Opera Bebeliana sequentia: Triumphus Veneris [...]. Machine-readable text Bebel, Heinrich Bebel, Heinrich XML version, markup prototype, December 1999 Ruediger Niehlmarkup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ bebel2 bebelopera.html s001.html bebelopera.xml bebel2/jpg html Pforzheim: Anshelm, 1509.

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 October 2004 Ruediger Niehl markup Note: Odd spellings of proper names such as Huni, Gotthi and Treviri have been adjusted to regular forms like Hunni, Gothi and Treveri. The highly erratic interpunction has been preserved. new TEI header; typed text - structural tagging complete - no semantic tagging - Morpheus spell check November 2004 Ruediger Niehl markup Triumphus Veneris manually corrected by Prof. Harry Vredeveld December 2004 Ruediger Niehl markup Ecloga, Querela, Epitome and Elegia manually corrected by Prof. Harry Vredeveld TRIUMPHUS CAESARIS SEMPER AUGUSTI CONTRA BOIEMOS. EGLOGA PASTORALIS MOREQUE RUSTICORUM CELEBRATUS ATQUE RECITATUS EGLOGA TRIUMPHALIS HENRICI BEBELII DE VICTORIA CAESARIS Maximiliani contra Boiemos INTERLOCUTORES Faustulus Lycidas Turba pastorum Faustulus UNde venis Lycida, vel quo vis pergere laetus? Aut sibi tam dulcis quid vult ascaules referto? Qua recinente canunt, saltus rupesque profundae? Dum procul audieram, rebar duxisse choream. Monticolas faunos, et ruris numina cuncta Panaque contentum dulci modulamine divis Composuisse, tamen stulte, quum fistula panos? Ad numeros faceret tantos? vel dulcis aedon? Flebilis aut faceret moribundi cantus oloris? Aut quae cantando caelum vibrantibus alis? Aetheraque ascendit toties dulcissima alauda? Tibicen Iovis es dignus, dignusque minister Laetificans montes, valles, cum gramine campos Te recinente pecus gaudet, tacet atque Lycista At dic qui fueris mihi coniunctissimus olim Cur tuus effuse tam animus laetetur amico? Lycidas Ah sine difficile est cuiquam mea gaudia dici Quae vix exprimeret cunctis de montibus echo Faustulus Fac tecum silvae, montes, et notus amicus Gaudeat o Lycida, modicum est gaudere latenter Ni sciat acceptus cui es, vel quem diligis ipse Lycidas Dicam sed liceat viridi considere in herba Cumque piris plenum lapidosis ipse canistrum Caseolosque hodie portarem Faustule in urbem Vendendos hister gelidis quam perluit undis Ratisponae descriptio Quae (quoniam ratibus fuit opportuna locandis) Nomen habet ratibus vel quod sit pons ibi factus Ecce ruunt cives effuse in gaudia laeta Tympana grandisono penetrabant aera bombo Concordesque modos fundebat fistula dulcis Ludebantque choros, pueri, innuptaeque puellae Accessere senes vetulae nec ruga senilis In gyrum erubuit volucri saltare bacillo Hic plateae passim vulgi clamore resultant Ast alibi miles galea munitus et hasta Armato occurrit pariter, fragor aethera pulsat Effractaeque hastae volitabant frustra per auras Inque foro flammae lucentes nubila pellunt Quicquid odoriferum molles legere sabaei Incensum fuit, et flores per strata refusi Nec superum neglectus honos, altaria fumant Munere sacrifico, velatae frondibus arae Quaerebam stupidus, quid nam haec sibi gaudia vellent? Hic aliquis, cui multa fides prolixaque barba Dixerat, I pastor, cunctis pastoribus ipse Protinus enarres ut agatur festa quotannis Illa dies, peperit quae nobis una salutem Et pacem et requiem, et securos praebuit agros Non rapidi post hac praedas ex more leones Saltibus aut nostris vulpes grassabitur ultra Pascua, rura, canes, agni, simaeque capellae Vobis parta salus, pastores dicite laudes Induperatori, dederat qui munera tanta Illius inque decus victoris, gloriam, honores O patrium carmen, patrium paeanaque cunctis In triviis laeti vos congerminate bubulci Pastor ego simplex, haec non intelligo, dixi Clarius