Poemata selectiora. Machine-readable text Buchner, August Buchner XML version, markup prototype, December 1999 Sandra Ehmmarkup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ buchner1 buchner.html buch001.jpg buchner.xml buchner1/jpg html Dresden:M. G. Hübner

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 26 June 2001 Susanne Mussmann markup line tags AUGUSTI BUCHNERI II. HYMNI SACRI PASCHALES. I. Ann. 1622. SAt curis lacrimisque datum: nunc gaudia fas est Promere, laetitiae nunc dare signa novae. SURREXIT, cupidus quem prodidit oscu- lo Judas, Hei olim sancti pars quotacumque chori: Quem Iudaea manus triste undique et undique vinctum Romani duxit praesulis ante thronum: Qui colaphos sputumque tulit tristemque coronam, Quem lusit variis lingua prophana modis. SURREXIT, quem transfossum male fausta tenebant Ligna, suo Domino ferre coacta necem: Quem celsi montes ruptis gemuere cavernis, Flevit et erepta luce dieque polus. SURREXIT rupitque obsepti claustra sepulchri, Et celer ad superas prodiit inde vias. SURREXIT, qui nostra Salus, qui gaudia, CHRISTUS, Quo sine nulli hominum trames ad astra patet. SURREXIT, mortemque sua (mirabile) morte Sustulit, infernum vicit, et astra tenet. Vulnera vulneribus propriis aliena levavit, Imposuitque humeris pondera nostra suis. Non sat enim fuit esse DEUM, nostroque venire Sanguine, ferre sitim, pertolerare famem: Insuper antiquam culpam delere vel ipsa Morte sua CHRISTUS noster amavit AMOR. Evigilate animis, foedum destertite somnum, Nox abit, in CHRISTO nunc redit alma dies. Surgite, et ut CHRISTUS velamina liquit in antro, Sic vetulas morum ponite, age, exuvias, Addite quin etiam quibus indiget aeribus ARA; Ara salus hominum, deliciae ara DEI. Mendaces vigiles hodie mendacia ditant, Et Iudas Domini proditor aera capit: Qui nostras animas curant, qui nuncia nobis Laeta ferunt, vacuos turpe sit ire domum. II. Anno 1624. IPlora, Iudaee! iterum, post damna ruinae Luciferis tribus exactis quod posse negabas Surgere, in antiquum se suscitat, ecce, decorem, Et plena serie templum, ut fuit ante, nitescit. Nempe merum quem tu mortalem et numine cassum Ridebas, hodie sub primae exordia lucis Dat clare sese esse Deum, dum iura refringens Fatorum tumulique redux exsurgit in oras Aetheris, et victor calcata morte triumphat. Quod trabe ferali, ceu turpis noxa, pependit, Quod potuit solvi fato, claudique sepulchro, Matris id omne fuit: sed nunc sese exerit alti Virtus dia Patris, manifestaque pignora rerum Caelestes produnt ortus, Dominumque loquuntur Qua tellus, qua pontus, et omnis tenditur aether. Namque remoliti novus exit claustra sepulchri, Et spoliis Erebi laetus, mortemque nefasque Celsus agit vinctos, mox accensurus Olympum, Ut sedeat Iudex pariter vivisque sitisque, Et totum iusto libramine censeat orbem. Ite pii coetus, et festas ducite pompas, Ingentemque alacri plausu celebrate triumphum. Isacidum qualis populus, cum linqueret arva Lagaeae fecunda Phari durosque labores Exueret liber, laetis gavisus in hymnis Pertransit tumidas rubicundi marmoris undas. Aegypti nempe instar habet sibi Tartarus ater, Trux Pharao est Satanas, qui saevis undique poenis Hactenus incubuit: nos inde hodie ergo Moyses Educit noster CHRISTUS, laetisque subinfert Sedibus, aeternaeque frui dat gaudia vitae. Ecce, piae matres primi sub lumina solis Approperant tumulo, pretiosaque balsama portant Uncturae Domini corpus. Musaea iuventus Hoc disce exemplo, quid lux hodierna requirat Officii: CHRISTO, quisquis crimenque nefasque Exuit, et sanctae sincera agit azyma vitae. Quique inopes curat, templi et levat aere ministros, Quantocumque licet, CHRISTUM bene gratus inungit. III. Anno 1626. IO triumphe! vicimus gens Israel. Relinquitur Pharos procul, Et dura Memphis: cessat improbum iugum, Et fastus in poenas furens. Ipsas per undas liberi (mira o fides!) Dum muri ad instar marmor est Utrimque fixum, tendimus sicco pede: Namque invium piis nihil. Plauduntur hymni, littus omne perstrepit, Et Alleluia mysticum Ripae recantant: quanta fervent gaudia! O quanta gratulatio! Qui nos tyrannus asper, atrox, impius, Et effero felle impotens, Tot nos per annos pressit implacabilis, Durissimis vexans modis: Et nunc per alta persequi exarsit freta, Insania stulta tumens: Hic vindicante cano adobrutus salo Inane corpus fluctuat, Iramque salsis flammeam stinguens vadis Debet merum ludibrium. Miles protervus, omnis atra vis virum, Virorum et arma, equi, rotae, Falces rotarum, fluctibus vagis natant: Torpescit unda pondere, Et crebra bullit occidentum vocibus, Quas spumae sorbent aquae. Quid vetera loquimur? facta cuncta sunt nova: Valete picturae et typi. Moses tacendus, ipse dum nobis adest Dux agminis CHRISTUS Deus. Qui vorticosa saeculi per aequora, Mundique turbines vocans, Terris reponit undique affluentibus Lacte atque melleis favis. Excisa tristis regna lugent Tartari, Styx aestuum ponit minas. It poena vinctis manibus et stricto pede, Ultricibus plagis nihil Ut ante bacchans: pone Noxia it comes, Et ipsa nexa vinculis, Pomumque frustra, quod necem informem attulit, Volvens revolvens in manu Frendet gemitque: quid minutias cano? Orci ipse saevus arbiter, Antiquus ille coluber, efferus Draco, Opima praeda ducitur Centum catenis alligatus: ut micet Linguae trisulco spiculo, Et flexuosos mille gyros torqueat, Minatus acriter malum, Nocere quicquam nescit: omnis marcuit Pestis veneni et languida est. Io triumphe! neminem mori licet, Ex quo ipsamet Mors occidit Vincente CHRISTO: namque quem deperditum Rebatur improbum genus, Caeci furoris pertinax, et Abraham Parente nequicquam tumens, Is ecce vivit: ni ei lictor ferus, Qui terga scribebat flagris: Nil et cachinni, pleni amarulentiae, Et impiae loliginis: Nil ipse stipes noxialis obstitit, Quo fixus omnium iocus, Et vulgi acroama: nil sepulchralis specus, Et vasta moles obicis; Quin dulce vitae tolleret signum novae, Et nos vocaret igneas Caeli sub arces: nempe profuit furor, Suprema dum litat sibi, Ruptoque corpus frigidum latere aperit, Vena unde fontis emicet Vivax, perennis: cuius alma aspergine Increta labes mentibus Pietur omnis, et prope auctori Deo Mortale par surgat genus. Quam pulchra nobis, quamque opima haereditas, Et sors benigna contigit! Laetum serena spe micat cor et salit, Vaepallidum metum procul Atrasque curas exigens, dira