Silvulae Hendecasyllaborum. Libri tres. Machine-readable text Bidermann, Jakob Hautt, David XML version, markup prototype, August 2004 Knebuschmarkup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ bider7 bidermannhendecasyllabi.html bider001.jpg bidermannhendecasyllabi.xml bider7/jpg html 1647

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 10 November 2003 Martin Tavakolian markup TEI header and tagging added; typed text - structural tagging complete - no semantic tagging - Morpheus-spell check SYLVULARUM LIBER SECVNDUS. I. CLASSICUM S. HIERONYMI. I. QVID tantas, generosa, per procellas Tam lentam trahis, Indoles, carinam? Insanum furit aequor, et rebellis Motis Adria praeliatur undis: Laxata volat impotens habena Hac illac Aquilo; Cerauniisque Et Neptunus, et Aeolus minantur. Festinant trepidi, timentque Nautae, Et, quo se redimant ratemque, saeva Iactis aequora mercibus saginant. II. Tu contra, fragilem per alta cymbam Cunctabundus agis; ferosque lento Pergis remigio secare fluctus: Nec portum petis illum, ubi quieto Stare in littore tot tibi coaevas Castorum Iuvenum vides cohortes. En, quanti simul annuant! suamque Ostentent misero beatitatem, Dum, quas inter adhuc rotaris, illis Gaudent degere se erutos ab undis. III. Invitar (viden?) Imperator ipse Et tuta e statione, portuosi Demonstrat tibi littoris quietem, Et stantes ibi tot suos clientes. Huc succedere suadet; huc adactum Remis omnibus applicare lembum. Non tristes ibi turbines, nec atra Foeti grandine sentiuntur imbres: Sed, quae nunc feriunt carinam, inani In se murmure saevient procellae. IV. Non circumspicis, hinc et inde, centum Iam mersos rate naufraga Sodales? Centum iam scopulis, et aestuosis Haerentes male Syrtibus, negatam Seros poscere opem? Dolent, furentum Ventorum rabiem, et tumentis undae Contempsisse minas: fugaque nullum Matura sibi quaesiisse portum. Tu nondum tamen hanc tumultuanti Cessas credere Doridi biremem? V. Cessa fidere, cessa; et inquietam Verte ad littora portuosa cymbam. Obstat mater, ais, paterque: et obstat Opplorans soror, et sodalis obstat; Qui portum medio in mari, et secundam Promittunt mihi navigationem. Mecum omnes rate remigant eadem: Hac, vitae mihi cardinem beatae, Hac, monstrant seriem: iubentque passis Sulcare aequota, non timenda, velis. VI. Haec audis, generose sanguis, audis Haec deliria? nec tuas liquata Autes incipis obserare cera, Dum te spernere littus; et paternos Vult Caelo pater anteferre nutus? Aut Syrtes per, et aequorum vagari Per discrimina, maximam beatae Te sortem iubet autumare vitae? Non est, falleris, haec beata, non est, Quam dicit pater esse, vita non est. VII. Ac, farta tibi mille de crumena Eului pondera blandiantur: auri Aut, vena tibi dives e secunda Argenti cumulum flagellet arca: Aut de Perside barbaras rapina Promittat tibi res avita gemmas: Aut uni Libycas avara messes Pleno praedia congerant aceruo: Pac, quidquid lubet huius. illa non est Vitae nomine digna vita, non est. VIII. Fac, plures ut opes tibi laboret Pleno copia parturire cornu, Quam Tartessiacae rotant arenae, Lympha cum Tagus aurea triumphans. Aut cum stagna, crepidinesque flavo Pactoli gravat alueus metallo: Iesseum tamen insonare magnis Olim vocibus audies Nepotem: Non est haec, Iuvenis, beata, non est, Experto mihi crede, vita non est. IX. Hinc aurem assiduae licet querelae Fucato feriant utramque luctu: Et planctu genitor sonante turbet, Et cani tibi veticem capilli, Et barbae senium, pedumque pronana Ostentet miserabilis ruinam: Et natos simul, et simul petitos Tecum dictitet emori nepotes: Tu sicco, gravis, illa et illa perge Et rursum illa videre et illa, vultu. X. Tum, si sollicito volater ungue Sparsos turbida mater in capillos, Et fuso faciem rigaret imbre; Aut nato emeriti senile lactis Infelix anus exprobraret uber: Tu, per tam querulos serenus imbres Quo te sidera traxerint, labora Maternos super evolare nimbos. Non est altera vita, vita non est, Quam laudant tibi et ille, et illa, non est. XI. Seu plorer soror, impleatque clausos Lamentis resonantibus penates: Et nolit, fugiente te, superstes Horam vivere: seu tener sub ipso Instet limine frater; ac precantes Collo tendere perseveret ulnas; Et fratrem semel, alterumque fratrem Nexis ingeminent urerque palmis; Tu palmas super, et super morantes Exi qua potes, absolutus, ulnas. XII. Insistar simul, haereatque vincle Obstrictus tibi Gordio, et retenta Inter brachia pendeat Sodalis, Et, quod tu sine me Sodalis? et, quo? Et, me deseris usque et usque clamet; Et, me deseris? usque et usque ploret; Haec tu vincula rumpe; susque deque Brutum murmur habe: et per implicata Exi brachia penduli Sodalis; Obsistat, licet, ac moretur, exi. XIII. Quid si dulcibus illitum propinent Sirenes tibi poculum venenis; Et mellis sapor indidem, et Falerni, Et rerum bona mille blandiantur, Dein mille altera, dein secunda centum; Dein usque altera mille, deinde centum, Dem cum milia multa blandientur, Eheu! copia tanta gaudiorum Una, cum minime rimebis, hora Vanae tota peribit instar umbrae. XIV. Si porro (Superi abstinete dirum Diri nominis, abstinete; monstrum!) Si porro pharetratus exsecrandos Materna PUER arte subdat ignes; Et taeda latus ambiat, potentes Qua caecus quatit aliger gigantes; Alas indue tu; fugaque pernix Qua te cumque potes, facesse. Nullis Hic relis locus: una vincere ista Duntaxat Puga discit in palaestra. XV. Sperato temerarium Iuventa Si vitam male sauda lactet aevo, Et centum Pyliae tibi senectae, Cornicisque aquilaeque fingat annos: Ah! ne credulus immorare noto Pridem saecula decipit cachinno. Nam curis ubi liber, ad futuros Annorum incipies vacare lusus, Ex annis Aquilae, Iuventa