Poemata selectiora. Machine-readable text Buchner, August Buchner XML version, markup prototype, December 1999 Sandra Ehmmarkup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ buchner1 buchner.html buch001.jpg buchner.xml buchner1/jpg html Dresden:M. G. Hübner

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 26 June 2001 Susanne Mussmann markup line tags AUGUSTI BUCHNERI IV. HYMNI SACRI ANGELICI. I. Ann. 1616. EIa agite, ac laetis Epinicia plaudite votis, Sol quoscumque sua contingens lampade lustrat Perdius, et picta irrorat Phoebe aurea nocte. Iam tituli, et fasces, et tota insignia regni Reddita, iam antiquo florent nova saecla metallo. Namque quadruplator, qui nos noctesque diesque Detulit, et magno coram accusavit Olympo, Exilium, quod praebet, habet, vinctusque catenis Exercet fatuas vanis latratibus iras. Quisquis es, in plano tua sit fortuna, paresque Noveris: in praeceps multos nimis - alta dedere. Quam velit infausto non conflixisse duello, Nec Superum crepero sedes turbasse tumultu LUCIFER, aeternum affectans avertere Regem Imperii, tumidus, sceptris caeloque potiri? Sed sapere hoc multo serum; quia causa peracta est Ipsius, et spurcos Erebi damnatus ad ignes Solvit in occiduo longaevas tempore poenas. Interea augusto Victor procede triumpho Dux MICHAEL, cui mille acies, atque agmina mille, Et coniuratis convexum militat astris; Tota tua haec laurus, tuaque haec victoria tota, Nec quisquam venit in partem. Sic perge tueri Perge, o perge Tuos! nam si praecerpere nobis Interdum ventura datur, bella, horrida bella, Et fluvios multo spumantes sanguine cerno. Non Orci rabies umquam aut stygialia castra Defuerint, alter partus modo Lucifer orbi est. Tu VIGILA Noster, VIGILA! dormisse videris Hactenus: aestiferis aer fervoribus ardens Canduit, et spissis elanguit arida succis, Nec, queis feta, potis tellus fuit edere plantas. Vidimus exustis morientia flumina ripis Vix paullum trepidare, atque inter gramina gramen Quaerere oves, frustra balantes fontis ad antrum. Quid referam variasque lues, quas pestifer annus Attulit, et crebras corrupto sidere febres? Quid cineres multarum inclamatasque ruinas Urbium, et iniectos munitis arcibus ignes? Parce, PATER, tandem, et nostros miserate labores Respice: sat luimus poenarum; cernere fac nos Illud mite tuum, nec nos pro crimine puni; Sed castigatam sobolem tibi rursus adopta. Ista mei voti summa est, lectissima Pubes, Iuxta etiam quoque credo tui: si iunximus illud, Munera iungamus quoque nostra, araeque feramus, Ut caelum hinc precibus gravet, inde altaria donis. II. Ann. 1618. Quod bene sit! festo pia ducere gaudia plausu, Hymnorumque novos JOVAE contexere flores Lux hodierna iubet, superae quam militia aulae, Ignea gens, iurata DEO, sine crimine turba, Terrarum quacumque sonat vox enthea Verbi, Semper - honoratam sub religione sacravit. Felix, atque intrum felix, quem provida cura Caelestis servat Genii! nil ille timebit Fallidus, et crepero concussus corda tumultu. Nil illi nocuisse potest, licet aspera saxa Deruptosque adeat scopulos, damnataque caecis Antra voraginibus, quaeque horrida turba leonum Nullius contacta solo colit avia lustra. Ille per adversas acies, licet omnia nudus, Illaesus liberque malis, licet omnia mortem Intentent, totisque fremant bella horrida campis, Securum facturus iter: sic septus ab hoste Undique Sapphatides inter gladiosque minasque Exiit intactus: Talis Jothameias heros Clausus, et in victum similis Babylona triumphat. Namque ubi nox densis terras involverat umbris, Et fera bellantum requiêrat pectora somnus, Ecce procul superis delabitur Angelus oris, Et gladio ferit incumbens castra impia Regis Assyrii, et vastis late opplet caedibus agros. Iam quoque sanguineum dum trux Bellona flagellum Intorquet, totas satagens exscindere gentes, Et serere hei! nostrum civilia bella per orbem, Humani Rector generis demitte, rogamus Supplicibus miseri votis, demitte potentem Angelum, et in mediis intercipe proelia turbis. Pax redeat, Pacisque soror simul alma Voluptas, Et mansura quies, Pietas secura vagetur, Et canat augustos ex hoste recepta triumphos. Dumque Fides stabili coniungit foedere gentes Et non - falsus Amor, nutrix discordia belli Orbe relegetur toto, Stygiasque subire Iussa domos, noctemque atram male olentis Averni, Unde pedem infaustum tulerat, furibunda fremensque Nequicquam, aeternis iaceat constricta catenis. At tu, alias doctis Pubes operata Camenis, Nunc - operata DEO, squalentes exue mores, Et vitiis exterge animum, sordentia purga Pectora flagitiis: nam pacem exposcere nemo Numinis, angelicae et sibi demeruisse catervae Excubias poterit, nisi victa libidine corda Edomet, et tetrum deponat pectore morbum. Porro etiam sua quisque hilares donaria ad aram Ponite, ut illa suos possit tolerare ministros. Curae erit ille DEO, per quem curabitur ara! III. Ann. 1621. SI quis adhuc captus vitiis, multoque notatus Crimine, virtutis sacrum proiecit amorem, Iam sceleri frenum iniciat, castisque dicatam Spiritibus lucem foedis ne polluat ausis. Non facile est aliquem corrupta vivere mente: Recrudescit enim vulnus, vivitque sub alto Pectore, nec sceleri requies datur ulla patrato. Ergo agite, et si spem vetitis habuistis in actis, Ponite, in auctorem facinus plerunque redundat, Nec vestris arcete animis, animisve piorum Spiramen turbate sacrum, penitusque fugate Custodes hominum castos, animasque ministras. Nam bonitas celebranda DEI, quod pura creavit Agmina in excubias hominum, famulosque piorum Adiunxit lateri, qui publica commoda vitae Conservent, qui priva tegant sua munera cuique. Quin par ipse DEO MICHAEL, vis maxima olympi, Consilii magni interpres iam in vota vocandus Et prece adorandus multa, sibi patria rura Curae habeat, nostram et Siona, ut inante, tueri Porro velit. Quae sit rebus fortuna, videtis: Undique nos mala dira urgent: hinc horrida bella, Horrida bella premunt; illinc morbique famesque Exitium intentant populis, queis luctus adhaeret, Et dolor, et laceris paupertas sordida pannis. At neque dispositus astrorum aut orbita Solis Tantis causa malis; peccandi dira libido Haec meruit, nostris vitiis irascitur Aether. Quare agite et vitae male sanum ponite morem, Exorate DEUM, ne nos custodibus illis Despoliet, meritisque eat orbem plectere poenis. Utque palam constet pro tantis gratia factis, Nunc memores offerte pii pietatis honores Aere dato, et largis cumulate altaria donis. IV. Ann. 1623. STamus adhuc (o quanta benigni Numinis in nos Gratia! quantus amor!) nec nos commune ruinae In praeceps crimen traxit civilis Enyus. Stat patriae pater: et tacito ceu populus aevo Celsa abit in superos, et laetum frondis honorem, Spargit amoena comans; sic Saxonis inclita virtus Emicat, et magnos supereminet ardua Divos. Ergo isthaec summi ut Patris clementia porro Nos foveat, fas est humiles persolvere grates, Et votis instare piis, ut propria faxit Ista bonus nobis, passimque optata reducat Otia, et exstincto feralis semine belli Tot miseras recreet gentes per mitia iustae Regna togae et firmae caelestia munera pacis. Pace nihil melius, nihil est magis utile pace: Haec bona cuncta tenet: quid io furialiter arma Expetitis? pacem victori velle reduci Expedit et laudi est; sed victum ambire, necesse. Sit satis in caedes vesanaque proelia dextras Sudasse et multo patriam sparsisse cruore. Nunc gladios exosae et saevi munia Martis Mansuescant iterum, et placidae nova foedera iungant, Foedera non ullis male disrumpenda sub annis. At vos aligeri iuvenes, sine corpore turba, Ignea gens, servare pios, servire Tonanti Aeternum iurata cohors, agite, et pia semper Agmina nos cirum vigili disponite cura Arcentes procul omne malum: non letifer hostis Vexet, non tacito pestis grassata veneno, Non annona premat: nil propugnacula centum Turribus et vasta surgentia moenia mole, Nil gladii, nil gesa iuvant: nisi milite caeli Cingimur, et superis miseri defendimur armis, Esse licet minime salvis, actum, ilicet actum, est. Quocirca geminate preces Christiana caterva, Et cauti scelerum meliorem insistite vitam: Angelici ne turba gregis per tetra fugetur Crimina, et ultricem Deus accendatur in iram. Tuque o, quae doctas sectaris gnaviter artes, Pierisin devota cohors, flos puberis aevi, Praecipue pia vota lita, vitamque memento Emendare tuam, divinaque iura docentes, Ut factis testere fidem, pro munere magno Exiguo aere bea, prout dandi copia cuique est. V. Anno 1624. SCilicet haec arx est adamantina et aenea turris, Quo non Vulcani rabies, non Martius ardor Irrumpat, saevis nec fluctibus Amphitrite, Iratis tumefacta Notis, custodia si quem Agminis angelici caelestibus ambiat armis, Et vigili tueatur ope: nil ille timebit Cor tactus pallente metu: satis