agmina, Totumque gaudiis vacat. At lingua fari gestiens circumspicit Sonora verba et aurea, Benignitatem quis Jehovae praedicet, Nullis tacendam saeculis. Quamquam sepulchri ignobilem sub aggere Me ferreus premat sopor: Quamquam solutus pulverem in canum fluam, Inersque torpeam cinis; At non sub alta conditus semper scrobe, Manebo mortis victima: Pulcher, venustus, integris membris decens Redibo in ortus denuo, Et exerens os candidum caelo sequar, Quo dux praeivit inclitus. Ite, ite laeti, Christiana natio, Et persecutorum minas Ridete celsi, saeculique grandines, Pugnate proelium bonum. Dulces penates, regna patria abstrahat Hostilis ensis, et feri Rabies tyranni: bene habet, lucrum merum est Et lumen ipsum perdere. Restat beata merces, altae et insulae Praebente CHRISTO nos manent. Quanta est cremari, quanta res ferrum pati, Et imputare sanguinem? Mors illa ludus, quam perennis suavitas Et vita perpes excipit. Nunc agite castis turba docta honoribus Mactate festivum diem. Sacra immolate, et innocentes victimas Linguae atque puri pectoris Offerte laeti, sic, ut ara sentiat, Quam quisque se contenderit Gratum esse CHRISTO, qui resurgens hac die, Nos fecit olim surgere, Et post caduci corporis creperas vices Caelo potiri iugiter. IV. Ann. 1634. STROPHE. Fecunda mater artium piarum O Leucori, o pulcherrima Nympharum, quibus Albis Caeruli potens profundi Et Rex et genitor cluet, I, gaudiis castis vaca, Et Leti triumphatori Atque Orci, et sceleris mali, Pange flores, quos neque Pestilens Notus urat, Hiberni aut Boreae ala Incumbens male verberet. En, festos induta cultus Ara, atque insolitum nitens, Laetos poscit honores. ANTISTROPHE. I sancta turba, quae perosa turpem Inscitiam vulgi rudis Doctis pectora Musis Expolire, gnaviterque Fingendo colere occupas: I, prome inundantem pio (Non est tam vetustus ritus Migrandus temere ah tibi, aut Negligendus frigide!) Prome munere dextram! O quantas hodierna Lux dispensat opes piis? Quantos thesauros? nec omnes Gazae divitis Indiae hos Aut fortunae Arabum aequent. EPODUS. Ex quo tenebricosi Antro funereo carceris ut Stygem Flammeos aestus rotantem Vicerat, et late Fumantes pice Tartari Dura poenarum minati Domos, et infernum Iovem) Proles vera Tonantis Superas hodie emersit in auras; Ilicet leti timor, atque tristis Terror cessat Averni, Vitaque perpes redit, et magni Limen olympi Iterum patescit. Candida o Aetheris verni nata, Lux amoena, felix Innoxia inter et serena gaudia Decurre; et magis ac magis Laetior nobis redi, Atque iterum atque iterum Donanda festo munere, Et nectaris novi cado, Tibi quem propinabit sacerdos Aeternitatis et comes, Expers funere Musa V. Ann. 1637. FLemus duros patriae casus: Quis sat poterit tot flere mala? Sed flere tamen dulce atque pium est. Resonet querulis planctibus aether; Feriant maestae sidera voces: Non nequicquam manant lacrimae, Si quae astra petunt: maerere iuvat; Patriam flemus. Tuque o nostris misce lacrimis Totam Albi pater fluminis undam. Non nunc, non nunc, velut ante quidem, Tibi Pieriis modulata strepunt Carmina nervis, dulcesque modi Mulcent patulas suaviter aures: Flebile, flebile toto murmur Personat alveo, ripasque ferit: Aut terribili clangore tubae; Aut Aetnaeo missa boatu Fulmina terrent, cum flamma micat, Letumque simul deforme viris. Societ questus, societ vixdum Virtute sua liber Elister: Et formosi, quamquam in cassum, Flumina Mildae: nec Sala tace: Qui de aereis montibus actus, Ubi pinifero vetus Hercyniae Vertice dorsum sub sidera abit, Uber radis fertilis agri, Subterque luens praepingue solum, Multo suspicis undique circum Palmite laetos scandere colles, Et nectareis ebria succis Turgere iuga. Flemus patriam: sed quo duri Acies ferri, tristisque furor Ruet armorum? Quo se, quo se Fera tempestas aget, et rupti Tandem eludens nube quiescet? Fumant late tradita saevis Oppida flammis, et tota cadunt. Nam neque sanctis parcitur aris: Nec relligio sua templa tegit. Impius ignis, proh triste nefas, Petit et superos. Cinere oppleti Squalent agri: nulla domatur Vomere tellus: cessant segetes, Cessatque labor durus agrestum, Laetusque tamen, rus omne silet: Et pro farris fruge beata, Lolium et steriles spondet avenas. Misera interea turba per urbes, Nec certa sui, latet, aut umbrae Futilis instar limina oberrat, Lacrimisque suis (nempe has solas Saevus nondum miles ademit) Evocat alias, vitamque trahit In supplicium non molle sibi. Heu quae docuit barbara dirum Dextera ferrum ducre, et enses Fabricare feros, letoque novum Perrumpere iter? Quis per latos Agmina campos, et florentes Aere phalanges, nunc in densos Cogere cuneos, nunc laxatis Stare ordinibus, docuit primus, Signoque dato conferre manus, Atque humano sanguine ferrum Tingere, et atras spargere caedes? Male multavit genus humanum, Quicumque fuit, ferale nimis Commentus opus. Per quod sanctae dona quietis Excussa volant: per quod summi Nata Tonantis rerumque salus, Pax commisso pellitur orbe. Pariter pietas, pariterque fides, Castusque pudor: nec iura manent, Simul atra facem, cladi augurium Bellique notam, movit Enyo. Fugiunt trepidae fugiunt Musae, Unde omnis honos venit, et claris Mentibus haeret, ceditque decor, Et non fallax regula morum. Furor effrenis, fastusque tumens, Aurique sitis, crudele malum, Premit, et missis fertur habenis, Regnumque tenet. Flemus patriam: quid flere iuvat? Nemo in melius conversa dedit Turbida rerum sine sine gemens. Discite leni sub mente pati, Quod fata iubent; quin ipse Deus, Qui fata regit: venit ex alto, Quodcumque genus mortale manet: Sive optato iuvet adventu, Seu triste cadat: miscet utrumque Eadem illa manus, quae frena tenens Regit, et totum temperat orbem. Erit hic felix, in utroque sibi Qui recta sapit, sequiturque Deum, Vertitque bono fatum omne suum. Cetera magnis subdita regnis Turba omnis agit: vere hic liber, Dominusque sui, parere Deo Qui sponte potest, nullamque vicem Sufferre timet: proh quanta tulit, Qui damnatum venit in orbem Supera lapsus de sede Patris, Et factus homo, genus aeternum, Interque homines interque Deum Male calcatae foedera pacis Medius sanxit denuo, et omne Genus humanum, sibi debitum opus, Unde exciderat, reddidit astris? Ergo ille amplas quaesivit opes, Sceptrumque potens? aut iucunda Mollia vita, duclesque iocos? Ah non habuit, caeleste caput, Quo defessos poneret artus. Illi interdum nec