Carmina quaedam.

Carmina quaedam. Machine-readable text Denis, Michael Michael Denis XML version, markup prototype, December 1999 Susanne Mussmannmarkup Camena

http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ denis1 deniscarmina.html s001.jpg deniscarmina.xml denis1/jpg html Wien: Ignaz Albert, 1794.

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

6 February 2004 Susanne Mussmann markup TEI header, tagging; typed text - structural tagging complete - no semantic tagging - Morpheus spell-check GASTO FUXIENSIS. ARGUMENTUM.

Temporibus , quibus Comitum dignitas non multum infra regiam erat, Gasto Fuxiensium in Gallia Comes, Phoebus dictus, Filium suum , cui pariter Gastoni nomen , ad invisendum Carolum Navarrae Regem maternum Adolescentis Avunculum dimiserat. Carolus reversuro ad Suos Gastoni Pulverem quendam medicatum in viam dedit, propinandum Patri, si rursus , quod crebro accidebat, a Matre dissideret. Domi coortis Gastonem inter et Fratrem nothum rixis Pulvis hic detectus et venenum probatus innocuo Iuveni mortem in carcere peperit. Ita Ioh. Frossarti Chronicon Vol. III. C. 8. ad an. 1389.

PERSONAE. GASTO Pater Comes Fuxii. GASTO Filius eius legitimus. HUGO Filius eius nothus. DROETUS Gastoni filio familiaris. OTHELINUS Hugonis avus maternus. BERALDUS Comiti a consiliis. PRAEFECTUS Custodum Corporis. NUNTIUS Caroli Navarraei. ACTUS I. SCENA I. GASTO P. GASTO F. BERALDUS. HUGO. GASTO P. Agnosco, Fili! Meus es. Abiisti meus, Meus redisti. Cuncta Gastonem probant. Meus ille sanguis, qui tibi venas rigat. Iterum paterno pectori tete admove 1) Complectitur Filium.! Aliquis secundo nuntio Matrem beet, Rediisse Natum referat! Huc celeri gradu Contendat! GASTO F. Istud, Genitor! incassum imperas, Me praevenire Filii officium docet. Thalamum petamus. Matris aspectu fruar! Haec pars quieti sola iam deest meae. GASTO P. Egregia sensa, digna cunctarum legi In corde proelium! Bene est. Matrem pete. Praei, Beralde! Tu Patrem comitem accipe. HUGO. Malam in crucem 2) Illis discedentibus.! SCENA II. HUGO. Vivone, vel nigras nigra Feror inter umbras umbra? Quo teneor loco? Heu vivo, video, spiritum invisum traho Deceptus, exspes, spretus, abiectus, miser! Sed vivo! Nec vitae pudet? Vivo meae Spei Superstes! Patris exspirat favor! Hoc flante Zephyro litori grato fuit Propinqua cymba. Triste naufragium timet Hoc desinente. - Misera, ne pereas, peri, O cymba! Moriar! Turpe Servitium exsecror! Qui vult subesse , vivat! Amplector necem. Gastonis iste purpuram pingat cruor. Huic victima cado. Spectet et pascat novo Oculos theatro ! Principis titulum rapit, Dextram relinquit. Utar hoc dono suo 3) Stringit ensem. Praeesse populis nequeo, Sed possum mori! - Amice mucro, siste! Fortunam iuvat Prius increpare. Nempe Magnorum dies, Et nectar aulae debui infelix brevi Gustare labro! Cur Pater tectum suis, Protraxit umbris? Numquid haud latui bene, Dum nesciebam Subditum, Dominum, Aemulum Beatus imperitia, et laetus mea? Sed prosit ista scire. Cur Frater redit ? Totus scelestis nempe nunc orbis vacat? Nullusne superest latro, qui ferro viam Clausisset illi? Nulla praecipitem Suo Datura rupes culmine, vel amnis suis Hausturus undis? Mortis omissae scelus Mea piabo inorte 4) Ensem sibi admovet, sed irruit Avus.! SCENA III. OTHELINUS. HUGO. Quid diri paras! HUGO. Absiste! OTH. Superi! quid struis? HUGO. Moriar, sine! OTH. Moriere? HUGO. Certe. OTH. Qua reus noxa? HUGO. Scio. OTH. Quo teste victus? HUGO. Patre. OTH. Quis iudex fuit? HUGO. Fortuna. OTH. Caecus ferre iudicium nequit. Quaerendus alter. HUGO. Ah tace! Incassum tenes. Decreta mors est. OTH. Nil moror; Sed te prius, Per quidquid unquam dulce dicebas Avi, Matris, Patrisque, obtestor, ut pandas malum, Quod morte Solves! HUGO. Pandere quid illud iuvat Non nescienti? OTH. Nescio. HUGO. Ergo te latet, Redisse Gastonem? OTH. Novum plane est mihi! An Gasto rediit? HUGO. Anne te surdum putem, Quem tanta populi vota, tot plausus nihil, Nihil excitarunt? OTH. E mea venio domo Meo adfuturus Principi, Patri tuo. Nil audii. Casus quidem, fateor, gravis Est Fratris adventus; tuum non est scelus. HUGO. Sed est ruina. Solia non capiunt duos. Fratri Pater favet. Mihi restat iugum.- Valeto, vita turpis! In gladium ruo ! - OTH. Absiste! Nescis , quantus hoc ictu cadat Numerus Tuorum. Crede, Genitorem feris, Matremque perimis. Ipse te properus Sequar Avus, Quid haeres ? Recole, quo Natae probrum Vultu ferebam semper. Assiduam tui Revolve curam, monita, Servitium, fidem , Qua te fovebam, quando maternis adhuc Implicitus ulnis, abditus nostra in domo Iussu latebas Patris. Haec feci omnia, Ut te Parentis cernerem quondam loco Dare iura nobis. Si tibi vitam negas, Ingratus es mihi, tibi Saevus, Patri Pudendus. Omnes caede funestas tua. HUGO. His ipse dictis nonne mihi mortem imperas? Huc contulisti monita, servitium, fidem, Ut me parentis cerneres quondam loco Dare iura vobis. Ecce iam rapuit locum Gasto Parentis! Si mihi mortem nego, Inutilis Sum tibi, gravis Patri, mihi Pudendus. Omnes vita funestat mea. OTH. Veniendo Gasto num tibi rapuit locum? HUGO. Veniendo rapuit. OTH Nempe sic fingit sibi Adversa cuncta, quisquis amittere timet, Quod diligit. Quaecunque vel fieri queunt, Iam facta credit. HUGO. Facta, quae vidi, negem? Utinam adfuisses ipse! Post epulas Patri Redisse Natum nuntiant Quo me putes Fuisse tunc animo? Pater tollit manus , Exsultat. Abitum posco. Prohibeor, magis Ut nempe crucier! Interim caelo inserit Beraldus illum. -Quo rapis, vehemens dolor! - OTH. Prosequere. HUGO. Nequeo. OTH. Nemo sanatur tacens. Pandenda vulnera. HUGO. Respuunt medicam manum. OTH. Peris tacendo. HUGO. Dum taceo, pereo Semel, Bis, dum loquor. OTH. Nihilne canities Avi, Precesque flectant? Certa tibi constat Salus. Consilia Sequere ! HUGO. Tarda Sunt. OTH. Testor polum! Aut tu Patrem Sequeris, aut tecum cadam! Tentanda cuncta. Gasto faciendus reus 5) Recondit ensem HUGO.. Confide, vinces! -HUGO. Vita mihi rursum redit. Respiro. Sortis accipe arbitrium meae, Meditare, pensa, quidquid expediet, iube! Obtemperabo. Patris ut redeat favor, Ut Gasto cedat, effice ! OTH. Impendam lubens, Quaecunque potero; scire sed reliquum iuvat. HUGO. Habeto paucis. Advenam collo applicat Genitor. Superbus ille sibi mire placet. Compello Fratrem. Spernit. O quod tunc tuli Me vindicandi calcar ! Abstinui tamen. Fastidiosa voce : Tu salve quoque : Denique mihi dicit. Patrem, quis sim, rogat, Auditque me Fratrem suum. Movet nihil, Comiteque Patre Matris affatum petit. - OTH. Bene est. In orbe nemo tam vivit bonus, Qui non malum se videat interdum, et gemat. Tuum Parentem testor. Exemplar quidem Hic est Regentum; gemina sed multis bonis Adiungit ille mala. Furor nimium celer, Et, quae furori noxias subdit faces, Suspicio tantum Saepe commaculant decus. Hac est petendus igitur. Ut fiat tuus , Fac suspicantem. Sufficit. Minuis suum Fratri favorem. Dum favor cedit, subit Despectus, odium. Plura quid cupias? Sat est. Quaecunque Gastoni rapis , cumulas tibi. HUGO. Ibo! Parentis animus est notus mihi. A Fratre me spretum querar; varia simul Conabor arte facere Gastonem reum. OTH. Vestigia Sequar Semper intentus tua. Ad me dein referto - HUGO. Perspexi omnia 6) Abiens. ! OTH. Attende - HUGO. Teneo ! SCENA IV. OTHELINUS. Quanta Mortales vehat Cupido Regni, testis hic iuvenis mihi est. Subesse renuit. Macte , generosa Indoles! Non paenitebit esse te luci datam Avo Othelino! Dextera, verbis, dolis Te promovebo. Blandiar Fratri tuo. Sibi me faventem credat, infensum tibi. Ut regnet Hugo, pereat ut Gasto, volo! Sic vindicatur Filiae laesus pudor, Sic in Nepote sanguis exsurgit meus; Sic me artium Aulae denique peritum probo. ACTUS II. SCENA I. GASTO FILIUS. QUO me redactum cerno! Qua culpa reum Sic Astra plectunt? Nempe discessi Comes, Et redeo Servus! Praetulit Nothum Pater! Quid pateris , anime ! Cedis? Hoc Genitor petit. Resistis? Hoc vult aequitas. Mitis Polus! Nothone cedam ? Nulla me Sceptri quidem Rapit cupido , fas tamen amo, odi nefas. Non regna, ius regni Sequor. Ius hoc meis Eripiet Hugo manibus? Ah caveat meos Subire vultus ! Est mihi placida indoles, Pacisque cultrix, fateor; at gravius nocet, Quidquid nocere cogitur. - Sed quis meos Pererrat artus tremor ? - Inaccepti metus! Excedite animo ! Mente nunc alacri est opus. Sequor Droetum , nomen o carum mihi! Consilia iunget- 7) Videt Hugonem. Astra , nunc vestram fidem! SCENA II. HUGO. GASTO F. Salveto, Frater! GASTO. Frater est nullus mihi. Amicus esse , si voles, poteris meus. HUGO. Utrumque vel neutrum volo. GASTO. Neutrum potes, Utrumque habere non potes. HUGO. Patrem cave Tibi concitare ! Patris imperium fero. Iubet ille: Me Fratrem voces, iungas manum, Toleres parem. Sin abnuis, dira omnia, Iussique spreti vindicem poenam parat. Sape, dum licet1 GASTO. Non esse me stultum puto, Hoc si Parentis esse mandatum negem. Iusta ille mandat. HUGO. Mene mentiri asseris? Patrem nefanda petere? Sic Gasto pius, Obtemperans, mansuetus accipiat Patrem ? O nobilem ferociam ! Duplicem para Victor triumphum ! Patris imperium simul, Fratremque calcas. O pudet! - GASTO. Satis est. Tace! Amore caecus ista mandavit Pater; Pro te iuventus loquitur. Offensam lubens Utrique dono. Tu tamen, Iuvenis procax! Meum subire rursus aspectum cave! Est Gasto Princeps, stolide! non Frater tuus! HUGO. Inultus ista perferam, Superi! probra ? Sperni Parentem patiar ? Est animus mihi Vindex honoris ? Implet has venas cruor Fundi paratus? Adsit 8) Iniectat manum.! Haec loqueris mihi, Demens! nec horres ? GASTO. Cede! pollutum procul Hinc amove tactum 9) Reicit vi.! HUGO. Scelus ! GASTO. Refer gradum, Vel te - HUGO. Parentem vindico ! Si quid vales, Ferro probemus 10) Stringit ensem.! GASTO. Subdito scelus est suum Tentare ferro Principem. Meum in pares Ferrum refervo. HUGO. Subditus non sum tibi! GASTO. Rebellis! HUGO. Excors! Stringe, vel medium prius Te perago. GASTO. Cogor, caelites 11) Nudat pariter ensem.! Dirum caput Transmitto morti 12) Concurrunt, sed dirimuntur. ! SCENA III. OTHELINUS. GASTO F. Sistite, o Superum fidem Proh quid paratis 13) Gastoni sese agitanti quidpiam charta obvolutum sinu excidit, quod Hugo observans ollit, et se proripit.! GASTO. Latro, Deceptor, Nefas! Sic vindicas ? Sic aufugis? Redde illico, Quod abstulisti! OTH. Quid fuit? GASTO. Frustra rogas! Furem sequar! OTH. Quid abstulit? GASTO. Frustra impedis! OTH. Placare, Princeps 14) Semper Gastonem relinet, qui Hugonem insequi nititur ! neve funesto tuam Macula cruore dexteram! Saepe est reis Mori levamen. Si tamen meritum putas, Aliis relinques dignius. GASTO. Furem reduc, Amice! vel me mitte ! OTH. Da spatium breve, Princeps! amico, supplici, famulo, precor! Reconde ferrum! Collige ingentes minas ! GASTO. Ah, Otheline! quanta me reducem excipit Procella sortis 15) Recondit ensem.! Hine Sunt patrii Lares? Gallosne specto, vel Scythas? Nothum cupit Efferre Genitor. Nothus insultat mihi. Vitam tueri cogor. Eripitur sinu Hac luce pignus carius. Dicis tamen: Reconde ferrum, collige ingentes minas! - Nothum Sequamur! Omnis est damno mora! OTH. Quod pignus ille rapuit? GASTO. Hoc astris quidem, Mihique notum est! Sufficit! Maius nihil Hoc me tenere credidi. OTH. Hanc mereor fidem Semper probatus hactenus Stirpi tuae , Patri fidelis ? Perfidis merces dari Consuevit ista. GASTO. Perfidis pando nihil, Fidisque multa; nemini pando omnia.- Sed quando fidum pectus, arcani tenax, Usumque rerum specto, si spondes opem, Pandam, quod optas. OTH. Spondeo. GASTO. Mentem applica. Navarra, nosti, Carolo regi Subest Fratri meae Parentis. Hic olim audiit, Frigere Saepe amoris extincti faces, Et dissidere Coniuges. Hinc, dum viam Relego ad Parentes, Pulveris quidquam dedit, Et, ut propinem, Suasit, offensum Patrem Si quando Matri cernerem. Tanta intimo Sinu tenebam dona; Sed casus tulit! Cecidere veste. Vidit et rapuit celer, Fugaque se Subduxit Infamis ! Meum Pensa dolorem, quando Genitorum integra Praepono vitae! OTH. Plura credebam quidem Te perdidisse; pretia Sed rebus facit Persaepe finis. Hugo restituet tibi, Confide, quidquid abstulit. Tantum, Pater Ne resciat, caveto! Mens praeceps Patris Tibi nota abunde est- Aufer hinc properus pedes! Genitor propinquat! GASTO. Adeo. OTH. Per Superos precor! Vita Parentem ! Torvus ingreditur! Peris! Iam forte vestrae est conscius pugnae. GASTO. Obsequor. - OTH. Abiit. Triumpho! Nunc ruere Gasto incipit. Doli, favete! SCENA IV. GASTO P. OTHELINUS. Quo tulit Natus gradum? Nusquamne visus Hugo ? Coniunctos sibi Venio videre Filios. Unus fugit. Abest et alter. OTH. Iudicem metuit reus. Haec caussa fugiendi fuit. GASTO. Natus reus? Quid haec tegit caligo? Quid pallor tuus, Frons obvoluta nubibus, fixus solo Portendit oculus? Libera Patrem metu! Valentne Nati ? Quid siles? OTH. - Princeps, fuge! Quicunque proprii sanguinem Fratris sitit, Bibet et Parentis. Filii dirus chalybs Tibi est timendus ! GASTO. Cuius ? OTH. Heu vidi miser - Nequeo referre! GASTO. Quid Patrem tectis necas, Amice! verbis ? Explica! OTH. Heu vidi miser Periclitari nobilem gemina Domum In caede Fratrum! Funeri Hugonem tuum Vidi propinquum! Saevus hunc Frater manu Egit corusca! Morte defunctum improba Iam nunc videres; dextera ereptus mea Aufugit. GASTO. Astra! caelites! Tantum nefas! Hac in domo! Fratres duo , et Nati mei! Doleamne? Vindicemne? Quid primum loquar, Quid ultimum? Latro impie, paternae probrum Labesque stirpis, Gasto! Cur nomen meum Ad ista portas ? Scelera sic nobis refers ? - Quo fugit Hugo? OTH. Fratris exciderat sinu Charta involutum quidpiam; raptum illico Secum abstulit. Videre Gastonem fuit Tunc exsilire, furere. Thesaurum sibi Periisse clamat, nolle se vitam amplius Protrahere. Ferro rursus in Fratrem emicat. Sed sisto denique, perditum quid sit, rogo. Aperire renuit. Insto, promitto fidem, Evinco tandem. Avunculi donum sui Hoc esse narrat, et propinandum tibi, Si rursus esses Coniugi offensus tuae. Per hoc redire pristinam thalamo fidem, Foedus coire fortius. Verbis quidem Sic Gasto dixit; alia facundus timor Disserere visus. Membra trepidabant situ, Maculabat ora proprius sceleri color. Quid plura? Crimen crimini iungit manum. Scis, quid putem. - Qui Filii tentat necem, Fors et Parentis tentat. - SCENA V. HUGO. GASTO P. OTHELINUS. PRAEFECTUS CUSTOD. Ah dirum nefas 16) Proruens , Patre nondum observato. ! Nondum trisulcis ignibus caelum ruit! Scelus triumphat! - Teneo te, dulcis Pater! An Patris umbras teneo ? GASTO. Quid, Fili! refers ? HUGO. Uterque nostrum hac luce Gastonis manu Stygem videre debuit! Raptus neci Ab Othelino vivo, tu vitam mihi Debes, amate Genitor! GASTO. An pulvis fuit Timendus ille - HUGO. Toxicum pulvis fuit, Venesicusque Gasto ! GASTO. Inauditum scelus ! Probasne? Nate! HUGO. Catuli id exitium probat. Huic ante partem pulveris modicam dedi, Qua luce monitus, nescio, monitus tamen. Nunc dira patitur. Bestiam sumpto scias Agi veneno. Forte iam periit modo, Dum te requiro. Vindica noxam, Pater! Te vindica, me vindica! Laesit tuos, Quicunque te laesit. Reum cuncti vocant, Qui voluit in te rapere cunctorum Patrem. GASTO. Quo devenire Scelera, quo ferri queat Animi libido, Spatia quae pateant malo, Perspicio tandem ! Filius Patrem docet, Nihil esse sanctum, tamque contiguum polo, Quod impios coerceat. Ferro necem Fratri paravit, toxicum miscet Patri! Haec fertis? Astra! Scimus. Astrorum vicem Subeunt Regentes. Grande iudicium mihi Commisit Aether. - Numquid et Patrem abstulit? Pater, perosa sarcina, et nimium gravis, Ubi Natum amare non licet! Natus , Scelus, Iudex, Paterque ! Quo feror! Quo me rapit Istaec quadriga! Plecto, si plecto, meum. Si parco, parco crimini. Numen pium! Si puniendus est, quid est igitur meus ? Aut si meus, cur puniendus? OTH. Est tuus, Sed est scelestus. Nemo, dum Sapiat, Scelus Vult possidere. GASTO. Nemo progeniem suam Vult interire. OTH. Qui Patri fatum parat, Cessavit esse Filius. GASTO. Qui non potest Fatum parare Filio , Genitor manet. OTH. Quicunque vult, potest. GASTO. Nequit, quicunque amat, Nocere amato. - Fallor, an Patri nihil Succurrit ultra ? An perdidit mollis fuam Natura vocem ? - Perdidit! Ratio imperat! Luet scelestus facinus, et poenas dabit Laesi Parentis! Precibus opponam virum! Feror benignus. Pariter et iustus ferar! Praesto, Satelles! PRAEF. Quid iubes 17) Prodit cum Armatis.? GASTO. Natum alterum Hodie reversum carceri dari volo. Lustrate cuncta! Ducite inventum probe! Sic impero. Referto tu posthac mihi 18) Ad Praefectum.! Sequere , Otheline! PRAEF. Nulla iam superest mora 19) Ad Armatos , quibuscum visis advenientibus retro subsistit., Eamus. SCENA VI. DROETUS. GASTO F. PRAEFECTUS. Utinam, Gasto! mansisset tibi Praesens Droetus ! Vindicem, iuro, tuum Sensisset Hugo! Quando sic Superis tamen Visum est, ut absim, sequere, quae suasi modo. Adi Parentem, facinus Hugonis refer. GASTO. Sequor 20) Dum abit, videt Praefectum cum Armatis, qui cedit.. Quid hi? Droete! DRO. Quid geritur rei? PRAEF. Ignosce , Domine! Patris imperio adsumus. Gladium peto. GASTO. Gladium petis.? DRO. Iussu Patris? PRAEF. Ita est. GASTO. Droete! DRO. Gasto ! GASTO. Pars melior mei! Quid est agendum? Pergo ? DRO. Si renuat sequi 21) Ad Praefectum. ? PRAEF. Erit tenendus. GASTO. Quam Pater caussam adtulit? PRAEF. Hanc me latere voluit. GASTO. An quisquam fuit Praesens Parenti, quando mandatum dedit? PRAEF. Fuit Othelinus et HUGO. GASTO. Praesagum gelu Mihi membra stringit!