omnia tuta Rebitur esse sibi. Sic quondam impune per hostes Sapphatides emensus iter, frustraque minaces Exiit illaesus gladios et fulgida tela. Ardentis Iudaea olim sic fata camini Elusit pubes, intactaque ab ignibus ora Hymnisonis solvens numeris, mirante tyranno, Ter festum alleluia dedit. Praesage futuri Interpres quid te referam Daniele, sub antro Cui neque saeva fames, nec vis praedira Leonum Tristifico quicquam nocuit? Christiana caterva, Tu quoque nunc sta tuta Deo: licet omnia turbent, Omnia sint infesta licet, mortemque minentur; At tamen aligeris plenum caelum undique turmis Fervet adhuc: quod si dignam custodibus istis Te dederis, quid io metuas? as sordida si cui Peccandi et foeda mens usque libidine prurit, Angelicas frustra excubias et militis almi Invictam sibi speret opem: quare illud agamus Sollicite, et totis nitamur viribus, atrum Omni e corde nefas procul et de mente fugetur, Et sancti subeant ac puri a crimine mores. Praecipue huc incumbe cohors Phoebeia, et istam Sic primam consume diem, quae sacra quotannis Angelicae colitur, sed nostro more, catervae. Atque animi spectanda novi ut prosultet imago, Ite, agite, et festis mactate altaria donis, Unde pii vivant mystae. Suus angelus illi Curae est, qui mystis curat bene, qui angeli et ipsi. VI. Ann. 1626. SI qua dies umquam radiis candentibus exit Prorupitque polo, summo qua vota Tonanti Atque humiles legare preces, qua reddere grates Par fuit, et totam in laudes expendere linguam, Ista dies certe est: qua post aestiva Leonis Erigonesque piae post astra racemifer annus Angelicae festos turbae sancivit honores. Nam per tot belli furias, in seque ruentis Tot patriae clades, et caeca pericula ferri: Pestiferae per dira luis contagia caeco Hei circum circa late grassata veneno, Quod sumus, et salvi tranquillum degimus aevum, Divinae tantum bonitati ascribere par est. Rex hominum, atque aeterne parens, quem novimus omnes, Nescimusque tamen, qui ceu natalis es expers, Sic etiam quoque morte cares: tibi sidera quando Aurea eunt, vehiturque tuo sub Numine caelum: Quando tibi immensis Geniorum exercitus alis (Queis hodierna dies stat festo obnoxia cultu) Remigat, et pro te nitidis stat semper in armis; Huc ades,et fessum tandem tot cladibus orbem Eripe, age, aut saltem releva. Turbare feroces Quotquot amant, turba: saevum qui stringere ferrum Sustinuit, bellis operans tristique rapinae, Ipse cadat foedoque exstinctus funere ad umbras Trans Styga mittatur. Caecorum furta dolorum Ipsi, ipsi artifices et operatae retia fraudis Incumbant. At queis curae est immobile verum, Qui pacem, qui iura colunt, pater optime, curae Fac sint usque tibi: sic te Dominumque Deumque Tandem aliquando orbis discet nostrum esse, vicissim Et populum nos esse tuum. Dispone fideles Angelicae excubias turmae, ne debita Musis Otia vel saevum quatiens Bellona flagellum, Vel mala pestilitas turbet. Pax aurea terris Undique eat, laetae iungant pia foedera gentes. Non porro imperiosa fames, non morbidus aer Urgeat incumbens: pleno stet vinea Baccho, Depositum fecundus ager cum fenore reddat. Sic aßa mistaque tibi pia carmina voce Psallemus memores, nomenque feremus ad astra, Nomen ad astra tuum tollemus: nulla vacabit Laudibus hora tuis: seu se nox humida caelo Praecipitet, dulcem irrorans in membra quietem; Seu surgente die redeat labor actus in orbem Terrigenis miseris: puerorum parvula turba Dimidiata tibi tentabit verba: iuventus Te canet, atque suis queis cor maturuit annis: Te secus omne, aetas omnis, bone Jova, sonabit. Nunc agite, et festo dignos assumite mores, Exturbate nefas, et munera ponite ad arma, Pierii iuvenes: Quisquis ditaverit aram Munifice, semper munem experietur Iovam. VII. Ann. 1629. ET non assidui in precibus, maestoque reatu Squalentes, lacrimisque ingentibus ora rigantes, In melius mutati animos, placare Tonantem, Tot scelerum infensum culpis, penitusque tumentem, Et tristes mulcere iras contendimus? ergo Et populos miscere, et turbare omnia ferro Praecipiti cessat, bellorum mater, Enyo Heu! patriae crudele minans? nondum efferus hostis Condidit ardentes gladios, et spargere caedes Dedidicit: quin ille odiis, et felle maligno Plenus adhuc, acuitque animos, et pectora flammat, Si possit, qua fraude latens, qua Martis aperti Grassatus furiis, sub tristia mittere vincla Teutoniae antiquae populos, victorque per urbes Impune insultare aris, et ludere iura. Rerum aeterne Pater, cui nec genitalis origo est, Nec finis morte ulla instat, quando aurea currunt Astra, tuo totumque volat sub numine caelum: Quando tibi immensis Geniorum exercitus alis (Quis hodierna dies sollemni debita cultu) Remigat, et pro te nitidis stat semper in armis; Huc ades, et tandem tot fessum cladibus orbem Siste bonus felixque leva! namque omnia passis Quid restare potest? et sic tamen, Alme, fatemur Non indigna pati: quot io! te nequiter actis Laesimus, et iusta ardentem stimulavimus ira? Sed tu mitis eris, pronusque ignoscere culpae Respicies entem afflictam, et nimis undique pressam, Lustratam tamen, Alme, olim penitusque piatam Sanguine dilecti Nati, quin flumine lotam Salvifico, dum sanctae adspirat anhelitus aurae. Quas tibi nunc, cum cernere erit victa undique bella, Armorumque nefas, Duce te, Martemque fugatum Ire procul, Rhodopesque altis se includere saxis: At pacem contra afflictas invisere terras Tranquillaque incinctam olea dare iura per orbem: Quam pia Religio, nullis ora oblite fucis, Et Probitas, et cana Fides comitentur euntem, Dicemus grates? Seu se nox humida caelo Praecipitet, dulci perfundens corpora somno; Seu redeunte die redeat labor actus in orbem, Tu mihi carmen eris. Puerorum imbellius agmen Dimidiata tibi tentabit verba: iuventus Te canet, et longis quis cor maturuit annis: Te genus omne, aetas omnis, bone Jova, sonabit. Nunc ite, egregii Iuvenes, flos lectior utbis Leucoreae, et precibus purgata mente peractis, Antiquo pro more adolete altaria festis Muneribus non parcum agmen: quam grata Tonanti Largiri facilis manus, et mens nescia culpae est? IIX. Ann. 1631. EStis io Superi, nec porro impune licebit, Ut solitum, exsultare nefas! tandem audiit Aether, Quas Pietas vexata preces, quas prodita fudit Libertas, insueta iugi, et tot ferre tyrannos Impatiens: nostris subscribunt sidera votis. Venerat ad summum: sed iam successibus amens Misniacos petit hostis agros: furit undique ferri Stricta acies: dirae sonuere per oppida flammae: Antiquae volvuntur opes: male territus horret Salae amnis, retroque fugit: stat flavus Elyster Turbidus, et raptos Amaryllin deflet amores. Vidit id Omnipotens (nam quid non ille videret?) Vidit, et iniustas excanduit ilicet iras. Tum secum: quo saeve ruis? sed plaude furori Plaude tuo: quantas caelo dabis, improbe, poenas! Sic ait, et fulmen quatiens pia concitat arma Invictosque Duces: concurritur: acris utrimque Pugna calet: versum sed tandem vidimus hostem Terga dare, et totis fugientem excedere campis. Non illum innumerae fato eripuere cohortes, Non bellis durata manus, non omne furoris Ingenium, et veteres, quas nequicquam attulit, artes. Ad partes veniant elementa, et pulveris atram Agglomerans molem bella altera misceat Auster; Perrumpet tamen, et victrix adversa domabit Omnia, iam primum Pietas meritura triumphum. O laetas pulchrasque vices! hoc crederet hostis Turgidus, et totum qui iam spe devorat Albim? Quo tot successus annorum, et clara trophaea De miseris, quando una dies evertit, et omnes Fronti adimit laurus, et palmae ingentis honores? Non haec humanae patrarunt proelia dextrae, Non robur mortale fuit, quod contudit hostem. Affuit, et quantas acies complectitur, Aether: Affuit, et socias iunxerunt astra cohortes. Ipse animos Deus>, insolitas ipse addidit iras, Et procul invicta direxit spicula dextra. Non eat haec sine honore dies, quae festa refulsit Flammisonis Geniorum alis: ista ista peregit Hanc palmam peperitque manus: sonet omnis honores Ara pios, nullique vacent a carmine postes. Praecipue, Aonii Iuvenes, mactate Tonantem Laudibus, et festis adolete altaria donis, Et castas libate preces, ne fraude maligna Callidus, et ficta verborum in imagine fallat, Qui nequiit vicisse manu. Non desinet hostis Quas norit tentare artes, nunc Marte nocere Promptus, nunc blandis nos circumscribere verbis. Quare agite, assiduo caeli impetrare precatu Pergite io excubias, votisque ambire Tonantem, Ut modo quos victrix Pietas exorsa triumphos Perpetuet, tuta et respirent saecula Pace. IX. Ann. 1634. FErrea nunc nobis ex vero ducitur aetas, Decrepitique orbis tempora sera meant. Erumpunt tandem patrata prioribus annis Crimina: et hinc poenae nos genus omnen quatit. Conculcata gemit pietas: reverentia recti est Nulla super; fasces visque