Musae errantes / dispersas collegit ediditque Iustus Christoph. Boehmer. Machine-readable text Conring, Hermann Conring, Hermann XML version, markup prototype, December 1999 Ruediger Niehlmarkup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ conri1 conringmusae.html s001.html conringmusae.xml conri1/jpg html Helmstedt: Georg. Wolfg. Hammius, 1708.

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 September 2004 Ruediger Niehl markup new TEI header; typed text - structural tagging complete - no semantic tagging - no spell check HERMANNI CONRINGII CARMINA FUNEBRIA. LESSUS IN PRAEMATURUM OBITUM DOROTHEAE NATAE PRINCIPIS ANHALTINAE UXORIS AUGUSTI DUCIS BRUNSVICENSIS AC LUNEBURGENSIS IN PARTU EXSTINCTAE. ACcumulant se fata malis. opposta feruntur Sidera IULIADUM domui: sed damna Cheruscum Involuunt, moriturque suo cum principe Chaucus, Vix fueras FRIDERICE pater, suspiria luctus Impediebat adhuc, et lamentabile rursus DOROTHEAE fatum, duplexque in funere funus Simplice, funestis miseros perterritat umbris. Ante oculos, ante ora volat tam tristis imago, Nec mentem sinit esse suam. iactamur inanes Speque metuque simul, dum formidabile signum Ostentat timor, atque alio sors lumine ridet. Qualis ubi eripiunt furuae tibi carbasa Vestae Fraternas, Dictynna, faces, languescit eundo Aera licet multum quatiat nocturna viator, Sidera et excelso voluantur fornice mundi. Stant thalami casu attoniti, matresque gemiscunt Proliferoque timent sinui. quae damna minores Non metuant, miserum moritur si femina princeps Lucinaeque furit tantum implacabilis ira? Ipsa ducum magnumque pavent palatia regum, Et circumducta sordescunt atria nube. Cum virtute dolor crescit, cum sanguine luctus; Nominibusque pares lacrimae; dispendia curas Attollunt, feritasque obitus conturbat Amyclas, Verbaque mox negitans constringit fascibus ora. Atqui si virtus, pietasque et stemmata clara Heroum, si vota tori, si vota tuorum, Vel tenuem saltem remoram iniecisse Charonti, Longius aut Parcae valuissent ducere telam; Cerneret optata te matrem prole Caycus, O mulier, canerentque suos cunabula puppos. Non uni dare cuncta solet, sua munera parce Distribuit natura parens. sinceraque captat Dona hominum nemo. distinguitur ordo bonorum, Quemque polo exaequant dotes ad tartara mittunt Crimina. forma Helenae longe pulcherrima; sed mens Casta parum decoris florem quoque praeripit ipsum. In te conveniunt dona omnia: sparsa beatos Quae faciunt congesta tenes: non purpura formam Commaculat: non est virtus indigna marito. Astra velut splendet flammantia Cynthius inter Igne suo: cuncta unus habet, quis cetera fulgent, Atque omni pariter largitur lumina caelo. Quid genus et proavos, non uno Caesare gesta Quid memorem? diversa canam quid murice sceptra, Semideosque Duces? insunt utrique parenti Pectora Divorum, Ascanios seu dicere reges, Seu placet in numerum celsos adsciscere Guelphos. Quin gemini lauros poterunt ostendere postes, Nullus et heroum est numerus. non saecula norunt Sanguinis exortum, tam limina clara dedisse DOROTHEAM decuit. Guelphum ventura genetrix Et Guelphi coniux Laribus non nascitur arctis. Semine sic patulae generoso surgitis ulmi; Sic catuli canibus similes, animosque parentum Fertis equi, dignoque aquilae proditis ab ovo. Magna haec, sed maior superat primordia virtus, Et pietas titulis sublimior exstat avorum. Hanc crudo quondam matris sub sanguine plena Miscuerat natura manu, spumaeque parentum Addiderat, quum femineum procudere vellet Principis exemplum, et miracula conderet aevi. Faverat incepto Pallas, mentemque serenam Induerat nascenti animae. tum pectora casto, Ast blando pariter Iuno construxerat igne. Hinc patrias potuit virguncula spernere lauros, Maiorum propriamque simul distinguere famam. Quam prope sint nihili didicit peregrina. parentum Nomina privato secrevit cauta decore. Nobilitatem ultra pectus fuit: hoc quoque vultus Vicit, et in vultu nitidae frons aemula gemmae. Non roseis tamen illa genis, non marmore colli, Mollibus aut digitis teneroque superbiit ore: Pulchra genis Aegle quamvis digitisque Neaera