Liber hymnorum in metra noviter Redactorum. [...] Machine-readable text Bebel, Heinrich Bebel, Heinrich XML version, markup prototype, April 2004 Niehlmarkup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ bebel3 bebelhymni.html s001.html bebelhymni.xml bebel3/jpg html [Tuebingen]: [Johann Otmar], [1501]

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 12 February 2004 Ruediger Niehl markup added; typed text - structural tagging complete - no semantic tagging - no spell check TEI header and markup added; typed text - structural markup complete (but sp-tags in dramata incomplete) - no semantic tagging - no spell check 19 March 2004 Ruediger Niehl Morpheus spell check performed (oh boy!) TEI header and markup added; typed text - structural markup complete (but sp-tags in dramata incomplete) - no semantic tagging - no spell check Eucharisticon. H. B. Iustingensis. Ad reverendum in christo patrem Ioannem. Abbatem monasterii bebenhusen. O conviva tibi fuerim venerabilis abbas (.Etsi me nunquam tali dignabar honore.) Gaudeo: tractasti laute atque humaniter ipse Bebelium: fueras hilarisque et frontis amoenae Hic placuere sales: placuit facundia linguae Seu romana velis fari: aut vernacula verba In primis placuit tanti clementia patris Ignotum quae me tanto tractarit honore Ergo ego li nequeo dignas persoluere grates Dii dent incolumem tibi dii dent nestoris anno Nec plus optandum est: a te nam cetera sumes Non sunt ingrati vates: sed munera tantum Illorum versus: sequitur quos fama perennis Accipias igitur laeta dignissime patrum Fronte meos versus: munuscula parua clientis Telos Epitaphium doctoris martini uranii prennynger utriusque iuris monarchae editum per Henricum bebelium Iustingensem. Huc qui carpis iter: sta paulum: care viator Atque prius relegas haec monumenta: precor Uranium nosces martinum claudier isto Saxo: cui similem non habuistis avi Hic patriam nostram decoravit laudibus amplis Ingens teutonici fama decusque soli Qui consulta patrum: legum vel quicquid in orbe est Aonerat: et magno cum cicerone loqui Usque adeo: ut paulus merito vel scaevola possit Teutonicus dici: sulpiciusve gravis Cuius ob ingenium germania tota nitescit Ingenio cuius cessit et italia Immortalis erat: virtus si mortis ab ore Eriperet quemuis: si sophiaeque nitor At nec bellerophon pulcher: nec fortis achilles Effugit nigras fatiferasque deas Et salomon sapiens lethi est tristissima passus Classica: virtutem care viator ama Haec dat post obitum nomen venerabile mundo Sola dat aethereos scandere posse thronos Tetrastichicon de eodem Antistes legum: et germane gloria terre Martinus tumulo hoc clauditur uranius Auspicio cuius meruit germania laudis Galli quicquid habent Ausoniique viri Sepultus in bebenhusen familiarissimus Abbati dum vixit. De obitu eiusdem et fragilitate humana. Ad reverendum in christo patrem. Ioannem Abbatem monasterii bebenhusensis. epigramma. H. B. I. Aspice Joannes patrum celeberrime: quicquid Nobile mundus habet quam cito depereat Aspice quam volucris sit mundi gloria: quam sit Spes hominum fallax vivere posse diu Quandoquidem uranius nostro clarissimus aevo Concidit ante diem: nec revocandus abit Qui bonus et prudens fuerat: qui noverat unus Quicquid legiferi philosophique docent Desine qua propter ullis homo fidere rebus Nec speres longos vivere posse dies Nam si mane rubes: marcebis vespere forsan Lilia ceu campi florigerumque decus At vixisse diu nil prodest: vivere mundo Mors quia dicenda est: exiliumque grave Jactamur curis et sollicitudine multa Tristibus haec lacrimis vallis amara scatet Ut post exilium praesens post mille labores Afflicti in patriam scandere iure queant Hic ubi felices tandem sine fine triumphant Ad quam nos omnes duc bone christe: precor Telos Elegia extemporalis H. B. In mortem nobilis et praestantissimi viri hartmanni de eptingen Canonici Basiliensis. 1500 Plangite pierides nunc mecum plangite musae Et tristi plangat flavus apollo lyra Ille etenim hartmannus vestris depastus in hortis Qui coluit vates fovit et usque pios Concidit et tepidi factus iam praeda sepulchri Ah miseris nobis qualis amicus erat Hic mihi maecenas fuit hic spes unica vati Ille parens alter totus amicus erat. Quem semel aspicerem soleo liquisse suevos Sole sub ardenti raurica tecta petens At simul ut fessum vatem basilea recepit Invenio dominum mortis adisse viam Oh ego quos gemitus quaenam suspiria mixtis Cum lacrimis dederam: fletibus ora rigans Atque fidem mox inclamavi hominumque deumque Insultans morti mortiferaeque deae Immansueta cohors: quid vos iniustius inquam Quas resecare iuvat nobile quicquid erit Nam si virtutes quemquam fecisse perennem Atque animus posset fortis et egregius O parcae immites numquam disrumpere fila In manibus vestris tam licuisset enim Sed frustra querimur: nun quam lamenta dolores Tollunt: et rident nescia vota dee At mihi dilectus si quid deliquit amicus Impetra veniam virgo sacrata poli Nam si tu a nobis oculos averteris euheu Occidimus miseri nec medicina subest Epitaphium eiusdem hartmanni Eptingense genus iacet hac hartmannus in urna Nobilitatis honor cecropiaeque deae Si quem virtutes si quem doctissima pallas Cum probitate pium ducere ad astra solent Illius ad superos erit acceptissimus omnes Adventus: faveas cui pia virgo poli Ex basilea. 1500. festo Magdalenae Finis