ostendas precor o pater ipse togate Et tibi si quando mecum diverteris adsit Lac ovium dulce, et setosi sinciput apri Iamque nuces coryli, et querna ex arbore glandes Ille refert, vestras forsan pervenit ad aures Quam Boiema cohors nullis obtemperet unquam Vocibus Augusti, nec quas ecclesia leges Tradidit observet, vicinis proelia quanta Moverit, et contra diros foveatque latrones Aiebam scio quod totus iam noverat orbis Proh dolor in nostra est multos grassata per annos Haec plebs, rura, casas, pastores, atque capellas Damna referre piget, quae fecerit ipse satelles Iam pridem immissus, sed plura edicere iussus Incipit, hanc iustis caesar compescuit armis Maximus, et retulit niveos ex hoste triumphos Quo pacem nobis peperit, gentique alemannae Inque latere specu demissa belua cauda Cogitur, haud audens post hac immittere vulpes Faustulus O felix lycida, felices atque capellae Illa dies felix, o felicissime caesar Laus prior aeterno est et gratia habenda tonanti Qui mare, qui terras moderatur et omnia caeli Auspicio cuius cervix effracta superbi est Sed quoniam Lycida capiunt non pectora nostra Laetitiam tantam, cito concedamus ad agmen Fac age pastorum, gratissima nuntia cunctis Narrantes, dulci quia consedere sub umbra Glandiferae fagi, qua non procerior arbos Silvis quae patulas protendit et undique frondes Atque pedes fessos ibi fessaque membra levabis Lycidas Faustule tu, quoniam fandi est tibi copia maior Dicito, si quicquam neglexeris ipse susurro Implebo tenui, pergas audita referre Faustulus Vos modo pastores quicumque habitatis in arctis Silvarum casulis, quibus et sunt pascua curae Plaudite laetantes, gaudere feriteque terram Ambobus pedibus pueri, iuvenesque, senesque Aurea falciferi redeunt iam saecula divi Iurgia nunc cessant, lites, discordia, bella Nec lupus insidias pecori, nec ovilibus usquam Instruet, aut ullas fraudes meditabitur ursus Fulva leaena famem proprio de sanguine post hac Sedabit, trepidans exarmata atque latebras Linquere formidans, nec furtim callida vulpes Eripiet semper tantas ex more rapinas Plaudite laetantes, gaudete, ut supra Ambobus pedibus, etc. Turba pastorum Dicite quae vestras moverunt gaudia mentes Nec choreae nobis agiles cessantibus, atque Defuerint cantus, modo dicite gaudia tanta Faustulus Plaudite laetantes, ut supra. Ambobus pedibus, etc. Nam Leo Boiemus silvis rurique timendus Hactenus, et toti nil formidabilis orbi Per quem, tot iam iam passi sumus, atque ministros Opprobria, et sannas, tot damna, incommoda, cedes Iam timide horrescit proprias exire latebras Victus prostratus, et multo vulnere caesus Nunc securus erit, pastor nemus, arva, colonus Plaudite laetantes, ut supra, Turba pastorum Ambobus, etc. Omnia sors versans avibus sperare sinistris Et docet haud rebus nimium tumuisse secundis Si crebro hoc cuncti, qui nunc moderantur habenas Regnorum repetant, erit haud iniuria mundo Dicite quam primum victoris nomen amici Illius et laudes vel compita nulla silebunt Faustulus Princeps Romanus regum Rex Maxmilianus Magnanimus, fortis, victor clarissimus armis Magnificus, felix, regum iustissimus unus Boiemos vicit felici et Marte cecidit Egressos patriis silvis, et iure triumphat Plaudite laetantes, ut supra. Ambobus pedibus, etc. Lycidas Dicite io iuvenes, et io ter iubila dantes Exoptata diu differtis gaudia quare? Cur dulcis choreae cessant? ascaules quiescit? Tibia det sonitus digitis pulsata canentum Et quoniam maius viridantes pingitur herbas Omnia nunc rident, virides nunc undique silvae Tempora mox laeti pexis redimite coronis Floribus et variis silvarum frondibus omnes Sordeat haud fagus, nec duro robore quercus Propter aquae rivum nec populus alta pudori est Dicite io iuvenes, ut supra Cur dulces choreae cessant? ascaules