Atque soror viridem Pollucis cederet herbam. Sub Tyrio mens casta ostro, rutiloque sub auro Simplicitas habitat, splendetque adamante modestus Hinc illinc animus. mores non verbere cirri Concutiunt, aut torta urunt calamistra pudicos. Ipsa rudis quondam rerumque ignara domusque, Iam callet placare Larem, fictumque maritum Obsequio mulcet, puerisque cubilia sternit Postgenitis, vacuisque canit sua carmina cunis. Iam ludens agitat post exercenda severae Aetati, et seris post cognoscenda sub annis Experiens, infans praebet documenta futuri. Nunc veterum tractare iuvat monumenta librorum, Aut quicquid liquida calamus fuligine pingit. Multa sed adspexisse pudet, Venerisque sagittas Non patitur; furtumque Helenae condemnat et ignes Sidonios, altae licet haec Carthaginis auctor Audiat, et Graias superet licet altera formas. Quae caeli docuere placent. quae iussa ligarunt Isacidas, quae laeta Petrus, quae nuntia Paullus Prodidit, et qualem docuit sperare quietem, Haec voluit, memorique simul complectitur arte. Illa docet resonare domos sacra vulnera Iesu Purpureoque omnes roratas sanguine terras. Exulat ore Venus, nescitque Amaryllida lingua, Et Pholoen, nitidoque procacem lumine Daphnin. Non Phyllis capit ulla locum, Corydonque petulcus Pellitur ad capras armentaque bubula pastor. Talis Penelope prudentem flexit Ulyssem, Fila iubens celeres longum producere fusos, Palladaque intexens aurato cuspide peplo. Talis et Andromache tardantes Hectoris ignes Elicuit. talis casto Lucretia vultu Tarquinium, natumque Dea Lavinia virgo, Callidaque iratum Isaidem permovit Abigal. Talis et AUGUSTO laudata es Principe coniux DOROTHEE; talis placuisti virgo marito, Et viduos ardere toros, tristesque cupressos Culta Dionaeis fecisti surgere myrtis. Viderat hoc quondam praesago IULIUS astu HENRICUS, natumque dolens abrumpere Parcas Stamina: tu vero seros da, filia, Guelphos, Et patriam renovato domum, defunctaque IULI Gloria perpetuos te per revirescat in annos: Dixerat. at votis placido Deus annuit ore, Et neptem Guelphis divisque replevit IULIS. Ipsa etiam primum favit Lucina, torosque Fructum agere, et quos blandidior perflaverat ignes Longe illos rutilas mandavit didere flammas. Paruit et thalamus, neque simplice munere gentis Spem mactare studet. nunc commodat ille puellas, Nunc pueros, qui clara dabunt cognomina Guelphos, Aut alii dominos poterunt progignere plebi. Desine Cecropias mendax iactare maritas Graecia. nec Latiis soluat post ora Camenis Oenotria de gente uxor. tibi Livia nubat Octavi, sterili taeda, furtivaque coniux, Et vetitos ingressa toros. iniusta noverca Illa eadem iustos multavit morte nepotes, Ut dominum capreis coleres, Romane, Neronem. AUGUSTO meliore Duci coniungitur uxor DOROTHEA augurio: mater fecunda, nec ullis Ignibus attacta, aut Laribus direpta mariti Invitis, avibusque malis. Capaneia coniux, Hermioneque una hac, et Laodamia refertur, Penelopeque, ultrixque sui Lucretia lecti. O rerumque hominumque vices! incerta feruntur Omnia. foedantur gravibus bona maxima damnis. Tempus erat, quum Saxo novi natalia regis Exspectans peteret. turgescens creverat alvus, Spondebatque Ducem. decies iam Cynthia matrem Viserat et pleno lustrarat lumine fetum. Iam dolor advenit. trepidae sua lintea matres Expediunt, laetis ardentque cubilia flammis. Observant uterum, et tardo fomenta ministrant Spe plenae pavidaeque simul. nec Numina desunt Sponte sua, quae femineis non arcuit ordo Rebus, et arcanis prohibet reverentia sacris. Ipsa etiam ad sellam virtus stetit: ipsa dolenti Adstitit et pietas, niveis circumdata pallis, Qualis erat quum Saturno sub rege fluebant Tempora, nec Phoebus stillantia ferra cruore, Plumbea fulgenti nec pondera viderat axe. Ambae aderant, innuptae ambae intactaeque puellae: Virgineus cedit tenero dum candor amori, Curaque sollicitis pudibunda obnubilat ora. Una aberat Lucina. una non victima cordi, Unica fastidit flaventia succina Balthis, Et quae rite adolent perculsae tura maritae. Illa sinum rigido ferro concluserat omnem: Illa adamante alvum triplicique ligaverat aere. Frustra