est. LV. Aurigae. NOn audit currus Veneti vincentis habenas, Ad mortem pleno sic pede vita volat. LVI. Cycni. ANte obitum me deflevi mihi, parcite vates, Sic obit e vobis qui modo rite sapit. LVII. Coniugis litigiosi. ALtercabimur, ut putent beatos, At, coniux, ego te prior perivi. LVIII. Respondet illa. ALtercari ego nolo tecum: ab urna Vitae semina rixa dat recentis. LIX. Podagrici. CUm manibus pedibusque meis sine fine duelle Exhausi, mortem vel pede currit egens. LX. Scholastici. DUm disputat Scholasticus perit; recte Nec ne, videbit, non inultum habebit mors. LXI. Sani. SI pereunt sani, nil aegrotare nocebit; Demum hoc pacto non est homicida medens. LXII. Adulteri. PErmolere uxores non destitit hic alienas, Iumento accersIt sic sibi fata suo. LXIII. Caeci. INterii cum oculis; hominis ne busta putetis, Hic hominis posuit relliquias Lachesis. LXIV. Surdi. ME miserum! audivi numquam; vixisse putabo Ne me audire istic barbara fata pelint. LXV. Mollis. ILlecebris caret, ut memini me audire, senectus, Ne videam, illecebris intereo iuvenis. LXVI. Formosi et fastosi. CUnctae ambiverunt, exambivere puellae Tres me; cum nulla malim ego concubitum. LXVII. Formosi et facilis. NUlli dum nego, me negare cogunt Non omnes; modo tres puto puellae. LXVIII. Formosae. FOrmosarum omnium virgo lepidissima forma Heic iacet, ipsa istic Forma iacere putat. LXIX. Fastuosae. OCcidas sino, non fruare, Amator. Mecum tu quoque, scilicet, peribis! LXX. Facilis. SUmas quod dare gestio, vel istic Ut dans inteream, negare nolo. LXXI. Muti. MUtus cum loquor, interisse credo, Dixissem, Sequeris, tibi: nequivi. LXXII. Gloriosi. NOn gloriabor, sed tibi credam unicum: Praestantior me nullus Elysium colit. LXXIII. Timidi. DEfunctus rubet hic: Pallebat vivus. Utroque Frigore cum rigeat, cedit mors ipsa timori. LXXIV. Audacis. FUlmen perpetuum est in hoc sepulcro: Functum commoveas cave; Excitabis. LXXV. Litigiosi. COnductis opus auribus putassis, Miratur tumulus tacere captum. LXXVI. Placidi. OMnia sedavit qui proelia voce sequestra, Omnia commovit cum semel interiit. LXXVII. Meretricis. HEic urbanus ager; communis fossa iuventae In parvo, (mirum,) grande foramen habet. LXXVIII: Coci. QUi lingua dominigulam tenebat, Exstinxit dominigulam tacendo. LXXIX. Invidi. FOrtuna invidus occidit beata Atque illac aliena, in hac sepultust. LXXX. Infidi. OPtarunt omnes infido credere mortem, Nemo illi vivo credere quid voluit. LXXXI. Mendacis. MEndacem iuvat esse iam sepultum, Iurarit tamen interesse vivos. LXXXII. Longaevi. OCcidendo fides facienda erat huic quoque morti, Vivendo exstinxit pene necem superans. LXXXIII. Iuvenis. ANte diem nemo periit. Cum forfice plena Iam secuit Lachesis nascitur illa dies. LXXXIV. Pueri. LAudabis bene multa me minatum, Fecissem, puto: sed iuvat minari. LXXXV. Infantis. QUid dicis? taceo, rogoque, Lector; Nasci pene fuit meum perire. LXXXVI. Monachi. ELegi mundum, mundum dum spernere dico, Spernere me dicit Daemon, habere probat. LXXXVII. Monialis. QUod nequeo servare, ut possim saepe patrare Eiuro. Dolus est ex pereunte doio. LXXXVIII. Clerici. PRo populo precor, at pro me mihi pecco. Beatos Efficio multos, solus ut inteream. LXXXIX. Paenitentiarii. IMpono mulctas populo, sed me ipse reservo, Mulctarum populo mulcta suprema fui. XC. Architecti. DOctas dum exstruo domos, ego ipse Et tecto carui, et cubili in illis. XCI. Prophetae. NUsquam est patria quem probet, Propheta, Nusquam Patria non fuit Prophetae. XCII. Mimi. LUsi duplice, ceu Posta, mimo, Vivendoque et agendo; nunc probabor. XCIII. Diutis. NIl nummi mihi non fuere; nummis Nil contra ipse fui: modo alter omne est. XCIV. Pauperis. STrenue egere hominem viventis maxima laus est, Quippe mori malunt quam facere hoc homines. XCV. Patientis. NIl non devicigenerosus, cuncta ferendo, Fortunae moriens viva tropaea gero. XLVI. Anus. DE me nemo queri quit occidente, Vivens omne odium meum peregi. XCVII. Libri. INfelix liber, a malo evolutus, Mor tes quottidie quot interibis! XCVIIII. Lectoris. LEctori tumulum malo sacrabo, Libro funditus in bono peribit. TARRAEI HEBI EPIGRAM MATUM LIBER XXVIII. EPIG. I. Ad Lectorem. DISTICH A praecedens habet hunc liber: iste quid? In te Quid legere accedas, est tibi, quidque neges. Disticha tu facis e longis curtissima, curta Praelongis mutas, cum lubitum est, tabulis. Nasus ut ista tulit, sic sunt descripta, legentis Carmina, ab ingenio nulla futura suo. II. In Blufficum. TAm do cte laudas defunctum, Bluffice, amicum, Ut credant omnes iam inter iisse hominem. III. In Scoppum. ET genus et nomen sibi inutilia esse fatetur, Qui utilis est nullo nomine, nec geners. IV. De Versibus. UT ne nil faciam, volo iocari, Ut nil non faciam volo iocari. Vobis ergo cavete factiosi, Et si qui estis, ut estis, otiosi. V. Iuventus. DIvinos iuxta Canonas censere professo, Stuprum pubertas caeligenae est animae. VI. In Lupicercam. NOn volo te Lupicera, mihi sit ea unde requiris Nolunt as? prorsus est tua, non queo te. VII. In Clarum. OMnia qui Bonsi pote didere crimina Clari, Quod nemo potuit, solus is expotuit. VIII. In librum Sangae. VIs sine mente sonum, turpem sine sanguine massam, Quis nec cauda sua est, nec caput, auriculas. Quae bene nil facere ipsae aliis incessere facta, Exsangui possint protentus invidia, Sangisci librum Verini, Lector, adito, Sed cave, brutescit, cui perit hora in eo. IX. In eundem. PEniculum foriis Batavorum stellio fecit, Ut Congiarium det omnibus sociis. X. In eundem. A Fra vorant socii propastu quottidiano, Cum laute vivunt stercora tum Batavum. XI. De Iulio Scaligero. DIvinus vates divino more Poetas Instituit, quibus est ipse Dei effigies. At quod liberius nihil esse Epigrammate, sancit, Quod potuit nullis claudere limitibus. Artificis methodi nec stringere margine docta, Nec norma invisa frangere iudicium. Hoc ego dignum adeo puto quoi liber integer, euge! Occinat, a dio carmine numen habens. XII. Ad Scoppium. VEctigal quia publicum ScioppI Avertit pater, ille nescit haeres Praefecti fieri sui noverci; Quam caute pater ultus est suismet Natum moribus: o facete calo! XIII. De eodem. FUr haeres mihisit? Lictorum Maximus infit; Furando, ne sit sur locuples, cavet hic. XIV. De eodem. SUbducta ratione cum ScioppI Sentiret Pater esse ditiorem Uno sune: peculium involavit, Praefectum cui publicum ferebat. Exhaeres ita funis est Scioppus. Illum iure alio sibi paravit, Materno bona vindicans periclo. XV. De eodem. EXheredavit furem fur iure clependo, Fur ari iustum sic semel exstiterit. XVI. Ad Scioppum. A Lto adeo titulo maiourum iure superbis, Excelsis omnes quos repetis crucibus. XVII. In Socios. COiere quondam cum Societ atem impii Caelo minarimilites, Unum ossa quorum, Olympus alterum manu Armavit, ut telum volans. Sensit rebelles Iuppiter statim viros, Et fulmine obruit sacro. Nex cautiores fecit horum posteros, Dolis modo impetunt Deum. Nam ne trinode fulm en extemplo Iovis Finem duello det sacrum. Manum illi adire moliuntur subdoli, IESU latentes nomine. Conivet alma Vindicis clementia, Iustitia mox acuet malum. XVIII. De Tyrannis. PEndentem seta gladium in cervice Tyranni Qui videt, hic caecus mavolet esse hodie. XIX. Spes. SPe pendere boni dulcissimum habet tormentum. Semper cum datur id, credis habere minus. XX. Ex Tertulliano. QUam censes acidissimam? Voluptas Amarissma, liberi, putentur. XXI. Fortuna. PErmisti impuris casti sub utraque vecillant Fortuna, huc illuc talipedante gradu. Verum fine boni, non am bitione putentur Felices, si vis cernere dissidium. Rident impuri flere ut mereantur acerbum, Flent casti ut risu perpetuo exsiliant. XXII. Voluptas. TErga Voluptatis non frontem respice, Pubes, Terga rigent lacrimis, gaudia fronte calent. XXII. De Podagro. CUm tactu gressuve opus est, nec dexter a nec pes Est tibi, qui officio, quaeve, suo evigilet. Sed dolor infelix subito facit impete mancus, Quadrim anum ut praestet quadrupedemque hominem. XXIV. Voluptas. STertentem necat impotens Voluptas, Qui gaudet, sine morte sic peribit. XXV. De Podagrico. DE nimio reliquis oriuna a labore querela est, Incusatur ab hoc feta dolore quies. XXVI. In eundem. SI gravis est, vobis, sine fine quiescere morbus, Cur, podager, non quis surgere? surgo iacens. XXVII. Apis. FAcit ore mella, aculeum in cauda gerit, Apis Voluptati sacra est. XXVIII. Ad tumulum C. n='I. DImidium mentis nostrae, suavissime, tecum In tumulo functi pectora destistuit. Immorerer tibi, dimindia post fata superstes In me anima, mecum ne moriare, nego. XXIX. De anima