Poematum Nathanis Chytraei praeter sacra omnium libri septendecim. Machine-readable text Chytraeus, Nathan Chytraeus, Nathan XML version, markup prototype, December 1999 ? markup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ chytr1 chytraeuspoemata.html chyt001.jpg chytraeuspoemata.xml chytr1/jpg html Rostock, 1579.

Regeln fuer die Texterfassung 12/2000

not necessary

 chytr1 chytraeuspoemata 24 October 2003 Ruediger Niehl markup typed text - structural tagging complete - incomplete semantic tagging - no spell check. could not identify reference of errata-list item: "p. 114 sine". The "Varia itinera" have been double-keyed and manually checked - should be rather neat. 09 April 2004 Kim Barkowski markup Morpheus spell check performed NATHANIS CHYTRAEI SILVARUM LIBER PRIMUS. FRIDERICO II. DANIAE , NORVEGIAE , SCLAVORUM GOTHORUMQUE REGI SERENISS. ET SOPHIAE , ILLUSTRISS. Principis et Domini, D. UDALRICI , Ducis Megapolitani , Filiae illustriss. et Reginae Danorum designatae. EPITHALAMIUM . SILVA PRIMA. IAM tandem sperata diu lux aurea caelo Extulerat radios, qua se pulcherrima Nymphe , Nymphe animo formaque potens, et stirpis avitae Laudibus, e patria Danorum inferret in oras, Ingressura sui suprema palatia regis: Acceptura etiam regalem a rege coronam: Et regis subitura toros regina iugales. Ergo, Iovis monitu, supera Cyllenius arce Labitur, et purum, sine nube, per aera vectus, Musis et Phoebo loca consecrata petivit: Adscensu loca difficili, et mortalibus aegris Invia, ni paucos Musaeque et Phoebus amarent, Quis datur invicto tandem huc penetrare labore. Sed pronum hoc superis iter est: caducifer ergo, Vel dicto citius, Phoebo iuga sacra, piasque Musarum sedes et amoena vireta tenebat. Adstanti arrisere Deae: mox omnia circum Resplendent miro florentia prata colore: Et passim volucrum resonant aviaria cantu: Cunctaque Palladio late complentur odore. Ast illum in sacros nemorum abduxere recessus Aonides : ubi non ullam perpessa senectam, Non aestum solis, non durae frigora brumae Laurus erat, folii pulcra immortalis honore: Quam subter nitido lucebant flore amaranti. Hic igitur div-m interpres, cingente corona Pieridum , cari exponit mandata parentis, Atque ait. O Iovis aetherei verissima Musae Pignora, virtutum sacra in praeconia natae: Atque ideo a teneris aulae caelestis alumnae: Doctricesque hominum: et vitae morumque magistrae: Quaeque adeo laudesque Die praeclaraque facta Heroum aeterno memores committitis aevo. Numne etiam vestras rumor pervenit ad aures? Ut regum sacra progenies, rex inclitus ille, Inter magnanimos rex inclitus Europaeos , Scania cui, Danaique omnes, atque ultima Thule , Cui mare fluctivagum, cui Balthicus Hellespontus , Cimbrorumque simul regio ditissima paret, Rex FRIDERIcus , amet regali e stirpe puellam, Patris UDALRICI natam, Megalepolis alta Quem colit, atque Heruli veteres, et Vandala tellus , Hic ubi lativagos fortis Germania fines Aspicit: et segetum plenos disterminat agros Varnus alens multos argutae vocis olores. Haec SOPHIA , aequales inter pulcherrima: sexum Ingenio, et teneros variis virtutibus annos Exuperans : generi cui rara modestia summo, Et formae pudor admixtus, gravitasque lepori, Et Charis arcano nectens haec omnia vinclo , Eximias inter peperit decus heroinas. Namque ubi cum genetrice sua caroque parente, Bis septem vix nata annos, in regna veniret Danica : (mater enim de Christo nomen adepti Eximii regis soror est) illamque videres Rex FRIDERICE , trahens imo suspiria corde, Atque animo stimulos, fibrisque incendia volvens; Dixisti: o faustum iuvenem, virguncula talis Cui data nupta, sui similem mox edere prolem Incipiet: claris pater unde nepotibus auctus, Progeniem stirpemque suam florere videbit. Nec plura. at dum se nequit illam, explere, tuendo, Atque simul vivas audit redditque loquelas: Blandus amor se virgineis abscondit ocellis: Unde novos regi laqueos et tela pararet. Quis etiam dulci mentem rex saucius ictu, Cum SOPHIA thalamo sese vincire iugali Percupidum ostendit. placuit matri: sic foedere certo Iunxerunt fidas haec in connubia dextras. Sic rex, quod rarum est, non fretus imagine picta: Nec sua committens mutis suspiria chartis: Ipse fuit formae inspector, morumque probator, Atque animi testis, fallaci teste remoto. Et nunc illa dies, longe optatissima votis Multorum, sollemnis adest, pater optimus ille Qua celeri rate, tot Ducibus comitantibus, oras Arctoas petet, (uberibus qua Dania campis, Dania clara opibus regnoque insignis avito Panditur) auspicio felici atque omine dextro, Regnanti in Danais iuveni ut coniungat amatam Reginam, thalamoque ambos devinciat uno. Quando igitur regi, placido rex Iuppiter ore; Reginae quando Iuno regina beatum Coniugium annuerunt: vos o clarissima Musae Numina regalem mecum contendite in urbem. Iuppiter ipse iubet: faciles ire ergo sorores: Ite deae: velutique olim connubia Cadmi Hermionesque novo celebrastis laetae hymenaeo: Sic FRIDErici etiam, SOPhiae sic dicite taedis Carmina, maiori qui vos dignantur honore, Quam potuit Cadmus . quis enim dignatus alumnos Est vestros tanto quanto FRIDEricus amore? Ille etenim vobis quae struxerat atria quondam, Quae dederat pater, illius rex optimus aevi: Usque adeo nunc ornavit, sic annua adauxit Munera, ut Hafniadum schola quam ditissima, primas Felsineo vix iam Rheno concedat et Arno , Medoacoque ipsi. quid commemorare necesse est? Quantus UDALricus vestri sit tutor honoris; Quanto Varniadum studio excolat ille rosetum: Balthica palladio quod litora replet odore. Sic Maia genitus. sed eum pia turba sororum Sic contra est affata. patris mandata lubentes Accipimus: quin et placide comitamur euntem. Tu modo praecede, et noto te tramite siste. Haec ubi dicta, comis serta imposuere camenae Laurea, purpureis intertextis amarantis: Dulcisonaque chely arrepta, citharisque canoris: Cum duce festinum rapuere per aera gressum. Urbs est tranquillo