dolusque tenent. In gladio positum ius et lex omnis in armis: Et quod cuique libet, hoc licuisse putant. Expulsos maerent desolata arva colonos: Et quaerunt cives oppida versa suos. Qui magnas possedit opes, qui multa tenebat Iugera, pascebant cui modo mille boves; Exul, inops, contemptus agit, vitamque perosus Usque optat duros claudere posse dies. Contra alius rapto indulget sibi laetus in auro, Et pretium sceleris nobile, crimen habet. Securus quid fata parent, quod fulmen ab astris Immineat: praesens quod tulit hora, rapit. Nec mala causetur mihi nunc Babylonius astra, Quicquid et in caelo cura prophana notat: Non numeri fatale iugum, non cuncta ligantem Turbatam harmoniam docta Lycea crepent. Peccandi effrenis rabies ac dira libido, Nos male contempti Numinis ira premit. Ac, nisi paeniteat mature, et fingere vitam Ibimus in melius Christiadum omne genus, Nos graviora manent: lustra mihi tempora, semper Neglexisse Deum maxima damna dedit. Sic Sodome quondam cum flammeus ingruit imber, Sulphureo Gomori sic periere malo. Romanasque aquilas victae Solymeidos arces Videre, et Latios, impia sacra, Deos. Quare agite, et veteres maerendo ponite culpas, Atque insuetum animis exuite omne nefas. Assidueque Deum precibusque et flectite votis, Induat ut lenem rursus, ut ante, patrem. Qua ScythicisTanais nivibus Phasisque tumescunt, Hic sedem ponat Mars habeatque suam; At nobis blandique dies et mitia currant Otia, qui Christo dedita turba sumus. Et quoniam angelicis lux haec est festa catervis, Queis sine nemo umquam sat bene tutus erit; Custodes hos quisque sibi curare precando Tendito, si salvas res velit esse suas. Non numeri, non arma iuvant: nisi militat aether Pro nobis, miseri praeda repente sumus. Interea dociles studiis qui impenditis annos, Ite, inque ara hilari ponite dona manu. Poscitur exiguum pro re cuiusque, sed Aether, Credite, pro parvo maxima multa dabit. X. Ann. 1635. STROPHE Qui temperas nutu remota Sidera, et ingens Templum, fretaque ponti, Ac terras, claudisque manu Artifici cuncta, et versas pilae exiguae instar, Ludos tuos et regna, magni O arbiter orbis, Et ordinator, atque fons et aeternus Rector, Tibi decurrimus Insuetum aequor, Expers rudentis Itali et remi, Quo vectus olim Remigio volucri Dircaeus Auriga, nunc Hyperboreis Inhaesit faucibus; Nunc septem gemini extremis Fontibus Nili, Meroesque regnis; Nunc Fortunatas propter Insulas, beata floribus loca, Nobilem moratus est trabem; Tibi in novam induti chelyn Poscimus plectrum, Sator terrarum, Stirpisque nostrae. ANTISTROPHE. Quem turba circumfusa cingit Aligerum, atque Stipata comitatur Auras equitantem aerias, Et moderantem orbem immensum sceptro, Tua, Sancte, Acies, et humanae ministra Gentis, clypeique Nostri. Quibus memento, nec parum fida Transmissa mente, o Leucoris Mea depone Umquam. Manent acerba securos Tormenta, et ipsum Supplicium insequitur: vestiti Restamus, agmen exiguum, Et his insontibus Indulgemus adhuc tuti Otiis; dum tu retines fidelis Rerum nostrarum praeses, Lucis o sator, nec ipse vindicans Obicis flagrantis aestibus Maris, quod ardet circum, et in- undat Oriona totum, et omnes Septentriones. EPODUS. Hoc tibi, fatemur, Debemus, Alme; qui tuas addis Inermibus custodias, Et munis totos vigili flamma. Qualem nec Priami soboles novit, Fortissimum nomen, Dum magnae moenia Troiae Servaret integra, ipse inexpugnabilis Murus, Hector: Nec Theba Stirps Electryonis, clara Bis sex trophaeis. Cum vel eximeret Scythiae catenis Faucibusque Caucasi Iapeti infelix semen: Vel liberaret Hesiones Molle decus, neque expositum Concederet praedam fieri Immanibus Nerei Exercitibus. Nos turba vincta rapinis Exposita, ac diris tormentorum Crucibus, et aevi belluis, Quas ista fecundo aequore Effundit belli nubes: At (cesset Graecia flore Heroum ad hunc Dominum) Patris favoribus benignis Aetherii tantas orci defendimus iras. Cuius nunc, mea pubes, Accede grata altaria Manu. Negat tale interire munus. XI. Ann. 1640. QUae turba vigilum miles obstitit fratrum Coram cruentis hostium minis iras Iterum asperantum? quae manus metus expers Removit aestum ferreum, trucem sterni, Qui sponte belli saevientis ad nostram Crudescit urbem, et longius furit iusto? Non barbarum agmen, atra non virum nubes, Pugnas ruentum, fortium manu, Victor Quos vel domandis expediverat terris Aemathius olim, fulminansque vis Iuli, Cum tota famam terminaret ignaris Occumbere astris, iuraque Oceano vasta. Auras ministras, praepetemque Sanctorum Aciem stupesco, quae ferox et erecta, Prodigaque dextrae, strage militiam fundit, Saturam cruoris exsilique victorum! Huc ades o alma concio, leves ignes, Caeleste saeclum, mentiumque plebs pura, Seu non magistram deseris boni legem, Tibi ipsa lex, et municeps Creatoris: Seu iusti honore magna sufficis caelo, Iugumque famulans cum subis et appares, Ciere doctos ungue sollicito nervos Ignescis ultro; seu Dei pii plena Terrestre vulgus, luridum genus mundi, Tot haud ferundis casuum, patent quanti, Fractum procellis, ducibus excubiis servas; Ut ne furores laeva misceant hostes Odia, et nefandis apta caedibus turbent Proelia, proculque Monte summoveant Albo Aegre tuentes hospitas domos Musas; Ac neque voraces tecta sorbeant ignes, Viduentque templis caelitum et focis cives: Nec mors venena tetra flagitiis aurae Seris sub umbris in necem legat tuto. Ades huc Olympo debitus fide custos, Caetus volucrum, pelle noxium, pelle Quicquid lacessit, et premens metu robur Adoritur impar, quicquid arietat nostras Spes, liberatis ictibus parum laeti Concíde fati, vel manu, vel adversum Ut terga vertat, et neget gradu stare; Dum casta vota fundimus Patri rerum, Livore nudi mancipamus et fletus Pios, amoris indicesque non fictos; Et gratulanti solvimus Tibi plectro, Tibi dividenti quondam originem nobis, Festos honores, gaudioque connexi Desiderato te sequi triumphamus. O qui oppetentem temperas DEUS mundum, Certoque reditu grandior parens tempus Non segne volvis, da diem tibi sacram, Sacramque Geniis, aemulis tui, rectis, Nulli secundis, et Notum alipedem indutis, Agitare cultu masculo, facili, sano, Ut pede citato, gressibusque inoffensis, Dicto audientes exsecremur infidae, Sontis, sinistrae suscipi, fatigatae, Simulacra fidei, quae palam fugiunt credi: Te, summe Rector, condidisse, mente aequa, Sinuosa quicquid explicat gremio tellus, Ambabus ulnis quicquid ambit et caelum, Haud diffiteri; quicquid uspiam est huius, Per te repertum. Nec minus vigiles vitae Hominumque servae, lucis umbra germanae Plusquam propinqua, et commodum boni exemplum, A te secundas lege non tenent una Ades creator, supplicantibus lenis, Laetusque adiri, quas Pater tibi grates, Quas o litare, quaesumus, pares, fas est, Bonitate tantum munus haud sequi lentas? Hic eruditus institor Venustatum, Pellace fastu cuncta quae tonant circum, Os, et superba mens reconditi census, Quntum laborant? obruit modus linguam, Et verba plausis ebria occidunt nugis! Fac, o benigne, fac favens tuis simplex Sufficiat animus gratiis, humi strata Quem nostra teste copia expediat voto. Gens prona labi, non sagax reluctando, Homines cecidimus, quos mali pater versat, In utramque mendax turpe ganniens aurem, Quatiensque voce, sed rudi coerceri: Qualis volantem terret impetu cervum Latratus acer, qualis artifex clamor Vestigia premit, bruma cum nives spargit. Sed tu fatigas arbiter stimulos Orci, Quamquam tremendos, et chaos superas totum, Multaque stipas nos inerme genus cura. Sic illa pietas ilico excubet nobis, Animosque flectat ad sui bonum fessos Labor satelles, ut ducem auspicio tanto Datum sequantur, accolae comitum caeli. Sic male staturum fulciant, iuventque orbem, Quique ossibus vix haeret, indigena coepto, Tueantur usque et usque consiliis clari Proceres Tonantis; ac procul profecturis Pace sociatum Principum manus, adsint. Sic foedera feriant, dissonosque rumores, Iurgiaque belli, fulminantia immane, Periculosi divitem segetem luctus, Atroxque crimen, semper imperiis triste, Furorem edendi, totque carnifices morbos, Eliminent iusti ocyus, propinantes Risus, dolorum vindices, et exhausti Oblivia mali, gaudiumque sollemne. Nunc ite alumni antistites Honestatis, Studio obsequentes entheo, satis digna Hoc debitore munera in sacras aras Conferte; grata non tacebitur fama, Qui donat inopes dextera locuplete usus. XII. Ann. 1641. CAeli cohortes flammeae, Immensa castra, quae procul Stantes tribunal ad Dei Varias capessitis vices. Vestris dicata honoribus Hodierna suffulget dies: Ut prospera et laeta exeat, Operam bonam gnavi date. Vobis supremus arbiter Auctorque rerum orbis sui Custodiam, ne quid male Periret invito, addidit. Hinc vita nostra, quam in diem Mortale ducimus genus, Et quicquid in vita iuvat, Salvum est, et