est Divarum auxilium, matrumue querelae, Votaque nequiquam conscendunt culmina caeli. Bis medicas fert Phoebus opes, bis fortia Phoebe Gramina propinat. Parcae inclementia vincit, Amittitque suam medicatrix India laudem. Heu quam saepe arctos conata est soluere fasces Infelix, orbemque novo pia principe nostrum Ditare! heu quantos lacrimarum protulit imbres Lucta gravis, saevusque dolor! frustra omnia. frustra Niteris, o mulier! quid contra fata laborans Deficientem animam vanum conando fatigas? Sic dixit; miserans donec Proserpina crinem Abstulit, et furuis flavum caput abdidit umbris. Illa obit et patrio mentem transcribit olympo. Tunc virtus pietasque comis in colla solutis Atratum sumpsere habitum. tunc numina luctu Obstupuere gravi, saxosaque pondera duris Corporibus non iam tremulae retulere maritae. Exoritur gemitusque virum, clamorque dolentum. DOROTHEAM Guelphi pueri, Guelphaeque puellae Ingeminant matrem. matrem sublimia tecta DOROTHEAM, dominamque imae plangore cavernae Raptam ululant. permista domus penetralia fletu Respondent. feriunt rutilantia sidera questus. Pallet ebur. damnat roseos iam purpura vultus Umbrarumque nigra se mallet imagine condi. Insequitur fremitu Chaucus, lacrimasque Cherusci Nequiquam retinere student. illae impete multo Prosiliunt, et clausa ruunt per lumina passim, Oraque non solito confundunt flumine torua. Haud aliter quam tu nivibus potate Sudetum Albi furis: frustra noto te limine sollers Includit Lycidas, congestoque aggere frenat: Omnia franguntur, fluitantque repagula campis. Et montes quoque maeror habet, silvaeque canoras Triste iubent volucres carmen, Parcasque severas Crudelesque Deos liquidis narrare fluentis. Dicite Naiades, pleno quas Allaris ore, Quas Oucer, quas Leina vagus, quas Fusa querelas Fuderit, et siccas quo fonte rigaverit herbas. Ipse caput, barbamque senem, tremebundaque quassans Membra: dolor nempe hic mihi deerat; nec satis urbem est Perdere, Pergameasque iterum spectasse ruinas Et cineres cineri impositos, nova iungere busta Condecuit: fatus, gemitansque infrenduit Albis. Flet Veseris, multaque dolens frontem occulit alga Et littus nudum, nudosque in littore pisces Destituit. validis Nereus sed fluctibus obstat Damna querens eadem, Cimbrumque ferocior aedes Sternit aquis, vastasque immiscet montibus undas. Phocas quercus habet, contra nant aequore vaccae, Et genitus modo pullus equa, non coniuge coniux, Matribus haud infans defenditur; obruit omnes Mors una, et caeco mergit crudelis averno. Omnia sic lacrimant. sic fata atrocia quisque Incusat; sed nemo magis te, maxime Princeps, DIS gemite, o AUGUSTE pater, tibi flebilis urna Prae cunctis haec visa fuit, duplicantque dolorem Bis vidui thalami, geminataque busta Penatum. DOROTHEAM nox sera vocat. lux aurea poscit DOROTHEAM. quaerit solam hanc neque repperit illam Tristitia, et studio sese delassat inani. Musa, sile mala verba Ducis, funestaque peplo Vota tege: haud memorent venturaque tempora questus Tam duros, frustraque aliam per tartara rursus Quaesitam Eurydicen, tentataque numina noctis. Talis in Hercyniis, elata cacumina, pini Ad vitreos Bodae latices quas funditis, umbris, Coniugis ereptae queritur fata aspera turtur, Quam nido durus venator et ova foventem Grandine non una exanimem traiecit in ipso. Ille gemit, refugitque sui solamina luctus, Et querulo fagos praeduraque robora cantu In lacrimas tenebrosa etiam de nocte resoluit. Crudelis Lucina, tenet quae regia Pellae Aut Ephesus furibundam animam? quo crimine laesa Quidue dolens tantum muliebri in corpore saevis; Nec pietas virtusque tuum placare furorem, Victima nec potuit frendentem tollere bilem? Attamen haud myrrhae dubitasti soluere lignis Induratum uterum, quamvis Cinyram illa parentem Ussisset, diroque satu crevisset Adonis. Tu vero miserande puer, seu maluit esse Te sexu inferiore Deus, nascique puella Debueris, cur sponte tua non aspera matris Vincula rupisti? cur lucida tela diei Contemnens tenebrosa petis? num vivere tantum Coepisti, ut morerere iterum, sed vivere non est Non nasci. moreris, quum nondum