longe celeberrima portu, Urbs animis opibusque potens, regnoque vetusto, Danorumque caput: populos ubi mercibus auget Balthicus Oceanus : quamque aequo lumine Phoebus Aspicit, et doctis sedem hic concedit alumnis. Ad latus illius pariis suffulta columnis Stat domus innumeris: consistunt limine postes Aureolo, et nitidis fulgent laquearia gemmis. Centum intus thalami, centumque cubilia puro Murice tecta patent, auroque ornata corusco. Inque illis aula est, regum delecta recessu, In quadrum spaciosa fluens, ubi plurima mensas Regali dape magnifice, et crateribus aureis, Constructas, circum mantilia picta tegebant. Has rex et reges regumque propagine nati Cingebant proceres: exque omnibus heroinae Delectae: inter quas ceu sidus amabile nostra Fulgebat SOPHIA , illustri bellissima vultu. Huc igitur duce Mercurio , Phoeboque sorores Ingressae, ante sacram FRIderici regis, et almam Reginae faciem, astiterunt. miratus carum Incessumque gravem, faciemque habitumque serenum: Esse deas vidit rex inclitus. ergo paterni Indicio sceptri praestare silentia cunctos Ipse iubet, placidoque illas ultro aspicit ore. Illae autem flexere genu, vultuque modesto (Circumstant proceres, admiranturque canentes) Talia fuderunt, alterna carmina voce. Salve o progenies divi FRIDErice parentis, O decus et columen Danorum , et gloria gentis Cimbrigenae : cui praestantem virtute puellam Iungit avis, atavisque potens, et sceptriger heros Fortis UDALRICUS , carum Megalepolis ora Quem colit, observatque ducem, carumque parentem. Salve iterum FRIderice , tibi nova serta paramus. Vix etenim quisquam nemoris decerpere fructus Dignior Aonii , tua quam pulcherrima coniunx; Et tu magnorum flos optatissime regum. Annue clementi taedis Deus optime vultu. Tu quoque reginae soboles clarissima matris, Quae commune genus proav-m cum rege recenses, Nympha potens, et gemmiferis ornata coronis. Sis felix, regique tuo diuturna voluptas, Quam turbent nullis venientia saecula saeclis . Annue clementi taedis Deus optime vultu. Iuppiter ipse tibi radio FRIDERICE sereno Nascenti arrisit: sceptrum, aureolamque coronam Pollicitus iuveni: arrisit quoque sidere Mavors Sanguineo, armavitque manus in praelia , tradens Mox tibi Marsigenas felici clade domandos. Quin Cytherea potens thalamos firmare iugales, Ipsa tibi Nymphae cor fausto accendit amore: Ipsa tui Nympham totam inflammavit amore. Felicem FRIDERICE , tui quoque sidera curam Suscipiunt, regisque favent constanter honori. Annue clementi taedis Deus optime vultu. At SOPHiam gremio Pietas excepit: adultam Erudiit sacra Relligio: mox aurea Iuno Et Pallas , Charitumque chorus placidissimus, illam Certatim excoluere suis, fausto omine, donis. Quin et adhuc charam faciles comitantur alumnam, Muneribusque beant variis, semperque beabunt. Aspice quantus honos generoso effulgeat ore: Gratia quae vultus: quam mitis flammula blandis Fulguret ex oculis: gravitas matura iuventam Ut superet: maiestati coniuncta venustas Cunctorum ut mentes in se convertat et ora ! Annue clementi taedis Deus optime vultu. Maiores FRIderice tuos, priscosque parentes, Quid celebrare opus est ? quorum celeberrima virtus, Et bonitas numquam venturo abolebitur aevo. Inprimis pater ille suum de nomine Christi Nomen habens, summos inter laus maxima reges, Mente manuque fuit. patriae pater optimus orae, Virtuti finem egregiae metamque labori Qui statuit nullam, totisque hoc viribus egit, Ut genus humanum meritis cumularet: opemque Turbatis ferret magno molimine rebus. Annue clementi taedis Deus optime vultu. Quid patrem Sophiae laudabimus UDALricum , Egregium virtute ducem; qui regis imago Siderei, bonitate sua est, vultuque sereno. Quacumque incedit, Bonitas comitatur euntem, Castaque Sophrosyne , gladioque Astraea nitenti Armata, et regum firmans Clementia sceptrum. Astat cana Fides , fraudisque ignara dolosae, Atque adeo in cunctis verax Constantia rebus. Sit felix, vivatque diu clarissimus heros, Connubium et natae felix, regesque nepotes, Canitie venerandus avus, viridique senecta, Cernat, et astriferum sero conscendat olympum . Annue clementi taedis Deus optime vultu. Nec matrem FRIderice tuam, rex optime, fas est Neglegere: illa Die fuit ut clarissima donis; Manus et ipsa Die, fulvo pretiosius auro: Sic quoque DOROtheae divinum nomen adepta est; Nomen et omen habens. nam te FRIderice secundo Extulit in lucem partu, fratresque potentes: Quin etiam natas patriae bonitatis alumnas, Et summis nuptas ducibus. salve optima mater, Et soror, et coniux, socrusque et filia regum: Et nati thalamis e caeli desuper arce Laeta fave, regesque etiam sperare nepotes Incipe, nam nullo stirps regia desinet aevo. Annue clementi taedis Deus optime vultu. Nec SOPhiae mater clara ELIsabeta relinqui Plane indicta potest: decus ELISAbeta mariti Eximium. pietatis amans, cultusque verendi Numinis: ingenio prior omnibus heroinis, Quas vel nostra tulit, vel postera proferet aetas. Nam quae sit morum gravitas, prudentia quanta, Atque adeo in cunctis sollers industria rebus: Haec alio memoranda loco. salve inclita, salve ELISAbeta tui speciosa corona mariti: Et gentis tutela tuae: virtutis amatrix: Qua viva iniectos scelerata licentia frenos Sentiet impatiens et disciplina feroces Compescet: reddetque bono sua praemia civi. Salve iterum, tua te sequitur pulcherrima proles, Virtute, ingenio, bonitate, et moribus aureis. Annue clementi taedis Deus optime vultu. Felix illa dies, et nox felicior illa, DOROthea in thalamos regis qua ingressa iugales Te nobis FRIDErice dedit, gentique tuorum, Et SOPhiae inprimis nostrae, cui foedere iunctus Perpetuo, donec tandem caput induat albam Canitiem , vive ad seram sine lite senectam. Annue clementi taedis Deus optime vultu. Fortunata dies, nox fortunatior illa, ELISAbeta suo qua felix iuncta marito, Tam pulchram, illustrem, fortunatamque puellam Edidit in lucem, tibi quae FRIDErice placeret, Et thalami comes