in tuto manet. Quin in malas libidines Incauta ne mens aestuet, Culpasque committat graves, Monitu cavetis sub pio. Si quando nequam Spiritus Impellit in tetrum nefas, Tristesve adingerit metus, Minatus aeternas cruces: Vos arma contra stringitis, Ars ut maligna concidat, Suamque mox victus furor Repetat gehennam et Tartarum. Agnosce, de terra sate, Qua dignitate te Deus Dignatus, a caelo comes Custosque cuique dum datur. Qui massa sanguinis simul In corpus humanum coit, Tutela pro nobis statim Et fortis et fida excubat. Nec cedit usquam, ni fuges Noxisque et atro crimine: Animamque, vita cum fuit, In Abrahae portat sinum. I docta pubes, i, Dei Benefacta tolle laudibus: Dignamque tanto munere Te redde castis moribus. Nostine, quid sit Angelus? Mens pura, casta, sobria est: Ast puritati ac sordibus Commercium en umquam fuit? Imitare mores Angeli, Mortalibus quantum licet, Si quis satellitem Angelum Habere per vitam cupis. Est et sacerdos angelus: Ministrat idem et nunciat. Hunc, ne vices obeat gemens, Solare munifica manu. Speciem colentis exhibet, Nudare qui properat caput: Rem praestat ipsam, qui simul Honorat, et facit bene. XIII. Ann. 1642. AUtumnus annus dum viget, Et sera condit fructuum, Festis agenda honoribus Volvente lux venit die. Ades sacrata lux, ades, Celebranda castis ritibus: Tuque ipse, qui sacras diem, Dux caelitum, an natus Dei? Nempe astra cuncta militant. Atque alites turmae tibi, Caelumque quas armat manus, Ad signa convolant tua. Ac fulmen invictum tuum Quid posset emissum manu, Insanientis Phosphori Male pertinax sensit tumor. Nam principem armis dum locum Rebellis auctori appetit, Deiectus aetherea domo Iam Tartarum et tenebras habet. O semper eversor sui, Frequens tamen, fastus, malum! O laeta non umquam diu Libido dominandi impotens! Tu fas nefasque iuxta habens Ius omne rumpis, moribus, Seu lege coeptum , aut omnium Natura quod sanxit parens. Tu bella movisti patrum, Et liberum contra in patres: Tuis venenis ebrii Strinxere fratres proelia. Nil tu quietum in gentibus Placidumque turbatrix sinis: Et saepe maximas quoque Aut frangis, aut deles opes. Verum ut tibi mortalium Sit pronum atque apertum genus In quodlibet pellere nefas, Ut imbecilli pectoris: Unde unde tantum animi tamen Et roboris crevit tibi, Ipsos fatigare aetheris Cives beatos ut queas? Sed quod tibi licuit semel, Sperare noli in posterum: Quod error unius luit, Hoc sapere ceteros docet. I, tolle cristas Lucifer, Fasces et in Superos rape! Detrusus in Stygios lacus, Quam spe tua procul iaces? I, macte, macte praemio, Quod caecus emeruit furor, Et post dein omnes manet, Pugnare si qui ausint Deo. At tu triumphator potens, Inusitata laurea Recinge divinum caput, Honoribus fave et tuis. Fave o, benignus atque ades, Nec sperne quas grates tibi, Et incruentas victimas Laudum piarum solvimus. Huc casside aurata nitens Ferroque fulminans ades, Et quicquid exterret tuos, Terre ipse, disice ac fuga. En asper Aemulus licet Tibi cesserit laurum inclitam, Totoque turbatus polo In sidera haud quicquam valet: Mortale nos tamen genus, Et debiles terrae incolas Oppugnat usque, ac funditus Delere, si possit, parat. Elide, Ductor inclute, Hostis ruentis machinas; Procacem et hasta arcens manum, Tibi debitam turbam assere. Te vita nostra praeside Sit tuta, sit grata, o, Deo: Te, fata cum vocant, Duce Volemus Abrahae in sinum. Nunc ito pubes Musica, Et Angeli magni Angelos Hilarate quisque munere Pro copiis vestris pii. Non hic ministros negliget, Bona fide qui herum colat: Bene famulo quod feceris, Id imputat Dominus sibi. XIV. Ann. 1643. STamus adhuc trepidoque agitatas pectore curas Volvimus, incerti de rerum fine. Secundis Spes studet, infringitque metus, fruiturque futuris Laeta bonis: saevos contra male gliscere casus Undique persuadetque timor, solitoque dolori Invigilat, maestumque fugit dediscere luctum. Heu mihi! quae discors animos contentio versat, Devius et rectis declinat finibus error? Quam dubios in se praestet convertere vultus Eluctatae animae, et proprio consistere protu? Quem depurgatis circumstant sensibus alma Gaudia, nec nitidam frontem mentita voluptas. Quo neque cognatae leti vis prodiga vitae, Nec leti mentem eiciens admittitur horror, Exclusaeque omnes decedunt limine pestes. Quid dubii eventus treminus? victoria puris Dudum pectoribus cessit. Contraria turpi, Et veri pulchrique tenax fiducia caelo Se levat, et placida terris subducta quiete Perfruitur, crepero nihil externanda tumultu. Adde, quod ipse auctor rerum ac suprema potestas, Ut trepidas misera exueret formidine mentes, Addidit aligeras agmen famulare catervas. Haec manus haec est illa, pii, quae tristia Martis Proelia, quae duro mergentes funere morbos, Atque alias centum properat defendere clades, Ne noceant, dirisque infestent stragibus orbem. O mihi, cui nostri vigili est custodia curae Corporis ac rerum, salve, gens edita caelo, Gens vultu laeta usque DEI, gens integra labis, En, tibi lux en sacra nitet, mundique parenti, Debita cui meritas solvit reverentia grates, Devotae mentis pretium, quod sinxerit auctor Ipse ministerium praesenti numine fultum. Quo freti cunctosque dolos, totamque nocendi Calcemus rabiem intrepidi: tibi maxime rerum Cantamus laudes hilares, tibi gaudia festa Solvimus, et castas prostrati vota per aras. Quid petimus? pace, indulge. Pax laeta bonorum Respiciat, miserosque levet, diductaque iungat Pectora, et irrupto tranquillet foedere gentes. Hanc virtutis amor votis ardentibus optat, Hanc poscit pia religio, pressaeque Camenae, Et leges senio informes, eversaque iura. Tuque etiam doctis studiis addicta iuventus, Hanc lacrimis posce assiduis precibusque Tonantem Implorans, seu clara dies iam nocte peracta Fulgebit terris, sero seu Vesperus ortu Componet lucem somnosque effundet inertes. Huc ades o, precibusque piis votisque peractis, Ne dubita augustis decernere munera templis. XV. Ann. 1648. ERgo tandem, fortis Ultor, MICHAEL, dux Caelitum, Candidis cui plausit alis concolor victoria, Patrium florente lauro laeta templa Olympum adis! Namque Te, sceptro Parentis nuper imminens Draco Plenus impotentis irae, dexterae quam armaverant, Fugit, excessitque campis, nec polo haeret amplius. Neve sustinebat aestus igneae manus tuae; Neve Te passus prementem; debuit ludibrium Plurimum astris, atque poenas pacis excussae dedit. O beata pugna! victis viribus qua nil licet Regna per tentata turpi fraude, seu dolo improbo; Qua nec aegras uspiam hosti spes datum est extendere! Te movente, signa retro, mente quamvis horrida, Fert Stygis phalanx, iuventa cruda letum ignobile Provocans, genitoris ortus seminisque degener. Vix caterva atrata temet igruentem senserat, Iam Tibique in Marte robur irritum ictus prodidit: Tum gradu deiecta toto Tartara ultima occupat. Et tibi lugubre viso claustra tota mugiunt; Et pater Cocytus undis occulit pigris caput: Totque functus iam periclis deprecatur fulmina. I Draco, minare fatis, omnia audax perpeti! I, novas demum Tonantis subice aedibus faces! Cuncta sepsit MICHAELIS pervigil custodia. Nil mente Caelo: quieta regna florent gaudiis; Quamque iam pridem fatigas, labe plebes integra Proeliis caelestis aetas perpetim vicit Tuos. O si adhuc et tuta nostrae saecla terrae degerent! Nec misellis dira, ut ante, pestis ulla incumberet. O si adhuc teneret orbem pace dulcior Quies! Sed tumens ausis secundis latrat umbras squallidas Impiger Draco, atque virus ore lurido exspuit; Et quae Olympus arma risit, intonat mortalibus. Huc ades, sancto benigni Te Creantis numine, Dum Tibi tuisque turmis festum honorem ducimus, MICHAEL! et huc iube illud ales agmen tendere! Cernis ut ferale tetras usque cristas erigit, Inque bella flammat armis concitata cornua? Queis brevi mortale nostrum proterat totum genus. Sterne nunc hostile telum, sterne gentem proeliis Editam, suetamque pugnis atque devinci trucem; Et Tuis, quam repparasti, redde pacem saeculis! Conditor rerum une nostris mite votis annue! (Nam Tibi festa precati luce vota solvimus,) Annue o miserosque fessos tot malis dexter leva! Usque quo frontus serenae lumen obvolvis tuum? Num quid haud satis furori pectore indultum gravi? Desine irae oblite noxas, aut in hoste confice! Hic tuas manus ministras ipse ductor expedi! Quique nisu atroce Martem nesciunt dediscere, Hos suo concide ferro, mole dum ruant sua! At Tuos, quibus ardor idem curaque una mentibus Integris ignescit ultro supplices Te poscere, Respice ah! consumpta nondum nam Tibi est clementia. Respice affectus tenellos tamque chara pignora, Quos Tibi immortale Gnati morte sanguen asserit; Flammeumque munit agmen additum lateri pio. Tuque sed pubes alumna, docta Musarum cohors, I favente macta dextra, et munere tuo aras