Orationes Civiles Ad ... Poloniae Reges ... : Dissertationes argumenti varii, in quibus et satyra Pransus Paratus : Epistolae ad ... viros eruditos : Poemata, post editionem Belgicam altera parte fere auctiora. Machine-readable text Fabricius, Vincentius Fabricius, Fridericus XML version, markup prototype, December 1999 Ruediger Niehl markup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ fabvi1 fabriciusorationes.html s001.html fabriciusorationes.xml fabvi1/jpg html Frankfurt am Main, Leipzig: Plener, 1685

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 10 April 2005 Ruediger Niehl markup typed text - structural tagging completed - no semantic tagging - no spell check 31 January 2006 Reinhard Gruhl markup typed text of the first oratio and of the POEMATA added - structural tagging completed and corrected - no semantic tagging - MORPHEUS spell check performed VINCENTII FABRICII MISCELLANEORUM LIBER UNUS. Amplissimo et Celeberrimo VIRO IOANNI BEVEROWICIO, Medico, Urbis Dordracenae Seniori, S. D. VINCENTIUS FABRICIUS. ARbitror ingenii candoris esse, Vir Amplissime, memoriam amicitiae, quam ante annos quinque contraximus, publice profiteri. Me quidem cum amoris Tui initia cogito, nulla res oblectat vehementius. Nam quod in tanta dignitate constitutus, hominem ingenio nullo, nullis fortunis eximium, ignotum, nec visum unquam, absentem quoque, tanta subito benevolentia obrueres, quanta esse solet, quae maxima est: ea fortasse humanitatis tuae laus erit. Quod tamen constanter illum in me animum retines: non nisi iudicium, et iusti consilii ratio videbitur. Sed et hoc quoque, forsitan non tam mihi quam Heinsio tribuis. Nosti , artem honestissimam esse, qua apud Xenophontem Socrates Antisthenem suum celebrat. Ea nimirum Calliam Prodico conciliaverat, et Aeschylum Phliasium ad Socratem perduxerat. Non Minori affectu invicem coniunctos, quam quo nos, conciliante Heroe nostro, hactenus ut festivissime Xenophon loquitur, . Etenim iure convenio fortunam, quae cum amicitiam Tuam indulsisset mihi; quod tamen nondum coram videre et amplecti amicissimum pectus concedit, tam prolixum beneficium corrupit. Sed et hoc aliquando fiet, postquam Bataviae vestrae bona tandem fide restitutus sum. Feror enim naturae quodam impetu ad amorem vestri. Nec genium quidem ab illo caelo abhorrere arbitratur Heinsius Tuus. Idque aliis fortasse iam persuadet. . Sed de me quid futurum sit, nondum scio. Te saltem, Amplissime Vir, quottidie intueor, quoties in manibus sunt, sunt autem frequenter, Tuae de Vitae termino doctissimae disquisitiones. Quod si aliquid iucunditatis habet, mei meminisse; libellus iste tantisper Tecum esto, donec ipse conspectu benignissimi vultus Tui ad consummationem gaudii mei perveniam. Agnoscis tenuitatem munusculi: et pleraque horum, carminum rogatu aliorum scripsi. Quo genere nihil potest esse morosius. Sed ego omnino extare documentum mei affectus cupiebam. Qui tamen animas, ubi nos aliquod fatum coniunxerit, multo notior in Te aliquando, atque illustrior exsistet.

VINCENTII FABRICII MISCELLANEORUM LIBER.

Ad Illustriss. BOGUSLAUM Comitem de Lesna, etc. ORbis Poloni corculum, Boguslae, Spes tanta regni, spes parentis excelsi, Qui nunc verendos magnus inter Heroas Regisque curas fulcit, et verecundas Cum laude dictat Sarmatis suis leges; Dum tanti honoris arduum tibi culmen, Suamque famam destinat Palatinus. Illustris anima, debitum caput caelo, Aeternitati, posterisque tradendum, Heros beate, mentis inclitae consors, Quem non vetustae stirpis arduum nomen, Non imminentes atriis tuis cerae, Non mille fasces, purpuraeve maiorum Ab imperito dividunt magis vulgo, Quam pectus illud, igneaeque virtutes, Nec prostitutae laudis, obviae cunctis Captator animus, non libidinis praeda, Non mancipatus improbae voluptati, Sed candidus, sed innocentiae mystes, Castusque amator, et procus Camenarum, Et quicquid usquam vel scientiae prostat, Vel eruditis conditum latet chartis, Complexus in se. Signifer iuventutis, Insignis hospes urbium Batavarum, Columenque Leidae pariter, et decus nostrum, Salve subinde sanguis inclitae gentis. Et si quid usquam Leida iactitat nostri, Aevique florem pulcher imbuit Phoebus, Donatque carmen, nec sinister adspirat; Dum limen ingens Heinsius tuus pulsat, Fetumque pectus tot scientiis infert, Dum litterarum sospitator illustris Adstat tibi, superventive Cunaeus, Salmasiusque Belgii novum sidus, Sed orbis idem maximum diu sidus, Tuos labores gratus hospes obturbat; Et me stupentem mentis indolem tantae Dignare venia, nec gravatus admitte. Interque mille gratulantium voces, Et vota mille candidae iuventutis Cliens pusillus, sed fidelis obrepam. Kal. Ian. Anno CIC IC CXXXIV. ANnos volantes, circinosque temporum, Redintegrati Solis alternas vices, In se reflexas semper, et semper novas. Affixa nugis, naeniisque saeculi Incuriosa negligit mortalitas. Post immodesta vota, post spei moras, Deliberantes semper, acturi nihil, Et inchoando, transiere plurimi Vitae pudendae lustra festinantia: Quos ante vitam Parca semovit senes. Quisquis sapis, praeoccupes canos tuos, Labentis aevi reprehensor sedulus; Ne praevolante, quo soles semper, gradu Post terga vita incogitantem deserat. Est cum colonum diligentem decipit Matura satio. sera semper pessima est. Ad IANUM BODECHERUM BANNINGIUM. Cum Phaleucos suos ederet. IUcundissime Iane, da Phaleucos Mellitos, agiles, tuos Phaleucos, Quos discit Venus, et tener Cupido In blandis recitat parentis ulnis, Et quamvis tetricae probat Minervae. Iucundissime Iane, quaere famam, Et tot iudiciis probatus ante Gustum posteritatis experire. Vitae summa brevis, venuste Iane, Iuventae brevior vetat morari, Quae dum labitur, et negat reverti, Nosque una rapit, et vetat reverti, Illaudatus abire qui laborat, Is laudabilis esse non laborat. In Carmen de Ambitione, et reliqua poemata MARTINI PILII, edita a IACOBO PILIO. STabat inexhausto Musarum tactus amore Vix teneram spargens Pilius ore comam. Stabat, et erecto, rara virtute, tropaeo Post famam victor ambitionis erat. Cum vitae insidias Lachesis meditata calentem E mediis iuvenem plausibus eripuit. Belgica condoluit rapto. Nunc Pilius alter Excusat superos, restituitque novam. Ad ZACHARIAM LUNDIUM. De virginibus Batavis. GErmanae Lundi fueris conviva puellae: Detur in amplexus Anglica virgo tuos: Itala concubitu gratissima: Galla loquelis: Belgica, quod dederint quatuor, una dabit. Ad IOANNEM GARMERUM IC. Reip. Hamburg. Syndicum. Cum post amplissimam legationem ex Hollandia redux Nuptias secundas celebraret. LUmen Senatus, Civitatis antistes Ingentis ingens, qua pater suas Albis Dissolvit undas, Tethyosque vicinae Regnum salutat ampliore torrente, Garmere salve: dum penatibus tantis Lictore moto, sarcinaque curarum, Hymen facetus, et Cupido succedit. Pusillus ille, trossulus, cavillator, Haga reducto, moenibusque Lugduni, Et delicatis finibus Batavorum. Ceu praestolatus incubat. Velis, nolis, Inusitatae curiae tibi limen, Garmere magnae, conspicis frequentandum, Ubi sola, sed verenda praesidet Cypris; Subselliisque parvuli imperant gnati, Sententiasque colligit procax Hymen. Hoc, sponse, coram dum reus tribunali Grato vadatus sisteris Deae iussu, Nos, qui remoti Belgico procul Rheno, Musisque Leidae detinemur aeternis, Luas, precamur, frigidi moras lecti, Et destitutos tot Cupidines annis Complexibusque, basiisque millenis. Ad THEODORUM VALLENSEM IACOBI, Archiatri Principis Auriaci, filium. Cum Medicinae Doctor crearetur. QUam bene praeclarum sequeris, Theodore parentem. Ille favet titulis; nec dolet esse parem. Procedit iuveni famae mensura paternae: Dignius exemplum non aliunde petes. Ut Parens Ductori ipsi, tu civibus adsis. Sic quoque quod doleat saevus habebit Iber. Auriaco salvo facile contemnitur hostis. Cumque suo Batavi stantque, caduntque Duce. Nec negat Auriacus Medico debere salutem. Est ea tota patris laus, Theodore, tui. Imputat hoc damnum trepido vir summus Ibero. Sic Batavi vincunt: nec magis arma nocent. Vallensis, quoties meritis sua praemia constant, Proximus est palmae, subsequiturque Ducem. Pro patria Princeps, Medicus pro Principe pugnat. Sic quoque pro patria pugnat, et arma gerit. Ad IACOBUM PILIUM, Cum de Tutelis et Curationibus publice disputret; Eiusque praesidem ARNOLDUM VINNIUM, IC. IUris, forique litigantis arbitri, Proles Triboniana, gens vaferrima, Exceptiones invenire callida. Aliis cavere docta, sed vobis magis, Ne quando sacculum oppleant araneae, Focusque ligno parciore splendeat: Aequi bonique conditores, ut volunt, Sed universos advocare haud attinet; Duos abunde est si rogare nunc licet. Pili venuste, docte, tuque Pilii Periclitantis inter hostium minas. Artesque mille, totque captiunculas, Defensor acer, et patrone sedule, Vinni, Batavae palladis novum decus, Adeste paucis. Saeculum hoc, quo vivimus, Superesse rebus amplius nequit suis. Tutore, Curatore, vos videbitis Utro indigere censeatis maxime. Ego imperitus iuris antiqui, ac novi, Mediique, nil diffindere hic possum, viri. Hoc scire possum: audire nec loqui potest. Calumniari, quod potest, solum potest. Delirium non suspicamur denique; Manu tenemus. iam furit, iam vim facit. Nec sumptuosum est amplius, sed prodigum, Vestra illa cura est. Sive lege Titia Tutor videtur dandus, aut Praetorius. Nec displicet fiduciarius tamen. Si Pilioque, Vinnioque sic placet. Vobis libenter, quicquid est, remittimus: Postquam Imperator ille iustus, et bonus (Theodora si modo, atque Caelites sinant) Artis medendi candidatos abicit, Nec esse tutores sinit, licent velint. Etenim minores fallere, ut non sentias, Nec Praetor ullus postulet satis dare, Cunctique rem gessisse iudicent bene, Mediocris hominis qui putat, sentit nihil. De Lauru HENRICI CILLENII. ORnatus lauru vates Cillenius adstat. Plectrum Pierides addite, Phoebus erit. Ad IOANNEM ADOLPHUM FABRICIUM. SI modicis potui Musis cantare Merillam, Et mereor laudes, mitis Adolphe, tuas: Forsitan aetatis nondum me paenitet actae. Illa suos numeros convenienter habet. Nunc quoque, ne solis vanescat amoribus ardor, Melpomene sacro pactine pulsat ebur. Iessiadae lessum, miserae suspiria Dinae, Devinxi Latiis, composuique modis. Tertia succedit genitrix maestissima Mosis. Hic etiam lacrimas invenit illa suas. Ut placeant primi lusus; haec carmina, Iane, Non minus ingenii, plus pietatis habent. In ALBO IANI MARII. Ubi ex adverso picta erat Civitas Leidensis. LEidae maenia, porticus Lycei. Tot magnas animas, et eruditas, Leidae gaudia, candidas puellas, Tot messes, segetesque basiorum, Cumque his Fabricium suum relinquens, Ne semel simul omnibus careret, Leidae maenia, tot viros celebres, Et cum Fabricio suo Lyceum. Tot pulchras Marius meus puellas Hic complectitur unica tabella. In Mopsum. IS labor est multis, ut discant omnia: Mopsus Immani didicit sed utilitate nihil. Ad HERMANNUM IUNGIUM. Quod praesentissimum mortis periculum evaserit. PEne Fabricius tuus perisset, Iungi, summe meorum amiculorum, Et iam vix digitis tribus, vel uno A nostris stetit atra mors capillis. Cum sclopo globus improbo vibratus, (Uri debuit artifex nefandus, Mortis ingeniosus architectus, Qui primus docuit vibrare sclopum) Sinistram sonuit volans ad aurem, Ut si qua propius volasset ille, Ille spiritus evolasset una. Nec nunc hendecasyllabus meos tu, Nec lusus legeres tui FabricI. Servavit melior Deus, nec isto Mi fatale fuit perire ab ictu. Idem te, voveo, diu valere, Et velit Clariis praeesse Musis, Iungi, summe meorum amiculorum. De Homeri Poematis. MAeonium vatem conclusum hoc fasce videmus. Si qua fides, codex continet iste Deos. Si qua fides, natura suo se indulsit Homero Tota, et, si fas est, par fuit ille Deo. Ilias aeternum, rumpatur Zoilus, esto, Quod referat quiddam numine maius, opus. Dulichius, natusque, et casta, et callida, coniunx Vivat: et hic livor nil sciat esse suum. Quisquis eris, lector, Naturam, Numina, Caelum, Orbem utrumque istis crede habitare libris. Tumulus LAURENTII NYBURNII. PIetas, sed erudita; puritas morum Non ficta, non fucata: mens verecunda: Annosque praetergressus ingenii fervor: Decus iuventae: Civitatis immensae Non vilis exspectatio: Patris lumen Nyburii, sed unicum, sed insigne: Matris voluptas summa, nunc dolor summus: Si plura quaeris, hospes, hic iacent plura. Kal. Ian. Anno CIC IC CXXX.

Ipse se alloquitur.

VIncenti, elapsum finis nunc terminat annum: Exue, si quid erit, quod decet exuere. Exue peccantem, quicquid turpe, exue vitam. Lux haec eiectis ultima stet vitiis. Vincenti, instantem lux crastina proferet annum: Indue, si quid erit, quod decet esse novum. Indue correctam, quicquid decet, indue vitam. Illa dies vitae stet tibi prima piae. In Orationem. AUGUSTI BUCHNERI, a Christiano Cassio editam. ILlustre robur, indolemque Buchneri, Erectioris eloquentiae fulmen, Vocesque gestis maximi pares regis (Quas noster Albis Leucorisque, sed vivas Quondam stupebat, iam periculis functa, Post bella Musis denuo redonata) Sistit Batavae Cassius meus Leidae. Et sistit orbi. Dignus intrat orator Maius. theatrum: Civitatis unius Vox tam diserta moenibus negas claudi. Nunc teste mundo gladium vices narrat, Caedesque mixtas. Destituta Libertas, Hostemque passa, triste sub iugum missa; Sed strage demum vindicata non una, Post facta regis, vindicesque pugnantes, Debet loquenti non minora Buchnero. In obitum IOANNIS MARCELLI. HAs tibi, flos iuvenum, exsequias, Marcelle, paramus: Incerti, nostras quis paret exsequias. Felix qui potuit bene praecessisse sequentes! Felices naves, quas cito portus habet! Ah liceat tali portum contingere vento; Et libeat vel nunc explicuisse sinus. VINUM POETARUM EQUUS. ANacron bibebat, Anacron po eta; Recentibus sertis Semper mero calentem Frontem revinciebat. Et inde tot lepores, Sed aurei lepores, Et inde tot iocorum Argutiae fluebant. Feliciter Poetae! Qui non ubique Phoebum, Non virgines novenas, Sed saepius refertis In versibus Lyaeum. Vino calent Poetae, Mere Thyoniano, Quod diligit Catullus, Horatiique fervor, Cum dulce cantat Eva. Vobis habete fontes, O virgines novenae, Vobis habete tristes, Quas possidetis, undas. Quisvis liquore blando, Sed Bacchico liquore Veteris cadi liquore Se perluit, poeta est. In Albo cuiusdam, ubi eadem pagina scripserat Zach. Lundius. UT iunxit nos ante fides, et candida virtus, Et nondum laesae fedus amicitiae: Fabricio iunctus suus hic quoque Lundius esto; Et coeant charta corcula bina sua. Si qua istam laedet manus improba; laedet utrumque, Hic quoque sub fato stamus uterque pari. In obitum CASPARIS MOLLERI, IC. Qui in itinere militari facinore captus, ex squalore carceris contracto morbo in patriam redux obiit. DIRAE IN MARTEM. GRadive vecors, signifer scelestorum, Iniquitatis et furoris antistes, Mixtam cupresso splendidam para laurum; Para tropaeum, sed cruore distinctum, Feralibusque gaudiis-tubas iunge. Ad summa ventum est. Cladibus suis fessa Non sufficit Germania ad tuam famam: Quam tot per annos, saevus artifex, bellis, Incendiisque, caedibusque committis. Superest triumphus innocentiae victae; Virtus inermis fraudibus tuis rapta Ingens priori pondus additur laudi. Nimis minutum est fortitudinis nomen: Latrocinari convenit viris tantis. Ad alta famae ne quid uspiam desit, Praedo vocari gloriosius malis. Tantisque factis nobilisque, clarusque Para tropaeum, sed cruore distinctum, Feralibusque gaudiis tubas iunge. Aliud. CUm ferus iniceret Mollero vincula miles, Ipsa fere virtus est sibi visa capi. Nunc liber, vanaeque solutus carcere vitae Evolat, et caelo redditur, atque sibi. Libertatis amans animus post vincula prima Libertus summi maluit esse Dei. In albo CHRISTIANI CASSII. INgens amor, optime Cassi, Qui Fabricium tibi constrinxit. Quem si tribus hic testor verbis, Brevibusque notis, versuque rudi; Tamen affectum non diminuo. Minus ardet, qui plurima iactat. In eodem. DUlci quisquis abutitur sodali, Ut vagus solet institor moneta, ventis navita, mercibusque mango, Admittitque libenter, et vicissim, Tamquam qui nec amaverat, remittit, Et pari fruitur, caretque vultu, Cassi candide, dignus est habere Multos, nec nisi pessimos sodales. Ad CRISPINUM. CUm mihi, germanaeque meae, matrique negatur. Filia Crispini, scilicet aegra iacet. Nec male, formosis morbus, Crispine, puellis Saepe pater durus maximus esse solet.