Amantis. AMantis anima non ibi reperiunda est, Ubi anim at hominem sed ubi am at. Fides dicto est. XXX. De Belisario. CUr caecas Belisarium, Tyranne? Primum inceperat optime mereri. XXXI. De Tyranno. QUi bene meretur de Tyranno et Hebraeo, Male se mereri de sua domo cogit. XXXII. In Iudaeos. CUm magnum est mare, navigent Hebraei, Illis est opus omnium ruina. XXXIII. In periurum debitorem. DUcis, trahisque, speque nos vaga pascis: Praevaricaris, Auriglute, si solvis? XXXIV. Ad Candidum. QUicquid concipiove, factitove, Quicquid persiciove, desinove, Aut odi, aut amo, negligo, probove. Istud, Candide, praedicas placere; Semper, Candide, cui placent amici, Raro, Candide, praestat hic amicum. XXXV. Ad eundem. SEmper, Candide, me placere, dicis: Istuc ingenui nega nt amici, Servus ni velit ambiat Catomos. XXXVI. Priapus. HOc ego perficiam quod cum mea signa videbis. Optabis primum, casta puella, tibi. XXXVII. Idem. SAcri te nemoris vocant Colonum, Tenta cuspide mobilem Triphallum, Si quae sunt lepidae satis puellae: Sacrum sed nemus afferunt puellae. XXXVIII. Idem. RIdere tento nobilem virum ligno Hostile, virgo, est, senties nisi credes. XXXIX. Idem. LIvia si nudis nihil est offensa Lupercis, Sed statuarum instar dixit habere viros. Quid statuam vivi spectatis more Luperci, Otia nec casto iam datis apta sinu? Nimirum vobis mutata est littera, vivum Iulia quaeque cupit, Livia quaeque negat. XL. Idem. SI vis hunc capere et tenere barrum, Immensa est opus, o puella, fossa. XLI. Idem. ULtro mendicant Poenam, Mutine, puellae, Divitias harum concipilare cave. XLII. Ad Scoppium. QUaeris, ludere cur velim Priapo, Quaedam carmina, ritibus vetustis? Opto te Criticum Scioppiano. XLIII. De eodem. SPectabat populus, Priape, vestras Quondam divitias inerudite, Unus de populo docet popellum. Nunc comprendere coleos patenteis; Istunc caedere tu deinde nolis: Poenarum haec Critico futura summa est. XLIV. De Rege. OCcidit fidum Rex cum periurus Achaten, Dextra iubet laevam desicet ipse manum. XLV. Ad Lascivam. lascivum congeris usque, Nec vitam, nec te credo ego habere animam. XLVI. Ad Candidum. CUncta probas et vis habeam te, Candide, amicum, Improbat hunc Probit as qui sua cuncta probat. XLVII. Ad eundem. SI vis, Candide, iuciare pro me, In me, Candide, saepe iudicato. XLVIII. De Vita. OMnis vivitur ut putatur, ergo De vita bene sentiam caduca. Laetam sors facit esse vel sinistra, Laevam non nisi opinio sinistra: Quicquid fingitur, interit putando. Si vivis, tibi nemo vi nocebit. Intra te est homo: nemo eum coegit Numquam quem potuit videre. Prorsus Ut vis viere, vita se ministrat. Istuc scire sat est: agenda restat Ut condant superi; ipse mente eadem Ducenteis sequere, aut sequere porro, Quamvis sis querulus, Deos trahenteis. XLIX. In Stoicum. NOn doctrina tua est quam rumpimus, optime, sedque Qui tantum sapias tam illepide lapias. L. De Epigrammatis. DEscribant sua Bluffus et Binarsus; Nos conscribimus ista muginando. LI. Ad Lectorem. IOcose Lector, patere me loqui tecum Aliquando inepte: scisne cras tibi mortem, Ut et Poetae se minarier vestro? Si scire debes, cotigasse te credo. Manus illa calamum quae modo inscium torquet, Ignara cras iacebit, atque putrebit Squalore foedo. quid, superstes auctori, Iocum caterva sortiatur, aut optet, Curabit illa nulla; tu tamen solus Tibi superstes pelleges Iocos, Lector. Tua fata nostris iudicas magis longa? Persona curta es, nomen, o bone, aeternum. LII. De Apolline. DItes divitias, Apollo, vatum Largitur generi nimis frequenti; Paupertate sed has emunt perenni. LIII. De Amicis. MUttos amicos rebus integris vides, Accidit illas cum Deus, nullum vides. Cognoscere illos tum tibi primum datur, Referre cum iam gratiam Deus negat. LIV. De iisdem. OB vitra et mensam est si quis tibi sactus amicus, Effectam cense vitream amicitiam. LV. Ad Se. IN tota nullum cornis, Vigil, esse iuventa, Virtutem tecum qui colat, ut veterem. Scelicet in cuius nec spectent praemia cultu, Et cupiant sera a posteritate legi. Quid tamen in latus hinc percellere? Turba cavenda est, Quam probat haec, caret hic posteritate sua. LVI. De Iano Gulielmio. GErmani flos ingenii, Gulielmia pubes, Multorum obfudit canitiem ingeniis. LVII. Ad Manes eiusdem. TEmerate nulli floscule, omnibus chare, Petite mille virginum choro, Iane, In Elysi viretate datum pridem Tuae quieti, Victor innocens vitae Malum salutat pestis et dolor morum. Salvete Manes innocentis, integri, Pictique mille Gratiis, novi semper, Semper nitentis, atque am abilis floris. Odore per vireta Caelitum fragrans Ambrosio, amice Apollinis Puer. Vobis Iungi innocentis umbra pura Victoris Post Fata poscit; pene ei mori tanti est. LVIII. Ad eosdem. PEtite mille pirginum choro, puer, Amate Gratiis tribus. Apollinis, Minervae, Amoribus simul Potite, dum tibi vacas. Vigil Poeta te salute plurima Poeta mactat innubus. Sacrum corona Laureata verticem, Cui imbuit Leporibus. Corona non plicata dextera BlovI, Apollinis sed ipsius. Parare regna in Elys I iubet sibi Vigil Beata margine. Uti perenne floreat, Gulelmio Ibi sodale lucidus. Ibi vetusta multa de libris tuis Loquetur ille disputans. Ut osculis soluta disputatio Amicioribus crepet. O umbra candida, innocens, nitens, pia, Soluta mente frivola, Cape innocentis, et nitentis, et pii, Beata carmen in loca. Et inde porro syllabis trementibus, Remitte carmen integrum. LIX. In Orbilium. ORbilius pueros non vult, Crispine, Comatos, Hirtis qui naso sit Caper atque gula. LX. De eodem. ORbilii in naso Lemures, Bithynice, discunt, Cum ronchos facit, hi Gram maticam recitant. LXI. In eundem. CUm naso tibi quid meo negoti est? Pallens, Orbile, dicis, atque candens. Despumansque, tonansque, fulminansque. Iram, Orbile, fac premas habenas. Cum naso mihi nil tuo negoti est, Cum culo, nisi quod Bonar scii olli est. LXII. In eundem. NEmo adeo horrendum scelus, infandum, exque piandum, Tetrum, funestumque, audiit atque sacrum, Quam tua quottidie Schola quod facit, Orbiliane, Dum emendat naso stercorea orsa tuo. LXIII. In Sangam. PEniculum dicis; penem culumque decebat: Mundior est libris hic sed uterque tuis. LXIV. In eundem. NModo si titulo medium inseris octopedali, Scribis, quottidie quod facis, o Liberi. LXV. De eodem. NOli inquirere, Sanga quis sit iste; Nil est Sanga nisi nihil Ferinus. LXVI. De Lusco. LUscus fur tibi, Sanga, sic minatur: Personam foriis tuam dedisti Purgandis, ego detraham Bonarsco Istam terribilem tuam figuram, Ut frater meus esse sentiaris. LXVII. De Senica. DUxit anus iuvenem, miraclo parcite divi, Ostenti satis est, vir Senicam: nimium est. LXVIII. De Sangae libro. IN foriis si quid latuit tetrum atque pudendum, Ebibit hoc hic cum pulvere peniculus. LXIX. In Nubentem. VIr iuvenem sponsam plenam spado ducere succi Incipit, hic ducit femina, nubit anus. LXX. De Pontia. LAEsae, Pontia, per iocum, esse famae, Qui tedicimus, improbe fatemur, iocamur, Non laesa est tibi Fama, verum obesa: In cuius, puto, ventre tum latebas, Cum laesam tibi dicerem iocatus. Sed tu laedere perditam caveto, Laedendo nisi vis bonam fateri. LXXI. De Scoppio. PEr ludum esse malum autumat Scioppus, Scimus quam soleat Lapis iocari. LXXII. Priapus. SCorpisco bene nuper effututus, Quod factum sibi, Phallus hoc minatur. LXXIII. Paris. CUm stetit investis coram pastore Diona, Incestus Paris est castus abire potens. Non sic iudicio diribenda est fabula divum, In gremio iuveni est una movenda reae. LXXIV. Malum Eridos. LIs malum in medium iacit improvisa, Dearum, In medio velit haec quaeque tenere Dea. Lis ideo exorta est; tres malo quaelibet apta, Ad Paridem mali causa abiere Deae. Vidit is in sola mali usum exstare Diona, Unum non potuit, sed tulit illa tria. LXXV. In Prodigum. VIvis, prodige, ceu tibi superstes, Vitam tu incipiens perire debes. LXXVI. Catonis obitus. INvidiam sane Cato belle est Caesaris ultus, Nese servaret nobilior, periit: LXXVII. Brutus. QUid nisi nomen habes virtus mea? dixit, et ensem Virtutis per se traicit interitu. LXXVIII. Idem. PAlluit in Bruti Fortuna mascula virtus, Ex illo Virtus femina facta rogo est. LXXIX. Cassius. ROmanorum adeo, Cassi, qui te ultimum habebat, Iam sibi erat, BRUTUS, mortuus et Patriae. Tutamen ante iaces; timet hunc Antonius ensem, Cassiade pectus rumpere qui potuit. LXXX. Caesar. IN me odia exoner ate, satis posse illa videri Pro patria acta, in me quae furor exonerat. Brute, tamen cessa. Scis Caesaris esse triumfum, Patria quod Bruti crimine non egeat. LXXXI. Antonius. MOllitie atque animis