cole; Numini sed redde grates Gentis aeternae aemula! XVI. Ann. 1649. AGe erudita civitas, Et quot malorum ingentium Fluctus, procellas, vortices Emerseris, tecum puta. Huic nempe legi obnoxium Dudum omne mortale est genus: Quovis sub ictu temporis Vel mille casibus patet. Hunc ensis haurit, alterum Ruina saeva intercipit: Est quem unda sorbeat tumens, Ignisve non mitis cremet. Hic tabe consumptus perit, Hunc tollit ardor febrium: Et cuncta quis fando explicet, Certa unde nos pestis manet? Quod exiisti haec omnia, Et sospes hunc recolis diem, Non res tuarum virium est, Debetur hoc totum Deo. Hic est tuum favens latus Qui cingit aetheris manu: Qui ponit aligeros greges Custodiam fidam tibi. Nil arcium crepidines, Nil aeneae turres iuvant: Ferrumque frustra omne excubat, Caeli Satelles ni teget. Vis altera alteram premit; Hominumque quod struxit manus, Et ipsa solvit : ingeni Astusque contra astum valet. Tutela vinci nescia Fallique, solius Dei est: Quem nulla fraus ducat dolis, Vis nulla deiciat gradu. Tibi ergo rerum conditor Omnisque naturae parens, Quantas licebit gratias Laudesque ovantes solvimus. Et semper, et nunc maxime, Dum ducimus laeti diem, Quo munus aligeri gregis Illustre praecipue exstitit. Triumphus astra inter sonat Victumque Luciferum canit, Servator in terra angelos Dum parvulorum praedicat. Tuere nos dehinc quoque, Qui cuncta servas et regis: Non dormiat custos, semel Cui nostra credita est salus. Hic quicquid umquam noxii Aut terret, aut iam nunc premit, Dispellat, arceat, fuget, Et saeculi et Erebi potens. Saeclo astra semper praevalent: Quantusque erit Stygis furor, Succumbet, ubi pugnat Deus Et agmen ignivomum Dei. Quis tam potentes copias Sibi comparabit astites? Mens casta, sobria, innocens, Umquam nec immemor Dei. Ite ergo pestes hinc malae, Libido in illicito calens, Et improbae cupidines, Et prava mentis gaudia. Ite, ira tristis, et dolus, Et vis mala, et saevum nefas, Et luxus, et gulae furor, Et fastus oblitus tui. Ubicumque figitis larem, Caelum inde et angeli exulant; Contra inferum subit metus, Letumque et exitium ultimum. Cave o, cave maturius, Caelumque concilia tibi, Musaea pubes: parvula Mora maximum malum trahit. Cultu ergo puro ac integro Tuum obliga angelum tibi; Et liberali munere Sacrata macta altaria. XVII. Ann. 1650. QVoscumque saeculi furor, Subitaeque casuum vices, Et tot malorum Orcus faber Pallente concutit metu: Vultus in altum tollite, Superasque rimati domos, Notate mentis lumine Immensa caelitum agmina. Hos optimus rerum Pater Nec temere, nec frustra dedit: Quocumque tandem tempore Divina procudit manus. Seu quando caecum adhuc chaos Terramque et astra involveret: Seu cum peracta singula. Sortita et ordinem suum. Quod mystici libri tacent, Nescire nos quoque optimum est: Et curiosum et impium, Has transilire lineas. Sat nosse, quemlibet suas Vices obire strenue, Gnaveque munia exsequi, Quae summus imposuit Pater. Pars tinnulam vocem rapit Per mille carminum modos, Et nomen almi Numinis Plaudens canensque praedicat. Pars ocyor levi alite, Et ocyor zephyri fuga, Rapido per aera impetu Iter citatum remigat; Dia inde portans munera, Hinc vota Supplicantium, Preces et aures ad Dei, Mundi utriusque nuncia. Sunt quos ad instar militum Benignior iussit Deus Statione fida tendere Mortalium circa lares: Et omne noxium procul Arcere castis caetibus, Ut ne innocentiam opprimat Saeva improborum iniquitas. Heu quanta moles casuum Cuiusque perpetuo caput Circumstat, atri et turbines Qui nos subinde territant? Nisi alma nos custodia Muniret aligeri agminis, Durare nec miseris foret Fas unam in horam ac integrum. Non ulla gens aut natio est, Quacumque terrarum dies Habitabiles lustrat plagas; Urbs nulla, nullum et oppidum; Cui non suum Ductor bonus Quondam ordinarit angelum: Hinc regni Achaemenis Ducem Sacrae celebrant litterae: Hinc praesidem Argivi soli, Et gentis, Heber cui suum Illustre nomen transdidit, Arcana praedicat fides. Ut candidum orditur diem Matris solutus viscere, Primoque vagitu puer, Quid sit, fatetur editus; Ope destinatus Numinis Praesto est minister Spiritus, Qui parvuli curam gerat, Et temperet vitam Comes. Hic fixus haeret ad latus Non separandus uspiam Ductor, Magister, Adiuva; Ni culpa deformis fuget. Nam pura, casta, caelica Ad omne mens dolet nefas; Fugitque, si quis pervicax Erroribus culpas gravet. Cum Syrtium inter arida Siti fatisceret puer, Credentium antiquo Patri Memphitis Hagar quem tulit; Caelestis affuit manus, Duramque restinxit sitim, Ne sicca mors exscinderet Nomen daturum gentibus. Cum Sodomae incestas faces Flamma expiaret iustior, Loth solus, hoc fretus Duce, Vim fugit ardentis mali. Quid Daniel castum loquar, Antri sub umbroso specu Inter Leones abditum Quem pavit aethereus puer? O una rerum maxima Et sola tuta homini fides! Quae calcat hostium minas, Et bestias ipsas domat. Mansuescit efferus furor, Praedaeque blanditur fames: Rex mortem acerbus instruit, Sed mitior parcit fera. Ruant tyranni, et evomant Fel omne mentis perfidae: Perire nescit, qui suas Spes unice credit Deo. Quid o Sennacherib iuvat, Babylone turgentem tua, Vastisque fretum viribus Turbare Jordanis domum? Nox illa restat scilicet, Quae sola vesanas minas, Stultaeque molis impetum Confutet et frangat domans. Ut totum Eoum orbem trahas, Tantamque bellantum manum, Quantus ferre astrorum chorus Lunare miratur iubar: Turpem ilico fugam tamen Turmae capessunt barbarae, Vix una siderei gregis Cum dextra ferrum stringeret. Sperate Christi gens bene: Intenta supplicatio, Et vita vindicans fidem, Mille emeretur angelos. Ite, ite, pubes Musica, Castis novelli moribus, Et reddite auctori Deo Laudum piarum victimas. Ite, atque templum visite, Ubi entheum verbum sonat, Et angeli sancti Dei Caelumque et astra prodocent. Hos quisque pro rei suae Fovebit et colet modo, Ponens in aram munera Pulchre ac decore prodigus. XIIX. Ann. 1651. RErum aeterne parens, cuius sub numine mundus Surgit, et immota labuntur sidera lege, Quas tibi solvemus grates, quas pangere laudes Fas erit, immensa ductus bonitate quod olim Finxisti aligeros divina mente ministros, Tutelam communem operum clypeumque tuorum? Hinc, Alme, est, quod stamus adhuc: quod vicimus omnes Casusque creperasque vices, salvique tuemur Hanc lucem, festosque tibi instauramus honores Defuncti bellis, et laeta pace fruentes. Respice io nos porro, atque haec tua numina firma Propitius, precor, ac felix. Tibi larga bonorum Copia perpetuo exundat: tibi mille triumphant Gaudia, nec quicquam claudit, quodcumque iuvare Saecla humana queat. Quamquam et dira agmina poena Ad nutum stant praesto tibi: letumque, famesque, Et fera sanguineo insultans Bellona flagello. Sed noxas procul averte, et qua parte iuvare Nos poteris, te huc verte bonus. Quod vivimus, umbra est, Et fragilem pingit male firmo corpore testam. Quid saevire iuvet, durasque accersere pestes? Vel nutus iugulare potest, ac tollere totum, Immensum licet, et numeri vix lege putandum, Omni adeo cum stirpe genus. Tua regna licebit Mensuram excedant, nulloque potentia fine Circumscripta tuis submittat fascibus orbem; Orbe tamen pietas et toto antiquior aevo est; Haecque una est, quod maximum habes: haec usque sequatur, Nosque tegat fabricam, Alme, tuam, statione fideli Dum circum flammatae acies, tua iussa secutae, Excubias obeunt, et noxia cuncta repellunt Invictae virtute tua. Stet Ruta perenni Laeta coma, diffusa decus, centumque sub axem Assurgens ramis optatam praebeat umbram Virtuti Musisque piis: non scabra fatiget Rutigeros rubigo enses, non ulla vetustas Attemeret fulgorem hebetans. His Gloria centum Decerpat laurus, his centum ex ordine palmas Educet, aspiretque decus, quantum impleat orbem. Haec hodie cecinisse iuvet. Nunc ite decorum, Pierii Iuvenes, agmen, longaque secuti Quisque alium serie, cumulate altaria donis Munifica facilique manu. Mulcere Tonantem, Quantumvis operosa, tamen non sponte benigna Si qua venit, nescit pietas: mens prona litabit. XIX. Anno 1652. RErum Creator optime, Orbisque Servator tui, Nec ortus, et fini carens; Nam tempus est opus tuum: Tibi canimus laudes pias Mortale Saeculum, Pater: Tibi gratiarum victimas Festosque honores solvimus. Nam quanta bonitas est tua, Amorque nostri, qui tibi Quos tu ministros feceras, Custodiam et nostram facis? Tot caeca et atra casuum Nos usque circumstant, petunt; Tot semper infensissimis Miseri patemus hostibus; Ut nemini cor tam sagax, Tanti aut lacertorum tori, Qui vitet omni in tempore, Vincatque durum, quod premit. Quid arbitrum Stygis loquar, Saevum, efferum, implacabilem, A stirpe totum exscindere Qui quaerit usque hominum genus? Hunc, Optime, ergo operis tui Miseratus ambiguum statum, Circumdedisti, quae tegant