Adm. Reu. Patri MUTIO VITELLESCO SOCIETATIS IESU Praeposito GENERALI. IACOBUS BIDERMANUS.

IAM calores anni prioris in Autumnum flexerant, alteraeque cum Musis induciae in Tusculanum vocabant; cum ego, ne qua ibi desidia bonum otium contererem, sumpsi, HENDECASYLLABOS meos, qui neglectu diutino iam fruticantes, in silvam excreverant, carptim, ut quiqui obuiam stant, sublucare: experiri cupiens, an situs eorum illuviesque si non tolli penitus, certe autem detergeri prius posset; quam eruditissimis oculus TVIS subiicerentur; illosque TV, non nitore quidem omnes, tamen minus solito videres squallere.Quam re quamuis ego spongia saepe, et saepius falce usus eram, subuerebar tamen semper ne actum agerem, et irriti laboris omne pretium decollaret. Ut ut erit; Silvulam hanc, etiam taelem, per ordines certaque interualla libuit disponere; ne velut exleges Hendecasyllabi, hac illac effusi, et fortuito magis (uti erant) enati, quam arte manuque consiti apparerent. Et placuerat primo, versuum ordines ita metari, ut omnes in QUINCUNCEM directi, hanc TIBI intuenti speciem, ceu fucum, obiicerent, quo reliquam Silvae illuviem facilisus condonares. Sed fuit ea in versibus plerisque contumacia, ut tenere propositum per eos mihi non liceret. Igitur QUINCUNCIS impatientes, in has, quod proximum erat, Decades, quasi quasdam decurias coegi: non absterritus omine, quo notam, decimum quemque trahi iam olim ad paenas indidem solere. Nec aliud meritos se ipsi Hendecasyllabi putant: nisi per Te, Religiosissime Pater, defensi, metu hoc absoluantur, cuius unius favore etiam Elegos meos viderunt, cladi nuper subductos, vitam retinuisse: ut ipsi nunc eadem usuros fortuna se sperent, si TIBI, TVAEQUE fidei, aeque ac prius illi, commendentur. Epistolam brevem, grandibus votis obsigno: et TVAM Paternitatem nobis, bonoque publico longum vivere, dum Caelo aeternum vivat, etiam atque etiam opto. E Collegio Rom. Kalendis Quinctilibus. M. DC. XXXIV.