totum Nec mensem tibi, nec diem, relinquet. XVI. Elati quoque verticis superbas Si te gloria ventilare Cristas, Aut fartos iubeat tumere inani Folles aere, barbaroque picta. Splendere atria curet apparatu: Et vel murice Punico rubentes, Circumdet, Tyrianthinasque vestes, Vel Sellas tibi deferat Curules, Vel fumos, et amabiles honorum Obtrudat tibi liberalis umbras. XVII. Hic tu, quisquis eris repente Cristas Et Stellas, et inutiles abesse Fortunae dubiae iubeto curas: Et fastum, et Tyrii coloris ostrum, Et Sirenas, et alteros inanes Caeli cedere amoribus favores. Absistat pater, anxiosque cesset Mater perdere cum sorore fletus: Et frater gemat, et gemant clientes; Unus tu gemitus habeto nullos. XVIII. Tum Phoebus, sine, territos minetur Oris omnibus avocare currus: Et nutent elementa; misceantque Lymphas ignibus, aeremque terris, Ut quassus simul orbis ingruentes Actutum sit iturus in ruinas; Tu stabis tamen; acriorque dices, Quae res cumque animum potest Trophaeis Immortalibus avocare, non est, Non est, fallimur, illa vita; mors est. II. NAUTICUM S. PETRI. I. IAM Caeli medium, volante biga, Terris LVNA silentibus subibat; Et parua rate pendulaque PETRVS Sulcabat mare caerulum carina: Nec Syrtes aberant; et impeditos Terrebant vada transeunda nautas: Cum lassos tabula in rigente, magnus Petri deposuit Magister, artus: Ut russis sopor itruens tenebris Binos luminis alligaret orbes: II. En turbo ruit impotens, et actis. Undas impulit Africus procellis. Surgebant freta, patriosque Caelo. Miscebant, prope territo furores. Iam ventis aqua feruere; anxiusque Iam malus gemere; et fremente rumpi Euro suppara, tortilesque fractis Iam succumbere viribus rudentes; Et subsidere cymba, pallidosque Caeca exponere navitas in unda. III. Hic Petrus quid agat! suosne tendat Maiori violentia lacettos? Et remos trahat acrior? Sed illis Atque illis mare contumax rebellat. An iacta ratis anchora, abnuentem Exspectet medio in mari salutem? An merces (grave pondus) atque Iberum Fluctus spargat in horridos metallum? At Petrus neque mercibus, nec ullo Pauper navigium gravarat auro. IV. Haec solacia, nempe sunt eorum, Qui, cum divite sarcina phaselum Depressere, videntque iam ferendis. Se subducere Nereum carinis; Non parcunt opibus: sed uniones Quaesitos procul, et fluente partas Cum sudore periculisque gemmas, Mutati fugiunt: metuque victi, Dum puppim relevent, suas tumentem Ultro praecipitant opes in undam. V. Non hac arte PETRO licebat Euri Iuratam rabiem, fretique surdas Exarmare ferocientis iras. Nam cui divitiae fuere solae Udo retia fabricata lino, Et rorantia vela; si vel omnem Hanc talem prior occupasset undis Indignantibus obsipare praedam: Spreta paupere sarcina, perennem Exercere salum parasset iram. VI. Mortales igitur Petrus valere Cum remis iubet anchorisque vires: Nec veli memor, arbitrum marinae Supremum properat vocare lymphae; O magni maris Imperator, altos Reclusis oculis tuere fluctus. Iactamur pelago, rudemque saevi Nunc in Tartara, nunc ad ipsa puppim Tollunt sidera, deprimuntque venti. Tu dormis tamen unus, et quiescis? VII. Sensit flebile murmur, excitatus Nautarum trepidantium querelis; Et PETRI prece flexus, insolentes Respexit Thetidos magister undas, Vultu, quo solet increpare terras. Cum Caelo iubet emigrare nubes Hoc, Austros quoque iussit, et proterhoc Ponto cedere fluctuante Cauros: Hoc, omnes fremitusque, turgidosque Iussit Tethyos acquiesce motus. VIII. Nec multis opus imperare: verbo Turbas composuit disertus uno, Quo murmur Salis, Aeolumque iussit Obmutescere. Iussit: et repente In fracto furor Africo recessit; Euri languit impetus; resedit Insanus tumor aequorum, lacessunt Antennae gemitus: quiescit omnis Vectorum pavor. Illico secundis Tuta ad littora cymba fertur auris. IX. Hanc Ponti subitam quieta pacem Mirantur vada: gurgitemque vastae Cessant aequoreum rimere Phocae: Ludunt squamigeri grege, et acta Conferti latus ambiunt chorea. Delphines procul adnatant; novumque Rectorem cupiunt videre Thynni, Qui tantum sibi sumat, aestuantis: Ut solus sine fuscina, et sine ullo Neptuni mare terreat tridente? X. Dat plausum Petrus interim; et magistram Agnoscens domini potentis artem; Qua ventos sibi, qua sibi procellas, Et fluctus salis, et tumultuosas Nutu tam facili subegit undas, Exclamat; procul hinc, procul facesse Saevorum merus aequorum: Timere Hoc rectore pudet. Sub hoc ego uno Iam tutus mare NAVIGO magistro: Mox, cum iusserit, illud AMBULABO. III. AULICUM VITAE AMBITIOSAE. I. QVI Regni dominam potentis aulam, Aut fasces populi, gravesque pressis Ambit civibus, arrogans, secures: Aut urnae cupit arbiter, cateruis Saevum ostendere pallidis tribunal: Aut terris amat urbibusque fixas Nutu condere fulminante leges: Hunc voti temerarii, ad stateram Si paenas dare, quas meretur, optas; Opta, ut protinus impetret, quod optat. II. Heu, quantis volet esse mox redemptam Voti stultitiam sui talentis? Non illo minus ingemiscet, haustas Qui, quas contigit extimis labellis, Euanescere deprehendit undas. Aut qui poma legens volema, Lydi Verti sensit in indolem metalli: Tunc voti mala deprecans inepti, Mutatis, sapientior, petirum A sese, auriculis, abegit aurum. III. Ceu ripae super algidae gelatos Decurrens fluvius sibi timendas Instaurat pede lubrico ruinas? Aut altas quasi plumeo per auras Fertur remigio, et male ominati Pennis nititur Icari? Superque Undantes Maris improbi procellas Ceratis vagus elevatur alis, Casurus, simul ac meridianos Titan excierit propinquus ignes. IV. Quot nectis spatia inquietus, et quot Infestis peraget diurna curis? Nam farto. licet incubet grabato, Et texco latus ambiatur ostro, Prolixas tamen exsecutus horas, Insomnes