- Liceat exigua mora Vacare Amico 22) Ad Praefectum.. PRAEF. Licet. GASTO. Eo, quo vult Pater, Quo fata ducunt. Vincit inimici dolus, Et Othelinus fallit! Insontem premunt. Hoc me vel inter vincula beatum facit! Vale, anime mi, Droete! Gastonem tuum Amare perge, neve promeritum puta - DRO. Amice, Satis est! Ictibus pectus meum Succumbit istis! Plura virtuti meae, Quam ferre possit, imperas! Non, non sinam Peccare Sortem! Nemo Gastonem petet, Nisi per Droetum. GASTO. Stabile virtutis decus Perferre dura est. Me impium fieri cupis? DRO. Poena impiorum est. Impius fieri cupis? GASTO. Droete! promeruisse poena est, non pati. DRO. Vulgus, pati quem cernit, hunc meritum putat, GASTO. Dum me moraris, Amice! me meritum facis, Pater imperat. DRO. Fas abnuit. GASTO. Laedo Patrem. DRO. Perimis Amicum. GASTO. Filius semper fui; Coepi esse Amicus. Est Pater. Iubeat mori! Obtemperabo. Pergimus , Amici 23) Ad Armatos.! Vale! DRO. O rigida virtus! Ergo sic curam tui Deponis omnem! Non ego! Ferro iuvat Adesse Amico 24) Vult Armatos impetere, sed prohibetur.! GASTO. Quid paras? Potius noces, Dum te iuvare credis. Est Gasto tibi Adhuc amore dignus, aut unquam fuit, Precor, adquiesce! caelites salvum dabunt. Brevi revertar. Opprimi virtus nequit 25) Abducitur.. DRO. Valeto, amice Gasto! - Quid dixi! Tuum Linquis Droetum? Gasto! Quo properas? Redi! - Nil audit! Abiit! SCENA VII. DROETUS. SATELLITES. Ergo sic patior premi, Sic fraude dira perdi dimidium mei, Sine quo recuso vivere! Indignas feret Tenebras pudendi carceris ? Blanda interim Fruar quiete liber? Hoc nolit fides, Hoc Sacrum amoris foedus! Aut mecum meus Gasto beatus vivet, aut pariter gemam! Consilia, dextri Caelites 26) Meditatur.! - Aliquid subit! - Amor, faveto! Milites, Vigiles 27) Inclamat Scenae.! Cito Adeste, ruite, Principis quosquos Sui Movet periclum! SATELLES 1. Quid petis 28) Proruunt in Theatrum. ? SAT. 2. Quid est ? DRO. Cito Properate! SAT. 3. Socii, tela! DRO. Fatalis dies Incumbit aulae 29) Stringit gladium huc illuc versus.! Proditor! Bustum ! Neces! SAT. 1. Commilitones! SAT. 3. Dux abest! DRO. Vobis ducem Praestabo. Quid tardatis? Hinc, illinc malum Propinquat! Ah volate! SAT. 2. Iam non est mora! SAT. 4. Arma, arma Socii 30) Dum in diversa sparguntur, Droetus carcerem subit.! DRO. Cessit ex voto dolus! ACTUS III. SCENA I. OTHELINUS. GASTO P. BERALDUS. Ne fide, Princeps! Crede, iustitiae tuae Te paenitebit! Eloquens saepe est scelus, Lacrimasque fundit. Filii vultus Patrem Rursum excitabit. Nosco Gastonis dolos. Genua tenebit, flebit. Ignosces reo. Qui te perire voluit, aspectum tuum Iam non meretur. GASTO. Certa sceleratum manet Vindicta; sed cur iudicem ignoret Suum ? Videat Parentem, videat ! Et crescat magis Viso ex Parente poena! BER. Sic solem videt Indignus etiam. Sceleris ut poenam sui Se ferre merito credat, auscultet Patris Ex ore poenam Natus. - OTH. En vitae tuae Propinquat hostis! BER. Protege insontem, Deus 31) Seorsim.. SCENA II. DROETUS. PRAEFECTUS CUM CUSTODIBUS ET PRIORES. GASTO. Ades, nefande Proditor 32) Droetum pro Gastone.! - Quid hoc rei est? Quae monstra? Natus ubi manet? Vigiles! quid est? Siletis omnes? PRAEF. Filium iussu tuo Custodiendum tradidi. GASTO. Quid tum? PRAEF. Interim Delusit iste 33) Droetum innuens. milites simulans dolos: Irent, tumultum sisterent! Solum hoc Scio. Absens fui - GASTO. Solum hoc scio! Insanum caput! Statione abire militem? PRAEF. Captum tibi Referre Natum debui. GASTO. Verum id quidem. Sed - DRO. Parce, Princeps! Crimen hoc totum meum est. Ego avocavi milites, Natum tuo Rapui furori. Suasit hoc audax amor. Expecto vincla, carceres, etiam necem! Si liberare innoxium scelus vocas, Volo scelestus esse! BER. Proh qualis fides 34) Seorsim.! GASTO. Dolose Iuvenis, Principi illudis tuo! Hoc fine nempe degis in nostram immerens Assumptus Aulam, iuris ut sanctus tenor Calcetur, ut Parentis e manibus reus Per te trahatur Natus? Eloquere ocius! Ubi moratur? DRO. Natus est praesens tibi. GASTO. Ubi est? DRO. In isto corde. Quid dubitas? Fode, Rimare! GASTO. Sic te vindici opponis Patri? Moriere! DRO. Amicus vivet. GASTO. Extinctum dies Te cernet ista! DRO. Nulla me cernet dies Non diligentem. OTH. Principi loqueris tuo. Fatere ! DRO. Dixi. GASTO. Gasto delusum Patrem Narrabit orbi. Vindice carebit nefas, Aget triumphum. Et hoc fero? - Miles, cito! Feres catenas 35) Vinciunt loquentem.! DRO. Osculis stringo. GASTO. Specu Caeca latebis! DRO. Lucet in tenebris amor. GASTO. Peribis! DRO. Ibo funere Superbus meo, Victi tyranni nomen ad manes feram, Servati Amici! GASTO. Rapite proiectum Nefas! Habeat sepulcrum vivus 36) Abducendus viso Gastone F. sistit.. SCENA III. GASTO F. ET PRIORES. Ah perii, Deus! GASTO F. Amice, venio ! Paenitet turpis fugae. Pater! Otheline! venio! Vestrorum scopus Adsum furorum! Reddite catenas mihi! Me, me decent! GASTO P. Sceleste 37) Stringit ensem et irruere in Filium paratus retinetur.! Sic ludis Patrem? Manibus Parentis Spiritum infandum exspue! Venesice , peri! - BER. Siste, per Superos precor! DRO. Tyranne! BER. Siste! Crimen haud patuit fatis, Fors innocentem perdis! GASTO F. Ah sinite Patrem 38) Recondit ensem.! Ego Sum - GASTO P. Scelestus! GASTO F. Testis est - GASTO P. Audax fuga! GASTO F. Volui - GASTO P., Parentis fata! GASTO F. Nec verbis licet Scelus amovere! Genitor! GASTO P. Ultorem voca! Patrem exui! GASTO F. Fac, quod libet! Non sum reus. GASTO P. Non est reus, qui Fratris in iugulum ruit? Non est reus, qui toxicum miscet Patri? Non est reus, qui clanculum attentat fugam? Non est reus, qui se tamen reum negat? GASTO F. Non est reus, quicunque Se nescit reum. GASTO P. Brevi scies. Huic compedes demi volo 39) Ad Armatos.. Oneretur iste! DRO. Non feram tantum nefas! Est innocens, Natus tuus, Princeps meus! Nocens probetur! Nempe nescimus dolos, Quos nectit Hugo? Nempe se sistit reus, Qui fugere potuit, iudici? Nemo auferet Mihi catenas ! GASTO F. Caussa, quod reducem vides, Es tu, Droete! Vincla iam meritus traham. Reliqui Amicum! Sum nocens. GASTO P. Non te Pater, Scelerate! tangit? Compedes cede illico 40) Ad Droetum.! DRO. Non cedo vivus. Aut ego, aut nemo feret. GASTO P. Iuvenis proterve! OTH. Finge 41) Clam.! GASTO P. Promitto tibi, Non vincietur Filius. Plura exigis? DRO. Sic cedo. GASTO P. Miles! transfer in meritum ocius 42)Cornipedes dempti iniciuntur Filio.! GASTO F. En me. DRO. Quid hoc est? Perfide! Tyranne! Improbe! Spectatis haec - GASTO P. Tace, impudens ! Servo fidem. Non vincietur Filius, dixi, meus. Meus iste non est amplius. Patrern exui. - DRO. Vulpem induisti - GASTO F. Amice, verborum abstine! Vixi hactenus laudatus, et morum integer. Colui Parentes. Nulla dominandi sitis Me duxit unquam. Nunc tamen iubeor nocens, Et exsecrandus esse. Mandatum grave! Parere nequeo! Sidera in testes voco. Non sum nocens. Avunculi donum fuit. Scelestus ille est, si mihi venenum dedit. Me petiit Hugo primus. Arripui fugam; Sed en reversum sponte! Genitori tamen Si puniendus videor, auctorem meae Adoro vitae. Sanguinem acceptum libens Reddo datori. GASTO P. Quid patior 43) Seorsim.! - GASTO F, Omnes silent. Agnosco, Genitor! Morte placandus mea es. Huic me parabo. Liceat extremum pedes Caros tenere 44) Advolvitur.! Liceat aspectu frui Fors ultimo Parentis! O Genitor, vale! Fruatur Hugo , nullus invideo, meis, Meo fruatur funere! Paterno cadam Iussu beatus. Gloria suprema est mihi Obtemperasse. Non tamen totus cadam! Vivis, Droete! vivis addictus mihi, Morerisque mecum. Amoris ingenium tui Umbrae stupebunt! Genitor! huic Saltem fave, Si quid precari reflat! Extremum vale! GASTO P. Custodiatur 45) Abducitur ab Armatis.! DRO. Ibo! Me carcer quoque Accipiet. Aut, li non licet, foribus vigil Perpetuus adero. SCENA IV. GASTO P. OTHELINUS. BERALDUS. Quanta me miserum obruit Materia luctus! Scilicet Gasto meus - Quid dico! Patris proditor - vel Sic meus! Dissimulo frustra; Sum Pater! - Gasto meus Per me peribit 46) Haec omnia seorsim, meditabundus.! - Liceat extremum pedes Caros tenere. - Fulmen hae voces habent! - Obtemperasse gloria suprema est mihi. - Non sic loquuntur impii! Morum decor, Sine nube vultus , vox, color reum negant. OTH. Haec praevidebam. Vox, color, morum decor, Sine nube vultus commodat lucem Suam Persaepe sceleri. Facta Spectentur magis! BER. Incerta Sunt. OTH. Incerta qui dici queunt - GASTO. Desinite, Amici! Crescit his noster dolor. Favet Othelinus Iudici, fidus Patri Favet Beraldus. Totus in partes eo! BER. Absolve! OTH. Plecte! BER. Est innocens. OTH. Reus est. GASTO. Moram Deliberanti cedite! Abrumpam meos Tandem dolores, vel dabo initium novis 47) Aliquamdiu tacitus.. - Est innocens! Absolvo! OTH. Sic sancta aequitas Defensa, sic stat iuris assertus tenor? Sic scelera, Princeps! vindicas? Sic te integro Prostituis orbi? Stringe serpentem sinu! Hugo exulet! Veneficus teneat Patrem Securus operum ! GASTO. Redeo iam, redeo mihi! - Est impius! Condemno! BER. Sic pietas iacet? Sic innocens succumbit, et cedit dolis Oppressa virtus? - GASTO. Nil agis! Nimium liquent Scelera. Otheline, carceri immitte illico, Qui feriat ictu noxium tacito caput! BER. Prohibete, Superi! GASTO. Perge! - Siste! - Animo Pater Excessit omnis! Perge! SCENA V. HUGO. NUNTIUS CAROLI NAVARRAEI. PRIORES. Salveto, Pater! GASTO. Siste, Otheline! Nate! quid portas novi? Cur abfuisti Patris a latere hactenus? HUGO. Omnem per aulam fama Gastonem tulit Fugisse. Sparsis cuncta militibus loca Hucusque lustrans Nuntium hunc sisto tibi. NUNT. Salve, inclite Comes! Frater Uxoris tuae Rex Carolus salute te multa afficit. GASTO. Valetne recte? NUNT. Caussa mittendi haec fuit: Periculoso premitur infirmus malo. Exsangue corpus frigore immiti stupet. Exhausta Medicorum est penus. Sensim in dies Leto propinquat. Forte, dum facio viam, Iam clausit oculos. Te alloqui extremum cupit. GASTO. Nondum satis! NUNT. Plus litterae pandent tibi 48) Tradit epistolam.. Hic in propinquo iussa praestolor tua. GASTO. Bene est. Amicam Caroli agnosco manum 49) Versat epistolam et reserat.. Cur ipse scripsit? - Anne Gastonis fidem Accusat etiam?- Maeror ex animo fugit, Ubi folium istud intuor. Nulla est mora. Percurro 50) Exclamat inter legendum.. - Cur haec? - OTH. Hugo! quid scribit rei 51) Seorsim.? HUGO. Ah metuo! GASTO. Superi! quis putet! - Numen pium! - O me beatum! - Ignosco! - Gasto est innocens! OTH. et HUGO. O fulmen 52) Seorsim.! HUGO. Eccur? GASTO. Verba morientis probant. Fatetur ipse Carolus Nato inscio Animo dedisse toxicum inimico mihi. Lux auspicata! Quas tibi grates feram, Defensor innocentiae, Rector poli! Quae vota faciam! Nate! te, Nate! intuor Culpa vacantem, innoxium , et patior adhuc Vinclis gravari, carcere sepultum suo! Vola, Beralde! refer, ut expectet Pater Avidus, amansque! Veniat, o veniat meae Quondam senectae columen! BER. O gratae vices 53) Currit ad carcerem.! HUGO. Despero totus! GASTO. Ah quot hac una die Affectuum Subeo vices! Tandem locum Laetitia tenet! Optata nunc vivam otia Nato beatus - OTH. Clamor insonuit procul! GASTO. Quid est? benigni caelites! HUGO. Crimen novum! Solus Beraldus! SCENA VI. BERALDUS. PRIORES, ET MOX DROETUS. Domine mi 54) Accurrendo.! Gasto innocens! Sic occidisti! Sic iaces! Atram diem! GASTO. Quid fers? Amice! Quid gemis ? Totus tremo! Edissere agedum! BER. Nimius excludit dolor Usum loquelae! - Cecidit illustris Domus! Cecidere vota Gentis, et spes inclitae! Quis me tenebris condat! Horresco diem! DRO. Tyranne ! Amicum redde, vel Socium adiice Nato Droetum! GASTO. Dicite, quid instet mali! Ubi Natus? BER. Ipso in carcere exstinctus iacet! DRO. Habes, quod optas, sanguinis proprii Helluo! Hugo ! Otheline ! habetis! GASTO. Exstinctus iacet! Et Filius! et insons! et in vinclis iacet! Superi, Inferique! Nulla sic pietas polo est Praesidia iustis nulla sic virtus parat? DRO. Quid Astra culpas? Defuit pietas tibi! Patrem exuisti! Scelere conficto reum, Dolis subactum pessimis, nulla ferox Dignatus aure, carceri et vinclis datum Huc compulisti! Non sibi saevas manus Ipse intulit; dolore succubuit gravi! Pro me precatus : Genitor! huic saltem fave! Tibi dixit olim. Gratia indigeo tua. Me iunge Nato! Peragat hoc pectus chalybs! GASTO. Illudis etiam? Parce! Sum nimium miser! Natum peremi, fateor, infelix Pater! HUGO. Mihi hoc tropaeum vindico 55) Seorsim.! GASTO. Sic, sic iaces! Amate Fili! Lacrimas saevus dolor, Et verba prohibet! OTH. Cede fortunae, Comes! Sic placuit Astris. GASTO. Sic dolis placuit tuis Me reddere orbum , perdere iuventae decus , Spem subditorum ! Latere discede a meo! Ades, Beralde! tuque , amicitiae decus , Ades, Droete! Cur tibi durus fui! Cur fidere renui! Ah nimis sero meum Damno furorem! Credulas aures dedi! Oua fronte vultum Matris orbatae feram, Et exprobrantis Civis? Heu lacrimas cape, Amice Fili! Flueret istarum loco, Si quid placere posset, hic sanguis reus! Bis viduus una perdidi Natum die! Nunquam recipiam! Quis dolor! Corpus riget - Vires recedunt 56) Incipit animo linqui.! Nate! BER Subsidium ocius! HUGO. Genitor! quid hoc? OTH. Tenete! DRO. Deliquium subit! BER. Referamus in thalamum ! HUGO. Cito ! GASTO. Natum - Sequor! ALEXANDER TRANS TANAIM. ARGUMENTUM.