lympha, sitim Quae sedat, erat; non exigui Portio farris pulsura famem. Quin perpetuo fugere ignavi Otia luxus studiumque gulae; Atque astricto vivere cultu, Nec grata nimis, vel magna sequi, Iussit, et omnes spernere pompas, Ipse exemplum nobile morum, Legisque suae sincera fides. Natum vixdum versat egestas: Puerum saevi iussa tyranni Trudunt patria, Phariasque procul Profugum cogunt visere terras. Posthaec quicquid temporis egit, Monitor populi Ductorque sui, Heu quos inter, quotque labores, Dubius vitae, famaeque egit, Velut incertis fluctibus actus? Illum insequitur Pharisaea cohors, Illum insani turba Sadoci. Odio unius demunt odium Sibi quisque suum; iunguntque animos Male concordes, cum tollendus Vitae auctor adest. Ille procacis verbera linguae, Ille intorti verbera flagri, Alapasque tulit, mitis et aequus: Quamvis toto corpore manet Cruor, ac omnes poena per artus Dira vagetur, iam tormentum Pene ipsa sibi. Quid parva loquor? Scanditque crucem, patiturque sibi, Figi duro vulnere palmas, Figi pariter sanctosque pedes, Totoque simul delet et haurit Aliena luens corpore mortem. Ecquis porro dura recuset? Nostrae exemplum vitae magistri est. Ite hinc lepidae gaudia vitae, Risusque leves, et mollis amor: Iter ad superos nullum inde patet. Via qua fas est sidera adire, Male praeruptis undique saxis Riget, et multis sentibus horrens Premit angusto tramite callem, Quaerenda viris: nec nisi fortes Excelsa manent. Crux nostra nota est: Erit ille Ducis, quisquis facilis Portare crucem. Dum nos pigrae sarcina molis Gravat, et centum cladibus offert Tot rebus egens, fera fata premunt: Cum vita fugit, brevis, et quantos Exit in annos, non longa tamen, Et iam puras liber repetit Spiritus oras, mala cuncta labant, Nec poena locum, quem prendat, habet, Quae tum, quae tum gaudia nostras Tergent lacrimas tergentque genas, Cives superos simul aeterni Nos accipiet limen olympi? Non verba dedit veri invicti Maximus auctor, non verba dedit: En promissam tertia lucem Subvexit Eos, stat certa fides. Video, video vexilla crucis, Et ter clarum ex morte trophaeum. Redit, en, superas victor in auras, Redit, et magni signa triumphi Excelsa locat: quae nullius Temporis irae, non annorum Vertere poterit tota vetustas. Salve, salve o inclite victor, Proles magni vera Tonantis. Tibi Tartarei cessere amnes: Tibi conticuit custos imi Cerberus antri, patiturque trahi. Tibi vincla gerit strictus geminas Post terga manus ferus immitis Rector Averni: tibi vipereo Edita partu Leti informis Mala Noxa parens, Letumque ipsum, Nectenda locant colla catenis. Tollite luctum, nunc rupta via est, Qua per medios ire tumultus, Et fulmineos ire per enses, Quin mortem ipsam, quanta minatur, Licet aeterni Patris in aulam, Natumque sequi: procul ite metus, Morte subacta restetne aliud Magis horrendum? Quotquot sanctae fronte notatum Geritis signum regale crucis; Tuque ante omnes devota piis Turba Camenis, colite, et laetum Celebrate diem, colite, et festo Munere largi mactate aram, Sed laude Deum, precibusque piis. Prece pacatur Numinis ira: Libate preces: parcat tandem, Parcat miseris, patriamque levet. Hic adversum frangere Martem Valet invictae robore dextrae; Hic et iustae sancire potest Legibus aequis pia iura togae. VI. Ann. 1641. VIcit io Leo, vicit io, de sanguine Iudae, Et Satanam, dirumque nefas mortemque triumphans In vitam de morte redit, non amplius illum Aut Iudaea premet rabies, aut noxia leti Vis quatiet: stat fata super, nosque ordine fatis Eripit, aeternae mittens in gaudia vitae. Mira fides, de fauce lupi sine more furentis Extrahit agnus oves: raptus (quis credere posset?) Raptorem ducit: moritur, sed mortuus idem Prosternit mortem, legesque ac iura sepulchri Refringens tribuit mansurae praemia lucis. Quo Satanae nunc ira redit? quo saeva nigrantis Sceptra Erebi cecidere? ruit late omnis Avernus, Atque in se desorptaipsam styx atra liquescit. Ecce serenato ridet caelum undique vultu, Et melius fulgent soles: non frigore tristi Squalet humus, velut ante: renident floribus horti, Vernat ager, pubent frondentes undique silvae. Ergo renascentis cum florida gratia mundi Omnia testetur CHRISTO surgente renata, Et mare navigeris eat exsultantius undis, Quid porro quid stamus iners ingrataque turba, Pectora sollicitis nec solvimus anxia curis, In Domino castum gaudentes? pellite tristes Pellite corde metus: sint nubila tempora, saevae Undique nos versent clades, salva omnia nobis, Nobis omnia salva quibus super omnia CHRISTUS. Qui Satanam vicit, vincet Satanae ille ministros, Et quicumque premunt lectae sibi pignora gentis. Vincetur, quicumque timet, timet omnia, quisquis Fidere non novit. Sed solum in numine tutum est Fidere. Quid qua propter opus? Spes crede Jehovae, Crede tuas: cuius tota est fiducia JHOVA, Succubuisse nequit fortunae victor et orbis. Quid mortem ignavi et casus pallemus amaros? Nemo inter post ire potest. Solvamur, et omnes In cineres abeamus, erit tamen ille dies, cum Reddemur primae formae, positusque redibit Carnis honos, nullo posthac delebilis aevo. Quod ferri rabies, quod fluminis impetus bausit, Aut furor exstinxit flammae, tunc omne redibit, Sed sine labe tamen: nam mancum aut debile quicquam Si redeat, minime id queat instauratio dici. Surrexit CHRISTUS: quare surgemus et ipsi. Quo vocat exsurgens Dominus, servi ibimus omnes. Haec agitate animis hodie, gens dedita Musis, Et penitus castos animis assuescite mores. Quid niveae prodest similaginis azyma vesci, Ipse suum nisi Pascha animus quoque vivat, et omni Culparum liber fermento innoxius exstet? Quare animos opus est purgent, qui rite laborant Pascha agere, et gratos Domino persolvere honores. Interea tamen ara suum quoque poscit: et arae Reddiderit quicumque suum, placaverit arae Ille sibi Dominum, pariter pariterque ministros. VII. Ann. 1645. POst imbres lacrimarum et ruptos pectore questus Sollicitos, miserasque preces, maestumque per aras Iustitium, trabe suffixus dum pendet in alta Rerum auctor mundique parens, ut victima noxas Expiet, et Dominum moriens tranquillet Olympum, Nunc iterum lux festa vocat citharasque tubasque, Daedalaque argutis deducere carmina nervis Victori iubet umbrarum, noctisque profundae Atque Erebi; qui nunc versis Acherontis ab antris, Post domitum letum atque nefas, supera alta revisit Arduus, et clari statuit monimenta