Kal. Ian. Anno CIC ICC XXXV.

 Ad CHRISTIANUM CASSIUM. ABire, Cassi, nemo tonstrina solet, Speculum priusquam consulat, tangat caput, Mento relictam examinet fingat comam, Ne quid supersit, vel remissum, vel vagum, Ne surgat hic cincinnus, ille pendeat, Nimisque frontem vel revelet, vel tegat, Quod aut puella curiosa rideat, Aut de fenestra lusca prospectans anus. Transimus annos. docte Cassi, nec semel Nulla ne vita labe sit deformior, Accesserintne turpe quiddam moribus, Quod vel secare praestet, aut inducere, In curiosis quaeritur mortalibus. Nihilne frons minetur impudens, leve, Aut vultuosum: pura num constet sibi, Rectumque mens tutetur, aut servet bonum, Decora, simplex, casta, nesciens doli, Depressa nullis temporum deliriis, Nec inquinata sordibus, ne debeat Ludibrium prudentibus, poenas Deo. Sed per nefanda vota vita labitur: Longam precamur singuli, nemo bonam. Ad NICOLAUM ELSTORPIUM. DIserte Nicolae, quem pater Phoebus Sacro laborat collocare Parnasso, Inebriatum fontibus caballinis, Lauruque frontem, nubili coronatum, Si semper iste pulsat impetus pectus, Iustamque fata pollicentur aetatem, Quid me, diserte Nicolae, vix notum Et immerentem laudibus vehis tantis, Affectui tuo, tuoque candori Debemus, atque Lundio, seu audaci Sed immodesto interpreti meae famae. Errare tanto teste si tibi fas est, Amare tanto teste non minus debes. In Quendam Anagrammatistam. CUm sapere nolis, nec queas, licet velis, Minus operose desipere poteras tamen. Ad HENNINGIUM GEORGIUM, Cum Rostochii I. U. Doctor crearetur. QUemcumque virtus, et Deae Parnassides Sublimiori destinarunt culmini, Hunc laudis ardor, gloriaeque incendium Blandis adurunt ignibus, quos non capit Pullata plebes, sordibus suis ferox, Caliginis patrona nugis obsita, Nutrix quietis, obstetrix inertiae. Erecta mens caelum tuetur, et sui, Originisque conscia, ingenti calet Amore laudis, urget, atque instat sibi, Quantumque fama crescit, ipsa proficit, Et laeta pulchrae conscientiae favet: Mox inficetum vulgus arcet, et fugit, Fastidioque liberali despicit. Felix Georgi, cui Camena, cui Themis Laudem auspicantur, imbuuntque honoribus Insigne pectus, atque virtutis capax. Nunc gloriae securus ingenti trahis Famam triumpho. Diva praesidet Themis Tuo curuli. Pone Phoebus, et Deae. Novensiles sequuntur, et iungunt manus, Iuxta recumbit Fama proximo loco, Et eruditam amplexa dexteram tenet. Te vultus acer, proditorque gaudii, Doctamque digna laurus incingens comam, Ardensque lena, coccinoque lucidum Ostendat ostrum, segregatque ceteris Aeternitatis candidatum, et gloriae. In Compendium Musices. ERASMI SERTORII. FElix auctor, et arbiter iocorum, Invenire facetias disertus, Blandae vocis Erasmus architectus Artem, quam Polyhymnia magistra, Quos Phoebo didicit sonos magistro, Profert denique, posterisque reddit: Famam denique posteri reponent. In obitum IOACHIMI DAMMICHII, Theologi. DAmmichius magnis tandem languoribus impar Exuvias tenues ponit, et astra petit. Quod superest, anima caelo superisque recepta, Nos tumulo sancti condimus ossa senis. Addimus et lacrimas, et bustum spargimus istis, Et ferimus cineri dona suprema pio. Hei mihi, quo mores tam lenes fata relegant. Quis nil candidius patria nostra tulit! Hei mihi, cur blandae mitis facundia vocis Tam placide dudum desiit ore loqui? Et vocem, et mores Ecclesia maesta requirit, In luctus fuerat causa vel una satis. Funera privati deflent plebeia penates: Nec patet in plures, egrediturve dolor. Dammichii exsequias lacrimis communibus imus. Et minimum est luctus, quod domus intus habet. Publica maestities in vultu cernitur urbis. Qui bonus est, partem vindicat inde sibi. In descriptionem Regiarum Nuptiarum in Dania, CHRISTIANI CASSII. Ad Lectorem. SEptentriones sumptuose lustrator, Quocumque ab orbe sedibus tuis motum Celebritatis fama Cimbricae traxit, Regaliumque festa flamma taedarum; Seu te voluptas, et libido spectandi Inutilis, pretiosa, pervicax, vana, Sumptus pati coegit, et moram suasit; Seu te manendi taediumque, damnumque Domum remisit irritum spei tantae, Dum diva virgo de parentis amplexu Aegre revulsa splendidas moras nectit, Differtque laeti principis voluptatem: Uterque praestinate Cassii librum. Videbit alter diligentius cuncta, Et se requiret, nec satis sibi fidet, Semelque visa denuo recognoscet, Nec ante visa, dum vel impudens custos Exclusit, aut reiecit irruens turba, Tumultuansque, nunc videre gaudebit: Alter dolores ac inutiles sumptus Non paenitendis nummulis redempturus Lucro reponet, quod retraxerat, tempus. In obitum. ULRICI PAULI. IMmite fatum, triste funus, ac crudum, Insignibus suspiriis frequentamus, Dum lacrimis, convitioque crudeli Afflicta mens vices doloris alternat. Puer venuste, te nec innocens aetas, Nec flos pudoris elegans, verecundus, Vigorve mentis, luminumque pulchrorum, Risusve mollis, et frequens, et argutus, Non os disertum, delicatius malle, Leporibus, facetiisque iucundum Magno parenti luctibus fatigato Ultra tuetur, aut reponit ereptum. Qualis tenello flosculus latens nodo, Quem vernus aer lenibus fovet ventis, Sparsim salubri rore, rivulum iuxta Grato tremore garrulum, susurrantem, Gaudet videri, suavibusque stricturis Tenerum ruborem prodit, et tamen celat, Calycemque rumpit semihulcus obliquum: Mox languidus fiduciam colonorum, Opesque ruris invido trahit fato, Quoties maligni turbinem cient Cori, Aut vastas imber, aut nives procellosae, Gravisque campis pinguibus furit grando, Te vere primo molliter virescentem, Et vagientem paene, de sinu matris, Complexibusque patris abstrahens fatum, Superumque livor, blande, dulcis Ulrice, Prosternit ante debitam tibi pubem, Fidemque fallit, destinatque telluri Onus minutum, leniterque pressurum. Iam dignus heres indolisque, famaeque Summi parentis enitebat, et primos Animus colores duxerat, venustumque Virtutis omen fecerat secuturae. Iam vota, spesque casta iunxerat mater; Cum vota, spesque luctuosa tempestas, Et immodesta Parca dissipat, tollit, Atrocibusque fletibus patrem lassat. Qui nunc reductus, abditusque crescentem Sentit dolorem, lacrimisque consumptis Turbam clientum submovet sera pulla, Non ille leges consulentibus promens, Non iura dictans, nec sibi magis dici Leges dolendi passus, aut modum poni, Includit ingens vulnus, et vacat curis. Ad BRODERUM PAULI, IC Cum ipsi, filiolo unico paullo ante mortuo, statim alterum uxoris peperisset. VIx tristis Libitina tam venustum, Tam carum abdidit sepulcro, Vix dum desierat pater vocari Plorans Pauliades, et orbitatis Ipso in limine constitutus, alto Testatus gemitu suum dolorem: Cum vagitibus, aemuloque fletu Fratrem poscere creditus, venustus In maestae gremio parentis infans, Recens editus expetitus infans, Arridensque parentibus, reducit Pulsa tristitia serenitatem, Et suspiria, fervidosque luctus Mutat denique laetiore vultu. Tanto numina gaudio querelas Compensant bene: non tamen vicissim Distinguunt bene gaudium querelis. De eodem. DUm moritur frater, subito bene nascitur alter: Non bene, dum frater nascitur, alter obit. De eodem. OCcurrunt dubiae luctus, et gaudia matri, Ante rogum gnati dum parit illa sui. Dic mihi, dum peperit, quo curat funera vultu? Dic mihi, dum curat funera, quo peperit? Ad ZACHARIAM LUNDIUM, Cum ipsi GRotii libellum de veritate Religionis Christianae dono daret LUndii, Fabricii tui voluptas, Sectator pietatis eruditae, Verae religionis aestimatur, Causam religionis adserentem Insignem lege Grotii libellum. Non hic, optime, quaere syllogismos Algentes male, languidos, solutos, Et quales pede proruuntur uno, Vel quales recitat rudi popello, Immani strepitu, rudis magister, Dum quassat cathedram manu furente, Post obsonia, fervidamque palpam, Suffultus stomachum mero calente, Sacris Grotius utitur pudicis, Robustis agit ille rem lacertis. Ille sensibus arduis, piisque Argumenta rotat, trahitque mentes Cordatis rationibus rapitque, Et totum docet, ingeritque Christum. Lundi, Fabricii tui voluptas, Relinquo tibi Grotii libellum Causam religionis adserentem, Ut, quem coepimus invicem fovere Blandis igniculis levis iuventae, Primis laudibus eruditionis, Post lectum tibi Grotii libellum Amor religiosius colatur. Ad IOANNEM FRIDERICUM GRONOVIUM, Civem suum: Diatribas suas in Statii Silvas cedentem. HActenus a vulgo, frater dilecte, remotum Adseruit studiis dulcibus alta quies. Blandaque Lugdunum cum pulchra dividit Haga Ingenii dotes, deliciasque tui. Post procerum plausus, monstres tua nomina mundo Area virtuti latior unde patet. Magna secuturae designans omina laudis Statius, in famam nobilis auctor adest. Posteritas tanti referens praeconia vatis, Enumeret titulos, adiciatque tuos. Si capit insignem virtutem; quicquid habebis Nominis, opponat patria nostra sibi. Sin minus; et laudes inscitia despicit illas: Invidiam satis est promeruisse tibi. In REINHOLDI BLOMII, Disputationem publicam. VEnuste Blomi, corculum iuventutis, Quem laudis ardor, morbus eruditorum, Honesta labes mentis igneae, magnae, Ultra profanae plebis extulit sordes; Qui sacra Phoebi, masculamque doctrinam, Amoenitates cum scientiis iungis; Prodi venuste, dulcis, elegans Blomi, Pulchraeque veritatis acer adsertor Nuda lacertos: nobilique conatu Illustriores auspicare successus; Parentibusque, patriaeque communi Miraculumque, gaudiumque promitte. Manes CORNELIAE VOSSIAE. Clarissimo Viro MATTHAEO VOSSIO, S. D. VINCENTIUS FABRICIUS. IGnoscendum est amori meo, mortalium suavissime, si luctum tuum, quem omnino longa dies mitigare debuit, novis iterum lacrimis exulcero. Equidem dudum aliquid inaudiveram: sed quod rumor sine capite maneret, meliori spe invisum timorem libenter excussi. Donec tandem Cl. Gronovius noster sero, se ferali nuntio fluctuantem animum paene prosterneret. Nosti illud Tragici: Meus autem dolor idcirco vehementior fuit, quod non tam , ut idem alibi loquitur, sed fere domesticus esset. Effectum enim est maximis familiae vestrae beneficiis, ut nulla vobis impendere tempestas possit, quam mihi funestam non arbitrer. Accedit, quod aliquo saltem cultu placandi manes erant sanctissimae Corneliae, cuius summas virtutes nemo hactenus mortalium intellexit. Non ignoro, occurrere iam tibi crudele spectaculum, cum ex amplexu paene ablatam tuo sororem optimam, ante oculos tuos, fatalis glacies mergeret. Cum singultu saltem supremo, interclusa voce, ope omni disparata, quam toties, nulla tui cura, ferre ausas fueras, ultimum vale pereunti diceres. ceres. Sed tam miserandum casum fortiori iam animo tolerandum tibi censeo, quoniam me dolendi socium ultro obtuli. Videbis idoneum, nec cedentem oneri, si praecipuam tristitiae tuae partem in me transtuleris. Qui, per fidem, si omnino aliquod in te incendium concitandum est, in medias tecum flammas venire decrevi. Coloniae ad Rhenum XII. Kal. Maias, Anno CIC ICC XXXVIII. I. AMstelii iuvenes, qui tumbam fletibus istam Spargitis, et tristes defigitis ante cupressos, Quin lacrimas tandem nobiscum impenditis omnes, Indignamque necem verbis feralibus ultum Pergitis, et iusta maerorem incenditis ira. Quod cecidit, tumulo quod secum condidit uno Vossia virtutum quicquid laudare soletis, Palladis invidia est. Sit fas iterare Dearum Flagitia, et merito convitia dicere caelo. Fumantes Troiae cineres, evulsaque saxa, Ante aras priamum, natos ante ora parentis In ferias Furiisque datos, Scythicoque Gradivo, Dudum Pallas habet spretae solatia formae, Et Veneris praelatae. Iterum surrexit in iras Diva novas, iterum funesta clade faretur Livorem. et ne quid praesumptis laudibus absit, Omne decus tollit, virtutes deicit omnes Ambitio praeceps, et caecis mergit in undis: Insignemque domum memorando fulmine quassat. Vossia succrescens virtutis stirpe recenti, Ibat honoratas inter spectanda puellas, Quantum humiles celebs platanus supereminet ulmos Quantum exsurgit Atlas, montesque cacumine vincit, Nocturno quantum resplendet in aequore Luna, Plena luce rubens, et cunctis purior astris. Viderat hanc Pallas Batava sublimis ab arce, Qua formosa caput Lugdunum tollit olympo, Aeternasque artes, spem posteritatis, in orbem Attonitum divulgat. Adhuc innoxia Pallas Viderat hanc. nec dum indignam tentare ruinam, Inque necem durare potest. Surgente puella, Postquam iam solidas nacta est Cornelia laudes Impatiens spectare parem, tandem aegide mota Collegit rabiem, plenisque furoribus acta est, Talibus exardens virgo Tritonia dicti, Ut fuerat turbata comas: Mortalibus ergo Ambiguum decus esse meum: semperque Minervae Instituunt aliquam concurrere fata puellam? Non impune tamen superis concurritur. Ultra est Cynthia Maeoniam Nioben: Saturnia Iuno Cadmaeam Semelen. Nec in una caede peracta est Ira Deae totum complevit stragibus orbem, Aemulus incessit quoties furor. Et mihi patrem Esse Iovem memini, Martis germana nec hastam Nequiquam gestamus; et hoc a vulnere sanguis Manat, et infestus circum aegida sibulat anguis. Pendere Idmoniam iam Lydia vidit Arachnen. Illa tamen gracili contendere stamine tantum Ausa, puellari congressa est aemula fuso. Hanc quoque si palmam nobis rapuisset inultae, Egregiam vero laudem mortalis haberet Pectine percusso sub tegmen docta ferire Insertum, et facili radio percurrere telas: Qua captiva solet censeri laude necato Sponsa viro. tenuis famularum gloria tela est. Vossia congreditur cunctis virtutibus. Illam Et mores aequant, et forma verenda Minervae Da capiti galeam, laevamque incinge Medusae Anguibus, audaci dextra gravis hasta minetur: Pallada iurabis patrio descendere caelo, Sed placidam, sed ridentem, pacemque duello Miscentem, et blando moderantem dulce severo. Accessit, mentis sollertia. Quicquid, ubique Scire Deam fas est, quodque ignorare puellas Humanum est, una complectitur indole virgo. Quin nec nascendi iactat se sorte minorem, Quae non ingenio cedit. Mihi Iuppiter, illi Vossius auctor adest. Sed postquam eviluit omnis Gloria divorum, pariter cum ture, molaque Priscus in exstinctis refrixit Iuppiter aris. Vossius emeruit doctrinae laudibus astra. Hinc animos sumit Cornelia. Iunia mater Adicit insignes proavos. Hac parte minorem Me videt, et nullos numerantem a matre parentes. Quo mihi Germani, si frater quilibet illi Mercurium praestat, et nostrum nomine Phoebum Exsuperat? Fortuna domus coniunxit Olympum, Et bifidum Parnassum, et tecto Castalin uno. Tot titulis subnixa, mea Cornelia Leida Absistat: Pallasque sua dominetur in arce Unica. Quin aliqua nos maiestate tuemur Denique, et immani testamur strage dolorem. Per facinus saltem tollenda est aemula regni. Dixit at infelix, tantique ignara furoris, Vossia Lugdunum, caros visura propinquos, Supremum carpebat iter. Constrinxerat omnes Tempestas hiberna lacus. et puppibus ante Tentatam, admisso Boreas duraverat axi, Et volucri ferro, pedibusque audacibus undam. Terra rotis pariter rapidis, fluviique teruntur. O nimium non cauta! placet peregrina voluptas, Et lubricum praefertur iter. Fraterque, Sororque Adsistunt, currusque citis infertur habenis. Discurrunt pubes glaciali ludicra campo, Innectuntque manum, et pedibus talaria subdunt Ferrea, quaque venit Cornelia, mixta puellis Laeta cohors iuvenum cursu volitante vigorem, Ingeniumque probat. Confusae Naiades istis Ingressae, nivibus sparsis sollennia ludunt. Nec iam Leida procul. Miratur Pallas euntem, Ut steterat summa spectans insignis ab arce Mox odit: toto sugens scintillat in ore Livor, et indomita coeunt in fronte furores: Ac modo concursu, modo plausu offenditur omni, Imperioque timet. Quin fato intendimus, inquit, Virginis invisae. Proiectaque eminus hasta Disturbat glaciem. Subsidit pondere currus, Et misere excussam, nec tam crudele merentem Exitium, infestis abreptam fluctibus infert, Attonitus frater, et flens germana sororem Frustra voce cient. Comites involvere cladi Noluit, atque uno contenta est funere Pallas. II. Cornelia loquitur. FRigore concreta quaecumque vagaris in unda Impune, audacem siste puella pedem. Hic ubi diductam glaciem, velique relicti Conspicis exuvias: illa ruina mea est. Quae fuerim, Batavus tibi Rhenus, et Amstela dicent. Cetera cura piae posteritatis erit. Si tamen est aliquid iactandum: Vossia dicor. Sufficit hoc nomen, ne sine laude cadam. Hoc quoque non solidum est, superi! mea gloria saltem Nequaquam patris debuit esse dolor. Tempore tranquillo felix transire senectus, Et meruit puros, et sine nube, dies. Hei nimis ingenti pretio sum filia dicta, Si pariter mecum gaudia cuncta iactent. Tam laudata domus si nostro fulmine tacta est, Et patior fatum non ego sola meum. Laetius hoc: nullo manes onerantur amore, Quique fleat, nostro funere sponsus abest. Quique parum iustis verba inclementia divis Dicat, et a tumulo nolit abire meo. Non memini sensisse faces. tantique triumphi Parvus Amor laudem clamat abesse sibi. Si tamen est aliquis circa mea busta viator, Qui plenus lacrimis, et quid amavit, adest: Sive aliquis tacito petiit connubia voto: Ista, quae perii, spem quoque mergat aqua. At tu, cui iuvenis placuit, nec amare recusas, Fluminis hiberni disce timere fidem. Felix, quam lacrimae, luctusque domesticus urgent: Tu gemitus plures ad tua busta trahes. Funere componis se dicet amator eodem, Si pereas. Sponso vivis, et ille tibi. Si tibi non parcis: ne sis crudelis utrique, Quos uno fati federe iunxit Amor. Denique, si qua voles, exemplis utere nostris. Prodiga nec vitae virgo sit ulla suae. Tutius irriguo violas decerpis in horto, Aspera cum Zephyris pulsa recessit hiems. Illic et choreas, innexaque brachia iunges Mixta viris festo virginibusque die. Nec tentare veto labentes lintribus amnes, Qui tenues undas, et sine faece, trahunt. Dum porrecta queat pendentem tangere ramum Dextera, et excludat proxima ripa metum. Me, quam fata volunt raptam fallacibus undis, Sufficiat damno vos docuisse meo. Hoc precor: erecta ne parcat postmodo pinu, Quo perii, miserum nauta notare locum. Qua si quis iuvenum, consumpto frigore, perges, Inque tuo recubans dulcis amica sinu; Commemorent nostrum saltem suspiria casum, Eveniat liquidus sic tibi semper amor. III. CUm de fluctibus aureum marinis Cypris candida verticem extulisset, Sparsis protenus expedivit undis Fluxos pectine gemmeo capillos: Mox cum littoribus recepta primis Toto se Dea baltheo videndam Ridens attonito dedisset orbi; Statim lumine puriore Phoebus Cinxit tempora, flammeumque vultum, Incessitque recens Deos voluptas, Et toto aethere gaudium reluxit. Dum Cornelia mergitur, videtur Inviso Venus excidisse mundo: Et tot gaudia, totque amoenitates Doris fluctibus omnibus resorbet. IV. STabat in exstincta defigens lumina gnata Vultum verendis fletibus Vossius, et gemitu diducens pectora grandi. Iuxta pudica Iunia Ut fuerant adstricta gelu, liventia membra, Et ora morte pallida, Fratribus ostentans, accurrentique sorori, Et imbre largo perpluens, Invisam, glaciem detestabatur, et undas Crudelis auctores necis. Sic priamus scissos deturpans, pulvere canos, Querente iuxta coniuge, Troilon ante annos raptum, Phrygiaeque sorores Fratrem poposcerunt Deos Deflexit livor, cum tam crudelia vidit, Innoxiusque transiit. Scilicet invidiae vacuum hoc modo tempus habebit, Quod Vossius lacrimis dabit. VINDEMIAE ANNI CIC ICC XXXVIII. Clarissimo VIRO IOHANNI FREDERICO GRONOVIO. S. D. VINCENTIUS FABRITIUS. MItto ad te fructum otii nuperrimi, quod indulseram mihi post tantam studiorum austeritatem. Nosti licentiam vindemiarum, quando inter rorantia pocula et cogitare quidvis, et loqui fas est. Pleraque autem, qui hic scripta sunt, dum vel inter racemos versor, vel circa praela circumagor, praevenerunt. Adiunxi de amoribus meis aliqua. Drama enim Liberi patris nauci non est sine hoc episodio. , Iuxta Euripidem. Habes itaque, ut adsolet, seria, iocos, gaudia, querelas, multa amatoria, quaedam non sine stomacho, excitatioris spiritus aliqua, tenuia iterum et abiecta plurima: denique universum Bacchi choragium. Ad te autem eundum ideo fuit, quod optime nosses, quam ego illam quasi quandam lasciviam, quae in versu conspicitur, ad mores numquam, aut facta transferam. Saepe enim mentior ipsi mihi; et ille mortalium omnium ad amandum ineptis simus, tantisper dum carmen cantillo, in amoris quadam umbra versor. Quo exacto, nec Veneris unquam, nec Lycoridis in mentem venit: post profligatum poetices estum, etiam Amore eiecto, . Itaque ad studia severa revertor fronte non minus contracta, et gravi, atque adeo haud paullo felicius, quam plerique, qui ad bonas artes tractandas solum supercilium adferunt. Vale. Coloniae ad Rhenum. Mense Octobr. Anno CIC ICC XXXVII.