Mos erat Principibus Macedonum adultos liberos Regibus tradere ad munia haud multum servilibus ministeriis abhorrentia. Ex his Hermolaus, Alexandro ultra Tanaim militante , cum aprum telo occupasset, quem Rex ferire destinaverat, iussu eius verberibus afficitur. Quam ignominiam aegre ferens cum pluribus eiusdem Cohortis consilium init Regem occidendi. Sed Epimenes coniuratorum e numero , dum Eurylocho fratri, quid pararetur, aperit, ab eo perductus ad Regem totius proditionis exponit seriem. Alexander Eurylocho fratrem donat , reliquos facinoris participes necari iubet. Haec fere verbis Q. Curtii L. VIII.

PERSONAE. ALEXANDER MACEDO. HERMOLAUS SOSTRATUS Coniurati EPIMENES EURYLOCHUS Epimenis frater. HEPHAESTION Regi familiaris. SOPOLIS Hermolai Parens. ACTUS I. SCENA I. HERMOLAUS. SOSTRATUS. EPIMENES, Tyrannus ergo rursus aspiciet diem? Iam rara rutilant astra. Nox celerat fugam. Albescit ortus. Ille productis tamen Indulget epulis. SOST. Nempe sic natum Iove, Mundique dominum convenit vino obrutum, Dapibus gravatum perdere ignavos dies, Marcere luxu, fessus ubi terram premit, Fractusque miles! Sudor hunc perpes rigat; At ille Syriis totus unguentis madet. Hic pugnat hosti, fluviis, hiemi, fami; Ille inter epulas ludicra summos Duces Configit hasta. Iuro tenebrosas Domos, Sacrum Silentum vulgus, hac Patruum petet Dextra peremptus! EP. Sostratus constat sibi, Amice! Scimus. Firmet hunc animum polus, Adsitque dexter! Alia nunc mentem occupant. Loco migrandum est. Altera, en, subiit Cohors. Hic commorari quid iuvat? Tempus, locus Aperire possunt coepta. Quis dicet fidem? Quis dabit amori? Nemo virtutem vocat, Quidquid tenere nescit, aut non vult modum. Recens Philotae factum Alexandrum iubet Etiam timere, quos amat. SOST. Sic spes feram Perire nostras ? En, Dei votis favent. Optata toties nox, et eximii decus Habitura facti subiit. Arcano omine Sors iunxit una conscios. Regnat Sopor. Siluere castra. Rex mero titubat gravis. His credam abese Numen? Ah Patriae salus! Hos in tuorum cordibus motus cies ? Haec cura nos versat tui? Ah Socii, pudet! Resumite animos! Pereat! Hoc pereat loco! Nunc pereat! Hac pereat manu! Exortus dies Patriam revisat liberam! HERM. Hoc fortis petunt Manes Philotae. Sidera expediunt viam. Remanete, Amici! Dum redit, sese induet In rete nostrum. Hic, quas tuli, plagas chalybs, Hic vindicabit 1) Nudat ensem.! Magne Parmenio! tibi Hic mittet inferias! SCENA II. ALEXANDER. HEPHAESTION. PRIORES. Quis hic, Iuvenes! Sonus? Quid, Hermolae! strictus hic gladius notat? An facta caedes? Castra fors aliquo excita Fervent tumultu ? Loquere ! Alexander iubet. HERM. Obtempero 2) Ensem recondit.. Dum stamus ad reditum tuum Parata turba, noctis extremum polo Abegit ortus Lucifer. Longas moras Nostrum perosus aliquis abscessum parat. Abiisset etiam. Restiti precibus, minis, Et ense denique. Crimen admissum putas? Hoc me tui docuit amor. Poenam impera. HEPH. Et excubare - EP. Hoc amplius nostrum haud fuit. Iam cessit aliis statio. AL. Sic fidos decet Regi clientes. Omen accipio libens. Iuvenes amati! vester hic fervor placet. Vestra in Cohorte Spes mei floret throni. Ornanda factis fama vos Macedum manet. Dum prima puris barba vix Serpit genis, Haec agitis. O quae gloria excipiet viros! Extremus Oriens, Solis Eoi domus Lauris onustos cernet, et Spoliis graves. Iam fessa membra grata componat quies! Sua quisque repetat! SOST. Liceat o Regem sequi! AL. Nunc ite! HERM. Liceat - AL. Ite! Sic Regi placet. SCENA III. HERMOLAUS. SOSTRATUS. EPIMENES. Ergo improbatis facinus, inimici Dei! Nostrisque rapitis manibus invisum caput! Somnum Tyrannus suadet, et corpus iubet Componere toro, dum meis vigilat malis? Nonne et Philotam Somnus exitio dedit? Somnum capessam, sed prius oculos tibi Nox atra claudet, Barbare! SOST. Et cinctus latus Rediit, et improvisus. An nondum Satis Maturus Erebo? Sed quid incassum queror! Infirma sunt haec arma. Gemitibus solet Pasci Tyrannus. Strenua utendum est manu , Nec differendum. Nostis humanam fidem, Quam varia, quam caduca! Alexandri dolos, Quos hactenus nil latuit ignotum diu; Haec nostis ipsi. Numquid hic segnes decet Diem querendo ducere ? An vinclis graves Cupitis videri? Vultis, ut vestrum in sinum Grassetur avidus tortor? HERM. O caro mihi Ligata foedere capita! haud patior moras! Aut perdere, aut perire! Non semper Polus Tegit impios. Inveniet hic mucro viam. Eamus! EP. Actutum sequar. SCENA IV. EPIMENES. Quanti rotant Humana casus! Nempe Alexander cadet! Cadet Suorum scelere, et immeritus cadet! - Ast Hermolaus, Sostratus meritum vocant, Summumque quaerunt morte Alexandri decus. Ego ipse Socius hauriam hoc gladio latus, Illudque rigido demetam ferro caput, Quod coluit orbis; morte turpatas genas Pallere cernam, et ultimum gemitum audiam Ingentis Animae! - Barbare! has grates refers? Hoc te vocanti Spem sui reddis throni? Ingrate! - Prius ah vertere, infelix chalybs! Me perime prius! - At dexteram Sociis dedi, Testes vocavi caelites. - Tantis malis Impar fatiscit animus! SCENA V. EURYLOCHUS ET PRIOR. Hic fratrem anxius Invenio tandem! 3) Eminus. Frater! EP. 4) Illo non observato. Ah quis hic dolor, Quis hic tumultus pectus attonitum replet! Abeo! Resisto! Sanguis in venis coit! Sudore rursus perpluor! Paveo Notum! Umbram extimesco! EUR. Quid rei est? 5) Subsistit et fratris motus explorat.Trepidat, gemit, Luctatur! EP. Ah tanti fuit fieri impium! EUR. Quid loquitur? 6) Accedit sensim. EP. Infelix, peri! Ut pereas quidem, Iam nunc necesse est! - EUR. Frater! Excubiae suum Tulere finem; nec tamen repetis Tuos? Quae caussa? Faciem insolitus accendit rubor. Loqui paras, nec loqueris. Effare, obsecro! Cum fratre curas divide, et levius feres. EP. Euryloche! Frater! - EUR. Perge! EP. Nec metuis mihi Adefle Solus? EUR. Frater es. EP. Monstrum voca, Dirumque Averni germen! EUR. Hoc nolit Polus! Meliora loquere! EP. Quid loquar? Dixi parum? Vin', plura dicam ? Forsan haud videor tibi Adhuc sat exsecrandus? An forsan nihil Haec frons, hic oculus prodit? Intrare altius Hanc parce Lernam! Dum licet, fuge innocens! Relinque me poenis meis! EUR. Quantum petis! Ego te relinquam, Frater! ignarus mali, Quo premeris? Heu me! Nempe sic fratrem hactenus Potui latere? Te per hos gemitus precor, Per dulce fratris nomen ! EP. Euryloche, abstine! Amas Epimenem? EUR. Hac luce, et his oculis magis! EP. Et amare perges? EUR. Dum frui dabitur die, Me nemo cernet, Frater! immemorem tui. EP. Iam scito: Si, quae celo, tibi faciam palam, Amare Epimenem non potes. Mihi et tibi Prosum silendo. EUR. Ah nulla iam mei est super Tibi gratia! Et vitam moror? Grave est loqui Epimeni; at Eurylocho grave haud erit mori! Valeto! Ep. Quorsum? EUR. Dum licet, fugio innocens, Relinquo te poenis tuis. EP. Cuncta eloquar! Ah siste, Frater! EUR. Fare! EP. Quid? - Volui - ah pudet! EUR. Valeto! EP. Siste! Scito - SCENA VI. HERMOLAUS ET PRIORES. Cur nectis moras 7) Ad Epimenem.? Dataene fidei paenitet? Tempus vocat. EUR. Quod tempus, et quo? HERM. Scire nil tua interest. Me sequere, Epimenes! Tota speratum brevi Res obtinebit exitum. EUR. Accedam comes. HERM. Non tu, sed iste petitur. EUR. At fratri licet Adesse fratrem? HERM. Saepe, non semper licet. Quid lentus haeres 8) Ad Epimenem defixum.? EUR. Mente quid agitas? HERM. Veni! EUR. Persiste! HERM. Sequere ! EUR. Mane! EP. Quid hic facto est opus 9) Seorsim.?- Fixum est! Valeto, Frater! - Ah rursum piget! - Iterum revolvor! - Grande monentum! O mihi - HERM. Promissa comple! EUR. Exsequere iuratam fidem! Ep. Fixum est! Uterque, quod petit, referet. Prior Est Hermolaus. Frater! hic siste interim, Meque opperire! Regite vos passus, Dei! SCENA VII. EURYLOCHUS. Abiere. Superi! frigidus mentem mihi Pervadit horror. Frater exosus sibi est, Incertus alter. - Tota Speratum brevi Res obtinebit exitum. - His verbis latet, Quidquid timere cogor! - An Regis caput Fors petitur? Istud dexter avertat Polus! De fratre credat istud Eurylochus Suo? - Leve nequit esse, quidquid hoc agitur modo, Iam forsan actum est ! Cur moras lentus traho? Ibo! Statutum est. Nosse rem penitus iuvat. Ex ore fratris precibus eliciam omnia. ACTUS II. SCENA I. HERMOLAUS. Adhuc moratur Sostratus. Quid si fidem Temerasset? Hoc vel mente concipere est nefas! Sed demus etiam. Quisquis alienam appetit, Vitae timere propriae nunquam potest. Me si Tyrannus mille laceratum modis Proiciat escam bestiis, fructum puto Vel sic ab illo dividi, et vecors iugum Excutere vel sic! Sostratum at vos, o Dei! Servate amico ! Sostrato incolumi lucrum Putabo , quidquid accidat! Laetus neci - SCENA II. SOSTRATUS. HERMOLAUS. Ah Hermolae ! viximus! Summa imminet Dies utrique! HERM. Quid refers? SOST. Celerem fugam Capesse mecum! HERM. Non! Iuvat Sorti virum Offerre. Numquid nostra consilia patent? Quo proditore? SOST. Castra nunc Suasu tuo Lustrare coepi, ut, Rex ubi degat, tibi Posthaec referrem. Cerno luctantem suo Fratri Epimenem. HERM. At nullas tibi voces datum est Audire? SOST, Multas audio Eurylochi minas, Referenda Regi cuncta. HERM. Sic testes timet Deos Epimenes? Perfide! - SOST. Incassum teris Tempus querelis. Dum fugae superest locus, Fugiamus! HERM. Ut me subtraham vili fuga Amice! poscis? Tam parum notus tibi Est Hermolaus? Mors mihi in votis fuit Mea, vel Tyranni semper, Alterutram impetrem , Sat impetravi. Sostrate! id Solum rogo! Vis, ut propinquae laetus occurram neci, Ut provocem tormenta, et immotus feram, Ut me occidentem carnifex paveat meus, Tuae saluti prospice! Extremas preces Admitte Socii! Vive et instantes fuga Evade casus! Istud excipiat caput Sortis furorem! Sostrate! amplexum ultimum - SOST. Amice! sic me diligis? Vitam egimus Dulci ligati foedere, ingeniis pares, Aetate, patria, moribus; nunc te ad necem Properare cernam, nec tibi adiungar comes? Non solus ibis! Cymba nos eadem vehet. Moriemur, ut fortes decet. Vixit satis, Quicunque liber moritur. HERM. Haud vixit satis, Quem vult amicus longius vita frui. SOST. Vitam absque amico rectius mortem voces. HERM. Mortem cum amico duplicem mortem voces. SOST. Quos vita iunxit, morte divisos cupis? HERM. Quos vita iunxit, dividi morte an putas? SOST. Mitte haec, Amice ! Sera iam nimium est fuga. Sciet Tyrannus cuncta. Iam ferrum et rogos Saevus parabit carnifex. Restat tamen Via digna nobis, ista dum restat manus 10) Nempe Hermolai.. Age, Hermolae! si tibi heroo calent Ab igne venae, pectus hoc primum feri, Deinde sequere! Nomina, et nostram fidem Ventura celebrent saecula! HERM. Ah, quantum imperas! Ah - Nequeo! SOST. Nempe Sostratum ad poenas rapi Patiere lentus? Sanguine aspersum suo Videre poteris ? Viscera haec spargi feres ? Meliora, Superi! Redeat, ah redeat tibi, Qua stirpe natus, qua mihi addictus fide Sit Hermolaus! Munus extremum peto. Negabis? Ergo nec mori, ut lubet, licet! Quis credat ? Hermolae ! dilectum tuum Offers furori Regis! HERM. Ah vincis! Sat est! Audere tuus hic animus attonitum iubet. Praecede, Amice ! Non sequar tardus comes. Ambos Charontis lembus accipiat simul! Non hos in usus, Mucro ! gestatus veni 11) Stringit ensem.! Ignosce, Patria! pressa Alexandri iugo ! Fortuna coeptis defuit! - Rursum tremo ! - SOST. Amata dextra! perage mandatum tuum 12) Offert pectus.! HERM. Ignosce, Amice! et morere - SOST. 13) Resiliens ab ictu. At Eurylochus gradum Anhelus istuc urget! Irati Dei! Nec vita vobis nostra, nec fatum placet! Quid agimus igitur? HERM. 14) Ensem recondens. Mente, consilio est opus. Occurrit aliquid. - Rex ubi est? SOST. Lustrat viros, Quos Patria nuper misit. HERM. Et nosti locum? SOST. Qua castra campus finit. HERM. Ignarus rei Proinde adhuc dum est. Spem cape! Ad votum omnia! Hac me recondam parte. Venientem excipe. Si proditi nos complices facti sciat, Hoc ense fodiam tacitus a tergo latus; Si nesciat, agili Regiam cursu petam, Regis periclum brevibus expressum notis Spargam in cubili: Caveat e Iuvenum grege Primum obvium! Tu cautus Eurylochum interim Memento detinere, dum factum putes, Quod facere statuo 15) Recedit aliquantum, auscultaturus.. SOST. Partibus adero meis. SCENA III. SOSTRATUS. Spes, dulce caeli pignus, e Superum choro Relicta terris Sola! quam grata influis Animo cadenti! Regna me maesti Stygis Tetigisse rebar. Nunc ad illapsum tuum Imago mortis pallet, ut stellae Solent Redeunte Phoebo. Diva, conatus bea! - Eurylochus ecce! Lingua, ad officium tuum! SCENA IV. EURYLOCHUS. SOSTRATUS. Amice! Regem quaero. Si nosti locum, Ubi moratur, ede! SOST. Tam celeri gradu? Turbatus? EUR. Ah, cunctaris? SOST. An castra impetit Inimica nobis Natio? An reditum parat Belli perosus miles? EUR. Ah istud parum est! Maiora metue ! SOST. Numne primorum Ducum Exspirat aliquis? EUR. Rex ubi est? SOST. Statim scies. Eloquere, quid Regi afferas! EUR. Surgunt comae, Horrescit animus, dum loquor! Regis salus Periclitatur! Regis appetitur caput! Hoc sit satis. SOST. Quis credat ? Eun. Hanc curam quidem Mihi cede. Certum est. Nemo, dum culpam reus Fatetur ipse, dubitat. SOST. At Socios trahet? Maiora scelera plurium poscunt manus. Fassusne et illos? EUR. Non fuit tantum morae. Hos resciam omnes 16) Hermolaus hactenus eminus auscultans disparet.. Nunc mihi Regem indica! SOST. Sed post Philotae crimen, et poenas datas Audebit istud aliquis? Exiguam fidem Tibi Rex habebit. EUR. Nil time. Inveniam fidem. Ubi Rex ? SOST. Cohortes Patria submisit novas, Primo valentes robore. Armorum nitor Phoebi retundit lumen. Hastarum seges - EUR. Quid ista memoras? Advenam Eurylochum putas? Ah, quo recessit debita in Regem fides! Rex in periclo est. Futili civis diem Sermone ducit! Alius hoc - SOST. Perfer moram! Has Rex cohortes lustrat. EUR. At nescis locum? SOST. Quin teneo. Campus castra porrecta excipit, Quam rara spargit arbor. Extremum assequi Oculo negatur. - EUR. Rursus ah nugas canis? Consilia potius! SOST. Semita ad campum patet. Inquire Regem. Forte consilii impii Sectatur illum particeps, castris procul Tentare crimen certus. Id monitum volo. Afferre primus nuntium Regi stude, Ut maneat haec te gloria. EUR. O suasum bene! Grates rependant Numina! Ad campum avolo! SCENA V. SOSTRATUS. I, quaere Regem! Castra scrutare omnia! Campum pererra ! Certius Regem hic chalybs Inveniet! O suasum bene! Intenta interim Perfecit Hermolaus, et Regi metum Falsi pericli incussit. Eventum rei Praestolor avidus. Quisquis hoc telum excipit, Dum non sit Hermolaus, excepit bene. Iuvat hunc requirere; nosse successum iuvat! ACTUS III. SCENA I. SOPOLIS. ALEXANDER. Aliquis Tuorum ut assequi hoc crimen queat Vel cogitando! Parce, si dictis fidem Adhibere renuit animus! AL. Hoc folium cape 17) Tradit, quod manu tenebat, folium., Percurre! SOP. 18) Legens. Vitae tendit insidias tuae, Quicumque Iuvenum primus adfuerit tibi. Rex! qui monet, fidelis est. Crede et cave 19) Reddit folium.! AL. Stupescis? Ecquid meritus hoc videor tibi? Vita petitur Alexandri! Et a caris suis, Quos semper imo corde descriptos tulit, Prodesse quibus intendit, ut natis pater! Vita petitur Alexandri! Et hoc petitur modo! Has Macedo grates solvit! Aeterni Dei! Ferocis ideo tela vitavi Scythae, Domesticorum ut tela hic imbueret cruor? Hac lege fregi victor Arsacias opes, Ut post triumphos Sortis evadam invidae Triumphus ipse? O fluxa Regnantum bona! Caduca Sceptri pretia! SOP. Rex! casso abstine Tempus dolore terere! Qui tardat, suum Iuvat periclum. Flamma nutritur mora. AL. Quid ergo facere me cupis? SOP. Quod te decet. AL,. Quid me decet? SOP. Cavere. AL. Cui caveam ? SOP. Tibi. Accerse vigiles. Primus e Iuvenum agmine Hic adfuturus crura compedibus gravis Custodiendus abeat, et poenis nefas Iussus fateri complices prodat simul. AL. Legitima suades, Sopoli! Ast folium leve Tanta esse dignum credis et censes fide? Me melius alter regiam noscat domum? Folio quid ista mandat, et nomen tacet? Cur Regis alloquium fugit? - Ratio mihi Succurrat utinam , qua negem folio fidem ! SOP. Principia rerum cuncta in obscuro latent; Lucem his, necesse est, noster affundat labor. Ut plura discas, pauca te folium docet. Favor hic Deorum est. Sequere monstratam viam ! AL,. Tua Sensa, Amice! comprobo, invitus licet! Sop. Accede, Miles! regium assiste ad latus 20) Prodeunt evocati Armati., Exsequere iussa! SCENA II. EURYLOCHUS ET PRIORES. Vota complevi mea 21) Festinus.! En Rex! - Tuis quem pedibus affusum vides - SOP. Adesto, Miles! Aufer huic arma ocius! Constringe vinclis 22) Vincitur Eurylochus.! EUR. Et quod admisi nefas? Rex, ista pateris? Astra, sic vobis placet Premi innocentem! Labis hic animus vacat! AL. Euryloche, lege 23) Folium supra dictum porrigit.! - Quid pallor insolitus tibi Vultum pererrat? Indices sceleris notas Deprendit omnis oculus. Et pectus tuum Tanti fuisse criminis credam capax 24) Eripit folium ab Eurylocho lectum.? Euryloche! sic benefacta compensas mea? Meo hanc favori, ingrate ! retribuis vicem, Quem strinxi amore patris, et fovi sinu ? Non solus igitur hostis hoc pectus cupit Peragere ferro? Amicus hoc etiam cupit? Sed quid necesse est, cupere Alexandri necem, Cupere nefando crimine? An vitam semel Vestrae saluti praetuli, et Patriae bono? Quis me labori cedere, aut frangi malis Conspexit unquam? Vos ego testes voco 25) Ad Armatos., Commilitones! Inter Oceani minas, Inter meorum funera, in fame, in siti, Mille in periclis semper impavidus steti. Isto cruore maduit et sparsa est humus. Vita una superest. Hanc quoque dedissem lubens, Daboque semper, Munus hic vestrum petit. Mea vita vestra est. Pertinet ad omnes nefas. Me largitatis laude, vos dono exuit. EUR. Ah liceat omnes caelites - AL. Audi, et tace! Cuius, perempto me, tibi affulsit boni Fallax imago ? Forte te allexit thronus ? Decepte ! cernis , quos thronus fructus ferat! Cui me deinceps - EUR. Sidera! ah liceat mihi - AL. Audi, et tace ! Quae furia sanguineas faces Admovit animo? Quis tibi infandi exstitit Facinoris autor? Qui tibi atroces manus Dedere Socii? Profer! Eloquere ! EUR. Audiam, Tacebo. AL. Nosti Regis ingenium tui. Quam facile veniae, dum reum facti piget, Dum conscios fatetur! En Regis fidem! Socios recense culpae, et evades necem. Illos manent tormenta, te vita. EUR. Audiam, Tacebo. AL. Numquid tendere insidias parum est? Illudis etiam, pertinax? Statue! EUR. Audiam, Tacebo. AL. Parricida! sic ultro appetis Promerita fata? Dabimus! Insanam exprimet Tibi tortor animam! SCENA III. EPIMENES ET PRIORES. AL. Tempori, Epimenes! venis. Fratrem intuere! EP. 26) Seorsim. Quid loquar! AL. Nostrum in caput Meditatus atrum facinus explodit minas, Consilia spernit, vult, et exoptat necem, Et habebit etiam! EP. 27) Seorsim. Ferte consilium, Dei! Aude aliquid, anime! EUR. Frater! aspectu meo Non erubescis? EP. Perfide! etiamnum rogas, An erubescam? Generis opprobrium tui! Pudor parentum! EUR. Morte me dignum putas? EP. Quin mille dignum mortibus! EUR. Ut abeam, iubes, Iamiam necandus? EP. Perge, quo crimen vocat, Raptantque Dirae! EUR. Frater! EP. Hoc verbo abstine! Meus esse frater proditor Regis nequit. Fratrem abdicasti, dum tibi arrisit nefas. Hoc vincla rupit sanguinis. Iacta alea est. Prosequere porro ! Vita cui placuit nocens, Huic mors, necesse est, placeat infamis quoque. EUR. Miserande Rex! EP. Impostor! et rursum obstrepis? Rex, tolle monstrum, merita supplicia exige ! Non te retardent gesta Maiorum incluta, Nostraeque stirpis splendor! Hac potius nece Labem illi inustam vindica! Facilis malo Non te iuventa moveat, et blandae preces! Quicunque culpae est satis, hic et poenae est satis. EUR. Ignosce, Epimenes! Plura, quam possim, petis. Succumbo tandem - SCENA IV. HEPHAESTION. HERMOLAUS CUM CUSTODIBUS, ET PRIORES. Vive, Rex! Curam tui Gessere rursum Sidera! EP. 28) Seorsim. Ah perii modo! AL. Novusne nostram proditor vitam appetit? Quae monstra, Superi! HEPH. Solus in nemore adsito Obambulabam. Strepitus a tergo insonat. Respicio. Torvus adstat infesto mihi Ferro Hermolaus. Ora vix novit mea, Quae Regis esse credidit, saevum ingemens Arma abicit; tum militum accursu ocius Capitur, ligatur. AL. Odia quo merui tua? Dic, Hermolae! HERM. Quaerere hoc etiam potes? Dicam , Tyranne! SOP. Comprime sacrilegos Sonos, Scelerata Soboles! Pereat infaustus dies , Qui me parentem fecit! Haec monuit Pater? Haec facere docuit? Impie! hac dextra ad Stygem 29) Vult eum invadere. - AL. Permitte, Sopoli! Loquere, Veterator! HERM. Loquar! Mancipia credis nempe populares tuos? Pars quanta Macedum restat? Ubi summi Duces, Clytus, Philotas, Attalus? Munere tuo Iacent perempti! Persa victores suos Videt in catasta. Caede patrata cadit Caedis minister. - SOP. Perfide! et nondum taces? AL. Persequere! HERM. Nos haec praemia, ut dixi, manent. Tu spolia mundi barbaro fastu trahis, Mores relinquis Patriae, et Persam induis. Persam ergo petii transfugam; hoc leges iubent. Sordet Philippus genitor. Inflexo genu Coli volebas Numen. Illustri satum Me stirpe plagis tale nil meritum afficis; Quid enim piacli est, Regis ante oculos feram Stravisse telo? Tu tamen dicis nefas. Huc te libido duxit. Et mirum est tibi, Hoc displicere Liberis? Vitam eripe, Occide! Sic, quod consequi haud potui ex tua, Ex morte consequar mea! ARMATI. Indigne! ocius - AL. Cohibete vocem! Quae mihi obiciat probra, Quam falsa iactet, nostis, o testes meae Comitesque vitae! Saevus, immitis vocor. Clytus, Philotas, Attalus culpa vacant. Quid dicere poterat aliud? Servit sibi, Dum parricidas laudat, et solus probat, Quod iura damnant cuncta, quod damnat Polus. Quod exsecratur, quisquis humanos fovet In corde Sensus. Sed quid hoc solum queror! Avarus etiam videor et tenax tibi? Indigne! Vester, Milites! retrahit pudor, Ne plura memorem. Spolia, servorum greges, Et sarcinarum quidquid est, auro grave Loquitur abunde. At Persicos cultus amo? Mores relinquo Patriae ? An solus sapit In orbe Macedo? Nulla, si mereor fidem, Sine laude gens est. Nostra peregrinis bonis Misceri oportet. Stabile qui regnum parat, Bonitate populos temperet. Patrem Iovem Demum obicis? Subesse tu forsan mihi Oracla Divum credis? Utinam Indis quoque Soboles Tonantis habear! SCENA V. SOSTRATUS ET PRIORES. O durae vices 30) Vinctum videns.! Ah Hermolae! Rex! quid admisit mali? AL. Mihi fata struxit, probra scelerato insuper Ingessit ore. Pertuli, ut poenam sibi Cumulet scelestus. Nunc luet! SOST. Rex ah - HERM. Tace! Quod non cruore noxio inficias solum, Fatale quod adhuc pondus huic terrae incubes, Non me pavoris argue, aut timidum voca; Subesse potius crede consilium Poli! Pretiosa nimis haec dextera est; vili cades! Moriar, Tyranne! neminem innocuum tamen Traham in ruinam. Sceleris Eurylochus vacat. Exime catenis! Ipse consiliis timens Haec scripta finxi. Relege, et agnosces manum! AL. 31) Considerans folium. Propitia caeli Numina! Eurylocho ocius, Miles! catenas detrahe! - Euryloche! tuo Ignosce Regi! EP. Quis metus 32) Seorsim.! AL. Totus patet Tibi Rex, Amice! Quidquid exposcas, dabo! Exposce! Dubitas? Testor immensum Iovem, Nihil negabo! Quid petis? EUR. Fratrem peto. Largire fratrem! AL. Quis tibi fratrem abstulit? EUR. Proditio! AL. Superi! O feta monstrorum dies HEPH. O casus! HERM. 33) Clam ad Sostratum. Ah, Amice! AL. Cur crimen prius, Euryloche! tegere placuit? EUR. Ah fratrem neci Exponere nequiit animus! Vitam lubens Dedissem, ut ille vivat. Audacem modo Promissa faciunt. Pedibus adsternor tuis, Mecumque frater 34) Uterque procumbit.. Te per agnatos Deos, Te per triumphos, per tuam famam precor, Quae maior orbe est, Rex! ad ingenium redi! Restitue fratrem! Si tamen aliqua placet Crimen piare caede, me promptum vides! Dum vivat Epimenes, celer morti obviam - AL. Euryloche, satis est! Tanta quod nequeat fides Domuisse pectus! Accipe Epimenem tuum! Ignosco. Vivat! Vivat obstrictus tibi, Mihique fidus! EP. 35) Surgens cum fratre. Tu mihi ignoscis reo ? Tu vivere iubes? Et feram, ut capiti tuo Immineat aliquis? HERM. 36) Seorsim. Sostrate ah! EP. Idem nefas Tibi machinatur Sostratus. SOST. Dire! EP. Et negas? SOST. Verum est! Honori pars ego manipuli fui, Levitate quem tu, timide! commaculas tua. Fruere Tyranni gratia, imbellis, miser! Nos occidemus! AL. Astra! si tantis placet Regnum periclis cingere, in vestras manus Resigno donum. Sola populorum fides Beat imperantes. Hanc mihi deinceps date, Vel habete Regnum! Miles! huic vincla inice 37) Sostrato.! Hephaestionem cura supplicii manet. Abripite utrumque! Grando saxorum obruat Invisa capita! Iura sic patriae iubent. HERM. Imus, superbe! Si quid est sanctum Polo, Nos vindicabit! SCENA VI. EPIMENES. EURYLOCHUS. ALEXANDER. SOPOLIS. Frater! ah veniam annue! O si daretur intimos cordis sinus Reserare ! Forsan diceres: Poenae est satis. Vix ah revello lumen affixum solo! Ah quo reductus - EUR. Frater, iniustus mihi es! Maiorem inesse crede germano fidem! Bonitate Regis vivis ; hunc gratus cole ! Me dilige! Ista postulo in veniae vicem. AL. Excelsa virtus, quas mihi subdis faces! Sequor admoventem calcar. Hanc lucem undique Volo Sospitalem. Tu, quid illaetum gemis? Eloquere, Sopoli! SOP. Gratiam vitae peto 38) Genuflexus.! Me lex severa gentis exterret meae, Quae cum scelesta prole vult patrem mori. AL. Amice, nescis? Ferre qui potuit, potest Auferre legem. Regis hoc situm in manu est. Legem deinceps abrogo. Posthac manet Sua quemque merces. Vive, et aeterna fide Exstingue crimen filii! SOP. O faustam diem 39) Surgens.! O vere Divum Sanguis! Et poterit tuos Quidquam triumphos sistere? I, supera Herculem, Metasque Patris Liberi, et mundo impera! Age, Turba 40) Ad Armatos.! festos appara Regi choros, Ordire plausus! AL. Sic Deis curae sumus. Agnosco vestram, Numina! et veneror opem. Utinam liceret reddere! Eurylochus vices Vestras subibit. Est minus meritis tamen, Quidcumque dedero. Qui dedit vitam alteri, Condignum ab uno munus accipiet Polo. ISAAC VICTIMA. ARGUMENTUM.

