Dramata sacra: comoediae atque tragoediae aliquot e Veteri Testamento desumptae. Tomus 1. Machine-readable text Ziegler, Hieronymus et alii. Oporinus, Johannes XML version, markup prototype, April 2004 Knebuschmarkup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ drama oporinusdramata1.html s0001.html oporinusdramata1.xml drama/jpg html Basel: Johannes Oporinus, 1547.

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 17 August 2005 Katharina Meiszus (corrections), Ruediger Niehl (tagging) markup typed text - structural tagging complete - no semantic tagging - Morpheus spell check IOSEPH, COMOEDIA EX GENEseos Cap. 39. et sequentibus, Cor. Croco Amsterodamo auctore. DRAMATIS PERSONAE. Mago servulus. Sephirah matrona. Ioseph oeconomus. Potiphar herus, praefectus satellitum regiorum, ut qui etiam praefuerit tum carceri, tum ipsi praefecto carceris, ut videre est Genesis 40. Lorarii. Hanno pocillator regius. Puer. Gulussa carcerarius. PROLOGUS. QUod esse felix omnibus velit Deus, Pariterque faustum, quot quot estis candidi, Nigros enim nihil moramur, ni prius Sese abluant, novae voluptatis novos, Grege a novo, sum nuntius vobis datus. Apporto nanque, non Plauti aut Terentii, Quas esse fictas nostis omnes fabulas, Vanas, profanas, ludicras ac lubricas: Verum veram, sacramque porto, et seriam, Castam, pudicam, sic ut ipsas virgines Dictasse Musas, ac Minervam deieres: Novamque, iam scriptam recens comoediam, Cui iure, cui ex re, Ioseph nomen inditum. Nil addo qualis cetera siet: ceterum Vostrum illud esto iudicium. At si illae tamen, Merito omnibus omnium eruditorum notis, Censentur esse vitae speculum, atque eas Spectare cuncti gestiunt, dum copia est: Nihil minus, idem huic deferri historiae Aequom est: ne quid maius dicam, sed verius. Hanc exhibere hic iam cupit, si operam datis, Vostri favore, vostrae item in spem gratiae, Encaeniorum ferias, quibus potest Modis, honestatura sacras, auspice Christo, simulque Gratiis faventibus, Auctore Croco, publicae pubes scholae. Ceterum hoc agamus, huc qua ventum est gratia, Ut argumentum disseram comoediae. Ioseph fideli pectore reverens Dei, Clari parentis filius clarissumus, Pudore plus quam virgineo, cana fide, Totaque virtutum catena praeditus, Domi malignis fratrum odiis exercitus, Et demum ab iisdem venditus, in Aegyptias Delatus oras, seruitutem serviit Satellitum praefecto regiorum hero. Hic dum gubernat creditam sibi domum, Aetate florens lubrica, et forma pari, Lubidnosis captae amore amplexibus Herae petitus, nesciit corrumpier: Fugiens, relicto quo prehensus pallio est. Quod recipienti se domum illa coniugi Praetendit, immerentem Ioseph criminans. Eumque falsis percitus querimoniis Herus, profundo mancipat mox carceri. Annis ubi duobus, aut eo amplius, Clausus, profecta regi dum divinitus Interpretatur prodigiosa insomnia, Et missionem, et rem parit sibi simul, Dei favore, et auspicatas nuptias. Sic vincere animum sueti, quam quos animus, hi Maiore semper post triumphant gloria. Aeste sacri: res sacra est ut maxume. Profani adeste: res profana est, sed sacre Tractata: quae reddat sacros, lubentibus, Ut par est, auribus recepta, ac mentibus. Omne is proin opere maxumo oratos volo, Linguis favete, et rem totam pernoscite. Quod comicam si forte quis licentiam Pedum putarit incessendam, huncce moneo, Faciat ne intelligendo ut nihil intelligat. Exstant bonorum exempla, qui cunctis placent, Plauti ac Terentii: quibus, aliis idem Licere facere, quod illi fecerunt, puto. Quorum aemulari praestat neglegentiam, ac Morosulorum obscuram diligentiam. Quos ut quiescant potius, et faveant, rogo, Novo, pioque puerilem pietatulam Iuvandi publice studio, et mores bonos: Quam ut tam religioso oblatrent negotio, Superstitione livida. et veteri in nova Re verbo ut utar, dent crescendi copiam, Novarum qui spectandi faciant copiam. PROTASIS COMOEDIAE. ACTUS I. SCENA I. Mago. UT dura res est Dii, servom prolibero Esse, alieni simul iuris et iniuriae? Iniquos adeo dominos hoc saeclum tulit Noctesque diesque, plus satis usque est, et super, Quo facto aut dicto est opus, quietus ne sies. Aequom an iniquom imperent, nihil iam pensi habet Quodcumque collubitum eis, licere postulant. At olim heris, tum quom meliora tempora Fuere, humanitais certamen fuit: Non, ut nunc servos eodem, quo mulos, habent Loco. Verum illud duplicat molestiam, Morosioris forte servom esse domini Si contigit, Deo irato, quales fere Plerique. Ceterum multo ille miserrimus, Heram morosam ferre quisquis perpetim Cogitur, itidem ut nos hancce, iurgiis sine Modo modestiaque quae scatet muliebribus, Nulla adeo ex causa. rixarum ipsa auctor sibi. Quocirca me foras eduxi ex aedibus Parumper, hic ut nauseam levem, modo Intus conceptam, quae quidem quam commodis Pridem esse moribus solet, nulli gravis? Herus sed postquam liberius coepit suis Iampridem inseruire officiis, domo frequens Abesse, Hebraei fretus oeconomi fide, Aut bile oportet, aut amore percitam. Sed comprimenda vox est, atque oratio. Crepuit fores: mirum ni ipsa exit. ut nihil Quieti loci relictum? ecce, ipsa adest tibi. Utinam mihi hic esset quo me praecipitem darem. Iam iurgio enecabit credo, imo scio. Proin ocius hinc me ut intro coniciam optumum est. Nam si responsem, irritem magis.Hic senarius perficitur initio SCENAe insequentis. SCENA II. Sephirah. Mago. SE. Hem, quid rei Tibi hic cessator? iamne missus obsecro Manu? quid hic monstri alis? MA. Eho, dixin' hoc fore? SE. Hoccine agis, an non? MA. Ego vero istuc mea domina. SE. Ut Te Iuppiter Diique omnes perduint scelus, Quo nullus est scelestior qui vivat hodie. Nequeon ego te interdictis audientem meis Facere? abi intro, et quod facto opus est, face: ni velis Cerebro hic tuo vias dispergier. MA. Lubens. SCENA III. Sephirah. Pro dii immortales, quod genus hoc