Musae errantes / dispersas collegit ediditque Iustus Christoph. Boehmer. Machine-readable text Conring, Hermann Conring, Hermann XML version, markup prototype, December 1999 Ruediger Niehlmarkup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ conri1 conringmusae.html s001.html conringmusae.xml conri1/jpg html Helmstedt: Georg. Wolfg. Hammius, 1708.

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 September 2004 Ruediger Niehl markup new TEI header; typed text - structural tagging complete - no semantic tagging - no spell check HERMANNI CONRINGII CARMINA GRATULATORIA SPARSIM ANTEA EDITA. CARMEN QUO CONRINGIUS CONCLUDIT LIBRUM QUEM EDIDIT DE FINIBUS IMPERII. IMperii fines, per longi temporis actus, Inque vicem bona cessa malis, immensaque quondam Angusto contracta loco, sed iure perenni Ampla tamen satis, et reliquo sat robore tuta, Perscripsi: quae rara pedum vestigia signant, Auia iamdudum peragrans dumisque referta. Interea misere lapsas res erigit omnis Teutoniae, magnique agitans comitia regni Magnus, et augusto sobolem diademate cingens, Vocibus innumeris applaudente aethere, Caesar, Fortunate nimis triplici iam murice splendens, O iuvenis, iam tum Hesperii spes ultima mundi, Et vos semidei proceres, generosa propago Heroum: vobis hic sanctus panditur ordo Imperii, quondam seu duro Marte regendum, Mollibus aut fuerit ducendum pacis habenis. Fas mihi sit dare tura sacris, ubi maxima Roma Ausoniique omnes adolent; ubi victima multa Burgundo mactante cadit; Lotharingius ingens Ipseque cum Venedo supplex Theotiscus adorat; Mille alii festosque dies ritusque celebrant, Danubio multum laetante, faventibus et DIs. Salve magne Ister, liceat mihi dicere verum, Et casus memorare graves, durosque labores Imperii. Meministi autem et felicia saecla, germanam quando trepidabant undique gentes Ferri aciem; rursumque eadem praesage suturi Fata secuturis Ponto minitaris ab annis. O utinam sua prisca animis concordia nostris, Cana fides, pridemque themis proscripta redirent! Sat felix Germane fores in finibus arctis. Fallor, an et priscam longe trans culmina celsae Pyrenes, transque aerias vim dideret Alpes Teutonia, ac nostrum, victo licet orbe superbus, Pronus adoraret vestigia Turcus equorum? Tunc ego, iam multo fortassis tempore fractus, Iam tremulusque licet, frontem redimitus oliva, Et niveam indutus vittam, finesque reversos Dicerem et aeternis celebrarem laudibus aevum. GRATULATIO EPICA NOVIS HONORIBUS HERMANNI MEIERI ET ZACHARIAE SITHMANNI QUUM IN ACADEMIA HAC I. U. D. CREARENTUR CONSECRATA. PAtria, quae Martis succumbis pressa furori, Et proprio nunc ense cadis, quam civica tollit Dextera, et immani iugulat nunc Teutonus ira. Si quem etiam poteris num dilexisse tuorum, Si dici quisquam meruit tuus, atque pusillum Germani Germanus habet, si candida quondam Non penitus nigro nix est infecta Trionum: Hos saltem pia mater ama, quos murice frontem Pingimus, et doctum sublimi sede locamus, Praemia pro meritis dantes. Intersere fastis Nomina, civiles et civibus insere cives. Non illos scelerum Cadmi dentata propago In partes infida trahit, non sanguine dextram Fraterno temerant, acuuntque in damna tuorum Spicula, crudelis cupidam letique machaeram. Integri et insontes tot mille piacula mundi Inter, et immensum scelerum mare, totque procellas Austrique Boreaeque agitant sua tempora vitae. Qualis ubi terras collustrans lumine Titan, Perque fimeta trahens radios, coenumque pererrans Immaculatus abis, purusque immergeris undis. Nec vero in tenebris per pigrae lenta vacunae Otia, non Bacchi per