triumphi: Cui non ulla aetas umquam, non Martia novit Roma parem, longe illa licet victricibus armis Promeruit rerum esse caput dominata per orbem, Qua patet, et cunctis populis metuenda potestas. Ite, ite, o Iuvenes, Musis patriaeque dicata Pectora, sollemnemque diem celebrate faventes Ominibus votisque piis; celebrate Tonantem Laudibus, et caelo puras attollite dextras. Praecipue positis bellum ut late exsulet armis, Et ferri male sanus amor, qui iura triumphi Nulla capit, maculatque aspergens crimina fastos. Nam nisi concordes mansuro foedere Reges Quamprimum iungant dextras pacemque reducant, Quae rerum facies, quae vitae norma manebit? Scilicet ut saevo placuit rem cedere Marti, Cognatoque semel maculatum sanguine ferrum est, Excessit pietas animis; contra ira furorque, Atque auri immemoranda fames, et foeda libido Oppressit leges, oppressit iura per orbem, Ut iam impune nefas laxis exsultet habenis, Et scelerum late variorum in saecula molem Volvat agens labem immensam: velut obice rupto Quando sonat, campisque vagum ruit agmen aquarum, Sternuntur segetes, sternuntur mollia prata: Nullus honor ruri, nec silvis gratia perstat. Ite ergo, et tantas mature avertere poenas Suppliciis, Iuvenes, nec non placare Tonantem Tendite, defessam ut patriam relevare quiete Tandem animum inducat clemens, et numine miti Respiciat miserans inopes atque ultima passos. Denique quod restat, votivum munus ad aram Ponite, sed laeti. Laetos DEUS ipse datores Approbat: a tristi quod venerit omne, negatum est. IIX. Ann. 1646. HUc ades, o invicte Heros, tibi terga dederunt Versae acies, totisque facessunt agmina campis, Nec quicquam, quod restet, habes. Tibi laurea cessit Maxima, perpetui tibi laus mansura triumphi. Qua maior nec parta ulli, nec porro paranda Stare potest, dum mundus erit, dum sidera certis Legibus, et iussis decurrent tempora metis. Huc ades, o, tibi sacra damus, tibi pangimus hymnos Psallentes, meritique tui celebramus honorem, Te Stygii domitorem Erebi vitaeque sonantes Auctorem, cui victa iacet vis horrida leti, Cui Phlegethon, cui triste nefas, mortalia saecla Quod superis (quorum instar erant, gens nescia fati, Et culpae informis) totoque exclusit Olympo; Per te iterum miseris qui nunc, invicte, patescit, Atque immortalem spondet post funera vitam. Nunc autem, o, nunc, si precibus locus, alme, precamur Indulge lacrimis veniam, quas fundimus ora Spargentes, miseroque implentes omnia questu: Indulge, fessosque leva, quos bella tot annos Exercent vexantque modis male noxia miris, Dum furit, et stricto late discordia ferro Miscet agens populos, et Teutoniam implicat armis. Heu mihi! quas dedimus poenas? quo sanguine fuso Albisque Rhenusque rubent? quod triste per agros Iustitium, et raris habitatas civibus urbes Incedit, vastaque implet formidine campos? Exsuperant mala nostra modum: da cernere pacem Ocyus, et finem miserans impone labori Duro, immiti, infando, aspro et sine more prementi. Qua StrymonNestusque sonant, qua barbarus Haemus Astra ferit, longeque alias supereminet arces, Huc arma, huc numeros, huc signa infesta licebit Vertere, et immani praedam extorquere tyranno. At vos ingenui iuvenes, quibus acre per artes Ducitur ingenium, varioque politur honore, Sic agite, ut pietatem animi fuliginis expers Testetur probitas, et mentem facta loquantur; Haud tamen immemorem, ne per vos frigeat, arae. IX. An. 1648. VEr redit, et blandas Zephyris revocantibus auras In fetus tumet omnis ager: pariterque revertit Festa dies, toto qua non augustior anno Extulit os flavamque comam pepulitque tenebras. Namque illa post versa Erebi feralia regna, Elisumque nefas, diruptaque vincula leti Infracti penitus, quin tota peste peracti, Emicat in superos iterum, victoque sepulchro, Aeterni soboles patris atque aequaeva potestas, Instituit panditque viam, qua lumine functos Nos quoque de tumulis exire, et tendere in astra Fas erit, aeternam nec non acquirere vitam. Quid primum memorare iuvet? quid ferre secundis Laudibus, extrema quae decantare Camena? Haereo, et incerto non est discernere sensu: Usque adeo fecunda bonis lux una triumphis. Tertia purpureo vixdum promiserat ortu Venturum Matuta diem, cum sedula matrum Ad positi tumulum Regis sollemnia ferre Munera abit pietas, casiamque et turis honores, Et patriae lacrimas myrrhae; iamque antra tenentes Inveniunt vacuumque cavum, saxumque remotum, Os tumuli primosque aditus qui occluserat obex, Et fusas vestes per humum: simul occupat omnes Attonitas versatque timor, lacrimaeque fatigant Et questus sine fine graves: quisnam ille tulisset, Aut quo portasset Dominum? cum proximus ipsas Aliger alloquitur iuvenis, cui flammeus ambit Ora nitor latosque humeros stola candida vestit. Qui mos, Ebraeae matres, busta inter et umbras Quaerere spirantem vescentemque aetheris aura? Nam quem ferali fixum trabe nuper, et atro Funere demersum trepidae lugetis, et istoc Compositum tumulo, calcata morte superstes Ipse sibi Galilaeam adiit, victique trophaeum Late infert illustre Erebi noxaeque subactae, Omnis qua reus orbis erat; quare ocyus ite, Ite piae maestumque expellite corde timorem. Sic ait, et motis subito disparuit alis. At Mariae, gentile dedit cui Magdala nomen, Dum confusa animi retro vestigia torquet, Occurrit leti domitor sub imagine falsa Agricolae, cui dulce hortis impendere curam, Et varium producere olus, rubicundaque poma. Quem mox illa tamen radiantem et pulchra nitentem Agnoscit (nec enim iam se negat ipse videri, Amplexus quamquam fugiat) totumque pererrans Expleri mentem nequit, ardescitque tuendo, Et multum lacrimas media inter gaudia miscet. Nec mora, centenis connitens tollitur alis Fama, Palaestinasque volans exuscitat urbes Nuncia factorum, totamque implevit Idumen, Dum canit, et tanti celebrat miracula gesti. Nate Deo, nam quas tibi io persolvere grates Gens humana valet? tu magni limen olympi Deseris, et nostros miserans descendis in artus; Nec metuis mortemque pati durosque labores, Ut tibi nos opus, Alme, tuum, summoque Parenti Asseres, commissae elidens praemia culpae. Hinc adeo victor superata e morte resurgis, Nosque tuos aeterna vocas ad munera vitae. Huc ades, o invicte Heros, felixque propinqua, Et quos sollemnes tibi nunc sacramus honores, Quas ferimus, ne sperne, preces, si lumine vitae Defunctis quondam per te, et tua munera magna, Nil penitus, maerore