hominum? quae haec coniuratio est? Uno omnibus animo unum aeque studium est, esse advorsos herae? Iamne abiit ille? dicere hic quiduis licet? nimis male Ego hunc metuo, ne mihi ex insidiis verba imprudenti duit, Circumspectator, cum oculis emissitiis: ita usque me Observat malus. ah Ioseph, Ioseph, quid ego nunc te laudem? Ut dissimilis es servorum aliorum? sane numquam quidquam Ita magnifice dici potest, virtus quin id superet tua, Quae mentem animumque excantat mihi, prorsus oblita sim mei: Non ista volgaris, quae spe metuque officium facit suum, Verum germana, vero quae studio facit. Sed mihi nimium proba, advorsus animi sententiam mei, Vel proxume qui graviter appellanti respondit, Deum Scelerum esse vindicem, nullum quem praetereat flagitium? At qui maiores hi sunt ignes, verbis qui qui exstingui Queant. respondet par virtuti forma, plus qui humana Conveniunt mores divini, morumque amabilis gratia, Tum index ingenii, animique speculum, oratio, quam cordata? Quid verbis opus est? nihil pote supra. credo equidem virtutem Una et naturam, in hoc certasse ornando: quidquepossent, Vires periclitari suas voluisse. ut non pudori Mihi esse iure debeat, uni hunc culpae succubuisse. Nequeo durare, tantum mihi in pectore amor facit incendium: Qui amarore et maerore me implet nimio. perii: at ipsa Sperabam infelix, et gratiam inituram ab eo, mihique Favore tam obvio sic devinctura, nihil ut quidque Recusaturus esset: quis etenim servos homo tanta Benignitatem herilem non cupide amplectatur, atque Etiam bene secum esse actum dicat? imo non magnae ducat Felicitatis loco, heram habere supplicem sibi suam? Quid igitur faciam? quid restat miserae mihi? eheu, nequeo Quin lacrumem. quanto minus spei est, tanto magis amo. Nulla est me miserior: domi quae quod amem assidue videam, Neque potiri liceat: nec qua via sententia eius Flecti possit scio: saepe iam eius tentavi animum, saepe Prehensum solum adorta: monui, cum bona potius mihi Ut obsequeretur gratia, qui cum mala. frustra omnia, Repulsa, spreta: rursum illi supplex fiam, qui precibus Magis indurescit? meque aliarum ex moribus extimari Patiar, iniuria quibus amorem addit misere? non faciam: Et si me amor graviter tenet. Potius me ita comparabo, Non perpeti superbi fastidia. quod utinam possem, Nihil prius, neque fortius, magis lubet putare, Haud obstinatione mihi negasse, sed pudore. Illud cogito, si forte tandem expugnari queat, tanto Deinde in amore futurum mihi constantiorem. Experiar itaque, etsi iam saepe me spes haec frustrata est. Deos quaeso, benignus erga me ut sit: quod cupiam, ne gravetur. Aggrediar blande, ac benedice: spero emollescet. satisne Sic culta incedo? satin' haec me vestis decet? dedi equidem Operam sedulo. ita poliendo atque ornando hunc contrivi diem. Vah, Salus mea servasti me. optume, ipse exit foras. Diem festivom, et amoenitatis plenum hunc. o faciem bene Pulchram. quantum ore egregio decus enitet? quae gratia? SCENA IIII. Ioseph. Sephirah. IO. Hic heram astare aiebat Mago: atque ecce. SE. Nunc est mihi Adeundi ad eum tempus: accessero. IO. Quid huic hic est rei? SE. Dii mihi vortant bene. IO. Pax tibi hera. SE. Ioseph mi, maxume Animo exoptate meo, mea vita, mea voluptas unica IO. Ecce autem iterum. SE. In quo uno spes opesque sunt sitae meae Omnes. IO. Eia. SE. Per ego te deos, oro, misereat mei Te, cuius tibi potestas summa servande datur. IO. Missa isthaec face. SE. Quid, missa? o loseph, Ioseph, utinam mihi, Utinam esset pars aequa amoris tecum, IO. Ah odio me enecas. SE. Itane odisse tibi videor, amore quae pereo tui? IO. Obtundis. an ego, quaeso, toties de eadem re audiam? Equidem te alia de causa adii. si pateris: quod mihi tua Intus pera sit opus. SE. Et mihi hic tua, mea amoenitas. IO. Si quid vis aequi ac boni, tua est: utere, atque impera. Si quid honesti est, non defugiam auctoritatem. SE. Hem, dignior Fuitne quisquam amore qui esset? non humanum est per Deos Credo: nec mirum si te mihi difficilem praebeas, Tam bellum, atque praeclara virtute. IO. Ne te longius Amor, ac veritas provehat. SE. Hau, sic est: vera Praedico. IO. Si quid istiusmodi est, Dei munus id est: non mihi Ad alienam datum iniuriam, sed ad honestatem propriam. SE. Hei quid formose avertis ocellos istos, solis mihi Huius luce gratiores?aspice in me: ita te beet Semper amor. IO. Decet non animum habere modo, sed oculos item Continentes. SE. Eia, nihil nimis. summa vitio nihil Interest virtus. decebat te quidem, prioribus Neutiquam repugnare precibus meis: tum quod tibi Hera sum, quae imperare meo pro possum, et cogere Quae velim, ut facias: tum, quod vehementi capta amore tui. Qui mihi tantum abest ut se remittat, ut magis ac magis Crescat indies: neque iam par esse diutius queam, Meque cogat dignitatis obliviscier meae. Tu contra, obliviscere modo conditionis mihi tuae. Et quod ultro defert domina, votis etiam, si sapis, Optandum, accipe, dum tibi copia est, dumque aetas fert tua. Quae tua forma sit vides. IO. Formae atque aetatis gloria, Fluxa et fragilis est: virtus demum una, clara, aeternaque. Vera forma est, oculis quae placet Dei, quaeque provocat Ad honestatem, non quae mentes lubricas mortalium Sauciat. sed non est consilium hera. SE. Cur non, lux mea? At quaeso, in rem hoc tuam erit. IO. Ut quidem emoriar, prius quam eo Dementiae veniam. SE. Quae haec pertinacia est? non credidi Equidem, adeo inhumanum fore. eodem tu nempe, ac ceteri Ingenio es: qui semper muliebri lubentes sunt malo. Obsequere sane: ac corrige, quod pridem peccasti: novas Nec preces exspecta. haud decet istos mores tam amabiles, Istam formam ita liberalem, istam denique animi indolem Adeo generosam, superbia, ne in principe quidem viro Toleranda satis. IO. At decet constantia. neque moribus Convenit, nec legibus Hebraeorum, ut alienum torum Violent: sed