despumantia Rhenum Pocula, vel Cypriae certamina mollia divae, Quodcumque est trivere aevi; sed magna Triboni Quae mens constituit, iussitque augusta voluntas Servari, vigiles voluerunt pectore semper. Vos Decii, et docti sinuosa volumina Baldi, Accursique labor, tuque o felicior aevo Cuiaci, rectique tenax Bartole vetusti, Azoque sublimis, seu quotquot clara Themistos Lumina nec numeri nec mens ignara capessunt: Dicite, quid Pyrois late flammantibus alis Mane novo, serus quid vesper ab aethere vidit, Et nunc immemores nequeunt memorare lucernae. At vos felices animas quisnam abstulit aevi Stultitia genius melior? quo numine dextro, Quove sacro, per tot fallaci vortice syrtes Navem agitis vitae? manibus quis doctior artes Aut Ariadnaeo vos duxit stamine, per tot Anfractus et tot contorta volumina iuris? Quis rigidas legum pedicas, quis triste catastae Officium docuit, solum quum regnat iniquum, Omneque ius pedibus furibunda licentia calcat? An scelere in medio cippis locus? anne columbar Lautomiaeque suis constringent crimina vinclis? Astraeae cur sacra agitis? quid desita dudum Munera speratis? toto Themis exulat orbe. Te certe procul aufugiens, Germane, reliquit, Nequiquam revocante probo. Num saecla redibunt Pristina fortassis? num fuluo concolor auro Lux aliqua emerget rursus, iustasque secures Grande nefas metuens maestam trepidabit arenam? Fallor, an illuxit melior spes? vosque secundis Servatis rebus, fortesque retunditis omnes Fortunaeque minas, saevique pericula Martis? Macte viri his estote animis? quo carmine durum Pectoris aes dicam? quo vos, pia corda, celebrem Nomine balbiloquus? manibus date munera plenis, In meritos spargam cives, fungarque brabeutae Hoc saltem officio vates. mihi nectite lauro Intextis passim violis duo serta Camenae, Et doctas cingam frontes. superaddere donis Haec liceant, Astraea, tuis. quae pignora Balthi Iulia subduxit fas est cumulentur honore, Qui plebem superat. maius nihil aethere Phoebus Nominibus iusti civis videt. omnia cedunt Huic titulo; vili populus licet aestimet ostrum hoc Sanctius, et splendens vulgo praeponderet aurum, Altior aut sedes. Sed tu Meliboce memento Post cives decorare bonos. haec praemia sunto Post nova. Quem rabies non flexerit impia turbae De meliore via, quem non vesana libido, Aut nummi fulgor patriae dimovit amore, Hic bonus est civis. Bonus est iactata procellis Cui ratis est cordi, quem de statione reverti Spes prohibet melior. Fortis non deserit hastam, Abicit aut clypeum, victor licet ingruat hostis, Et formidati prosternant cuncta caballi. Spes alit agricolas. Plenus spe navita ridet Oceani furias, et vasti iurgia ponti Excipit invictus. negitet quis praemia forti? Reddite magnanimis grati sua dona. corona Non desperanti debetur civica civi. Talis, ubi Cannae sitienti fauce cruorem Hausissent Romane tuum, victorque mearet Hannibal ad portas, atque omnem fusus arenam Tinxisset Paulus, potuisti Varro mereri Aufugiens grates. Non desperasse salutem Visa salus, fortisque tulit fuga praemia leti. Vos vero, robustae animae, quis forte metallum Circumstat pectus, quis toti publica curae Sunt bona, spe salui generosa, pergite fortes, Fortiaque adversus corda obicitote periclis. Non semper caelum iratum. Non nubila semper, Aut boreae semper rabies fremit. est ubi Titan Laetior exsurgit, toruas reverberat iras Aeolus, et facili ridet Saturnius axe. Nostra etiam findes capient mala, nec sua damna Posteritas scibit felix. meminisse iuvabit Quae patimur quondam, trucis et dispendia Martis Fabula venturis narrabitur inscia natis. IN