una tui, viateque beatae, Viveret innumeros tecum feliciter annos. Annue clementi taedis Deus optime vultu. Pace nihil melius, nihil exoptatius usquam, Marte nihil peius, nihil exitiosius orbi est, Marte malo. nam sunt gemini, quorum alter ubique Est hominum pestis: patriae populator: agrorum Pernicies: saepe innocuo quoque sanguine gaudens. Alter praesidium patriae templisque focisque, Confugiumque bonis, infandi criminis ultor. Hunc igitur FRIdericus amet, cum forte necesse est: Illum aversetur: quin pacis ad otia pronus, Exigat innocuam sine caede, et sanguine vitam. Nomine sic rebusque ipsis, FRIDERICE , deinceps Dives eris pacis, supremo dives honore. Annue clementi taedis Deus optime vultu. Regum illustre decus Sapientia dia Latinis , Quae Graecis Sophia, rectae rationis alumna: Quae sint, quae fuerint, quae mox ventura trahantur Cuncta videns: verique vias penetrare laborans: Unaque concedens felicis gaudia vitae, Si praesit populo monitis parere volenti. Hanc SOPhiae indicio semper FRIdericus amabit, Et colet. a recti numquam deflectere norma Sic poterit: sceptrumque suum sine labe tenebit, Sic poterit rex esse sui, rex esse suorum. Annue clementi taedis Deus optime vultu. Felices ambo, et felici sidere nati, Coniunctique toris genialibus omine dextro. Ipsa etenim caeli facies, et tempora vestris Arrident thalamis: quin vestro mitis honori Indulget natura parens. magnum aspice solem, Solem oculum mundi. numquid non serius illo Nunc oritur, citiusque suis sese occulit undis ? Ut diuturna feras felicis gaudia noctis. Annue clementi taedis Deus optime vultu. Iam passim revirescit humus beneolentibus herbis: In varios convertuntur circum omnia flores: Spicea serta gerens, atque omnigeno proventu, Optima messis adest: quam pleno copia cornu Insequitur: pulsata terit magna area fruges: Atque adeo in vestros conspirant omnia honores: Divitiisque novis veteres cumulare laborant. Annue clementi taedis Deus optime vultu. Ergo tuam toto, flagrans, complectere corde Rex SOPhiam , et signis gaude, ominibusque beatis, Naturae quae lege soror tibi paene fuisset, Hanc tibi reginam tua rex FRIDErice voluntas, Consortemque tori divinae copula legis, Et commune genus iunxit, formaeque venustas, Atque amor iniciens nexas adamante catenas. Annue clementi taedis Deus optime vultu. Tu quoque laeta tuo, SOPHIA optatissima, rege, Pone modum lacrimis , nec te iactura paternae Sollicitet gentis: non matris cura relictae. Haec etiam regio patriam tibi praebet amicam: Hic stirpis pars ampla tuae est, a matre vetustum Unde genus trahis: hic series longissima regum: Maiores quos esse tuos rex ipse fatetur, Paene tibi frater communis origine stirpis: Quin etiam plus quam frater mox deinde futurus, Cum dare complexus, et blanda iterare licebit Basia, vel vero quod basia vincat amore. Annue clementi taedis Deus optime vultu. Lenta velut vitis ramosas implicat ulmos: Pampineaque coma, pictisque gravata racemis Emicat, et cunctos istac oblectat euntes: Sic tu nixa tuo, sed suavis sarcina, regi, Progeniem casti, ceu pignus amabile, lecti; Quaeque pudicitiam matris simili indicet ore; Quaeque sit et vinclum , et testis communis amoris; Discutiatque suo curarum nubila risu; Produces: regique tuo, patrique voluptas, Amborum ad seros extendes tempora canos. Annue clementi taedis Deus optime vultu. Sic Musae. et cum se perfunctas munere iusso, Officiique sui partes implesse putarent: Submisso graviter vultuque, et poplite flexo Egressae, liquere domos, et regia tecta, Quas desiderium procerum haud vulgare secutum est. Nec mora tranquillo e pelago Nereides almae, Phocarum latis humeris dorsoque sedentes, Laetisonis cecinere modis: Tritones aduncis Quin etiam conchis hymenaeum ad lucida caeli Sidera tollebant, missosque ad sidera plausus. Annue clementi taedis Deus optime vultu, Et veluti thalamo rex et regina beato Iunguntur: sic cum Danis Germania vinclo Unita aeterno, stabili coalescat amore. Et quamvis mare fluctivomis interstrepat undis: Gentem utramque tamen concordia foedere nectat Unanimi: quod nec saevo Mars turbidus ense; Nec fera seditio; nec opum vaesana libido; Non ulla annorum series aut tempora solvant. VOTUM PROEMPTIKON PRO FELICI NAVIGATIONE ET REDITU. ILL.MI UDALRICI DUCIS MEGAPOLITAni , Domini S. clementiss. SILVA II. Effluit exactus plenis iam mensibus annus, Cum, Sophia comitante, sui rex optimus aevi, Rex Fridericus , herus Boreae septemque trionum, Rex Danaum , turma circum comitatus equestri Nobilium iuvenum et procerum, Megalepolis arces Invisit, soceri fido compulsus amore. Nunc quoque Varniadum dulces ubi flatibus undae Crispantur, salsique incunt vada caeca profundi, Magnus Udalricus , stipatus flore suorum, Ut generum socer invisat, teneroque nepoti, Aureolo in lucem partu quem regia mater, In spem regnorum caelo quibus imminet arctos, Iam peperit, coram aspiciat, coram oscula figat. Christe potens tempestatum, ventique marisque, Una qui fragiles conservas voce carinas, Saevaque ventosi mulces discrimina ponti, Da faciles navi cursus: Aquilonis iniqui Vim cohibe, sileant Cauri, se comprimat Eurus. Unicus hic Auster satis est, si leniter afflet, Et placide expansas velorum dirigat alas. Ille igitur reliquis spiret cessantibus unus. Tum locus est Boreae , salva cum classe redibit Heruleus princeps, hoc florentissimus aevo. Tu quoque celsa ratis, nostri cui pignus amoris, Depositumque uno tantum concredimus ore, Depositum, quo per tumidas pretiosius undas, Nil vexisti umquam , serva quod sumis, et omnes Incolumes Danaum felici in littore siste: Omnes incolumes turgentis ad ostia Varni Salva refer. sic te certatim ambire natatu Nereides properent: mediis tibi praenatet undis Remigii dux et classis pia cura Palaemon . Sed quid ego haec frustra vatum ludibria Christo Addictus repeto? potius te turba sacrorum Spirituum, aligerumque chorus circumdet, et arcto Per mare stipatam speratis applicet