quiescit? Faustulus Dicite io iuvenes, et io ter dicite laeti Et modulos faciat resonans ascaula suaves Currite et in circum pariterque agitate lacertos Laudantes regem de quo pax alba redundat Dicite io iuvenes, et io ter dicite laeti Unicus incipiat primum Rex Maxmiliane Diligat ex alto te summus rector olympo Inde iterent alii quicquid cantaverit iste Teutonicae specimen terrae Rex Maxmiliane Tu pater es patriae, te te Germania fortis Laudat et extollit, te nobilis ipse suevus Subditus agnoscit, vel formidabilis unus Toti orbi quondam, atque hodie nec degener armis Teque triumphantem summo veneratur amore Tu decus es nemorum, tu spes pastoribus una Te docti celebrant vates, te montibus altis Agresti calamo pastor super aethera tollit Concentuque piae volucres super arbore laudant Mox faciat modulos resonans ascaula suaves Et facite in gyrum lasciva volumina saltu Laudatio pacis Post modo laudantes pacem, pax optima rerum Pace polus constat, nutrit concordia caelum Pax hominum genitrix, pax altrix, haec eadem pax Servatrix hominum, dirae pax mortis abactrix Et male maturae, vitae custodia dulcis Pace maritalis firmantur foedera lecti Paceque civiles connubia laeta frequentant Pace domus, villae, servantur et inclita regna Pax alit agricolas, sata laeta, boumque labores Pax alit haerentes quocumque in stipite fructus Arboreumque genus, nutritur vinea pace Pace bidens et marra vigent, et vomer aduncus Illa viatores nigra sub nocte tuetur Illa facit tutos vasto super aequore nautas Pace nigros tute currit mercator ad Indos Paceque pastores gaudent segnesque subulci Pace nemus, silvae, pecudes, et quicquid ubique est Naturae gaudet, iusto moderamine crescens Vis, dolus, insidiae, cessant in pace rapinae Pace latro cessat, cessat nocturnus abactor Classica pace silent, in duros arma ligones Incurvasque simul nostrorum lancea falces Vertuntur, frameae conduntur arantis in usum O pax alma veni pomis, onerataque spicis Hoc optant iuvenesque senes, facilesque puellae Ante tuas aras statuentes dona quotannis Pinguia, pastores rogitant hoc supplice voce Pax adsis, terras post hac nec desere nostras Post optate modo multos feliciter annos Atque dies laetos o divo Maxmiliano Qui peperit nobis pacem post tristia bella Finis. Vivat in aeternum caesar Maxmilianus ILLUSTRISSIMAE ATQUE AUGUSTISSIMAE ROMANORUM REGINAE Blancae Mariae Henricus Bebelius Salve feminei sexus, laus, gloria, splendor O regina orbis sit tibi Blanca salus Ignoti carmen nec dedignere poetae Aut legere aut doctis auribus accipere Haec fore grata tibi rebar, quia magna mariti Gloria narratur, laus honor, atque decus Cumque tuo tibi me postremum Maxmiliano Commendo regi, qui favet ingeniis DE VICTORIA CHRISTIANISSIMI AC INVICTISSIMI REGIS RO. MAXIMILIANI HABITA CONTRA Boemos ad cunctos Germaniae principes ut totis viribus pro illorum terra expugnanda coadunentur Paraeneticon Hecatostichon Hen. Bebe. Iustingensis Poetae Laureati NUnc properate duces Germani martia proles Nunc properate precor, frameas nunc stringite vestras Nunc tuba terribilis vocat et nunc barbara buxus Nec vos privatum studium, tristisque simultas Regnorum pestes, atque instrumenta cadentis Imperii nostri, veluti quondam aeneadarum Atque Macedonici sceptri) tam religiosam Militiamque piam, iustam, facilem atque fidelem Impediat, datur o vobis occasio summa Vincere Christi hostes, et duro Marte Boemos Pellere teutonicisque plagis gentemque rebellem Subdere vel Christo vel ferro exscindere totam Sit pudor o proceres, quia durus apostata sanctae Contemptor fidei, quam sancta ecclesia firmat Teutonicae in gremio simul intra viscera terrae Impune exsultet vel tot dominetur in annos Laetus, et ex omni sibi parte tropaea reportet Terreat haud nostros populus famatus ubique Barbarus