Abrahami virtutem numquam certius exploravit Deus , quam dum ei praeciperet, ut unicum filium Isacum victimam offerret. Obtemperare promptissimus et filium non amisit, et singularibus promissis cumulatus est. Haec Genes. C. XXII. Drama ad Italicum cel. Petri Metastasii exactum est.

PERSONAE. ABRAHAMUS. SARA. ISACUS. GAMARIS. ANGELUS. SCENA I. ABRAHAMUS. ISACUS. Nate, satis, satis est! Torquet nox humida cursus Iam medios, et adhuc Sermonis blanda voluptas Nos tenet. Abripuit te, Nate! cupido sciendi, Meque eadem iussit solito magis esse disertum. Nunc Satis est. Vocat alma quies. Defessa Soporem Membra petunt. Erit, ut nostrorum extrema laborum, Nate! tibi referam. IS. Genitor! dum forte recenses Nostrae fata Domus, tantosque ex ordine casus, Usque adeo peregrina mihi solacia mulcent Pectus, et attonitum percellunt gaudia sensum, Ut neque sit somni votum, neque cura quietis, Eripiarque mihi penitus. Tibi iunctus adire Cuncta mihi videor. caeli dum iussa paterna Te ducunt regione procul, Chaldaea relinquo Tecum rura libens, tecum novus advena Carras, Atque Palaestinae valles colo. Dum tibi suadet Arcta fames Geraram, et fecundi litora Nili Visere, sum comes, et materna pericla pavesco, Tamquam qui videam praesens. Dum fortibus armis Coniunctos superas Reges, Lothumque catenis Eripis herbosi victor Iordanis ad undas, Ipse levi parma videor mihi tectus adesse, Hostiles urgere globos, et sternere ferro. Denique dum summi repetis promissa Iehovae, Dumque Poli foedus nostra cum gente recenses, Usque adeo pectus sensu mihi Numinis imples, Ut veluti feriant aures Effata tremenda, Atque mihi corpus, quantum est, sacer increpet horror. O Genitor! vastum est Nato tua vita theatrum! Cerno satis. Tua gesta meis sunt regula gestis. Quae non hinc doceor! Tua si discrimina specto, Si varios casus, si specto pericla, labores, Me subit arcanas mirari Numinis artes, Quod manet immotum; movet attamen omnia, quamvis, Cur moveat, quanam moveat ratione, creatas Effugiat mentes. Si pensem dona deinceps, Atque Poli semper promptum ad tua vota favorem, Quam sis dilectus Superis, Pater optime! disco, Et millena meis praecepta hinc usibus apto. ABR. Nate, tuum novi ingenium ! Tibi multa loquendo Aurito loquor, ingratam non excolo glebam. Sed reliquum differre iuvat. Monet hora quietis. Is. Ah saltem adde, Pater! postquam discesserat Hospes, Cuius, ut audivi, Mater praesagia risit, Adde, quid acciderit! Solum hoc, Abrahame! recense, Iamque abeo. ABR. Eventus, quae dixerat ille, probavit. Sara sibi partu compleri viscera sensit, Atque insperata fecit me prole beatum. IS. Haec ego sum proles, numquid? ABR. Nam, Nate! quis alter? Te propter natura suum violare tenorem Sustinuit. Senio sterilis te protulit arbor. Prodigio tua vita stetit. IS. caelestia tandem Quem promissa petunt? ABR. Te, Nate! tuosque Nepotes, In quibus haec olim Mundus completa videbit. Nam regio, qua nunc peregrini paupere cultu Degimus, imperiis quondam subiecta Tuorum Hinc statuet Nili ripas pro finibus, illinc Euphratis famulas late moderabitur undas. Is. Ergo genus nostrum - ABR. Stellas superabit Olympi, Litoribus sparsas numero superabit arenas, Dicetur Genus electum, dilecta Iehovae Natio, et illustres longo dabit ordine Reges. Nec satis! Innumerae gentes e semine nostro Fausta ferent. Is. O sors! o gloria! ABR. Nate, caveto! Saepius incautas excaecat gloria mentes. Profluere illa quidem puro de fonte putatur; Inspicias propius, latet immedicabile virus, Ambitio, quae dona poli, superosque favores Vertit in exitium. IS. Genitor! depone timorem! Hunc animum novi. Procul hinc, procul exulat omnis Ambitio! Novi - Sed forsan credulus erro! Quis sibi sat notus! Pater! haud sine Numine Natum Ista mones! Gelido trepidant mihi membra timore! ABR. l) Seorsim. Exoptate timor! Verae virtutis origo! IS. Me miserum! Tu triste siles? Miseratio Nati Te subeat, Genitor! Si recto calle relicto Devia consector, tu me, tu, quaeso, volentem Redde viae! Pedibus sacris ecce oscula supplex Imprimo. ABR. Surge, Patrisque celer te amplexibus infer, Care Puer! Pavidae redeat malacia menti! Admonuit, non accusat Pater. O mihi quales Laetitiae motus tenera hac formidine caussas! Sint oculi testes, liquidi solaminis index Quos pia gutta rigat. Talem mihi Sidera semper Te fervent, Isace! Vale! IS. Si praevidet ille, Qui dedit hac aura vesci, me criminis olim Sordibus intacti florem temerare pudoris, Ah prius innocua claudam mea lumina morte! Care Parens! hoc tu votis a Numine posce! Quis, quis enim vivat supremi Numinis hostis! Mors haec vita foret! SCENA II. ABRAHAMUS. DEIN ANGELI VOX. Quas me tibi reddere grates, Mens aeterna! decet tanto pro munere! Qua te Voce fat extollam, Numen! Me prole beasse, Dum prolis spes nulla super, prohibente senecta, Immensae bonitatis erat. Sed prole beasse, Quae fit Patris amor, spes, fulcrum, cura, levamen, Scilicet hoc donum est - Sed quis mihi lumina fulgor Perstringit? Remeatne dies ? Ah ista diei Lux non est! Nosco radios, vestigia nosco! Nil mortale sonant! ANG. Abrahame! Abrahame! ABR. Paratus Adsto. Proloquere! ANG. Ausculta mandata Iehovae! Natum unicum, quem diligis, comitem accipe Ad alta tecum Moriae, et excelso in iugo, Mea quod docebunt signa, sacratam mihi Manu paterna victimam Isacum immola! SCENA III. ABRAHAMUS. Quae mandas, aeterne Deus! Proh ardua iussa! Terrifici nutus! Soboles Patris occidat ense Victima! Dumque iubes, adiungis sedulus ultro Id, quod inest Nato, pretii, quod Patris amorem Exstimulet, mittatque pios in pectora sensus! - Verum tu mandas! Satis est. Submittere colla, Imperiumque probare decet. Cadet hostia Natus! - Sed quid tu, mea spes! tam cara prole perempta? An non promissis pugnant mandata? - Quid haeres? Mentirine Deum credas? Fas spernere caeli Iussa putes? Absit! Scelus est, hoc volvere mente! Non ego contendam audaci disquirere nisu Arcanum tam grande Poli. Quin pareo promptus, Pareo, magne Deus! Si tristi hoc cardine rerum Tu tamen assistas! Mandatum implere necesse est, Impleboque volens etiam! Trepidabit in ictu Cor tamen, et ferrum viso mea dextra cruore Abiciet, nisi me praesenti numine firmes. Scis me etenim, Deus! esse hominem, scis esse parentem! Pastores 2) Evocans.! Gamari! SCENA IV. GAMARIS. ABRAHAMUS. Praesto sum. Praecipe! ABR. Natum - Isacum - dicamne? - iube consurgere strato, Iumentum insterni, geminosque assistere servos. GAM. Cuncta effecta dabo, ut mandas, quantocius. ABR. Audi! GAM. Quid superest? ABR. Noli Sarae turbare quietem! GAM. Cautus agam. SCENA V. ABRAHAMUS. MOX SARA. Fixum est, Sarae mala nostra tacere. Maternis parcam lacrimis. Erit aptior hora - Heu me! Sara subit! Quid dicam! SA. Optate Marite! Tam te matutinus agis? Quae cura quietem Impedit? ABR. Astrorum Domino mihi victima pura Caedenda est hodie, proprioque legenda labore Sacrum susceptura focum sarmenta. Morari Define, Sara! Vale! SA. Nec me tibi iungere possum? ABR. Non licet. SA. Ast licuit mihi per tot lustra, tot inter Eventus varios. Si tecum laeta, sinistra Exhausi, cur me meritorum, Abrahame! tuorum Non vis participem? ABH. 3) Seorsim. Iusta est oratio Sarae. Audiat arcanum! Tanto fraudare volentem Non possum merito. Tu dirige pectora Sarae, Magne Deus! linguamque meam! - Dulcissima Coniunx! Numquid mente reposta manent tot, tantaque dona, Prodiga quae Caeli pietas tibi contulit? SA. Ecquis Immemor esse queat? ABR. Gratos num pectore sensus Inde foves? SA. Videt hoc pectus, qui cuncta tuetur. ABR. Quod si animi grati pignus sibi posceret ille? SA. Vitam etiam petat hanc! Vitam hanc dabo laeta petenti! ABR. Si peteret Natum? SA. Isacum? ABR. Isacum. SA. Addita Nato Funus ero. Tamen hunc, qui contulit, ille resumat! ABB. Sara, bene est! Natum poscit Deus. SA. Hei mihi! Natum Poscit? ABH. Et occidi patrio sibi poscit ab ense. SA. Ah, quid ais ? Coniunx! Ubi sum? Cupit ergo peremptam Tam sibi dilectam Sobolem? Sua tollere dona Poscit in Isaco, cui spes laetissima longae Posteritatis erat? Quanam hoc ratione, modoque? ABR. Id placuit celare Deo. Mandata Iehovae Nil reliquum faciunt praeter parere tacendo. SA. Non igitur longo post tempore Natus - ABII. Ad aram Occidet. SA. Ipse Pater - ABR. Pater ipse cruore madebit Dilectae Sobolis. Concurre, o Sara! volendo, Si meriti comes esse cupis! Non plura requiro. Importuna foret Matris praesentia. Pergo. Tu Natum vitare stude. Me pandere Nato Convenit imperium Caeli. - Quid, Sara! Repente Solveris in lacrimas? Noli ah, Carissima! noli Cedere maerori! Novi, quam subdita semper Divinis fueris monitis. Confide potenti Numinis auxilio, quod solum commoda nostra Perspicit, et rebus prostratis saepe medelam Praestat! Opes, proles, vitam sua munera nosti. Non haec, si reddis, tibi munera crede perire! Quin potius tergis lacrimas, mentemque serenas! Haec, mihi crede, Deo prae sanguine cura placebit. SCENA VI. SARA. MOX ISACUS. DEIN GAMARIS. Haec igitur restant miserae solacia Matri: Perdere Progeniem dulcem, nec fundere fletus, Nec nimium in gemitus iustos laxare dolorem! Lex etenim suprema vetat. Deus ille reposcit, Qui dedit Isacum. - IS. Mater suavissima! Sara! SA. 4)Seorsim. O facies ! O verba imas penetrantia fibras! Quis me nunc - IS. Abrahamus ubi est? Id pandere Nato Ne grave sit, Genitrix! Quo forsitan ille recessit? Si nescis, alia mox illum parte requiram. SA. Ausculta, Fili! Caelum, mihi suggere verba 5)Seorsim.! IS. An tibi, Mater! adhuc mens est ignota Parentis? Magno terrarum Domino caelique, Iehovae, Cuius nostra Domus semper sibi numine constat, Sacra parat Genitor. Succedit tempus, opinor, Quo sua colla dabit sacrato victima cultro. Me quoque praesentem Genitor sibi iussit adesse. SA. O Fili! satis heu, satis est mens nota Parentis! - GAM. Rumpe moras, Isace! Pater procedere sensim Incipit, et iamiam Moriae montana tueri. IS. Ecce adsum. Interea, Genitrix mihi cara, valeto! SA. Nate, resiste! Heu me! Sic me, sic, Nate! relinquis? IS. Quae tibi materies luctus? Quae caussa gemendi? Lumina quid turgent lacrimis? SA. Sic prole carere, Sic cogor! IS. Facile est, tantisper prole carere. Non me nunc primum patriis discedere tectis, Scis, Mater! Quoties comitem me in rura propinqua Assumpsit Genitor, quoties ad pascua nota Istoc cum Gamari prono iam sole revisi. SA. Nunc tamen - ah Superi! - Nimio succumbo dolori! IS. En quid agam? Gamari! Pater hinc me cogit abire. Hic retinet Genitrix. Dubio mens anxia nisu Fluctuat, et nescit, cuius mandata sequatur. - Consilium in promptu est! Gamari, dilecte sodalis, Parsque mei melior! Si te sincerus amavit Hactenus Isacus, si concors acta iuventa est Hactenus utrique, et rerum tibi forte mearum Dulce aliquid fuit, hoc age, dum cum Patre revertor, Maternas releva curas, solare dolorem , Teque proba Isacum! GAM. Conabor, Amice! quod optas. IS. En tibi, dum redeo, Genitrix carissima! Natum! SA. O quis amor, quae cura mei 6) Seorsim.! IS. Neque plangere cessas? Quidnam igitur restat? Patris est tibi nota voluntas. Hancne iubes violare? SA. Absit! Mandata Parentis I, sequere! Est eadem mihi mens. Licet 7) Seorsim. intima cordis Exanimet ferale gelu! - Sociare Parenti! Per me, Nate, licet. Propera! Prius attamen audi! - Quid dicam! - Nihil occurrit, nisi, Nate, valeto! SCENA VII. GAMARIS. SARA. Dic mihi, cara Parens! hoc si te, Sara! vocari Nomine permittis, quisnam tibi pectora tantus Usque adeo dolor exagitet ? Quid trunca profaris Verba? Quid inceptos turbant suspiria sensus? SA. Ah, Fili! renuit dolor hic compendia vocum. Vis tibi fingendi minor est, facundia Sarae. Fac, minus ut patiar, mea tunc tibi vulnera pandam, Quae tamen haud capies; animos nam sumere Matris, Officiumque nequis. GAM. Saltem dolor accidet iste Caelicolum Domino gratus ? Suprema voluntas Esse vel ipsorum debet mensura dolorum. SA. Ne dubita! Novit Numen, quod cuncta tuetur, Quam mihi in extremo maneat venerabile luctu, Quam caeli decreta probem. GAM. Succurrere saltem Qua possim ratione, doce, caussamque dolendi Tollere, quandoquidem Nati nunc munere fungor. Officium Nati est, casus sentire Parentum, Quaque licet, relevare via. SA. Si demere pondus Maerori cupis ergo meo, vestigia Nati Eminus insequere, et, Moriae dum culmina scandunt, Non animadversus, quaenam sit victima, disce, Quive sacri ritus. Quae postquam mente tenebis, Ocius haec celeri cursu mihi nuntia perfer. Sic animum saltem ferient praevisa dolentem Tela minus. GAM. Prompte dabitur tibi, Sara! quod optas. SA. Dum redis, interea laris hac in parte remota Luctibus indulgebo meis. Sint Sidera testes! SCENA VIII. SARA. Infelix Genitrix! Sara! afflictissima Sara! Haec tibi quam funesta dies, qua perdere fructum Longaevi thalami, qua pignus dulce iuberis, Quod solum tibi concessit Moderator Olympi, Reddere! Proh spes deceptas! Proh gaudia fluxa! Ergo ego post aliquot Mater momenta vocari Non potero, castusque torus sine germine stabit! Ille Puer, Puer ille anima mihi carior ipsa, Occidet heu! Coeptae vix primo in flore iuventae Occidet! Ipsius dextra Genitoris ad aram Occidet! Immitis Polus! - Ah ignosce dolori, Magne Deus! Non! Non est haec sententia Sarae! Sara scit aeternis sese submittere iussis. Sed loquitur dolor, et partes se versat in omnes , Quando aliud miserae sibi iam nihil ipsa reliquit Mater, praeter amare, et flere, et suspirare! Nomen dulce, Isace! Poli dum iussa sinebant, Accipe tecum animam hanc, meque hoc exsolve dolore! Non cupit exstinctae Proli Sara esse superstes, Cui soli vixit. Tecum mihi vivere dulce, Tecum dulce mori, Fili! Sed cur ego tecum Tarda mori cupio, cum iam tua vita sub auras Fugerit, et roseo terram consperseris imbre Sanguinis innocui? Videor mihi membra videre, Quae modo certabant lacti, pallore rigere Funereo, fractos, duo sidera frontis, ocellos Quaerere supremum lucem, et non ferre repertam. Forte, ubi iam sacrum sensisti victima cultrum, Ultima vox tibi Sara fuit. Forte ista gementem Aura levis circumvolitas. Fili, optime Fili! Sic ego te morti genui! Non te ista videbo Tecta subintrantem posthac, non blanda Parentis Oscula quaerentem? Non somni dona deinceps Huic gremio infusus capies? Non colla bidentum Flore novo ornabis, tenero neque pollice carptum Praebebis cytisum mixtus ludentibus agnis, Nomine quemque vocans? O Matris inania vota! Quem fore sperabam columen, fulcrumque senectae, Cui designabam sponsam, et castos Hymenaeos, Hunc repetit Numen , Numen, quod saepe Marito Ostensis etiam noctu rutilantibus astris Istoc in Puero generi longissima nostro Tempora promisit, diadematosque Nepotes, Illum etiam, qui siderea Regione relicta Adveniet nostro post saecla Salutifer orbi! Da veniam, supreme Deus! si tanta caligo Humanos ludit sensus. Non segnior inde Stabit nostra fides. Isaco turba Nepotum Est promissa meo. Nunc morti addicitur idem. Utraque qui voluit, Deus est. Ergo utraque fient, Quamquam nos lateat mortales, utraque fieri Qua ratione queant. Divinae Mentis adoro Consilia. Hoc satis est. - At saltem membra perempti Reddere quid prohibet Matri ? Cur basia ferre Non licet extremum? Tumuli quid honore carendum est Isaco? Sacros cur totus abibit in ignes? Nempe Pronepte sua longe felicior Eva! Abelem licet illa suum feritate Caini Perdiderit, corpus potuit componere saltem , Accumulare rosas et inani munere fungi. Ast mihi nec tantum Caeli mandata licere - SCENA IX. GAMARIS. SARA. Post longas si, Sara! moras tibi nuntius adsum, Ne mihi des vitio. Scito - SA. Quid denique dices? Omnia nota mihi! Mater sine prole supersum! Isacus periit! GAM. Periit? Quem montis ad ipsam Radicem vidi his oculis? SA. Natusne superstes? Non mendax species tua lusit lumina? Fili! GAM. Quam memoras speciem? Modico post tempore praesens Natus erit, colloque tuo pendebit, ut ante. SA. Ergo dolor Matris flexit tua numina, magne Caelorum Rector! Proles mihi salva redibit! Sed, Gamari! quaenam percussa est hostia Caelo? GAM. Hostia? Quando pedem coepi hinc ad tecta referre, Nondum contigerat Moriae suprema Maritus. SA. Sed longae quae caussa morae? Cur montis ad ima Tantum substiterat Coniunx? GAM. Id nescio. Forsan Caeli exspectabat nutum; nam deinde repente Ursit in alta gradum. SA. Miseram me! GAM. Servus uterque Restitit in plano. Genitoris dextra tenebat Strictum ensem, sacros ignes gestante sinistra. SA. Verum quid Natus? GAM. Gressus celer ille paternos Pone sequebatur, non parva mole gravatus, Ligna focum factura ferens cervice tenella. SA. Ergo mori toties una mihi luce necesse est! GAM. Quis mihi tunc sensus, tanto cum pondere pressum Isacum vidi, quem plus hac diligo luce! O quantum timui, ne membra insueta laboris Deficerent! Quantum in proprios transferre lacertos Partem oneris cupii! SA. Gamari, proh define! Matrem Conficis, atque tuis laceras mea vulnera dictis! GAM. Ecce, Abrahamus adest 8) Venientem observans.! SA. Heu me! Iam denique finem Sacra tulere suum! GAM. Dubitas? En sanguine tinctum Dextra refert ensem. SA. Qua me nunc parte recondam! Ah fugiam tristem intuitum 9) Occupatur ab occurrente Filio.! SCENA X. ISACUS. ABRAHAMUS. PRIORES. Salve, optima Mater! ABR. Quem fugis? o Coniunx! IS. Mater! cur ora retorques? SA. Fili! tune redis? Sunt haec ludibria somni? An vigilo? Tune Isacus? IS. Sic sidera longum Te mihi conservent, sum! SA. Vivis? Nate! Marite! Non igitur fallor? Grates tibi, maxime, grates, Caelorum Rector! Sed qua ratione, docete! Oua ratione - ABR. Audi, et superae bonitatis adora Prodigia! Ut didici, qua sit mihi parte litandum, Ingredior festinus iter, Moriaeque propinquo, Coniectu facile est, aegra quid mente volutans. Solus erat comes Isacus. Forte inter eundum Bsanda voce rogat: quaenam sit victima. Maestus: Astra dabunt! Superis erit istoc cura! repono, Insistoque viae. Montis dum summa tenemus, Protinus ara mihi viridi de caespite surgit, Construiturque rogus. Tunc demum vincula Nati Inicio manibus. SA. Quid tum miser ille ? Timorem An fassus? Quonam vultu caelestia iussa Excepit? ABR. Finge agnellum , qui colla daturus Ducitur, innocuum, mitem, et sua fata sequentem. Talis erat. SA. Gelida mihi stat formidine sanguis, Triste ministerium Patris dum mente revolvo! ABR. Falleris, o Coniunx! Abrahamus desiit esse Tunc Pater. Ignotum sensi mihi robur adesse. Gratia vincebat naturam, arcana replebat Lux animum iungens dilecti funera Nati, Et promissa Dei, cor sacro ardebat amore, Cernereque augusti mihi Numinis ora videbar. Iamque caput Nati curvatum laeva tenebat Luminibus caelo fixis, iam dextra coruscum Tollebat gladium mox vibratura - SA. Quis horror! ABR. Cum subito caelum insolito splendore refulsit, Voxque audita meas, et Nati perculit aures: Siste, Abrahame! manum! Non poscit plura Iehova. Sat patuit, quantum verearis iussa suprema. SA. Respiro! ABR. His verbis Pater est mihi redditus. Omnes Continuo motus rediere in pectus, amori Gaudia mixta, timor, pietas, velut aggere rupto. Temptabam laudare Deum, sed lingua negabat Officium verbis. Dissolvere vincula Nato Temptabam, renuere manus. Tunc verba ligatis Imperfecta sonis, tunc mixto basia fletu, Tunc teneri amplexus - Ah nunc quoque gaudia mentem Confundunt, rapiorque mihi! Tu cetera, Fili! Prosequere! IS. Inceptis igitur tunc victima Sacris Defuit. Insonuere rubi. Respeximus. Ecce Non procul hinc mediis aries in sentibus haesit. Hic igitur felix subiit mea vincula, quamvis Non absque invidia, et sacratis ignibus escam Praebuit innocuam. Nos hinc ad tecta redimus. GAM. Ter felix Abrahame! tuae qui tale dedisti Exemplum fidei! - Quid fit! Non audit! In astra Lumina defixit! SA. Coniunx! Abrahame! Calescit Igne sacro! IS. Superis exardent ora favillis! ABH. Omnis fons et origo boni! caelique, marisque, Terrarumque potens! mihi quae portenta revelas! Quae nova conspicio! Pater ille aeternus amatam Offert Progeniem. Mortem fert mente lubenti, Quam numquam meruit, Natus. Cur tristia tergo Instrumenta necis gerit ipse? Quid unicus inter Tot montes Moria eligitur? Quid victima spinis Tempora cincta gerit? Iam me tenet ordo futuri! Saecula prospicio tardo vivenda Nepoti! Ah video Moriam meliori sanguine sparsum! Intueor Subolem, cui non mortalis origo, Inclinare caput, grandemque animam exhalare Patris in obsequium! Celat sua lumina Phoebus. Aerii quatiunt intonsa cacumina montes. Tumbae se referant, concussaque terra dehiscit. Caelum nox insueta tegit. Tua sentio dona, Sentio, summe Deus! Totis optata medullis Haec est illa dies! Nos, nos cruor ille lavabit, In quibus heu sordet magni Genitoris imago! Usibus haec nostris debetur Victima, nata Iustitiam placare reis, peccataque Mundi Tollere. Mors istaec nobis deperdita iura Restituet, clausumque diu reserabit Olympum. IOSEPH VATES. ARGUMENTUM.