oris. Quas princeps ubi contigerit pulcherrimus heros: Non novus hospes erit, non plane incognita turba Nobilium iuvenum. socerum gener obvius ulnis Excipiet; regina patrem; rex parvulus ille Flos Danaum arridebit avo, dextramque pusillam, Sed magnam, sed sceptriferam quandoque futuram, Porriget, et tacito mulcebit pectus amore. Ipsa quoque Elisabetha Ducis pulcherrima coniunx, Et soror et socrus regum, regisque tenelli Nunc avia, advecto duplicabit vera marito Gaudia. Germani proceres Danaique coibunt, Atque una veteris renovabunt foedus amoris, Certabuntque una officiis, studiisque benignis. Cognatasque olim terras, gentesque propinquas Sic unam facient animis curaque fideli, Ut seros eadem maneat quoque cura nepotes. O regum caput et rector, rex unice regum, Accipe vota, quibus classem procerumque Ducisque, Quo sine nil dulce est patriae, nec amabile Musis , Insequor, et regem tenerum, regisque parentes Commendo superis. sic omnia Christe guberna, Sic animos, sic corda virum moderare ducumque, Cernat ut optatum tam laeta profectio finem. NATALIS FRIDERICI II. populorum Septemtrionalium Regis potentiss. SILVA III. Natali FRIDERice tuo, Rex optime mundi Arctoi, septemque adeo rex summe trionum, Regibus et genite, et reges geniture nepotes, Iuliades sese tollunt celebrantque calendae. His etenim in Cimbris olim te regia mater DOROthea in lucem aureolo dedit aurea partu. Te pater a Christo memorabile nomen adeptus, A teneris artes belli pacisque tenere Edocuit, purae cum relligionis amore, Nunc etiam quibus haud cedis maioribus ullis, Exaequas alios, haud paucos denique reges Exsuperas etiam. nam quantum bellica virtus Extulerit nomenque tuum laudesque tuorum, Turmae equitum, peditumque manus, classesque loquuntur, Et mare, tormenta, et scopuli mutaeque natantes, Et tibi quae palmae ramum victoria tendit, Imponitque sacris oleagina serta capillis. Accedunt artes pacis, pia regula legum, Cui rex ipse subest: aequissima iudiciorum Integritas: neque enim dubias extendere rixas Ut nobis, licitum est Danais : actore reoque Auditis quantum satis est, exanime iusto Terminat exortas subito sententia lites. Quando alibi rabies venalis turgida linguae Partibus emunctis liti connectere litem Callida, pro scelere hoc opibus cumulatur et auro. Pro matrona etenim lupa iam, pro matre noverca Facta est in multis Themis illa loquacula regnis. Hic videas nullos de relligione tumultus, Hospitium sacris pandit laeta Hafnia Musis , Hafnia doctorum sedes et alumna virorum, Tuta patrociniis et florentissima tanti Praesidio regis: largissima praemia doctis Qui impendit cathedris, templis, docilique iuventae, Maenalium meritis implens ingentibus orbem. Sis felix, nostrumque etiam FRIDErice laborem, De quo sex superant, sex praeteriere libelli, Auspiciis defende tuis: sic nominis illa Gloria vera tui, per se notissima mundo, Fastorum quoque veriloquis inscripta libellis Crescet apud seros etiam celebranda nepotes. Natus est Rex Sereniss. Haderslebiae in Cimbris , Anno MDXXXIV. ILL.MIS PRINCIPIB. ET DOMINIS, D. IO. ALBERTO , ET D. UDALRICO , Ducib. Megapolitanis . Princib. Vandalorum , Comitib. Suerini , DD. Rostochii et Stargardiae etc. Dominis suis clementissimis. EPIBATERION . SILVA IIII. ERGO dies gemitu totiens optata fideli Tandem aderit, qua confectam tot cladibus urbem Magnanimi virtute duces proceresque revisent, Sperataeque diu sanctissima foedera pacis Auspiciis firmare novis, certamque quietem Incipient iterum patriis inducere terris. Nascere, quid cessas? properans age lucifer almam Tot votis precibusque diem tam saepe petitam: Nascere, et hibernae quamvis vix frigora brumae Desierunt, hiemisque nives metuamus aquosae; Attamen hanc unam iucunda luce serenam Effulgere diem fas sit: tam murmuris aurae Ventosi sileant, stratum cadat aequor, ut ortus Mundi oculus purum sine nube perambulet orbem. Haec illa est, haec illa dies, quae candida pacis Gaudia confirmans stabilit, bellique labores Et lites placide nostris exterminat agris, Mutat et Aoniis lituorum classica plectris. Haec illa est, haec illa dies, optata reducens Tempora. iam fausti incipient procedere menses, Iam mare navigiis rursum tentare , priores Iam merces mutare licet, iam tollere muri Rudera, iam tutos telluri infindere sulcos. Accepti iam si qua mali scintilla supersit, Obruta sollicita patriam formidine solvet, Unanimique dabit laetentur ut omnia plausu. Haec illa est, haec illa dies, qua gratior urbi Huic nondum Oceani genialibus exiit undis, Natali proprio quae carior omnibus, una Inter erythraeo festas signanda lapillo est. Scilicet ut quondam ventis turbantibus aequor, Cum simul horrifico fremeret caelum omne tumultu, Nauta animi trepidabat inops dubiusque futuri: Sed simul aspiceret nitidas dextro omine flammas Tyndaridum lucere mari; iam laetior atras Pellebat curas animo: non inscius undas Iam sterni, ventosque minis desistere, nubes Diffugere, et stellas caelo prodire sereno: Sic hodie nobis peracerbo turbine dudum Iactatis, fratrum nascetur amabile sidus, Tergeminum sidus, cuius fulgore tenebrae Maestitiae luctusque cadent, Bellona flagellum Contrahet, exitiosa Hecate gestamina condet, Laetaque sublatis aderit Concordia palmis. Varne quid antiquos stellarum suspicis ortus? En hodie nova Tyndaridum tibi sidera surgent, Sidera fausta magis, quam vel nimbosus Orion : Vel piger Arctophylax , vel Cassiopea cometae Infamis radio. non haec tibi sidera clades, Non imbres tibi portendunt, non aequoris aestu Luctantes ventos tempestatesque sonoras: Sed caelum nebulis purum, sed lumina solis Aurea, et optatam Borea cessante quietem. His tibi placatis, roseos spirabis odores, Nascenturque tuae flores in margine ripae, Hinc Musae plenis texent tibi serta quasillis. Quosque alis herboso niveos in flumine cycnos Dulce canent, Varnique ferent, ad sidera nomen. Ite coronati stipatoque agmine cives, Ite magistratus, plaudentes ite Camenae . En