nulli, pro Rege, secundus, Pro secum fecit fortiter, occubuit. Sangu ne perfusam patriam quia pace videbat Crescere, pro scelere est victima facta suo. LXXXII. Cleopatra. AD Bacchum Venus est epulas, si quando profecta, Vulcani secum retia vasr a tulit. His tenuit Magnatem Asiae Cleopatra Tyrannum, Fraternos ultust donec Apollo toros. LXXXIII. De Lucia. MEcum ludere, Lucia, et iocari Res est perfacilis; quia in iocaute Si quisquam, bene ego scio iocari. LXXXIV. Ad Puellam. VAti nubere quae, Puella, quaeris, Quod quaeris face ut afferas: futurum est. LXXXV. Ad Lectorem. OCtogesimus atque quintus iste est, Non fessus tot ego iocis Poeta. Tu, Lector, potis esse: sis Poeta. LXXXVI. In Pudicam. BAlnea quae vitas, rimoso pariete visa, Visa tibi soli forsan hiare, Lypa. Dic mihi rimosam quae non dent balnea vocem? In fossa poteris ipsa lavare tua. LXXXVII. De Scaligeris. LAscivos Pater eicit theatro, Natus Scaliger ingerit Priapos. Sed priscos, quibus omne quod venustum est, Obsceni vice proruunt Bonarsci. Salsum est aedepol exsulare Phallos, Multo salsius est tamen Bonarscos. LXXXVIII. Priapus. QUod vos decipiam, nego, Puellae, Vos nie decipitis, scio, Puellae. Cuius tot legitis nuces ab horto, Istis cum nucibus perit colonus, Connivens licet, imo iam sopore Usque ad dimidias nuces sepultus. LXXXIX. Idem. DIcant diserti docta dicta; ego vobis Tum videor eruditus esse cum impingo. XC. Ad Ovvenum. IN te ludere Victor impetraut, A Phoeboque sororibusque Phoebi. Si salso sale, Ovvene, maceratum Est corclum tibi, iam me amas, quod, in te Ut possim sale salsiori abuti A Phoeboque sororibusque Phoebi, Dicam me, licet improbe, impetrasse. XCI. Ad Lectorem. QUottidie libraum totum extundo, optime Lector, Sed tu Metonis me puta habere dies. XCII. Ad Ovvenum. OVVene noster, ut vocare glorior Amica vestra pectora. Rotundioris arbiter potens ioci, Quadrata nostra carmina Favente nare pellege, atque iudicae, Quod actitasse protinus Putabo, cum lepore quopiam meos Fricare veneris sales. XCIII. Ad Bloviscum. BLovisce noster, ista Iambica optimo Sacramus ore Praesidi deum tibi. Poeta namque mille factus est modis Adhuc tibi, nec unus omnium tamen, Deo favente condidit iocum aut salem. Proinde te putamus esse praesidem, Deique diligenter oppido bonis Cavere, ne Poeta quispiam tuus Eos trucidet impudente carmine. XCIV. Omnia. DIcere si quidvis carmen facit; Omnia dicam: Omnia sunt nibil, et Nil facit Omne mihi. XCV. Nihil. QUid nihil est? quodcumque vides, quod mente sequere, Ut video nihil est Omnia, cuncta Nihil. XCVI. In Medicos. PAllenteis Medicos vidi; iam credere demum Affirmo, lassae est caedere pestilitas. Laetanteis, medici, (letanteis dicere quibam,) Infesti morbi sunt gravia indicia. XCVII. In malum equitem. DExtrum equitem sane te dicere cogimur, ex quo In laevum num quam scisti equitare latus. XCVIII. Ad Lectorem. POstremum libri semper te, Lector, adulat, Huic scio me titulum posse lucrifacere. TARRAEI HEBI EPIGRAM MATUM LIBER XXIX. EPIG. I. Ad Lectorem. SI legere officium est, quid erit scripsisse Poema? Officium scriptor vendit ab officio. Officiose legens, mihi tu si talis eris, nec Prae tineis blattas, nec metuo Orbilios. II. In Orbilium. BLattis iungere te, Orbili, volebam, Longas auriculas citra fuisset, Quas, si blatta nevis mihi vocari, Curto de capite exser as oportet. IV. De Epigrammatis. LOngus ad extremum labor est Epigraammate ab isto, Quam metuo in quovis ne quis id inveniat! V. De Claranna. RIdentem, Licini, videns Clarannam, Sic me dii superi bene adiuvassint, Ut visus mihi sum videre plena Nubes rumpere luce Noctilucam. VI. In Neaeram. IN caelo Venere est puella nulla In terris, puto, pulchrior Neaera. Quam cum Barthius ante mortem amare Pridem occeperit, et Venus secunda est. VII. De Gabriele Altilio. ALtilius Hymenaeum ingenti concinit ore, Ut tamen in numeris sit quoque nuda Venus. Divini salvete tori, Manesque Poetae, Hoc omne est felix omine coniugium. VIII. De Pontano. POntani cineres nullo puto inesse sepulcro, Sed vaga per totum quaerere signa polum. Illius ingenium nullo Nasone tenetur, Scribendis semper dant nova scripta locum. Iudicium tamen in tanto mir amur hiatu, Elegit talem quod sibi materiam. IX. Iul. Scaliger. DIe senex, quem quam scelus est laudare Poetam, Ut non continuo laus tua eum superet. Nil praestans animi sine te perpendere possum, Ipsa omnis qui sis gloria dia animi. X. Ios. Scaliger. NAte Deo, nemo sine tepote amare Parentem, Sic quovis libro laus tua se cumulat. XI. Ad Dom. Baudium. AH quoties ad te scribens Epigrammata, Baudi, Mente volavi animi, corpore dum nequeo! Ingenio forsan tecum certare valebunt Pauci, iudicio nemo Poeta potest. XII. Ad Scoppium. SCoppi candide, delicate Scoppi, Germanam modo te venire terram Salvum, laetitia exsilimus omnes Quotquot te volumus perire rite. Porro non eris ille nescio-quis Trans Alpeis, inamabilis, Scio ppus. Sed Scoppi repetes vetustioris Personam; cute quamlibet polita Omnes, Stoice, te videmus hircum, Cui, rosa vicevitis, inter alta Vinum cornua Pontifex minatur. XIII. In eundem. SCoppi me vobis maledicere gloria nulla est, Dicam ergo modo si quivero, pauca bene: Mortaleis omneis scelerosus rabula transit Criminibus, qui, cum cuncta facit, fame obit. XIV. Kal. Iani. PArva tibi mitto, ne maxima, Castrice, mittas. Nec tamen heic erres, Carmina sola loquor. XV. Ad Aurianum. SI semper legis, Auriane, lecto, Quo tecum iacet innocens puella, Lectum dicere iure quibis istum. Verum intelligere, Auriane, nil quis. XVI. De Alano. COncubis dum nocte libris inservit Alanus, Optat in elumbi nocte puella crucem. XVII. Ad Ovvenum. SAlso saepe sale imbuis legentem, Et dicteria multa das iocosa. Sed cum te ad Canonas dein remittis, Prorsus Grammaticos facis legentes. XVIII. De Monachis. PEccata qui tot saeculis vorant Mundi, Peccata sacti sunt vetante natura. XIX. Die Natali missum. NAtus es, Aule, hodie. Cum infante est res mihi nano, Tu tamen hunc cano vertice nosse negas. Sis quamcumque senex; hidie mihi naturs, aveto, Omnibus unum annus dat puerum esse diem. XX. In Hebium. INcessum ne te Critico sale, quid tremis, Hebi? In somnis vidi te semel; haud opus est. XXI. In Monachos. PEccata mundi Monacha factio glutit, Et oris esse eos stupemus immundi? XXII. In eosdem. FAstum quod calcent Monachos ne credite castos, Hoc alio fastu perficiunt miseri. XXIII. In Loiolas. DIs trabe dat monachos, postica parte Loiolas, Et mirum est illos fervere discidiis! XXIV. In Scoppum. PEnsum absolvere me leporis huius Iam tempus monet; et tuum monet te, Pensum iam diu opertuit, Scioppe. XXV. Ad Nicium. ORnatissimus omnium virorum Unquam quos pote quis videre, Nici, es. Quaeris qua ratione? nesciendo. XXVI. In Sangam. AE Ternas tenebras, et noctem in scula mille Milia cui debet, Solvere, Sanga, tibi Posteritas nescit, tanto peritura dolore. Vindiciis igitur sit tua iure suis. XXVII. In Castratorem. QUi veterum excidit sine iure et principe libros, Quod libris fecit debuit ipsepati. XXVIII. In Raderum. RAdere, non est expiabile hoc factum, Exscindis illis quod viris bonis fratres, Cultris iis, quibus vorasse te cuncti Fratres fatentur antea Priapiscos. XXIX. In Gallum. OMnibus in dictis sonus est tibi Gallicus, Osci, Omnibus in factis, ut puto, Gallituris. XXX. Ad Dan. Heinsium. POrro non opus Hercule est vocato: Scoppus, Sanga, Bonarscus, et Baviscus, Non cessant furere et latrare porro? Heinsi, vostra Fides! repente cessant. XXXI. Ad Lectorem. SIt iocus aut non ist, iocum ego tamen esse putabo, Triginta ut iungas unum Epigrammation. XXXII. De Deo. SOlve preces semper. Sinon Deus audiit illas, Exaudit quia non audiit, ille preces. XXXIII. Crudelitas. CRudelitas quando exstitit clementia? Cum quis puellae parcit ob lacrimas rudi. XXXIV. In mendacem. CRedere cuncta tibi possum, licet omnia fallas, Nam tibi nil penitus credere sustineo. XXXV. In Poetam. SEu sis non sis tamen esse Poeta fatere, Ne tangat tandem laurea te Bavii. XXXVI. Ad Lectorem. COncisa est brevitas: ais, duobus Omnem versiculis movere sensum. Plures scribere nolumus, quia ilia Insanos facit alta longitudo. XXXVII. Priapus. LAscivi cave mentulam, Puella Custodis; solet illa amare fures. XXXVIII. Eidem. FUrum maxime, mentulate Mavors, Furi parcere ne velis minutae. XXXIX. Scoppio. PEndere cui legavit ultima, Scoppe, Vespillo nuper occidens voluntate. Agnoscis illic, credo, non tuum patrem. Namque ille, lucricupidus ut fuit miles, Natum invidere non potest sepulturae. Proinde matris antea sequestratae