VINDEMIAE ANNI CIC ICC XXXVII. Sive Iambus familiaris, Ad IOHANNEM FREDERICUM

DUm tu sodales inter, et dulces libros, Amice Iane, gloriosa tempora, Et otium tam liberale dividis; Qua principalis Haga formosum nemus. Tectis obumbrat, adiacentibusque agris Tradit fluentem mille rivulis aquam: Me vinearum splendidis recessibus Tindemialis annus abdidit, manu Thyrsos gerentem, et pervicaces Thyadas Hinc inde totis concitantem collibus, Ergo tumultum civitatis Ubiae Mutamus agris; auriumque taedium, Quas personante sistro, et aere tinnulo Obsurduisse oportuit, silentibus, Nisi quatenus aves garriunt, silvis damus. Ergo solutus omnibus molestiis, Et expeditus, et meus, pedibus traho Quas litigator Proculus lites serit, Quas lubricos nodos Sabinus implicat, Tricas iuventae, leguleiorum cruces, Et inquieti triste pabulum fori, Latrantiumque rabularum naenias: Quis immorati, immortuique sedimus Aestate tota. Vultus in nubem coit, Et larga summa fronte ruga dicitur: Illa explicanda est liberali ludicro. Et quando fervet omnibus Bacchus cadis, Etiam eluenda est liberali poculo. Sed quo loco, quibus vagemur montibus, Quo comite, quaeris, quomodo exeant dies, Quae studia pingui misceantur otio? Dulcis Gronovi, paululum amotis libris, Audire cuncta si vacat, cuncta audies. Ingens ruentem pagus ad Rhenum iacet Honfam vocarunt. causa nominis latet. Antiquitatem saxa collapsa arguunt, Et sparsa longis tractibus gurgustia, Connexa quondam, iunctaque invicem sibi, Penes colonos si vetustatis fidem Superesse censes. Cum relinquis Ubios, Ripam legendo, sextus hic iacet lapis. Iter est diei, sit licet contractior, Vecto quadrigis navibus bidui est opus. Quod concitatus fluvius obviam venit, Et flexuosum vorticem advorsum trahit. Nautas fatigans, atque navales pedes. Sin pergis ultra, sextus est rursus est ladis, Famosa qua Mosella Rheno iungitur. Sic medio utrinque limite Honfa prospicit Coloniam illinc, inde Confluentiam. Septentrioni, Caeciaeque flatibus Obtendit alta montium cacumina, Iugumque septicolle, toto vertice Nubes opacas provocans, et sidera. Hoc imperatrix Roma debuit loco Late tremendum tollere in caelum caput, Orbique leges sede de tanta dare. Hoc fonte primo devolutus incipit Videre Rhenus, quaque pergit, quas potest. Conducit undas, donec incitatior Montes salutat ampliore flumine Tribusque fertur alveis, et insulas Molitur. Unam virgines sacrae colunt, Fano pusillo, sed venusto conditae; De nocte semper tinnientes, et die: Maresque crate submoventes ferreo. Nisi pseudothyro forte secreto venit, Qui delicata victimam tentet mola, Mollis camillas, sacra facturus domi. Ego non vacabam singulis intendere, aut Examinare sanctitatem virginum Rimas per omnes. Praetuli discurrere Immissus altis montibus. Stat ardua Rupes Draconis. Illa Rheno proxima, Ostentat arcem semidirutam procul, Tergo, atque fronte saxea, et pede saxeo. Hinc plurimus devolvitur templis lapis, Et atriis sumptu struendis regio, Fuit voluptas latomorum fabulas, Dum bone montem rudia saxa levigant, Spumante cyatho Provocare: Quam vides, Hospes, cavernam, montis in medio sitam, (Et est caverna montis in medio sita, Profunda, laxa, exasperata cautibus) Apud priora saecula incoluit draco, Visu tremendus, arduum attollens caput. Olli prolixum sanguine, et flammis latus Arsisse fertur: squameum dorso nemus Totos trecentos patuit in longum pedes. Luminibus ignes abstitere, et igneum Manare visum est flumen atris faucibus. Quo late adustum, quicquid hic campi situm est, Nec Cereris olim, nec ferax Bacchi fuit. Quin et colonos tristis adflavit lues. Ibat Menalcas pulsus antiquo lare, Et maesta iuxta Phidile vaccam trahens Fortassis unam, sordidosque baiulans Sinu puellos. Qualis exhaustis venit Bello perenni solitudo gentibus. Sed navigantibus incubuit infestius Ferale monstrum. nulla transiit ratis Intacta, sive concitatis undique Obruerit undis, sive flammis mergeret. Quae dextra cladem tam nefandam averterit: Quis diminuerit ictus infandum caput: Aliquisne divum rebus humanis opem Tulerit superne: si mortali mana Facinus peractum est gloriosum, auctor latet. Laudisque tantae nobili fructu caret. Nomen relictum est: cetera involvit dies. Saltem annui, leviterque diduxi genas, Ne quid viderer credidisse perperam; Novosumque cyathum liberatori dedi, Divisque tute laribus sacri loci. Qui deinde sequitur, est priore cultior, Lenique clivo surgit, editior tamen In fronte turris exstat, huic nubes suum Dedere nomen, quas adaequat vertice. Ultra induendi mons Leonis se obicit; Pulchrum cacumen paene dicas circino Manum peritam levigasse verticem, Arcique destinasse, quae toti iugo, Media inter omnes, omnibusque excelsior, Velut imperante praesidet vastigio. Quod praeter illos montium circa situm est, Numerum arbitrare. inglorii cuncti iacent. Atque his, amice, collibus Bacchus tuum Tibi sodalem mille deliciis fovet, Multo revinctum pampino mollem comam, Satyrisque permixtum, et tenaces fraxinos Vertentibus manu potente Thyasin. Non aliud aeque Libero patri iugum Placuit decoris vestiendum vitibus. Nec aliud aeque dulce nectar fortibus Praelis resudat, et quod incertam magis Rinckoviano gustui palmam facit. Adeo venustus otiaturum locus, Neque abstinentem, cum favet faventia, Inter sodales vinnulos, venustulos, Miti Lyaeo sauciare tempora, Sola illecebra dulcis allectet meri: Me causa gravior traxit, et magis intima Amoenitas. Fateor, Gronovi, non queo Excutere toto pectore antiquum malum. Nondum puellas destiti sectarier. Hoc grande vitium est, quo carere me nego. Hic ille nimbus, qui pueritiam rudem, Mox et iuventae lubricum tempus meae; Exercitatum, et inquietum, et mobile Versavit usque, ut turbinemque pueri solent: Qui circumactus pertinaci verbere, Si paululum deerret extra semitam, Saepe implicatur floribus, saepe et luto. Sed quando manes quoque perpetitur suos, Recteque ludus aliquis aetati datur; Negotiosus dum fritillus plurimis Insaniente personatur alea: Puella me nec indiserta, nec loquax, Plorare iussis ante limen aemulis, Oblectet indus. Sed quid attinet tibi, Homini venusto, nec timenti, cum vacat, Aliquo lepore temperare seria, Probare causam comitatis mutuae, Et osculorum, et innocentis Cypridos? Ergo resumo, quod prius reliqueram. Ut hunc recessum vinearum quaererem, Non aeque odorus flosculus Bacchi patris, Quam blanda Cypris, atque praepotens Amor, Religansque comptam mote Naiadum comam Leviter Lycoris innuendo perpulit. Illa Ubiarum de puellarum sinu Avulsa, silvas, montiumque optaverat, Umbras opacas, obsecuta tempori Felicis anni. Verum, ut est non invida, Vindemiari sola noluit sibi. Me vis amica non repugnantem abstulit. Quippe imparem, si lubricis amplexibus Minetur illa, et suavii intentet metum. Habere sensum gaudii mei potes, Si basiorum mille sexcentas strues, Segetesque totidem melleorum amplexuum Inter susurros delicatos cogites: Cum flore virgo pullulascens primulo, Inter pudorem, audaciamque fluctuans, Genis amorem spirat, et totis labris; Modiceque flexo, et divagante lumine Quiddam protervum nictat, atque flammeum: Patiturque, quantum lex, pudorque siverint. Fuge suspicari. Non amamus nequiter. Et odiosi, et hac licentia Ioci, Hinc inde flammis utriusque mutuis, Custode nullo, quin et uvidi mero, Lusus amoenos in nocenter ludimus. Hanc legem, amice, moribus dixi meis: Sponte abstinere, non coactum, turpibus; Nec, cum puellae volvor in sinu meae, Obscaenitate gaudium corrumpere. Ergo inter altas vitium propagines, Pulchros corymbos ingerentes mutuo, Et, si qua forsan uva pendet, quam procul Vel involutam pampino, vel negligens Vindemiator amputare distulit, Praedam relictam, amabilemque invadimus. Mox rusticorum divagati per casas, Vel circumactas promovemus machinas Auxius inani, debilique industria: Vel lene tortis dum fluit praelis merum, Sorbemus avidi, saepe supposita manu: Vel liberalius aestuante de cado Trahimus Lyaeum fictili ciborio, Donec Lycoris velitando suaviter Cyathis minutis, floridis sentit genis Ducens calores, et verecundo Deo Percussa medice, montibus se denuo, Ne morique reddit, et reclinatum caput Meo reponit in sinu, donec levis Inter pudica basia obrepit sopor. Tunc me relictum scilicet soli mihi, Et expugnantem gaudii cumulum mei, Per otium millena rerum distrahunt, Animusque fertur mille per species vagus, Illic resumo, quicquid aetatis retro est, Annos inertes per silentium mihi, Ingloriosque sponte transactos mea. Illic, quod instat temporis, si instat modo, Praecipitur animo; quamque nec sortem meam, Nec indolem fortuna magna consequi, Aut fama possit. Inde subducta satis Ratione tota, cogitandi haec summa fit: Quando nec ardor ingeni, nec impetus Hoc imperitae segregat plebi caput, Atque aliquod astrum me malignius premit, Praecone fama, et dignitatum praemiis Aequa carere mente, quod superest, queo. Et quantulum illud aevi in orbe degitur? Quamque incitatis passibus tempus fugit? Idne omne chartis involutus perpetim, Propter minutae gloriae pauxillulum, Misero labore indesinenter extraham? Vitaeque fructus abdicem potissimos: Dulces amores, et sodalem Liberum, Amoenitatis architectum musteum, Illudque pulchrum per vireta vallium, Per imminentes vineas vagarier? Nemo latentem laudat: at nemo invidet Inglorio. Facile resigno, si neque Immunis a livore fama provenit, Et omnium ludibrio, statim patet, Me delibutum amplexibus Lycoridis Invidia transit. vel quod umbra abscondidit, Et ulmus illa: vel quod indignum abicit, Neque inquietas pertimesco nundinas, Liceat trecenta prodeant volumina, Numquam erudita vapulamus a manu. Aut sibi calentem, et prurientem dexteram Semel experitur semidoctus pusio, Merasque satyras, et cavillos parturit. Nos nulla rabies, nullus admordet iocus. Nemo, aut acumen languidum, aut sententiam Fractam, minutam, saltitantem excogitat, Ut me propinet simiis sodalibus, Sociisque asellis publicum ludibrium. At morionum naenias tollet dies: Tollet, Gronovi. Verum ego auferar prius, Nullumque mecum gloriae sensum feram. Functi prolixis interim molestiis Tandem suprema vespera componimur: Idemque pulvis clarum, et obscurum tegit. Te summus ardor per scientias rapit. Tu mentem inundas litterarum flumine, Quicquid sciendum prostat, in numerato habes. Atque id labore constitit magno tibi, Ut nomen aliquod, atque famam quaereres. Quam nugivendus Olus, et procax Lycus Ineptiendo maximam multo auferunt. Qui cum volumen sive priscum, seu recens, Pluteo patente fastuosus deripit, Postquam revolvit paginas aegre duas, Limisque rapuit lemmatum primordia, Mox cilium utrumque ad usque ducens tempora, Multaque frontem exasperans prudentia, Simul pitissans dulce suaviter merum, Inter venustos, et comatos trossulos Heros disertus altum, et arduum sapit, Et insolentes dividit sententias. Ne iam struices, plaustra, carrucas tibi Memorem librorum, quis librariae tument. Hiantis escam plebis atque fercula: Quales trecentos edolat noster Lycus, Et eruditus Olus unico die. Turgent tremendis vocibus prooemia: Cumque incipit, tonuisse sub terra putes. De cetero languet, beatus unice Scopis solutis, atque Homerica nive. Cum litterarum gloriam invadat stupor; Fastusque, sola tutus impudentia, Rapiat laborum praemia, et mentis bonae; Ignotus esse, mi Gronovi, mavelim; Ne cogor Olum, et aemulum Lycum pati, Tentare quidvis, et docere callidos, Audaciamque praeferentes indoli. Abicio famam, quando et immeritis datur. Noster Gronovi, haec inter exigitur dies. Et iam Lycoris pressius tractans manum, Victo sopore, longiores praemonet Umbras propinquis proici de montibus. Ergo receptis rustico gurgustio Rugosa inemptas Baucis apponit dapes, Deque intima affert Tityrus cupa merum. VINCENTII FABRICII ELEGIARUM IUVENILIUM RELIQUIAE. Nobilissimo Iuveni NICOLAO HEINSIO DAN. FILIO, S. D. VINCENTIUS FABRICIUS. QUam effuse me ames, mellitissime Nicolae, cum antea saepe coram, tum tot in absentem collatis beneficiis ostendisti. Puta iam esse ante oculos illa tempora, quibus gratissima consuetudine, ac paene contubernio tecum, et cum parente incomparabili coniunctus maximum vitae meae fructum cepit. Quam voluptatem quoniam fatorum meorum malignitas aliquandiu eripuit mihi: id operam dedimus hactenus, mi frater, ut illa animorum nostrorum coniunctio mutuo affectu aleretur. Saltem existimationis meae interest, ut ab illa domo non deficiam, quam ingressus, primos impetus sensi honesta omnia, et praeclara cogitandi. Itaque ab illo fonte ad aliquam hominum famam hactenus profluxi. Quam Facilius tueri potero, si ingenio tuo innixus, nominis celebritatem ex amicitia nostra petam. Nota est mihi indoles tua: notus animi vigor, ac clarissima quaeque iturus. Quae enim, Deus bone, carminum tuorum dulcedo? Quam molles, quam enodes elegi? Quam robustus Iambus, et delicatus? Fatebor tibi, frater dulcissime: meae me egestatis pudet. At vero quam tenera aetas? qui anni? Non inveniam fidem fortasse, si te primo flore pubescentem omnes optimorum Auctorum elegantias, omnia invasisse dixero. Tu vero, quae tua est urbanitas, bellum me quidem praeconem, dices, sed suspectum. Sollicitasse enim benignitatem tuam videbor, quae in me praedicando modum non habet. Elegias istas, quas vides, scripsi cum eius aetatis essem, qua tu iam senes provocas. Potui equidem facile vagientem partum in ipsis cunis strangulare. Sed nosti parentes plexumque nugis infantium arridere. Quorum garrula et balbutiens lingua ipsa etiam offensione sit dulcior.Quasdam tamen resecui: ceterae, ut erant, apparere passus sum. Eas autem idcirco tibi inscripsi, ut agnosceres, puero mihi conatum non defuisse quondam: tibi etiam superfuisse successum.

VINCENTII FABRICII ELEGIARUM IUVENILIUM RELIQUIAE.