Innocentiam saepe quidem premi, non tamen opprimi , docuit Ioseph, dum ope Pincernae Regii e carcere evocatus Pharaoni Somnium, quod omnes Aegypti Sapientes latebat, feliciter interpretatus , atque ab eo universo Regno praefectus est. Haec Genes. C. XLI.

PERSONAE. PHARAO Rex. PUTIPHAR Herus Ioseph. IOSEPH Servus Putiphar. PINCERNA Regis. SCENA I. PHARAO. PUTIPHAR. Iustus, Amice! tuus dolor est, iusta ira. Scelestum Certa manet vindicta. Scient mihi subdita Regna, Sollicitare fidem thalami qua morte pietur. Testor id aeternum Solis iubar, omnia testor Numina, quae mille in templis mea supplice ritu Gens colit! Ast gravior quae me modo cura fatigat, Supplicium differre iubet. Sub nocte profunda Somnia visa mihi - PUT. Quid somnia? Scilicet ista Nos prohibere queant, ne sontes poena sequatur? Somnia, Rex! metuis, non iura offensa? Futuris Abriperis, quid forte velint, ignarus, et atrox Inque oculis patratum etiam punire moraris Flagitium ? Solitis iam bis tua regna rigavit Nilus aquis, ex quo securus dormit adulter, Carcere conclusus, tamen ipso in carcere liber, Insultansque mihi. Sed scilicet ista meretur Putiphar. Haec referunt vigilatae praemia noctes, Exhaustique dies - PHAR. Satis est! Si tanta cupido Vindictae exagitat pectus, rape, perde nocentem, Qua ratione libet! PUT. Fixum est. Cadet ista duobus Hostia! Iustitiae, proprioque litabo dolori! SCENA II. PHARAO. O mens hominum caeca futuri! Non sat vigiles ludimur! Ipsam Somnia turbant saepe quietem! Casa ter felix, cuius ab aditu Morpheus tetricis exulat umbris, Cui Paupertas , Curaque recti Servat limen! Non terrificis Nox ibi mentes agitat formis. Nos heu petimur celsi solio! Nil mollis olor, nil gravis auro Prohibet thalamus. Regum curae Vigilant semper. Nostris inhiant Ostenta toris. O quam, memini, Dirus pepulit pectora visus, Dum de medio surgere Nilo - Paveo repetens! Ah quae Regno Metuenda super! Iam mihi videor Dira minantes audire Magos 1) Venientem prospiciens.! - En super haec iussus Sapientum exquirere sensa Iam redit. Ah meliora, Dei! Regnoque, mihique! Nescio, quid vultu incerti gerit. Omen, abesto! SCENA III. PINCERNA. PHARAO. Ingratus, Rex magne! tibi si nuntius adsum , Da veniam! Non culpa mea est, sed culpa Deorum. Templa negant responsa, negant sacra Carmina. Tantis Nemo valet tenebris optatam affundere lucem. Imperiis excita tuis longaeva Magorum Turba diu nullis studiis, nullive pepercit Ingenio. Delubra calent prece, ture, cruore. Surdus ad haec Aether, tua quid sibi somnia poscant, Dissimulat. PHAR. Si vera refers, quid denique Regno, Quid Regi superest? Tantis occurrere inermem Ostentis me posse putas? Ferientis adorem Porrecta cervice manum? PIN. Si pauca monentem, Rex! audire velis, nondum spes omnis in auras Irrita discessit. PHAR. Loquere! PIN. Olim carcere clausus Cum Pistore tuo quaedam ob delicta tenebar. Ambo ibi, sed varia terremur imagine somni, Maesti, quid sibi forte velint, iactamur et ambo. Tunc genere Hebraeo iuvenis, cognoscere visa Quando datum est: Tu Pistor, ait, cum fulserit Eos Tertia, sublimis furca pendebis ab alta; Tu Pincerna aulam repetes, et Regis, ut ante, Ad cyathum stabis. Successus vera locutum Asserit. Huic igitur tua, Rex! quoque somnia crede. Omnis in hoc spes est. Nihil illum praeterit usquam, Nil latet. Ille Deus, cui se servire fatetur, Mirum, quanta potest! PHAR. Sed quid custodia vinctum Attinet hunc? PIN. Diro suspectum crimine vinclis Putiphar addixit. - PHAR. Quid? Putiphar? PIN. Ille. PHAR. Deorum Quisquis es, humanas qui nondum pectore toto Despicis aerumnas ! in me tua lumina verte! Heu me praecipitem! Crudeli ego tradere morti Te potui, cui nostra salus, cui credita caelo Certa futurorum ratio. Pete carceris umbras Ocius, et Iuvenem, si nondum fata subivit, Huc mihi siste! PIN. Dei! dextram prohibete profanam! Heu cadit interpres vester! SCENA IV. PHARAO. Sic credulus ergo, Sic etiam praeceps in mea damna fui! Putiphar! hunc Regni iactas, hunc Regis amorem, Ambo ut in unius morte perire velis? Vindictae pretiosa sitis, cui Rege litandum est! Aufer enim Regno prospera, Rex quid erit? Prospera quis Regno nunc aufert? Caedis iniquae Putiphar exactor, Rex ego iussor eram! Heu pudet! In media videor mihi morte natantem Cernere, qui certa Regna levasset ope! Iam iacet heu ! - Iaceat! Thalamos decepit heriles. Impius est. Fidos non habet ergo Deos! - Impius est? Quo teste? Refert id Femina. Nempe Artibus, ut credas, hae meruere suis. - SCENA V. PINCERNA. PHARAO. IOSEPH CUM SATELLITIBUS. Rex, vive! Caelum commodis vigilat tuis. Adest propinquae raptus Interpres neci. Expone visa! PHAR. Mole dubiorum gravi Penitus sepultum rursus ad vitam vocas! Effare, Iuvenis! nomen. IOS. In patria domo Ioseph vocabar. PHAR. Quae tibi patria est domus? IOS. Hebraea gens me genuit. PHAR. In terras meas Quae te tulere fata? IOS. Coalitum mihi Renovare parce vulnus! Est caelo Deus, Qui cuncta novit. PHAR. Fama praesagum tibi Tribuit futuri pectus. IOS. Haud magnum puta, Futura nosse. Hoc non nisi caeli est favor; Sed quisquis illo est dignus, hunc magnum puta. Qui voce sola condidit, quidquid vides, Patrum meorum rector et merces Deus Ultro corusco pectus illapsu beat, Sua quod veretur iussa, quod culpam fugit. PHAR. Audi igitur - IOS. Audi visa, Rex! igitur tua! PHAR. Quae monstra! IOS. Placido fusus in somnum toro Nili tenere visus es litus tibi. Ecce e profundo gurgite attollunt caput Septem venusto corpore et forma boves, Morsuque ripae roscidas carpunt opes. Post alia facies rebus. Emergunt aquis Totidem boves, an potius exuviae boum, Obscena visu corpora, exsangues fame, Nihilque praeter ossa. Vix terram tenent, Patulo priores appetunt rictu boves, Conduntque ventre. Somnum id excussit tibi. Num vera refero? PHAR. Vera! Quis stupeat satis ! IOS. Septem reversus exhibet spicas sopor, Rursusque eodem, quo boves, perdit modo. Manifesta numquid? PHAR. Aliud ut nil sit magis! IOS. Rex, igitur audi! Per tibi visas boves Notantur anni. Septies solis rotae Duodena peragent signa, nec Phariis plagis Florebit ulla laetior. Frugum undique Opulenta dona fertiles agros tegent, Et avida quamvis vota ruricolae sibi Superata cernent. Septem ubi exactis fluet Octavus annus, alia tum rebus via, Agrisque forma veniet. Acceptum sinu Noverca tellus semen in stipulas leves Iubebit ire. Nilus egressu suas Prohibebit undas. Horrida urgebit fames Utramque solis patriam. Id septem boves. Totidemque spicae denotant. Placuit Polo Tibi ista per me pandere. Oblatum Poli Ne sperne munus! Te tuis patrem exhibe! Nunc, dum benigna est terra, constitui decet Fidum Administrum regia replentem horrea Undique coempta fruge, quo cives tui Escae indigentes, tempore infestae famis, Certi recurrant, unde praesidium paret Rumore motus, quisquis Aegyptum accolit. Haec, Rex, memento! Quando iam reliquum est nihil, Angusta repeto carceris. PHAR. Siste! IOS. Impera! PHAR. 2) Seorsim. Quid statuo! Potius - Non placet! - Nequeo ! PIN. Moras, Rex, tolle! PHAR. Iuvenem, Miles! asserva interim Hic in propinquo 3) Seducitur.! Res sibi haec poscit moram. SCENA VI. PINCERNA. PHARAO. Quid fieri, Rex magne! putem, quod serius adstas, Quod tibi nil minuunt curas audita, quod haeres Immersus dubiis? Iuvenem, quem nosse negabas Antehac, sollicitus per me, impatiensque vocasti; Praemia nunc meritum poenae, durisque remittis Carceribus. Quantum Pharao mutatus ab illo est, Da veniam verbo, qui quondam - PHAR. Parce dolorem Ponderibus cumulare novis! Mutatus ab illo, Qui fueram, non sum. Vellem, mutatus ut essem! Non dolor hic foderet mihi corda! PIN. Doloris origo Quae sit, scire velim! PHAR. Nescis, temeraria lingua Quid valeat caussare mali! Per Numina cuncta, Per iubar aeternum Solis paullo ante spopondi Putiphari mortem Ioseph. PIN. Patefecerat ille Tunc nondum tibi visa. PHAR. Reus non desinit esse, Qui sceleri admisso subdit benefacta. PIN. Sed uno Qui laeso Regi reddit, Regnoque salutem, Desinit esse reus. Si vis, moriatur adulter, Vivat at interpres Superum. PHAR. Quid pandere visa Profuit, o caelum ! Si gratum non licet esse, Poena mihi favor est! - Statui! Moriatur adulter! Ingratus, sed iustus ero. Quin Numina gratum Me dicent, si fervo fidem. PIN. Quis criminis illum Convicit? Semperne reus, quem tangit iniqua Suspicio? PHAR. Quibus ah dubiis involvor! PIN. En ipsum Putipharem! SCENA VII. PUTIPHAR ET PRIORES. Sic vilis ego, sic dignus, ut omni Fabula sim populo, videor? Rex! verba dedisti Non mihi, sed caelo! Testatus Numina cuncta Te mihi spondebas Captivum ad certa daturum Supplicia; ut subii squalentia tecta reorum, Nullus erat. Qua sit liber ratione, roganti Dicitur imperio Regis, iussuque vocatus Vestitus sumpsisse novos, Aulamque superbo Hinc petiisse gradu. Quo fasque, piumque recessit? Quae spes esse potest laesis, quae sontibus ausis Frena modum ponent, solii si tutus in umbra est Impius, et celant regales crimina panni? Da veniam! Dolor indomitus me longius aufert! - PHAR. At dolor indomitus, qui te aufert, omne relinquit In te ius mihi? Tu regis reprehendere gesta, Quorum caussa latet? Scires, nisi mitior essem, Quanta coronatas iras vindicta sequatur! Sed reputo maius, vindictam sumere nolle, Quam manibus teneas; meritis quoque ducor, et illo, Quo patriam semper studio complexus amabas. Do veniam. Tu da pariter! PUT. Cui? PHAR. Percipe, dicam. Patria cara tibi est? PUT. Ut nil sit carius! PHAR. Illi Si possis prodesse? PUT. Lubens vel sanguine prosim! PHAR. Si, patriam qua parte iuvas, hac parte noceres Forte tuis? PUT. Commune bonum non vincitur ullo Privato. Uxorem, proles, et sanguine iunctos Numina dant, ut in his patriae testemur amorem. Verus id attendit civis, ne munera dicat; Pignora sunt, quae, si tulerint sic fata, lubentes Reddamus patriae. Sed quo sic tendis? PHAR. Adesto Nunc animo. Ioseph thalami sacra foedera solvit; Demus enim, quamvis dubiam mihi plurima mentem Iniciunt. Haec li vera est iniuria, foli Facta tibi est; ast nunc idem, quae pandere nulla Vatum, quos haec Memphis alit, sapientia novit, Somnia discussit Regi, Regnoque timendas Praevertit clades, et profuit omnibus unus. Quid suades ? An adhuc vindictae infana libido Te stimulat? Poenamne paras, an praemia? Profer! Quid dubitas? Commune bonum non vincitur ullo Privato. Uxorem , proles, et sanguine iunctos Numina dant, ut in his patriae testemur amorem. PUT. Define, Rex! en cedo manus. Quem patria salvum Postulat, haud damnat civis. Dum publica constent Commoda, nil dubitem privatae ignoscere culpae. Quamquam o me laevum, cui solis questibus Uxor Sola fidem fecit! Qui mente futura tuetur, Qui caeli secreta videt Conviva Deorum, Talibus admissis animum non inquinat. Insons Iam mihi, iamque tuo, Rex! dignus amore videtur. Hic adfit, cernes, faxo, quid regia possint In cives exempla! PHAR. 4) Innuit Pincernae, qui evocat. Suo custode solutus Prodeat huc Ioseph! Primum mihi cedat uterque Alloquium. - Proh quale decus 5) Ut videt venientem., quae mentis in isto Emicat integritas vultu ! SCENA VIII. PHARAO. IOSEPH ET PRIORES. Patefacta sagaci Somnia iudicio Regis, populique favore Te dignum facerent, Iuvenis! si crimen abesset, Quod tibi ad hunc praecludit iter. IOS. Quod crimen? Ab astris Qui spectas haec, magne Deus! qui scire dedisti, Quid Regis sibi visa petant, tu testis adesto! Si tibi corda placent nivei studiosa pudoris, Me prece sollicita tentatum saepius omnes Infregisse artes! Mendacem fulmine misso Deice! Sat nondum videor tibi vera locutus? Putiphar! En promptus reddo mea membra catenis; Quin moriar promptus! Non haec me vita moratur, Quae servo procul a facie Genitoris agenda est. Scit Polus insontem. Satis est. PHAR. Quid fingimus ultra ! Iam nequeo! Patere, ut pectus, cui prodigus Aether Se totum infudit, cupidus complectar 6) Complectitur Iosephum. PUT. Amici Nomine iam dominum, Ioseph! dignare priorem! Paenitet erroris! Veniam largire precanti! Insontem agnosco. Tibi, Rex! iurata remitto Numina. PIN. Me pariter veterem ne sperne sodalem, Care Deo Iuvenis! Quos carcer iunxerat olim, Iunget amicitiae nunc nexus firmior. Aulae Tu me reddideras pridem; te ferius aulae Nunc reddo, sed reddo tamen. IOS. Ludibria ferre Sat didici. Insultet, qui vult! PHAR. Ludibria non sunt Ista, sed affectus grati Pharaonis, Amice! Sat tua sustinuit virtus. Aliena tulisti Imperia, et longi squalorem carceris insons. Iam dabitur merces. Non est haec barbara tellus. Nos quoque virtutis fulgor rapit. Ista deinceps Patria sit tua, quam divino munere servas; Neve tibi in Patria defit Pater, accipe Patrem! Ille ego sum. Natum solo Genitore minorem Aegyptus sciet. Huic sollers alimenta ministra! Perfice consilium, cuius mihi providus ante Auctor eras, dum nullus adest te dignior alter. Iam modo regali cultu visendus, eburno Sublimis curru nostrae ostentaberis urbi, Et populis, queis iura feres, documenta daturus, Qui patriae prosit, quo sit cumulandus honore. IOS. Quo me, magne Deus! per tot discrimina ducis! Quis satis extollat numen, quo cuncta gubernas, Alternas, varias, misces! E carceris umbris Provehis in solium! Quis non tua pronus adoret Consilia! En servo posito regalibus ornor Induviis! Animos inspira hoc munere dignos, Id, quod vis, ut et ipse velim, possimque! Timori Perpetuus comes adsit amor! Non impia mentem Ambitio, non splendor opum, non caeca libido Blanditiis agat in praeceps! Intelligat Orbis, Quam bene vel cunctis praesunt mortalibus illi, Qui didicere Dei mandatis ante subesse! DAVID PATER. ARGUMENTUM.