Crimen professus, Munster os crepans patres; Nunc quoque paternum fur fateberis crimen. O Ulmitriba, virgiter givindemie, Quo nomine es vocandus in crucem porro? Quam tibi sepulcrum fecit oppetens ille, Quondam parentem quem vocare tendebas? Corvis sed istud dat negotium mater, Stupro potita filio, stupro nato. XL. De Vespillone. VIrgula Vespillo est, Heinsi, tibi factus: at illam Divinam nolo dicere quae Stygia est. XLI. De Scoppo exherede. PRaeteriit natum Scoppus pater instituendo, Illum cum fecit non fuit ipse suus. XLII. Sangae. SAngae dicimus has, Scioppe, laudeis, Nil tecum mihi carmine hoc futurum est, Interpres nisi tu velis Ferino Enarrare satis gravem leporem. Sanga est bestia magna bestiarum, Sanga est prostibulum, ruina morum, Dirorum pater impudens librorum, Saevorum socer et gener Luporum, Persona et Clypeus sui Bonarsci. Sed quem perforet ipse, cum lubebit. Sanga est Sanguine, lactis instar, altus, Sanga est stercore, ceu cibo, educatus. Sanga est et scelus, et nefas bonorum. Sanga est zoilus omnium eruditum. Sanga est Daemonis arrogans cloaca. Sanga est tres Furiae, Chimera duplex, Sanga est noctis Amasium profundae, Sanga est vulturis esca viva diri. Sanga est delicium sacrum Lavernae. Sanga est mancipium sacrum latrinae. Sanga est peniculus sacer Patroclo. Sanga est omnia foeda, nil pudicum. Sanga est tristitia omnium bonorum. Sanga est laetitia omnium malorum. Sanga est nil nisi pestilens Erinys. Sanga est rerum odium, hostis Universi. Turpis, pestifer, impius, supinus, Foedus, stercoreus, lapis, cinoedus, Impurus, Sycophanta, et Hillicida. Istos si titulos suos Ferinus Non intelligit. Explica, Scioppe. XLIII. In Stoicos. COelo si cecidistis, o Catones, Cur adscendere denuo nequitis? XLIV. Ad Ridiculum. RIdentem video te, seu mala, seu bona sors sit, Istud deplores quod mala laeta tibi est. XLV. De Poetis. SCribendi studium non extorquobis habenti, Diffingas illum, Castiliane, licet. Haeret in ipsa anima cacoethes seilicet istud, Atque immortalem vel probat unum Animam. XLVI. De Se. VIctor nobilium Nepos avorum, Non de plebe venit dolare versum. Illi cedere nobileis parentes Optent ingenio, potente honorum. Non in carmine sistit ille gressum, Verum adspirat Honoribus parentum. Illum posteritas suo notatum Nescit nomine, tum sciet profecto Dignus nomine quando erit parentum. Nec se agnoverit ille, si Poetae Sistendum putet ambitum Corona. Auro Laurea nostra destruenda est. XLVII. In Gelliam. PLoras Gellia, sed tremis, quid illas Causetur lacrimas scio ipse pene. XLVIII. De Iacobo Rege Angliae. QUantus erat bello Gallorum gloria Quartus Henricus, ferro quem patricida necat. Tantus pacificis Iacobus honoribus ardet Sextus, eum molli Fata quiete manent. XLIX. De Henrico IV REgum istic Regem, sepelit, cum Rege sepulta Gallia, Daulphini ni excitet hunc Anima. L. Ad Martialem. TEcum sit mihi saepe, Martialis, Isto in pulvere, flagito, duellum. Nil harpasta moror Biloviana. Quamvis sim numero prior, Lepore Non opto tibi, Martialis, esse. Te qui proximus ambit, ille primus. Qui componere se tibi laborat, Is vel propterea est mihi secundus. LI. De Versibus. SIc dii me superi bene adiuvassint, Quin quagesimus est, et iste primus, Quem concinno hodie atque heri Leporem. Versus quod numerem? requiris hospes? Non ultra decimum puto, expartravi. LII. In Floram. PRostituis florem, et vis porro Flora vocari, Es deflorato lurida lora mero. LIII. In Amabilium libros C. n='I. AMabilis Puellus Amabili Puellas Amicat heic amore, Amabileis amari. Amabileis leporeis, Amare qui potestis Amabileis vocabo, Amabilis Poeta. LIV. In amantis tumulum. FIdus amans iacet heic. Oculis occisus amatae Virginis, hinc fatum nunc perit ille suum. LV. Priapus. LEnte dicere multa machinamur, Sed non sic facimus, cave Puella. LVI. Idem. CUstos maximus uberantis horti, Iam tentigine rumpitur minuta. Hortum sed solet hic rigare totum. Multum afferre opus est puella si quae Hinc subducere quippiam laborat. LVII. Idem. NOn est dicere me pudica nudum, Istos tu tege coleos patenteis, Argute bene mox sophisticabor. Nunc tento tibi dico de ligone, Ni mavis subigi, ilico recede. LVIII. In Opuntium. ARboreus pater est genitrix tibi Libria, Opunti, Quid mirum si sis tu quoque Corticeus? LIX. Ad Priscam. TE vacuam dicis spatiari, Prisca, sub umbra, Nimirum ad matrem plena redire cupis. LX. De Ovveno. INscribit vafer Audenus libellos Lectori, sibi virginem, vel illi Sese dedicat. Hanc dicet legenti, Ut multos liber impetret Patronos. LXI. Ad Mariam Neville. ILlustrissima virginum Nevilla, Quotquot sunt, Maria, Britannicarum. Vates ne male peccet usquam Ovvenus, Sacratum tibi suscipe, et tuere, Personam Vigil ambit hic Ovveni. LXII. De Ovveno. OMnia si laudem stultum, tua credis, Ovvene, Ut sapiens dicar, quanta probare sinis? LXIII. In eundem. VIrtutem scio Palladis disertae, Iunonis quoque suspicor. Sed illa Quam dicis Veneri est, Oene, qualis? LXIV. In eundem. VIrtutem et Venerem obvias fuisse Alcidae, Prodicusque Siliusque Narrant, atque apis Attica; o Supine, Confundis duo numina, inscientem Quo se conferat, Herculem trucidas. LXV. In eundem. VIrtutem a forma prorsus disiungis Ovvene, Cum dicis: Virtus aut tua forma capit. Si laudare cupis, rigidum te dico Poetam, Si culpare, istic, Oene nimis calidum. LXVI. In eundem. EX vatum ingeniis multorum gloria pendet: Sed non multarum, sit nisi virgo Lupa. LXVII. Ad Lectorem. STricte singula, dicis, exigendo, Nec tu cuncta sapis, nec ipse risum Omni carmine Martialis offert. Rideri volo, Lector, iste Ovvenum, Et si quis bonus est Poeta, adulor. LXVIII. In Satiricon Euphormionis. EUphormionis dicta multa sunt salsa, Stilus que doctus, carmen oppido cultum, Inventionis ipsa forma flaccescit. Sed Genium habere Fama dat novo scripto. Orientur aliiporro, si fides Vati, Maiore cura qui Petronium stipent. Audaciae sed Gloriam iste servabit. LXIX. In Cinnam. PArva rogabo, inquis: da quae vis. At dare, Cinna, Magna volo; nil scis ferre pusillanime. LXX. In Cottam. COtta canis clare; sed molliter, hoc quoque Cottae est, Sed longum; hoc nimtum, frigide Cotta, tuum est. LXXI. In eundem. IMPINXIT dicitcum IMPEGIT, Cotta, diceret, Imminxit Famae dum cadit ille suae. LXXII. In Orbilium. SAEpe super nasum cecidit Caper Orbilianus Numquam adeo ut sese surgere crediderit. LXXIII. Bavio. BAvi impudice, condere impias Vates, Ecquem tenebis finem, et ille te quando? Tot puto nec Afra pulveris globos vento Deserta cumulare, atque marmora fluctus. Saevire tamdem desine in tuos clunes, Tot tibi cacare milia oppido insanum est, Aut insalubre, nisi velim loqui tecum. LXXIV. De Glycerio. CUm poscere te blanda puella quid parabit Quamlibet neges. ferre tamen negata cernes. LXXV. In Linam. NUlli te Lina subicis. profecto Non mirum est, Lina, si nequis tenere. LXXVI. De Posteritate. UNo nomine Posteritas dicenda beata; est, Stultitiae nostrae nil valet adicere. LXXVII. Ad Paulum. IN numero omnifero stolidum te, Paule, negasti, Solus eris non vis esse quod in numero. LXXVIII. De Lecania. CUstodes posuit ducto Lecania nupto, Illum plus oculo diligit illa suo. LXXIX. Ad Ioan. Wovverium. QUem puerum Famae spondebant scripta Petroni, An iuvenem laudi, VVovure, negare potes? Spernere blanda nimis decetotia; tu tibi vives Cum scribes Fama plurima digna tua. LXXX. Ad Cascam. NOn dico tibi, Casca, depapillis Quae turgent tibi, et eminere tendunt Toto pectore, cum furis loquendo. Sed dico tibi, Casca, de capillis Quosnon, arbitror, optime adsuisti, Hi te, Casca, brevitacere cogent. LXXXI. De Iusto Lipsio. QUicquid in antiquis Doctrina recondita libris In vidit vulgi turpibus auriculis. Interiit tecum, Lips doctissime: Fama Sed tua defuncti funera restituit. LXXXII. De Vita. VIta quid est? Dolor, et Labor, et vesana Cupido, Hanc cito posse aliquem linquere, vita bona est. LXXXIII. De Iul. Scal. SCazonta dium Caesaris lege Scalae Quisquis recentes invides pari vates Genio vetustis. Scaliger docet Caesar Scazonte dio ingenia nostra priscorum Concedere nihil; Cura sit pari saltim Adhibita nervo; Iudicare sic possum Ingenia saeclis saepe nostra sunt priscis AEquanda prorsus, quae Minerva respexit, Iugulare versus cura quod timet nostra, Hoc cedit aevo Antiquitatis excultae. LXXXIV. In Medicos. PRima mali nisi vis tollat vesana, medenteis, Ex his nascetur maxima pestilitas. LXXXV. In eosdem. MUltos ante diem fatis excedere certum est, Fatiferos dum non rite cavent medicos. LXXXVI. Ad Sabinam. TUrrita tibi fronte promittenti Quam dixit