NUPTIAS IOANN. FRIDERICI STISSERI ET HELENAE SOPHIAE MARTINI ENGELBRECHT IC.TI ET ORDINUM ARCHIEP. MAGDEBURG. SYNDICI FILIAE. NIl certi mortalis habet, divinior ipsa Mens agitur varium, tacito seu cuncta volutet Fortior orbe Deus, proprius seu distrahat error. STISSERO immotum quidnam quis coniuge dicat? O hominum rerumque vices! An flumina flammis Algida lucebunt? gelido demissa Trione An nix Aethiopum feruentes vestiet agros, Cumque lupis trepidae iungent praesepia damae? Nil mirum est. STISSERUS amat, blandisque puellae Induitur frenis. Uno mens concidit ictu, Illa Dionaeae spretrix generosa sagittae. Stat rigidis pater Oucer aquis, tardosque Bootes Vix agitat currus, cano dum Bructerus horret Vertice, et Hercyniis proscribit gaudia terris, Certantesque iocos volucrum. Feruentior unus IAN FRIDERICUS abit, laetis morosa refutans Tempora pectoribus, glacialemque igne resoluens Torporem Iovis, immitem nunc despicit Arcton. At vero innuptae sua per laureta Camenae Hactenus, adque sacram Charites Aganippidos undam Intactum, te sponse, aluere Cupidinis arcu. Totum te Phoebus, totum modo Pallas habebat. Affixumque severo operi; seu docta Stagirae Sedulus, aut dulcem late redolentia Hymettum Tractares monumenta manu. Tibi fortia rerum Cecropidum populi et quicquid gens Romula quondam Ausa animo ingenti, melius vel postera quicquid Saecula spectarunt, Divae memorasse feruntur. Ipsa tibi sua sacra Themis, sanctosque recessus Reclusit pietas, vultu conspecta priore, Qualis erat quum mordaci sine lite fluebant Tempora, nec nosset varias ecclesia partes. Vos quibus arcanumque aperit natura penetral, Obscurumque ostendit iter, rerumque vagantes Maeandros, tantis quae vis robustior ausis Detraxit toruas animas, quid numina tanta Insignem pietate virum sprevisse coegit; Dicite, et insolitae caussas expandite flammae. Anne tua cecidit, petulans puer, inscius arte? An frontique volens pulchrae, roseoque genarum Succubuit decori, teneris dum molliter ulnis Haeret, et haud rarus dulci serit oscula labro? Fraude tua cecidisse puto: tibi mille, puelle, Mille nocendi artes, neque gratior altera, quam quae Hostia Phoebeo grege de mactatur ad aras. Ira vetus superat, spretisque iniuria teli Non moritur, multo dudum licet arserit igne Delius, et rigido specteris cortice Daphne. Haec quoque laus tua sit, sit et haec victoria nervi Et pharetrae excussae. Phoebus dum cedit amori, Quem pudeat cessisse hominum? Fortuna magistrum, Cultoresque eadem voluit. Sed laese Batavas Quid STISSERE petis terras? quid spumifer undis Auxilii tu Rheneferus? Vahalisne retundet Ossibus ardentes, vel Mosa Cupidinis ignes? Nil quicquam Phoebo ignotum: res tota medendi Illius inventum est; tactus tamen ille sagitta In flammas abiit, non simplice vulnere victus. Quin etiam in liquidis desaevit pinniger undis, Saepeque Nereidum feruet domus; ipse tridente Omnia conquassans, horrentia corda serenat Neptunus, fallitque aries Bisaltida fictus. Quid fugis, ah, demens? fugiendo incenditur ignis, Et stimulat motus sopitam pectore flammam. Sic ubi congerie stipularum clausa latescit Scintillae mica effumans, attacta resurgit, Horrida vicinis minitans incendia tectis. Quod procul est mage quaerit amor, praesentia sordent Saepius. In vetitum ruimus, petimusque negata Fervidius stolidi, fugiendo parva dehiscunt Vulnera, et in penitus rapiuntur tela medullas. Talis in Hercyniis quam fixit arundine silvis Telorum prudens venator, cerva pererrat Umbrosos Brocci saltus, tandemque Bodonis Ad latices animas exhalat corde volucres. Tu quoque quando fugis mage