prima tuendi pudoris cura est, integri Nuptiarum foedere iungantur sponsis ut integris. Ne tu igitur mihi, quem amare dicis, noceas: sed sine Quam tribuit deus sortem, tueri, SE. Imo, ita volo, respice Seruitutem tuam. IO. Equidem corpore servos sum, non item quoque Animo. hoc me, haud illo, metiri par est. et tuum Si respicias animum, potius quam istam, quae te huc impulit, Conditionem herilem, et feminae tibi laudem probae Auferas, et mihi demas molestiam, quottidie Qua me obtundis misere. nam vel sermones isti tui Lapides mihi videntur meri: unde aestumes licet, Quanto res sit ipsa odio. neque iniuria. non mihi, Ne quid erres, seruitute cessit exstinctus pudor, Saepe indignum quem premit virum. proinde istam, precor, Exue mentem, mea hera: spemque consequendi omnem abice. Quae quidem, ut temere sumpta, huc te cupidinis perpulit. Ita penitus abiecta, in tranquillum cito restituet statum. Quam multas fuisse nobiles matronas credere est, Quae forma captae aliena, tamen animo temperarint suo, Nec turpi voluptati decus pudoris cesserint? Iudicium, non affectum, qui semper inconsultus est, Adhibe in consilium. finem respice. nec tam considera, In praesentia quid, quam quid semper placiturum siet. Nunc velle iuvat: mox voluisse pigebit. at quanto quidem Satius, eas cupiditates proponere in animo sibi, Quas et expetere honestum sit, et assequi praeclarum? Illud Scitum est, non admittere, quicquid corrigi numquam potest. Nulla reparabilis arte, semel laesa pudicitia est, hera. SE. Facile tu isthaec fabulare, mei securus: ast ego Sentio misera. non potis est: nam si tam tibi amari grave est, Quid mihi sit amare cogita. emoriar, nisi impetrem. IO. Isthuc sane praestat, quam sese scelere nefario Comaculare. SE. At volgo id faciunt. vitium commune omnium est. IO. Ut sit, tanto nos eam maculam effugere gloriosius. Cogita tibi matrimonii non violandam fidem, nec mihi servitii. talem etiam maritum neutiquam Fallendum tibi, neque mihi herum, de me tam meritum bene. Quod si cogites, remittas iam me onerare iniuriis. Ei ne ego tantam male gratus reponam contumeliam, Pro immortalibus eius beneficiis? tum vero pessumo Peior, ac malo quovis dignus siem. SE. Amandus is quidem, Digna qui praemia praeclaris meritis reddiderit tuis. Sed beneficium promeruisse, retulisse gratiam est. Neque nos nihil meritae sumus. at enim illum facile latebimus: Ne quid te hoc sollicitet meticulose. IO. At non Deum: neque Latebra ingenuo impunitatis spes, sed innocentia est. Adeon me ignavom putas, aut porro ingratum, aut perfidum Aut profanum, ut neque benignitas me, neque pudor, neque Relligio commoveat, neque commoneat ut seruem fidem? Tum, novi probe heri animum: advertit graviter. quae non censeas. SE. Oh, illene, qui ipsus me negligit? ne quid vereare, mihi Isthuc curae erit. IO. Et mihi quidem, ut ne, cavere quod queam, Stulte admittam, nam. SE. Hau, numquamne concedes mihi? frequens Solitudo domi, illius porro quottidiana absentia, Pax. et si quid maxume subsentiat, putabit eo Te mihi carum esse, quia ipsi intelligam esse carum: ita Ut virtus meretur tua. IO. Decet ingenuum sinceritas Sine fraude, etiam si latere possit. nam sibi reus Quisque est prius, quam aliis. SE. Olim isti virtuti quondam fuit Laus apud saeculum prius: nunc hoc, aliam iam vitam Affert, alios mores postulat. Isthuc sapere est, numquam ita Offirmato esse ad vitae institutum animo, quin suadeat Si quid conducibilius res, aetas, aut usus tibi, Amplectare. IO. Quin, cum turpitudine esse nihil potest Conducibile. SE. Ohe, ne tam severe quaeso. oculos age Horsum in me tuos deflecte, mea lux: intuitum simul Et basiolum largire, isthuc ut fas sit pignus tui Mihi ferre. IO. Atqui tu illud scito, flamma fumo est proxuma. SE. Hoc nihil dicis. abi, numquam cresces: nescis obsequi. IO. Nil laboro crescere per flagitium et turpitudinem. SE. Hei, Ne tam obfirma. acerbum hero funus facies, nisi tui Mihi copia fit. exorem sine, gerito amanti morem mihi; Ita herum industria, me obsequio demerueris: et gratiam A me solidam perpetuamque inieris, ac bene stabilem. IO. Auortat Deus, ut animum humani favoris gratiae Ad malas unquam adducam partes demens. potior bene Natis institutisque esse debet semper ingeniis, Ratio honeste vivendi, quam gratiose. SE. Ah desine, Frustra tu isthaec fabulare, quae mihi animum accendunt magis. Si unquam erga te animo esse amico, mi Ioseph, sensisti, uti Hanc mihi unam gratiam des pro illa, nunc ego te rogo: Misereat te mei, bis miserandae, et amantis, et feminae. Quod ego te per has lacrumas oro, et Genium tuum: per mala Mea, quorum tu unus potes esse levamen. IO. Ah, ne me obsecra En, dominus meus cuncta meae fidei mandavit, mihique In manum adeo tradidit, omnium ipse securus: neque A mea quidquam exemit potestate, extra unam te hera. Quid tandem ergo in animum inducere potero tantum mali, Ut peccem in Deum? SE. Quod gratis datur boni, amittere, Ioseph, inscitia est. IO. Atqui isthoc bono nihil peius, nec est mihi, nec ibi. Sed nusquam me avelles: sat habeo offirmatu istuc, Deo Excelso fretus. SE. Miseram me: ergo disperii. hei mihi. Ioseph, Ioseph, pro, pro, ego iniquis nata fatis: siccine Decipis me, ita blanda fronte dirum adeo animum tegens? IO. Imo tu me decipis. Nam ego tibi nihilo aliter sum, ac fui. Tu, mutatis moribus, iniuria pro benevola es mihi. SE. Ingrate, nuncubi benevolentiam meam In te sensisti claudier? IO. Non equidem eo dico, mea hera: sed quod quottidianis tuis, Surdas iam aureis reddidisti mihi, appellationibus. SE. Crudelis, quum tam commodum conseruis prae beat tuis, Egon' una tam durum experiar? an me in misera periculum Facere vis, gravitas et inhumanitas quid nam possit tua? Si amore non flectare, senties quae odium ferat meum. Vel ex coacto, amorem explebo meum tamen. IO. Amor affectu exhibetur, haud