Inter ceteras calamitates, quibus Davidis virtutem exercere Deo placuit , non minima fuit mors Absalonis Filii a Ioabo interfecti, quem etsi rebellem usque adeo luxit, ut aegre demum, et non nisi graviter officii regii a Ioabo commonitus erigeretur. Haec L. II. Reg. c. XVIII.

PERSONAE. DAVID. IONATHAS IONADAB a Consiliis Regi. IOAB Dux Exercitus. CHUSI ACHIMAAS Nuntii. SCENA I. DAVID. IONATHAS. Huc ventum est igitur! Solymis dare terga coacti Hactenus effugimus mortem, Natique rebellis Cedimus insanis furiis. Proh futilis ostri Splendor, et in quavis nutantes fronte tiarae! Ille ego, qui domito super astra Gigante ferebar, Cuius ad aspectum hostiles trepidare catervas Abramidum populus toties conspexit, ab aula Nunc profugus nequiquam oculos ad cara Sionis Culmina converto ! Solium, sceptrumque paternum Natus habet, cuius fraterno tincta cruore Dextera nunc etiam iugulum Genitoris anhelat. Me miserum! Non me lacrimantem, et multa gementem Vidit, et obstupuit Cedron, iussisque silere Vorticibus Domino indoluit! Non fletibus istis Clivus olivarum maduit! Sed mitto minora. Arca Poli pignus! plenissima Numinis Arca! Tu me destituis, mea spes! spes certa meorum! Te careo! Ah Superi,- IONATH. Rex, cassis parce querelis, Invictumque animum, maioraque pectora fato Redde tuis! Memini, cum te gravis ira Saulis Exactum patria premeret, per inhospita tesqua, Per deserta feris habitata latere coactus Quantus eras. Non te immiti sub frigore noctes, Non tolerata fames, non mille adversa movebant. Haec quoque non raro dicentis verba notavi: Fiat, quod placitum est Caelo. Quid regia ponis Pectora? Num nihil est tibi de Davide relictum? Num solium tantum fortes capit? Erige mentem! Scis promissa tibi. Caeli, Superumque favorem Expertus toties diffidere desine! Servant Astra fidem. DAV. Non est mihi caussa doloris, Amice! Maxima, quod patior. Merui, et meruisse fatebor, Dum vivam! Memori recolo mea crimina mente. Semper adhuc oculis momentum triste recursat, Quo vidi, et perii! Semper me flebilis umbra Uriae sequitur! Merui, neque deprecor iras Aetheris. Ast Natus, funestum heu nomen! iniquis Ausibus in Patrem surgit, sacrataque calcat Naturae imperia, et rapto per crimina regno Haec quoque crudelis grassari in viscera poscit. Hoc est, quod cruciat! Timeo Natoque, mihique. Me petit heu Natus, Natum vindicta Iehovae! Nota mihi Nemesis scelerum iustissima vindex. Haec te, Nate! petet, violataque iura Parenti Restituet, vitamque tuam mea iura valebunt Forsitan. Ah tanti non sunt mihi regna, thronusque! Quamquam etenim spernas Patris venerabile nomen, Fraternamque necem statuas cumulare paterna, Non tamen hinc Natus mihi desinis esse! Loquuntur Te Natum hae venae, hoc pectus, semperque loquentur! Absalo, scis igitur, mihi causa doloris, Amice! Maxima. IONATH. Pone metum ! Dabitur tibi salvus. In istud Cura Ducum incumbet. Vidi ipse, animoque notavi, Ultima quando dabas fido mandata Ioabo, Et Ducibus reliquis, cum iamiam staret in armis Processura acies, mandata suprema fuisse: Absalo sit salvus! Salvum mihi sistite Natum! DAV. Haec equidem dixi; sed quis discrimina nescit Bellorum, variasque vices ? Occurrere forsan Filius ignoto poterit. Quis figere metam Tot novit telis? Quis ponere frena furori, Dum calet, et tota Mavors dominatur arena, Dum ruit oblitus vitae per tela, per enses Bellator mortem, exitium, millenaque portans Vulnera? IONATH. Vera quidem memoras; at plurima fingit Ingeniosus amor. Nimio moderare dolori, Nec caeli placitis pugna! Defendere Natum Si velit, accipies reducem; si perdere, cassas Effundis lacrimas, cassisque doloribus instas. - Sed celeres aliquis gressus huc Nuntius infert! SCENA II. IONADAB ET PRIORES. DAV. Ionadab, an coiere acies? An classica nondum Terrificis cecinere modis ? IONAD. Cecinere. Calescit Pugna. Tuo iussu tumulum, quem proxima tollit Planities, tenui, summoque e culmine vidi Ordinibus densis infesta incedere signa, Hinc hostes plures numero, quos horrida silva Protulit in lucem, tergoque obiecta tuetur, Inde tuos, quos non numerus, sed bellica virtus, Armaque te solo tractari coepta magistro Invictos fecere. Ubi iam contingere telis Utraque pars hostem poterat, stetit utraque campo. Tunc ego supplicibus palmis ad sidera versus Has fudi ore preces: Nunc o, nunc aequus adesto, Caelicolum Rector! nunc iustam protege caussam, Si tibi Davidis pietas, si Carmina cordi! Frange feros hostes, et Natum plecte rebellem! Interea caelum clamor ferit. Ocior alis Fulminis adversos miles tuus impetit hostes. Plus me pulvereae vetuerunt cernere nubes. Lux arcana tamen cunctis illapsa medullis Spem facit haud dubiam palmae. Dabis impie poenas Absalo! si quidquam - DAV. Proh dedine, lugubris augur! Cui loqueris, Pater est. IONAD. Et amas tua fata volentem? DAV. Filius est. IONAD. Tantum tibi vana vocabula possunt? Quos igitur dices hostes, si Filius ille est, Qui rapuit tibi sceptra, tuosque inquirit in annos? DAV. Ah quoties mecum, quae suades, ante peregi! Sed quid proficio ! Nimium natura diserta est , Ac veluti radice sua firmissima quercus Despicit assultus Boreae, sic sensibus imis Fixus amor subolis nulla ratione moveri, Convellique potest. IONAD. Saltem tua respice regna, Queis pax nulla diu, dum vixerit Absalo, stabit. Novi hominis mores. Ferum et implacabile pectus, Nil Davidis habet. Satis hoc Amnonis iniquum Comprobat exitium. DAV. Quas me propellis in undas! Iam tenui portum. Fateor. Rubus asper amomum Ante feret, veteres quam Filius exuat astus. Amnoni exequias, vindictam legibus, orbi Iustitiae specimen teneor! IONATH. Sic rursus inanis Te metus exagitat! Quo mansuetudo recessit, Cuius tu Superos proprio meminisse iubebas Carmine 1) Psalmo 131 v. 1.? IONAD. Saepe etiam peccant bonitate Potentes. Ille favet sceleri, qui plectere negligit. DAV. Utri Danda fides! - Statui! Mentis mihi pandat uterque Ordine sensa suae! Lubet auscultare. Sedete! Ionadab, esto prior! IONAD. Insignem manifestae temeritatis notam incurrerem, Rex! si inducerem in animum, id, quod in caussa praesenti apud alios dicturo certissime scirem eventurum, apud te quoque verba facienti esse metuendum. Postquam enim Filium natu maximum tanta tibi constantia passus es eripi, ut fratrem eius, eundemque sicarium non modo venia, sed summo insuper amore complexus sis, postquam primum illum tuae cum Bethsabea consuetudinis fructum non nisi septem dierum luctu prosequi voluisti, non vereor, ne, dum tertio quoque Filio carendum esse pronuntio, aut insolitum quid, aut arduum nimis mea tibi proponat oratio. Fecit singularis illa tua sapientia, ut Filiorum duorum, quorum alter peccare non potuit, alter peccavit semel, iacturam aequo ferres animo, faciet eadem, ut iacturam non putes, eo carere Filio, qui si Filius dici potest, nihil est uspiam gentium adeo barbarum et immane, quod hoc nomen promereri non videatur. Repete memoria diem illam funestissimam , qua medias inter epulas Amnon Fratris manu infelicem efflavit animam! Quid inde ad hoc usque tempus molitus est, quid egit Absalo, unde vel tenue vestigium eius pietatis, quam Filii Patribus, eius observantiae, quam Cives Principibus debent, exstaret? Fraterna primum caede respersit manus, ut assuefactae veluti cognato sanguini a paterno minus abhorrerent. In quo conservando si praepotens Caeli vigilantia impios scelesti parricidae conatus lusit, non ideo ei voluntas, quae in perditis numquam non est expedita, sed opportunitas dicenda est defuisse. Et talem tu Filium, non dicam amore tuo, sed vel vita dignum iudicas, qui proculca,tis divinis et humanis iuribus, rupto sanctissimo illo, quod Liberos Parentibus adstringit, vinculo, ad exitium tuum profligata improbitate grassatur? Huius tu moveris periculo, qui tuo adeo non movetur, ut non ante se plena securitate frui posse existimet, quam spiritum tibi istum extorserit? Huius tu nefarios conatus incauta foves indulgentia, quos Caelum ipsum, cuius imitatores vos Reges profitemini, olim in Caino severissima est ultione prosecutura? Dum Reges dico, non exiguum orationi meae pondus accrescere sentio. Regiarum enim partium esse quis nescit, pacem, veram illam , nativamque Regnorum felicitatem, perditam studiis omnibus recuperare, recuperatam non consilio modo, et industria, sed armis etiam sollicite tueri? Et videtur Caelum non alia ratione Principes super vulgus evehere, quam, ut quantum dignitate, tantum etiam pacis, tranquillitatisque publicae amore ceteros antecellant. Quorum in numero quo iure te censebit Posteritas, utpote per quem stat, quod divinum pacis donum regnis his arceatur ? Tu enim improbum eius exterminatorem, dum amas, adiuvas, dum perdere caves, armas, dumque pessimi Filii oblivisci renuis , optimorum Civium oblitus vastitatem agris, viis latrocinia, caedes urbibus, tectis incendia, contemptum sacris adduxisti. Tam scilicet viles sumus, quamvis divino oraculo commendati tibi potius, quam subiecti, ut, verbo fit venia, quo caeco tuo in Filium , an parricidam dicam, amori facias satis, nostrarum neque fortunarum, neque periculo- rum, neque sanguinis ulla tibi supersit cura, aut miseratio. Neque ego haec solus gemo; gemunt mecum tot oppida, tot urbes, quin et ipsa infelix Hierosolyma superbi victoris fastum, intemperantiamque nimium experta , dum tu interim carissimi Filii recordatione pasceris, sollicitusque caves, ne quis ferrum eius in patriae iugulum intentum importunus aut excutiat, aut moretur. Haeccine est tua in patriam pietas, haec electi Populi, haec Fratrum tuorum cura? O redde tandem, redde, inquam, Davidem illum nobis, qui per tot discrimina eluctatus ad solium dubium fecit, placeretne plus caelo, an Terris prodeflet! Noli vanis nimium deferre nominibus, et cuius ingenium non nisi ad fraudes, furorem, insaniamque proclive nosti, eius emendationem ne frustra exspectes. Da id Filii tui indigne perempti Manibus , da Civium tuorum votis, da Regis maiestati in te violatae, da denique vitae Patris tot appetitae insidiis, ut ne diutius haec fax seditionis nostris gemitibus nutriatur! Palam faciet hodierna dies, quo in tuos fis animo, dum aut captus ille tibi sistetur in vinculis, aut interempti fama ad te perferetur. Denique memento te custodem iustitiae, id est, Regem esse, et si vis, etiam Patrem te esse memento, sed tot filiorum , quot Civium, qui Absalone salvo salvi esse non possunt. IONATH. Si tantum a me privatae offensiones contenderent, quantum fides Regi, pietas Patriae debita postulat, non esset, Rex! quo minus pedibus in Adversarii sententiam mihi eundum esse ducerem. Postquam vero a puero doctus sum, id probare, non quod uni, sed quod conducat omnibus, pace tua dixero, Ionadab! Patris et Regis partes quae sint, te aut non tenere , aut nolle profiteri. Dum enim Patrem ad Amnonis vindictam provocas, te accusas, cuius, quod haud nescimus, consilio suum ille debuit exitium, dum Absalonem parricidam facis, loqueris, non convincis, dum severitatis tantum Regem vis esse memorem, solium evertis , non confirmas. Ego vero Absaloni veniam, clementiamque, non ex eo modo, quod iuvenis aetate potius, ac imprudentia peccavit, sed vel ex eo etiam, quod Patrem ostendit, deberi contendo. Iuvenilem aetatem nullo aut exiguo rerum usu, nullaque prudentia praeditam nativo calore, ingenitoque impetu ad omnia prava proclivem esse, quis est, qui nesciat? Accedant huc frequentia aequalium in peius exempla, accedant amicorum improborum stimuli, quibus, ut Amnonem, ita neque Absalonem caruisse constat, et videbimus eam non ita multo post in omnis perversitatis profundum infelici ruina praecipitatam. Hanc tu calamitatem cui demum deberi existimas? Adversarie! Aetatine incautae? Ast huic indolere, non irasci aequum est. Nefario igitur palpantium artificio , blandis assentatorum incitamentis! Fratrem interfecit Absalo. Grande scelus, interficere, qui lege divina vivere non potest! Arma sumpsit in Patrem. Extorqueantur, puniatur , sed vivat! Ouis enim est , cuius emendatio sublatis malorum illecebris sperari non possit? Quanta, Deum immortalem ! calamitas nos involveret, si ita, Rex! tecum actum fuisset, uti nunc cum Filio tuo agendum censet Adversarius! Gravibus te olim culpis obstrinxisti, ut est naturae humanae fragilitas. Ignovit tibi Caelum, ut disceres, non sola morte tolli de medio scelera, magnam esse vim grati animi, multum posse recordationem veniae impetratae. Et erit, qui dicat, id Filium nulla ratione posse, quod Patrem feliciter praestitisse nobis gratulamur? Erit, qui tantum constantiae inesse iuventuti credat, ut a coeptis eam avertere sit opus humana maius industria? Ignis est adolescentia. Ignem, ut coercere oportet, ita e rerum natura tollere velle, multum proderet dementiae , neque minus afferret perniciei. At non modo aetatis inconsultae noxas morte puniri in Absalone vult Ionadab , sed ad hoc Patre quoque carnifice abuti. Quasi vero perlevis momenti esset, naturam vincere, oblivisci se Patrem esse, amorem eius eicere ex animo, qui non tantum Filius sit, verum iis insuper dotibus praeditus, ut illius interitu regna, provinciaeque amplissima de eo concepta spe destituantur. - DAV. 2) Consurgunt. Quis passibus ista citatis Tecta subit! Superi! Quid si de caede superstes? IONAD. Pone metum, Rex! Fausta feret. IONATH. Nisi lumina fallunt, Est pius Achimaas. DAV. Salvum date, Sidera! Natum! SCENA III. ACHIMAAS ET PRIORES. DAV. Quae sors? Amice! Vincor, an patriae favet Iehova caussae? Natus an salvus mihi? Eloquere! ACH. Regum praepotens vindex Deus Hac luce docuit, neminem impune hactenus Temptasse regnum, iura defendit tua, Fregit rebelles. Cedat ex animo timor! Vincis, triumphas! DAV. Magne caelorum Arbiter! Audire sic te vota Davidis tui! Credamne, Amice! an ludis? ACH. His oculis fidem Habere renuis? Non mihi illusit sopor. Polum nigranti nube telorum tegi Vidi ipse. Fremitum , qualis irati maris, Haec auris hausit. DAV. Natus an proprio suos Animavit ore? Quo tulit Natum fuga? Tenetur, anne cecidit? ACH. Ut primum stetit Marti paratus miles, exsultans equo Ioabus obiit agmina, et: Laetam diem, Commilitones! inquit: hac vestram fidem Probare Patriae, Principi, caelo datur. Nec plura. Mox certamen accendunt tubae, Iturque in hostem more torrentis feri, Quem nimius auxit imber, et docuit casas, Armenta, silvas, saxa violenta simul Trahere ruina. - DAV. Quas mihi ambages refers? Effare sortem Filii! ACH. Visum est tibi Pugnare caelum. Subitus hostiles globos Invasit horror. Qua patet, tergum fugae Dedere celeres. Victor insequitur tuus Tenet, trucidat, calcat, haud fuga hostium, Sed morte solitus emere vincendi decus. Ventum est ad atra nemora, qua praeceps viam Descensus aufert. Hic novum leti genus Timore caecos excipit. Vastos prior Dum pars hiatus spectat, et dubia pedem Suspendit, instat ultima, et trepido impetu Miseros in alti opaca detrudit cavi, Sequiturque eodem. Socius a socio perit, Tegitur tegitque quilibet. Nequiit sua Tenere vallis funera, excrevit strues, Aequata monti est. - DAV. Numquid ulterius Patrem Perimes tacendo ? Fare, quid Nato accidit? Levis est triumphus, quamdiu Nati necem Timere possum! ACH. Quis sat invigilet sibi, Aliisque, dum non una terrorem incutit Imago mortis, cuncta dum miscet furor, Pavorque? Postquam fracta iacuerunt solo Rebellis arma Filii, haud traxi moram Tibi laeta ferre nuntia, ignarus licet, An morte poenas dederit, an vitam fugae, Tuisve Natus debeat. DAV. Nostrum tamen Sic ausus es subire conspectum, inscius? Acerba Patri nuntia! Incertum est adhuc, An morte poenas dederit, an vitam fugae, Meisve Natus debeat! Periit miser! Quid dubito? periit! Sterile solamen mali, Spes! cede! periit! IONAD. Certa dum constent tibi, Suspende luctum. IONATH. Iussa perficient Duces. Nosti Ioabum lynceum imperiis tuis. DAV. Novi Ioabum durum, inexorabilem! SCENA IV. CHUSI ET PRIORES. Deus Israelis vivit! Omnipotens manus Dedit ultionem! Cecidit hostilis furor. Iacent rebelles, impii. Laeta indue, Rex! ora! Victor miles ex acie redit. DAV. Et Absalonis - CHUS. Scelera respexit Deus. Sic pereat omnis, qui tibi exitium parat! DAV. Occubuit ergo? CHUS. Occubuit. DAV. Heu miserum Patrem Funesta palma! Natus occubuit necem Ferro meorum! Quis, quis infandi fuit Facinoris autor? CHUS. Ipse, ni fallor, Ioab. Sic fama sparsit. DAV. Ille, cui propria dedi Mandata voce, Filium ut salvum mihi Praestaret? CHUS. Hostes terga iam dederant fugae, Cum destitutus undique et nudus latus, Muloque vectus Filius densum nemus Laxis habenis peteret. Annosum caput Tollebat alta quercus, umbrarum potens - Sed timeo! DAV. Perge, nil time! Augeri amplius, Qui pectus istud lacerat, haud poterit dolor! CHUS Fluebat humeris longa caesaries suo Soluta nexu, praeda ludenti Noto; Haec, dum subiret arborem incauto gradu, Ramis adhaesit. Voluit insolita quidem Exire rursus vincula; incassum tamen! Tum subito mulus terga subtraxit sua, Miserumque crine pendulum, infelix onus, Destituit. Oculis ista spectarunt tui, Memoresque iussi nemo violentas manus Iniecit; aliquis visa Praefectis refert. Statim Ioabus plenus irarum advolat, Ridensque amarum voce fulminea: Peri, Rebellis! inquit: spiritum invisum exspue! Mox triplicis hastae vulnere triplicem viam Recludit animae. Moritur, et toto rigat Cruore terram. Fossa pro tumulo dein Vicina fuit; huc fertur, hic tectus latet Sub monte lapidum. DAV. Gelidus hos artus tremor Pererrat! Animo linquor 3) Fulcitur.! ah! IONATH. Quantum potest Amor paternus! IONAD. Tempus exiguum date Naturae, Amici! Surget aerumnis suis Defunctus animus. CHUS. Lingua ad officium redit. DAV. Absalo, mi Fili! Fili Absalo, cura Parentis, Et dolor! Ah pro te dent mihi fata mori! Infelix Genitor! Sic in mea viscera crudus Saevio! Sic thalami pignora dedo neci! Culpa mea est Infans, alienae iniuria taedae; Quod periit celeri funere, culpa mea est! Culpa mea est Amnon! Patris indulgentia fecit; Pectore Fratris habet vulnera, culpa mea est! Absalo culpa mea est! Quod tristi fronde pependit, Quodque iacet funus flebile, culpa mea est! His ego tot culpis possum superesse, nec ultro Funeribus funus, Prolibus addo Patrem? Absalo, mi Fili! Fili Absalo, cura Parentis, Et dolor! Ah pro te dent mihi fata mori! Ergo iaces ! Fugere nives de fronte, rosasque De nitidis rapuit mors violenta genis. Ergo tuus crinis, rutilo flaventior auro, Longior, ut dominum perdere posset, erat! Ergo ego te genui, crudelis ut hasta Ioabi Sedaret, Regis sanguine pota, sitim! Sic Regum mandata vigent, sic nostra timentur Imperia, hoc sceptro denique pondus inest! Absalo , mi Fili! Fili Absalo , cura Parentis , Et dolor! Ali pro te dent mihi fata mori! Cur non ipse meas eduxi in bella catervas! Ah nimia caecus credulitate fui! Forte tibi viso rediissent corda Parente; Forte adamas nondum, saevaque tigris eras. Incolumis saltem me defendente fuisses. Praevaluit quondam milibus ista manus. Novissem propriis arcere pericla periclis, Proque cruore tuo spargere, Nate! meum. Quin etiam medios ivissem forte per hostes Blandus in amplexus, Absalo Nate! tuos. Absalo, mi Fili! Fili Absalo, cura Parentis, Et dolor ! Ah pro te dent mihi fata mori! Tu mea iura quidem, sceptrumque, thronumque petebas; Non tamen hinc tanti sceptra fuere mihi. Nil moror hanc vitam pro te, quid sceptra morarer Perdere! Quod Genitor noluit, Astra volunt! Astra tuum sunt ulta nefas, tua crimina, Fili! Invito nimis ah officiosa Patri! Astra tuum sunt ulta nefas, tua crimina, Fili! Fallor, an errores sunt magis ulta meos! Absalo, mi Fili! Fili Absalo, cura Parentis, Et dolor! Ah pro te dent mihi fata mori! SCENA V. IOAB ET PRIORES. Rex! sceptrum tibi reddo. Tuis victoria signis Adfuit. Occubuit turbarum pessimus autor Filius. Abscedant regali nubila fronte ! DAV. Reddis sceptra, Ioabe! Meis victoria signis Adfuit. Occubuit turbarum pessimus autor Filius. - Immanis, temerarie, proditor! istas Ostentare manus a Nati caede calentes Patri audes, Regique tuo? Sic nostra vereris Imperia? Hoc dedimus ducenti ad praelia iussum? Barbare, nec nisi regali satiande cruore! Hoc quoque scrutari pectus cupis? En tibi! Merge, Merge ferox chalybem , Natoque adiunge Parentem ! IOAB. Haec mihi, Rex! loqueris, qui te per utrumque secutus Sortis iter, proprio ne fieres victima Nato, Effeci virtute mea, cui sceptra, coronam, Et vitam debes? Sunt haec sperata laborum Praemia? Sic cruor effusus, sic mille pericla Conciliant Regem nobis? Quid iniquius! Ergo Iam scelus est vicisse! Placent tibi vulnera nostra, Pasceris exitio nostro, vellesque scelestum Vivere, nos viles, proiecta cadavera campo , Esse feris, avibusque cibum! Dum Patria gaudet Pestiferum periisse caput, Rex maeret, et urbes Iam non exitio involvi, camposque carere Funeribus dolet; incusat quoque saepius Astra, Iniustasque Dei noxarum vindicis iras! Quo raperis? David! Quid inani nomine Nati Duceris? Ah tandem indignos ah pone dolores! Suspice iustitiam caeli, iussisque supremis Subde caput! - DAV. Satis est! Quo me tua dicta, Ioabe! Pertraxere ! Ubi sum! Quae lux nova! Quis mihi mentem Perstringit fulgor! ACH. Quo res evadet? Amici! IONAD. Caeli arcana videt! CHUS. Suspirat, et alta tuetur! DAV. Quanta paras portenta, Deus! Me funera Nati Flere vetas, alium nostra de stirpe daturus Quantum o dissimilem ! Fratrem dedit Absalo morti: Ille dabit vitam pro Fratribus. Absalo Patrem De solio movit; Patris hunc mandata movebunt De solio. Ah Cedron! rursum calcabere! Rursum Montis olivarum lacrimis iuga summa madebunt Sanguineis! Sacrosancta dies, mundoque cadenti Subsidio ventura! Novus dum vindice ligno Absalo pendebit, fraternaque debita solvet Ipse insons, naevoque carens; dum quinque cruoris, Non tria decurrent sitienti flumina terrae! O vos felices post saecula longa Nepotes , Quos haec tanta manent! Cuperem producere vitam, Et spectare diem, qua summi ad iussa Parentis Crimine pro nostro aeternus cadet hostia Natus ! Quanta dies, quantusque Parens, quanta hostia Natus! CONCORDIA QUALITATUM. ARGUMENTUM.