Vigilabit inter umbras: Dum plus quam Tityum Promerheumque, Lento supplicio renata semper Rodet visceta tortor; et cruentus Instabit super excedetque vultur. V. Quamuis Assyrio gravata luxu Centenas oneret culina mensas, Aut hospes maris attagen, trilibres Aut ales premat Africana lances: Quamuis Massica promat aut salernae Festis vina minister in culullis; Aut ipsum, Iove non vetante, nectar Ideus puer affatim propinet: Impastus tamen illa delicatas Inter pocula nauseabit escas. VI. Illi pectine si cohors eburne Ludat Pieris, occinatque carmen, Et plectro iubeas suo iocante Omnes, quotquot habet, sonare neruom Iugebit tamen ipse, consciosque Cum sensu premet abdito dolores. Nec clausos animo valebit aegro Methymnaea chelys levare questus: Orpheam sed ubique praevalente Turbabit gemitu tragoedus artem. VII. Centum moenibus interim, oppidisque Centum et gentibus imperet, superbo Excelsus solio: atque utrinque septum Centenae latus ambiant Sarissae; et Stipent mille Satellites eundem; et Circumdent totidem ensibus ministri: et Districtis totidem alteri verutis: Pallebit tamen unus inter illam Infelix aciem; suasque in ipsis Anceps civibus expavescet hastas. VIII. Seu bello domitos ferox quadriga Hostes victor in aurea triumphet: Et turbas videat trahi rebelles Inter vincula; sordidosque nexis A tergo manibus praeire Reges: Totque effulgere signa, tot trophaea, Totque applaudere militum sonoras Hinc atque hinc comitantium cohortes: In curru tamen illo, et illo in ipso Se mirabitur. exulare plausu. IX. Paestanos pede, fac, pererret hortos. Et florum color hinc amoeniorum, Hinc sensus odor aemulus lacessat: Et se lilia ubique, ubique thymbrae Et calthae; et violae offerant eunti; Quicquid denique calcet, id sub ipsis Confestim rosa discat esse plantis: Maerebit nihilo minus; rosasque Dum planta teret ambulante, vepres Se calcare putabit, atque sentes. X. O Sceptri grane pondus! o redemptas Regum mille periculis secures? Quis blando hanc meruit subire primus Fucatam tituli colore paenam? Urgeri neque mole se Typhoeus Maiori queritur; licet Sicanae Arctatus tumulo prematur Aetnae. Durum est, exilium timere, durum est: Sed, si rem bene computes utramque, Multo durius est Timere Regnum. IV. PANEGYRICVM VITAE MODESTAE. I. QVI rebus modo seriis vacivas Iucundis modo, commodatis aures. Huic aures date carmini. Supernae Cum Cimelia curiosus aulae Lustrarem: modica patente rima O quantas mihi, quasque contueri Obtutu licuit vagante gemmas? Fuluae cedite lapides! valere Sapphyri! neque Sardonyx in illa Blanditur mihi, nec Smaragdus, aula. II. Sed baccas ibi maius inter omnes E gemma iubar emicabat una; Illam Indo nihil ve vererer auro Pluris ducere, pluris et pyropo. Non illam neque Persici, nec aeris Aequent Isthmiaci talenta, quamuis Fecundo bimaris Corinthus aestu Instauret veteres mihi favillas: Aut votis iubeat Midas secundis Tactas rursus in aurum abire lymphas. III. Quaerenti mihi, nomen invidendae Sequis proderet indolemque Gemmae! Nomen prodidit Aliger. Beatis Caeli civibus agnitum; datoque Plausu nomen et osculo receptum: Quod quondam neque mobiles Quirini Angovere tribus; nec Hydrus ille, Qui fastu crepuit suo, appetitis Cum de sedibus excidit, perennem Actus, fulminis instar, in ruinam. IV. Hanc possunt tenuesque divitesque Marcari, sine et auro, et aere, gemmam. Magnae est auctio mercis. Hasta toto Vobis ponitur (aduolate) caelo. Sed paruo semel empta, diligenti, Ne quondam pereat, fovenda cultu est. Insopitus enim laborat illam Hydrus tollere: quaetit illam, et ambit: At, quaerat, licet, ambiatque; nummo Non mercabitur illam avarus uno. V. Tu vero simul emeris, canebis Celsorum iuga montium, et videri Postremissimus omnium studebis, Et ludus fieri iocusque terris, Solis notus ut approberis astris. Contemptus, licet, ingruant, et aures Probro continuo tuas flagellent; Gaudebis tamen; uberemque ab illo Tu quaestum tibi ludicro: sed Orco Questum orescere plurimum videbis. VI. Cum palpo tibi blandiente sensum Mulcebit male suada turba; vultu Auditas fuge tristiore laudes, Atrae sibila quam fugis colubrae. Netu, ne capitor. Latent sub illis Diri fascina fasciaeque Ditis. Quicquid Gloria, Gloriaeque pompa Plena suggerit, et crepante bucca; Fucati vapor est coloris: intus Sexcenti vigilant doli. et dolores. VII. Ventis subtrahe vela, cum superbae Per scyllas, scopulosque, perque Syrtes Ad littus properant inane cymbae. Unam hanc si superaveris charybdim, Ibis cetera tutus; aviasque Lerneae fugies vias Echidnae. Hoc te tramite Cerberus vagantem In praeceps trahit. Hac et ipse ductus, Caelo decidit, et male appetitam Scala deseruit ruente Sellam. VIII. Aequales licet inter, aut minores, Lecto accumbere debeas in imo; Tu dura modo: principem hi relinquent In caeli tibi regia cathedram. Nam versa locus hic suas et ille Mutat sorte vices: Probos in isto Contemptus manet; Improbos in ille. Quare, si sapis, acquiesce; et ultro, Ne tu semper ibi infimus recumbas, Hic Sella semel infima recumbe. IX. Postica quoque si petare Sanna, Ne tu ringere, neu morare: noster Iam pridem tulit Imperator istos Invicta patientia cachinnos: Quem quondam fera lingua nominarat Aut dirum stygiae magum palaestrae, Aut multo madidum mero nepotem, Aut vafrum stolidi ducem popelli: Ac demum, ut fragilem dedere cannam, Ausa est turba vocare morionem. X. Heu, quos praeterea (erubesco) risus Et ludos tulit, et iocos, et iras? Illic induitur (viden? rubentes, Hic albas, furia iocante, vestes: Illic poplite luditur recuruo, Hic stanti coma pectitur vepreto, Hic spurco temerant ut ora caeno. Nec scena tamen ipse fractus illa, Stat vultu generosiore; datque Et pugnis caput obuium, et