Poemata Machine-readable text Fleming, Paul Lappenberg, J. M. XML version, markup prototype, Dec. 1999 Niehl, Eisha und Rüdiger markup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ fleming1 flemingpoemata.html flemx001.jpg flemingpoemata.xml fleming1/jpg html Stuttgart 1863

Regeln f_ Texterfassung 04'/2000

not necessary

 4/2002 Rüdiger Niehl markup TEI header, markup, lines added SYLVARUM LIBER V, SEU HIPPONAX. Nobilissimo Et Magno Viro Wendelino Sibelistio, Magn. Moschorum Principis Archiatro Supremo Ex Societate Meliboeo Dicat Florianus F. Ipsius Flemingus.

HIPPONAX.

1. Super nebula miranda in triumphali obitu Gustavi Magni. 1632. Nov. 6. Fatalis e Septentrione tempestas, caeli tonitru, fulmen orbis irati, minax rebellis iudicator Europae, ferocientis acre Sarmatae fraenum, Romae capistrum, grandis Austriae lorum magnoque maior laude rex Alexandro abivit orbe. Misnicus stupet Titan videre tanti frigidum ducis funus nec hoc sub ipso cernit aeger obtutu. Sed maesta cano condit ora sub peplo totoque tristes induit sinu pallas, ut qui, sui qua muneris recordatur cunis ab aevi, se neget parem tanto vidisse regi nec parem seni speret orbi futurum, iam nec emori cernat. 2. Wendelino Sibelist, Magni Moschoviae Principis Archiatro. 1634. Sagax potentum distributor herbarum, Phoebi sacerdos, mysta disciplinarum, artis medulla, cura corque naturae, quicquid recondit intus aut dedit luci aeterna mater, ter peritus interpres fidusque doctor; occupamur in vobis situque putre, squalidum, peregrinum torpente vix resumimus manu plectrum, dum mite fausto penditur tibi caelum totusque se vobis olympus indulget. Attende lenis, mutilum damus carmen Scazontibusque fluctuamus infirmis. Frustra renitor, lautius quid ut promam. Non in bicorni somniavimus Pindo sacroque sicci fonte tinximus labra cantura vobis. Nuper hoc solebamus, cum noster esset cum sororibus Phoebus. Nunc quando vixi cultor infrequens Musis et parcus hospes, desuevimus plectris, raucedo vocem, torpor obsidet mentem et, delicatum quicquid est, fugit retro. Te fautor aether aetherisque custodes, qui fata scribunt temperantque viventum, benignitatis affluum suae civem omnique divitem salute fecerunt. Quod si quis est habendus omini plausus, sic esse fertur allocuta nascentem benigna tellus: Vive, caelitum germen et nostra proles quodque patrium spirans, debende caelis, mutuatus ex iisdem, sed canus olim, sed tuae satur vitae. Te blanda bella Comitas, soror Formae, Facetia cui mater et pater Risus, excipit ulnis labilemque ducendo Iuventa puso mobiles gradus firmat. Hinc cum tenellas pecteret dies Aetas, matura libris, lenibus datur Musis dilectus haeres, spes parentium grandis amorque serus temporum futurorum. Ars ipsa, docto dives et tumens lacte, admovit uber nectaris sititori, seni quod Usui coaeva Doctrina, immiscet et labris Scientiae fundunt volentibusque basiando propinant. Sic cum pudicus virginem diem Phoebus salutat et stertens resuscitat punctum, in rorulentis ebrium genis mane hiscentis arvi floreas premit fauces novumque pronis robur impluit culmis. Hinc Pergamarum sanctus artium praeses, Apollo Phoebus, ingenii sciens tanti, adscripsit inter se colentium fasces et te salubri contulit Mediternae. Hygea, quicquid extat, omne morborum et omne curae dux Medela monstrabat. Miratur Hermes, Hippocras tacens ridet, ex disputante quando celsus orchestra doces, refutas, asseris, probas, supples. Probaris ergo publicus scholae toti dulcisque gratulantium patrum voces honorus audis. Stantium procul plaudit vocalis ordo, dum per obsitas vulgo urbis plateas inter enites turbam, conchyliato purpuratus amiectu auroque fulges infulaque doctore. Laetatur omne, quicquid audit aegrorum. Te cana praxis erudit; senex usus virile iudicantis insidet menti lentumque firmat obsequendo successus. Felix mederis: alma se salus iungit dulcisque vita pharmacis tuis miscet. Quotidiano Porthmeus sibi frendet tot naula demi, rarius vocant umbrae, quas Husa mittit Holsatum que Gottorpum; vacansque pigram littus incutit navem. Hinc frater omnis exulat dolor morbi, vespillo