laederis: acrius ardes In Batavis. Tactus lymphis excanduit aestus Mollior, et tacitum perreptat fervidus ossa. Unus Hymen medicina mali; certa inde petuntur, Quae deploratos tollant medicamina morbos. Hymen o Hymenaee fave. cape flammea laetus, Atque citis adsis pedibus. Vincito corollis Tempora, quas lauro distinguat amaracus acri. Fas est, funereis mollis permista cupressis Stet myrtus. Tristes, fas est, ut luceat inter Taeda frequens taxos, donum geniale Diones, Sed quod in umbriferis producit Bructerus hortis. Tu quoque Iuno fave. Tibi vincla iugalia curae Ante omnes, pulchraque beas tu prole parentem Natorum cupidum et vitae post busta manentis. Non hic Teucrum aliquis Priami de sanguine cretus: Illudit regina tibi. Non scandit adulter Nunc Danaum thalamos, Helenaeque prehenditur ulnis Impius hospitii et lecti temerator Achivi. Altera nunc HELENE, sed quae sit Castore digna Atque tuo Pollux ovo, multoque cruore, Quam redimant Graii, potius quam semine natam Tyndaridum. Paris alter adest, cui munera Pallas Sponte sua divina dedit, pietasque virentem Et nectit gravitas aeternum frontis honorem; Tales, Penelopen facundo iunxit Ulyssi Paruus amor. Fortis castam sic Hector amavit Andromachen. Sic nupta suo Cornelia Graccho, Inque tuas aedes transivit Iulia Manli. Vos vero, quis casta parat nunc gaudia Phoebe Ite, beatae animae. Non turbet gaudia luctus. Brachia non helices vincant coniuncta marito, Aut ulmo, aut salici vitis mollem educat vuam, Sola eadem pronum tangens radice flagellum Maesta dolet sterilis. numeret quoque basia lectus, Si fas est numerare: toro sunt basia curae. Ite animae, et seros atavis donate nepotes, Spemque aevi nobis melioris reddite. Marte Omnia nunc pereunt; per vos Erycina reducat, Robore quod multo labentem fulciat orbem. IN NUPTIAS BERNHARDI CLINGII REIP. ROSTOCHIENSIS CONSULIS TERTIUM MARITI ET URSULAE DOROTHEAE IOANNIS DICII CONSULIS EIMBECENSIS FILIAE. VArne pater, roseam propter qui laberis urbem, Inque tuas placidus Balthide mergis aquas: Accipe Brunoviis iterum quae mittitur oris, Altera feminei gloria magna chori. URSULA in Hercyniis educta latentibus umbris, URSULA, sed mitis, non fera corde, venit. DICIUS huic genitor, Cereri qua iungitur Euan EIMBECIDUMQUE diis fortia vina coquit. Adspice compositos mores et lactea colla, Adspice purpureis aemula labra rosis. Non Dryades inter fuit altera pulchrior unquam, Multa sed et victa est Naias ipsa genas. Ast erat indomitum pectus spretrixque virorum, Nec tua curavit spicula, parue puer. Seu fuit innuptae Phoebes haec aemula virtus, Invida seu potius restitit arte Venus. Saepe pater dixit: generum cape filia tandem, Progeniem debes, cara puella, mihi. Illa verecundo faciem suffusa rubore, Crimen ut exhorrens gaudia blanda tori: At mihi perpetua des virginitate fruisci, Inquit, et imprudens haud satis apta petit. Vana rogas, formosa, quibus tua forma repugnat, Non patitur solum pulchra papilla torum. Talia sperantem temere Peneida nympham, Nunc etiam in rigida cortice Phoebus amat. Panaque delectat calamo trivisse labella, Non potuit versa fronte perire calor. Miles erat Triviae gratissima Parrhasis olim, Iuppiter est praesto cum subit illa nemus. Nec pudet os caelis rictu deforme locare, Nunc quoque spectaris Parrhasis ursa polo. Dicia quid speras? frustra cupis URSULA dici, Terret amatorem non sonus asper acrem. Brachia non villis et aduncis unguibus horrent. Nil tetricum vultus linguaque rauca gemit. Nomen it adversum menti, moresque refutant, Pellere procantes qua feritate studes. Si fera vis audire, feris sunt