vivere vitam Coeperis: anticipant tristes spiracula taxi. Fallor, an ingentes sensisti mente labores Quis non fata premunt; procul atque avertere vultus Fas potius visum, quam lumina pascere tristi Officio, atque hominum sceleratas visere dextras? Heu patriam, priscamque fidem, viresque parentum Romulei dominas populi! vesania quaenam Civiles agitare acies nos barbara fecit, Fraternoque manus docuit temerare cruore? Obtege Phoebe caput. furuis nox atra catenis Crudeles constringe animas. neu crimina nostra Cerne Phlegon. alio Pyrois post luceat orbe, Post Aethon alibi flammantes explicet alas. Quod nondum geniti horrescunt, nec viderit alto Delius, aut aliis memorent mortalibus olim Saecula, quae in seros devoluunt astra nepotes. At tu si dias voluisses visere luces, Nostraque non nimium tibi fastidita fuissent; Arminium te libertas Germanica quondam Fracta salutasset, puer optime: tuque tumultus Et patriae rabiem, et civiles ensibus enses Infestos, roseo potuisses ponere vultu. DIs aliter placuit. nimium Germania felix Visa polo, propria haec nobis si dona fuissent, Et tranquillatis cessissent nubila ventis. An satis est, fratres teneri teneraeque puellae Quod superent, hisque auspiciis Saturnia quondam. Regna revertentur, paxque exoptata virebit? Crescite, io, pueri! per vos Germania felix Surget, et antiquam longe trans culmina celsae Pyrenes, transque aereas vim proferet Alpes. Tum Phariae potator aquae, tum munera Baetis, Cinnama tum ducibus Nisaeus mittet Hydaspes. Ipse ferax armis victoque oriente superbus Pronus adorabit vestigia Turcus equorum. Crescite, io, pueri! sudabunt robora melle, Et biferum pecudes uterum, triferumque bidentes Gestabunt, et mille simul de simplice grano Prosilient, gravidaeque cadent sub pondere mali. Vivite. solatur longi dispendia belli Spes melior, tumulumque tuum, generosa propago DOROTHEE, mollit. florent hoc germine busta Suaviter in campos transpiratura beatos. IN OBITUM IOANNIS LUDERI POLIT. IN ACADEMIA IULIA PROFESS. INteritum, LUDERE, tuum flevere Camenae, Et querulo gemuit pectore blanda Charis. Stabat Atlantiades, nec se sibi fidere soli, Tam facunda videns posse etiam ora mori. Quid Themidos referam lacrimas, quid murmura Phoebi, Et quos ediderint pulpita maesta sonos? Hercyniae Dryades, vosque Elmi numina Fauni, Cunctaque qui spectas tu Meliboce pater, Dicite, quid Phoebo tristis responderit Elmus, Quum raucum ingemeret pollice tacta chelys. Dicite, quas voces profundat Iulias ore: Dicite, quo madeat Palladis imbre gena? Pallada LUDERUS, LUDERUM Pallas amavit, Ereptumque sibi luget acerba virum. Carmina sunt multis non ulla audita diebus, Et dolor in duram pertigit acris humum. Parcito Diva genis. superat tuus alter Apollo, Et meliore sui sidera parte tenet. Ille per Hesperias extendit nomina terras, Et qua flammicomos, Cynthie, ducis equos. Ille vagas hominum mentes et lubrica terrae, Omneque ab aethereo despicit axe solum. Ille modis felix cunctis, nunc perpetuum ver, Nec peritura olim gaudia laetus agit. Purpureas Dea sparge rosas, date lilia Musae, Frigida ut aeternum floreat urna viri. Florentum tumulos fas est florere virorum: Fas est post obitus ora diserta loqui. EPITAPHIUM. INuida LUDERUS quem Parca et candida virtus Non homines inter degere passa fuit, Exiguo omne suum tumulo hoc mortale locavit, Ista recepturus quum nova saecla fluent. Fama viget, mens docta suis coniungitur astris. Sic moriens, moritur nemo, sed eripitur. CENOTAPHIUM IOANNIS ANDREAE BOSII IN ACAD. SALAN. HISTOR. PROF. BOSIUS haud pridem docto carissimus orbi, Adflicti hic posuit corporis exuvias. Perdidit hoc obitu praestantem Iena magistrum: Nec reddent facile tempora multa parem. EPITAPHIUM GEORGII KOENIG SS. THEOL. D. ET PROF. PUBL. IN ACAD. ALTDORFFINA. THeiologus nulli quondam virtute secundus Hoc posuit tumulo corporis exuvias. Insigni pietate Deo qui vixit amicus, Mortuus ille Deo iam pietate pari. Hactenus in terris audivit nomine vano Rex. Ast nunc posthac caelica regna colit. Rex verus, rex idem hominum, summique sacerdos Numinis. Heu! quantum est vivere, obire