vobis, lapidem ad primum lapidemve secundum, Obvia procedent tam candida sidera, lucis Quin etiam fulgore novo cum moenibus urbem Mox illustrabunt totis radiantia vicis. Sit bonus et felix urbi, temploque focisque, Tyndaridum novus hic optari temporis ortus: Quos circum Iuno ipsa micat, micat aurea Pallas , Pluraque conspicuis iuvenilia sidera flammis. Illorum aspectu vis et furor impius urbe Excedant, dent bella locum, discordia demens Exsulet et miseros seducens factio cives. Incipiat rerum ordo novus, nova tempora surgant. Hic sedem Eunomie figat, comitata sorore Astraea , priscaque Fide ; pax optima rerum, Et bene latarum prompta observantia legum, Quin etiam pudor, atque auro magis aurea virtus Hic habitent, cumulentque suis nova saecula donis. Hae sunt aureolae Themidis natae: urbibus illae Si praesint, vel prima locent fundamina rerum; Non his consilium deerit, non rebus egenis Auxilium, sed largifluo bona copia caelo Appluet, et laetos hilarabunt gaudia vultus. Has ipsas, o Arctoa Rhodos , tibi sidera mittunt Iam tua, tu modo pande manus, vultuque sereno Excipe tam faustas hac ipsa luce sorores. Exceptasque fove cupidis amplexibus, illae Ut posthac numquam offensae tua tecta relinquant. Voce etiam gemituque pio sine fine precare, Ut diuturna micent isto tibi sidera caelo. POMPA SPLENDIDISSIMI, IN URBEM SUAM ROSTOchium , post felicem controversiarum transactionem, ingressus, Illustriss. IOAN. ALBERTI et UDALRICI FRM. Princip. Megap. SILVA V. CUM subit illius pulcherrima lucis imago. Discidiis qua compositis, et pace reducta, Herulei subiere duces proceresque Roseti Moenia clara sui, longa comitante caterva: Tum positis animo curis, cor emicat intus Laetitia, saliuntque imis mihi pectora fibris. Haec est illa dies tam laetae conscia pompae, Quae tam fausta dedit doctis praeconia Musis , Quae tam grata bono retulit spectacula civi, Quae patriae insolito superavit vota nitore. Hanc ego dum festis conor celebrare camenis, O celebres bonitate Duces, par nobile fratrum, Aspirate meo geniali fronte labori. Omina fausta cano, quae mox annalibus addet Forte aliquis, patriae cui gesta negotia curae. Iam prope lux aderat februis octava Latinis , Tanto operi iam dicta olim, cum pacta coirent Foedera: tunc igitur patriae duo lumina fratres, Ductor Ioannes Albertus , et alter ab illo Ulricus , quique his comitem se iunxerat imae Franciscus Dux Saxoniae , concordibus ultro Convenere animis, ubi quondam Vandala pubes A bonitate loci Doberanum nomine dixit. Hic coiere etiam tota regione vocati Heruleae gentis proceres, equitesque virique Illustres vel consilio, vel fortibus armis, Laetitiae ceu consortes tantique triumphi. Primo equidem adversis ventis hiberna tumebant Aequora, murmur erat: non illa sidera nocte Conspiceres, non mane orti pulcherrima solis Lumina, cuncta nives, tenebrae, glaciesque replebant. Sed simul ac campis exercitus ivit apertis, Instructa de more acie, ventumque sub urbis Conspectum; en subito discordes praelia venti Sedarunt: rapidum placidis mare constitit undis: Cum nebulis abiere nives: sol aureus ultro Candidior, puro nitidum caput extulit axe, Clarior et solito circum resplenduit aer. Felices, quorum adventu nebulaeque nivesque, Flabraque ventorum fugiunt: quos Cynthius ipse, Suaviter arridens, de caeli respicit arce! Fallor? an et nubes, simili ratione modoque, Tristitiae luctusque cadent; discordia vestro Aspectu aufugiet; pax dudum optata redibit; Exseret et caelo placidos concordia vultus. Iamque propinquabant conspectae moenib. urbis, Cum subito ardescens imitata tonitrua caeli Machina, terribilique aethram caligine replens, Ter bona signa dedit. consistunt ordine longo Hinc atque hinc iuvenes, sclopos ferrumque tenentes. Inque foro innumeri cives, quo quemque vocabat Signifer, armata laeti coiere phalange. Haud equidem secus instructi, quam si aspera Martis Pugna vocet, laeti interea, iam foedere bellum Componi optato, et ducibus praeeuntibus almam Ceu postliminio pacem Charitesque reduci. Loricis humeri, galeis capita ardua fulgent, Hastarum exsurgit toto seges horrida campo. Nec minus Aonidum cultrix Academia cessat Grata suos animo laeto expectare patronos. Ergo foro studiosa cohors collecta Latino , Rectores comitata suos, comitata magistros, Consistit placide, toto longo agmine vico, Exceptura Duces vultu gestuque decoro. Interea turma Herulidum , ternique caballis Procedunt gestati equites, ternique sequuntur, Paulatim augescit series, numerosaque plenis Agmina se fundum portis, tuba ductilis edit Barbaricos inflata sonos, lituusque remugit. Pone sequebantur canis meritisque verendi Magnatum lecti proceres, summusque senatus, Cui patriam vel consiliis, vel voce diserta, Aut opibus strictove labor defendere ferro, Sublimes in equis omnes, auroque corusci, Nobilitate omnes illustri, et stirpis avitae Nominibus celebres. Hanios hic cernere posses, Hic Ribios , hic Belovios , hic denique Plessos , Hic Halberstadios , hic Crusos , et Beronestos . Bassvicios tibi quid memorem, fortesque Lyaeos ? Quid Prenios , quid Bulovios , quid denique Linstas ? Quidve Wagerbardos , Crammonos , Luzoviosque ? Quid reliquos memorem? quorum vix versib. apta Paene tremenda sono sunt nomina: conice forti Quid dextra in bellis animoso et robore possint. Hic quoque tergeminos efflabat buccina bombos: Tundentes alii, strepero cum murmure, aheno Praetensas tauri exuvias, caelum omne replebant Ictibus in numerum resonis, mixtoque boatu. Haud secus Aeneae sociis Misene solebas Aere ciere animos, pugnamque accendere cantu. Mox veluti delecta cohors praetoria, pubes Nobilium incessit iuvenum, comitata magistros Ductoresque suos, animosae robora gentis. Ecquis enim sternacis equi per devia saxa Terga premat melius? melius calcaribus armos Quis fodiat? celeremve arcto compescere freno, Ad cursum aut laxis sciat invitare lupatis? Hic tandem subiere , velut tria sidera caeli, Illustres