retia tensa, Cassibus et capitur Maenalis ursa suis. Si reliquos spernis, quin URSULA diligis Ursum, Sponte sua sese subicit ursa pari. Talibus indomitam dictis ursere parentes; Saepe etiam lacrimis commaduere preces. Sed frustra immotam pertentant flectere mentem: Durus ut a nullo frangitur ense lapis. Diva Venus docuit tristes ardere leaenas, Si velit haec eadem mollius ursa calet. Pascitur excellens inter tua, Varne, roseta Ursus; at humana blandior arte fera. Qualem non metuant imbellia terga bidentum, At sibi pastorem quaeque iuvenca petat. Ille tibi vidui deplorat taedia lecti, Ad tua prostratus littora, Varne senex: Si tua defluxit me consule lenius unda, Auspiciisque meis hostica pulsa manus; Redde pater sociam taedasque accende iugales, Ne mea sic orbo tempora dura meent. Dixerat. At facili subridens annuis ore, Atque suum pateris pondus habere preces. Ire iubes, dulces ubi nuper senserat ignes, Laetior in nota flamma resurgit humo. Advenit et spectat per opaca silentia Brocci, Inter Hamadryades quas alit alma Venus. URSULA adest: spectata placet prae milibus una Tu quoque DIKIADAE non minus, Urse, places. Vix tu visus eras, feritas innupta recedit, Et subito versa mente puella calet. Unius adspectum vocemque haud sustinet ursi, Tot quae sustinuit durior ante viros. Seu fuit insolitum tibi, pusio, fortior arcus, Sive latens aliquid congener ursus habet: URSULA nunc ursum geminam comitatur ad Arcton, Haec sua condemnans innuba vota cicur. Cuncta Venus superas! cedunt durissima tandem, Tergaque submittunt ad tua iussa ferae. IN NUPTIAS IOANNIS ERNESTI SCHRADERI ARCHI-DIACONI BEROLINENSIS CUM MARTHA EHRENTRAUTIA LILIEN. SCHRADERO nostro lectissima iungitur uxor, Pastorique suo grex pius ore favet: Pronubus ex alto benedicit amantibus ipse, O tanto felix auspice coniugium! IN IACOBI LAMPADII DE REPUBLICA ROMAN. GERMANICA LIBRUM. TAlis erat nuper victrix Germania Romae, Quando per innumeros laus data staret avos. Hac lege imperii maiestas illa virebat, Hoc orbis domitrix, hoc modo Caesar erat. Hactenus invicti, victores vicimus orbis, Et lecta in nostro nomine Roma fuit. Unum erat in fatis, ut se Germania vincat, Vincit, et invicta nunc cadit illa manu. Ante tamen chartis faciem depingier istis Iussit, et imperii provida scripsit opes. Tempus erit quondam, post quum sua busta resurgens Hinc leges repetet, iuraque prisca dabit. Nunc nihil invictum propriis non occidit armis. Vivit adhuc quicquid scripta papyrus habet. Cerne vices mundi. Robur tandem omne fatiscit, Et manet aeternum, quod levis aura movet. IN PHILIPPI CLUVERII ITALIAM ANTIQUAM CONTRACTAM OPERA IO. BUNONIS. ITALIAM rerum dominam, gentemque togatam, CLUVERIUS vasto codice tradiderat. Lectores nactum est, sed paucos, grande volumen, Magni operis moles ipsa molesta fuit. Indoluit BUNO, Romanaque regna misertus, Praebet in exiguo conspicienda libro. Macte animo hoc BUNO! Bene sic tu perge mereri: Utile quod mundo est, qui docet, ille docet. IN IOACH. GOEZ AB OLENHUSEN CARMINA SACRA. CArmina Iessaeus Regum sanctissimus olim Atque alii Hebraeo quae cecinere sono; GOETZIUS haec noster numeris inclusa latinis Exhibet, exemplo Scotia docta tuo; Flaminium facilesque elegos imitatus Ebani, Quosque fides docuit Beza sonare modos. Vox diversa, eadem est pietas, mentique gemellae Fusus ab aethereo spiritus axe subest. Macte animo hoc GOETZI! caelo gratissimus hymnus, Praecantat vatum cui sacra turba melos. IN AUGUSTUM BRUNSV. ET LUNEB. DUCEM. CAesareus sanguis, magnique propago Leonis, Optimus et patriae duxque paterque suae: Uno vicenum