cavillis. XI. I nunc, i comes ergo, perque sannas Et convitia per, per et cachinnos Cum spreto rue, qua pores, magistro. En cinctum caput omne senticeto est! Et tu deliciis inaniisque Immunes, mulier, fovebis artus? Est sane pudor, est, ubi videntur Hinc mollis manus, hinc cruenta ceruix, Si Christi cupis esse de triumpho, Te Christi decet interesse bello. XII. Haec est ianua, quid vereris; haec est, Hac evaditur in Tonantis aulam Angusto tamen haec patent hiatu Deprestoque fores rigente nemo Huc intro sinitur subire collo, Obstat limen, ut impedita paruos Ceruix arietet inter alta postes. Res est plena periculi, vel hilo Excessisse modum. Proinde nullos, Qui succedere vis, habe cothurnos. XIII. Hac et tela parantur arte, et arma, Lethaei quibus improbas Tyranni Artes ludis et arma. Vincis, ista Armatus quoties minaris hasta: Quam seu pumilionis a minuto, Seu lassi et tremuli senis remisso Vibrari sibi sentiat lacerto, Vertit terga fremens; et ominosae Iam pugnae satur, immemotque palmae Damnato redit in stygem duello. XIV. Sed, dum bella movere cessat Orucs, Orci filia prodit; atque mentem Circaeo tibi poculo venenat, Pictis Gloria cum suos trophaeis Vendit, schemare mentiente, fumos. At tu, ne vacuas morate laudes: Rumpatur licet ipsa, ganniatque Clametque, crepitetque, provocetque: Tu gemmam hanc preme pertinax. et illa Surdas garrula vellicabit aures. XV. Si tecum, lare non inhospitali, Caelestem recubare vis Columbam: In fundo strue nidulum profundo: Nec de Memnonia volucre plumas, Nec de Syramate blandiente Pavi Fucatas ibi collocato pennas. Cupressos fugit, incolitque nullas Alti verticis, haec Columba cedros: Sed pressae fruticem eligit myricae, Et rami in lare nidulatur imi. XVI. Hac ergo iuvat ite me: nec, Orbis Incumbat licet ultimae labantis, Hanc tollent mihi semitam, ruinae. Vires suffice, Christe; non recuso: Ibo, qua vi deo praeisse te, ibo, Nullo fractus ab ingruente damno, Nec perterritus imminente probro: Per ludibria quaeque, perque risus, Per convitia, contumeliasque, Cunctorum iocus ibo Sannionum. XVII. Tu scabram prior ipse, tu molestam Hanc emensus es ambulationem, Nullo nec pede dum, nec arte, tritam. Hunc ipsum mihi iam proinde callem Heroo lubet ambulare passu. Nam, qua te DOMINVM DEVMQUE servut Monstrato video praeisse flexu, Illac degener insequi recusem! O factum male! perfidi o pudendum, Tante sub duce, militis timorem! XVIII. Decretum est. Procul, este, abite, vani Omnis pompa choragii. Tacete Mendaces hominam aridique plausus Vestrorum canite ostiis clientum; Posthac auribus abstinete nostris: Et vos ocyus atrio vetustae Toto excedite porticuque Cerae: Tuque, et Fama perennis, et superstes Centum ad saecula Nomen, interire Me vivente potestis: interite. XIX. At vos, deliciae meae, venite Quantae estis populorum ubique, Sannae: Et linguae probra et aurium, et cavillae. Omnes agmine turbido venite: Vos (victricia cum trophaea cernam A nostro duce fixa; pendulamque Quadrata a trabe, cum latrone, VITAM) Amplexu, nihil abnuente, prenso. Vos plenis (properate, quotquot estis) Hospes gestio basiare votis. XX. Vos olim tetricas, et exsecrandas Mactati cruor expiavit AGNI, Et suaves, Siculaeque dulciores Nobis melle favoque fecit Hyblae. Atque in dissicili foro, ad severi Cum quondam rea Iudicis tribunal Stabunt agmina, vos pia clientes Circumstabitis aduocatione O, vestros ibi (nil precabor ultra) Vos inter numerate me clientes. V. PALAESTINVM GODEFREDI. I. QUUM Relusiaci iugo tyranni Pressos palmiferae lares Idumae Victus cerneret orbis; inque Sacris Lunatas acres ovare campis: Planxerunt Solymae, uberesque captam Implerunt lacrimae Sionis arcem: Et Calui iuga montis, advenarum Quondam trita perennium cateruis, Manserunt mera Tesqua civibusque, Deferri simul advenisque Calles. II. Et moles TRABIS illa, quae trifaucis Elisit caput inferum Draconis, Quaeque una stygii aereas refregit Impacto ariete carceris cavernas, In squallore iacens, carebat illo, Quem terrae dederant et astra, cultu; Et ductura situm, graves gemebat Inter carceris aerei tenebras, Aegypto data praeda: gloriosi, Quem quondam egerat, immemor triumphi. III. Tum Rupes veneranda, quae obserato Divinum lare foverat Cadaver, Et post tempora tridui, relicto Vivum viderat exilire busto, Languebat Senio; soloque agrestes Toto crescere sentiebat herbas: Et MONS, paciferae ferax olivae, Qui divina pedum, virente semper Monstrat signa iugo, dolebat, illis, Illis oscula iam deesse plantis. IV. URBS ingloria, pallidos trahebat Vultu squallida lugubri colores; Et testudine patria sonoras Nusquam plaudere inaudiebat auras: Nusquam gaudia carminum; Sed aegro Fessi quisque silentio, videbant Ionge Nablia, desicamque longe Diffugisse chelyn. Tacebat altum Rupto pectine barbitos; suasque Damnabant inhonora plectra chordas. V. Hinc templis suus omnibus, suusque Festis est honor abrogatus aris: Et nec floribus ulla, nec virente Stabant ostia marginata lauru; Nec spes cominus ulla, quae cupitam Terrae ostenderet exuli salutem. Nam, cum barbara semitas, et omnes Aegei manus occuparet undas, Germanos aditu Italosque toto Et Gallos prohibebat, et Britannos: VI. Perrupit tamen aequor (o secundum Rebus tristibus omen!) in viosque Tanto tempore tramites, patrona Tullingi manus Herculis reclusit: Obstarent licet arma, acinacemque Pellaei quateret furor Canopi, Perrupit Godefrodus; et feroces Bello terruit; usque dum potenti Heros agmine Martius, fugatas Castris exuit omnibus phalangas. VII. Cessit prima viro, deditque victas Urbs Nicaea manus: verusta cuius Stabat gloria, verticemque longe Bithynas super efferebat urbes: Non illam numero superbientes, Non ferro potuere, non sagitta, Non