splendore Duces, capita alta ferentes. Dexter erat, long‚que alios supereminet omnes Ulricus , tantum egregio decus enitet ore. Ad laevam Franciscus erat, ceu pulcher Iulus . Hos inter medius validis moderator habenis, Ceu senior, cuique hi merito debentur honores, Ibat Iohannes Albertus , amabilis heros, Cum fratre Herulidum nostro duc inclitus aevo. Incessere una vultuque et fronte serena Heruleae flos et robur commune iuventae. Mox adsunt clarae virtutibus heroinae, Quadriiugus sonipes quos curru invexit aperto, Prima est Anna decens Sophiae cognomine nota, Alberto patre Prussiacis olim edita terris, Nunc coniunx materque ducum quos Balthica Thetys Suspicit, et roseis Varnus veneratur ab undis. Assidet Elisabeta illi, soror inclita regis Danorum , a Christo qui nominis omine gaudet, Heruleique ducis consors, materque venusta Reginae Sophiae , uxorem quam tempore nostro Rex habet, et regum placidam quam postmodo matrem Laeta salutabit festivo Dania plausu. Hinc quadriga alia praestanti corpore nymphas Omnes egregia natas de stirpe videres, Insignes vultu roseo gestaque decoras. Atque ita cum longe comitum processerat ordo, Servorumque equitumque phalanx postrema secuta est. Et numerosam aciem condensato agmine clausit. Talis erat rerum facies, hoc ordine, longa Incessere via, mediam quae dividit urbem, Hinc equidem a dextra, Musarum et pacis alumnis, A laeva cincti speciosa ferentibus arma. Haud secus armipotens caelum ingressurus Orion , Primum insigne caput, nitidosque ex aequore vultus Exserit, hinc humeri subeunt, et pectus honestum. Balteus inde tribus radians uno ordine gemmis Procedit, qua parte sui pulcherrimus, ignes Offuscat reliquos: gladiusque pedesque sequuntur, Paulatim donec magno porrectus Olympo Ingreditur rutilans, et toto corpore supra est. Astra minora latent, dubiis aut ignibus ardent. Non aliter quacumque Duces prodire videres, Nubila diffugiunt, subito lux clarior orta Emicat, hinc atque hinc Charites glomerantur, et irae Inscia sublatis plaudit Concordia palmis. Quin ipsae Aonides tranquillae pacis alumnae Exsultant, fugiunt rixae, vis improba languet, Mussat Eris , Bellona latet, Mars impius ultro Exulat, antiquis cedit discordia regnis. Haec videt, obtutuque haeret defixus in uno Hinc illinc populus. quin sese explere tuendo Iam nequit, ardenti declarans gaudia vultu, Progressosque duces oculis animisque secutus, Prosequitur tacite missis ad sidera votis. Iamque iter emensi gressus in tecta ferebant Illustres bonitate duces: iam diffluit agmen, Limina dum sua quisque petit. longo ordine cives Inde etiam armati coeunt, tormentaque primo Displodunt momento uno simul omnia, magnus Exoritur fragor, et strepitu quassa intonat aethra. Hinc directa acie volitantia signa secuti, Circumeunt, complentque forum fulgentibus armis, Inque globum sese agglomerant, repetuntque penates Quisque suos, sonituque viae plausuque fremebant. Iamque duces tecta ingressos comitante senatu Exspectans orator adest, cui copia fandi Cum facta est, breviter communi totius urbis Nomine laetitiam exposuit, quod sidere dextro Iam spectare duces patriae patresque liceret Clementes rursum: nihil illis triste receptis. Optavitque adeo, caelesti ut munere pacta Foedera perpetuos numquam rumpantur in annos, Seque omni obsequio et summa pietate deinceps Facturos ea promisit, quae iuris et aequi Postulet Imperium. sed nec diffidere, quin iam Clementes animos, urbisque in commoda pronos Induerint ipsi, et patriae prodesse paratos. Laetitiae quoque signa suae tunc edidit ipse Gymnasii rector lectis comitatus amicis, Palladiique sacri Phoebo Musisque salutem Commendans fideique ducum curaeque paternae, Imposuit finem brevibus pro tempore dictis. Hos, pro sese eadem, vel non diversa, petentes, Diversis tamen alloquiis, nec tempore eodem, Laeta iubent victo, fratres, sperare timore Erectis animis. etenim succurrere fessis Se cupere, auxiliisque suis opibusque iuvare Templa, urbem, Musasque ipsas; pro virib. omni Tempore quo vigeant, et laeto flore fruantur. His dictis redeunt illi. mox coena paratur Splendida, qua functi, nocturno membra cubili Componunt, fessos placidus sopor occupat artus. Postera lux aderat, radiisque retexerat orbem Cynthius , et flexu hiberno iam celsior ibat. Ergo duces progressuros ad limina primi Herulidum expectant proceres, iuvenumque corona, Stat sonipes manditque labro spumante lupatos. Septenis domus exurgens ad sidera pinnis Ad commune fori latus est, plenissima curis Curia, primorum quam tum praeeunte senatu Conscendere duces, celsisque hinc inde fenestris Conspicui astiterunt; effusis undique turbis Omnia complentur, longa cum veste Senatus Conspiciendus adest. cupidas quisque arrigit aures. Hic vice mandatoque Ducum cultissimus auctor Dicendi Husanus placide sic ora resolvit. Quandoquidem non ignorat pars maxima vestrum, O cives, populique adeo qui nota tenetis Frena senatores, qua conditione modoque Vos inter, vestrosque duces, dominosque perennes, Litibus incisis, pax sit decreta salubris, Perpetuo nexu, quam vis percellere nulla Audeat, ad seros iam nunc firmanda nepotes: Propterea unanimes lapsis exposcite rebus Submisse veniam, quo propugnacula valli, Praesidiique minas, ruptae quae moenibus urbis Incubuere diu, iam concedentibus ultro Principibus vestris, felici sidere, fas sit Deicere, et veteres alio transferre colonos. Dixerat. hic contra legum iurisque peritus Suaviloquus Borcholtus ait. Vos culmina gentis Heruleae , patriaeque patres, dominosque perennes, Urbs, populus, totaque adeo cum plebe senatus Submisse, precibusque rogat de pectore fusis, Ut vastam hanc molem, vobis mandantib. urbi Impositam, demoliri, post condita pacis Foedera, iam liceat, lapsosque extollere muros. Praeterea si quo errato lapsuve, vel urbis Ipse magistratus, vel cives offenderunt Vos dominos patresque suos, ut scilicet illam Offensam ex animo placide eiciatis amico. Sic cives, totaque