malo quod torqueat aegros Ac cruciet, restare potest (quippe ilicet omnes Excipit, indigetesque novos complectitur aether) Has quoque dum colimus terras lucemque tuemur, Tranquillam facito liceat traducere vitam, Oblitam armorum; at memorem pietatis avitae, Mirantemque adeo magnum nil praeter honestum. Fataque fortunasque vides casusque tuorum, Et res sublapsas patriae, ambiguamque salutem. Scilicet humanam vix est sperare medelam Vulneribus, quae tam alta sedent, vitaliaque ipsa Hauriunt rimanturque animam, mitissime rerum Huc ades, invictamque manum, bone, porrige fessis Cladibus aeternisque malis, ibi surgere soli Publica res sine more gravi perculsa ruina, Quin penitus deiecta potest: si iusseris, ibunt Bella foras totumque silescent arma per orbem, Quae miscent fas atque nefas, impone labori Tam longo finem miserans, pacemque redona, Quam miseri semel amissam tot quaerimus annis Nequicquam: nam sola tui res muneris illa est, Et nescit durare tuo nisi numine fulta. Quod superest, Clarii Iuvenes, ite, ite faventes, Et festum celebrate diem: culpa omnis abesto, Quae maculat mores, et vitam crimine turpat: Tum festis exculta adolete altaria donis, Et memores Domini fidos ornate ministros. X. Anno 1650. ADes o, ades o, veneranda dies, Cui per totum, quantus rapitur, Par nulla annum, similisve micat: Ades optato felix reditu, Veneranda dies: tibi sacra damus, Tibi votivos reddimus hymnos, Et gratanti carmina voce. Cessant lacrimae, cessantque procul Querula obscuri munera planctus: Qualis nuper vexabat agens Turbata pio corda dolore, Cum rerum auctor mundique sui Trabe suffixus ferali obiens, Vitae quamvis esset origo, Aevique pater, triste piaculum Solveret orbi. Non te, non te, Sancte, tuemur Fossum brachia, fossum pectus Niveosque pedes, et non uno, Velut ante (nefas) vulnere morti Aperire viam; quae poena sibi, Et te exstincto nunc tota iacet. Superas, superas, et perrupto Acheronte redis clarus nostras Victor in oras. Sequitur longum A tergo agmen, tumulique pigras Praegressa moras rediviva manus Subit in lucem, caelumque iterum Haurit, et almae munera vitae. Fervent plausus, et festa sonant Gaudia late: quin ipse polus Detersus ovat. At grave sontis limen Averni, At capitum Tartara regem Captiva dolent. Ululat longe Stygis atra palus, ululat Phlegethon, Et triste gemens frustra ardentem Concitat amnem. Latitans imo Cerberus antro ferale silet, Centumque fremit vincta catenis Fera colla reus. Stat triste Nefas Stat Leti auctor, vacuusque sui Nequicquam atras concutit alas. Ite, et summum, mortale genus, Spernite fatum manesque leves, Versa omnia eunt: manet aula poli, Vitaque perpes, quicumque colunt Vexilla crucis. O quis tanto digna triumpho Monumenta locet? Cui Tarpeii Non saxa iugi; non Cecropiae Palladis arces novere parem: Aut, quae dirum, quotquot peteret, Licet indomitis, gentibus omen Infesta tulit, Teutona pubes. Victrix orbis cui victa potens Decus armorum cessit, et una Dominos fasces Aquilasque suas. Sed quae, sed quae (sic fata rotant Omnia caeco turbine rerum) Invicta aliis nunc victa sibi Cessit, et in se, ceu magna solent, Culmine ab alto labunda ruit, Onus ipsa sibi. Erebi domitor, vindex populi, Quem morte ipsa (proh quantus amor!) Tibi sacrasti; te per sanctae Foedera pacis, qua iunxisti Hominem atque Deum, Sancte, precamur, Recrea fessam, recrea patriam, Pacemque liga vinculo aheno, Ne male rupta scelere armorum, Peior vexet turbo nepotes. Tu spes trepidis unica rebus, Portusque tuis, miserere bonus, Felixque fave. Sed vos, Iuvenes, Iurata piis nomina Musis, Rite augustum celebrate diem, Festaque castis libate focis Dona benigni. XI. Anno 1651. PIgra latebroso Lethe qua stagnat Averno, Et dira obscenae fumant oblivia ripae, Stat tenebris demersa domus: non lignea tecti Erigitur moles, durisve excisa metallis Pila trabes camerasque ligat; sed luce carentum Ossa rigent, finguntque larem. Silet omnis ubique Iustitio tristi regio: nisi tincta venenis Letiferis nusquam herba viret, putremque mephitin Sudat humus deformis et atras educat auras. Mors habitat mortisque parens mala noxia regna: At StygiusPluto iuxta colit: atria prima Pallentes servant, immensa examina, morbi: Febresque imbellisque tremor, turpisque veternus, Et furor, et tabes, et semina pestiferi aestus, Bellumque et mala suada fames, atque improba cura. Venerat huc Auctor vitae, per caeca viarum, Et vasta obscuris suspensa ambagibus antra Irrumpens: comes ibat Amor, quo condidit olim Principe, et arcano constrinxit foedere mundum, Naturaeque effecit opus: fremit excita longe Regia, vimque alias clamat gens caeca per umbras. Ergo omnes late Pestes glomerantur in unum Armaque corripiunt: inamoeni ipsa arbitra regni Ibat agens dictis animos et pectora flammans: Hanc gilvus portat Sonipes: nil turpius umquam Mortales videre oculi: cava tempora nudat Calvities defecta pilis: stant lumine cassi Ingentes oculorum orbes, taboque cruentos Lurida in aspectum macies (inamabile) dentes Ingerit, et numquam patitur non posse videri. Est cordis pro corde locus: pro pectore crates Ossea: non ulli numerosi carne lacerti. Ingens dependet lumbis exilibus arcus: Dextra manus sub falce riget, qua destinat orco Plebeias animas pariter saevosque tyrannos. His sese ostentans armis, sine mente cadaver Frendet atrox, centum rictus, centum acria pandens Guttura, et adversum demens rapit agmen in hostem. Stat contra et toto connixus corpore pestem Excipit, eliditque simul vitae arbiter, unus Dux, legio, bellumque sibi: cadit illa, ruentem Contra Heros incumbit, et arctis nexibus ambiens Strangulat, exutamque armis exponit arena. Quid facerent? totis retro fugere undique campis Versae acies, turpesque fuga captare receptus. Nequicquam, subit undique agens Deus, et fera vertit Tartara, Cocytique domos, ardentibus undis Has novies quamvis Styx interfusa tuetur. Vicimus, exclamat, Domitor pereuntis Averni, Vicimus, anguineumque nefas et dura minantem Artificem leti informis: quid perfide mordes Vincla Draco? Sed morde, atque haec aeterna potenti Iustitiae Superisque piis pro crimine solve Supplicia: i, nullos posthac habiture triumphos. Sic ait, et pede ter nitens sola percutit: omnis Contremuit tellus: tum late emergere bustis Immensae series: pars primo in limine vitae Deciderant: alii vernantis flore iuventae: Multi etiam extremae devexa aetate