atque ferox, audax et strenuus armis Et quos maiores nostri non vincere multis Adverso augurio bellis valuere superbos Nunc properate viri frameis, clipeoque corusci Tempus adest rupisse moras, agite o Alemanni Iam cumulate decus animosque afferte paternos Nunc deus est praesens, cursu et fortuna benigno Belliger ante oculos vobis stat Maxmilianus Militiae specimen, qui belli fulmen atrocis Qui decus est regum, virtutum gloria, splendor Imperii, quo nil toto felicius orbe Fortius atque simul, quem magnus Carolus actis Admittit socium, et clarissima nomina Othonum Hoc duce cedentur tota a radice Boemi In numeras quorum turmas prostravit ad unum Forti animo nuper nondum altera luna refulget Rex bonus et mavors illi dum bella Roberti Ense iuvare student, partemque fovere sinistram Egressi silvas patrias populantur iniquae Agrestesque casas et pinea tecta favillis Commendant tepidis, longe lateque cremantes Marchio quas iusta villas ditione gubernat Non secus atque lupus campis cum vidit apertis Balantes late pecudes irrumpit et amens Et stimulante fame, et praedae dulcedine captus Obvia quaeque necat vesano corpora dente Nec rabies habet illa modum dum strata iacebunt Corpora cuncta ovium vel turba animosa molossi Acrius institerint in devia tesquaque anhelum Aut agitent, torve vel discerpsere minantem Haud aliter vesana phalanx legio ista profana A puero consueta malis et vivere rapto Omnia devastat, cunctos populatur agellos Caede furens hominum. nullo discrimine stragem Undique committit matrum iuvenumque senumque Mox querulae voces et verba miserrima pubis Afflictae veniunt sacrati regis ad aures Dispulit ille moras miseris succurrere, multae Undique conveniunt turmae peditesque equitesque Instruiturque acies trepidabilis atque timenda Fecerat hanc miram sollers prudentia regis Pugnantes inter primos rex visus ubique Affuit Albertus pariter dux boius, atque Marchio Foedricus, et nomina clara duorum Gnatorum, Brunsvicensis dux vulnera honesta Accipiens, aderat pugnax, comitumque caterva Contra stat frendens acies atque arma capessens Arduus hic collis fuerat quo perfida turba Confluxit, galeis clypeisque micantius ardens Classica iam resonant, canor et vocat arma tubarum Attolluntque animos acies, clamoribus aether Personat, et clarum nigrescit pulvere caelum Protinus invadunt nostri, iam tristis arundo Iamque volant glandes primum, mox cominus hastis Bellum ingens oritur, stant firmo robore dudum Perfidiae famuli, multumque cruoris utrinque Funditur inque vicem donec violentior illis Et magis instructus veniens exercitus hostem Undique letiferis noster circumstitit armis Iamque virum strages, oriturque miserrima cedes Victa fugit legio et latis prosternitur agris Iamque fuga cuncti trepidant, et vulnera verso Accipiunt tergo, pereunt sine fine fugati Proterit hunc sonipes, vibrata hunc lancea sternit Hic cadit, ille humeris capulo tenus accipit ensem Hic iaculum, gemit hic, hic tendit ad aethera palmas Atque modis variis petitur victoria nostris Postremo captos facile haud numerabile vulgus Deducens tristes manibus post terga revinctis Urbis amoenae adiit rex moenia laetus ovansque (Quod bona sit ratibus) quae nomina clara resumpsit Et nostro celebrat niveum de more triumphum Militiam auratam post debita praemia laudis Contulit omnibus his facinus quos grande decorat Nunc properate viri proceres o martia pubes Perfida gens penitus poterit nunc fortiter armis Exscindi, et nostrae purgari infamia terrae Nunc vobis animos simul et victoria vires Congeminant victi hostes nil amplius ausi Servilique metu, turpique pudore fatiscent Vobis clara ducis virtus et vincere sueta Aeternos pariet numquam devicta triumphos Ex Tubinga sexto Kalendas Octobres M. D. IIII. Finis. Vivat et regnet Maximilianus