simul cum plebe senatus Per genium, dextramque suam, promittere sancte Non dubitant, se perpetua pietate deinceps Perpetuaque fide, ratione et iuris et aequi, Principibus parere suis, cunctasque cavere Offensas cupere, et similes avertere casus. Hos contra Husanus , non aspernanda precante Mandato monituque Ducum, vultuque sereno, Prosequitur venia, verbisque haec insuper addit. O cives, cum placatae tam fausta procellae Fortuna aspiret, curisque haec gaudia vestris Miscuerint superi: memores hoc nomine grates Dicite, et unanimes in publica commoda proni Pacis amatores estote, et foederis icti, Vestrorumque ducum, qui vos patriamque tuentur, Cultores fidi. quo res discordia ducat Civilis non ignari, veterumque malorum. Sic qui pacis amor Deus est, iam numine dextro Aspiciet propius vestros hoc tempore casus. Cura erit et ducibus, ne vos certasse priores Paeniteat studiis fida de mente profectis. Quin tutos vos auxiliis opibusque iuvabunt, Et quid vestra salus, quid publica commoda poscant Prospicient, sceptrisque tegent felicibus urbem, Ut sic perpetuo vigeat concordia flore. Sic ait. exoritur laetus toto agmine plausus, Nec mora cycneus maiori flumine lymphas Varnus agit, laetamque celer circumfluus urbem, Arctoos ubi fortis habet Germania fines, Exsultat , se nobilibus conferre deinceps Fluminibus meditans. salsis Tritones in undis Inter inauditos arguto gutture olores Dulce canunt, pacisque ferunt super aethera nomen. Laetantur, mediisque agitant convivia tectis Cum ducibus proceres patriaeque urbisque Lycaeique , Unanimes, verbis faciles, vultuque sereni. Atque ita protractis tam longo tempore turbis, Auxilio nutuque Die, felicibus urbis Et patriae auspiciis, optatus denique finis Impositus, laeto mutavit tristia plausu, Soli sit laus summa Deo, sit Gloria soli. SOTERIA AD UDALRICUM DUCEM MEGAPOLItanum , Principem Illustriss. cum salvus et incolumis ex longinqua peregrinatione ad suos rediret. SILVA VI. Phoebus ut immensum diffuso lumine mundum Vivificat, radiisque fovet; quo rursus adempto Omnia muta silent, solito privata vigore: Sic patriae pater, et princeps, ubi numine praesens; Dexter adest populis quos dextra et iure tuetur; Omnia laeta vigent, et lumen amabile cunctis Effulget splendetque locis: si deserat idem; Omnia nox operit, mortique simillimus aulam Torpor habet, squalent pigro late omnia luctu. In patrias igitur felici sidere terras Dum populi optatus votis, dux magne revertis: Laetior ardenti respublica gaudia corde Concipit, inque novos animo exsultante triumphos Solvitur, ut patriae patrem dominumque reversum Aspicit, et pulsis hilari de pectore curis, Laetitiam sentit veram, victoque dolore, Hos animo reditus laeto testatur et ore. Ecquis ab Eoo tam candidus orbe lapillus, Aut tanto candore micans sese obtulit umquam Margaris? ut merita queat huius munera lucis Insignire nota? stupidum cui frigore pectus Usque adeo riget, ut toto non corde triumphos Nunc agitet? cui quaeso manus torpedine tanta Deprimitur, laetos ut non ad sidera plausus Tollat, et hos patriae tantos gratetur honores? Sit procul a nostris levis assentatio linguis: Futilitas sit vana procul: non auribus ultro Illa tuis dux magne damus: tua maxima virtus. Humanae non vocis eget, nec clarior esse Alterius sermone potest, fulgoribus ipsa Sic alios superans, ut Phoebi lumina noctem. Hos pietas nobis plausus, has publica voces Laetitia, officiumque movent: haec pectore vota Exprimet alma Fides, et inexpugnabilis ardor, Quo patriae gens tota tuae tibi dedita flagrat. Illa ubi te solitas iam velle relinquere sedes Rumor erat: licet ante gravi te pondere rerum Provida compelli sciret; venerandaque Musae Numina, nota quibus variis quae gesta sub oris, Non ignorarent tibi quanta negotia soli Iam subeunda forent: lacrimis tamen illa profusis; Hae scissis plangore comis, nova signa dederunt Tristitiae luctusque sui; tantusque doloris Ardor erat, vix ut coeptis conatibus aegre Assensae, heu nimio complerent omnia questu. Tunc etiam pulchros inter pulcherrimus ipse, Cum pede magnanimi vectus trepidante caballi, Agmine nobilium pulchre comitatus abires: Patria, singultu coeptas rumpente querelas, Talibus est tacitos animi testata dolores: Quae mea culpa tuam vertit dux optime mentem? Quod scelus? an patria securus abesse relicta Care potes? quae cura mei prior esse solebat, An plane in tenues fugiens evanuit auras? Cur via tanta placet? cur me sic inclite princeps Deseris? hibernae non te crudelia brumae Frigora, bellorum nec saeva pericula terrent? O utinam comes esse tibi consorsque laborum Magne queam princeps! non me vel murmura ponti, Ventorumve minae, non nubibus auster aquosis Terrerent, ego prima viae discrimina fortis Aggrederer: tu me tutus sequerere, tibique Nulla profecturo vis aut fortuna noceret. Sed quid inutilibus tempus consumo querelis? Quod superi volvere volens, dimittere cursus Non potes incoeptos ; in partem adhibere pericli , Nec me credo voles. ergo quod de omnibus unum Iam superest, tibi fausta precor, cursusque secundos. Teque reversurum (quaevis mora laedit amantes) Festino celerique gradu, mens anxia luctu Credit, et ardentes sperando nutrit amores. Non ego tuta satis, cum te desidero princeps, Non ego laeta satis: tu tu mihi gaudia solus Vera moves, tu vita mihi, tu certa quietis Ancora, tu nobis, quod mens in corpore, praestas. Te vivo praesente libens, te absente relinquor Exanimis, caelique piget convexa tueri. Sic fata ingemuit, lacrimasque effudit inanes. Nec minus ipse animo princeps divine moveris, Te populi sincerus amor, mitisque voluntas, Mutuaque ardenti stimulant incendia corde. Sed neque susceptos sinit intermittere cursus Officii te cura tui: nec rebus agendis Nata manus, virtusque animi subterfugit umquam Grandia pro patria sufferre pericula gente. Attamen absentem populus, doctaeque sorores Sic gemitu flevere pio: sic tura subinde Imposuere aris: superis sic