senectae. Olli admirantes laetantur, et agmine facto Concurrunt plauduntque Deo: redit ille sub oras Luciferas, quem longum agmen comitatur euntem. Hi manibus gestant palmas et tempora lauru Evincti, magna conclamant voce triumphum. Quas tibi pro tanto solvemus munere grates Aeterni genitus patris, qui sanguine fuso In cruce dum pendes, mortem moriendo triumphas, Et nova perpetuae dispensa munera vitae? Namque tua virtute semel via rupta per umbras Dum patet, et clausi reseratum limen Olympi, Nos quoque post cineres et inevitabile fatum Ibimus in superos, patefacta ubi fossa sepulchri Ad litui clangorem olim melioribus annis Restituet, quod creditum erat, resolubile corpus, Aeternum afflatum vita, non amplius atris Carpendum morbis, aut curvae aetate senectae. Tum dignas tibi erit demum persolvere laudes, Humani vindex generis: tum reddere tantis Aequandum meritis carmen, cum succinet aether Omnis, et aligerum plausis exercitus alis Respondebit ovans, fidibusque alterna canoris Astrepet heroave tuba. Nunc ite faventes Pierii Iuvenes, festisque altaria donis Accumulate pii: Deus hos sibi sacrat honores. XII. Anno 1653. QUi dura passus vincula Letique funerei et cavi, Mortis catenam ut frangeret, Et perditos veheret patri: Is, ecce, de tumuli specu Celsum efferens liber caput, Signum salutis publicae Clarumque vexillum locat. Res mira, vitae Dux obit, Et mortuus mortem domat: Versaque captivum vice Captus triumphat carcerem. Heu dos acerba criminis, Quo perduellis in Deum Se primus omnium pater Obstrinxit et totum genus! Hinc regna creverunt necis, Erebique saeva arbitria: Hinc rupit illaetabilis Phlegethon pice ardentes lacus. Quantum usque in orbe hominum fuit? Non unus exsistit tamen, Qui triste demeret iugum, Mundi et reatum tolleret. Sed natus aeterni patris, Operis miseratus ut sui Noxam expiavit gentium, Et victima ipse et pontifex; Ius omne concidit necis, Et lex peracta Tartari est: Demptoque mors aculeo Ferire gestit, nec ferit. O nobile hostiae genus, Ipse immolatur ubi Deus! Nec usus est taeda ac face, Amor sed exurit sacrum! Hic te coegit, optime, Nasci, redemptor, et mori; Ut munere innixa in tuo Suprema conculcet fides: Laetusque post obitum diem Sibi caelum et astra vindicet, Qui destinatus sub Styge Flammis inexstincti rogi. Salve expiator criminum, Eversor et Leti et Chai, Quod rictibus centum patens, Hiabat in nostrum malum. Salve, et laborantem gregem Bonus ac benignus respice, Tumultuantis saeculi Ne saeva tempestas premat. Pax duret irrupta fide: Nec arma restent amplius, Quam quae furores pectoris Doment rebellantis tibi. Hic rem geramus fortiter, Pulchrum hic putemus vincere: Ut simus ipsi etiam tui Ingens triumphi accessio. Nam quid tuum resurgere, Servator alme, proderit; Libido si mentis mala Sursum emicare non sinit? Nae corporum excitatio Aeterna poena et crux erit, Ni mens resurgat indies Defuncta iam culpis suis. Ite, ite, pubes musica, Et vindicate vos Deo: Quid azymis vesci iuvet, Si mens acore fellea est? Ite, ite, non segnis manus Celebrare sollemnem diem, Laudum immolando victimas, Purumque honorem Spiritus. Iam mens novellae gratiae Mysterium secum putet: Mox os resultet canticum, Et psallat in grates pias. Sed quas aget partes manus? Iniurias nullas seret: Tum recreabit largiens Cum fratre egeno altaria. Operata largiter manus Egere non umquam potest: Templique et arae haud immemor, Templum ipse et altare est Dei. XIII. Anno 1654. CUlmen dierum,lux sacra, Quos orbis annuus rotat, Age, candidum explica iubar, Et prospera adveni piis. Tibi vota laeti solvimus, Tibi faventes gaudia: Gaudere quamlibet tibi Natus satis nemo queat. Quam te triumphus nobilis, Adoreae et celsae manent, Dum morte victa atque inferis Rex noster in vitam redit? Captivus Orcus ducitur, Et Noxa, et antiquus Draco: Formido quae nunc terreat, Haec nos trophaea dum manent? Vixdum coruscis flatibus Aurora caelum sparserat, Cum cura matrum pervigil, Ut ungeret situm, venit. Quid quaeritis? vivit, meae, Hic quem putatis mortuum: Orarium, ecce, et sindonem, Clara excitati pignora. Ite, ite laetae, et nuntium Ferte ocyus sancto gregi: Quod nesciit tumba premi, Galilaea visuris dabit. Haec aliger canit puer, Fulgente praecinctus stola: Illae impigrae carpunt viam, Et dicta mox probat fides. Genus virile, Apostoli, Qui vos sopor lentus tenet? Dum stertitis, vestras secus Imbelle partes occupat. Gaudete feminei chori, Qui principes meremini Celsum resurgentis decus Et intueri, et pangere. Nunc omne deletum est probrum, Culpaeque deformis nota, Quae sexui haesit hactenus, In posteros semper fluens. Sit artifex mulier necis Noxaeque, quae vitam tulit: Eadem ipsa vitae originem, Quam reddidit, nunc praedicat. Vivo sepulchro absconditus Amithaonis natus latet: Qui Sole tertio diem Caelo redonatus petit. Imaginem nostri ducis Vates resurgentis tulit: Quem iam per actum tertia Lux rursus in vitam vocat. Tandem remittes,quos nequis Tenere, Memphis, amplius: Robur, catenae, ergastula Valete, libertas patet. Quantum orbe gentium colit, Signum salutis cernite: Vexilla cui crucis micant, Hic vitam et astra possidet. Nunc erudita civitas Id elabora, decolor Ne vita corrumpat tibi Festi diei gaudia. Quodcumque cor mundum potest Frugi, modestum, sobrium, Deoque dignum reddere, Id nunc studendum serio est. Libidinum aestus, pocula Insana, rixarum et globi, Aliena sunt negotia, Et pascha Christorum haud decent. Non amplius licet, mei, Noctem et vetusta vivere, In sole quos Christus locat Suo novellos sanguine. Quod restat, arae debitum Laeti offeramus: parseris Hic omne si quid prodigas, Ubi sola sparsio est lucrum. XIV. Anno 1655. NOn ego Musarum, quas aut Parnassia rupes, Aut Helicon falso vocalibus educat undis; Sed quae Sionios montes, dilectaque caelo Culmina, Jessaeis et persultata choreis Antra habitant, rerumque canunt sine fine parentem, Te Regina voco: seu Calliopeia vocari, Sive Erato mavis (caeli immortalis amore Nam semper soloque cales) sed cyclade cultam Aurata, sed fronde caput victrice revinctam, Auratamque chelyn, te nunc te, DIva, venire, Et decet et iustum est: magnum celebrare triumphum Poscimur, et meritas victori solvere laudes, Qui fractis Erebi tenebris, ruptoque Acheronte, In Superos molitur iter, suaque astra revisens Aeternum statuit deiecta morte trophaeum. Qua celebrem mea vota lyra? quo carminis