vi cogitur. SE. Ultor ad virum querelam deferam. IO. Falsam. SE. Quem sic tibi Incensum reddam, ut ne restinguas, lacrumis si extillaveris. IO. Non sunt isthaec iam, amantis dicta. SE. Senties iam, quae siem. Virum si novi, debitas scelestus hero poenas dabis. IO. Miseret me tui. SE. Ten me irridere inultum servom hominem sinam? Mortuam me malim. IO. Quod ferundum erit, feram: denique animam Potius relinquam. SE. Itan' solido ex adamante pectus est tibi, Ut neque lacrumis, neque precibus, neque pretio flecti queas? Vide quid agas. IO. Stat sententia. SE. Nimis praefractus es. IO. Mihi Sum. SE. Imo vero mihi miserae, merito haud meo. Sed per Deos, si quis precibus locus, cave: neu me adegeris Ut talis in te suero Ioseph, qualem neutiquam vellis. IO. At tu cave commiseris, ut ipsa talem te mihi Exhibeas, qualem neutiquam decet probam. SE. Hei cur ita Aperte indicas malitiam? saltem lactares spe aliqua IO. Haud meum est. SE. Si non ames, tamen odium tegeres. sed quid stulta hunc rogo? Satis' ne fastidit mei? o facinus indignum, nunc ego Et illum scelestum esse, et me miseram sentio. nec quid agam scio. Abeo intro, quando proficio nihil. tu videris, scelus. SCENA V. Ioseph. Abiit. Deum immortalem, ut insanum est amare? prohibeat A me Deus tantam amentiam. sed quantum intellexi modo Eius sententiam, aliquid haec mihi conficiet mali. neque Quid agam, aut quid consilii capiam scio. si huic obsequor, Deum Offendo: sin repugno, huius minas timeo, novi probe Ingenium mulierum, vehemens in utranque sic partem nimis, Sive in amorem, sive in odium. neque Deum, neque homines respiciunt: Nec aequi ratio ulla constet, aut boni, dum quod studet Effectum reddant sibi. se quid mea? quid timui autem belua? Praeter culpam et peccatum, nihil homini accidere potest grave. Quiduis satius est perpeti, qui virtutem relinquere. Cedat, quod cedere aequom est: appetitus rationi pareat, Voluptas virtuti, corpus animo ancilletur vile suo. Ne sic insaniam, ut tranquillam recti conscientiam, et Quietam mentem, maxumum utrisque in rebus solatium, Turbida et inquieta permutem. Tum castitatis usque sunt Amplexus dulces: mellis plurimus, fellis nihil trahunt. Amoris contra etiam mel, fel merum est, ex vero si aestumes. Lubido, ut avaritia, inexplebilis est: meliusque cavetur haud Experta. non sic mei me assuefecere parentes, ut tori Subsessor alieni fiam. Verum pudicitiam, simul Pudorem rectum, et sedatum cupidinem, Dei metum, Bene factorumque amorem docuere, et fidem. Ego'ne ergo domum Eam, in qua clementer aedo sum habitus ac liberaliter, Incesto polluam impius? perii, hanc ferat virtus no tam? Nimis ignavos sim, si quom fratres, ob sororis liberae Puellae raptum amoris violentia concubitum, nuptiis Pensandum regiis, viris ad unum caesis, reliquam Spoliarunt urbem, ego tantum facinus mollitia admittam mea. Si obliviosior sum, vel locus hicce redigat in memoriam, Severe castigatum a Deo Parhonem, cum domo sua, Ob verbum Sarae proaviae meae, et vicini Abimelech Simili in re coercitam voluntatem. Quid Noah ille generis Nostri orbisque instaurator? ac Loth item, avi patruelis mei? Nonne inter omnis summam turpitudinis licentiam, Honestatem sancte tutati sunt? nec illum totius Exemplum mundi fregit, hic contra regionis vitia Totius tenuit sanctitatem proin ille diluvio a Deo est Ereptus, hic incendio. Non ego nunc primum scilicet Advorsa ferre didici: sed quicquid feret Deus, cui Sic est placitum, feram usque, et perferam, ipsius ope fortiter. Malum qui patitur, idem post potitur bono. Sed sic verba hic facio, quasi negotii nihil siet. Ibo intro. Hei, quam timeo, quorsum haec res eva= sura sit mihi. Ita obstinate operam dat, ut me illiciat. o Deus, tibi Me commendo, et salutem meam. quaeso impium cupidinem Compesce dominae, et me adiuva, ne animum labefactet mihi. ACTUS II. SCENA I. Sephirah intus. PErii misera, vae mihi, vostram fidem obsecro. Properate: ferte auxilium imbelli feminae. IOSEPH EFFUGIENS. Sancte o pudor, quae haec est audacia? hoccine est Muliebre factum, aut inceptum? hoccine officium Herae? modo ut introii, forte illa solitudinem Nacta, ferox, pallio me apprehendit: ad se trahit. Procax et importuna lubido est: tum impotens Autem femina. si pergas advorsarier, Ex insana insaniorem facias. sentium Similis est: quem quem attigerit, malo aut damno afficit. Atque illud ipsa discit experientia Semper, cui cum illis res incidit. itaque Cuius finem haud vidi, abrupi negotium. Vestem amisi; pudorem sed mecum extuli. Nudus non est, nisi culpa quem nudaverit. Pudicitia, decus ipsa suum est. Videlicet Quae extra nos, nihil ad nos: animi demum bonae Solius, et propria sunt, et aeterna. fuerit Sane, fuerit patientiae, hactenus improbas Tulisse preces, seruitutis respectu meae: at Tam apertam ferre contumeliam, mera Quidem sit ignavia. mori me satius est. Dum verbis egit, verbis verba rettuli. Nunc ita tulit necessitas, res ut forent Referendae rebus. invitus feci, nisi Quia necessum fuit. nam quid agerem, nisi Ut me, quam minimo possem, captum redimerem? Sed quum cogito, succensere illi, iniurium Me sit: quando otio perpetuo, fomite Nimirum summo amoris, corruptae, nihil Quod faciat superest, praeter amare: ceterum Mihi nulla iure sit peccati venia. Utinam hoc sit defunctum modo. Unde quomodo Me expediam, incertus sum: ita subito obiectum est mihi. Neque cunctandi copia est. herus iam aderit, scio. Peiore non potest res, quam in quo nunc mea est, Loco esse. Vah numquam servorum aeque modo Mihi dura visa est conditio. papae: quae illa De me iam confictura hero est, ut vidi eam Esse habitam? imo quae non confictura est? satis Eheu constat, quam amari sint in femina stimuli, lubido et ira. quae viros quoque, Quae non audere scelera cogunt? quid igitur Faciam? aut quamnam causam afferam? dicam ordine Ut res