defendere machina, tyranni: Qui, quamuis admantina stetere Muniti tunica, fuere nostris Una omnes penetrabiles farissis. VIII. Distabant procul alteri, superbo Insignes titulo ambitumque muri: Qua stagnat fluvio Syrus refuso Nec pontes patitur suos Orentes: Hos armis operisque Martiales Cingunt acribus, obruuntque, turmae. Nequicquam Antiochi parant Coloni Arma opponere, debilemque Daphne Phoebum poscere: dum interim tuente Aeyropaea manus potitur Urbe. IX. Hic quanquam spoliis avara captis- Parciri potuere Castra; et auri Argentique reperta, militarem Praeda explere sitim: reliquit omnem Tullingus tamen hanc, iitque praedam Quaesitum sibi dux opimiorem. Nec deceptus amor. Latebat ima Donum grandius abditum caverna, Ignoto populis sinu. Sed alto Res. est indice deprehensa Caelo. X. Ferri cuspis erat: Rigata sacro Perfossi lateris cruore, quando Per praecordia Numinis, coactam Exegit rabidus Satelles hastam. Hanc terrae gremio erutam, in reversos; Signum ductor ut inferebat hostes, Confestim trepidare barbarorum Infelix legio. At ferire ferro Quos stricto nequiit; perire VISAE Victor cuspide LANCEAE, coegit. XI. Restabant Solymae; ultimus duelli Suscepti labor: has volebat emptas Europaea suo cruore pubes. Intus barbara turba; barbarisque Audax cominus eminusque nostrum Stabat pellere militem sagittis. Sed ferto Godefredus, et patrono Rupit moenia barbarosque Caelo. Et per tela volantia, et per enses In captam prior involavit urbem. XII. Hic felix gemitu Sion omisso Prisci gaudia temporis resumpsit; Et luctum, solitasque cum reverso Mutavit lacrimas Iduma risu. Nec porro mota: iamque caepit omnes Terris omnibus aduocare gentes. Confestim, properantibus ruere Votis agmina mille: perque terras Omni ex ordine mille; perque lymphas Omni ex littore portubusque, mille. XIII. Festinant Latialibus togati Usque accurtere finibus Quirites. Inde Antenoreas, probante Nereo, Portant Euganeae trabes Colonos. Certant puppibus aequora. Hic Hetruscae, Illic Partheniae, gemente remo, Iratum mare verberant triremes: Illic Daunia vela, cum procellis Luctantur patriis; et hic Sicana Inter Trinacrios Carina fluctus. XIV. Mox Germania Teutones: Iberos Mox miscet Tagus, et Garumna Gallos. Mittit Vistula Sarmatas. Ab Istro Currunt Pannoniae ultimo cateruae. De Rheno subit alter, et Visurgi Deque Albi globus hospitum; et remotis Accedit globus alter e Britannis. Et Sacrae freta navigant Tiarae: Et ventos avidi per, atque fluctus Audaci properant bireme Reges. XV. Hic unum studium omnibus, madentes Magno sanguine cespites, et oram Calcatam pede numinis, recuruo Perreptare genu; labrisque sacras Vestigantibus admovere glebas: Et rupem venerabilem sepulchri, Et fastigia montis, et verendam Assertae CRUCIS aream; et patronas Nascentis PUERI atque vagientis, Laetis imbribus irrigate CUNAS. XVI. Quos Heroas ubi tot una, Eoo Viderunt Solymae subire portu, Primaevae memores beatitatis, Caeperunt resides movere chordas, Et neruis modulantibus, reversos Una omnes procul advenas, sed unum Tullingi laris advenam inter omnes Gotfredum, modulatius salutant, O felicia Carbasa! o secundos Nostra in littora Caelitum favores. XVII. Tu verum, Godefrede, tu renatae Adducis patriae patrem, repulso A ceruicibus hoste, redditaque Libertate loco: meosque porro Desertos prohibes iacere colles. Quid dignum meritis precemur istis? Quid dignum, Godefrede? Tolle fasces, Fasces tolle meos: et illa regni Primus Sceptra retume, quae tot anto Iessaei sibt sumpserant nepotes. XVIII. Oblatum et diadema, purpurascens Auri luce, micantibusque pictum Rubri littoris Indicique gemmis: Sed voto, Codefrede, tam profuso Unus tu male contumax repugnas; Qui, gemma, fugis, aureoque Seruam Illic caesariem gravare serto, Contextis ubi veptibus, nocentem, Complorantibus Imperator Astris, Quondam gesserat, innocens, Coronam. XIX. Mirantur Superi modesta cives Gofredi studia; alteramque quaerune Digno Sidera vertici coronam: Quae dum textitur, interim recepta Securus fruitur Sione victor; Gratantur populi; triumphat orbis, Et Calu: iuga montis a cruento Quadratae Trabis inclita trophaeo, Et Rupes tumulo superba magno, Desueta properant virere lauru. XX. Tunc aetas rediisse visa, qualem Saturno perhibent fuisse, pleni Cum mellis ruerent per arua rivi. Tunc Aris fuit, et fuit reclusis Maiestas sua restituta Templis. Tunc et triste Silentium, sonoro Ruperunt plateae incolaeque plausu: Et testudo suum, suumque iussit Intermissa diu chelys, resumptis, Certatim melos insonare plectris. VI. BELLICUM, Tillii. I. Quis belli furor? unde cum cruento Gradivi Soror exsilit flagello? Atris Eumenidum secuta taedis Instat turba; quatitque dissolutos Nexis effera vipera capillos. An fluctus iterum suis procellis Tollit Sestias unda Bosphoranis? Et rursum Odrysii cliens Tyranni Euxinus refluo minatur aestu Obnixum ruere impotens in Istrum? II. Heu vanos animi metus! Quietas Servas Haeme tuas, et Hebre iunctas Nobis foedere polliceris undas. Nec tu barbara territos reducto Germanos Rhodope lacessis arcu. Sed vicinior alter aemulantem Hostis stringit acinacem. Exterisque Dum Germania non movetur armis, Infelix sua sentit ambulantem Intra viscera, nec timebat, hostem. III. En, quanto trahat impetu rebelles In bellum populos crepido NICRI? Illis Bactra peti, feramque credas Exscindi Babylona posse turmis, Aut Artaxata, Caspiosque saltus, Et Crassi madidas cruore Carras; Aut si quam magis horridam Niphates Euphratesque lavat, Tigrisque gentem: Aut Byrsam, Libicoque Sole tostos Ad pendenda peti tributa Mauros. IV. Non sunt, falleris, ista: Sed scelestos In patrem patriamque tot cohortes Rupto foedere moliuntur enses: Dum grandes Aquilae biformis alas