Serventque, turmas alites. Haec illa fortior manus, Orci irruentis impetum Quae sistit, arcet, dissipat, Et omne defendit malum. Non esse desines bonus, Malus esse qui numquam potes: Et asseres munus, Pater, Largitus ut semel es tuum. Sit patriae salus tibi, Sit patriae curae Pater: Munimen ipse maximum Nostrae, Alme, praesta Leucori. Tuae cohortes excubent, Et nostra cingant moenia: Cuiusque per domum ac larem Stet angelus semper vigil. Sed multiformi crimine Maculosa vita cui fluit, Frustra ardeat latus sibi Custode cingi flammeo. Mens sancta, pura et innocens Habitare nescit sordide: Et quisquis oblitus Dei in foeda tendit, hunc fugit. Age ergo docta natio, Et execrata noxium Vitae indecorae tramitem Grassare vitutis viam. Laboriosa sit licet, Et dura sentibus; tamen Celsum rependit praemium, Et nulla quod perimat dies. Hic vera vita, hic unice Felicitas summa est sita: Quid vina, risus, nox, amor? Breve gaudium, et longus dolor. Nunc ite, et orantes Deum, Amabili pacis bono Ut patriam liceat frui, Offerte in aram munera. Hoc praecipit ritus vetus, Hoc sancta vitae regula: Tum, si quis arae serviat, Hunc pascat ara, aequissimum est. XX. Ann. 1653. STROPHE. AGe barbitos, laborum Medela dulcis, concine Flammigenas acies Tonantis, Volucresque turmas, queis dies Hodierna purpuream comam Tollit, festaque fulget. O quanta Numinis pii, Nec efferenda umquam satis Voce mortali bonitas Deorum Dei, tot alas qui potenti Dextera iussit rutilantis aethrae Volitare per sacras domos, Et mortalia saecla, Expositam innumeris Gentem procellis casuum Cura pia tueri. ANTISTROPHE. Quod dira bella cessant, Amica pax et recreat Fessi orbis diuturna damna: Quod templa Musarum strepunt Doctis choreis, Leucoris Qua sacrum caput effert: Nec flamma per domos tulit Vagante sparsa incendio Urbis antiquae decus ac nitorem; Luesve mananti veneno Pestilens seris tenebrarum in umbris Grassata mortes intulit, Totum munus Olympi est, Inque satellitium Quos ille nobis addidit, Custodiamque fidam. EPODOS. Huc ades, mea barbitos, Musae daedalae artifex, Hanc Patris benignitatem Optimi, piissimi, Concinemus mane summo, Concinemus vesperi: Quin nec ipsa nox piis Illi Camenis non canet, Et vel inter somnia Festa sonabit. Nulla gratior hostia, Aut munus venit ad Deum: illo Delenitus suaviter, In posterum tempus favebit Felix aeque nobis, Et bonus perennitatem Addet muneribus suis. Interim, mea o pubes, Tot debitrix bonorum in aram I, sparge nummos largiter, Certum pignus gratiae Et documentum. XXI. Ann. 1654. PUbes citata pennis, Praetorium Tonantis, Qui flammeis decorum Latus ensibus recincti, Iussus patrare heriles Supera excubatis arce: Aut mille per phalangas, Aciesque mille sparsi Sine numero et modo agmen Fortissimum inque victum, Praetenditis per omnem, Tutela publica, orbem. Huc, alites Camilli, Venite, casta turba, Et quas parat fidelis Anacreon choreas, Numerosque delicatos, Spectate, sed faventes. Non, sicut ille Tejus, Nequam cliens Dionae, Turpes canit furores; Sed puriore flamma Cor ustulatus ardet Vestras sonare laudes. Nam vate Christiano Quod dignius capesset Hac luce, quae per orbem, Quam Christiana late Fidesque spesque fervet, Vestro dicata honori est? Non auctor ille rerum, Et omnium architectus Salubrius creare Mortalium catervis Munus potis fuisset, Quam vos, beata turba. Quos pleniore quamvis Divinitatis haustu Sator imbuit benignus, Liquidasque, ut ipse, flammas, Non corpore aegro onustos, Sibi proximos locavit: Idem tamen maligni Livoris omnis expers Et optimus creator Vos ordinavit aeque Sibi, et simul ministros Hominum necessitati. Nam providus futurae Labis malaeque noxae, Manante quae veneno, Ad pestilentiae instar, Genus impiavit omne, Letumque procreavit: Cum cerneret tot atros Contra hostium furores, Et maxime impotentis StygisErebique fraudes Hominum imbecille robur, Et non pares lacertos: Tunc ille tunc misertus Operisque fabricaeque; Auctore se patratae, Hos addidit maniplos Custodiam fidelem, Clypeumque firmiorem. Hinc ergo durat orbis, Mortaliumque caetus Tot machinas dolosque Praecallide apparatos Stygii Draconis exit, Sibi et est adhuc superstes. Pagana turba quamvis, Ceu lucis omnis orba Divinitus bibendae, Errore multiformi Per devium voluta Nescit tenere verum: Tamen caduca saecla Ope subsidi potentis Huiusmodi indigere, Non caeca prorsus atque Sensus inops carensque Collegi texputando. Nam quicquid inter astra Intersiti solumque Tendit patetque tractus, Hoc sensit omne habere, Ut proprios penates, Geniorum amabile agmen. Hos commeare utrimque Inter homines Deosque Precumque munerumque Praestrenuos ministros: Tum praesides Ducesque Dare se cuique nostrum. Sic fluminis per aequor Speciem volantis astri Olim notare fas est: Sol ipse dum remotus Longissime vagatur, Suumque sulcat orbem. Nos haud tuemur umbram, Praesente res sed ipsa Se pignore approbavit; Nec ambigenda porro est Oraculis sacrarum Testata literarum. Quis Cherubina nescit, Vitae arborem minace Custodisse ferro, Adamque terruisse, Ne tangeret, fruensque Dedisceret perire. Hoc pignus Angelorum Primum veterrimumque est. Memphiticae deinde Quis inter alta eremi Fugam metumque tristem Solatus est puellae? Quis fata Sodomorum, Et igneam procellam Praedixit, ultimaque Lotumque Liberosque Defendit a ruina? Nempe Angelus Jehovae. Idem ille iam restrictum Patris repressit ensem, Dum praesecare dulcis Amoena colla nati In victimam vibrato Minatur acer ictu. Hos Patriarcha sanctus Socerum impium relinquens: Hos universa proles Post impiam Pharum, ignis Aut nubis in figura, Comites Ducesque sensit. Sed quis referre cuncta Exempla sustinebit, Quae pingere Angelorum Statumque opesque possint, Et gratiam hanc supremi Patris sat explicare? Res maior ista versu Tenue strepentis odae; Voluminisque iusti, Non carminis minuti est, Modesta quod per orsa Gyro brevi recurrat. Compendio tamen si Audire quis laboret, Quid conferat fidelis Custodia angelorum; Et, fqui cuique nostrum, Dux atque Rector haeret: Monstrat, monet, gubernat, Solatur, erigitque, Castigat, urget, arcet; Quin servat, et tuetur Vitam, genus, penates, Substantiam universam. Quod si leves in auras Soluta vita cessit, Tunc ille noster Astes Animae igneum vigorem In optimi parentis Sinum impiger reportat. Iam si vetusta vatum Audire dicta, iure Factum optimum putamus; Sunt regna quaeque et urbes Sibi nacta praesidentem De Caelitum hac caterva. Quid quod rotare multi In circulum perennem Caelestis orbis orbes, Et solis aureum axem, Argenteamque Lunam, Mentes putant beatas. O quae verenda pompa Sapientiam Jehovae Potentiamque adornat? Quae turba io datorum, Et vis benignitatis Amabilem fatetur! Tuere Christe munus, Tuere, quod dedisti: Et Angelos potentes, Dum tot pericla terrent, Tot casuum minantur, Ne subtrahe, o, ,misellis. Sine patriam esse curae, Sine patriae parentem, Et quotquot ille dudum Sacra fulcra destinasque, Queis nixa nostra spes est, Te dante, procreavit. Contunde, frange, perde Ensesque cassidesque Saevi furoris arma; Tum quotquot invidere Fessis piam quietem Et otia alma pergunt. Contra face, o benignus, Pax ut perenne duret Nodo revincta aheno Concordiae perennis; Et regna Legum, et albae Sancta instituta vitae. Longe ilico facessant Vis, ira, livor amens; Luxusque opum ruina, Nefasque in omne praeceps, Habendi amor, malorum Prima unde origo fluxit. Hoc supplicare patres Devotione iusta; Hoc, erudita Pubes, Precibusque lacrimisque Et innocente cultu Iuvabit impetrare. Non ferreus Jehova est, Si sedulo rogetur: Nec cassa dicta fundes, Si concinunt amice, Ardentque votum in unum Mens casta, et os fidele. Hoc, hoc stude o Iuventus, Pariterque liberale Offerto munus arae: Nec interest, Sacerdos Hinc quod capit levamen, Dum Numen obligatur. XXII. Ann. 1655. SAlvi agimus, niveoque meant laeta omine fata, Salvi agimus: non saevae acies, contagia morbi Pestiferi nos nulla premunt. Pax floret inermis Absolvitque metu agricolam, variisque coloni Ditat vota bonis: non sicca incanduit aestas Agrorumque exussit opes, quibus unda pepercit: Undarum desaevit hiems, vastosque tumere Desinit in fluctus, nec tanta mole ruinae, Quanta timebatur, latis sese intulit arvis, Stragem hominum pecudumque vehens. Veneranda parentis Canities durat patriae; stat salva vigetque Tota domus, semperque novo pia germine Ruta Emicat, et laetos felix assurgit in auctus. Quid quod Religio centum secura per annos Sancita iam pace semel pia iubila tollit, Atque aliud grates solvit saeclum orsa Tonanti. Scilicet hoc vestrum, Custodia publica mundi, Vestrum opus est, Genii aetherei, rerumque potentis Cunctarum, quas orbis habet, quas continet aether, Has qui descripsit partes, vobisque tuendas Attribuit, primum e liquida cum fingeret aura Vos, mentes