habet? meque expurgem? minime opus est: Neque placet, tantas ut turbas domi excitem. Quod sane nolim, maxume heri causa mei. Scitum est profecto, et in mediis malis ea Sapere secum, quae sapere est opus: tum ipsum id male Metuo ut credat mihi, soli, aetate lubrica, Et indulgentia tanta. sat est, meum Fecisse officium, si non id fama approbat. Tacebo, et si mihi magnum ex hoc malum scio Paratum. praestat suum tolerare incommodum, Quam male alienum labefacere commodum. Illiberalis prorsus est animi, sui Sudio, alienam extimationem laedere. At at, eccum: herum video. actum est, nisi quid opis Deus Dat, disperii. abeam, an maneam? adeam, an fugiam, Incertum est. una haec spes est, quidquid accidat, Dei sumus. postremo, quando conscius Ego sum mihi, a me culpam esse hanc procul, nihil Mali accidere, innocentia incolumi, potest. SCENA II. Potiphar. Magnam sibi quietem comparavit, servom qui bonae Frugi comparavit sibi, per quem praesens absensque item, Defecato esse animo possit. uti ego, quom Ioseph meum Emi, felix, de Ismaelitis negotiatoribus. Qui mihi iam inde usque serviit obsequenter maxume Iuxtaque fideliter, atque ex animi sententia mei: Nec minus etiam, quod vel primum puto, feliciter. Ut, quo cum Deum esse prosperantem cuncta sub manus Eius, sensi. Itaque feci, ut iusta illi apud me seruitus Esset: neque adeo indulgentiam desiderare meam, Nec benignitatem posset. ac denique cunctis eum Praefeci, otioso mihi ut esse liceat, atque animo obsequi. Sic vita est: heris morigerus esse, eorumque per omnia Inseruire commodis, incommoda atque iniurias Omneis conservorum ferre, et tegere contumelias Sibi studio habet: nulli laedere os, advorsus nemini, Compositus, pudens, modestus, placidus: scire est liberum Ingenium, atque animum, sic siet modo, ut nunc est, quaeso Deos Deasque omneis. Atqui hic profecto captus est rarissimus, Id genus quis sortiatur ut servom. contra improbum Et servom frugi malae, nihil negotii ubilibet Nancisci: qui ad heri fraudationem demum, callidum Ingenium gerunt: in quibus hero nihil quidquam est praesidii Si absit uspiam, aut ubi si cesset. Itaque iam heris quide Pene tamquam aegris ex medicorum praescripto viventibus. Vix pedem, miserum, efferre domo conceditur. Ab hac ego Expedivi me molestia, pariter ac rem meam Constabilivi. Tum est et alterum, unde iure mihi placeam, Quod habeo uxorem, ut volo, placidam, probamque, quae me amat, Et magnifacit, suos pudicae itidem ut viros solent: Quam ego contra amo. Proinde duas has res habere me, Praeter alios, praecipuas arbitror; velit deus modo, Ut sint perpetuae. Sed quid hoc negotii est? Proh Dii immortales, quem conspicio exanimatum, expeditum Pro foribus? est'ne hic ipsus, quo de agebam? et certe is ipse est. Perii: hoc quid sit vereor. nequeo satis mirarier. neque Conicere scio, mihi nescio quid animus praesagit mali. SCENA III. Ioseph. Potiphar. Mago. IO. Eheu, nec quid agam, neque quid huic respondeam scio. et pudet Carere lacrumis, in maximas subito redactum Has calamitates: quas oculi, mentis bene consciae testes, Recusant fundere. nisi sic faciam, ut constitui. POT. Per tempus advenio. Hem, quid istuc obsecor est mali? satin Salvae? dic mihi. siles mi homo, atque ora pudibundae contegis? Quid est pudendum? Hei mihi, quid'me absente turbatum est domi? Quid sic ingemis? ecquid taces? divinus haud sum, nec, nisi Audiero, cognosse queam. Heus heus, prodito aliquis actutum. IO. Here mi. PO. Quin dic, quid est? IO. Perii. PO. Dii melius faciant: sed Quid peristi? quidquid est, eloquere age ocius mihi. IO. Ah. PO. Quid ah? age, ingenue mihi fatere, uti soles. Haud clam te est meus in te animus, ille amans tui, et propensior, Scito, ceteris quam erga suos esse famulos solet. IO. Fateor mi here, et immortales tibi gratias habeo atque ago. MA. Praesto sumus here, si quid vis. PO. Quae nova res domi? quae res nova est Quaeso? tacetis? Hem quid tandem hoc est rei, Quod mihi eodem omnes sitis affecti modo? IO. Mi here, equidem id te arbitrari, quod est, velim: Quidquid huius factum est, culpa haud factum est mea, Sed ita tulit necessitas: in eum res redierat locum. PO. Quae, malum res? Cesso hinc ire intro, ut hoc quam primum, quidquid est, certum sciam? Vos istum asservatum curate mihi tamen. EPITASIS COMOEDIAE. ACTUS III. SCENA I. Potiphar. Sephirah. Ioseph. Lorarii. Pro deum atque hominum fidem, ex illon tam illiberale esse facinus Ortum? SE. Sic res habet, ut dixi, mi domine. vel hocce pallium Documento est, ipsusque fuga, et tota clamoris testis mei, Ut audisti, familia. PO. Me miserum, ut nulla homini est felicitas Diturna in vita? quin si laeti quid evenit, ilico Acerba multa se cumulant: quae mihi nec opinanti accidunt. Euge serue bone, columen vero familiae, Cui maxumam habui fidem, tun' illam, scelus? heram? aut Me adeo dignum putas quem illudas? IO. Occidi. Hem, mortuus quam vivos nunc sim felicior. SE. Nimia illa licentia evasit tantum in: malum. Non te ille virum, sed feminam retur. PO. O novam Audaciam: quid agis impure? an non est viri Istuc scelerati prorsum, et perditi? SE. Istane Indigna, et intoleranda, quaeso per Deos? IO. Tacen tu' SE. Minitatur etiam carnufex. Mirum ni quod concinnat iam mendacium. Cave isti quidquam credas, mi vir: qui, in malis Ut fit, quae conferant sibi, loquetur. PO. O' Ingentem confidentiam. tantamne rem Tacita ut ferat postulas? ita depuditum est semel? IO. Here, ne me spectes. PO. Ego te furcifer, Si vivo. haeccine te flagitia facere? haeccine Te admittere indigna esse ausum domo mea? SE. Ec' quid pudet? IO. Pudere oportet eatenus, Qua res ferat. SE. Ubi nunc fas, fidesque est, et qui erat In falso tibi plurimus ore Deus? PO. At vide, Quam immerito haec Ioseph aegritudo oritur mihi Abs te potissimum, qui te pene a puero Cur avi sedulo: docui, monui, bene Praecepi et feci