ELEGIA I. Dulcissimae Phyllidi suae parentat. EXactis alter iam volvitur orbibus annus, Et memini menses praeteriisse duos; Cum tibi defunctae struxi, pulcherrima Phylli, Absenti fictum, tristia dona, rogum, Indomitus surdis quem nunc praeterfluit undis. Aequoreas praeceps qua petit Albis aquas. Quod potui, tumulum decoravi floribus omnem, Et fudi in tenuem mollia vina pyram. Et violas sparsi, et signavi carmine bustum: HEIC. SUA. DEFLEBAT. GAUDIA. FABRICIUS. Haec diva, o virgo, caelesti sede recepta, Conscia tristitiae sint monumenta meae. Haec vultum referant, moresque, piumque pudorem, Quaeque mihi dotes, et placuere Deo. Hic ego festivos oculos, mea vita, recordor, Auctores flammae, deliciasque meae. Haec referant illam, quae Dis praesentibus olim Suscepta est nobis, non violanda, fidem. Cum tibi iuravi, semper sine amore futurum, Si raperent avida te tua fata manu. Adfuit, ac praesens, ut erat mea verba notavit Ipsamet, et memori condidit aure Venus. Quam brevis illa fuit misero, et non vera voluptas! Quor spes, me miserum, mors rapit ante Diem! Ante diem iacet ah mea vita, nec ante videnda, Quam premat immitis hoc quoque Parca caput. Nec mihi iam solitis collum tetigisse lacertis, Adspectuque licet, colloquioque frui. Nec mihi, sed quorsum nequiquam ingrata revolvo? Nil licet, aeternum flere, dolere licet. Hic ego nunc sedeo maesta evinctus cyparisso. Conveniens nostris luctibus arbor ea est. Hic ego collapsum studeo componere bustum, Dirutaque in formam colligo quaeque suam. Inde importuno deiectos turbine flores Sede sua moveo, substituoque novos. Arentes illos, et iam languescere iussos, Quatenus a pluvia destituuntur aqua. Irrigat a nostris qui depluit humor ocellis, Humor abundantis qui fluit instar aquae. Quaeque datas tumulo, signum ferale, cupressos Murmura, quae sparsas perstrepuere rosas, Nulli causantur venti suspiria nostra Hos agitant motus, et leve murmur alunt. Denique, quae bibulas vox personat undique ripas, Est testis luctus, indiciumque mei. Triste canit mecum viridi Philomela sub umbra, Et lacrimas flenti commodat una suas. Ipse meo fletu, maestos miseratus amores, Albis in indomitis fluctibus ingemuit. Ingemuit, sed mox, quo tandem pertinet, inquit, Taedia ad ingratum plurima ferre rogum? Semper eris sine amore miser. sed stultior ille est Mortua qui infelix ad sua vota vocat. Decrepitos lugere iuvet. florentior aetas, Dum licet, et fas est ludere, semper amet. Ipse ego si fluctus, quos perdo, perire dolorem, Causa foret lacrimis quaelibet unda meis, Unde undam sequitur: si defluit illa, sequetur Altera, materies quaelibet apta mihi est. Non omnes eadem rapuerunt fata puellas. Crede mihi, ad tantum non facit una gregem. Crede mihi, in silvis quaecumque exscinditur arbor, Non, quod ubique vides, abstulit una nemus. Iam quoque nescio quae mentem formosula flexit, Et potuit sensus sollicitare tuos. Perge modo, haec illa est, quam non contemnere possis. Et tibi quae placeat, quaelibet hora dabit. Non est quod venerem, puerique Cupidinis iram, Aut tristes metuas in tua fata Deos. Divitiae cupidis, et opes addantur avaris: Et tamen iratas perge timere manus. Non minuit sua regna Venus, nec amoribus ullis Invidet. hinc famam colligit illa sibi. Dixerat. occuluit tremulum caput abditus undis Nec potuit curas ille movere meas Hoc iuvet, et lacrimis, et questibus indulsisse. Laetitiae tumulus meta sit iste meae. Hic me perpetuis confectum fletibus olim Condite, et has nostras, o socii, exuvias. Tu, Lundi, carmen tristi superaddito busto Aut hoc, aut liceat substituisse tuum: FABRICIUS. PHYLLIS, PIETAS. CONSTANTIA. AMANTUM. QUATUOR. HEIC. UNO. CLAUSA. IACENT. TUMULO. ELEGIA II. Ad BRODERUM PAULI IC. post decennium in Holsatiam bellis multisque cladibus afflictissimam revertentem. QUalis maesta parens natum inter spemque metumque, Absentem lacrimis invocat usque suis. Temporaque optati reditus, solesque propinquos Anxia sollicitis dinumerat digitis. Saepe timet, totiesque sibi quem dixerat olim, Promissum queritur praeteriisse diem. Quique nocent casus, quaecumque pericula quondam, Praecluduntque vias, iniciuntque moras, Haec sibi fingit amans, et in omni pallida sorte Angitur, in luctus ingeniosa suos. Sive viae valido obsessae narrantur ab hoste: Creditur hostili procubuisse manu. Sive venenatos spargunt contagia morbos: Creditur infestae praeda fuisse neci. Omnia cum metuat, sperat tamen omnia demens. Fluctuat, ut dubiis acta carina Notis. Ipsus donec adest, et praesens omnia tollit Filius adventu spemque metumque suo. Accurrit genitrix, natique infusa lacertis Oscula per longas dat repetita moras. Et trepidat misera, et media inter gaudia plorat. Vix quoque tunc credit non sibi verba dari. Sic te, divinae Themidis, Brodere, sacerdos, Accipiet dulci patria terra sinu Gaudebitque suis tandem retinere lacertis, Quem toties tanta flevit abesse mota. Scilicet undecimae redierunt frigora brumae, Fecit et autumnos Pleias orta decem. Postquam longinquas, vir magne, remotus in oras Liquisti patrii dulcia rura soli. Nunc demum patriosque lares, Cimbrosque revisens, Ingratae recoles taedia longa viae. Et velut Aegeis cum navita fessus ab undis Prospicit optatas non procul esse casas; Laetatur, sociique et dant carae oscula terrae, Dulichius patriae quae dedit ante suae; Sic quoque post visas per tot discrimina gentes, Mollia concipient otia, laetus eris. Cum tamen accipiet reducem te Cimbrica tellus, Turpis erit, scisso conspicienda sinu. Scilicet immunda est: ornatus abstulit hostis, Nunc tegit albentes trita lacerna pedes. Forte tument oculi: signum est, flevisse suorum Direpta hostili pignora cara manu. Squalebuntque comae, et concretae sanguine vestes: Vulnera periuro plurima ab hoste tulit. Est tamen in vultu gravitas, et vivida virtus: Illaque vis animi, quae fuit ante, manet. Vide age, natalisque saluta rudera terrae: Vade age, candidior proximus annus erit. ELEGIA III. In Mopsulum, Qui sibi adolescentiam obiecerat. VIdi, qui nostros in crimine poneret annos, Quodque iuventutis flos mihi primus eat. Qui coma quod rigido non subsit plurima mento, Culpet, et hoc vitii nomen habere putet. Di faciant, possit tantum illud carpere livor, Ultima delicti summa sit ista mei. Nil mihi praeterea, quod dicat crimine dignum, Invidus obiciat: nec reperire queat. Scilicet hirsuta speciosus, Mopsule, barba, Nil praeter setas, quod videatur, habes. Cetera sat stupidus. Nil tot reperitur in annis, Quod nequeat barbam dedecuisse tuam. Est aliquid primae laudem quaesisse iuventae Est aliquid plebi non placuisse tuae. Nos aetas non magna, et vix dum prima pubes Recta ad Pegaseas impulit ire Deas. Sive error, seu, dulcis ea est persuasio mentis: Propitio videor ire per ista Deo. Iudicio placeam, nec cetera quaero, VagetI: Hoc mereant pretium carmina teste suum. Is mihi, cum lepidus nostro blanditur amori, Extollit venam, versiculosque meos. Sive id iudicium est: sive, ut magis exciter, inde est: Egregios stimulos, nec leve calcar habet. Phoebe pater, faveas potero crescentibus annis Cum reliquis cursu vatibus ire pari. Nil mihi vobiscum est, quis vulgi quaerere laudem Exiguas tanti est: me meus ardor agit. Ardor, et erectam rapit ad sublimia mentem: Obveniat votis dum mora nulla meis. Scilicet haec rata sunt: et sternuit omen Apollo: Signaque praemittunt ex Helicone Deae. At tu, qui nostros attente inquiris in annos, Cui soli potui tardius esse senex. Crede mihi, hirsuto si qua est prudentia mento: Praecipuus poterit vel tuus esse caper. ELEGIA IV. Poeticae valedicit. NIl mihi vobiscum est: sat lusimus: ite Camenae. Fabricius vester non erit: ite Deae. Gloria non tanti est, aut vani munus honoris: Non tanti est vulgum post habuisse sibi. Sustineant alii formam, titulumque poetae, Et nectant capiti laurea serta suo. Me mea fata, Deae, retrahunt a laudibus istis: Et pudet in vestris nomen habere sacris. Vulcanum orabo, vel, quae tenet aequora, Tethyn. Excipiat versus ille, vel illa meos. In cineres abeant teneri, mea carmina, lusus. Ardebunt medio rectius illa foco. Dicite, quid prodest, vestras, Musae, ire per artes? Adiunctos studiis noctibus esse dies? Innocui vates si sunt ludibria vulgi; Et nihil his sacris vilius esse potest. Si de plebe aliquis, si mundi turpis agyrta, Possideat tantum plurima, maior erit. Scilicet hanc soecem decuit praeferre poetis? Et sacri vates non pia turba sumus? Vidimus e vulgo sordentes pluris haberi Quoslibet, et nostras nil valuisse Deas. Scilicet has Veneres formosa pecunia ducit. Nemo volet vatem quaerere, quaeret opes. Ascraeus si forte senex, qua ante solebat, Adducat patrias ex Helicone Deas; Si zonam attulerit dives, nummosque, placebit: Sin minus: o alias quaere poeta Deas. Ah pereat, qui primus opes, et divitis auri Pondera divino fecit honore coli: Virtutem praeferre aliis, postponere nummis: Turpiaque invisae ponere templa Deae. Is primus molli corrupit saecula luxu; Ex illo vates sordida turba sumus. Phoebe vale, Clatiaeque Deae: nunc denique lucrum Quaerimus; a vestris exulat illud aquis. Quaeque aliquo pretio se possint vendere discam: Venduntur minimo carmina: Phoebe vale. ELEGIA V. De formosa virgine Holsata, deformi marito nubente. QUis mihi nunc caecum non affirmabir Amorem, Aut oculos blandi tegmen habere Dei? Non fuerit quondam: poterit nunc esse videri Talis, et in multa cernere luce nihil. Dicebam: Calle, sola es formosa, tuumque Non dedignetur Iuppiter ipse torum. Oenonae potuit forsan praeferre Lacaenam Priamides. posset non tamen ille tibi. Et quam germanae voluit proponere Theseus. Debuerat formae posthabuisse tuae. Aut tunc vixisses, aut nunc superaret uterque; Perfidiae fueras causa futura novae. Quam timeo, ne non te quisquam dignus haberi Possit, et hanc formam demeruisse sibi. Dicebam. Potuit Thersites. Numina testor; Nil erat istius turpius ore viri. Aspera forns: facie nil soedius: inspeice vultum, In vultu maculas, signa bibentis habet. Cetera deformis. Tamen hic tuus, optima Calle, Hic tuus, infelix virgo, maritus erit? Hunc ulnis, formosa, tuis, nitidisque lacertis, Et potes in tepido blanda tenere sinu? Iste tuos oculos, et candida colla prehendit? Iungit et ad roseas sordida labra genas? Iste (pudor) Calle, tua lactea pectora tangit? O alia fuerant illa premenda manu! Iamque toro iunctus tecum, formosa, recumbet? Quid facis? amplexus inquinat ille tuos. Adstitit irato ridens Venus: utque locuta est, Protenus in caelo nulla procella fuit. Si turpe est, deformi, inquit, nupsisse marito, Dedecus hoc primum debuit esse meum. Mulciber Aetnaei fuligine sordidus antir, Quo magis est foedus, gratior usque venit. Si nescis, dulce est, si quid maculamur amantes: Et iuvat in multa labe videre genas. Immundus fuerat, fuerat deformis Ulysses: Penelope carus non minus ille suae. Huius in amplexu quae non invita iacebat, Et semper voluti, filia Solis erat. Quaeque annos septem