Doctrinam medicam de quatuor Elementis, quae Graeci Stoixeia, eorum Qualitatibus, quas Poiothtas, harumque Temperamento, quod Krasin appellant, post Hippocratem et Aristotelem plurimum illustravit Cl. Galenus. Atque hinc Poeta occasionem arripuit fingendi, ex eius cerebro natas quatuor Proles , Choleram , Sanguinem , Melancholiam , et Phlegma, quae cum totam Patris domum tumultu , litibusque miscerent, exoratam ab eo Naturam, omnibus frustra tentatis, illas in foedus adegisse.

PERSONAE. GALENUS. CHOLERA. SANGUIS. MELANCHOLIA. PHLEGMA. NATURA. SCENA I. GALENUS. Hactenus indulsi Patri, vesanaque Fratrum Iurgia sustinui. Satis est! Stat fixa Galeno Mens, pacare lares, Sobolemque domare rebellem. Sic me amet imberbis Phoebus, barbataque Phoebi Progenies Aescu - clarissimus arte medendi - Lapius, et fratres Podalirius, atque Machaon! Sic herbam experiar facilem, sucosque faventes! Sic mihi trux febris, sic dirus terga det hydrops, Et chiragra, et podagra, et pleuritis, et asthma, phthisisque! Sic sint salva mihi narthecia cum myrothecis! Saepe equidem dixi: Tempus dabit his quoque finem. Tempore discordes ponent sua iurgia Nati; Tempore mitescent. Sed spe deceptus inani Tempore Natorum rixas accrescere cerno, Alter 1) Cholera. enim foeta longe truculentior ursa Nonnisi Tartareas rabido strepit ore sorores, Cerbereos rictus, Rhadamanta, Erebique barathrum. Laeserit hunc aliquis vel nutu, protinus ardent Igne oculi, venae inflantur, riget horrida fronte Caesaries, artus trepidant, os albida spuma Inficit arenti vix e pulmone coacta. Nec furor hic fratres tantum petit; omnia diris Persequitur. Quoties solem, dum forte molestis Instaret radiis, ad saeva duella poposcit! Exiguam quoties muscam, culicemve rotundum, Dum scaberent pellem, vinclis sub rupe ligari Caucasea optavit, poenamque subire Promethei! Nuper humi fallente gradu prolapsus in iras Usque adeo exarsit, miseros ut verbere multo Caederet erectus lapides nil tale merentes, Et gemitus etiam, si possent, forte daturos. Dentem alias olidae infixit furiosus alutae, Dum premeret plantas angusti calceus oris. Nec satis haec. Alter 2) Sanguis. Narcissos et Ganymedes, Et quidquid demum bellum est, superare laborat. Plus hunc sollicitum crisparum habet ordo comarum, Diphthera quam possit sua sollicitare Tonantem. Se contemplatur, se laudat, seque beatum Autumat hoc uno, modo ne sit pulchrior alter. Iam nitidos fontes de forma consulit oris, Corpore iam proprio proiectam examinat umbram; Nunc salit, et crebro rumpit poppysmate tigna, Nunc hiat in risum, nunc cantu percutit auras. Si loquitur, Veneres loquitur, Charitesque, Iocosque. Orgiaque, et citharas, convivia, ferta, choreas. Mobile quid memorem corpus! Potasse volucre Crederet hunc aliquis plenis hydrargyron urnis, Vertumnove fatum, sic gestus versus in omnes Singula mutata ludit momenta figura. Tertius 3) Melancholia. assiduo sequitur loca sola, diemque Odit, et alloquium. Nihil illi afferre quietem, Nil curas relevare potest. Timet omnia; causam, Cur timeat, nescit. Iam formidabile ridet, Iam gemit, atque imo ducit suspiria corde; Nunc loquitur, medioque tacet sermone; rubore Nunc videas ardere genas, nunc pallida buxum Mentitur facies. Strepitu terretur ab omni, It, redit, incumbit pluteo, surgitque, sedetque Nescius, et digitis imitatur tympana motis, Et mordet labia, et multo petit obvia sputo, Et repeti sibi dicta rogat. Ouis crederet, illum Effecere senem curae florentibus annis, Saevaque suspicio ! Si dicas: Cornua, sodes, Apparent in fronte tibi! non ille fenestris Proximus assistet, timidus, ne frangat. Amice! Si moneas: vitreum cerno tibi crescere nasum! Protinus accerset fabrum, qui claudere theca Tam fragilem norit nasum. Si dixeris aegrum, Continuo lectum petet, et sibi pharmaca poscet, Seque coaxantes Stygis atro in gurgite ranas Iamiam audire gemet, crudumque videre Charontem. Sic tribus Anticyris caput insanabile cunctis Fabula, sic propriae fit victima credulitati. Ultimus 4) Phlegma. Arctoo stupefactus frigore credi Posset, et assiduo gelida torpedine pastus, Usque adeo cochlea est, cochleisque ignavior ipsis. Pulvinar patria est illi, Centoque palaestra. Hic iacet, et crassis rumpit conclavia rhonchis. Mallem ego Danaidum pertusos ferre culullos, Quam sic stertenti praefractum abrumpere somnum; Nam simul ac vigilans semel, aut bis circumspexit, Rursum abit in praeceps, et stamina coepta resumit. Excusso si forte Deo se reddidit orbi, Ilico succenso vult proximus esse camino Cum fluidae Cereris situla, pinguique polenta. Si faciem spectem, sub aqua mihi nare videtur; Nam gemmant nares, rorant oculique, comaeque, Os pandum venti, ac imbres impune subintrant. Si mentem intuear, nihil illo Phoebus ab axe Unquam simplicius vidit. Non ille movetur Magnarum aspectu rerum, non tristia tristis Audit, non laetis effertur, non stupet acres Ingenii partus, salibus non tangitur ullis, Nec laudis sentit stimulos, immobilis, idem, Dum dormire queat cum gliribus Apennini. Haec mihi progenies, hi, Patris gaudia, Nati Omnia dissidiis miscent, longoque tumultu Nec vis ulla potest fraternas iungere dextras! Ast merui nempe incautus, par esse Tonanti Qui volui, cerebroque etiam progignere foetum. Debueram meminisse tuae, Salmonee! poenae. Sed quorsum questus! Tarda est sapientia, factum Quae sequitur. Pacem nequeo componere. Natos Nolo mea iugulare manu. Quid restat? Adesse Sola mihi Natura potest. Huic vulnera pandam; Haec feret auxilium, haec Natos coniunget amico Foedere. Naturam stat fixum accedere! - At ipsa Ecce subit! SCENA II. GALENUS. NATURA. Divina Parens, fecunda Creatrix - Sidereae molis, pendentis in aere terrae, Immensique maris, cuius mandata veretur, Quidquid conspicio ! supplex iacet ecce Galenus Ante tuos, Natura! pedes, casuque sinistro Percussus deposcit opem! NAT. Scis ipse, Galene! Quam fuerim studiis semper amica tuis. Te duce gens hominum nostras cognoscere vires Coepit, et advertit numen inesse mihi, Hinc volui tibi prae reliquis arcana patere, Hinc bene nota animo sunt mea regna tuo. Nunc etiam, quam me tangant tua vota, videbis. Quod petis, adiuro, Styx! tua stagna! dabo. Eloquere ! GAL. Hippocratis nuper monumenta revolvens. Dum varios hominum motus, diversaque penso Defixus studia, ecce tibi! caput occupat horror, Tenduntur subito nervi, cerebrumque tumescit Mole peregrina. Tunc mecum: Iuppiter olim De cerebro peperit; num me quoque sors manet ista? Fausta veni, Lucina! Simul de verticis imo Prosiliunt Iuvenes quatuor, Patremque salutant, An Matrem potius? Sed quam diversa propago! Non magis Armati, quos natus Agenore sparsis Dentibus eduxit terra, vix lumine viso Mutua spirabant odia. Ilico clamor, et ira, Et tetrici vultus. Quid enim? Quod displicet illi, Huic placet. Hic negat, alter ait. Mens omnibus una est, Ingenio parere suo. Nihil artibus actum est. Incassum cecidere minae, promissa, precesque. Tu spes sola mihi. Quod possis, cuncta loquuntur, Utque velis, peto. Diva! tuo succurre Galeno! Concilia Sobolem implacidam, importunaque tolle Iurgia! NAT. Digna petis. Dabimus. Non ante lavabit Hesperio fessos gurgite Phoebus equos, Quam male coniunctis sua fratribus excidat ira, Atque tuum repetat limem amica quies. Alloquar, et blandis tangam fera pectora verbis. Saepe levis Zephyrus nubila bruta fugat. Sin magis obfirment animos, extrema minabor. Sunt mihi, queis cedant, altera tela, timor. Nunc igitur prodire iube! Sed agenda viritim Res mihi, ne possit litibus esse locus. GAL. Huc Natorum aliquis 5) Inclamat Scenae.! - Quid fit? Prodibitis, an non? SCENA III. CHOLERA ET PRIORES. Quae te Megaera stimulat, insipiens Senex! Blax, Bucco, Stentor! totam ut evertas domum Incondito clamore? Num surdos putas, Te praeter, omnes? Nunc, nisi nomen Patris Molliret animum, dextera arreptum manu Trans Caucasi praerupta iacularer iuga! GAL. Ut placet hoc cerebri tibi pignus amabile nostri? NAT. Non alios oculos, oraque Bilis habet. CHOL. Cunctaris etiam dicere, alloquio meo Tibi quid sit opus? Ut istud ego stultum genus In ima Ditis antra detrusum velim! Vocant, vocandi nulla dum ratio subest! GAL. Hanc tu, Nate! Deam litu venerare decenti, Divinisque para dociles sermonibus aures. CHOL. 6) Salutaturus pedem strato impingit. Fatalis affer! sic pedem incursas mihi? Infame lignum, digna Vulcano hostia! Quis te dolere doceat, ut nostrum queas Sentire ferrum! Scilicet in istud caput Coniurat orbis! Laedor, offendor palam, Nec timeor! Absit, haec ut ulterius feram! Miscebo cuncta! Mundus incumbet sibi! Mundi ruinis victor imponam pedem! NAT. Pone feros animos, nec inanes percute ventos! Nil, tua quod metuat fulmina, mundus habet. Fulminibus cadis ipse tuis, tibi maximus hostis. Artificem repetunt te tua tela suum. Quin potius moderare animo, moderare furori, Et noli saevis saevior esse feris. CHOL. Ut nempe patiar, quidquid insanis placet In me iocari? Ut aspera immotus feram, Molesta tacitus devorem? Haud aequum puto. Suadere vappis ista, vel lepori potes! NAT. Falleris! Haec fatuam dementat opinio plebem. Adversis laedi pectora nostra putat. Laedimur, atque oculis inquirimus undique causam; Causa tamen cerni non nisi mente potest. Laedimur a nobis. Animus sine compede, motus Indomiti nostri sunt caput omne mali. Hos igitur motus rationis comprime freno; Aspera nulla dein, nulla molesta gemes. CHOL. Placita Sophorum tu mihi incassum occinis. Facilia dictu multa sunt factu ardua! NAT. Ergo perpetuus vos fratres rancor habebit, Et feret imperium iurgia vestra meum? CHOL. Quamquam tumultu, lite, vulneribus, nece, Iraque pascar; haud tamen pacem abnuo, Modo rata habere pauca, quae dicam, velis. NAT. Dic! CHOL. Nemo faciat, quidquid adversum meo Cognoscet animo. Nemo se opponat mihi. Taceat tacere iussus, et iussus loqui Loquatur. Omne cedat ad votum mihi Negotium. Absit omnis a membris dolor, A mente, stimulos quidquid irarum ciet. Quod volo, velint; sed quod peto, nemo petat Haec sic futura, si tuam dederis fidem , Arma haud gravate pono, do victas manus. NAT. Vota insana! Moram perfer. Cognoscere Fratrum Ingenium, mores, atque petita placet. Tunc responsa feres. - Alium mihi siste, Galene! GAL. En subit. SCENA IV. SANGUIS ET PRIORES. GAL. Hanc, Fili! prono cole poplite Divam! CHOL. 7) Seorsim. Quaenam ista Diva! Vim mihi occultam facit! SANG. Diva, cui formam foror invidet ipsa Tonantis! Seu Venus es, seu blanda Charis, seu maior utraque! Dic mihi, quos flores in olentia foedera mittit Iliacus Pincerna, Iovi dum ferta parantur? Quo ritu celebrant Superi convivia? Nectar Quo bibitur cyatho? Quo pulcher dormit in antro Endymion? Quae prata suis ornare choreis Turba solet Dryadum Satyris mulcentibus auras? - CHOL. Ubi betularum larga succrescit seges, Huic mollicello picta queis rubeat cutis? NAT. Pone modum linguae! SANG. Nihil est. Dicteria flocci Pendere consuevi! Sed cur, mea Diva! beatas Liquisti Superum sedes, stellataque templa? Numquid, ut hinc tecum Divis miscendus abirem In tepidi myrteta Paphi, quo nulla senectus Munera vernantis corrumpere docta iuventae Languentes infert gressus, ubi gaudia mille, Basia, nequitiae, risus, saltusque, iocique, Carminaque, et centum repetita e collibus Echo? Quis mihi tunc sensus! Quis me tunc laetitiae fons Obruet! Ut totis discam gaudere medullis! Ut bis io, ter io, Charites, Nymphaeque! sonabo! Iam videor per prata choros mihi ducere 8) Saltare incipit. - NAT. Siste! Non satis adventus cognita causa mei est. Aspera vos fertur discordia scindere Fratres, Et turbata diu pace carere domus. Subsidium latura meo pro munere veni, Et refugas Fratrum iungere certa manus. SANG. Quamquam ego sim facilis, cunctisque placere peroptem, Quanquam animus sine felle mihi, sine acumine lingua, Quis tamen hos videat mores immotus, et ista Verba supercilio non audiat indignante? Dum ciet hic furias, muris immurmurat alter, Tertius extentus sponda pando oscitat ore. CHOL. Quis non ciebit Tartara , Furiarum faces, Qui semper oculis habeat obiectum suis Effeminatum, sexus immemorem lui, Stolaque dignum? Bile quis placida queat Audire querulum, dum levis faciem tumor In pustulam subvexit, aut decies die Una lavantem cernat, aut tota ferat Syria madentem ? Quid, quod a speculo pedem Numquam retorquet? Quid, quod evadit senex Sese induendo ? Quis ista cordatus probet! NAT. 9) Sanguini. Quae tibi mens igitur? Quis amor tibi pacis? An horres Foedera? Dic genii iam mihi vota lui. SANG. Haec genii sunt vota mei: Laetissima vita, Vultus forma decens, et corpus lusibus aptum. Nunquam pallidulae febres, et curva senectus In me ius habeant. Nunquam fortuna minetur Ulla clade mihi. Placeam, dilauder, amerque. Numquam me capiant hilaris fastidia saltus. Numquam displiceant citharae, convivia, cantus. Sint etiam socii, sed nescia fallere turba, Quos mihi par aetas, studium par, parque voluntas Iungat. Vestitus sit semper copia dives. Haec mihi si dentur, non est, quod amica recusem Foedera, quod nolim placatis Fratribus uti. CHOL. Haec te rogare, caece! nec - NAT. Vocem preme Non est, quod cupias, aliud 10) Sanguini.? SANG. Satis ista beatum Me facient. NAT. Aliquam nunc mihi cede moram. SANG. Cedo lubens. NAT. Reliquos Fratres audire necesse est. Ex geminis unum siste, Galene! mihi! GAL. Obsequor 11) Recedit.. SANG. 12) Seorsim. Ut mentem mihi spes laetissima mulcet! Quae tamen haec Dea sit - SCENA V. MELANCHOLIA ET PRIORES. GAL. Prodi, stultissime! prodi! Nil est, quod metuas. MEL. 13) Aegre protrahitur. Nequeo, nam somnia terrent! Visa mihi est tenui cuspide vena fodi. Fors erit hic, tenui fodiat qui cuspide venam. CHOL. Qui latera fodiat ulmeo stimulo tibi, Paratus adstat, ni gradum subito inferas! SANG. Indue laetitiam! GAL. Praesens hoc Numen adora! MEL. Forsitan hoc Numen Parca est 14) Seorsim.! Fors fila secabit! - Hei mihi, forficulas iam crepuisse puto! NAT. Cur fugis hos vultus? Quid te pavor occupat? Horres? Lurida tristitiae nubila fronte foves? MEL. 15) Seorsim. Huic quoque iam videor tristis! Iam comperit! Actum est! NAT. Desine! Tuta vides omnia. Fausta fero. Mecum pax, sincerus amor, concordia dulcis Advenit a vestra non bene pulsa domo. Haec cupit iratos in foedera mittere Fratres. Omnis ab his rebus causa timoris abest. Tu modo pande mihi, quid sit, quod iurgia malis, Quam fortunatae foedus amicitiae. MEL. Quid malim, ne quaere, mihi dum sordet utrumque! Non ego dissidiis, non ego pace iuvor. Displicet haec mihi lux. Cerebro me reddite Patris, Aut facite, ut liceat me procul esse mihi! CHOL. Stulta petita - NAT. Tace! MEL. Quoties mihi sica petita est, Aut obstringendae cannabis apta gulae! In puteos quoties mihi mens fuit ire profundos! Dum tamen incipio proximus esse, tremo. Sic igitur vitamque miser, mortemque perosus Vivo, sed vitae nescius ipse meae. Non magis Enceladum vastis premit Aetna ruinis, Quam mea sub nimia pectora mole gemunt. Nunc Phaetonteo mihi membra cremantur ab igne, Frigore Sarmatico nunc stupefacta rigent. Hinc aliquis causam si quaerat: Nescio! dicam: Nescio; torqueri me tamen usque scio. Non locus has minuit poenas, non tempus. Ubique, Quamquam saepe latens pectore, tortor adest. Attamen e cunctis hominum praesentia poenis Maxima me miris scit cruciare modis. - CHOL. Quando ergo telam, Ardelio! pertexes tuam? SANG. 16) Melancholiae. Quin potius mecum rides! NAT. Compescite linguas! Perge! Feres tantis pharmaca prompta malis. MEL. Pharmaca? Non fido. Naturam pharmaca frangunt, Sumptaque parte abeunt corpore, parte manent. NAT. Non ego, quae nostis Mortales, pharmaca dixi. Pharmaca, pone metum, nil nocitura dabo. Perge igitur! MEL. Cunctis vivo exosissimus. Omnes Interitum sitiunt, percupiuntque meum. Hamus in assato testis mihi pisce repertus, Testis musca meo visa natare scypho, Testis acus noto per fraudem infixa sedili, Quasque alias centum mors habet atra vias. Insuper et de me fora, compita, tecta loquuntur. Vulgus in hac facie lumina fixa tenet. His ego qua iungi possim ratione, doceto, Ni quoque cum reliquis tu mea fata velis. NAT. Ergo placet totam rixis consumere vitam, Nec poterit Frater Fratris amore capi? MEL. Fratris amore capi? Non est mihi dirior hostis! Cernis, ut huc oculos vibret uterque suos ? Ille importunis sequitur mea facta cachinnis; Hic mihi vult motum sedibus esse caput. NAT. Nullo igitur pretio possunt tibi pacta placere? An superesse mihi nil opis ergo putas? MEL. Aut hominum muta mores, aut me mihi tolle, Si mihi, quae memoras, pacta placere cupis. Donec erunt oculi, linguae, nutusque loquaces, Donec ero, qui sum, non mihi pacta placent. NAT. Atque haec certa manent animo? MEL. Certissima prorsus! NAT. 17) Galeno. Nunc igitur quartum promptus adesse iube! GAL. 18) Scenae inclamans. Ocius huc adsis, Fili! - Ouae causa morandi? CHOL. Ego somnolentum protraham glirem suo, Si sinitis, antro. GAL. Siste! Iam gradum admovet. SCENA VI. PHLEGMA ET PRIORES. Equidem ille Diis advorsus surrexit hodie, Qui nunc excitando eradicavit me penitus. Usque adeo Morpheus me habuit liberaliter; Nam per mare madidum, ita dico, madidum Delphinum inequitare tergoribus sum visus mihi. - CHOL. Utinam phaselus iste naufragium - NAT. Sile! Mitte 19) Phlegmati. leves somni lusus! Non haec mihi cura, Queis te decipiat Somnus imaginibus. Seria res agitur. Fratrum componere veni Iurgia, sat vestro iam tolerata Patri. PHLEG. Quamquam nulla ego nunc incedo iratus iracundia, Quid tamen his me toties excitatio est? Quid ille saevidictis, et truciverbiis, Quid hic cachinnis, cantu, et pediludio, Quid iste demum semper scopando gutturem Morphei legatos suo extrudunt hospitio? Sacrilegum mehercle mortalium genus, Qui somnum, munus Deorum sacerrumum, Tramis putridis aequiparant, et cassae nuci! Praeterea, quid illis mens in fermento est perpetim? Gaudent, amant, excandent, gemunt ilicet, Ubi operae mihi non esse videtur pretium. NAT. His ego dissidiis quanam ratione medebor? Quaenam erit aerumnis apta medela tuis? PHLEG. Principio lex haec fertor a te praesentibus: Strepitum edituri domo prodeundum sciant. Altum domi sit semper conticinium. Malleotribae postidea cum gallis gallinaceis, Quos ego odi male, hac absint vicinia. Demum papaver fructu proveniat uberi. Praeter haec, si causa mea monueris anseres, Ne unquam novitatis inducti studio Squamas sibi velint esse pro plumis, aut pilos, A me non exiguam inisse te scito gratiam. NAT. Terrigenas rursum video rediisse Gigantes, Et stolidis votis astra, Deosque peti. Fratribus his quatuor totus non sufficit orbis, Quamquam cuncta suo continet ille sinu. Quod cupit hic, fugit hic; placet huic, quod displicet illi. Iste ait, ille negat; ridet hic, ille gemit. Quae rerum facies, si vestra petita secundem! Vultis in antiquum cuncta redire Chaos? Si tu vota feras, iam terra cruore madebit, Ludus erit pietas, nomen inane fides. Ius erit in gladio, viduabit regna Tyrannis, Indigenisque carens vasta iacebit humus. Si tibi sim facilis, quis erit, qui seria tractet? Omnia corrumpent otia, luxus, amor. Ganea mundus erit, mollescent corda, feretur A bene curata gloria summa cute. Huic ego si faveam, ne sim prolixa, serendo Helleboro tellus non erit una satis. Denique, de cunctis si mens inclinet in istum, Omnia perpetua nocte sepulta volet. Vilescent virtus, laus, patrum exempla, dabitque Tunc Cunctatores plumea Roma novos. Quis ferat haec portenta! Deum prius exigar aula, Quam patiar regno talia monstra meo! Quilibet hinc aliquam votorum demite partem; Sic dabitur reliqua tempus in omne frui. - Quid sedet? An placet hac vobis ratione pacisci? Tenditis insuetas ad pia vincla manus? CHOL. 20) Quem quivis hic deinceps designet, patet e dictis. Si frangat iste propria speculum manu. PHLEG. Si suo hic mihi clamore aureis non arietet. SANG. Si vestem hic scopet plumis, floccisque refertam. MEL. Si de me posthac cogitet ille nihil. CHOL. Si discat uno stare hic immotus loco. SANG. Si fluidas muco nares sibi terserit iste. MEL. Si gaudere mea desinat ille nece. PHLEG. Si cavillos hic tandem auferat et convicia. CHOL. Si - NAT. Satis est! Stolidas blandis occluditis aures, Nec ratione regi pectora vestra volunt! Exitiale genus! tumidi, mala germina, Fratres! Vultis, ut in vestrum saeviat ira caput? Saeviet! Ante tamen nostras horrescite vires, Quaeque ego sim, vestra discite clade prius! Illa ego sum celebres inter celeberrima Divas, Illa ego sum magni dextera magna Iovis. Quae tellus, quae pontus habet, quae lucida monstrant Sidera, virtutis sunt opus illa meae. Per me cantat avis, piscis natat, ignis adurit, Herba viret, currunt flumina, vivit homo. Hinc Populis Natura vocor, quia, quidquid ubique Nascitur, id per me nascitur, atque viget. Utque viget per me, sic me statuente perire Cogitur, inque prius mox remeare Chaos. Hinc nisi iungatis concordes ilico dextras, Poena reos numquam suffugienda manet. Ibitis in nihilum, sero documenta nepoti, Quam mea sint rupta iussa sequenda mora. PHLEG. Papae, ut mihi prae metu cor facit artem ludicram! NAT. Iungitis? An - SANG. Quid, care Pater! quid denique restat? GAL. Divae iussa sequi. SANG. Viridi modo parce iuventae, Diva! sequar! MEL. Socium me quoque iungo tibi. PHLEG. Abaxint Dei liteis! Totus foederaturio. NAT. Tene igitur credam mea tela lacessere solum? CHOL. Me credis? Anceps animus - ast - pacem volo! GAL. Laus Superis! NAT. Iam verba manu firmate fideli! Porrige tu 21) Ad Sanguinem. Hic igitur Cholerae, et deinceps Melancholia Sanguinis, Phlegma Melancholiae laevam apprehendit, tenetque. dextram Fratri! Tibi laeva - Quid haeres? Quae mora? MEL. Gemmantes fors habet ille manus! NAT. Stultos pelle metus! - Fratris tibi laeva petenda est. Haec mecum Superi vincula fausta velint! CHOL. Quod mihi per venas modo frigus amabile serpit! Quo fugit ille ferox animus! Peregrina voluptas Nil solitae feritatis habens haec pectora mulcet. SANG. Quis mihi me rapuit? Qua me gravitate teneri Sentio! Quo nugae, quo vani cura decori, Atque leves abiere ioci? PHLEG. Quae frigida membra Flamma ignota subit! Quis me replet ardor honorus! Quae nova lux oculos afflat! MEL. Quo dira recessit Suspicio, vanique metus! Quis libera fecit Pondere corda suo? Iam, quid sint gaudia, nosse Incipio, et faciles in risus ora movere. NAT. En tibi compositos post iurgia longa penates , Et Sobolis foedus cerne, Galene! tuae. Perge meum posthac Numen quoque rite vereri, Sic adero votis semper amica tuis. GAL. Quis dignas tibi, Diva! queat persolvere grates! Dum diem condet, referetque Phoebus, Dum vices anno quatuor recurrent, Dumque Neptuni metuent tridentem Aequoris undae, Redditam scissae Domui quietem, Redditam dulci Sobolem quieti Gratus agnoscet, meritaque tollet Laude Galenus. OTIUM PASTORUM. ARGUMENTUM.