Deo. IN IOAN. HENRICI HOETTINGERI OBITUM. QUi studio et meritis praeluxti milibus unus, Molliter et sero denique digne mori, HOETTINGERE, decus Tiguri sanctaeque tiarae, Quove patent nobis dante Orientis opes: Quam tu praepropere cunctis facto occidis, eheu! Quam tristi nimium conditione peris! Aeternis planget lacrimis te doctior orbis, Nec facile referent saecla futura parem. EPITAPHIUM IUSTI HESSEN AD S. CATHARINAM IN BRUNSVICO ARCHI-DIACONI. SIncerus verae qui relligionis amator, Exemplarque suis qui pietatis erat: Qui Christi praecepta, viamque ad caelica regna Facundo Christi tradidit ore gregi: Moribus haud minus ille suo, quam nomine IUSTUS, Hic cubat, exspectans praemia, Christe, tua; Corporis exuvias animae quum iunxeris olim, Gaudia largitus non moritura piis. Felicem, qui iusta docens iusta et facit idem! Non moritur: quamvis mortuus, ille viget. IN OBITUM ELISABETHAE RADEMANNIAE HENRICI SCHMERHEMII I. U. D. ET PROF. UXORIS. SCHMERHEMII coniux, virtus quam prisca fidesque, Formaque femineo praetulit alba gregi, Exuvias praecelsae animae, tenebrosaque mentis Claustra sub hoc tenui condere iussit humo. Sideribus coniuncta suis mens libera caelo Fulget, et humanum despicit omne genus. Sparge tamen violae et candida lilia terris; Spargito purpureis plena canistra rosis: Vere novo turgebit humus, reddetque sepulchrum Aemula de putrido puluere membra polo. Parvula in umbriferas sic semina crescitis alnos, Dives et e grano surgis arista levi. EPITAPHIUM KUNEGUNDAE BUSSELBERGS UXORIS ANDREAE SINGERI MEDIC. DOCTORIS ET APUD BRUNSVICENSES PRACTICI. SINGERI coniux, inter quam candida virtus Humanas non est vivere passa sedes, Exiguo omne suum tumulo hoc mortale locavit, Non ante extremum reppetitura diem. Frustra illam Phoebus, frustra retinere maritus Herbarum voluit robore, amore suo. Fortior astorum vis est. Mens appetit astra, Inque sibi similes evolat ipsa locos. CENOTAPHIUM ANNAE SIBYLLAE FILIAE CASPARI HOFMANNI MEDICI ALTDORFINI NUPTAE CHRISTOPHORO KERNIO POLIATRO GOTHANO. COnditur hoc tumulo, medico prognata parente, Atque eadem medico nupta SIBYLLA viro. Sed non sola tamen, simul una clauditur urna Et forma, et pietas, femineumque decus. Desine Apollineas Parcis opponere vires, Tempora virtuti aut longa parare tibi! Pestiferum Morta virus spargente Machaon Nil valet, et vultus cum pietate perit. Una salus superat: patriis mox iungimur astris, Et caro de putrido puluere surget ovans. IN OBITUM HERMANNI CONERDINGII MED. D. ET ARCHIATRI GUELPHICI. CONERDINGE, tuos cineres praecelsa ducalis Ipsa domus luxit, tacta dolore gravi. Hoc pietas, candor, felixque peritia sani, Vivendi hoc ratio provida commeruit. Lugeret mortem virtus arsque ipsa medendi; Verum anima haud patitur flere recepta polo. IN MORTE IOANNIS CONRADI SCHROEDERI PRAEFECTI SCHLIETZAE. HEu, nimis ante diem moreris, gener optime, linquens Usque adeo uxorem, meque meosque cito! Longo aptum te aevo virtus faciebat, amorque Multorum, nec non sedula cura boni, Visum aliud superis: nobis parere necessum est: Quin ergo in caelis vive videque Deum. EPITAPHIUM ELISABETHAE SCHRADERIAE UXORIS CONRADI BARPKEN, ICti. GEntis SCHRADERAE, Saxonum terrae decus, Brunsvica multis saeculis quam nobiles Inter suos amplectitur cives sinu, Eademque sexus feminini corculum: Cultrix mariti fida, et optimi viri, Par moribus, virtute neutiquam minor: Anima recepta caelitum consortio, Hoc in sepulchro membra fecit condier. CENOTAPHIUM CHRISTIANI WILHELMI ENGELBRECHT ORD. DUCATUS CALENB. SYNDICI ET QUAESTORIS AERARII. ENGELBRECHTIADES, digna Arnoldina propago, Facundo haud impar lingua animoque patri: Ordinibus patriae cum dexteritate fideque Insigni, longo tempore profuerat: Omnibus acceptus vera virtute redemptis, Mente ipsi gratis ac pietate Deo: Et morbo et multo confractus membra labore, Hic tandem posuit corporis exuvias. Non similem temere dabit haec tibi, Chaucia tellus: Plange obitum tanti, Chaucia, plange viri. IN TUMULUM FRIDERICI III. DANIAE AC NORVEGIAE MONARCHAE. REgum propago; Frisius sanguis vetus: Rex ipse magnus: regis exemplar boni: Clemens, benignus, fortis inter aspera: In patriam, patrem, Deumque nemini Pietate cedens; sidus ordinis sacrum: Prudens fidelis aestimator consilI, Operisque largus munerator utilis: Patronus eruditionis inclitus: Adversa per felicitatis ad gradum Summum labore plurimo evectus denique: FRIDERICUS, ille Cimbriae ac Codaniae Voto expetitus, omnibus faventibus, Primus Monarcha: mente caelis reddita, Regum hoc sepulchro membra fecit condier. EPITAPHIUM CONRADI HORNEII S. THEOL. D. AC PROF. NUlli secundus gentis eruditorum, Nulli secundus ille Christianorum, Virtute serioque numinis cultu: Sapientiae magister ille mundanae, Sapientiae magister ille divinae, Quo plurimum docente Iulias quondam Inter sorores iure gloriabatur: Meus ille magnus, heu! amicus HORNEIUS, Solis molestus impiis vel indoctis; Ereptus orbi, mente reddita caelo, Languore multo fracta condidit membra Tenui hoc sepulchro. Quicquid uspiam est docti Lugeto. Fleto quicquid uspiam est recti, Spreta improba calumniantium lingua. EPITAPHIUM GEORGII CALIXTI. CALIXTUS ille, cuius inclitum nomen Miratur eruditus orbis, et donec Erit eruditioni honos, adorabit: Desiderator pacis atque curator Ecclesiasticae ille; sed parum gratus, Invisus imo factionibus, felix Christo favente et optimis peracceptus: Hoc in sepulchro conquiescit, exspectans Vocem inde rursus evocantis in caelos. IN OBITUM CHRISTOPHORI SCHRADERI ELOQUENTIAE PROF. PUBL. ORDIN. CENOTAPHIUM. SUadae magister cultioris et sacrae, Ex penna et ore cuius eloquentiam Multos per annos hausit alma Iulia; Qualem Stagirae, Tullii atque QuintilI De fonte puro comparant pauci sibi. Fidelis ille promus ac condus rei Librariae omnis, publico quam commodo Armariis recondit Iulias suis. Deo sacrati virginum praeses chori: Scholasticaeque dux iuventae strenuus. Ille, ille felix educator liberum, Fecunda multos quos tulit coniux patri. Pietatis ille pacis atque ecclesiae, Ringente quamvis Furnii turba improba, Tutela fortis, dexterae et scutum manus. SCHRADERUS, ille nomine atque pectore CHRISTUM FERENS, Christum exprimensque moribus Vitam per omnem; fractus annis denique Hoc in sepulchro membra fecit condier. IN FUNERE IOANNIS HEINRICI MEIBOMII MEDIC. DOCTOR. ET ARCHIAT. LUBECENS. PHoebi sacerdos: Aesculapii lumen: Pullus Minervae: Corculum Camenarum, Cui pectus ipsae Gratiae poliverunt, Lubeca vivos plurimos cui debet: Ab eruditis ille sic celebratus, Tot monumentis ingenI datis luci: Ille et meorum ingens amicus, heu! quondam: Docti parentis filius magis doctus, MEIBOMIUS nostras IANUS HEINRICUS, Animo reposto sedibus beatorum, Isthoc sepulchro membra condier iussit. HAVE VIATOR, exprimens vel exemplum, Vitam perennem comprecansque defuncto. EPITAPHIUM CHRISTIANI FRIDERICI AUGUSTI BRUNSV. ET LUNEBURG. DUCIS FILIOLI. GUelphum propago, sanguis Imperatorum, Spes magna Chaucum Venetumque solamen. Acerque fortis aemulus ArminI quondam Deperditae salus rei Theotiscum, Quam plurimus nunc calcat hostis impune: Diem ante luci derepente subductus Aedem beatae mentis, ac simul nostram Spem collocavit marmore hoc sub infesto. Heu spes inanes, heu futura tempestas! IN OBITUM BALTHASARIS CELLARII S. THEOL. D. ET PROFES. EPITAPHIUM. VIR arbitrandi vi profunda quantumvis Et perspicacis ingenI valens dote, Virtute doctrinaque plurimis praestans, Bonorum amicus strenuusque defensor. Ecclesiae atque Iuliae decus magnum, Verbi ille praeco maxime salutaris CELLARIUS: fidelis officii curae Laude impetrata, ac reddita Deo mente, Hoc in sepulchro membra claudier fecit, Tubae excitantis proxime sonum exspectans. IN OBITUM IUSTI GESENII S. THEOL. D. ET IN DUCAT. CALENB. SUPERINTEND. GENERAL. SAnctae columna et fulgidum iubar domus, Qui voce viva et aeviternis litteris Arcem ad salutis duxit orbem sedulo: Vir magnus idem et optimus GESENIUS; Hic conquiescit nonnihil; sed corpore Solo, beatis mente cessa sedibus, Resuscitandus angeli quondam tuba. IN AGNETEN MARGARETHAM CONERDINGIAM CHRISTOPH. SCHRADERI CONSIL. AUL. ELECTOR. BRUNS. ET LUNEB. H. T. AD COMIT. RATISBON. LEGAT. UXOREM CENOTAPHIUM. AGNES parente nata