semper, quae potui, omnia. Neque semel complexus, fovere destiti: Propterea quod serviebas liberaliter. Habui, amavi atque ornavi pro meo, denique In omnia mea ius tibi feci, adductus tua Ista modestia, moribusque, omni a dolo Et perfidia, visis usque alienissumis. Nunc derepente, benignitatis iam meae, Tuaeque fortunae immemor, pro maxumis Meritis hanc ingratissume gratiam refers Mihi? promerito optume hoc praemii rependis? SE. Ut Semel hypocrisis omnis se detexit tua? Nunc quod fidelis et modestus antehac Visus es, id non fuisse ex vera vita, neque Animo ingenuo, palam nempe est. IO. Mi here. PO. Quid mi here? IO. Vix contineo, sed me reprimam. Unum hoc quaeso, ne mihi aetas Obstet: neve ex aliorum iudices ingeniis sodes. SE. Os impudens, et ferro inurendum. Imo iam ea Aetate es, ut non sit peccato ignoscier Aequom. IO. Nam quid peccavi, aut commerui? an quia Non prorsus iniusta obsequor? SE. Quid ais venefice? istuccine tu me rogas: Qui me, et herum, et familiam dedecoras? vel fuga Tua id tibi, quod quaeris, respondeat. quid hoc Loquitur pallium? POT. Eho propudium: qui me stipitem, Haud hominem censes. etiam sperasti inficias Tantum ire posse nefas? adeo ne te neque Pietas, neque ius et aequom, in officio improbe, Continere potuere? SE. Vide, impudentia quid facit, Et praeceps cupiditas? PO. Proh ingratitudinem, Diis hominibusque invisam. SE. Ingrato homine nihil Quicquam scelestius. nimio praestat mortuum Quam ingratum esse. IO. Istanc cavi turpitudinem Sedulo. PO. Parum est cavisse, non cavere. IO. Nil Ego peccavi: nisi peccare est, hero magis Fidum esse, quam sibi. PO. Quomodo sacer rume? Fuisti, non es fidus. tum benevolentiam Expertus es: meam nunc iram senties, Quando huc provocas. SE. Aequom est, gratiam qui ferre nescit, offensam uti Ferat. IO. Here, ut servom inculpatum usque gesserim, domumque Ut commodis haud aspernandis auxerim tuam, isthuc Et ipse conscius testabere: ita ut, sive introires, Gaudio fruerere tecum, seu prodires foras. PO. Ridiculum: Verbis solvere postulas, quod re male feceris? IO. Si quidem malefeci. PO. Si quidem? conatus mihi Pro facto est. IO. Tot iam annos tibi servio, an tibi unquam a me ulla Est orta iniuria? PO. At id restabat scilicet. SE. An non est haec magna satis tibi? Quisquam ne ita Animo est omisso, tantam ut contumeliam Ferat? IO. Casus humanos qui norit. SE. Impudens, Hocne evenire maius, aut gravius potest? PO. Iam parce, sodes, coniunx. heus lorarii. IO. Here, per clementiam tuam te oro. PO. Satis Iam satis Ioseph, spectata erga te mea Est clementia. SE. Satis et ipsa periculi adii. PO. Faxo haud dicas, nactum esse, quem derideas. LO. Quid vis here, aut quid imperas? PO. Abducite Hunc intro. LO. Quem'nam? PO. Ioseph. IO. Siccine mecum agis? SE. Patiundum est. PO. Meritoque id tuo. quom, quae non licent, Haud veritus patrare, tolera quae non libent. IO. Si deliqui, nullam causam dico here. sed etiam atque etiam Vide quaeso, quae in tuos exempla familiariis statuas, Nam deinde causae quaelibet suffecerint uxori, aut Alii, si quis cui servos ex sententia non sit satis: Occasione tantum opus fuerit levi. SE. Tun'me scelus Tam diri ausis facinoris insimulare? PO. Rapite Inquam, atque auditin'? quadrupedem constringite. IO. Nunc tandem apparet, amorem qui vocatur et videtur Stultis, eum haud amorem esse, sed odium. SE. Odiosus es: tace, ac Sequere infelix. IO. Infelix est, non qui accipit, sed qui facit Iniuriam. pulchrum est, fidei, vel mortem obire gratia. SE. Enimuero si vir sies, dignum hic iam supplicium luat. PO. Nimis iracunde. censen reperire posse ullum servom, Vitio qui careat? an quia non delinquont herae? SE. Eho Potiphar Aut tu morere, aut sceleratum illum pro meritis perde: exemplo uti Sit, ne quis posthac temerarius, herili ausit pudicitiae Insidiari. PO. Ohe uxor, ne saevi tantopere. SE. Quin tu parum Perspexisse mihi eius videre audaciam. Ita me Dii ament, ut video ineptam lenitatem nunc tuam, Et facilitatem pravam: dimissurum eum credo, quo suam Etiam sic exaedificet inchoatam perfidiam. PO. Inscitia est, Nimium irae credere, quae nescit modum. post statuam. SE. Non tu illum Capitis potius, quam te perdas, et familiam? Equidem cupio misera, in hac re iam defungier. Sed quae spes est, illum fore frugi? num pudor Corriget? at iam depuduit. aetas grandior? At ea, nunc ut fit, semper addit nequitiam. Quisquis semel degeneravit, numquam bonus. PO. Nescias uxor. multa accidunt mortalibus Saepe in vita, atque aetate agunda, quae volunt, Quae nolunt. SE. Improbitas alia aliam trahit. PO. Hem, quid nam hoc rei? quid haec volt improbitas sibi? Abi intro, ego quid facto siet opus videro. SCENA II. Potiphar. Vae misero mihi: quanta spe decidi? hoccine de improviso Mali mihi obici tantum? o tempora, o mores. quid iam Credas, aut cui credas, quemue fidelem habeas, ne scias. adeo Exulceratissumo iniquissumoque hoc saeculo, sunt Fermentata omnia, fides, fidelitas, amor, pietas, Amicitia, sodalitas, officia, beneficiaque Omnium omnia. sese omnes amant, sua quaerunt, si bibene esse Volunt solis. heu me infelicem. siccine dum ego tua fretus Fide, domo absum demens, regi inserviens, Ioseph, Tu interea rem tuam curasti, et me in tantum coniecisti Mali? quem ego semper pudore et liber alitate Prae ceteris retinui. quo vicissim, omnibus e seruis, Heri nemo observantior fuit semper. quae nunc res Repente mores vertit tuos, virtutem uti lubidini Iam posthabeas tuae? an qui serui sunt, dimidio mentis Capti sunt, ut nonnullorum est sententia? nam alioqui Non est verisimile, neque inducere in animum meum queo, Tantam virtutem tam subito degenerare potuisse. Frugi, usque frugi est. sed quam mira rari pectoris erat Praesentia? quae constantia vultus? quam ingenua modestia? at Res est pavida et clamosa, mens sibi male conscis forsan illum