possedit, blanda Calypso Non potuit iussu non retinere Iovis. Femineum est vultus, et formae nosse decorem. Sit naevus pulchri multus in ore viri. Quaeque marem monstrate queant, non dedecus esto, In facie tumidas mille videre notas. Priamides pastor solitus formosus haberi, Sed tamen in reliquo corpore mollis erat. Crede mihi, ex illa magna est fiducia fronte: Et licet a facie non dubitare virum. Horridus, et minime pulcher Tirynthius heros Densatas aluit cruda per ora comas. His tamen a foeda maculatis caede ferarum Maeonis haud timuit oscula ferre genis. Saepe aderat crebra cum labe: decentior ibat. Deformis multo sanguine: pulcher erat. Adde, quod obscura velantur talia nocte: Nec pudor est oculis opposuisse manum. Quicquid erit: tanti non sunt sine crimine vultus, Formaque, si chare venditur illa nimis. ELEGIA VI. Natalis XVIII. Ad Amicos absentes. FAbricii natalis adest: et abestis amici, Pectora prae nivibus candida Sithoniis. Nec licet ad positum praesentibus esse Lyaeum: Nec licet ad partes vina vocare suas. Non fari bona verba, aut carmine ducere noctem, Non mutare suis seria mista iocis. Omnia fata negant: patriis ego sola in oris Annua natali sacra tuli Genio. Solus ego, socii, nostrum semotus ad Albim, In patrios fudi mollia vina focos. Vos satum huc illuc nostro subduxit amori. Et cogor magna parte carere mei. Leucoreas suavi veneratus carmine Nymphas. Demulcet blando Lundius obsequio, Non humilis vates. Petraeus Norica in urbe Iurgia clamosi tractat, et arma fori. Iungius ad patrium Musas, sua numina, Storam Et silvas inter, et colit inter oves. Hic volvent, dulces, antiquae volumian, curas Colligit aeternas, et sibi servat, opes. Et tu Lunacriis pridem vicinus in oris, Maxi, pars animae non moritura meae, Tu nunc Lipsiades (Haec sunt tua fata) Camenas Eloquio poteris detinuisse tuo. Audite, o superi, meque ista sistite in Urbe; Et coeant uno corcula bina loco. Intonuit laevum: quod posco, convenit omen. Vertice sternutat Phoebus ab Aonio. Et mihi, nescio quid, mens non ignara futuri Speranti tacito suggerit indicio. Interea, dilectae animae, salvete subinde, Quo vos cumque volet Phoebus abesse loco. Salvete absenti: cum fata, Deusque iubebunt, Quo nunc mente feror, corpore iunctus ero. ELEGIA VII. Ad Poeticam redit. DIcebam: valeat cum carmine carminis auctor. Aonides Divae, non ego vester ero. Sperno leves hederas, puerilia munera vatum. Area non nostris illa teretur equis. Dicebam, et teneros, mea prima pericula, versus Ausus eram tristi velle abolere rogo. Et iam detuleram comburere. risit Apollo, Irritaque infusis omnia fecit aquis. Vigant exigui lusus, si forte merebunt, Et superis visum est, qui vetuere mori. Scilicet in gnatos scelus est saevire parentem; Quaeque abolet fetum, non pia mater erit. Nunc quoque, qua fratrem Colchis saevissima quondam, Quaque tulit gnatos, est scelerata manus. Impia convertit turpe in sua viscera ferrum: Quae peperit, prolem sustulit illa suam. Di prohibete nefas. soboles mea vivat in annos, Causaque sit famae quantulacumque meae. Nec, si non magno mihi curritur orbita Circo, spectabunt nostras nulla theatra rotas. Pro modulo mea navis erat. si magna negata est, Exiguas nobis per vada linter eat. Tantum opto summos leviter gustare liquores. Hoc satis est alii pocula plena bibant. ELEGIA VIII. In Nuptias HERMANNI LATERI, IC. Holsati. VIx sua post varios suspenderat arma tumultus Cimbrica non tanto turbine digna premi. Vix tumidum exeussit modo non oppressa Gradivum, Et rediit ridens in sua regna Venus. Cede meis Mavors, dixit Cytherea, duellis. Tellus ista Deos non feret una duos. Cede age, si numquam nostros Vulcanus amorem Impediat solitis, et mea furta, dolis. Espetis amplexus? amplectere, basia? sige. In gremio esse? veni concubuisse? cuba. Nec numerum quaeras, mea lux, mille offero lusus. Tota subimperio terra sit illa meo. Utque libensfacias, succedent proelia bellis. Cetera conveniunt: sanguine nostra carent. Risit, et est tanti, dixit Mars, vendere terras. Et iam sola suo regnat in orbe Venus. Lascivusque novas nunc demum impune sagittas Spargit, et exsultat restituendus Amor. Et iam non solitas agnoscit Cimbrica flammas. Qui domibus fuerat, mentibus ignis adest. Et iam multorum quae viderat ante cruorem: Multorum lacrimis ora madere videt. Et vix illaesos, qui sint sine vulnere, cernit: Inque animo paene quolibet haeret Amor. Ardent innumeri, sed non feliciter omnes. Nec simile in laeso pectore vulnus alunt. In lacrimis multi tantum suspiria norunt; Quos Venus, et dubio turbine ludit Amor. Hei miseros! sinulla venit medicina dolori; Flammaque non ullum tanta levamen habet. Nec tamen excutiunt, qui primo insedit, Amorem. Si nescis, ignes non movet ille suos. Et poterit pennas forte amisisse videri: Cum primum invaluit, non volat ille puer. Te quoque Diva Themis, nuper, Latere, videbat Ad dominae vultus erubusse tuae. Nec nostri poterunt, inquit, subsistere alumni? Et puer in populum ius habet ille meum? Dixit; et ad teneram ridens conversa Dionem: Tu quoque, si fas est, in mea regna veni. Parce meos tantum crudeliter urere cives. Sufficiat telis succubuisse tuis. Et placidos ignes, incen dia mitia praebe: Et non ille puer tetricus esto Deus, Annuit, atque infusa Deae pulcherrima Cypris, Plurimaque admiscens oscula, dixit, erit. Inde tuas crevisse vides, vir maxime, flammas: Sed quas affuso nectare pascit Amor. Augerique novos, et gliscere suaviter ignes, Et non inviso pectus amore premi. Quem tua nuc virgo teneris complexibus auget, Accumulatque novis usque cupidinibus. Cimbrica iuravit: Neptunum testorutrumque, Non est in regno pulchrior ulla meo. Seu videas vultum? poterit Venus esse videri. Seu mores: Pallas, vel tua, Phoebe, soror. Haec flexit formosa, et mitiv vulnera fecit, Qualia Leda suo fecerat ante Iovi. Haec eadem, Latere, tuis inclusa lacertis, Persuasa ad bland um Cypridos obsequium, Ne prius effugiat iucundi vincula nexus, Quam vulnus fecit quod tibi, tollat idem. ELEGIA IX. Ad IO ACHIMUM PETRAEUM Altorphi viventem. SI qua fides tenebris, et habet sua numina somnus: Esse peregrino captus amore potes. Nec nihil illud erat, quod nuper imagine somni Vidimus. hic verum si reperire licer. A superis erat ille sopor. ne credere nolis, Et qua prodierat, cornea porta fuit. Nox erat, et nullum metuebant sidera solem, Nostraque erant solito membra levata toro. Cum mens interea (nam quo non somnia ducunt?) Acta est per varios, ceu aliena, locos. Forte velut rediens, multosque vagata per obers, Vila est a vestris non procul esse iugis. Norica sublimi qua surgunt maenia fastu, Magnificaeque urbis nobile fulget opus. Iamque videt vestri prope dissita tecta Lycei: Parva quidem, sed quae sic quoque nomen habent. A Musis locus ille calet. procul este profani. Non pater haec quovis Urbs adeunda pede. Si quis sensus inest somnis, vel inesse putatur: Hic ego Petraeum quaerere visus eram. Campus Apollineae suberat cultissimus Urbi: In medio campi fons salientis aquae. Innocuas lauros passim, florumque colores Cingebat Paphiae myrtus amatae Deae. Hic mihi Petraeus primis occurrit in herbis. Nec solus: lateri iuncta puella fuit. Myrtea serta aderant, et candida vestis uttique, Fallor, anhic Veneris dicitur esse color. Ille tamen leviter formosae infulsus amicae Ibat, et haerebat totus ab ore Deae. Qualis in amplexu dominae Tirynthius hospes Lydia per campos dicitur isse tuos. Qualis et ad Xanthum, cum nondum Graia placeret, Iuncta ibat Paridi patria nympha suo Si licet in somno: testor, Petraee, fuisti. Irae materies, invidiaeque mihi. Accessi: nec enim tu respondere parabas: Porrexi dextram, nec tua iuncta fuit. Ut qui Gorgoniae modo viderat ora Medusae, Protenus obriguit et sine mente fuit: Sic tuus in dominae stupuit, sine voce labellis Vultus inalbescens, pallidiorque nive. Vix ubi Margaridos nomen, dominamque peiorem, Instabili quondam federa pacta fide, Cum primos ignes, et vulnera prima referrem; Visus es offenso signa dedisse pede. Cetera seu saxum. Tantum non dextra papillas Pressisset, fueras hac quoque parte lapis. Iamque ego dum tanto convitia quaero stupori, Teque subirascor dememinisse mei: Cessat, et invitis decedit somnus ocellis. Sed tamen est animo pars bona fixa meo. Et iam non dubito (nec sempersomnia fallunt) Quin ista tuleris vulnus in urbe novum. Quin tua dicatur nunc barbara Margaris illic, Et rudis, et verbis ingeniosa parum. Accedens formae placuit sollertia vocis, Quaeque peregrino mollius ore sonat. Scilicet argutae, Petraee, ignosco puellae, Cui praeter faciem vox quoque lena fuit. ELEGIA X. Ad DAVIDEM CRAMERUM. Natalis XIX. ECce meos Batavos visit, patriaque relicta Ad sua natalis tempora laetus adest. Scilicet a nostro properans feliciter Albi, Rhene pater ripis gaudet adesse tuis. Et petit a domino consueti moris honorem: Invitatque manus ad sua sacra meas. Accedas, Cramere; dies tibi dicitur iste. Fabricius Genio vina, tibique parat. Vina sua Genio, genitale notantia tempus: Et nova quae pariant gaudia, vina tibi. Scilicet hac ex luce fluentes ordinat annos, Qua lepidum posuit optima mater onus. Qua mihi veridicae, quas omnia fata sequuntur, Neverunt vitae stamina prima Deae. Si qua fides, natum tremulis excepit in ulnis Atropos, aeternis de tribus una soror. Et leviter digitis deducens vellera, dixit: (Audierat retuli quae mihi dicta parens.) Tu quoque blande puer, non inficiande Camenis, Facunda Aoniis ora rigabas aquis. Vive modo dilecte puer, gratissime Musis. Et patriae quaedam gloria cresce tuae. Dixerat. adsensere Deae. perque aera latum Quae plaga dextra fuit, tota serena fuit. Atque ea sive negavit iniquus, sive benignus Iuppiter eventum iussit habere suum, Securus, Cramere, age ter tria pocula amici Sospitis, atque iterum ter tria sume tui. Ite Deae Aonites, cras vos revocabimus omnes. Iste dies nobis festus agendus erit. Huc cyathos. Cramere; et mollia tibi corona. Proposuit siccis omnia dura Deus. Non aliter fugiunt curae, tristesque labores: Ut fugiant curae fortius adde merum. Et bene me, bene te non unis adicere votis. Cetera vicino trade ferenda mari. Et neque, cur pereat bellis Germania, quaere; Quisve armet reges inde, vel inde furor. Et neque, quid Sueci, quid magni Caesaris arma In elades tumidi Martis amore ferat. Disponent Superi. nihil est, quod quaerimus ista, Quae tegit obducta condita nube Deus. Fata viam invenient. Vina huc, Cramere, rosaque. Nec tibi, nec sobrio nunc licet esse mihi. Dicamus bona verba: procul, procul horrida bella: Ter tibi fit Briareu: ter tibi sancte Geni: Ter Charitum trigae: toties tibi candide Phoebe: Bis toties Musis: bis toties Veneri: Si qua animum, Cramere, tuum formusula flexit, Huic tacite cyathos, si lubet adde duos. Vivamus dum fata sinunt, dum non perit aetas. Quis scit an haec iterum sit reditura dies? Interea, Cramere, optes, ut semper amico Candidior redeat, candidiorque tibi.