lepide, Sabina, Cascus, Illam solvere posse se Priapi Ballista obsidionem inauspicatam. LXXXVII. In Ratullum. DIcere te verbis antiquis, sensa recentis Ingenii, an monstro pulle Ratulle, caret? Inter busta domum condas tibi; nam omine laevo Bubonis mecum vis ratione loqui. LXXXVIII. De Epigrammate. IStud scribitur, Hercule, ad lucernam. An plus ergo olei sapit sequente? LXXXIX. In Sophistam. ALtercaris, inepte, cum puella, Quaenon vult sua furta se doceri. Haec lorum te in aqua putat, Sophista. XC. Ad Lectorem. CUr parcam tibi, forsitan requiris? Lecturum puto multa negligendo. XCI. De Se. FLava crispitie Vigil decorus, Vestem purpuream vibrat lacerto, Ad signum Bilus hoc tremit, Poetae Possunt morticini decem perire, Qualeis sunt Bilus et Bilicaterva, Quorum tres faciunt Bilum Bili unum. XCII. In Ebriosum. MAne doles, optas sero quod vespere factum, Nec sanus satis es nec bene, Lusce, furis. XCIII. In Bavium. SUtorem Bavius facit Poetam, Hic sumat pede lauream, decebit. XCIV. In Saxonem. SAxona te dicis; connictum in voce putabam, Nam saxum praestes Saxone tu melius. XCV. In Anglum. ANgle, nisi hospitio fruitur tam divite Teuto, Iniurium hunc putabis, ille te doctum. XCVI. In Avarum. PArcis divitiis, tibi nocendo, Quid sit dignius, arbitror, docebis, Postpones ubi te rudi metallo. XCVII. IN Pontiam. INcumbunt tibi tot viri, nec ullus De tot Pontia comprimit: Virago es. XCVIII. Ad Lectorem. PRaepropero salve propere citus alite, Lector, Iam clausi librum, tu tamen, ecce! legis. TARRAEI HEBI EPIGRAMMATUM LIBER XXX. EPIG. I. Ad Lectorem. HOc iuvat, hoc magnum est, toto mesole legentem, Solum me libris pascere posse meis. Hoc, nisi tu expertus, noli decidere, Lector, Divitiis iacto ditius esse Midae. II. In Scoppum. PRorsum ignoscimus hunc tibi, Scioppe Morbum; quo maledicis, et minaris Longis omnia cornibus pericla, Quamvis stramineo furore caecus, Incepisti etenim a tuo pudore. III. De Voluptate. STertenteis necat inciens voluptas, Let halis cui somnus est, quid est mors? IV. In Ponticum. NIl incendia praeter, atque pugnas, Regnorum excidia, urbium ruinas, Undanteis fluvios, Cruoris imbres, Casus siderum, et ignium volatus, Et stridentia nubium duella, Et quicquid furit impiis periclis, Narras Pontice: quid piacla tanta Portendant, ego, Pontice, explicabo. Latrantem tibi Panticem minantur. V. Ad Castricum. PArva tibi nostri munuscula mittimus horti. Scis quam magna putem? praemia tanta nega. VI. De Vita. BEllissime omnium ille dixit in vitam Eam fritillo tesserisque qui aequavit. Mulier fritillum est, tesseras viripraestant, Horum profecto vita vortitur causa. Et ut fritilla plera non habent fundum, Ita nullae mulier fundum habere confessa est. Ut tesserae persaepe, dum cadunt, rumpunt, Vel prorsus amittuntur, hoc modo prorsus Etiam viriles saepe tesserae peccant. VII. De Orbilio. HOrresco referens tuum Magistri Tantum prodigium, Orbili, cacasti In nasum nate propria magister. VIII. Priapus. NEscis me, puto, casta tu, Priapum, Seu scis, seu simulas, utrimque sentis. IX. Idem. QUaedam me esse Deum negat Puella. Cum sit Sidere sub meo creata. X. Epitaphium Demosthenis. QUi fuerat calamus vecordi poena tyranno, Hic idem ultricem te, mera Suada, necat. Hoste iuvat caeso sua transdare viscera ferrum, Nullius aequarunt sceptra meum calamum. XI. Ad Urintium. URinti candide, pol puto esse dudum Factum nil tibi quod mei tributum est. Istuc te rogo, si dein libellos Condendos Epigram matum putabis. Ne totis Elegos canas libellis; Angustae putet hoc iocositatis Si quis cetera nil sapit supinum, In chorda tamen unica senescit, Hoc vestris ego dictito libellis Urinti candide, tu deinde nostris Si quid non placet, explica; placebunt Emendare ubi siveris libellos. XII. In Scoppum. CUi scobs sanguinis est vicem, Scioppe, Cui pro salsa anima est nate e Catonis Immanis crepitus. Cui cerebrum Stercus vulturis arbitramur esse, Fungum in pectore cui vicem esse cordis, Dic qua sis ratione rex furentum? XIII. Ad Lectorem. DIspliceant tibi ne forsan mea carmina, Lector, Auctori noris displicuisse suo. XIV. In Stoicos. CUncta docent flammis et pugnant interituras, Ut inde stoi pene delirent senes. O superi, quib us est caeli data cura, cavete Incendiarios, meros ignes spuunt. XV. In quemdam. PArs rasa est, pars comta tuae, pars eruta, barbae, Tot vestes, vestes quod tibi sunt, cupiam. XVI. Ad Sabinum. RIdentem quoties vides Ripinam, Phoenicem puto mortuum, Sabine. XVII. De puellis. AGnoscunt quaedam tactas sese esse puellae Victoris VigilI carminibus lepidis. Ipse tamen nescit; quod si quae credere non vult, Ecce manus decies abluit ille suas. XVIII. Ad Sabellam. NOn vis credere te mihi, Sabella, Ut credas, mihi credo peier andum. XIX. In Sangam. PIstrinum, Fere, nominari et esse Concedis socium tuum catervam. O Collegia quanta asellit atum! XX. Ad eundem. SAne sunt Asini, Ferine, quod tu Concedis, socii: Molam sed illos Non est vertere, ni simul vigenteis Evertant Populosve Principesve. XXI. In Clarum. FRons ubi, Clare, tua est kcuitanta mole laboras? Imo ubi tu, Clare es? neutrum ego conspicio. XXII. Ad Lectorem. PRocul a libellis carmen aridum scribo, Cum succiplena redierit domum Musa, Tibi indicabo, tamdiu vaces, Lector. Negas? iocaris. Imo per iocum fallis. XXIII. De Curtio. MAgnanimi manes iuvenis, quis Patria nata est, Ne sursum ingenteis oculos attollite; Caelum est Inferni via rupta lacus. Prior Hercule magno, Trans Erebum superos Romaepetit igneus Hector. Patria, diique valete, salus mors nostra Deorum est, Nemo umquam Stygias tetigit pretiosior umbras, Roma ruens stetit, et cecidit vice, Curtius, orbis. XXIV. De eodem. IMplevit Fatum Romae, Stygiamque paludem, Hic regnum vere condidit Italiae. XXV. De Luca Fruterio. PRimus Belgarum iuvenum vexilla FruterI Erexit, libris unde medela, Lepor. Ingenio certe primum studioque fuisse Naufragii magniparva tabella probat. Hanc quoque livoris lacerandam saepius astu, Eripuit Dusae conscia nobilitas. Macte animi, divine puer, tibi carmine nostro Immortale volat Fama parare decus. XXVI. De Gulielmo Cantero. TE quoque Graiorum felix medicina Poetis, Ante diem propera forfice Parca metit. Vive tamen meritis; si non est corpore toto, Grandaevus magno pectore Nestor eris. XXVII. De Iano Dusa Fil. DUsa decus iuvenum, Veneris formosus Ocellus, Aglaiae pullus, delicium Euphrosinae. Cur perit ante diem? Patrem superare volebat, Virtute invictum quem statuere Dii. XXVIII. De Iano Gulielmio. GErmani flos ingenii, rectissimus alta Indole iudicio plus, Gulielme, sene, Ecquid habes fati quod ponas munia contra? Explesti centum aeate senes iuvenis. XXIX. Petrus Colvius. GEmmantem dictis asinum deduxit ad aurum Denuo eum unde aevi exstruser at invidia. Invidiam magni dum non fert Colvius ausi Madauraeperiit, non sua, fata Sophi. XXX. Ad C. Vigilem. FRancia quo pridem laeta hospite gaudia duxit, Germana te exsul macto salute Vigil. Exsulium miraris? at hoc in flere iuventae Desidia victum, suspicor esse domi. XXXI. In Lipen. NOn mirum tibi, Lips, dolere dentes, Cui sit lingua novacula expolita. XXXII. In Grammaticos. LEctor, non tibi tam volo probari, Quantum Grammaticis volo improbari. Fallax regula ducta de magistris Mendico stuprat ambitu potentum Heroum ingenia, et Saleis retundit. Quisquis volt homini placere; summa Optet Grammatico ante displicere. Quicquid vita habet utile et salubre Vero Gram matico cicuta vera est. XXXIII. In Antipodas. QUi Solem anticipant somno, noctem ebrietate, Hos ego legitimos exsecror Antipodas. XXXIX. De Prognosticantibus. PEndentes fatis, mendicanteisque alienis, Ignor ant propriae qui male sortis iter. Infelicem hominum turbam, sine mente domoque Errantem ignotis undique numinibus. Consulere insipidum est; istac quod discere norma O adulescentum, credula turba, potes. Prospera si dicunt falluntque; miserrimus illo es Frustra exspectando quod cadis ante diem. Asperasi dicunt falluntque, miferrimus illo es, Citra rem quod atrox te timor excruciat. Vera ubi praedicent atque aspera, iam miser illo es Quod vativ vim animo gnarure praecipias. Vera ubi praedicent et prospera, depascendum est Spe fati quam dat regula, laetitiam. Dum que bona exspectas subrepent aspera longo Tempore, quod spem inter remque, locant superi. XXXV. In Theologos. QUos docuisse decebat, eos seducitis, in vos, Estis, Theologi, nempe mathaeologi. XXXVI. In Saeculum. FUere quondam saecla, quis fuit Virtus, Achillis hodie nil valet, vafri cuncta Ulyssei persona; quisquis Heroum Gestare clypeos, armaque acria