Ferro caedere perfido laborant; Et regnum, et diadema, debitasque Augusto capiti, volunt pudendi Usurpare clientuli coronas. Hoc civile ego bellum! an esse cunctis Plus civilibus autumabo bellis? V. Primis excita classicis, ahenos Thoracas, clypeosque cassidesque Attollit Praga; barbaros ab alta Dum ludos dedit insolens fenestra; Quos potae, licet imperante, nunquam Auderent dare Maenades, Lyaeo. Hic vicinia cruda Marcomanni, Et duri nemorumque valliumque Turmatim sociantur inquilini. VI. Mox Budoris equos virosque Marti Adiungit comites; piamque falsa Pacem fronte ferens, sinu latentem Infido gerit, ac relevat, hostem. Unà effervere bella per bicornis Rheni litora; consciasque Mavors Ripis omnibus evocare gentes. His ultro vagus agminis Cherusci Dux accedere; qui manu revulsa Mox coepti luit improbi furorem: VII. Nec segni rabie ferocientes Hinc Daci properant, iugisque septem Effundunt habiles in arma turmas: Illinc Pannones horridas ab oris Arcessunt glacialibus cohortes. Tum Catti sua signa fulminanti Ausi opponere sunt Iovis volucri. Et Cimbri rapuere ab alsiosis Agmen Cimmeriis, ut impiatas Magno in Caesare figerent sagittas. VIII. Partes corripit ultimas, vocatus Arctoo Gothus e sinu. Secuti Pacto foedere Saxones. Secuti Amnes, litora, moenia, oppida, arces. Mens discordibus una; iusque fasque Omne evertere peierante bello. Nec parvi sitiens cruoris, imae Quaerebat iugulos machaera turbae; Sed grandes animas, gravesque sacra Ibat perdere vertices Tiara. IX. Manabant sola iam cruore; et urbes Sparsis in cineres iere flammis: Iam stantes alibi inchoabat aras, Et sacraria caelitum, et verenda Summi limina numinis, profanus Ferro vertere barbaro Satelles; Iam cunabula Romuli, Remique, Et clivi penetrale Vaticani, Et rupem Capitolii, et potentem Petri exscindere destinarat Arcem. X. Quid, quod sacrilegus Satelles, acta In sacras superum iconas bipenni, Funestis epulas dabat favillis? Hoc nempe, hoc docuit magister ille, Qui cum tergora Celtico notatus Esset stigmate, vulneris pudendi Ulturus probra, in obviam iubebat Conspectae CRUCIS arborem, inque CHRISTI Pendentis simulacra, contumaces Vultu, stringere, non rubente, dextras. XI. Inde illud CRUCIS agnitae trophaeum Nunc tenso petiit protervus arcu; Nunc fissum, cuneo pavente, saevos Egit viribus impiis in ignes. Et quid denique non? videbat ipsum Lugens patria numen, albicanti Sub velo Cereris, per impiatos Calcari pede barbaro Nepotes. O Caeili patientiam! ô ad omnes Vere fulmina iam modesta poenas! XII. Quo se verteret hic, quibusque verbis Consternatus opem rogaret Orbis? Armatur Iovis Ales, et recurvos Notis viribus experitur ungues; Non qualis specula solebat alta Imbelles ruere acer in Columbas, Aut fixo leporem ferire rostro: Sed qualis solet esse, cum trisulca Portat tela. Iovi minister altosque Ignita face fulminat gigantes. XIII. Clangentem simul Alitem Iubatus Audivit Leo: iungitur. Decebat Regina ut volucrum, sibi pararet Icto foedere principem ferarum: Qui longa patientia molestas Quondam dissimulaverat catellas: At grandes simul imminere vasto Latratu sibi senserat molossos, Excussa patientia,minaces Magni roboris exserebat ungues. XIV. Urgent interea, studentque cives Concordi superos movere fletu, Ipsa obtundere grandibus querelis Ausi Sidera: Da DEUS, labanti Da mundo, pater, alterum, alteroque Qui maior meliorque sit, Camillum. Tot pestes hominum, hostium tot enses Europae excidium, tuisque flammas Aris omnibus, omnibusque. Templis, Non uni Capitolio minantur. XV. Audivit DEUS; exiitque magnus Fausto TILLIUS omine; et secundi Maior nomine Tillius Camilli. Huic et Relligio comes, suarumque Omne agmen sociaverat Sororum. Huic promptam dederat manu iuventam; Huic claram experientia Senectam; Hunc per lustra decem (minante quamvis Fortuna variabili) sinistros Nunquam siverat expavere casus. XVI. Hic, sumptis ubi se levavit armis, Quantis cingere se solebat ingens In saevum Aeaciden iturus Hector; Omnes vidimus illico rebelles Retro cedere militum phalangas. Iam NICRI minor alveus, subactas, Qua quondam tumuit superbus, ibat Unda lambere mitiore ripas: Iam vicina Pragae tumultuantis Mutato iuga gaudio tacebant. XVII. Mox Lethen subiit vagus Cherusci Praedonis furor: occiditque trunco Mox alter male Trossulus lacerto. Heu me! quas dedit iste, quasque poenas Aeternum dabit? Aeger in suprema Cum iam pergeret aestuare lucta, Informem, per hiantium labrorum Ora, erumpere vidimus draconem, Monstrum informe! tricuspidem minacis A tergo speciem trahens flagelli. XVIII. Nec votis melioribus duellum Dacus finiit impium: Coactus Tentata fugere urbe; seque rapto Praedo inglorius abdicare regno. A tergo Nemesis secuta, poenas Exegit scelerum. Tumore diro Plena hydrope cutis; sitique siccas Aeterna calor obsidere fauces. Et morbi medicina qualis? ipso Longe immanior (erubeso) morbo. XIX. Damnarunt sua Castra, territique Martem poscere desiere Cimbri. Et, quem Cimmeriis Enyo ab undis Victo miserat exuli, potentem Magnis cum legionibus, patronum, Abiecta domitus recessit hasta. Et, quas denique Calva Luciani, Quasque Islebica traxerat propago, Omnes,ceu radiis nives obortis Iussit Tillius interire, turmas. XX. Tum septem rediviva per Triones Coepit Relligio vigere: coepit Antiquos pietas fidesque mores, Candoremque suos avita virtus Primaevum renovare per nepotes. Et, voto, heu! properante, gratulatur Sacros patria restituta cultus. Rursum Templa patent; et altiores, Quae nuper, prope dirutae,iacebant, Terris omnibus excitantur Arae. XXI. Pelluntur stygiae canina linguae Portenta undique: Nec ferire nostras Latratu sinitur Minister aures: Quaeque in Vindelicis pudenda lustris Infans vagierat, suis