Christophorum Migatium S. R. I. Principem, Archiepiscopum Vindob. anno MDCCLXI. quo tempore Collegium Theresianum a Diva Principe eius tutelae commendatum erat, Vaticana Purpura decoratum sub nomine Meliboei celebrant Pastores.

PERSONAE. DAPHNIS. ALEXIS. CORYDON. MENALCAS. PARS PRIOR. DAPHNIS. ALEXIS. CORYDON. Hae poterunt umbrae rapidos defendere soles , Hae poterunt, Socii! Nihil est optatius umbris, Dum Canis aestiferis urget latratibus agros. Hac modo sub quercu consistite. Frigora Fauno Querna placent. Quercus Dryadum consortia spectat. Cernitis, ut segnes inter dumeta capellae Procubuere. Silent aurae. Silet abdita ramis Gens volucrum. Solis resonant arbusta cicadis. Ipse Pater muscosa Ister secessit in antra, Nec sinit undivagas per caerula ludere Natas. Nos quoque fronde sub hac frigus captemus opacum, Dum caput auricomum patriis sol montibus abdat. Thyrsis servat oves, et servat Silvia capras Interea. Thyrsis meus est, mea Silvia. Thyrsis Leve pedum debet, debet mihi Silvia zonam, Qualem Vindobona 1) Novit Poeta Vindobonam , quae Cl. Ptolemaeo Ouindobwna est, syllaba tertia producta dicendam ; hanc licentiam pudenter sumptam lege metri excusat. nuper secum attulit Alcon, Vindobona, patrias quae sic super eminet urbes, Ut talpae exiguum superat mea villa cubile. AL. Qua tamen arte doces longum nos fallere tempus? Quandoquidem minimas nunc Phoebus proicit umbras, Et medio primum axe nitet. Compacta citutis Fistula nulla mihi, nec carmina mente tenere Condidici, quamquam Dorylas me saepe monebat: Disce animo iuvenis committere multa tenaci, Quae post argutis referas ex ordine silvis! Est sua mens nemori, rupesque audire feruntur. Otia sic fugies, nec tempora tarda quereris. COR. Haec eadem mihi mens. Dic, o dic, optime Daphni! Qua potius ratione graves relevabimus horas? Quis male stridenti semper terat ora cicuta? Quis lento calathos semper de vimine texat? Quis semper iactet resonis Amaryllida silvis? Omnia tempus habent. Dic, o dic, optime Daphni - DAPH. Ergo nihil, nisi dicere, opus ? Tu denique credis Momenti levis esse aliquem proponere lusum, Qui queat innocuus, laetusque, novusque vocari? AL. Hactenus incassum cerebrum pertundo , fibrasque, Ut lusum extundam innocuum, laetumque, novumque. COR. Quisque suos promat sensus. Foret optimus ille - AL. Desine! Iam subit! Inveni! Nil laetius illo - COR. Quin aperis! AL. Fingamus, uti - non! non placet. Illud Praeplacet - DAPH. Eloquere! AL. At rursum res exigit ista Mille moras. - Aliam teneo, quae accommoda nobis, Innocua, ingeniosa simul, facilisque futura est. COR. Laus Superis! DAPH. Et erit? AL. Nil, nil valet! COR. Attamen illa Innocua, ingeniosa simul, facilisque futura est? DAPH. Attamen, ut dicis, foret illa accommoda nobis? AL. Attamen est aliud dignarum inventio rerum, Quam mixtum pueris equitare in arundine longa! COR. Quidnam igitur? - Liceat vobis mea pandere sensa! DAPH. Pande, precor, Corydon! AL. Tripodem dare verba putabo. COR. Constructum arboribus locus exhibet iste theatrum. Provida sic voluit nobis natura placere. Quin agite, aut tragicum plantis aptate cothurnum, Aut soccos aptate leves. Pastoribus ista Conveniunt. Hominum procul a contage remoti Possumus, ut libet, humanos inducere mores. AL. Consilium placet. Ast - COR. Quid rursum occurrit? Alexi! AL. Sumere materiam quam suades? COR. Sumite, qualem Fert animus. - Mihi grande Sophos, illustria facta, Heroumque placent sensus. DAPH. Quis talia pastor Exprimat, a patrio qui vix discessit agello? An tu forsan oves Heroas credis, et hircos? Forsan, ab his nomen quia prima Tragoedia sumpsit 2) Tragoidia a Trago Hircus, qui cantantibus praemio proponebatur., Te tragico censes incedere posse cothurno ? COR. Mitte iocos, et, quae placeat tibi scena, profare! DAPH. Me lepor Atellae 3) Campaniae oppidum a Fabulis scenicis olim celebre., pulmoni nata movendo Dicta tenent, et ridiculo Comoedia Mimo. AL. Daphni! accedo tibi. Quantum querceta myricas Exuperant, tantum socias Comoedia vincit. COR. Ludere dum voluit, quoties Comoedia visa est Laedere! Novi animos hominum. Velut ulcera ventum, Transeat innocuus quamvis, letaliter horrent. AL. Parcite iam, Socii! Nisi parcitis, Hesperus umbras Advehet, et pastas pecudes ad flumen agemus. COR. Incipe, Daphni! prior! Nos Daphnin, Alexi! sequemur. DAPH. Scilicet Heroes vili concedere. Mimo Prima solent? Praestat callem tentare cothurnis. Nos soccos induta humiles te turba sequemur. COR. Quandoquidem sedet hoc, animos advertite! Nostis, Sacrorum Antistes summus, Superumque Minister Quo sibi commissos populos Meliboeus amore, Qua cura foveat. Vidi, vidistis et ipsi Saepius , ut posita se maiestate benignum Praebeat agricolis, ut leges ipse colendi Numinis instillet tenerae per rura iuventae, Per pagos veterem ut delubris reddat honorem, Utque etiam veniens curas protendat in aevum. Vitiferos montes, et te, Vicinia! testor; Auspiciis etenim Meliboei surgere in altum Cernitis, et late candorem ostendere Tecta, Tecta sacris curis Iuvenum missura maniplos 4) Moliebatur tunc Praesul in Oppido Medlingano sacrorum Curionum Seminarium.. Ipse hortator adest. Quoties mea vox fuit ista: Cresce, Domus! tecum Meliboei gloria crescit. Nunc igitur Patriae personam indutus ob ista Conabor meritas Meliboeo pendere grates. Fingite Matronae speciem mihi, cyclada, pallam, Turritum caput, et crines per colla fluentes. - Finxistis? Tacitas iam nunc advertite mentes! Rector polorum maxime, et mundi Arbiter, Qui semper imo corde descriptam Austriae Geris salutem! quas tibi grates feram! En qualis aras munere indultus tuo Supremus ornat Mysta! Quam legum sciens, Et amans tuarum! Quam tuo addictus gregi! Meliboee! tua quis gesta pro meritis canat! Quis praemietur! Quando iam restat nihil, Nisi purpuratos inter ut clarum Patres Te Roma numeret. Veniat, o veniat dies - PARS POSTERIOR. MENALCAS ET PRIORES. Quid facitis? Socii! Cur vos habet avia silva? O Socii, non exigui mihi causa laboris! Quos ego, dum nimio tellus sub sole fatiscit, Per nemora, et montes, et pascua nota requiro Nunc etiam siccis arent mihi faucibus ora, Et nisi me Thyrsis, sociataque Silvia Thyrsi Huc iussisset iter, celeresque intendere cursus, Viribus exhaustis aliqua sub fronde iacerem. AL. Quidnam igitur dicam, quod nos tibi, care Menalca! Simus causa viae? Melius tua detege sensa! MENA. Nempe ego vos nescire putem mea sensa? Sodales! Vos lateant solos hodiernae insignia lucis? Hic totus dum gaudet ager, dum proxima plausu Vindobona exsultat, dum laeti litus ad Istri Cuncta sonant Nymphis, tiliae dum multus in umbra Instaurat saltus notae ad modulamen avenae Myrtillus, Dorylas, Damoetas, Tityrus, Alcon, Dum fusi celebrant convivia mixta per herbam, Et siccant cyathos sua Bacchum ad dona vocantes, Certatimque novis magalia floribus ornant, Ipsas dum pecudes tangit iucunda diei Relligio, dum ludit ovis, dum ludicra tentant Antiquis odiis positis certamina capri, Quid veniam, quae causa viae mihi, quaeris ? Alexi! DAPH. Saltem pande, precor, quae tantae causa, Menalca Laetitiae! Nam nos, dum nondum pingeret ortum Prima dies, pecudes stabulis laxavimus omnes, Nec quisquam interea villam, Sociosve revisit. MEN. Ille dies subiit toto laetissimus anno, Laetior an pecori, dubites, pecorisve magistris, Et pecori laetus, laetus pecorisque magistris, Ille dies subiit, quo magnae ad vota Theresae, Qui Vaticanae pro Numine praesidet Arci, Augustum meritis Meliboei detulit ostrum, Quem felix partu caelo vicina Tyrolis Heroum de stirpe dedit, quem blanda Minerva Vix natum excepit gremio, duxitque per artes Obsequii secura sui, quem maxima Roma Cuncta humana super generosa mente levatum Vidit inaccessi speculari arcana Tonantis , Et Patriae tandem quamvis invita remisit; Quem Carpetani 5) Madritenses. dominae mandata Theresae Orantem stupuere, et plausu excepit Iberus, Inclita quem virtus mox Vindobonensibus aris Admovit, iussitque sacrae decus addere Mitrae; Denique quem sequimur, cuius gaudemus in umbra, Quisquis in his teneros observat montibus agnos, Hic nunc purpureo graditur sublimis honore, Romuleosque auget Proceres, sanctumque Senatum! DAPH. Qua nos laetitia cumulas! Quae splendida narras Quam iustas recitas laudes, dilecte Menalca! Haec est illa Viri summi palmaris imago! Haec libi promeruit celebris praeconia virtus, Praecipue favor ille, suos quo stringit alumnos, Quo mavult Domini pro uomine nomina Patris, Quo sibi pastorum in longum devincit amores! O Corydon, Corydon! deinceps mihi magnus Apollo Semper eris. Divina fuit tua scena futuri. Quam suspirabas, lucem iam cernis adesse. AL. Nescio, quae nostros tam pinguis inertia sensus Attinuit, Socii! Si mens non laeva fuisset, Solis in exortu potuissem discere cuncta. Non ille aequoreis hodie caput extulit undis, Ut solet, hospitii memor, et semiexperrectus; Sed veluti festi pompam cumulare diei Quaereret, insolito comptus splendore refulsit. COR. Quod superest, saltem Meliboeo vota feramus. Vota placent Superis, Meliboeo vota placebunt. Vota ferat placidas Meliboei ventus ad aures! MEN. Pascua nostra regit Meliboeus. Dum reget illa, Elysios etiam superabunt pascua campos. AL. Austria te, Meliboee! tenet. Dum te illa tenebit, Austria felices inter numerabitur oras. DAPH. Vindobona en colitur Meliboeo. Dum illa coletur, Vindobona eximiis ex urbibus una feretur. COIR. Nos Meliboeus amat. Dum nos Meliboeus amabit, Pastores erimus prae regum sorte beati. MEN. Festa mihi lux est hodie. Date mascula tura! Purpureis virides intexite floribus aras! Haec cultus, Meliboee! tuus sibi munera poscit. AL, Festa mihi lux est hodie. Procul este, Profani! Si quis adefle volet facienti, candidus adsit! Hunc tuus exoptat genius, Meliboee! colorem. DAPH. Festa mihi lux est hodie. Fer mollia liba! Agnellus tenero spargat mihi sanguine flammas! His tua sacretur, Meliboee! evectio donis. COR. Festa mihi lux est hodie. Procul ara, focique! Ara mihi cor est, amor est mihi victima. Novi. Hac ratione tibi mavis, Meliboee! litari. MEN. Cernitis auricomi pulcherrima lumina Phoebi? Talis hic est Noster. Solet haud oratus oriri, Cuncta fovet radiis, nulli sua denegat ora. AL. Cernitis aeriae procera cacumina quercus? Talis hic est Noster. Dudum caput admovet astris, Securusque sui ventos, et fulmina temnit. DAPH. Cernitis excoctis nutantes messibus agros? Talis hic est Nofler. Virtutum germina mille, Mille animi dotes maturo ostendit in auro. COR. Cernitis innumero tellurem flore decoram ? Talis hic est Noster. Flores numeraverit ille , Qui capiet numerum decorum, Meliboee! tuorum. MEN. Quot guttas Ister spatioso gurgite volvit, Tot tibi felices annos, Meliboee! precamur. AL. Quot matutinae rutilant per gramina gemmae, Tot tibi propitios semper pluat aethra favores. DAPH. Ut lupus a stabulis dat terga Melampode viso, Sic a te fugiat morborum exercitus omnis. COR. Ut fugit ad latebras exorto noctua sole, Sic procul a te sint, Meliboee! incommoda cuncta. MEN. Ante dabunt salices botros, et balsama fagi, Quam subeant animo Meliboei oblivia nostro. AL. Donec erunt vigiles caeli per caerula flammae, Laudibus haec, Meliboee! tuis lassabitur Echo. DAPH. Dum fugient dumum caprae, cytisumque bidentes, Pectore tunc nostro Meliboei nomen abibit. COR. Dent salices botros, dent fagi balsama, caelo Sidera nulla micent, dumum, cytisumque relinquat Capra, et ovis, tamen hoc, Meliboee! in pectore vives! MEN. Protege pastores! AL. Tibi credita protege rura! DAPH. Hoc te pastores, COR. Hoc orant credita rura! - MEN. Fallor, an albescunt Zephyris motantibus aurae? Hesperus en, Socii ! Capras repetamus, ovesque. Hora monet potus. Si cras nos iunxerit umbra, Rursus erit nobis Meliboei Purpura carmen.