orsu Vexillum regale canam? Trabe figitur alta Innocuus, crimenque luit, quo noxius olim Et caelo reus orbis erat: convicia plebis Impia quid memorem? quid spinea serta? manusque Perfossas plantasque? et saeva cuspide fixum Molle latus? tristi medicataque pocula felle? Heu mihi, quo Iudaee ruis vesane? quod oestrum Mentem agitat, diroque evertit corda veneno? Ille tibi, vesane, perit, Memphitica passum Qui te servitia ac duros, ingrate, labores, Divisi per claustra maris sistentibus undis Eduxit, coeunte freto mersitque tyrannum: Qui ductor fidusque comes deserta vaganti Affuit, et vasti ieiunia tristia Eremi Caelesti dape solatus fera fata levavit, Et Canaae dominum tandem felicibus arvis Imposuit, quae melle mero, quae lacte fluebant, Et quamvis avidi vincebant vota coloni. Exciderantne animo tot sancta oracula vatum, Atque adeo vox lapsa polo, quaeque ipse patravit Ante potens, cum pacaret ventique marisque Sola voce minas? cum tristibus obsita morbis Corpora sanaret, tetroque fluentia tabo Eriperet tumbis mediis, caeloque redonans In lucem vitamque novo transcriberet ortu? Fatale est, quicquid pateris: caelestibus iris Iste furor venit: scelerum haec vesania poena est. At te, o humani generis mitissime custos, Immensus flammabat amor: te iussa parentis Urgebant, te nostra salus: sic ipse probasti Supplicia, optastique sequi, cum noxa piari Haud aliter posset gentis, quae coepit Adamo Principe, et ipsa tibi fragiles circumdedit artus, Ut mortem capere, et mortem devincere morte Fas esset, vitamque iterum lucemque resumens, In vitam lucemque suam tua saecla vocares. Saepius humanas obfuscant nubila mentes, Et veri eripiunt lumen, sparguntque tenebras: Saepe etiam levitas ventosa et prava libido Vana serit, fallace dolo mendacia condens: Ignorant divina vices: stant dicta Tonantis Immota, et quodcumque Deus pronuntiat, actum est. Te quoque te non tam sequitur, fidissime Ductor, Atque hominum indubitata salus, quam semper adhaeret, Ipse quod es, verum: dixti, me tertia terris Reddet Eos: dictum, factum est: aurora refulget Tertia, et en Erebo reducem, spoliisque superbum Cernimus, et nostris iterum te sistere terris. Felices animae antevolant, emergere ruptis Quas passim videas tumulis, clarumque triumphum Plaudere Victori: sequitur Patientia, et ingens Praetendit labarum manibus: Spes laeta Fidesque Ad geminum latus exsultant, centumque catenis Cerbereum religatum Anguem, Noxamque nefandam, Orcumque post terga trahunt. Sedet ille curuli Sublimis positus sella, partamque salutem Verso Erebo, Leti domitor, pronuntiat orbi. At circum innumeris Geniorum exercitus alis Agglomerant palmis omnes lauruque revincti, Et totam liquidis implent concentibus aethram. Late terra fremit, curvaeque per ardua valles Ingeminant plausum, pulsataque saxa resultant Clangore, et iactas referunt ad sidera voces. Salve Heros invicte armis, invicte periclis, Salve ingens orbis vindex, quem Tartara fusa, Quem versum chaos omne tremit! tibi festa paramus, Et laeti canimus laudes, tibi vota precesque Turba damus supplex, tua per vestigia euntes Ut tumidas saecli liceat superare procellas, Auspiciisque tuis feralia rumpere saxa, Funereisque exire cavis, raptosque sub arces Sidereas tecum aeternos celebrare triumphos. At vos Pierii Iuvenes, mea maxima cura, Ite, agite, et quodcumque piae corrumpere vitae Sacramenta potest, caeloque avertere mentem, Et defigere humi, atque odium caeleste mereri, Detestati animis castos assuescite mores, Quicquid et adiungit superos pacatque Tonantem; Et cumulate aram donis. Quid dignius, ara Quam tueatur et ut foveat, qui serviit arae? XV. Ann. 1656. POst chaos, et saevi deiectum limen Averni, Tum deforme nefas, et letum triste peractum, Emicat in Superos, ac victa lege sepulchri Aethereas Mariae soboles, eademque Tonantis, Maxima (veridico ceu quondam iecerat ore, Cum coleret terras, nondum trabe fixus in alta Rex populi pretiumque sui) nova pompa sub auras Redditur, et magno victor petit astra tiumpho. Frustra equidem humanae fragili sub carnis amictu Editus his fuerat terris, nisi morte piasset Culpam aevi, et si quid primi admisere parentes, Postera mansuro damnantes saecla reatu. Quin etiam hoc frustra, nisi mortem elidere morte Ausus, et obscuri perrumpere vincla sepulchri. Nam si illum fera mors tenuisset, et obice saeva Carceris aeternos strinxisset duriter annos; Nos etiam, semel hoc vitai ubi lumen ademptum, Una immensaque nox sine fine obeunda maneret. Nunc quia surrexisse, et certo credimus illum Vivere, nec posse umquam ullis succumbere fatis; Nos quoque victuros olim, post funus et urnam, Credimus, invictae reparandos flore iuventae. Nimirum dedit ille caput, nos subdita membra Conficimus corpus reliquum: simul ergo sub astra Emicuit, simul ipse trahit sub sidera secum Nos omnes, caelique facit felicis alumnos. Surgere quando igitur CHRISTI fiducia nostra est, Quin festos hodie laeti instauramus honores, Castaque devota meditamur gaudia mente? Hoc facite, Aonii Iuvenes, puraque vacantes Mente sacris libate preces, et reddite tanto, Victori umbrarum atque necis, pro munere grates. Quin etiam assuetis mactate altaria donis Pro re quisque sua. Pietas animusque ferentis Dant pretium pondusque dato. Sic reddere parva Magna licet. Sed enim ampla tamen laus excipit ampla. XVI. Ann. 1657. CLaudite ferrato duros molimine postes, Improba gens, totumque antris obvolvite montem: Ponite custodes tumulo, pilataque circum Agmina, fulmineosque enses, non ulla tenere Claustra Virum, non arma valent: redivivus in auras Redditur, ereptaque sibi se luce redonans, Testatur patrium manifesto pignore numen, Tot rebus spectatum olim, cum fluminis undas Verteret in vini laticem, cum vasta silere Aequora, ventorumque minas; cum surgere vinctos, Aut caecos haurire diem, mediaque reverti In vitam positos dudum de morte iuberet. In melius versa omnia eunt: ferus arbiter Orci Vincla subit, flet triste nefas; mors ultima poena Effractis tumulis, et victa lege sepulchri, Ludibrium debere dolet, reserata salutis Quando iterum, aeternaeque patet via candida vitae, Et Superi caelumque manent, quoscumque creatos Semine mortali, proles aeterna Tonantis Transcripsit legitque sibi, cum membra caduca Indueret, fragilesque olim, quos struxerat, artus. Quamquam etiam prius, ex nihilo quam conderet orbem, Et tantis ornatum opibus