iubetur Iam ruptis anus exsulare Cunis. Et, quam Gallia Lilio notarat, Germanos Furia est coacta fines Tergo linquere cum rubente, et ima Orci quaerere nidulum in lacuna. XXII. Illa autem (Superi!) dicata quondam Magnae moenia Virgini; sed atra Mox deformia labe, quae pudendis Centones lacerosque sordidosque Nuper centuriaverant cavillis; Quaeque, a caelibe lectulo salacem Ut divortere comperere mystam, Cantarant profugo Thalassionem, Prima ex omnibus ausa abominatas Probrosae Veneris probare taedas: XXIII. Quas illa sceleris dedere tanti Poenas moenia? Cum volante flamma Haustos Mulciber abstulit penates? Cum tectis trepidantibus rebelles Vindex implicuit ruina cives? Cum turbam vagus alteram satelles Ferro sterneret; alteram cruentus Unda mergeret; usque dum per omnem, Ripis attonitis, liquore mixtus Nativo cruor innataret. Albim? XXIV. Decrerat meritos ob haec resurgens Iam Germania TILLIO triumphos, Ceu secura sui. Sed, ô iocantis Fortunae subitos gravesque ludos! Iurati redeunt ad arma cives, Accersuntque Gothum: ruuntque versis Rursum in viscera patriae verutis. O caecos hominum impetus! Paternam Fernandi fugis indolem. vocato Ut, Germania, servias Tyranno? XXV. Quod probri genus istud? Erubescent Annales sua monstra; cum legetur: Regum progenies ducumque, et ipsi Quondam proxima Caesari, pudendi Nuper facta CLIENS fuit patroni. Hoc, ô si, proavi audiant Othones! Qui quondam pepulere barbarorum Armatas acies; ferentne, pacto Adversus patriam PATREMQUE, seros Turpi foedere pollui Nepotes? XXVI. Hinc concussa novo labare motu Rursum patria: desitumque avita Iam rursum exilium timere virtus. Succumbunt iterum Insulae: et, receptis Nuper, Relligio fugatur aris. Iam postliminio recalvus audet, In quas nuper abiverat, relictis Orci mysta redire de cavernis. Latratuque iterum suas canino Implet Praeco Acheronticus cathedras. XXVII. O dignam lacrimis diem cruentis, Qua se Tillius est coactus una Inter Lipsiacos videre campos Fortuna fugiente destitutum! O vulnus grave! Bisque terque denos Hostem vicerat antea per annos, Nullo victus ab hoste. Quid clientem, Quid vestrum, rogo, caelites, clientem Nil irae meritum, tulistis illo Falli tempore, proditumque vinci? XXVIII. Haec dum conqueror; audio minantem Alto ex aëre detonare vocem: Non impune mihi (quid insolenti Victor turgide gaudio triumphas!) Non impune feres. Videbis, anni Bissenos brevis avolare menses, Et vindex aderit: suosque coget Pro se surgere Tillius maniplos. Iam vires acuit, tuoque cudit Mergendum faber in cruore telum. XXIX. Exulta tamen interim; uvidique Audax litora pervagere Rheni; Tenta Vindelicos; lacesse Boios; Urge milite Noricos: redibis Huc fati inscius. Hac iacebis ipsa Mox informe cadaver in Saburra: Hic mordebis humum. Quid illa regni Spes elusa novi? quid inquieta Quaesitae violentia iuvabunt Sacrae in vertice Caesaris coronae? XXX. Insontes Aquilae imperantis alas Dextra vellere dum nocente tentas, Iratam Iovis alitem, et reduncos Sero murmure conquereris ungues: Quae cum torvior est, et altiore Fibrae pectoris incitantur ira, Nativae memor indolis, iacentem Insistet super, opprimetque iusta Prostratum violentia: et furorem Caeso ponere nolet in Caballo. XXXI. At tu, prima malorum origo, parvis Qui NICRI impatiens sedere ripis, Spe fasces inhiante Marcomannos Et regni diadema non aviti Quaesisti; miserabili ruina, et NICRI finibus excides paterni; et Cognata vagus exulabis aula, et Quos dudum tibi nupta pollicetur Dotales Cleopatra, tu querelis Suspirabis inanibus Britannos. XXXII. Nusquam litora, nusquam arata posthac Penso Gargara servient tributo: Sed patrem profugum exsulemque proles Stagnantes numerosa per paludes Cum feta comitabitur Creusa. Tu lustris ibi plus duobus actis Laudabis vagus hospes inquietos Pro tristi domicaenio Batavos. Hanc ex aëre detonante vocem, Eventu patuit, fuisse vatem. XXXIII. Tu porro, rutilum aetheris lacunar Qui celso petis arduus volatu TILLI maxime, turgidos ab alto Hostes despicis, irritasque rides Quas vani Superis minantur iras. Nos iactamur adhuc; et interempta Una Gorgone, ab altera alteraque Turbantur patrii lares Megaera: Eheu! cur patriae alterum alterumque Differtis dare, caelites, Camillum? VII. TRAGICUM GENERIS HUMANI. I. IRATAE volucris sagitta Parcae Nostros pervigil arbitratur annos; Laxato simul avolavit arcu Nulla nec prece sistitur, nec astu Quam fumus subita rotatur aura, Aut horae fugit ambulantis umbra, Tam prono vigor impetu, caducae, Quicquid feceris, interit inventae. Arvo tu licet imperes, et auro, Ibis, qua properabit, ibis; ibis. II. Proludet febris, aridumque siccis Torrebit iecur inquieta flammis. Increscet dolor; improbeque fusum Intra visceta saeviet venenum. Aegrum tu latus interim per omnes Versabis, thalamo gemente, partes. Et vano Mithridaricam rogabis Voto Paeonios opem magistros; Qui nunquam tibi vincuio resoluent Affixos adamantino dolores. III. Tunc toto macies subire vultu, Et pallescere bellae imago formae, Et livere genae, suique pergent Oblitae decoris rigere malae: Tunc mutae titubare verba linguae, Et fractis oculi emori vitellis. Tunc frigescere sanguis, et gelata Vitalis tenor abstinere vena. Ipso tu tamen a gelu aestuabis, Cum frenis dolor irruet solutis. IV. Tunc pulso requies abire somno; Longae crescere noctium tenebrae; Tuque odisse dapes; suisque clausum Se subducere ferculis palatum. Tunc, si nectareum ministret aegro Suetus vernula, nauseabis, haustum. Auditas tories et aperitas Porro attendere fabulas pigebit. Sordebit chelys, Orpheusque nullas Ullo murmure commovebit aures. V. Qui te viserat ante, ianuisque Creber fixerat osculum patronis. Nunc illas velut exteras relinquet: Quique