NObilissime Heinsi, dum in libellis illis excudendis praela fervent, animum ibi occupatum Natalis tui celebritas alio avertit. Quoniam autem ad tua sacra etiam me conferre thusculum voluisti, habe Elegiam exilem, et tenuem, quales a me proficisci solent. Debebam in tam egregio argumento esse ingeniosior. Sed ita me am indolem comparatam sentio, ut ne illustrihus quidem facibus admotis excitetur. Nisi fortassis in amico satis est, si affectum probaverit. quem integrum, sincerumque, quicquid de ingenio fiat, praestare tibi possum. Vale.

 ELEGIA. In Natalem NICOLAI HEINSII. D. F. HEinsiade genio libamus tura, merumque. Exeat a facris turba profana meis. Qui malus est, lepidis qui vatibus invidet, illinc Sit prcul, hanc lucem nec putet esse suam. Laeta verecundus nobiscum festa frequentet. Bacchus, et innocuae tresque, novemque Deae Nec te, diva Venus, puerosque arcemus Amores. Vos quoque cum Musis Heinsius ipfe vocat, Quo valet, ingenium vobis debere fatetur. Peneque Pegasea plus potuistis aqua. Ingentis meriti lux conscia prodidit Orbi Heinsiaden. vestri muneris ille fuit. Eminus a Pindo cum sternuit omen Apollo, Omina narratur bina dedisse Paphos. Crescentem Cypris Phoebo divisit alumnum, Et iuveni partrium diva praeivit iter. Illa domus teneris adsuevit amoribus olim. Heinsiades patrias ventilat inde faces. Nec negat ardenti genitor concedere gnato: Indolis heredem nec negat esse suae. Qualis, Phoebeus quoties deterbuit ales, De mediis flammis altera prodit avis. Illa piae volucri, pennasque, apicemque reponit, Auratumque iubar; perpetuamque facit. Heinsius in pulchro iuvenescit carmine grati; Quodque amat, exemplo sentit amare suo. Sed sacra natali Genio facienda supensunt. Pone puer cyathos, innocuumque merum. Nil sine laetitia Bacchi succedere narrant. Fundite thyrsigero pocula prima Deo. Mox Veneri, Phoeboque, tribusque, novemque Deabus. Numinibus lepidis indiget ista dies. Tu quoque cum Superis gnato tua gaudia confer, Nec promptis, HEINSI maxime, parce cadis. Quicquid habes vasta complexum mente, remitte; Et tua folenni seria tinge mero. Quae mihi formosa patera est evincta corolla, Hanc Genio gnati fundo, liboque tui, Inde tibi Genioque domus. Inniteris ipse, Et domus Heinfiadae, tantaque fama, tuo. Quamlibet immensum sobolem limitte per Orbem, Ingenii fetus, et monumenta, libros: Heinsiaden malles vel tota laude redemptum, Et tibi iam tanti gloria nulla foret. Iunge merum votis, quae filius audiat ipse, Seque patris curam sentiat esse sui. Vivite felices: et tu, pater optime, cresce Ingenio gnati; laudibus ille tuis Zverius extendens nobiscum vota, precefque, Laetitiae partem vindicet inde sibi. Iamque animi curas aliquo distinguere Baccho Quaerat, et hanc festam gaudeat esse diem. Macte Heinsi sacrisque tuis, votisque tuorum Stamus, et ante aras folvimus ista tuas. Lysa comam spargit cumulatque altaria donis, Et iuvat orantes, et praeit ipsa preces. Illa mero medico laetatur pingee mensam, Nec, quod amat, posthac dissimulare potest. Nunc et amatorem centum complexibus urget: Nec timet invidiam: nec memor ipsa sui est. Illa suo Heinsiadae proprios transcriberet annos, Si possent superos flectere vota Deos. Et flexit Superos, quaecumque puella Deorum Pro tam festivo vate poposcit opem. CARMINUM ADOPTIVORUM LIBER.

CARMINUM ADOPTIVORUM LIBER.

CONSTANTINUS HUCENIUS VINC. FABRICIO S. QUi me inter arma, Nordovix novenarum Mystes Dearum, non novelle, non prisce, Sed sic utrumque, ut utrum sies, parum constet, Puer diserte, non puer, vir imberbis, Qui me inter arma, non inermibus chartis, Sed de pharetra maximi Deum telo, Telo Merillae fulminum, gravi telo, Ignotus ignotum feris, et invisum, Mox invidendum: Laureate Fabrici, Sed imter ulnas educantium, ad cunas, Et ante cunas Laureate Fabrici; En dexteram, fidemque, si quid hoc tanti est, En pectus imum, et intimum, en amicorum Esto meorum; per fidem hanc, per hanc dextram, Per Heinsium commune nomen utrique, Commune numen, ctescet ille crescenti Coaevus aevo, fixus, acer, aeternus, Par ardor illi, quem fovetis utrinque Fabricius Merillae, et illa Fabrici. En arte Coa prorsus et Galenorum Caeco apparatu, quo magis meus fiat, Nihil necesse est. Vixerit senex Cous, Fac totus in te vixerit (quod ut cano Fiat mereris iam puer) quid exspectem Nisi ut propinquis aeger a manu tanta Reddat, quod ipsa Clotho venerit vivam, Et sim diu, qui nil quidem refert an sim? At qui sepulto cespitum gravi mole, Gravioribus negotiorum, et armorum Sin Patriae, nec Principi, sibi exstincto, Surdo, silenti, nescio Camenarum, Permessidos, Pindi, tui, sui, trunco. Vitam remittis, et procul iubes vivam, Iubes loquar, audiam iubes, iubes cantem, Permissidem credam facis, facis Pindum Colles cruentos, et sororibus divis Quasi interesse, qui sororibus diris Quacumque victor, aut revector, intersum. Cuius Galeni, cuius e Deum turba Potentiorum Manumque, opemque, magne tiro, non vincis? Me caecus error, me profunda caligo Involvit, aut mortale non facis factum, Qui me inter arma, Nordovix novenarum Mystes Dearum, neminem, nihil nutu Novum creasti, nempe recreavisti.

CONSTANTER.

Ad Rhenobergam, inter aulae et armorum perpetuas incudes, CIC ICC XXXIII.

 In Amores Nortvicenses, VINCENTII FABRICII SUI. DOusa pater vatum, patrii tutela Lycei, Quo nil candidius terra Batava tulit, Littora Nortvici, camposque accendit, et amnes, In gremio dominae dum sua fata canit, Ipsa Venus, Venerisque puer, quos lusit amores, Quaeque Idae fixit basia mille suae, Inscripsit foliis: flammasque, et carmina Nymphae Hauserunt patriae, Nereidesque Deae. Tota calet tellus, et adhuc locus uritur ipso: Quem Phoebo iunctus nunc quoque sacrat Amor. Dignus utroque Deo vates meus arbet utroque, Nec Paphae nec minus igne calet. Incola Nortvici pariter Pindumque, Paphumque Hausit. amatque simul, nec moritura canit. Dousa meus doctos Nortvicum transtulit ignes. Nunc afflat vates numine Dousa suo

DANIEL HEINSIUS.

 In Secessus Nortvicenses doctissimi Iuvenis VINCENTII FABRICII EPIGRAMMA. FAllimur, an steriles inter Parnassus arenas Surgit, et aequoreis proximus exit aquis? Non Helicon, non Phocis abest tellure Batava Fundunt Castalii pocula plena lacus. Nobile Nortvicum, florent in pulvere Musae, Inque tuis scribunt carmina docta iugis. Nec tamen exsuccos feriit levis ungula colles, Aut latices ictu Bellerophontis habes. Fabricius fontes aperit, novus incola vatis Officio totis luxuriatur agris. Hoc donat iam Saxo tibi, quod debuit Albi. Invenit in silvis, quod canat, ille tuis. Quum magnos repetis, Batavum miracula, Dousas, Post Dousas cupias hoc quoque teste loqui, Si pius est, quisquis Patriae praeconia solvit, Bis pius est vates, qui peregrina canit.

C. BARLAEUS.

 Ad MERILLAM. In Amores Vincentii Fabricii. IDA Cupidineis Dousae cantata libellis Obvia Fabricio facta, Merilla, tuo. Protinus invasit collum, lentumque, tenaxque Basiolum impressit. Quid levis Ida facis? Dousa tuus non est, non hic tuus, Ida, poeta. Non est: sed Dousam credidit Ida suum.

P. SCRIVERIUS.

 IANI BODECHERI BANNINGII Elegia ad VINCETIUM FABRITIUM, Nomine FRANCISCI LEEV WII a Gouda. TUlicet in Batavis, patrio semotos ab Albi, Dulcia tranquillis otia rebus agis; Et modo Nordovica colis, tua gaudia, Tempe, Quaeque latent istis montibus Oreades; Et modo, qui Leidam circumstrepit undique, Rheni Threicio fragiles carmine sistis aquas; Quis caput extellens pulcherrima Neptunine Murmura siccatis imbibit auriculis, Vicinamque serit sublata voce per urbem, Ut stupeat lenes Heinsius ad numeros: Heinsius ille sui Varro clarissimus aevi, Quem caelo similem vis facit ingenii. Non tamen est laudanda tuae petulantia Musae, Quae narrat, quod me calcet Amor pedibus, Noc scio quid sit Amor, nec multum scire laboro. Dicitur armata spicula ferre manu. Est mihimens Phoebo, studiisque dicata Minervae, Qualia, nulla trucem cum tenet hasta, regit, Herculeos animo mallem tolerare labores, Stymphalicasque sono vincere pelvis aves, Antaeumque gravimembrorum mole timendum Conari invalidis viribus opprimere. Iudice Fabricio. sed enim quia credor amare, Saepius inquiro pectoris in latebras. Et quia vix falli potis est in amore magister, Quem Veneris puer, et quem legit ipsa Venus; Proque suo statuunt Nasone incauta iuventus, Quo sub in his quae sunt commoda proficiat: Rumino quid Seliae faciam cum limina viso, Unde meus certo cognitus esset amor. Nempe rubor malas turbat, tigor occupat artus, Verbaque, quae veniunt, dimidiata loquor. Inde premo digitos et lactea colla lacertis Ambio, et humidulis oscula do labiis. Et quibus, Idalius qualem nec pusio fundit Unquam caelicolis, effluit ambrosia. Quin mea furta etiam nuper tibi visa fuisse Noctis, ais, longo tempore concubio. Stat Selia ante fores, ac me deducit euntem, Forte humeros Seliae candida palla tegit. Tumque ego, quae indubium doceant sub pectore vulnus Atque vale abscedens exprimo post gemitus. Ergone Fabricius nostra haec secreta notavit? Credite Fabricio, Leeuwius omnis amat. Ast amat q quovis quae digna putatur amari: Dein ego iam partes ipse subibo tuas. Quod vero Seliae vis postposuste Merillam Flagitium primus nunc ego dico tuum. Invidus est, quisquis de me male iudicat, et me Invidia pectus dilacerare putat. Non mea vipereo suffulsa est lingua veneno, Pallor ab alterius nec mihi sorte venit. Diligo quos virtus, et quos sollertia mentis Fortunae donis luxuriare facit. Quique meis etiam votis contrarius obstat, Saepius esse meo dignus amore potest. Trans mare vicinos petiit tua vita Britannos, Huc praebent celeres ventus, et unda vias. HENDECAS SYLLABUM In Doctissimi Iuvenis, VINCENTII FABRICII, Disputationem de morbis capitis. LUsisti satis, et satis Merillae Cantasti numeris leves amores, Venustis numeris et eruditis, Fabrici, iuvenum venustiorum Laus non infima: maius est agendum. Et Musae veniunt severiores Colendae tibi, quaeque Batavorum Refellant bene Martialis aurem. Annos innocuae rudes iuventae, Ut decet, lepidis damus libellis: Sed postquam gravior nitescit aetas, Nos totos tetricae damus Minervae, Quae mensas faciat focosque pingues. Teque Albis reducem videre gestit Non tantum facilem, puto, poetam, Quamvis et facilem velit poetam, Sed iustum quoque flaminem THemistae, Aut gnarum quoque flaminem Aesculapi, Qui servet vegetos probosve cives. Et nunc tale tibi vigere pectus Monstras omnibus, omniumque vultus In te laetitia trahis stupentes, Dum quicquid chymicis boni paratur, Scrutatoribus optimi metali, Magni dogmata iungis ad Galeni, Et quid iudicio scholae relinquis Quam nuper Paracelsus erigebat. Haud fungi penitus recentiores Habendi, licet id superba multum Coa natio, pertinaxque multum. Credi postulet: aegritudo cedit Non auctoribus his, vel his, vel illis, Fideli ast opera, et manu perita. Verum quandoquidem quid imminutae Meti subsidium sit argumentis Doces indubie hinc et hinc petitis, Sive insomnia spiritu meatus Infestent cerebri, sopore sive Sensus undique ferreo ligentur, Seu penuria, sive plenitudo Constrictus habeat prematque nervos, Seu deliria spissa implicata Deturpent rationis officinam, Dic sodes mihi (praemio trecentos Ultro polliceor statim phalaecos) Ut sanes homines polliciores, Qui solum bene disputant tacendo, Et mali nihil integram per horam Vel prima fere syllaba loquuntur. An Rhazes tuus id, vel Avicenna Non scripsere tibi genus medelae! Huc ergo, mihi praemio trecentos Ultro polliceare tu phalaecos, Medelam tibi porrigam probatam. Sed prius peragas tuam (potesque, Qui facundus et eruditus audis) Felici omine disputationem. Ut dein Vorstitus, ille flos medentum, Natus optimus optimi parentis. Exclamat, Bodechere parce, non est Quod des Fabricio tuo meoque Quae te pharmaca nosse gloriaris; Medelam teneas tibi probatam, Donec est magis usui futura.

IANUS BODECHERUS BANNINGIUS.

 Ad Clarissimum Ingenii et Eruditionis laude Iuvenem VINCENTIUM FABRICIUM, Cognatum eximium, Cum ad virtutis ac scientia gratia institutam pridem, sed fortunae varietate interruptum peregrinationem, rediturus Hamburgo discederet ANNO M. DC. XXXVII. SI, quod vulgari fertur sermone meretur Forte fidem verbum; adversam cuique atque secundam Fortunam fabricare suos et singere mores, De te Fabricio non est dubitare necesse, Quin tibi contigerit fatis melioribus uti Te sortem moderante tuam, Vi Numinis almi Adiuto, teneris qui sis ingressus ab annis Praeclarum virtutis iter, pulchrumque putaris Paene puer doctis poliendum tradere Musis Pectus, et egregias vitam excoluisse per artes. Nec te paenituit laeta subeunte Iuventa Successus urgere tuos. quantum addidit aetas Annorum spatio, tantum provecta subinde Adiecit curis, indefessosque labori. Quo sine nil altum mens inchoat, illius alis Altius evectus Famae contendis ad arcem Egregio nisu. Iam pulchrum ostendere mundo Ingenii sublimis opes, aususque Viriles. Prodere vix prima iuvenem lanugine tinctum, Palladiis clarum studiis, magnique laboris Conscia victuris monumenta intexere chartis. Et quale et quantum decus innotescere magnis Et placuisse viris, quos et nunc suspicit Orbis Insignes meritis, et quorum postera doctas Agnoscet curas, sirnul et mirabitur aetas. His animum succincte bonis, his omnibus une Nominibus felix, Vincenti, concipe veram Et parilem sortique tuae, votisque faventum Laetitiam, caeptumque bonis, ad culmen Honoris Auspiciis iter ad nitidam decurrere Calcem Pergo, tuo faveat DEUS et fortuna labori. Nec minus interea contra ludibria caecae Sortis et instabiles casus incertaque rerum Quae fert vita hominum, momenta, vicesque superbas Disce tuum munire animum, pulchreque memento Compositum adversis fidens opponere rebus. Et quamquam virtutis amor cultusque meretur Praemiae prima, tamen si tu virtutis egenos Virtutis videas nancisci insignia, contra Facta tua in minimo, quamvis laudata, reponi, Desine ad humanae subtilius omnia normam Pendere mercedis, nec te damnosa lucelli Transversum rapiat spes, aut aversa fatiget Tristitiaque gravet: placeat tibi candida virtus Illecebris formosa suis, nexuque sideli. Alliget implicitum, dabit haec tibi praemia victrix Et verum, dilecta, decus, meritumque profano Secernet populo, et lucentibus in seret astris.