affectat Vulpina ducat pectora; et Leoninos Vultus supina simiae exterat larva. Non praemia hodie, quippe praemium, Virtus Sibipte sola est, sed calumniae adfectat Fugam potentis. Quisquis inter agnatas Acies stetit, timere militem arcana Odia suorum est, nil opus feros hostes. Praevaicatur saeculo, sapit quisquis. Furit omnis ordo, ne Poeticum dicas, Inprivilegia orbis ingruit Vatum. Et nos miselli, quid sit utile et sanctum, Libris sepulti disputamus in magnis? Sanctum profanum est, utile utile est ventri, Avarum honestum, sanguinis sitis Virtus, Crudelitas est innocentia, stuprum Est castitatis norma; ceteris parco. Quia absque culpa, nec queunt recenseri. Quacumque fulgur luminis oculi mittunt, Videre neminem est amare Virtutem. Sta Vigil, et acre fulmen igneae mentis Oppone saeclo, sola si domi Virtus Tecum latebit, non tamen perit tota. Communis error maximum decus spondet, Si contra eundum solus ipse censebis. Caeci in tenebris mille luridis palent, Sophiae Lucerna tramitem tibi ostendit. Audere contra saeculifugam immotum Statum tenere laudum adorea est princeps. XXXVII. Ad Lecaniam. CUm sene quae puero nupta es, Lecania, quam te Malle puto ambobus quod viret in medio. Sed iuvenis nervi non est honor, optima, valde Vulgaris, raro hunc dant iuveni superi. Ergo illo periisse tuos, Lecania, Lectos Crede, quod heic rebus nomina sunt propria. XXXVIII. De Poetis. ULcisci si quis volt saecula, sic opus ille Scribat, uti vivunt saecula, non aliter. Obscaenos si quis rabido notat ore notanteis, Eradicatis huic opus est vitiis. XXXIX. In Astrologos. LOngis astra logis, et fati conscia signa Sollicitans, in te, perfide, quando redis? Te disce ex astris; si te scis, cetera Mundi Dedisce, in te uno iam periisse tuum est. XL. Ad Balth. Hirsbergerum. FElix, Balthasar, omnibus diebus Quis vixit Vigil innocenter albo Tecum pectore, Leucori in diserta. Post grande spatium suum salutat Unum temporis impotem sodalem. O Lux candida singula atque cuncta Tecum quae mihi, Balthasar, iocanti Olim praeteriit: Quid actites tu Ignorabile prorsus est sodali, Ipsus quid faciatve desinatve, Ipso notius est tibi Poeta. Nam de pectore quod suo, nec ipse Semper scit quid agat, tuo lepori Servit quottidie, et tuam figuram Expressam gerit intimis medullis. O suavissime Balthasar meorum, Quam tecum iuvet esse, si voluntas Fatorum foret; ElysI in viretis Istud temporis actitasse credo, Defluxit mihi quod tibique quondam Iunctis unanimi lepore vitae. Nunc felix mihi vita nunc beata Censetur, super invidos furores, Cum pars optima vix acutioris Regressum subeat secuta mentis. O suavissime Balthasar, meorum, Tune umquam nitidi tui sodalis Gratos versiculos manu tenebis? Atque ad basia protinus movebis? Et Soles niveos, recogitabis Luces purpureas, dies beatos, Felices simul et simul beatos, Quis nos iunxit amore prisca Virtus? O Solem niveum! o diem beatum! O lucem super imvidos honoram, Istos versiculos tui sodalis Qua post tempora tanta conspicatus Et laetaberis, et salute multa Victorem dabis esse muneratum! Istam vivere me iuvabit in spem. Istac spesine mortuus putabor. XLI. In Plutarchum. FOrtuna et virtus quo certavere theatro, Exhibet hoc magnipagina culta Sophi. XLII. Ad Georg. Remum. CArina quo volare per fretum Remo Apollinis probatur, inclitum nomen, Sacer Georgi, avere te iubet Victor. Summque numen, et suae Deum Fame. Mihi iuventa, flore picta lucenti, Virum per ora ducit igneum lumen Uti iocosa per ioca, et leveis risus, Salemque candidum, integrosque per lusus Perire dictitetur arrogans secta Tenebrionum, in alta qui virum saecla Et eruditione principum technas Sacrosque muginantur impetus caeci. Sed ista nostra dicta, quamlibet denso Lepore culta, aculeisque conferta, Iuvenculi videntur esse ludentis, Viri attrabenda pompa magna florentis Nitorecuius, atque mole conspecta, Retusa cesset impiae luis pestis: Modo aetheris per alta quae volans septa Adurit astra stammei veneni vi. Libensque tollat omne, quod Deum est germen, Suique monstrat aetheris facem Mundo, Librosque condit, undi res Vetustatis, Adesa prorsus impetu trucis saecli, Suos potita rursus Entheos cursus Resumat arma Barbaros duces contra. Ades beate Reme, te ducem contra Duces sequemur efferostrucis sectae. Tibi gerenda sunt superba vexilla, Quibus vetusta surgat aevitas caelo Recentioris impudica vis nasi Domi latere, non in alma prodire Apollinis velit queatque fulgetra. Carina nunc in aequor exeat Famae Vetustioris elegantiae; Vela Casaubono regente, regna defuncti Cui dedere Litteraria Scalae Boni catique, nec viri minus docti Gruyteri tenere nobilis proram Lepor canetur: alter huius Europae Ocellus, ille, Ritter husius puppim. Georgio regente Remio remos. Beate amice, te beatus auctore, Amiciore quem foves, scio, affectu, Vigil triumfo, Barbari cadunt mores. XLIII. In Plutarchum. VIrtutis facies non est imitabilis ulla, Exemplo nisi quae ponitur orta bono. Scilicet ipsa omnis non est inventio vitae, Est imitari illam saepe laboris opus. Ergo velut speculo vivae depicta figurae Essigies, speculum si valet, illa valet. Unde sui vultus descriptum discere quisque Autographum, dum se non videt, auctor habet. Emendare malum, sed confirmare decoum, Oppositis radiis laevis imago docet. Prorsus ea ratione diserta scrinia Pluti Inspicimus, quibus est mens operata Deo. Heic genero sarum florent incendia mentium, Virtutisque sacris ignibus ardet honos. Effigie si quis tetra spurcabilis errat, Ad speculum emendet, quaeplacuisse negat. Effigie si quis pulchra spectabilis ardet, Exemplo firmet Regia dona Ducum. Adde quod armatae comes est pacata Minerva, Et calamum mutat casside, et armalibris. Bellica nam virtus sapienti examine pendet, Factaque castigat Martia, sancta Venus. XLIV. In Euphormionem. TErrarum scelus esse se libello Ultum Euphormio iactat; idque acerbe. Terrarum scelus ultus est acerbe, Ultum qui dedit ignibus libellum. XLIV. Ad Neaeram C. n='ii. NEaera flos tenerrime omnium, et Rosa Hyblaeo in aequore omnium Lepore prima, cuius aureis Charis Secunda Gratiis favet, Venus venusta cuius osculo insidet, Cachinnulis Lubentia. Vigil Poeta, n='ii iuvenculi Amicus omnium optimus, Caduca fata dum moratus est humo Iuvenculus tenerrimus, Neaerate salutat, atque lacrimis Dare imperat modum gravem. An ille qui petivit ElysI choros, Potente mente numinis, Reverti ad ista sacra vostra, flebili Adactus impetu, velit? Nec ille nempe, nec reverti eum placet Iis, amare qui canunt. Enim ille diis probatus, et diis semel Receptus in sacrum ordinem, Caduca cuncta nullius cici aestimat, Vacatve gaudiis suis. Tamen, Neaera, quin leporis improbi Memor siet, nihil nego. Amabat ille te, utisque Gratiis Erat velunus aptior. Sed ille me, suprema per, sua manu Notata dicta, in omnibus Suum tenere iussit ut meum locum, Neaera, te Vigil pete, Meamque vincicare iure ventito, Volens veni in meam manum. Procus nec ipse Bartbio meo minus Habebor esse Nobilis. Anacreonte quamlibet procul lepor Meus recedat illius. Vigil Poeta, per duellis omnibus Malis, bonisque deditus, Neaera te ambit, omnibus prior procis Lepore, Gratia, Manu, Eum si am are nomine abnuis suo Amare n='ii voles. Et ipse nomen eius, ut suum sibi Adoptat, optimo modo. Ita abnuens quoque illum am abis, et proci Volens migr abis in manum. XLVI. Recte vivendum. INdicta nobis maxima est necessitas Bene faciendi, Iudicis qui maximi Et omnia intuentis ante lumina Versamur omnes. Cogitemus hoc modo. XLVII. De Curis. CUras inanes, perperamque mordaces, Evisceremus exigendo per vitam. Nam vita si quid sit, sciemus, extemplo Ratione vitae, quid siet refutandum Ut et ferendum, consequemur argute. Est Umbra vita, Sonus, Omago, Pulvisclus, Fumus, Cinisque, Transitusque, Ventusque, Fluctus, Procella, Radius, Ardor, aut Frigus. Curulis aetas transit unico in puncto, Quamque illa fuerit longa, cum fuit, nescit Cui fuit. Opaca fuscat ut diem nubes Illuminatque denuo nitor Solis: Sic fuga supinae Sortis omnia abducit Nebulis, dieque comit integr a rursus. Nemo beatus tam fuit, colens vitam, Quin miser ab aliqua parte fuerit erroris. Namque error ipsa est vita; longior, quo ipsa Se longiore extendit ambitu retro. Vitae quod instat Timor id omne funestat, Quod praeterivit hoc habetur insigne. O Cura cuius gratia necas monstri Tuum celentem! Vita maximi demum Pretii putanda est nullius putans sese. XLVIII. In Clarum. DE te plurima qui locutus essem, Hoc poenae mihi, Clare, dictitavi, Ad te plura uti cogerer referre. Salve Clare, Tenebrio impudice, Lurconum