vota dederunt Pro reditu Dux alme tuo: maioribus olim Ut studiis non Roma duos ad bella profectos Scipiadas , aut Aemilium cui Persea captum Debuit, expectare suo consueverit aevo. Ah lauro quoties posita divinus Apollo , Incusans abitusque tuos, lentosque recursus, Fundere Varniadum lacrimabile carmen ad undas Audiit, et maestas sic ora resolvere Musas . O nimium secure tui gregis, optime princeps? Cur adeo cur lentus abes, cessasque reverti? Cur oculos peregrina tuos sine fine morantur Oppida? nec sentis hoc quam mihi tempore segnes Prorepant tardique dies: quam deside curru Invitis et Phoebus equis sese aequore condat: Ut geminae noctes, solitoque ignavius horae, Ipse et cum stellis lente volvatur Olympus . Ah quoties nimio forsan compulsa dolore, Devoveo longasque vias, causasque morandi, Accuso et vario tam multa negotia questu! Ah quoties numero tardi momenta diei! Invideoque aliis, qui te pulcherrime princeps Aspiciunt, vultusque tui splendore fruuntur, Et menses segni labentes increpo cursu! Quando erit? incolumis nostro quo redditus orbi Gaudiaque, et plausus tecum ventura reducas? Nil ego nil prorsus laetum nec amabile quidquam, Dum tu lentus abes, cecini: versuque coacto Saepe reluctantes ad tristia carmina nervos Intendi, et quaecumque agerem lacrimosa fuerunt. Mollia quamprimum nobis te fata reducent, En ego laeta canam, pectusque virile resumens, Carmina tum facili modulabor ad aethera cantu. Ergo redi, Dux alme redi, tu portus et aura, Tu mihi certa quies, nihil est te triste recepto. Talibus atque aliis, mites Heliconis alumnae, Impatiensque morae Pietas, te maxime princeps Allicere, et solitis voluerunt reddere terris. Et magis, ut fatear, de te redituque tuorum, Patria sincero lacrimans fuit anxia luctu; Quam tu de te ipso; tantus te pectoris ardor Magnanimi, fortisque manus compellit, ut omnia Inferiora putes, altoque pericula cordis Robore despiciens, fortunae incommoda vincas. Ecce sed optatus reficit mihi nuntius aures, Qui tandem rediisse tuis te praedicat. o Dux Exspectate diu, qua te iam voce, quibusque Laudibus excipiam? tacitum quo cordis amorem Eloquio tester? neque enim sua gaudia pectus Iam capit, ad iustos desunt mihi brachia plausus. Salve festa dies, salve o clarissime princeps, Qui tot laeta simul cumulo mihi congeris uno; Omnia praeteritae renovas qui gaudia vitae: Cum procul hinc aberas, lacrimis perfusa madebant Omnia, et obscuro Musae squalore silebant. Mox ut salvus ades, mirum, ridere videntur Omnia, laetificos et ad aethera tollere cantus. Non aliter peregre patriis abiturus ab oris Dilectus genitor, prolem parvosque nepotes Sollicitos, multa ipse timens, maestusque relinquit, Visit et a nostro seiunctos orbe Britannos , Fluctibus et rapidis credens sua corpora ventis. Interea nati tristes, desertaque coniunx Computat in reditum patris noctesque diesque, Votaque fert superis mixto cumulata timore. Ast ubi confectis rebus, victoque periclo Se genitor patrias recipit speratus in oras, Et parvam sobolem post tempora tanta revisit: Illico cor facili saliens ad iubila motu, Laetitiae dat signa novae, vultu, ore, manuque, Tergemino resonat domus et vicinia plausu. O lux exoptata diu, lux aurea salve. Salve iterum. tu quod pulsis e fronte tenebris, Corde quod exactis nova sentio gaudia curis, Munus id omne tuum: tu me reficisque fovesque, Tu facis ut saliant imis mihi pectora fibris. Nunc sacra marmoreas, nunc tura ferantur ad aras, Victima nunc votiva Deo cadat, omine salvo Is mihi te, domuique tuae, patriaeque gementi Reddidit. o quis tam faustae quis gaudia lucis Enumerare satis, rerum pro pondere possit! Ipse quidem dux alme vides splendescere caelum Clarius, et Phoebum insolita sua gaudia luce Testari: exsultare senes, accurrere cives: Matronas, pueros, iuvenes, laetasque puellas: Cunctaque te reducem vultu expectare sereno. At tibi si tales oculi, dux optime, dentur, Corda quibus penetrare queas, imoque recessus Pectore: dii quales risus, quae et quanta videres Iubila, quos plausus imis gestire medullis! Lingua deest animo, nec si mihi guttura centum, Sescentaeve manus, blandi aut vox Nestoris esset, Te celebrare satis, satis aut tibi plaudere possem. Quam me destituunt non apto tempore Musae ! Quam Maia genitus laudum splendore tuarum Territus, hei subito nimium mea coepta relinquit! Non tanta magnes, regio quem Misnica passim Et tellus Boiema fodit, vi fissile ferrum Attrahit; ut populi mentem tua maxima virtus, Mirus frontis honos, et amabilis allicit oris Maiestas. tu deliciae, tu lumen, et ardens Orbis armor patrii, tu spes certissima Phoebi , Qui reliquis spretas hac tempestate camenas, Romulidas veteres imitans regesque potentes, Evehis ad solidos, felix patronus, honores. Illae iterum tua facta canunt, tua nomina serae Commendant famae. tali quoque foedere Musas Amphitryoniades olim sibi iunxit, easque Imbelles fortique manu, clavaque trinodi Et voluit sumptis defendere belliger armis. Aonidas contra sua facta celebria libris Reddere et aeternis iussit committere seclis . Ergo patrocinium doctarum mite sororum Cum bene susceptum, numquam clarissime princeps Abicias, digno at semper tuearis honore: Si vacat hos etiam clementi fronte libellos Accipe, clementique manu sceptroque tuere. Imperfecta quidem sunt omnia, principe tanto Nec sat digna reor. mediis mea puppis in undis Errat adhuc, vix ausa vias sperare secundas, Aut sibi felices certo promittere cursus. Sed tua si bonitas vultu mihi prona sereno Faverit, ut tuto pacata per aequora ferri Nostra carina queat, laetosque attingere portus: Forsan et aura meos olim quoque libera fastos Cernet, et ex illis etiam tua facta domusque Nomen, et accipient aeternae munera famae. Ergo novenarum spes et tutela sororum Ut vivat, valeatque diu pulcherrimus heros, Perge precor Lachesis niveo de stamine longa Ducere fila manu, vitam ne principis umquam Nigra tenebroso contristent licia rhombo. FINIS.