Atque hanc quispiam lusit dolis. sed qui tacet, fatetur. Atqui genuina virtus, innocentia fidit sua. Illi verbosi sunt, qui turpia facta oratione Dissimulant. et verecundiam eius novi, liberalem, Et reverentem mei. ac quom cogito, haud scio an, quae dixit Uxor, sint vera omnia. quin nonnullum mihi scrupulum odio Illo inecit suo. multa saepe verbis exagitantur, Quom res secus habeat. Tum fieri solet, ut qui ipsi iniuriam Fecere, expostulent. Iam, ut sit ita, peccatum magnum fuerit, At primum. nemo sapit omnibus horis, nec ita sum calidae Iucentae immemor, aut tam imperitus rerum, ut quid amor valeat Nesciam. mea potius culpa est, qui nimium lubricae eius Dederim aetati licentiae: cui tuta, etiam timenda Sunt omnia. si eum occido, servom perdo, qualem haud temere Iterum invenero, per quem plurima mihi commoda contigere Tum autem, Deum eius metuo, quem mihi per eum usque sensi Esse propitium. Illud existimo esse hum ani ingenii potius, Ut includam, dum defervescat aetatis calor: ne Posthac idem queat, tamen usus mihi ex eo non pereat. hunc unum Hactenus expertus sum fidelem servom, heriliumque rerum Amantem multa qui bene fecit, eius errorem ferre Acquom est. iuvenis est, corrigi pensarique potest, quod iam Mutari non potest. Satis profecto mali est ei, qui et Servos, et peregrinus, et vinctus est simul. Itaque corrigendi Quod deliquit, si deliquit, spatium dabo. mansuetudine Et clementia nihil homini melius in vita. Ceterum Non usus est, me illi temere aperire. Eho, ubi estis vos? foras Agite huc, corruptorem isthunc servom meum Ioseph educite. ACTUS IIII. SCENA I. Lorarii. Potiphar. Ioseph. Adsumus here, si quid nos vis, impera. PO. Age tu, huc procede bone vir, Lepidum mancipium meum. Iam, ubi loci fortuna sient tuae, Facile intelligis. equidem efficiam, ut, qui fueris apud me, et quis prius, Scias: quando ego te video immutatis moribus esse, atque ingenio Ingrata atque irrita omnia habere, quae benefecimus tibi. Tune pudicitiam potuisti tentare herilem? IO. Ah. PO. Quid mihi Respondes? quid nunc sic taces? IO. Quia me eloqui indignum est, here. PO. At tu factu esse indignum, cogitare debebas, scelus. Ceterum, equidem nondum spem omnem salutis ab ieci tuae, Ioseph: proinde quo te ad frugem recipere queas, vinculis Tibi domare lasciviam contentus ero, graviora merito, Pristinae id virtutis respectu tuae. Abripite eum in carcerem, Tanti ut sceleris paeniteat. IO. Here, animum istum laudo, atque amo tuum: Quo usus benigno, et amico sum, dum licuit: nunc dum non licet Mihi, ut possum fero. at abripite sane: confido fore, Ut res me ipsa reduc at aliquando in gratiam. PO. Non mihi negotium hoc volgaribus dolet modis: sed Quid me frustra cruciem? quid me afflictem? quando iam infectum Fieri haud potest. casus humani communes sunt, non mihi Primo, neque soli, nec solus a deo hicce accidit. in re (ut aiunt) Mala, bonus animus dimidium adimit mali. SCENA II. Lorarii. Ioseph. Quid isthuc quaeso Ioseph est negotii? siccine te Subito miserum aedibus eiecier in carcerem? IO. Non in carcerem eieci, sed carcere dignum admittere Aliquid, miserum est. saepe vincula probis iuxta atque improbis Accidere. dum ne ob malefacta patiar, parui aestumo. LO. Dixisti honeste, Ioseph: verum huic dolor adest honesto. IO. Est qui cito corrigere et mutare potest laetis tristia, Deus: cui nota est causa calamitatis, et veritas rei. et Ut perviam in his ad summam usque aetatem, tamem breve Spatium est perferundi miseriam. LO. Sapis, qui nec, praeter quas carcer habet, addas molestias: Et quas habet, recte feras. IO. Nam si me afflictem, quid mihi Lucri sit? nonne eadem sunt ferenda? nolenti tamen? Quodcumque Deus ille facit, ferundum est aequo animo: cui Pugnare, et frustraneum, et impium iuxta est. Inscitia Est vero, gratis malum esse velle, quom liceat bono. LO. Verum. Proin obdura, rebusque te serva secundis. IO. Equidem semper ea volui, et feci, ut non modo secunda mihi Sperare, sed advorsa contemnere queam. LO. Dii vostram fidem, Hominis ingenium constans, ac praesens. lacrumas excussit Mihi, miseretque me eius. hoc nemo fuit commodior Semper, nec ad herilia negotia quisquam attentior: cui Domus parebat tota modo. ehem, quo redactus subito Est? ut mortale nihil florere diu potest. SCENA III. Ioseph. Pro summe Deus, auctor, rectorque omnium, et mundi arbiter, Quem tandem gravibus laboribus statues modum meis? Perpetuo tenore adversis succedunt advorsa mihi Aspicis haec Deus: nam te nihil fallit. domi gravem Pertuli fratrum invidiam diu, immerito meo, a quibus Etiam caedi destinatus, verum praesenti tua Servatus ope, ab eis venditus, dulcem patriam exilio, Libertatem seruitute commutavi auream. sed haec, Tua benignitate, levia expertus sum satis: quasi Me ita fratrum odio liberatum volueris. ecce aute, res nova Orta est porro, quae omneis mihi rationes conturbavit, et Extremam in sortem coniecit simul, o Deus. at pro fide, Continentiaque, hoc praemii fero? Sed ne me paeniteat Fuisse pium. sic praestabat, quam perpetua domi dissidia Conflare. ego solus quom sim, facile hanc pertulero iniuriam, Qui graviorem olim tuli. quid enim faciat aliena, quom Ipsi in me fratres ad eum saevierint modum mei? ceterum, Qui me ab iis eripuisti Deus, tute viam inveneris: In te omnis spes est mihi. saepe qui, re gesta pessume, Gestu ut sit probe facis. fortasse et sic mihi tua Consulis bonitate, tutus ab impudica ut sim. sequor, Quo me tua sancta voluntas vocat. addam et hanc tolerantiam Superioribus. quid mihi refert Ioseph esse nomen, nisi Factis probo? homo sum, humanis natus casibus obnoxius. Cui nihil recusandum, quod communis fert conditio: Neque gravius ferundum, quod vitari non potest. CATASTROPHE. ACTUS V. SCENA I. Hanno. Nae alba iam raraque in hominibus avis, fides et gratia Est: quarum locum, perfidia ingratitudoque