sub foedere certo Praeciperet positas fungendo absolvere partes. Spes patriae, egregii Iuvenes, queis ardua dudum Cura sedet, dociles animos stipare verendis Artibus, et clarum doctrinae immittere lumen, Huc agite, et pariter CHRISTO surgente renati Imibite ad magnum mores componere olympum, Invicti contra illecebras, et noxia saecli Gaudia, quae fallaci animos dulcedine primum Demulcent, mox versa volant, pariterque recedunt Et perimunt, tristi defixo in pectora morsu. Qualis apis, cum iam mellis gratissima fudit Munera, nectareasque dapes, sub acumine saevo Vulnerat, infligitque acres fugitiva dolores. Ite, agite, et festis mactate altaria donis Munifica solati arae pietate ministros. Ite pii, et quantum precibus contendere fas est, Poscite subversorem Erebi, rerumque parentem, Noctes atque dies lacrimis et voce gementi, Ferales litui ut sileant, nec classica turbent Saeva iterum: positis armis fera bella quiescant Qua Saxo, qua Mysus arat, Germania late Quam patet: invicto vicinae foedere gentes Conspirent: totoque adeo Mars exsulet orbe. XVII. Ann. 1658. DEcedit improbum gelu, Et siderum saevus rigor: Formosus annus appetit, Amoena veris tempora. Non amplius rivi stupent Inertibus tristes vadis; Humusve frigore aspero Durata, ut hactenus, riget. Quam dulce, florum purpuras Pictos per hortos cernere est, Quos hora mollis, et pii Vis blanda Solis elicit? Sol noster est CHRISTUS Deus, Qui pigra rumpens vincula, Et noctis horridae chaos, Sublimis ad vitam vocat. Lethaea depositos hiems Fetente consumat situ, In pulverem et solvat levem, Hoc, quicquid ante viximus: Surgemus in priscum decus, Quin maius, ante quam fuit, Cum ver subibit verius, Reddente CHRISTO quod manet. Tum nec senectus arida Lucem genarum deteret; Orisve florem longior Decerpet annorum mora: Nec membra vexabit premens, Malamque defiget crucem, Quae nunc subinde lancinat, Infausta morborum cohors. Quid, dire quid Serpens, iuvat Fallacibus, quaeso, dolis Ductasse primaevum genus, Culpa unde posteros manet? En, alter hic praesto est homo, Qui contudit caput tibi: Qui, perdidit quicquid prior, Mortem oppetendo reddidit. Divina tempe iterum patent, Quae noxa tristis clauserat: Et nemoris aurei licet Fructus beatos carpere. JerrichuntisIosua Arces superbas diruit, Et impiam urbem funditus Delevit ense ac ignibus: Hic JESUS est praestantior, Longeque maior gloria: Qui regna Ditis exscidit, Et omne nomen inferum. Vastis hiantem caedibus Elisit acre Manuae Genus leonem, qua via est Per Thimnathaeos palmites: At CHRISTUS immanem Stygis Dirae interemit belluam; Furore quae tristi ruens Vexabat eius vineam. Quo Goliathe nunc tuae, Superbe, quo minae cadunt? Quo vasta moles corporis Et aereum robur facit? Iaces, et omnibus iocum Debes peracte et fabulam: Iaces, et furorem improbum Triumphat Isai puer. Cadit dies, nox ingruit, Et sera mundi vespera; Illuminator cordium, Pie CHRISTE, nobiscum mane. Quid? an laborantem gregem Pastor fidelis deseres? Mergi, Magister optime, Patiere quassatam ratem? Sed hic rotemur dum sumus, Hic expiemus noxias: At luce functis parcere Memento quaesitor bonus. Quodcumque morti hoc debita Saeclo dolemus natio, Aequare nescit gaudii, Quod nos ibi manet, modum. Soletur interim tamen Nos pacis illaesae bonum; Et, quae levavit hactenus, In posterum recreet quies. Huc docta Civitas ades: Nos ara, nos templum vocat, Et dona poscit, quae manus Et mens, piae ex aequo, offerant. Offere nummos largiter Pulchra ac benigna victima est: Sed sobrium, sed innocens Cor maxime litat Deo. XIIX. Ann. 1659. LUx votis optata piis, laetabile rursum Tempus adest, quo festa sonant epinicia castis Plausibus, et magni procedit pompa triumphi. At non Iliaco prostratus in aequore mordet TroicusHector humum: non hic non Punica victa est Vafrities captusque Syphax: capitalior hostis In manicas et vincla subit: nec Pergama propter Et Paridis thalamos, Tyriae aut Carthaginis urbem Certatum; humani generis sed vita salusque Disceptata fuit. Stygiis qui praesidet oris Deiectus domitusque iacet: Mors victa catenis Induitur, dirumque Nefas, quod perdidit orbem, Mergitur aeternis tenebris. Tuus iste triumphus Victor io Rex CHRISTE tuus: cui ianua leti Fracta iacet: cui duri Erebi fumantia regna Aeternum modo concedunt eversa trophaeum. At nos calcatoque metu victoque timore, Funeraque et tristes tumulos ridemus et umbras, Vindiciis asserta tuis manus, optime ductor; Cum ventura tuo lux munere, qua cinefacta Ossa restaurabit nova vis, recreataque surgent Corpora, perpetuae ponenda in gaudia vitae. Interea Aonii iuvenes sollemnia ritu Festa pio celebrate, et dignas solvite laudes, Solvite victori umbrarum noctisque profundae. Sed prius in melius maculosos singite mores, Atque omne eiurate nefas: nil inquinet actus Corrumpatque pios. victoque cupidine turpi Recti perstet amor, vitae moderatus habenas, Et partes dans cuique suas. Meminisse iuvabit Et castas libare preces, ut bella residant Turgida, et exstinctis odiis Pax foedere certo Connectat populos dulci solata quiete Damna mala, et tristes, dederant quas arma, ruinas. Ite etiam castis offerre altaribus aera Larga quisque manu. Nusquam maiora lucrari Dextera larga potest: Deus haec Deus imputat ipse, Acceptumque refert sibi, quod donaveris ara. XIX. Ann. 1660. LAeta triumphantis redeunt sollemnia CHRISTI, Et victas canimus fusi Acherontis opes. Versa suum plorant captivum Tartara Regem; Debetur spolium, qui spoliator erat. Nil posthac mala noxa nocet, morsque ipsa subacta est: Ut fragilem hanc adimat, vita perennis adest. Quod mors ante fuit, nunc est sopor: excita surgent Corpora de tumulis, quae pigra pressit humus: Atue novas indepta alas liquidum aethera scandent, Victura aeternos absque labore dies. Plaudite Christicolae, et victoris pangite laudes, Pangite: det fortes nunc tuba festa sonos, Dent citharae molles: feriat vox sidera dulcis, Et strepat in doctis tota Camena modis. Propria sunt huius, sed candida gaudia, lucis: Quae puros animos et pia corda levent. Nam quae corrupti sequitur vaga natio saecli, Quae celeri fugiunt, cum nocuere, pede; Inveniunt hic nulla locum: mens sobria grata est; Nec nisi casta valent corda placere Deo. Huc ergo Aonii Iuvenes incumbite: sanctam Nulla prophana decent, impia nulla, diem. Nec vos immemores arae licet esse: frequentes Illi igitur larga munera ferte manu.