HENRICUS VAGETIUS.

 IOHANNIS FRIDERICI GRONOVII Responsio ad IAMBUM VINDEMIALEM Viri Clarissimi VINCENTII FABRICII. FElix Dearum cultor, et Boeotia Rigatus usque et usque labra Castali, Nunc spes, Fabrici, Themidos, in cuius sacro Virtus Fidesque Numinum sotiant chorum Et nil sinunt deesse magnum pectore: Dum sat beata pastus ingenii dape Vacare gaudes, dum Daphnes laeta caput Coma revinctus, (non Daphnes qua Blovius Implet tabernas, et coronarum institor Ingenia cauponatur; haud qua Myrtilus Et turba congrex sublinunt os saeculo: Sed qua verendus Maeonius natus stetit, Regum furores enthea canens lyra Et regna et urbes atque mores civium, Vitae magister, summa lex prudentiae; Qua Mantuanus Iulios caelo ferens Ortus; tuusque qua nitet Nafo tener Festam marinae Cypridis iactans facem.) Dum tactus hilari serta thyrso tempora Frontem remittis inter ingenios iocos, Hederisque laurum temperans sequacibus Lepidus satelles ebrii incedis Dei: Me qua Batavi coletur imperii caput, Et tot potentum regna mittunt urbium Commune sceptrum, plena nobilibus viris, Urbs principalis, Haga privato lare Interque fastus milleque inter turbines Et nuntiorum ex orbe toto nundinas Amabili quiete secretum tenet. Hic Ulpiani scita, dicta servii, Hic et Scabini et aemulas Proculi scholas Mecum frequento, et quicquid ingentes viri, Aequi bonique interpretes sanctissimi, Legum tribunal, et sacerdotes Deae, Quae iure gentes frenat, et fera civibus Arbitria doctis abnegare virium Iusta cuique lance dispensat suum, Pulchris relictum condiderunt paginis, Avidus retracto et patrias artes sequor. Mox vellit aurem prisca sapientum cohors, Seu quos professos devio normam iuvat Monstrasse mori, et acre robur pectori Suggerere contra Fortisincertae minas: Seu qui prioris gesta famae tempori Servant futuro, veritatis buccinae, Et tot decora exempla virtutum vetant Oblivionis nocte celari mala, Pravisque numquam desiturae infamiae Seros nepotes et penes longam diem Poenas severi iudices pronuntiant: Seu fabularum qui tegunt dulcedine Praecepta vitae, et serium Iudis agunt, Phoebi ministri, turba Parnassi pia, Qui te, Fabrici, gloriae heredem suae. Qui te sodalem, qui domesticum vocant. Sive his repertrix omnis elegantiae Superbit Hellas, seu nepotes Romuli. Non admonendo Statius deest sibi, Atque expiari februis salubribus Thebas reposci, nec minus monstrat suum Nobis Achillem. Qualis exuviis Draco. Capite exsolutis inquies tendit cutem, Urgetque nodos aspero monti affricans Nitensque, donec liber omni corpore In alteram iam vernet aetatem novus. Tum forte si quid interim subnascitur Meminisse dignum, mensque fecunda est sibi, Illudo chartis, temporis cautus mei Ratiocinator ac avarus unius. Sic condo soles, sic amoeno murmure Fraudata somno multa nox saepe effluit: At si labore fessus, aeger taedio. Vacationem tetricae Musae imperet Desertor animi corporis folliculus, Est innocentum ampla lusuum Et multa blandimenta, me quis avocem. Leida profectis qua patet pedibus via, Et prima pandit Haga nobilis sinum Insigne portas exhibens pacis modo. Praedives umbris occupat campum nemus. Stat vasta quercus nubibus condens caput, Expansa silvae more brachia implicans, Quinas ter ulnas exigit trunci modus: Alterius aevi, grata Dianae quies, Dryadum voluptas, nocte quae circum choros Ducunt silenti, et metiuntur ambitum. Stat tilia pinguis, apta pennis fraxinus, Et recta fagus, mille corpora arborum Et foedere uno fervidos ictus vetant. Subtus virenti laeta tellus gramine Crinitur. ipsum frangere invitant prope Et transeuntes ambiunt ultro tori. Mites per auras aeremque termidum Late comantum spiritum mollem vehens Zephyrus susurrat, grataque afflat frigora. Et undiquaque plumeum sonat genus Sollenne carmen aemula concordia. Densentque virgae ac vimina in medio specum, Fauni latebras, unde subsessor salax Tentat fugacis nuptias Alseidos, Matura collis nec deest apricitas In parte quadam, et bibere soles invidet. Delatus illo mente libera vagor Visus per omnes, atque deliciis fruor, Natura mater quas ministrat obvias, Largoque cornu daedalis tribuit locis. Non ob locatas, improbas, factas manu, Quales paravit luxus impatiens sui, Morum ruinas, illecebras turpium. Patrimonii Charibdin et Syrtes meras, Pestes iuventae, et omnis aetatis probrum, Saginam inertiae, officinas mortium. Venusinus addit forte se mihi comes Risus magister, aut Poeta eius, Qui cum Bathyllum miror. Atticae silens Respondeo cicadae, Amorem somnio, Canto Lyaeum siccus, et iungo rosas. Nec quid lucrentur Caesii aut Aquilii, Famae tyranni fragilis atque evanidae; Nec quod frequenti scriptus in pittacio Perambulet librariarum scrinia Fontesque pingat nescio quis Olus tuus; Aut barbarorum quid mihi decreverint Comitia, quo me censeant in ordine, Ibi recordor, assis aut facio unius. Quod si libido garriendi accesserit Et liberales serere sermones iuvet, Cohors amica est, quae libenter commodat Aurem, et vicissim nec meas invitam rapit. Bosvvelle, te fas nominari principem, Cuius diserto loquitur ore Belgicae Rex, qui Britannos triplices sceptro ligat, Viris et armis et mari toto timor. Nec de silebo, sera qui genti piae Ruptis tenebris reddidisti stemmata, O vera soboles Amstelae propaginis. Te, magne Scotte, lux sarena Curiae. Civilioris optimatis unica Imago, quem nunc vindicem exspectant suum Sub nocte multa destituta tempora. Te, mens manusque Principis Celsissimi, Divine Hugeni. Teque pars potior mei, O lingua Peithus, Pallados sacrarium, Et certi amoris symbolum, Grasvvinkeli, Cuius requirit consili vires Gothus, Qua se tuetur Veneta Libertas manu, Quod tot procantur forte praesidium rei, Squalentibusque simile praesidium reis Te, docte Groti, cui renasci gestiunt Prisci magistri, principes artis tuae. Omitto numerum, versibus parcens malis Et invenustis, nauseae parcens tuae. Haudquaquam amori, cui pares cuncti, meo. Est et leporum qui parentem Liberum Adhibeat, et me suaviter rorantibus Lacessere haud recuset udus poculis. Haec, mi Fabrici, pro tuo laeti tamen Vindemiali computamus hic die. Nec invidemus uberantioribus. Tantum Neaera non calet noster sinus. Inter tot ignes et faces et illices, Quando haec patranti lumine advocat virum; Nudis papillis illa provocat manum, Strictis et arte fasciae tumentibus, Sororiari primulum doctis quasi; Vultu pudoris dictat alia audaciam, Natura quem si deneget, mira artifex Quocumque fuco pallidis linit genis; Defecta quaedam dote pulchri corporis Procacitate res agit linguae suas; (Volunt id ipsae comitatem dicier) Tunc crebra schemata eruditulae et tropi, Lasciviae velamen, ut rivis fluunt; Aut oricilla gemma pendet imula, Tribacca gemma, vel papillis obiacet, Solumque pulchram clara dotem divitis Promittit arcae, quae procum sapientem emat. Tot inter ignes et faces et illices Contudimus arcus telaque insani Dei, An ille potius ut rudem et durum fugit? Caloribusque non paratum dulcibus. Donec reversum accipiat expanso sinu Et veste tota blandiens Albis pater, Nymphisque patriis offerat mefomitem, Flammisque fingar apta materies novis. Ad excellentissimum Iuvenem VINCENTIUM FABRICIUM. ELEGIA CORNELII GROTII HUG. FILII, OPtime Vincentii, cuius de voce perenne Fulmen inexhausti funditur eloquii. Non aliter, quam de flavis mella aurea ramis, Aut de distentis lac fluit uberibus. O felix caput, o nostris carissime divis, Pieridum decus, et pignus Apollineum; Tu per arenosum prostratus moIliter Albim, Qua sperat genitor brachia Nereidum, Hamburgumque suum lassis admurmurat undis, Caeruleam vultu Dorida prospiciens, Phyllida nunc ludis vario spiramine avenae Demulcens patris flumina cornigeri; Nesciat ut retrone tuos vertatur ad ignes, An magis ille suum pergat ad Oceanum, Tum myrti folia adsurgunt tua tempora circum, Te tantum, et levibus digna Cupidinibus; Et vellent pectus, vellentque invadere totum Amplexa hinc atque hinc undique Fabricium, Si non adspernetur amor velamina castus Qui sub flamiseris stat tibi visceribus. Me tenuis pater, et Phoebi vix nomine dignus Ducit silvestres inter Hamadryades. Semicaprumque genus Satyrorum, atque agmina monstrat Hirta, puellarum non adeunda choris. Quotum cum mea per silvas vestigia vidit, Aut suspirantes pertimuit Pholec, Respiciens iterumque oculis, iterumque, iterumque, Extemplo nostrum profugit in gremium. Namque per arboreas ubi Lipsia cernitur umbras, Cramineo felix est locus in nemore, Qui solos risus, solosque exspectat amores, Et nescit gemitus, et refugit lacrimas, (Illae etenim quoties thalamos tetigere virentes, Noxia de campis gramina proveniunt; Tum ramique cadunt, et qua se proxima quercus Explicat, e mediis tollitur illicibus.) Hic nos agresti luctamur arundine, donec Ventus ab impressis exeat articulis. Spiritus ille etiam nostros accendit amores. Atque meas flatus ventilat ille faces. Accendor, qualis fragiles ubi campus aristas Quas hinc atque hinc iam Mulciber involvit, Dum flammae magis atque magis, urgent creditantes, Fratribus impelli sensit ab AEoliis, Namque illi simul ac antro emittuntur opaco, Unde tenent terras, unde agitant maria, Immitis Notus, et Boreas Rhodopeius, et Eurus, Dissimilique solum turbine provolitant, Tunc incendia vesta feruntur in altius agmen, Et velox teneros fax agitat calamos: Sic et nunc mea me Pholoe, mea vita, meum mel Sufflari levibus ridet arundinibus. Ad VINCENTIUM FABRICIUM ELEGIA NICOLAI HEINSII. D. F. SI licet Arctoas Batavis accedere Musas, Heinsiadae versus deficientis habe. Ante tuas aras tutelaresque penates Victima de fesso, carmina, vate iacet. Cedite sublimes, heroica proelia, versus; Cede cothurnatis, Iambe superbe modis. Imparibus veniat Elegeia laxa capillis; Exilio vatis convenit illa sui. Parva decent tenues; modo dent mihi fata recursum, Cum dabitur Leydam visere, magna canam. Me tenet aequoreis Uvasnaria cincta procellis, Unde suas Batavus per mare mittit opes. Exul agor, patriosque lares urbemque reliqui, Nec dantur studiis commoda iusta meis. Me sterilis tellus inarataque detinet ora, Solaque nunc oculos pascit arena meos. Aut impacati cerno violentia ponti Regna, vel in medio littore solus eo. Forsan et e cano venientia lintea Nereo Metior, aut vultus detinet unda meos. Pone iacet Batavi species miseranda Lycei Fataque quam prohibent visere, cerno tamen. Orba sedet in medio natorum; in funere Pallas, Nec valet armata pellere fata manu. Leyda parens, miseranda parens, tua numina testor, Invitus patriis abstrahor a laribus. Non hic finitimos video, tua pascua, saltus; Non hic Naiadum turba per arva canit. Ceruleae veniunt gens invidiosa Poetis, Nereides, gnati Dora canora tuae. Semper defessos renovat Thetis uda furoret, Et numquam lassi gurgitis unda silet. Marsque pater Nereusque pater sualiura sequuntur, Militat in partes saevus uterque suas: Aptus et aequoribus Mavors et navita bellis, Si dubitas Batavo iudice, Maurus erit. Di maris, et Neptune parens, ignoscite fasso; Non facit ad Musas aequor et aura meas. Illa iuvent nautas, mihisunt Parnassia curae Numina, Phoebeo spiritus igne calet: Molle mihi pectus, levibus violabile telis; Et quo, si sequerer bella, carere velim. Id quoque iamdudum Veneri debemus, et armis Nostra quibus toties pectora fixit amor. Tempore quo primum Cythereia furta notavit Phoebus et arcanum lumine vidit opus; Illa, licet facilis nec coniunge digna severo, In teneros vates miles iniqua fuit. Mars quoque Phoebeo, si credimus omnia, vultu Proditus ex illo tempore laesus erat. Quis tibi, Phoebe pater, Gradivum laedere iussit? Hei mihi, vindicta non caret ille Deus. Et damnosa Venus, quamvis sine milite pugnet, Non dabit immunes criminis esse manus. Sed tibi nescio quid violentum fata minantur, Cum fugiet vultus Thessala Nympha tuos. Ah quoties cuperes non offendisse Dionen! Ah quoties oculos non habuisse tuos! Si nescis, solet esse, nocens offensa Dione: Coniuge, si nescis, saevior esse solet; Quamlibet hostili vastaverit Ilion igne. Perfidiae paenas iam dedit iste locus; Ah nimium pronus veniae Gradive fuisti, Et tibi vindictae non satis una dedit. Insectatur ad huc miseros Cytherea Poetas. Exitus hic magnis vatibus esse solet. Et nocet, et prodest; quoties sua spicula figit. Materiem docti carminis addit Amor. Lesbia sic longum, sic Delia nomen habebit; Utraque non firmo iuncta puella viro; Doctaque lascivi referetur pagina Calvi, Atque aliae, quarum fama perennis erit, Si Venerem demas, tenerosque Cupidinis arcus, Da veniam fasso Cynthie, nullus eris. Factus erat Naso tenerorum lusor amorum, Tempore non longo nota Corinna fuit, Te quoque, Vincenti, similis fortuna beavit, Nomen et aeternum blanda Merilla dedit. Illa rudimentum tenero monstravit amori, Illa dedit flammis semina prima tuis. Hos tibi praebebat Nortuicum blanda calores, Finitimo quamvis non bene iuncta mari. Saepe illic niveas traxisti ad carmina vaccas, Seu Veneres Dousae, seu canis ipse tuas. Talis Threicius Rodopes in vallibus Orpheus Movit inassuetis saxa nemusque modis Talis et Amphion, in Thebano Aracynto, Condidit argutis maenia carminibus. Nunc quoque post Dousam, tibise debere fatetur, Ingenio cum sit notior illa tuo. Illa peregrino iam nunc versatur in orbe, Et iam Sarmatico sustinet ore legi, Illa pruinosam penetravit nota sub Arcton; Atque idem dominum fluctus et aura tulit, Quaque prius venit meritorum fama tuorum, Nunc sibi praesentem Teutoni ora videt. Adde quod et gremio Dominae vultusque carendum est, In mediis patriae fluctibus, exul agis. Quam tamen et Batavis mallem vicinior esses; Me miserum, cur te Maenalis ursa tenet? Te tua fata vocant, et tanta negantia rerum; Me mea securum Bibliotheca tenet. Sollicitorque tamen, curisque ingentibus angor; Altera Lugduni est, altera cura tui. Quam bene regales docuisti spernere gezas, Mobile quas vulgus numinis instar habet. Adde quod et cupidas mollit sapientia mentes, Contentasque suis dotibus esse facit. Si mihi dent superi rigidam contemnere mortem, Et colere attriti rura beata soli, Lugdunis vicina meis, ubi gurgite fesso Rhenus honoratas sistere cogit aquas; Non ego plura velim: fugiam modo ferrea Martis Proelia, et ingrati iurgia saeva fori: Et mihi si qua favent, caelestis turba, camenae, Effugiant rapidos nomina nostra rogos. Haec voti mensura mei est. Tibi, maxime Vates, Tradidit optatae pocula Phoebus aquae: Et vixdum nato Deus adfuit, et tibi Pallas Ubera formasa praebuit alma manu. Turbaque Musarum de Pegasea Hippocrene, Calliopen cunis praeposuere tuis. Scilicet est aliquid Musas cum Pallade iunctas, Oraque Castalii cernere posse Dei; Et patriae decus esse suae, victuraque semper Nomina ab arsuris posse referre rogis. Nos tenues tantum spiramus pectoreflammas, Tibiaque ardori convenit ista meo. Si qua tamen magnos capiet mea pagina vates, Me tibi devotum postera turba leget.