CONERDINGIO Amata sancte coniugi SCHRADERIO: Fecunda mater liberum iam quattuor: Suae administratrix domus sollers, cata: Perpulchra fronte, mente pulchrior tamen, Ac feminini splendidum decus gregis: Aetatis ipso in flore, felix undique Animam evocanti in caelitum sedes Deo Prompte obsecuta, terreum omne hic condidit; Fulgentiore certa quondam redditum Iri figura; quum placebit iudici, Aeternitati consecrare mortuos. MEMORIAE CHRISTIANI ARNOLDI CONERDINGII GEORGII WILHELMI DUCIS BRUNSV. ET LUNEBURG. ARCHIATRI CENOTAPHIUM. CHRISTIANUS ille ARNOLDUS, natus patre THEODERICO, gente CONERDINGIO: Ars quem medendi reddidit summatibus Multis peracceptum et simul minoribus: Iam tum ipse felix semita pressa patris, Et gratus aulis, undiquaque idem brevi Futurus absolutus, et medentium Gregis iubar resplendens atque gloria: Sed flore in ipso raptus aetatis suae, Frustratur etsi spem suorum et saeculi: Mentem receptus attamen sedem in sacram, Augustiore iam beatus est loco, Et carnis ipsa hic conquiescit sarcina. Quam fluxa quamque incerta sunt mortalium In hisce terris cuncta! nam medentium In ordinem mors saevit aeque ac ceteros. EPITAPHIUM ANNAE MARIAE TULSNERIAE UXORIS HULD. EYBENII. TULSNERIO parente nata praeclaro Coniuxque grata EYBENII, viri magni, Complurium fecunda liberum mater, Matrona lecta, et inclitum decus sexus, Felix marito, re, parentibus, prole, Virtute sed felicior, Deo cara, Erepta terris, heu! cita nimis morte, Hoc in sepulchro iam cubans tubae signum Caelestium ad sedem evocantis exspectat. EPITAPHIUM MARGARETHAE HACKMANS UXORIS BRANDANI DAETRII S. THEOL. D. ET SUPERINTEND. BRUNSVIC. FLos feminarum, pulchritudinis decus, Virtutis icon, et mariti gloria, Ipsa in iuventa heu! aspero fato occidens, Mentem beatam reddidit quidem polo; Ast corpus aegrum hoc in sepulchro condidit, Flenda atque praedicanda semper posteris. EPITAPHIUM ANNAE ELISABETHAE CLACIAE UXORIS IACOBI TAPPII MED. D. EIUSQUE IN ACAD. IULIA PROFESSORIS. FLos feminini et unicum decus sexus, Virtutis atque castitatis exemplar, Vultu decora, moribus procul fastu, Fulcrum mariti et liberum tenellorum, ANNA, heu! ELISA CLACIAE domus sanguis, Coniuxque TAPPI, Iuliae facis nostrae, Ipsa in iuventa virulentia tabis Confecta, mente reddita suis caelis, Hoc in sepulchro adesa condidit membra. Flete, ah! mariti, flete coniuges cunctae. IN OBITUM MARIAE HOSANGS ANDREAE KINDERLINGII PROF. PUBL. VIDUAE CENOTAPHIUM. MAtrona patre nata consule Hosangio, Coniuxque KINDERLINGII, clari viri. Fecunda mater liberorum plurium. Prudens magistra et educatrix omnium. Columna fida totius suae domus. Vivi mariti gaudium, laus mortui. Pietatis atque castitatis lux micans. Et ipsa tandem sevocata caelitus, Corpus sepulchro hoc, mente reddita Deo, Fecit recondi, donicum clangor tubae Ad ultimum omnes excitabit iudicem. IN NUPTIIS CHRISTIANI LUDOVICI DUCIS BRUNSV. ET LUNEB. ET DOROTHEAE NORVEGIAE HEREDUM SCHLESVICI ET HOLSATIAE DUCUM FAMILIA NATAE. CHaucia Mavortis pridem subiecta furori, Cui nondum longi potuit dispendia belli Solari pax ipsa satis, nunc fronte serena Omnem tandem animo penitus depone dolorem, Immemor ante mali; tandem praesaga futuri Nil trepidans meliorem animo spem concipe laeto. Ecce novus tibi semideum promittitur ordo, Qui possintque velintque simul prudentibus ausis, Et victrice manu patria procul omne malignum Pellere, securam et fessis praestare quietem. Cimbrica nam Guelphi pia scandit Nympha cubile Herois, quo nemo prior probitate fideque, Nemo prior fortis constanti robore mentis, Ipsa parem saeclo sobolem missura nepotum. Nympha veni. posuere minas Boreasque Notusque, Ne metuas. Iam lene fluit crispantibus undis, Indomitumque caput submittit spumifer Albis. Aurea purpureas iam tum ratis explicat alas, Formosam vectura sinu, sacra pondera, divam. Ipsus in adverso, spe multa atque omine multo Plenus iamdudum procul adstat littore Chaucus, Excepturus heram. Fumant altaria passim Caedunturque boves lecti, lectique bidentes; Circumstante choro Dryadum, plaudentibus et DIs. Nympha venit. Nymphae multae comitantur euntem Eximia