pater, Alpha combibonum, LucilI Subulo, Premique-pullus, Ingens criminibus sacris Theatrum, Doctorum opprobrium salax virorum, Postica nate nate de Lavernae, Impurissime Schurra, faex Latronum, Fetens Bambalio, putris Cyniscus, Turpis bellua, nominisque versor, Morum prostibulum, ruina Iuris, Nil non, Clare, mali, nihilque recti. Obscure, horride, teter, inquinate, Istic de titulis tuis minores Narravi tibi; postmodo reponam Maiores quoque, nunc boni aestimato Quos valde properans tibi enotavi. Unum sednequeo inde praeterire, Indoctissime grammatum magister. XLIX. In Grammaticos. UNum adeo nomen novi, quod nesciat inter Innumer a includi Grammaticum canone. Quaeris id? est SAPIENS. qui declinaverit istud, Audiet hoc ipso nomine Grammaticus. L. Iulio Scaligero. OMnia cum dixi, nondum te, Scaliger, apta Dixi. In te dicto dicere cuncta queo. LI. Iosepho Scaligero. INvictus Pater est. Sed tu vicisse parentem Diceris, haec solo Laurea digna Deo est. LII. In Fortunam. ADflicta curis mens mea haud vulgaribus Unum istud extra vulgi habet fortunia, Quod rebus in furentibus iocis queat Vacare secum. Donec in caelo nitens Phoebi corona volvet immensum diem, Humana donec natio terram incolet, Commune nobis gaudium Felicitas Mundi datur a est. Priva si fata absono Quatient tumultu; publicabim us mala Privata, publico ut fruamur gaudio. Necessit as deesse multa si iubet, Mihi me deesse nulla coget Hercule. Intra me habebo gaudii causam mei, Qui mihi meorum exscindet arbitrium malum, Me perimet ipsum. Casus et Sors aspera Eos fatigent literas qui nesciunt. Hoc educatus ipse succrevi modo, Vulgare ne quid sentiam, spirem auto loquar, Fortuna me nec deicit, nec elevat, Statu potente semper insistam mihi. Ridente fato, turbidi procul metus, Plor ante eodem, somnium spei procul Nidificat a me. Mente constans nobili In astra tendo verticem, et iuxta Dei Participo Numen. Quisquis erigit caput Arbitrio Fortunae; eum illa deprimat, Premente qui submittit asper a latus Is elevetur, poena sic poenam premat. Sigaudio moder abere, inclitus statu Semper manebis prospero: Aura quem levat, Hunc Aur a rursum deicit: Sortis faber Sibi quisque privae est. dura dedignor pati; Ut fero futura sortis est facies meae, Spernam dolere; Vulgus extr a litteras Quatiat querelis mollitudinem suam. Constantiae sum Mysta, nil mecum tibi est Ventosa domina semper instabilis rotae. Dei Sacerdos, Numinis plenus mei, Ieiuna calco Flamina invidiae aridae. Mihi me probare, conscientiam meam Servare castam, nil mihi remittere, Cuncta imputare, vota cuncta sunt mihi. Dis esse nolo; pauper haud umquam fui Nec sum futurus. Quippe vaturae mihi Satis est quod est satis, adfluant hostes mei Opibus nefandis; fomite omnis impii Ausi. Deorum amicius appeto Deos. LIII. De Tarentio. SErvit per totum facunde, Tarentius annum Vix uno iuris qui sui, Ovvene, die est. LIV. Ad Se. VIctor facete, cum recesseris solo, Tuumque nomen marmor ossibus supra Volitabit albis, cinere cum Vigil levi Gravitatis istuc Os decorum carmine Mutabis, et sepulcra vix noscet tua Quae modo vigentis, Fama, adorat indolem Aliquidne censes te recepturum lucri Ab hoc labore quem iocando concoquis? Cum Fata lumen clauserint semel tibi, Super ossa nomen innatabit frovolum? Harmonia corpus cum resolverit sua Vegetaeque mentis adierit Deos vigor, Nomen superstes an futurum tibi putas? Quod si futurum maxime concesserim, Ad te quid inde Gloriae aut Lucri dein Pertinget, inter vetera qui vocabula Oblivionis caecum iniveris specum? An tuba Poetam laudis excibit solo Blattaeque pastum clara subducet suum, Qui nihil habere, nil quoque esse iam queas, Post fata famae ut surdus intersis tuae? O Caecitatis quanta vis mortalium est Atque inter illos sapere qui soli putant! Felix profecto quisquis in tenebris suis Cursum beata mente transmisit domi. Vulgaris aura plausibus cuinihil Dempsit dolosis, ipse sed dominus suae Vitae, per annos tutus incedit graves Expers timoris, gaudii spreter levis. Iucunda cui sunt otia, ingenua placet Laeto Voluptas, Ille non tumidas procul Adorat aulas, mente securus gravi Sibi principatum vindicat mundi sui. Quae lauta multi dictitant, ille omnia Numquam cupivit, nec potitus abnuens. Sibi notus uni, ceteris incognitus, Divum beatos vivit in terris dies, O Vigil inepte, quibus ineptiis vacas? Contemne tamdem Gloriam Famae irritam, Vigilando, agendo, vita transit alteri, Ignotus hospes ipse te interim fugis. Incumbe porro menti et animo propriis, Satis disertus es ipse si places tibi, Noli alta regnis ceptra frivolae tui Offerre Famae: Fama fumus est fugax, Brevis umbra, Sonitus, Aura, foliorum tremor, Fluctusque ponti. Quisquis inscendit heri, Hodie pudendo fine decidit procul, Hodie elevatus, deprimetur crastino. Perendie subsidet ille qui Rotam Cras altam habebit. Fama talis vortitur. AEternitatem somniant multi arduam, Sed stolida turba est. Vita quae vitae datur Ea vita sola est; charta non potest cui Dare, fata quod negare voluerunt Deum. Et posterorum quisquis attinget dies, Non erit, ubi esse somnio credet suo. Nam qui futurus est, modo esse non potest, Modo esse qui volt, non sutur us postea est Postquam esse desiit. Negari non potest. Sanguibiba Musa, peior atra hirudine, Viventium populatur exstanteis opes Vana futurae spe premens Famae viros. LV. Helias Putschius. PLurima Putschiadae miratur Fama, Deisque Invidiam propero funere multa facit. Putschius at nobis cum ceter a nobilis esset, Hoc immortalis, tam cito quod perit, est. LVI. Ianus Kotteritius. FLos Equitum Saxo, Prisce flos unice salve Doctrinae, magnis aemula Fama viris. Ante diem nisi moris propera te falce tulisset, Vita sed est duplex tollier ante diem. LVII. Palmerius. INgenii fervor si concessisset in aestum, Deque aestu factus esset abinde calor. Deque calore dein, Palmeri candide, vobis Temperies, esset Palma tua ingenii. Omnia quae nobis interpolavit acerba, Dum propera secuit te fera Parca manu. Tu tamen ingenii tanta aeternabis in herba, Multorum fructus tangere quam nequeunt. LVIII. Bernartius. IMpar sis quam vis magno congressus Acbilli, Invidit tamen hoc Livida Morta decus. Illo tu maior nobis, quod scribere nisus Occidis, in vitae Laudibus est obitus. LIX. De Venere et Paride. MAlum cum tulerat Diona magnum, Malebat duo, quamlibet minora. LX. De Othone Imp. QUaeritis Heroa Pathicus quid morte patr arit? Invidiam vitae Salvius enecuit. LXI. Ad Lectorem. TAmdem bellua centiceps peribit, Sed vivet tamen illa, te legente. Triginta nitidos vides libellos? Toto tempore deinde seriandum est Vitae, sit brevis illa, vel sit ampla, Cui, laevi puero decem bis annis, Dant ter mille Ioci rudem Leporum. Nam tot sunt tibi ter decem in libellis Victoris VigilI, boni Poetae, Sexaginta Epigr ammatis racisis. In se scribere quae decet Poetam, Sed Victor, VigilI Neops, omisit. Addes tu, bone Lector, et iocando Ulcisceris am abilem architectum Ter mille, ut decet et iuvat, Iocorum. LXII. In Baebianum. LInguas quod sibi Baebianus esse, Quis possit variis loqui figuris, Proclamat bene quindecim: Figura est Linguarum puto non minus duarum. LXIII. Ad Serarium. TE, qui nomine nobilis SerarI Tantum Scaligeris nocere credis, Totis vix memini notare libris Triginta semel aut bis: o Serari Contemnas Pueros: meridiamur Cum quid Loiolae hactenus sacramus. Instat tempus, habere cum libellos Possitis gravido furore dignos. Nunc praeludimus in ioco et lepore, Teque istu8c lepide satis monemus: Inter nos fuit hactenus iocatum, Si conaberis inde belluari, Hoc praecone tibi renunciamus Inter dissimiles malos Amores. LXIV. Ad Lectorem. MAximus est liber hic quia et ultimus. o bone Lector, Quam bene librorum maximus est minimus! LXIV. Ad Is. Casaubonum. VEla quid in laudes vestras compescat eunti Quaeris, o eximiorum optime, Casaubone? Cum superis bene qui faciendo certat, habere Immortalem Operum testem opus Auctor ha LXVI. In Scoppum. NOn aedepol, Scioppe, quod velim tibi Bene, ista laudibus tuis Devoveo carmina, et Leporibus novis Frontem rubore tibi induo. Sed quod pudere te mihi intersit, quia Perire te votum omnium est. LXVII. Epith. Rustici. DUm matrem exercet, propria est in matre sepultus, Numquam te natum, rustice, credideris. LXVIII. Eiusdem. TEllurem domui dum vixi, Rusticus; illae Dum sepelit rursum me peperisse putat. LXIX. Militis. VUlneribus vixi; quo sim concisus, et unde Quaeritis? hoc virtus vulneris instar habet. LXX. Ad Bavillum. IGnoti tibi forsitan, Baville, Tot te rupimus usque adhuc iocosis Lascivi sine