lustro quum clauderet aetas, Nestoreo AUGUSTUS hoc suit ore senex. Ingenii monumenta omnis depraedicat orbis, Ingensque est hominum bibliotheca stupor. Coniuge, prole, opibus, bello ipso ac pace beato, Centena an Parcae ducere fila negent? IN IMAGINEM GEORGII CALIXTI S. THEOL. D. ET PROF. PRIMAR. ABBAT. REG. LUTTER. HActenus insolitae quem Ecclesia sancta sequestrum Pacis amat, meritis et pietate gravem, Discordi quamvis multum frendente caterua, Maximus hac Cimber fronte Calixtus erat. Omne sacrum, et privum, et quicquid veneranda vetustas Scivit, in arcano pectore clausa latent. Compositos mores et candida munera mentis, Ipsa etiam haec oculis picta tabella refert. AD HULDERICUM EYBENIUM QUUM ACADEMIAE IULIAE VALEDICENS AD CAMER. SUMMUM IMPERII TRIBUNAL PROFECTURUS LIBRUM EDERET DE TITULO NOBILIS. ROmana quidnam sanctio communibus De rebus olim, deque statu publico, Iustiniani auctoritate iusserit, Hoc plurimorum scire pridem laus fuit. His addidisse, nostra quis constant fora, Quocumque tandem sint statuta principe, Sacro aut profano, maximo est ut usui, Sic aestimatur dignum honore maximo. Horum nihil nescire te, quum ostenderis, O aeviternum Frisiae Eoae decus, HULDRICE, lingua regias docens scholas Multos per annos hactenus, compluribus In eruditum lumen editis simul Chartis, honore nomen inclitum tuum, Ut iuris utriusque docti interpretis, Germaniam late per omnem iam valet. Dum Iuliae autem dicis ultimum vale, In posterum tribunal imperii sacrum Aequa bilance temperaturus, loco Longum eminente, inusitate nobilem Librum elaborans, promereris utique Ut singulari iure NOBILIS audias. IN PHILIPPI CLUVERII SICILIAM ANTIQUAM IN EPITOMEM CONTRACTAM A IOAN. BUNONE. FElix vetustae nobilisque Doricae Propago gentis; regna qui tot inclita Fecunda pinguis arva per Trinacriae, Et condidistis, et potenti dextera Tuti, frequenter hostium et Poeni ipsius Fregistis arma, civibus docti Remi Parere solis atque fato cedere: Musis iidem Palladique et Gratiis Devota multum et cara quondam pectora: At nunc profundo Ditis excepti atrio, Obliviosis in tenebris aut procul Campis remotis degitis vitam levem. Quas, o beati, quas referre gratias Quitis CLUVERO? saeculis labentibus Dudum sepulta; posteris ipsis diu Iam ignota vestrae civibus Trinacriae, Felicitatis prisca sed vestigia Monumenta vestrae certa quondam et gloriae, Ex nocte longa qui reduxit in diem, Multo labore, non Pelasgi sanguinis Non educatus montis Aetnae cis pedes, Allectus aut Panormiensi praemio. Haud impares debentur autem et gratiae Nostro BUNONI, qui CLUVERIUM, nimis Laboriosa quam legentium manu Excussit ac semovit hinc industria, Compendiosa reddidit penna usui, Et ipse Cattus dissito procul solo Nutritus, atque divitis spretor spei. Tanti laboris gratiam tu a Doribus BUNO erudite quaeris? an tibi sufficit, Cuiusque cultioris ingenI bono Prodesse commodoque litterario? Praeclara virtus! attamen quisquis decus Iam tum obsoletis pristinum reddit, simul Aeternitatem nomini invenit suo. IN IOAN. GOTHARDI VON BOECKELLEN I. U. D. ET PROF. ORATION. INAUGURAL. DE NECESSITATE ET USU PHILOS. PRACT. IN STUDIO IURIS. QUid constitutum Romuli nepotibus, Sacroque visum purpuratorum gregi: Hoc scire, laudem promeretur plurimam, Nummisque multos ditat atque honoribus, Dum lance iusta seruit usibus fori. Quantum ista scitis aeviternis consonent, Quid commodique publicae ferant rei, Tum civitati ferre cuique commodas Potesse leges, et nocentes tollere, Novere pauci, nosse solis est datum, Quis grande totum pectus imbuit sophos, Non gloriae civilis aut opum