cunctae forma. Sed Cynthia qualis Inter Phoebeis facibus reliqua emicat astra, Ipsa omnes inter propria sic sede refulget. Os roseum roseasque genas frons candida multa Laude vehit. vultum exornant bina aemula gemmis Lumina. Quis parium verbis superantia marmor Lactea colla feram, teneros et corporis artus, Qualibus elicuit duri Mavortis amorem Pulchra Venus, Paridisque tulit victricia mala. Magna haec. maiorem probitas affulget honorem. In roseo latet ore pudor. Prudentia frontem Signat: luminibus sua sancta modestia splendet, Ipsaque cordis habet sollers penetralia virtus. Callida Iessaeum hoc habitu placavit Abigal, Inque sacrum quondam thalamum devenit Ulyssis Penelope. Quondam tardantes Hectoris ignes Movit ita Andromache. quondam Lavinia virgo Sic placuit tibi nate Dea. sic casta marito Tarquinio quondam placuit Lucretia coniux. Sponse veni! nova nupta venit. Hymen, hymenaee! Atria iam passim taedis lucentibus ardent, Pandunturque fores. spectantur flammea iam tum Eminus. at magis est multo spectabilis auro Sponsa ipsa. properant currus. quatit ungula campum, Hinnitusque suo complent iam cuncta caballi. Compita iam resonantque tubis clangentibus. Auras Iam vox una ferit: Hymen ades o Hymenaee. Felices animae, saecli spes una futuri, Aeternus vos iungat amor, vos copula iungat Sanctior auspiciis nostri melioribus aevi! AD FRIDERICUM ULRICUM TEDENERUM. TEDENERE avorum haud degener nepos magnum, Fortuna cuius laetior statim et virtus Nascentis astrum temperare coeperunt. Prodi, o beate! scande Iuliae nostrae Claras cathedras, et sodalibus gnavis, Divae Themistos sacra qui colunt tecum, Sicut magistris per periculum duplex Te iam probasti, sic probare te perge. Parata laus est, expedita stat laurus Ac circuire iam tuum caput gestit. In publico decus paratur et nomen. Celata ferme nil inertiae virtus, Ignobilisque sudor otio differt. ADLOQUIUM AD ARCAM QUA E CARCERE ELATUS EST HUGO GROTIUS. DUlces latebrae, temporis domus parui Angusta, laxo quae viam facis caelo, Clausum parumper spiritum manumittens, Onus quod aegre congregum manu multa Interquiescens pertulit ferus miles, Tandemque caecum tradidit rati pignus Late vehendum Vahalis impetu prono; Quas ARCA grates, quas tibi feram laudes? Tibi fugata victa servitus cessit, Tolerata septem post biennium menses. Quod celsa tueor ostia libero vultu, Quod durus aures non ferit serae stridor, Obicesque multi barbarique custodes; Sed laeta turba comiter salutantum, Blandique amici, tincta litteris corda, (Quales, Thuano quo probatior nemo Puteanus, et mens erudita Tileni) Fastidiosas ire non sinunt luces. Tibi haec et aliud si quid est boni nobis, Et si quid ultra restat, ARCA, debemus, Quae merita verbis si liberet aequare, Opus tot esset, ferre quot soles, libris. FINIS. IN OBITUM HERMANNI CONRINGII. Caeleste pectus, cuius ex inexhausto Fonte, eruditionis omne manavit Genus, propinquas dissitasque per gentes. Cui tot per annos gloriam suam debet, Superba quondam Iulia hac sua gemma, Vel Sequanam ausa provocare, vel Tibrim. Divine doctor, qui puertia a prima Belgisque Saxonique, Iuliaeque almae Miraculo fuisti, et inter insignes, Quos Gallias per et Britanniam sparsos, Germaniasque, et Arcticae plagas orae, et Latina regna desuper videt Titan, Viros locatus sede semper es prima. Quem non iuventa sola, non viri docti, Privique amarunt, sed suo loco reges Magni, ducesque, maximi dii terrae- Tibi supremum poscor, ut canam melos? O! frustra, amice. Non venit prior flamma, Non acer ignis, olim ut, in meos versus, Et surda Phoebo canto carmina, et quicquid In me genI fuit, tua iacet morte, Iacet sepultum, et conditur tua tumba. CONRINGIO a solo cani potest magnus CONRINGIUS, quo mortuo, valet nemo Cantare tantum Teutonum decus terrae. EPITAPHIUM

HOC TUMULO CLAUDITUR REGUM PRINCIPUMQUE CONSILIARIUS IURIS NATURALIS GENTIUM PUBLICI DOCTOR. PHILOSOPHIAE OMNIS PERITISSIMUS PRACTICAE ET THEORETICAE PHILOLOGUS INSIGNIS ORATOR. POETA HISTORICUS MEDICUS THEOLOGUS MULTOS PUTAS HIC CONDITOS? UNUS EST HERMANNUS CONRINGIUS SAECULI MIRACULUM.

posuit HENRICUS MEIBOMIUS.