fine, Cantilenis. Tu me ulcisci avide volens, ut horum Nullo carmine te deinde rumpam, Lauru saltim habili mihi minator. Illius nam ubi videro vel umbram, Elinguis subito, Baville, fiam. LXXI. Ad Sangam. MUlto plurima, Sange, lusitavi Tecum, ter decem in aureis libellis. Vel si auro pretiosius quid ipso est, Istoc est honor esse te in sepulcro. Sed tu ignosce tibi, Ferine Sanga, Est aurum quoque plumbeum in sepulero. LXXII. Ad Clarum. OBscurissime Clare, quo Sodale Turgescit vitreo furore Sanga, Angendis modo fratribus relictus. Te cum luce tua valere tamdem Et densis nebulis pedem emovere. Praetoris vice fervidi iubemus. Istuc quis rationibus, requiris? Libris imminet um bilicus istis. LXXIII. Ad Scoppium. EXtremis decies ter in libellis Omneis ex animo saluto amicos, Tu quisis Coryphaeus inter omnes, Bis salve mihi, furcifer Scioppe, Ut possis semel interire recte. Istuc si facis, es bonus, Scioppe. LXXIV. Ad Orbilium. CUm traherent longi serum Colofona libelli, Et tam dem in summo fine nataret opus: Adscribenda tuo quaedam pro nomine duxi, Orans antiqua ut constet amicitia. Neve meum posses seros oblitus in annos Ingenium numeris non celebr are tuis. Orbiliana Charis; quam qui non laudat amice, Revera excessit Gramm aticos Canonas. LXXV. Ad eundem. CUm naso mihi quid tuo, requiris, Tot sit vel fuerit libris, magister? Nil, prorsus, puto. Nam tibinec hilum Cum tanto fuit uspiam Sophista. LXXVI. In eundem. INiuriosius nihil tuo quisquam Reperire naso quit, Magister argute, Qui clam at usque sed auribus caret semper. LXXVII. In Tuccam. VEntidio genitus, Crassos quid, Tucca, minaris, Et frustra incendis fronte supercilium? Fata licet nato malint tibi parcere bella, Aut etiam claris inserere ordinibus. Deprensum in magno transibunt nomine; velcum Exemplum cupitent ponere, deicient. LXXVIII. Priapus. QUi cunctis pateo palam puellis, Quid tecti mediter rogas, Priapus? Omneis haec tibi conteget priores, Omneis haec tibi deteget futuras. Proh dii, copia quanta mentularum Isto sub mihi fascino sepulta est! LXXIX. In Antisapum. ANtisapus contra sapit omnia: si bene sentis, Omnibus hunc prorsus sensibus eicies. LXXX. Ad Lectorem. OCtogesimus ultimi libelli Lectorem, Lepor, ultimum salutat. Si salvere tibi vacat tot annis, Ter millesimus hic repente fies. LXXXI. Ad Is. Casaubonum. HActenus in patria lusit Vigil arduus acta, Et Latiis vicit Barbariem numeris. Hinc venit ad Gallos, ParisIque volubilis urbem, Maiori versans digna supercilio. Non quod ibiputet Ausoniae plus esse loquelae, Quam dent Germani corcula blanda Soli. Sed quia Causabonum sibi Gallia vindicat. Ille Est ubi, Roma vetus esse putatur ibi. LXXXII. Ad Dom. Baudium. IAmbi Poeta, quale nec Flacci melos Lyra dedicavit ad Patrimam virginem, Cadaverosam quod Scioppii cutem Numeris superbis, tortilique carmine Deum propago sola quod meret, quatis! Eo hercle, Baudi, nomine assurgat tibi Modimperator altus Ausoniae lyrae. Nam scire se demittere, atque in tempore Malos sagaci fulminis vi ulciscier, Supra Poetam est, si quis attonita manu Phoebea pulsat ebora divinae fidis. Sic fulmen acre torferit quivis Deus, Vel diva quaeque: Iuppiter solus potest Flagrante flamma scelera mundi vincere. LXXXIII. De Narcisso. CUm puer ardenteis ardens transcerneret undas, Creseeret et nullo se redam ante furor. Ah saltim sinos, dixit pulcherrime, recte Odisses, de istis nil quereremur aquis. At quia nec redamas, atque oscula reddis ab unda, Et propior iungis cum propiore manum. Nec tamen infelix mihi copia praestat amorem, Nec bene quod doleam cum peream, invenio. LXXXIV. In Sophistam. TOrtis barbara sensibus Sophista Mulgens carmina, vincla, Syllogismes; Pro lacte eruit ubere e canino, Ipsum, quo decet interire, fumum. LXXXV. De AElio. DIS CUR SUM dicit quo disputat, AElius, an sit Sensib us in nostris regula, quaeque bona. SIDISCURRENDO stabiles dabis, optime, sensus, Quale sedendo dabis prodigium! hoc metuo. LXXXVI. De Henrico IV. GAllorum Regem deiecit Gallica proles, Denata est vere Gallia magna sibi. LXXXVII. Ad Dan. Heinsrum. HEinsi candide, Principis Poetae Cui dant saecula nomen invidendum. Infelix Epigrammatum Poeta Felicem iubet esse te: Quid olli Respondes? Cave Principem Poetam. LXXXVIII. De Cleopatra. FOrma tua est Cestos Veneris, Tarpeia triumfas Numina quo, et facie Martia signa premis. Ut Libys in sola moritur Basiliscus arena, Vi propria postquam saecla ferum enecuit. Sic Basilisca suo tandem est enecta veneno, Postquam deposuit tot, Cleopatra, duces. LXXXIX. Ad Urintium. LIbrum elaudere te sine, o diserte Urinti, res gravida est gravipericlo; Quare ter decem amabiles libelli In finem tibi, salveas, iubebunt; Ne forte incit us impotente bile In caudam caput ingeras superbam. XC. In Ofellum. ASomnoq voties expergiscetur Ofellus, Continuis centum versibus Arma canet. Inde dies totos sine mente et carmine torpet, Sic vir es, Arma tace; dic, aliquando, virum. XCI. Ad Frid. Taubmanum. QUicquid erit nostrae, siquid modo, maxime, Famae, Debebit vates hoc tibi Posteritas. Abditus et trepidus tenebrosa in nocte latebam, Nec numeris poteram credere verba tuis. Tu VigilI numeros peperisti rite favendo, Cum tu laudares ipse habui ingenium. Postidea cum te peregre liquisse profectum, Et numeris sensi multa deesse meis. Tu nostrae mens es, tu Pallas dia Camenae, Exsanguis sine te sit Vigil, umbra sua. XCII. De Henrico Rege Galliae. HEnricus obiens quicquid Europae salus Longis potitum reposuerat in proeliis Turbavit omne, rem profudit omnium. O parricida quantus, o qualis latro Commune acerba generis humani bonum Sica trucidans. Nulla poena tam fera Excogitari poterit, attingat scelus Quae tale crucibus, et dolore stridulo. Mors ipsa tale fugiat aeternum nefas, Quaepoena facti est grandis humam; omnia Humana scelera caesus exstinguit manu Galli nefanda Gallus Henricus, cui Europa dudum Sceptra porrexit sua, Regemque cupiat, quisquis e Truca manu Volt liberatam conspicari patriam. XCIII. De Deusa filio. UMbram laudibus efferens politis Instar Solis, amabilis Dousa, Scriptorum ingenia Entheorum obumbras. XCIV. Ad Lectorem. MIlia tot scripsi; tribus haereo lector in istis. Scis quare? in libris ultima prima volo. XCV. Ad Scorpiscum. QUod tecum ioca multa puter, Scorpisce, locutus Triginta in libris, non ego diffiteor. Nec quod sim poena vegrandi dignus ob istud, Dissimile usque adeo, non fero, colloquium. Sed tamen idcirco puniri nolo; nec ullum Vindicias in me ius dabit horribiles. Ipsa voluptatis mulctavit poena iocantem, Horarum quinis milibus, hoc nimium est! XCVI. In Bavilum. NE te suspendas, vel quam prius, o Bavile, audi, Horribilem dictu mirifice Historiam. Ore taces patulo? dictisque famelicus istis Dentem aperis? VigilI per dita cena libro est. XCVII. Ad Lectorem. NAute Lector, expedita persona, In quam iocosos blatterat Vigil versus, Tibi missionem Victor hoc dat inpacto, Probes iocosa scripta Vigilis arguti, Vel si palatum nil opima tuceta Tuum morantur, Bluffiique Sangaeque, Scioppiique, Robilique, Bonarscrique AEternitati, missionis, intersis Spe penitus orba. Victor hoc modo vincet. XCVIII. Ad Posteritatem. LEpore docto, Nobilique, salsoque, Finem notandi Barbaros Vigil mores Hic facio tamdem: Te, Superba Regina Ab aevitate sceptra quae tibi Rerum Omni reservas, usque saeculo a summe Ad ima regna Temporis perennantis, Tibique semper im minens, tues fastus Nescire docta, donec undique insumas. Te veneror, a candore nobilem vestro Radium potente mente lucis exposco. Serenitate de tui enthei Solis Haec scripta facili lumine asser as vitae. Sunt multa vatum genera, quae pari vote Ambire veniant hoc, quod ambio Victor, Tu non tumore iudices Decus vano Meritis superbus vult Poeta censeri. Paucis patrata gloria illa cantando est, Oculum ut potentem posteri velint aevi Ultro invocare iudicis vicem stricti. Sapientia iocis vindicat sibi ex istis Potiora longe nomina, et bonam partem. Tu non sonantis verba Carminis pende, Sed involucris abditum catis Numen. Persona ficta est, sed Lepore contecto Sua sentit ulcera tangier latro incestus. Haec scripsit ille, dum fuit Vigil, sacrae Florem iuventae punicantis impendens Sacris Camenis. hisque rite descriptis, Abivit ille, quo vocantur exacta AEtate cuncti; tu precare Victori AEterna, Lector, gaudia, ille quae cunctis Precatur absens: Frigidae locum tumbae Famae coronet aureo Favor serto. Hic otiatur atque desidet longum Membris venustus, nobilis domo Vates. Cui otiari morbus exstitit vivo, In morte nil nisi otium sua accusat. FINIS.