petax. Iungenda cuncta haec, BOEKELI, recte doces, Instructus utriusque dote quum sies. Fuco carentem hoc esse iuris est Sophum. Perfecta legum haec denique est prudentia. AD HAIONEM RYKENA NORDA-FRIS. ORIENT. DE VOCATIONE IN IUS DISPUTANTEM. DUm sacra veridicae conscendis pulpita Divae, Rikena, et eunomiae celso de ponte cathedrae Iura doces: nostrum est tantos gratarier ausus Ingenii, et primos voto mactare labores. Illud enim doctrina sibi tua postulat, illud Arctior et multis retro constrictus ab annis Nexus amicitiae ac sanctissima foedera mandant. Ergo macte novis conatibus! omine laeto Prodeat in lucem serosque virescat in annos Hic fetus, similique, precor, Lucina favore Excipiat reliquos. Tu coeptos sedulus urge Conatus, operique insta. Sic praemia curis Digna tuis aliquando feres. Sic nomen ad omnes Fama tuum multa sparget cum laude nepotes. IN NUPTIAS CAROLI BENEDICTI NÜZELII AB ET IN SONDERSPUHL. QUem reducem nuper laeti excepere parentes Et clara cognatum domus, In nova nunc omnes resoluti gaudia rursum Tibi gratulantur undique, Optime NUZELI, dum ducitur optima coniux, Favente caeli numine. Ipse ego, iam senio fractus multoque dolore, Praestare quod queo unicum, Coniugium hoc, voveo, sit terque quaterque beatum Cum pace iunctum publica. Tuque adeo rebus patriae, par nobile, vive In posteris quam plurimis. IN NUPTIAS CHRISTIANI WILHELMI ENGELBRECHT IURIUM CANDIDATI ET CATHARINAE PETREIAE. GAudete o Veneres Cupidinesque, Ac quicquid hominum datur bonorum! ENGELBRECHTIADAE nubit PETREIA Nullis sanguine contigit beato Aut pio mage nascier parentum. Nullis sors meliora pollicetur, Aut est pollicita hactenus cuiquam Ille flos iuvenum, illa virginalis Sidus ordinis audiunt decusque. Plaudite o Veneres Cupidinesque, Ac torum auspicio parate fausto: Non hic degeneres dabit nepotes. IN NUPTIAS SECUNDAS IOANNIS WOLFII MEDIC. DOCTOR. ET PROF. BRUNS. ET LUNEB. PRINC. ARCHIATRI ET ANNAE MARGARETHAE MARTINI ENGELBRECHT ORD. ARCHIEP. MAGDEB. SYND. FILIAE. FRigentes aliquamdiu Curarum domitrix igniculos movet, Intermissa cientur Lecti proelia denuo. Mater magna cupidinum Adsis: ignipotens tuque puer fave. Noster WOLFIUS urit, Urit virginis illum amor. Pol tot nun iterum redit, Tot noctes viduas aethereus calor. Totum et corpus oberrans Corde exaestuat intimo. Quisnam crediderit, sibi Invenire locum posse lubidinem? Quis non omnia flammae Dudum exstincta putaverit? DI ardere virum tamen Fecerunt. Volucri tu calamo facem Excussure sagittam Iunxisti Veneris puer: Ardebat calamus levis, Pulchrae virginis accensus ab ignibus. Pulchrae virginis ignes Ardent pectore WOLFII. Frontis sidereus nitor Vi multa tenebras discutit algidas: Nox ut furva fugari Aurorae ad strepitum solet. Nox ductu redit Hesperi Tandemque Hyperion oceano abditur: Vultus MARGARIS unum Lucet perpetuum diem Phoebo virgo potentior. Numquam WOLFIADAE MARGARIS occidit, Qualis Sirius olim Torpentem exagitat Iovem, Plane corde Lycaonis Sidus virginei sic gregis hoc fuerit, Siccorum ipsa medulla Late ut diffluat ossium. Ardentem, Venus, adiuva, Et, magnae Veneris parue puer, tuam In flammam esto benignior, Cultorique tuo fave. Adsint cum Charitum choro Ipsae Pierides atque Lubentiae. Adsint, et moveantur Arguto ad numerum pede. Neu quidquam querulum tuus, O caeli Dea, diversicolor comes, Omen triste maritis, Cantet gutture stridulo. Vos myrtho thalamum, Dii, Et tectum liquidis spargite odoribus. Ignes Cynthia ducit, Maturate, Dii, torum. Maturate, Hymen advenit, Ac suaves citharae molle movent iecur Hymen, o Hymenaee! Maturate, Dii torum.