obtinet, Ita bonis intermorientibus moribus iam, affatim Succrescunt mali, magis ac magis indies: posterioribus Semper deterioribus. haec mihi ex ipsa adeo re incidit Cogitatio, dum concaptivi in mentem venit mei, Ioseph Hebraei. quem ego in tam advorsa, aut evorsa potius, Miserum fortuna, tantum temporis intervallum male Gratus deserui. cuius me paenitet nunc, et pudet: Miseretque eius. qui mihi in contubernio nuper carceris, Qua non comitate sermonis, qua non ministerii Sedulitate leuavit miseriam? quam sollerti mihi Coniectura, insomnii aperuit veritatem? Visus ut Forte per quietem eram, triplicem videre palmitem Botris oneratum; grandibus iam, et vindemiae idoneis: Quibus a me resectis, expressisque in poculum regium, Mustum regi offerre bibituro pergratum ei officium Retuli ad ipsum anxius. ille, bono protinus animo iubet Esse, portendique pristinae intra triduum mihi Dignitatis restitutionem. quod vinum Deus Exhilarandis creavit animis, solandisque laboribus, Quo et amicitia conciliatur, diluitur inimicitia Mortalibus. at te (inquit) obsecro Hanno, memineris mei, Quom bene erit tibi: redde operam mihi apud Parhonem, carcere Eximundum ut cures: quo detrusus sum nulla mea Culpa neque merito, sed furtim Hebraeo huc adductus solo: Dein ob innocentiae studium, indigna haec nocentium Sustineo supplicia, sed cessatum a me usque adhuc fuit, Captanti semper opportunitatem: ita, ut fit, iam duo Effluxere anni. simul secunda fortuna ebrio, Advorse oblivio, illiusque mihi obrepsit securitas. At nunc eam pensasse utcumque tandem neglegentiam, Sane volupe est. atque ea quidem iam obtulit se occasio, Ut non sine numine, vel hanc nunc, vel tunc oblivionem illam Contigisse, credere sit. Sed quid cesso etiam adire eum, Hoc ut tanto tamque insperato quam primum gaudio Impertiam: lubentioremque faciam, quam lubentia est. Aperite ocius hoc: heus, ecquis hic est? ecquis audit? SCENA II. Puer. Hanno. Gulussa. Hoc Quis pultavit ostium? HA. Qui tibi proxumus astat. nuntia Ut prodeat Gulussa foras: est, qui illum conventum esse volt. PV. Nihil aliud dicam? HA. Ut venire properet, ne in mora mihi Siet, itares est. PV. Fecero. HA. At iam factum opportuit: vola. GV. O salve mi domine. HA. Et tu multum salve, Gulussa mi. Sed Ioseph iam huc, ex praecepto regis, producto est opus. Maxumam cui laetitiam et triumphum adfero, adventu meo. GV. Optume factum, et gaudeo. nam illi faveo iuveni: quem ego Esse scio honore quovis dignum. HA. Est sane. at nunc matura, ita Facto opus est. GV. Curabitur. SCENA III. Hanno. Ioseph. Gulussa. Nulla est conditio tam desperata, quae Non in melius, quom Dii volunt, cito Restitui queat. quod de me adeo cuivis Facile est noscere: qui nihil sane minus, Atque pistorum ille praefectus, reus Peccati in dominum meum regem, illo in crucem Acto, ego clementia eius pristinae Dignitati restitutus vivo tamen. Sed quem volui, eccum. Ioseph, te plurimum Saluere iubeo. IO. Salve Hanno: isthaeccine Est fides? HA. Peccavi, fateor: vincor. at Nunc, quando tibi Deus et virtus tua Reditum et restitutionem in meliorem statum Aperuit, tuae fuerit sapientiae, Magnitudinisque animi, quod accidit, Oblivisci: quod instat, curae habere. ita Aequom ac dignum aliis factis tuis feceris. IO. More hominum fit Hanno, ut miserorum, male In felicitate capiat oblivio. At ego illud, scio, quam doluerit cordi meo. HA. At nunc gaude, mi Ioseph. IO. Quid gaudeam? HA. Equidem iam te fortunatum fecero. IO. Isthuc Deo in manu est, ubi dignabitur. HA. At, sine controversia, Ioseph, Dii Te omnes adiuvant. IO. Ita velim: sed nihil Sentio etiamnum. HAN. Faxo ergo ut sentias. IO. Quin dic, quid tandem est bonae rei? HAN. Accipe hem, A' Parhone rege missus sum modo, Ut te adducerem. IO. Hem. HA. Ne verearis. bono Animo es, Dii te, Ioseph, servatum volunt. IO. Obsecro num' nam ludis tu nunc me? HAN. Egon Te? quamobrem? IO. Nescio: sed qui isthuc credam ita Esse, mihi dici velim. HAN. Dicam tibi. Rex gemini sibi obversati insomnii Confusus portentosis ambagibus, Cunctis divinis ac coniectoribus, Et quot quot tota Aegypto sapientia Praestant, consultis frustra, ut cui nihil Explicare quidquam possint, quom magie Inde etiam consternaretur, de tua Et opportune maxume sapientia Suggessi, quondam ipse quam expertus fui. Quare huc te accersitum iussit ire me, Eiusdem quo beneficii, cuius mihi Olim, nunc item ipsi facias copiam, Perpetuo sic eum devincturus: simul Et libertatem, et nobilitatem ex eo, Et gloriam tibi, et rem pariturus. GV. Bene, ut Me Deus amet, factum gaudeo. IO. Dic, bonane Mihi fide isthaec verba dixisti? HA. Bona. Non mihi credis? IO. Deus supreme, iterum Mihi natus videor, si vera praedicas. HA. Ita me amet, quam ego amo, ut haud mentior tibi Ioseph. IO. Deus tibi oro semper omnia Optata offerat. eamus: duc me ad eum obsecro. GV. Isthuc Deus bene vortat. IO. Ita spero quidem. HA. Fac modo animo praesenti ut sis. GV. Quin cave Mi Ioseph, ne committas nunc, ut tibi Ipse defuisse videare. quod quidem Ita divina occasione, atque indole Ista tam egregia, iuxta indignum foret. Bene gerundae rei facultatem datam Amittere, dementia est. IO. Faciam sedulo. HA. Eamus iam ergo. IO. Atque aliquanto lubentius, Quam quidem huc accessi. o Gulussa vale. Gratias habeo atque ago merito maximas Tibi: vicissimque, ubi quid usus venerit, Bene faxo lubens. GV. Benigne dicis: vale, Atque salve, Ioseph, ac bene rem gere. Oh, quid est quod nunc malim, quam quod iam huic Evenire intelligo: e paedore sic Ad benigniorem tandem sortem uti Euehatur, virtus ita ut meretur eius? Nam si haec regi interpretetur somnia, Ut fecit concaptivis antehac suis, Et libertatem ei, et opes, et gratiam, Cumulate partum iri scio. Quod reliquom est, Spectatores, qui virtutem ducitis Maxumi, aequom est Ioseph gratia, Vos dare plausum postremo in comoedia.