superae, atque in vos transfunderet almos Luminis ipse sui radios, roburque fidele Adderet, et quantum totum sibi vindicat orbem. Quas tibi io, et quae Musa pares tibi reddere grates, Alme Sator, laudesque potest? quae carmina nostrae Digna instare tubae et meritos persolvere honores? Tu solus tu nostra salus: tibi militat omnis Caelestis geniorum acies: tua iussa capessit Impigra, praeceptos nec non perducit in actus. Tu solus tu nostra salus: exire quis omnes Te sine quis poterit fraudes, quas tristis Avernus Hinc struit, hinc duri tendit vis improba saecli; Tot pestes vitare et tot mala nomina noxae, Quae nos perpetuo exercent, nos undique cingunt, Retia ceu, fixaeque plagae, cum indagine lata Venantum claudunt artes silvasque fatigant. Cui tu cui clypeus, cui tu tutela, manusque Aligerum, hic laqueos omnes, discrimina cuncta Effugiet sospes, proculcabitque pericla. Alme fave, mitique aspirans numine porro Respice nos placidusque iuva. Collata tuere Munera, successusque novis successibus auge Felix atque bonus. Pater es, genus omnibus unde Celsa et origo fluit: mens clementissima patri In sobolem est: quamvis offenderit illa parentem, Et culpae rea committit quod concitet, illud Non tamen alte animo infixum suffocat amorem, Suppliciique parum satis est. Cum paenitet acti, Cum dolet ex animo, male quod patravimus ante, Ilicet exspirat crimen, poenaeque facessit Impetus, et tumidam lenit miseratio mentem. Respice nos, unum hoc satis est: quos respicis, illis Decurrunt albique dies horaeqeu serenae, Nec pia sollicitis temerantur gaudia curis. Leucoreos nostrae pars selectissima, pubes Aonia, ite alacres, castosque accingite ritus, Et castas offerte preces, offerte benigni Munera, quae cumulent aramque araeque ministrum. Imputat haec sibi dona Deus, Deus ipse repensat. XXIII. Ann. 1656. DUm bellis vicina tonant, atque omnis ad Arcton Terra armis concussa tremit; dum Sarmata late Pellitur, et Moschus victricibus imminet arvis Barbarus, et solum sequitur pro iure furorem; Aut tacito parte ex alia grassata veneno Saeva lues ferro hostili crudelius urget, Mille neces operata, et funera densans; Nos tranquilla quies, nos almae candida pacis Otia delectant: nusquam contagia serpunt Noxia, funestaque incestant clade penates. Quid patrem patriae memorem? Gravis incubet aetas Corpori, et indigeant languentia membra quiete; Mens animi intemerata viget, par flectere clavum, Et navem servare potens. (Sapientia navem Temperat, in cassum viduatae pectore vires Nituntur, vanisque exspirat robur in ausis. Fortunae non istud opus, quae nulla per orbem Regnat; ab aethereo nobis haec munera patre Impertita fluunt: custodia publica mundi, Aligerae hoc praestant acies, quae limina nostra Fidis excubiis firmant, ne livida morbi Seminia insinuent, spargantque in corpora tabem Letiferam neque bellorum furor ingruat amens, Bacchatusque fero late ruat omnia ferro. Huc mihi, Pierii Iuvenes, dum festa recurrunt Annua, quae castis Geniorum debita turmis A Duce traxerunt nomen, cui victa tyranni Castra iacent Stygii, totoque arcentur olympo, Tartareis demersa cavis, ubi poena perennis Exercetque uritque, et nox aeterna fatigat, Huc, agite, impraesens, multaque attollite laude Muneris auctorem tanti, nec parcite votis, Quae placidum illius reddant in postera Numen. Pax duret, quae sola beat: stet robore aheno Pactorum iurata fides: feralis Enyo Nil contra valeat, licet omnes excitet angues, Tabificoque animos tentet furiare veneno, Et dare materiam bellis: omni excidat aevo Illa dies, sancita semel quae foedera rumpat, Optatamque ausit bellis mutare quietem. Interea bona tempestas aurasque salubres Aspiret, laetasqeu agris attemperet horas, Quo bene proveniant segetes, atque uberet annus. Imprimis stet, nostra salus quo nixa recumbit, Qui summam patriae ac rerum moderatur habenas, Fataque dispensat, fortunarumque tuetur Iura cuique sua: o superet, vincatque senectam, Et pariter, qui exorsa patris subiturus adhaeret Proximus et cani sacros maturat in enses: Quin omnis divina domus, quae Saxona Patrem Et Witekindei sibi sanguinis asserit ortum, Casibus haud superanda, atque omni firmior aevo Duret, rutigerisque Heroibus impleat orbem, Impleat, aeternaque actorum in laude triumphet. Haec audi, pater omnipotens, haec confice nobis Vota bonus, mentesque pias, moresque pudicos Aspira populo, ut liceat bona tanta mereri, Et iustum precibus nostris asciscere pondus. Namque potes, curaeque tibi mortalia, et omnis Vita hominum est, iussuque tuo prodimus in oras Luminis, et fragili rursum decedimus aevo, Nilque agimus sine sponte tua. Quo numine mundum Et vehis, et reples, in eo spiramus, et omni Per te sufficimus curae: frustra omnia frustra Tentat homo, viduatus ope auxiliantis olympi; Nec quicquam pote se solo, sine numine, fretus. Ergo ades, et toto felix incumbe favore! At vos egregiis studiis addicta iuventus Festum concelebrate diem, sacrisque vacate Ritibus, et largis cumulate altaria donis. XXIV. Ann. 1657. ALigeri proceres, acies iurata Tonanti, Primum auctoris opus rerum, quos condidit ante, Quam mare veliferis circum diffunderet undis Tellurem, altricem pecudum frugumque parentem, Et super insignem stellis suspenderet aethram, Solis iter Lunaeque viam, fraterna secutae Signa rotae: vobis hanc festam ducere lucem Tendimus, et tanto pro munere solvere grates, Mundi opifex ter - magne tibi. Sed carmine quo te, Qua cithara tua, summe Pater, pangam ardua facta? Queis, pietas quanta ipsa, modis? angustius astra Decurrunt, totusqeu minor, quam maximus, orbis, Dum soli par illa tibi est, qui cuncta superstas Immensus, metaque cares. Has ergo cohortes Composuit tua dextra suis, fida agmina, signis, Descripsitque vices varias, et munia dixit. Pars vigil assistit solio, vocisque verendae Iussa capit, laudesve sonat: late omnis olympus Asstrepit, et laetis applaudunt alstra choreis. Pars caetus curant hominum, et sua cuique tuentes Vitam fortunasque tegunt. Sunt, qui bona portent In terras, variis et ditent fructibus annum; Aut poenas cladesqeu ferant, mala praemia noxis. Seu, cum grando quatit segetes, sidusve vaporum Urit, et in prima messes intercipit herba; Seu cum pestilitas urget, ac funere denso Parca furit, viduatque urbes et rura colonis. Sunt, qui bella petant, fulgentiaque arma secuti Victrices statuant laurus, clarosque triumphos Instaurent. Sunt, qui pacis tranquilla tuentur Otia, et optatae praestant bona tuta quietis. Innumeri vectantque preces, et nostra Tonanti Commendant vota, atque pium meruisse favorem Contendunt. Alii suprema in funeris hora Excipiunt fugientem animam, subque astra reportant Ignea, et auctori reddunt, qui gaudia donet Perpetua, et superum vitae immortalis honorem. Non tot Achemenii regis strepit aula ministris, Non manibus tot Susa fremunt: licet omnis Eous Serviat, et curvis assurgant Bactra tiaris. Non numeros tot Roma caput cum maxima rerum Floruit, et dominos fasces direxit in orbis Omne latus, qua mane venit, seroque recedit Vespere, luciferos properans sol mergere currus, Invictasque aluit turmas, fortesque cohortes, Praesidium imperio, terroremque hostibus atrum. Quamvis immensos cumulos ferventis arenae Sicca ruat Cyrena, et Syrticus aggeret Ammon; Hanc tamen hanc citius numero subducere possis, Et certo taxare modo; quantique per aethram Siderei volitent ignes, quot lucida signa Nocte micent, tacitisqeu evolvant lapsibus annum. Quis tanto certum e numero vigilare ministrum, Custodemque sibi iussu imperioque Tonantis Ambiguus secum dubitet? qui noxia pellat Saeva procul, si quae immineant, angustaque rerum Grata laxet ope praesens, atque aspera frangat: Aut vitae praecepta serens instillet in aurem, Quae fugias, quaeque apprenses, meliora sequendo, Occultus veri monitor rectique magister? Tharaidae, dum sacra parat feralia, nudum In iugulum gnati stringens patris immemor ensem, Talis adest, sistitque ictum, ferrumque repellit, Castigatque manum Genius. Haec arma tuentur Obscenis fratrem Sodomis, tutoque recessu Flammarum raptum e media cum stirpe procella Componunt servantque pium. Tesqua alta vaganti Aliger assistit iuvenis puero Aggare nato, Et matris cohibet lacrimas, et pocula monstrat Solatura sitim, ne sicca morte perires In magnos creture Duces populumque potentem. Cum Solymae turres, sacrataque moenia rector Cingeret Assyrius, numeroso milite claudens Omnia, iamque dies urbi prope summa veniret, En, subito per noctem atram ruit aliger heros Aethere, et immensa grassatur in agmina clade Turbidus, et caeco convellens castra tumultu. Nec mora: diffugiunt hostes, et bella perosi Abiectis trepidant armis, lateque per agros Palantur qua terror agit, qua campus apertum Monstrat iter: Dux quisque sibi est, nec signa