et prandia te inter atque caenas Unum quaesierat perennis hospes, Iam te negliget, aviusque notos Vitabit pede laneo penates. Tu nulli miserabilis Sodali Lecti fulcra premes, gemensque presso Angeris, grave pondus, in grabato. VI. Fatalis simul ac dein relictis Te migrare iubebit hora terris, Tu saluere tuos, tuos valere Omnes, quotquot erunt, iube clientes, Dilapsis fugies inops amicis, Caecas inconutatus in tenebras; Et carpes ibi solus impeditam Curvi tramitis ambulationem. Virtutum quod habes, habebis: unam Hanc heres tibi sarcinam relinquet. VII. Mox tetro movet halitu cadaver Funestas, mala ceu Mephitis, auras: Ut late vagus insolensque vertat Adstantes odor in fugam ministros. Sed tu nautea nariumque pestis Toto cedere publico iuberis; Exi, iam satis est, cadaver exi, Vivos mortua laedis umbra vultus. Hac vina tegere, hac quiesce longum: Surdas hic nihil excitabit aures. VIII. Electum lare, barbarus profundo Vespillo super obruet sepulchro. Hic lessum miserabilem superstes Euulsis canet uxor in capillis: Et paucis tibi lacrimis, relicti Parcas inferras dabunt nepotes; Nec totum lacrimae diem madebunt: Cras siccos iterum dabunt cachinnor. At tu deiciere, nec resistes; Hic nulli licet esse contumaci. IX. Expectant ibi te, volentque nudum Impastae rapere hospitem colubrae. Hinc bufo dabit, hinc dabunt hiantes Morsu lautia blandiente vermes. Hos seruos ibi habebis, hos clientes; Hos toto gremii sinu fovebis, Assuetos per et artuum cavernas Grassari, per et ossium medullas: Dum pasti dape nam placente, lautas Nullo conficiant quadrante caenas. X. Rari, de melioribus, propinqui Fletu funera longiore ducent: Quos etsi toga pulla, concolorque Nigrae paenula denigrabit umbrae, Extemplo tamen iste se, binaestri Consumet color atteretque luctu. Tunc Terram tibi non gravem pecati Ibunt, qua lubitum est: sinentque membra Ut carpant tua dividantque vermes: Ipsi dum Bona divident et asses. XI. Bissenos ubi Sol deinde menses Consueta semel orbita peregit, Iam toto caro vanuit sepulchro; Ut visa neque pelle, nec capillo Querant lumina, Calue quis fuisti? Crispotum caput inscium est pilorum: Stant binis vacui sinus ocellis, Et toto fugit os ab ore. Nudis Duntaxat manet ossibus superstes Rerum desita mentio tuarum. XII. Quidquid debuit obligatus, una Hoc heres tibi gratia rependet, Mandata ut tua, negligens, eodem, Quo-te conteget, obruat sepulchro. Hanc reddet meritis fidem, hoc favore Aequabit sibi praestitos favore. Tu cantum tamen, heu, inane, quanto Mercatis pretio? Futura caeci Non advertimus: et meras Aniamus (O deliria nostra!) amamus umbras. XIII. Quam nobis statuant diem vel horam Ducto stamine tetricae Sorores Frustra quaeritur. Unicam timemus Turba ignara diem, et minantur omnes: Illarum una ubi venerit, reclusas Mors intrat pede libero tabernas; Et canos trahit indidem, atque cirrhos, Et Codri tegetem, et metalla Craesi: Et regum diadema Caesarumque Ad magnae citat ordines choreae. XIV. Tunc arcto levis vina cum feretro Amplas aemula vindicabit aulas. Haec (aduertite delicati) in illo Haec palatia fabricantur antro. Tectum naribus incubabit uncis, Et presso grave pectori lacunar. Maiestas ibi in ordinem redacta Mendicos; aget inter inquilinos. Hoc nempe emeritos caduca solo Donat Gloria praemio clientes. XV. Cui cives suberunt dehinc? et urbes Cui portoria, cui tributa pendent? Sublimi sedet alter in curuli, Et fundos colet uberes; tuisque Heres Gargara proteret iuvencis: Aut turres alius tuas, et arces, Et fastigia moenium, atque valla, Una diruet aemulus ruina. Tu pulsus, gumulo premeris alto, Vilis vermibus esca viperisque. XVI. O putri Caro verminosa tabo Quanto saecula fascinas cachinno! Et tu, credula turba, cur apertas Huic monstro, peritura, porgis aures? Blanditur (mihi crede) prodigamque Hamo decipit abdito iuventam: Fidat, cui lubet interire: magno Orci pabula sunt emenda, magno. Has seruet sibi, seruet ipse, tales, (Possum vilius esurire) caenas. XVII. Heu, quantos hodie iubebit horae Usuram capere Atropos supremae? (Res est seria. nos iocamur?) illa Vix effluxerit omnis, et relicta Iam discedere nos videbit aura. Est hic, de numero valentiorum Est, inquam, iuvenum alter hic et alter Qui centum sibi pollicetur annos, Occasum tamen ibit ante Phoebum Lethaeas violentus in lacunas. XVIII. Ah, quantis volet ille cras redemptam Unam temporis avolantis horam! Promittet gemitusque lacrimasque Et, quas nunc cane perrinax et angue Virtutes magis exsecratur, illas Promittet, sibi si redire fas sit, Et vita fore et orbe chariores. Verum, nec lacrima, miser, nec ullam Tam sero gemitu, a Sorore trina Lapsi temporis impetrabit horam. XIX. Hic ergo, hic, anime excitare, sumptis Ut pugnam vigil ordiaris armis, Quae caelum dabit: inde tu magistrae Virtutis tunicam occupa trilicem. Tum mors irruat, ultimumque praesens Collato pede conserat duellum; Nil terrebere tu: sed unus illam Securus properabis in palaestram. Et plagis ibi confici, decorum est. Dantur praemia vulneri, Coronae. XX. Quicquid conditur hic, vel hic, valeto: Solus conditor hic, et hic ametur. Insultent gravis interim, praemantque Fortunae mala mille; tu repone In lucro mala mille: nec sinistros Rerum degener expavesce casus. Vicae quicquid habes, Deo remitte; Is, quod fecerit, optimum putato: Tunc, o tunc, nihil ambigas, perenni Tutam praesidio feres salutem. XXI. Qui primus queruli poema lessi Lugubri modulatus est Camena, Is, nondum posita licet iuventa Florentes ageret decorus annos, In mortis tamen aestimatione Votos haeserat et dies et annos. Lucta denique iussus in suprema Morti cedere: cessit, et quiescit. Hunc, tu, quisquis es, sequeris, ortu Aut primo phaethontis, aut secundo.