Wassenar. id. Novembr. CIC IC. CXXXV.

 NICOLAIHEINSII. D. F. In Natalem VINCENTII FABRICII ELEGIA. FEsta Dionea redeunt sollennia matri: Cui sua cura Deae est, ad mea sacra veni. Improba cum vano secedat inertia vulgo, Ista dies causam posteritatis agit. Fabricium terris ea contulit, ite profani. Diva caput fastis hanc iubet esle suis. Illa mihi viridi ter vestiat ora corymbo, Vittatamque sacro tingat odore comam. Liba litaturo mihi porrigat inde minister, Pluraque sacratis vina ferat pateris. Lisa preces addet modico suffusa rubore, Et dabit accensis tura merumque focis. Interea blandi venient, mea turba, sodales, Quies sua percussit pectora mollis Amor. Zuerius accurret gemino cominatus amante, Hofferoque meo, Vettiadeque meo. Quique suos reddit Lario Gronovius annos, Abditus Haganis dum latet in silvis. Hinc circumfuso Nortvicides aequore cinctae Ornatis properent ad mea sacra comis. Has etiam, hac patriis in littoribus currentes Heinsius a saevo sevocat Oceano; Qua meus ingrato vates contactus ab igne, Dura Merilla, tuis ingemuit foribus. Tu quoque vicinis quantumvis surdior undis, Ferrea quantumvis, ad mea sacra veni. Nec te nobilitas, nec te tua tardet euntem, Sit licet antiquo sanguine nota, domus. Quamvis AEneae Troiani suspicis arma, Iliacoque refers a Ganymede genus. Quamvis et veteres circumdent atria cerae. Nequiquam tantis turgida nominibus. Felix victuros qui debes vatibus ignes, Mansurumque aliquo carmine nomen habes. Denique servorum cuicumque est cura nepotum, Natalis Genio credat adesse sui. Pone puer cyathos; et sacris rite peractis, Spumet fecunda lene merum patera. Fabricio novies, tenere septena Merillae Pocula libemus, bis tibi, Lisa, duo. Dein iterum, atque iterum repetemus pocula, donec Exaequent Charites nomina quaeque suas. Albi pater, seu nunc generosus origine tanta Laberis umbrosae saltibus Hercyniae. Seu nunc diffufus spatioso latior amne Dividis antiquae maenia Gambrivii, Qua prius attrato percurrens pectine chordas Fleverat attentis Phyllida Naiasin; Lux ea tota tua est: huc o pulcherrime rerum Labere pacatis, et tibi plaude, vadis. Nec tu Tarpeio quicquam concede Tonanti, Albi pater, priscis aemule nominibus. Roma triumphato trabeata superbiat orbe, Et rerum dominis alta tumescat aquis; Tu quoque tolle caput, Latiisque oppone Poetis Fabriciumque tuum, Lotichiumque tuum. Fallor? an alma sacris Cytherea supervenit ipsis, Poculaque affundit nectare Diva suo. Illa Cupidinibus circumvolitantibus instat, Et desiderium provocat una meum. Lisa fave, vatisque tui moderare furores, Dum mea lymphatus pectora pulsat Amor. Si qua fides Veneri, mecum tua nomina crescent, Rivalemque meae posteritatis ages. Tu quoque non invita mihi debere fateris, Iamdudum nostris cognita carminibus. Nec mea degeneres admittunt pectora flammas, Pectora, Lisa, tuis saucia luminibus. Luminibus, mea Lisa, tuis celebrabimur ambo, Tollemurque vagis Cypridos alitibus. Illa meo geminos vati concedet olores, Et formosa suis lora dabit manibus: Donec Castaliis admoti collibus una Ducamus blandos Pieridum latices. Et mihi nota via est, qua se pater extulit ante: Provocat exemplo me pater ipse suo. Illic Fabricii lepidos cantabimus ignes, Sive meos potius, seu, mea Lisa, tuos. Ut post tot tenerosque iocos, tenerosque susurros Ora columbatim iungat amica Venus.

Mense Septembr. CIC ICC XXXVIII.

 Ad Clariss. Iuvenem VINCENTIUM FABRICIUM Ioannis Meieri, Cimbri ELEGIA. Qua ipsius respondet, cuius initium est: et male dissimulo, etc. VINCENTI, dubia miserum quem versat arena Festivo forsan crimine laesus Amor. Quid male celatas pergis mihi prodere flammas; Et nostram lentus poscis amator opem? Nec dubitas aliquid Iano te posse magistro Discere, qui fiat mitis et aequa tibi. Quae nimium argutis mentem externavit ocellis Hactenus, inque animum ius habet omne tuum: Quae post tot lachrimas tandem concessit amari. Te quoque, si fas est credere, rursus amat. Da veniam fasso, non est ea copia nobis, Non vis ingenii, non animi illa mei. Vix equidem primos memini sentire calores, Telaque, quis toties pectora fixit Amor; Quum mihi non durus concederet ordia Phoebus, Sufficeret molles et mea Musa iocos: Adfuit et praesto ludenti Candida, et ecce Obiecit sese versibus illa meis. Illa meae rivos felices currere Musae, Illa mei venam carminis ire dedit: Illa mei balbum detersit Apollinis: illam Materiam nostri carminis esse tuli. Nunc ea destituit; quid enim non perdimus annis, Nec satis ingenii, nec satis oris adest. Tempora vertuntur, certe vertuntur amantes. Excidis, et regnas, haec in amore rota est, Nulla Merilla mihi sopitos suscitat ignes, Et negat in partes Musa venire suas. Scilicet hae faciles aliis in vota vocantur. Me mea diversas sors iubet ire vias: Ex quo delitias procul omni e mente fugavit Euphrosynes castus nec minus acer amor. Scilicet Idalios fas est dediscere lufus, Et tandem iniusto colla levari iugo; Ingeniique decus nativi ostendere cultu, Et Sophiae et menti velle litare bona, Mortale est quicquid spondet peritura voluptas Virtus aeterno gaudet honore frui. Si Veneri, et Veneris nota sudavimus olim, Dum calet in lusus ire iuventa suos; Si potui teneris non displicuisse puellis. Et visa est probitas digna savore mea; Me quoque felicem cari dixere sodoles, Et placui vulgi suspitione mihi. Sit meta hic: alio fervent iam pectora motu Et magis augusto meus calet icta Deo. At te, cuius apes quondam nascentis in ora DuIcia Hymettaeis mella tulere favis; Quem faciles Musae, tenerae cognata Dionae: Instituit sacris candida turba suis: Te decet ingenuam blando retinere puellam Eloquio, et solum te vocat iste labor. Seu libeat veteres cantare decentius ignes, Toque hilares noctes, tot sine nube dies; Et faciles curas, et gaudia prima iuventae, In delibatis ebria deliciis: Mens abit, et vastum praepes super aethera tendo; Me rapiunt numeri, cycne canore, tui. Seu misere ante diem raptam tibi Phyllida luges, Palleo, nec fletu lumina nostra carent. Sive novos doctae suspiras mentis amores, Urimur, ardentes sunt tua verba faces. Molliter obliquis Paphiae subridet ocellis, Ad numeros taedas concutit ipse Puer; Cantantis facilis dependet ab ore Merilla, Ingenio flammas eliciente suas. Pallidulam tenui frontem redimire corolla Contemptum, et parvae tendere vela rati, Me sine, quam sortem tribuit fortuna, tueri, Et steriles umbras et mea castra sequi: Interdum et gracili disperdere carmen avena, Quale meus Coridon vel Melibaeus amet. Non quali primae memini sub flore iuventae, NOctibus aestivos continuasse dies. Hei mihi quod pulchro riserunt lumine soles, Quam faciles hilari vidimus ore Deos! Tunc Cyrrhaea mihi patuerunt orgia crebro Tum mihi de viridi lecta corona iugo est. Non ea nunc aetas, non mens; vena omnis in usu Aruit ingenii, si fuit ulla, mei. Nil mihi cum Cyrrha, nil cum Permesside Lympha, Nec facit aetati Pindus, ut ante, meae: Sed cathedrae steriles, et quod nec dicere possum, Non subtile Sophos, non populare tamen. Hic mihi conteritur vitae modus, haec mea sors est, Hic meus exsultat et sibi plaudit amor. At Te, quem Venus et Musae fecere Poetam, Cui spirat missos trans mare lingua sales, Formosas tantum fas sit laudare puellas, Et Dominae nomen dulce referre tuae: Quam mitem ut teneas, nec te querulere relictum, Cum dare non possis munera, verba dabis. Blanditias molles auresque iuvantia dicta, Crede mihi, quaevis nosse puella volet. Nec faciem, nec te pigeat laudare capillos, Oraque, nam nulli non sua forma placet: Et frontis decus, et multis optata labella, Et quicquid melius te meminisse putem: Omniaque ingenuae facies proconia formae: Dulcibus est verbis mollis alendus amor. Illa licet fetam vincat feritate leaenam, Sit licet et ferro durior et chalibe: Laudibus edomitum dabit in tua brachia collum, Et sensim niveos pandet amica sinus, Osculaque adiciet blandas simitata columbas, Et si plura petas, non reor esse gravem. Tantum perge aditus per carmina quaerere planos Ad Dominam, et quovis dulcius ore loqui. Nec tibi turpe puta mollem componere versum, Quem legat in medio Roma vetusta foro; Quem nec damnet iners, qui detrahit omnia, livor, Nec spernant nostri praetereantque senes. Sin furit, et tetricas exaequat torva Sabinas, Attonitum solis sentiat esse minis. Nec maledicta pati, nec verbera saeva recusa, Prona nee ad teneros oscula ferre pedes, Aut quosvis constante animo perferre labores: Omnis amor longo vincitur obsequio. Scilicet est aliquid lepidis servire puellis, Et tam festivo subdere colla iugo; Inter et accentus, et laeti munera Bacchi, Ambrosiis animum pascere suaviolis. Turpe senilis amor, iuvenes caleamus oportet: Haec Paphiis aetas lusibus apta viget. Hic tuus est Circus, hoc laus tibi pulvere surgit; Hoc quoque post genitis nomine notus eris. Quum tibi praesertim citharam transcribat Apollo, Necnegat argutos Calliopaea modos: Attica nec desit iucundis gratia dictis; Omnia quaeque Venus, quaeque Minerva probant. Haec tibi scribenti spatiosum pandit olympum, Templaque vulgari non adeunda pede. Illa docet raptos iterum coniungere amantes, Inque pios Dominae posse redire sinus. Macte animi iuvenis, si praesens nauseat aetas, Ingenio pretium postuma grande dabit. Nos quoque amice, tibi, doctorum praemia vatum, Quos iuvat a tota posteritate legi, Herois inter Statuam statuemus et Aram, Ad quam perpetuo ture litabit Honor.

Lugduni Batavorum mense auspice

Anni Domini CIC ICC XXXIII.

 Zachariae Lundii Ad VINCENTIUM FABRICIUM, cum ipsi valediceret. ELEGIA. MAgna tuae matris Vincenti, magna sororis Cura sed o animae maxima cura meae: Nec tantum Batavae nuper dilecte Merillae, Paene puer puero conciliate mihi: Aspice quam dubia miseri versemur arena, Nec mihi praesenti nec licet esse tibi. Vix datur alterius spatium consumere messis, Vix hiemes saltem continuare duas; Protenus e nostris iterum divellimur ulnis, Me miserum! quantum hic Sors quoque iuris habet! Plus oculis, res nota tibi, te semper amavi: Tu quoque plus oculis me, mea vita, tuis. Nos pariter curae, pariter nos languor habebat: Nulla mihi soli gaudia nulla tibi. Saepe soror nobis thalamos constravit eosdem, Saepe dapes hilari diluit illa mero. Neuter in alterutro quod uconquereretur habebat: Labe mei mores, et daruere tui. Carmina, si recolis, tua cum recitare solebat, Res erat a votis non aliena meis. Quos ego laudabam, versus placuisse putabas: Hoc tulit a Musis et mea Musa tuis. Non semel exhibui populo: te iudice, versus: Non semel admonitu facta litura tuo est. Plura quidem subeunt, sed nunc ut plura loquamur, Infelix, quae nos distrahit, hora vetat. Omnia si confers, dici PHocaeus amicus Non meret: a nobis quod didicisset, habet, Illud amicitiae blandum, at variabile nomen Cum deerit, Nisus postmodo nullus erit, Respice posteritas. veri, si quaeris, amoris Lundius exemplum fabriciusque dabit. Ah quoties dixi: seu mens praesaga ruinae, Talia seu fuerat sueta subinde loqui: Di facite, hae longos prasentia duret in annos! Heu mihi! dicenti iam prope finis erat. Dividimur, nec vota Deos habuere faventes: Corpora dividimur, pectora iuncta manent. At cur diversis similes secernimur oris? Iuncti animis, cur non corporibusque sumus? Aspice, vincenti. volucres ratione carentes, Hae comites, quibus est par color. usque volant. Ipsa sodalitii venerantur flumina leges; Incurrunt unsas Alstria et albis aquas. Et comites undas magno dat Lenza Visurgi: Et sequitur Rhenum parva Mosella suum. Si licet exemplis non immortalibus uti, Flumina sunt nobis paene beata magis. Una mihi tecum cum mens sit et una voluntas, Cur domus unanimes non alat una duos? Vel tibi me comitem, vel te mihi sumere fas sit, Tam mihi magna tui, quam tibi cura mei est. De Te non dubito: de me tibi spondeo certe: Ipse tamen melior tu tibi sponsor eris. Iam non sola tuos Germania novit amores: Omnibus ignotos nec reor esse meos. Sim sane ignotos: nihil est: nec valde laboro. Me tibi, me notum sufficit esse mihi. Ne tamen hic etiam fidei tu vincula rumpas, Ut pariter simus, me, quod es, esse facis. Quae, dilecte, tuos investit laurea crines, Haec eadem capiti dimidiata meo est. Deque suis sumptos meritis mihi tradis honores, Deque tuis tradis serta revulsa comis. Quae tibi debentur, pars est mea facta librorum, Ne minor inde mihi, quam tibi surgat honor. Noscimur externis ambo, qui noscimur intus, Et tu dum legeris, non minus ipse legor. Parcius ista tamen: quae tu carissime, gestas Illa meum nequeunt serta decere caput. Tu magis ingenio es quam nos feliciter usus: Ingenio celebres cogimur esse tuo. Tu facis hoc librique tui, tuaque aurea scripta, Aurea iam famae nuntia facta meae. Hoc facit officium, facit hoc pietasque fidesque, Quique precor maneat non labefactus amor. Cetera res, et fas, et carmina conscia dicent, Famaque quae sequitur publica testis erit. Sic Maro Nasonem decorat, sic Naso Tibullum, Sic Titan radiis astra minora suis. Cuncta satis sic salva mihi, versusque librique: Sed nihil hic salvum ah ista ruina sinit! Quas mihi communes parient tua carmina laudes Me nihil, ut cogarte caruisse, iuvant. O pereant omnes potius cum Pallade versus: Tu mihi, tu Pallas, tu mihi Phoebus eris. Quod queror, ex animo est. scis me non velle videri: Et tua iam testis facta querela meae est, Tu lacrimans adstas, lacrimis dum cingor obortis: Tuque valedicis, nec tamen ipsa vales. Vincenti! mi vincenti! mora nulla viarum est: Vota quidem retrahunt, non trahit hora moram. Hic quoque, quae superi voluere, velimus uterque: Utque diu valeam, tu prior ipse Vale. Eiusdem. TEutoniam ostendet cunctis, me iudice, terris Fabricius, salvum si pia fata volunt. Heinsius haec de te. Qui dum fert talia, nomen Ostendit terris omnibus ille tuum. Eiusdem De Merilla FABRICII. RIdes, Vincenti, quod me praesente Merilla Lividus exhausto sanguine pallor habet. Desine miraris. nequeo servere colorem, Phoebus ubi radios perderet ipse suos.