frequentant. Argumentum ingens venturis ordine saeclis, Non tantum privata tegi, sed publica curae Esse etiam aligeris turmis, atque integra regna Praesidia hinc sortita sibi, et tutamina fida. Sancte Pater (tibi festa agimus, tibi vota litamus) Dona tuere tua, atque favens late undiqeu circum Nos tua castra loca, ne dirae irrumpere clades, Ne pestis, ne bella queant. Stet pace beata Leucoris, et seros patriae pater exstet in annos. Vos ite, Aonii Iuvenes, et pectora casti Dona sacrate, arae solatia grata ministris. Mos suadet, Pietasque monet, Deus omne repensat. XXV. Ann. 1658. AEterne Rector caelitum, Mundique custos ac parens, Quem trinum et unum credimus, Auctore Nato proditum. Hic nosse te solus dedit, Et colere rite cognitum; Dum daedala orbis fabrica Nescire numen haud sinit. Quis inspicit rerum ordinem Rationis usu non carens, Nec ilico auctorem Deum Tacito veretur pectore? Quis forte quis caeca putet Coiisse opus pulcherrimum? Aut exstitisse perpetim, In partibus quod interit? Non esse non quondam edita Natura non simplex potest: Et tanta mira facricet Quis, quaeso, te praeter, Deus? Per te, quod est, stat et viget: Tu causa rebus omnibus, Finisque, finem nesciens, A te ipse, et initii carens. Tu prima mentium clues, Fons lucis et iusti, et boni; Nam quicquid huius uspiam est, Promanat a vena tua. Post te secundas obtinent Beata caelitum agmina, Animi integri, puri, leves, Certissimum exemplar tui. Nam perpetes cum tecum agant, Et fonte de bibant tuo; Non deserunt legem boni, Ipsum licet non sint bonum. Hos condidisti primitus Bonitatis instinctu tuae, Livore quae malo carens In plura diffundi cupit. Mortale post hos exstitit Tibi, alme conditor, genus: Ut ilico aligeri greges Tutela fida illud tegant. Quas, quaesumus, grates, Pater, Quas, sancte, pro tanto tibi Dixisse fas est munere, Laudesque dignas solvere? Hi recta numquam non monent, Animosque flectunt ad bonum: Hi tetra depellunt mala, Satellites nostri ac Duces. Materna dum nos viscera Caeco abditos claustro tegunt, Et vix rudis vita imbuit, Sacer excubat nois vigil. Cum candidum lucis iubar Novellus infans hauserit, Ad parvuli custos latus, Vitaeque stat pius comes. Haec nos tuetur iam viros, Haec protegit manus senes: Haec ultimo functos die In astra tollit caelites. Miserere, Sancte, quaesumus, Miserere, noxarum immemor, Quarum tibi dudum rea Peracta tota natio est. Miserere, et expedi tuas Ductor cohortes maxime: Et quicquid exangit mali, Concide, defende, ac fuga. Quid ah homos est? crimen merum, Nisi ipse tu regas Pater: Placebimus tamen tibi, Si luce perfundes tua. Hac nos serenus irriga, Tristes tenebras dissipans: Et numine incumbens tuo Nos effice, o, dignos tui. Tibi fundimus castas preces, Tibi lacrimas damus pias: Gratantibus tibi choris Festos honores solvimus. Quos fulmen oppressit tuum, Hos aura mollior levet: Tuum est utrumque; et quod iuvat, Et clade quod saeva ferit. Tibi Mors rubentem caedibus Vibrat tremenda cuspidem: Tibi tota morborum cohors In quodlibet saevit caput. Cum classicum sonuit tuum, Incumbit ilico fames, Deforme, triste, atrox malum; Luctusque, et improbus labor. Tu laeta sancis otia, Pacemque divitem bonis: Tibi gaudia ac risus sonant, Et alma floret sanitas. Sed, o, tuis felix, bonus, Memento adesse! Tristia Facessere hinc longe iube, Venire laeta et candida. Vos ite doctarum pii Musarum alumni, et debitis Mactate numen laudibus, Donoque festo altaria. XXVI. Ann. 1659. IGneae mentes superi vigoris, Quae procul puras habitatis oras, Quo nec irrupit dolor ullus umquam, Nec mala cura, Sueta mortales agitare turmas Corda non uno quatiens tumultu: Tuque, tu sanctae, MICHAEL, cohortis Inclite Ductor, (Nam tibi victae Satanae phalanges, Ipse nam magnus Draco te prementem Sensit, et iusto domitus triumpho Excidit astris: Ut procul caeli rutilantis axe Tartarum tristem, sine luce regna, Incolens, inter gemitus nocentum Duceret aevum: Atque sic iustas sceleris superbi Solveret poenas) agite, o, honores, Aurei cives melioris orbis, Visite vestros. Arduas moles opere invidendo Excitent vobis alii, atque opimis Augeant donis, humilique vestrum Sub prece nomen Invocent multo venerati honore; Nos piis vestras celebrare laudes Cantibus fas sit meritas, Deoque Dicere grates. Impius, quisquis precibus fatigat, Quem dies olim sua procreavit, Et male oblitus Domini ministrum Pronus adorat. Namque quae Solis roseas quadrigas, Quaeque pallenti face noctilucam Fecit, et si quae radiant minori Sidera luce; Illa vos olim manus, illa rerum Principis finxit, fluit ortus unde Omnibus: nil est, sibi quod stet ab se, Quam Deus unus. Terrei non vos gravat aegra moles Corporis, serum aut senium subinfert Debiles annos, neque morbus inter Viscera grassans Floridos oris populatur ignes, Exedit succum nitidi decoris; Non timor vanus, neque spes futuri Anxia versat. Liberam culpae scelerisque puram Degitis vitam, viridi iuventa Usque durantes animi, nec ulla Labe notati. Laude pars plena vehitis Tonantem, SANCTE REGNATOR, DOMINE, EIA, SANCTE, Usque plaudentes; alii per auras Praepete penna Ocyus vecti properatis alma Iussa, vel csatos homines tueri Pergitis, fida statione circum Castra locantes. Nulla vis venti, tumidive ponti, Quodque perrumpit trifido igne nubes Grandinis fetas tonitru, nec ensis Vulnere saevus, Praevalet vobis: fugit ipsa Parca, Ipsa mors ferali acuens sagittas Cote nequicquam meditatur atram im- mittere cladem. Rector humani generis, precamur, Sit tibi semper pia cura nostri: Angelus porro tuus usque charum Servet ovile. Servet, ac tristes abigat timores, Quosque Mars turbat crepero tumultu, Invehens atras populis ruinas, Oppidaque urens: Quosque mananti tacite veneno Funerum densas operata strages Spargit, et late populatur agros Pestilis aura. Arma desuescant populi, atque bella Sponte mutentur placida quiete: Rideant terrae sola pace, latum Rideat aequor. Floreant artes, pretium Camenis Stet suum doctis, neque pressa iura Curiae plangant: pietas ubique Candida regnet. Quanta laus tunc, o, tibi quanta surget, Gloriae quantum decus, o, manebit? Omnis in grates ruete aura vocis, Spiritus omnis Gestiens psallet tibi, summe rerum Conditor, dulces modulatus hymnos, Et tuum nomen numeris canoris inferet aevo. Unde venturi capiant nepotes, Quanta maiestas tua, facta quanta, Quam tua aeternis memoranda saeclis Prona voluntas. Interim doctis, Iuvenes, dicati Artibus, festam celebrate castis Gaudiis lucem, celebrate sanctam Semper habendam. Vita perpensa meet acta lege, Sobrii regnent niveique mores: Qualibus gaudent Genii beati Semper adesse. Daedalam mellis quasi conditricem Torquet obsceni mala odoris aura; Sic fugant castum genus angelorum Turpia facta. Ite laetantes animis, manuque Prodiga argenti, cupidaque laudis, Munera antiquo stabilita ritu Ponite in aram. Arbiter celsa sedet omnium arce, Et pios actus hominum recenset, Ut suo dignis bene facta donis Tempore penset. XXVII. Ann. 1660. CUstos tui orbis (nam tua crevit manu, Pulcherrimamque machinam effectus dedit, Regum domumque generis humani, Pater, Quod condidisti Numinis ad instar tui, Sanctum, pudicum, sobrium, argutum, sagax, Et mortis expers, perduelle ni tuas Leges migrasset Anguis inductum dolo, Ut nosset unum, et agnitum coleret pie) Te praedicamus laude tollentes tuum Nomen decusque: solvimus grates tibi, Tutela rerum, nos quod aligeri greges Statione fida huc usque texerunt, mala Ne noxa capita nostra, vel nostros lares, Fortunulasque verteret. Alibi lues Pestifera strages edidit vastas ruens; Et saeviit alibi Martis impius furor Vertens vehensque cuncta crudelem in modum; Nos alma fovit sanitas, dulcis quies Nos alta pacis recreavit. Non fames Male suada inanes dirum adegit in nefas; Horrea steterunt plena messibus suis, Populosque grata recreaverunt dape. Cumque alibi nequam Genius et amans caedium Turbas cruentas concitarit ingruens, Et arma doctae saevus intulerit togae, Quieta nostris otia indulsit pium Caelum Camenis. Ite queis licet bonis Gaudere tantis, et pias laudes date, Et agite grates Numini auctori omnium, Et mente castas ferte supplici preces, Ut semper in nos patriam mentem gerat Mitis bonusque, sicut hactenus fuit, Studiisque nostris aucta perpetua annuat, Floremque laetum. Vivat in longum Pater Patriae; perennet Saxonum inclutum genus Late coruscans, candidum qualis iubar Inter minores siderum tollit faces Regina noctis, roscidas bigas agens, Lumenque fratris aemulum terris quatit. O nos beatos, impetrare si licet Haec tanta vota! Et impetrabimus, vias Iusti atque recti si tenemus iugiter, Et quicquid animos polluit agimus procul, Cunctum perosi, quod male inquinat, scelus. Hoc facite nostri: ferte et arae munera, Arae ministros quae laborantes levent.