maeret, praeficae quiritantur. Et iam diurnus sat polo videbaris fuisse Cimber. Dicitur dies divis. Sors surgit ante caelitum tuam Patrem dictura causam. Spes latus deae dextrum, fiduciale fulcit alterum numen. Plebs densa circum, pollicem videns iactum, silendo paret illa, prodit orator et, "Nostis", inquit, "cuncta qui dii nostis, huius labores", teque vultibus monstrat. "Huc immerentis usque vota frustravi iniqua iudex, nec tulistis inviti. Iam si quid oro, gloriae quod est nobis, levate nostrum dii deaeque maerorem; sit, quod dedistis, liberum mihi munus, meaeque digno faustius rotae currant." Rotamque socco tundit. Ocyus dicto occasionis aliger globus volvit et ipsa, quae stat mobili super circo, frontem comata virgo, post caput glabra, vicina Sorti; "Nam per", inquit, "hoc famam hesterna novi; Moschici procul cives optant medentem meque postulant isthunc. Quid si placeret?" Nec dabatur effari. Illuxit aether, annuit Pater sceptro, Astraea ridet, Fas Decensque Rectumque nictant probantes, plaudit omne caelorum. Nec tu, faventis siderum quod est pacti conclusa fallis, haut sequutor ignarus. Mens sequa fatis liberum sinit passum prudensque vitat, astra quod volunt osum, volensque pergit, quando praecipit numen. Dolent Iutae, Saxones tui maerent multusque denso Cimber in Foso plorat. Stat fida coniux, masculi comes cordis, manere prompta, nec timens iter tantum; sed fixa dulcis haeret in viri vultu, sequi parata, quo maritus inclinet. Parere caelo non pigenda res cuiquam; nil lacrimarum proflui iuvant imbres charoque nexae maestiter manus collo. Vivant amici! Desinant querelarum! Stat velle suasores iter sequi caelos. Iam cerno praesens, creditor quod obscurus vix non negassem. Testis ipse iam in me sum. Te principantis Russiae suae Magni Favoniorum mobiles levant alae. Miratur urbs, salutat aula praesentem tibique cum regente vulgus inclinat manusque lambit caelitesque collaudat. Divina virtus quo sub orbe non floret? Hanc laudat Indus, hanc Iberus extollit, Getes adorat Aethiopsque miratur. Amatur omni virtuosus in terra. Sublimis inter copias theatrales stat plausus et vocalibus strepit palmis, Honosque Lausque Dignitasque Cultusque certanter hoc et hoc tibi latus stipant. Sequuntur ingens pone turba donorum, lucentis et pecuniae chori mille. Amice caeli, quid tuis abest votis? Caelum? Sed et mundus merum tibi caelum est. 3. Reinero Brocmano. 1635. Nos ille vester, ille melleus totus, heri relectus, ter relectus hipponax suavitate perpluit sua totos et efficaci fascinavit obtutu, ceu plena virgo, flammeo micans vultu, haerentis orbum percitat proci pectus, cum prompta tangi, basiando nil cedens, fatale totis mel subingerit labris. Adiuro Musas praesidemque Parnassi aequale posco, sed tamen minus vestro donum brabeio; sed precator abiectus inane surdis murmur oggero divis. Silet Cytheron, irritus tacet Phoebus, nullumque toto numen in iugo restat. Agnosco causam, non rediverant a te. Revaliae. 4. Friderico Menio, Historiae borealis Parenti. 1635. Sept. 2. Ingens euntum commorator annorum, qui vectus aetheris super patris pennas senis volantem fortis impedis alam manuque sistis grande flumen annorum; qui magnus oris, e patente suggestu obliviosum pronus increpas orbem, facunde Meni, saeculi tui vindex priscique moris expeditus assertor. Quas solvet Arctos gratias tibi dignas hoc pro laboris, quando noctibus soles, noctes diebus iungis et vigil mundas cano sepultos temporum situ fasces sibique reddis aequus ultor annales? Quin, quod supinis impediverat tricis annosus error et fide cadens rumor, dexter resolvis et fidelis illustras. Agnoscit Estha vester et ferox Gothus et Jüta miles atque belliger Fosus ovatque seris esse cognitus terris et nescientis eripi manu mundi. Avare laudis nec tui capax voti, quo pergis ultra? Quin supersedes factis, ter magne vatum. Cernimusne, quod proles praesens honoret et futura miretur? Scriptum Revaliae postrid. Kal. Vllbr. MDCXXXV, 5. Ad Gebhardum Himselium, Amicum. 1635. Nov. Qui, grande vasti quicquid abdit, aut monstrat volumen orbis, unus omne comprendis ingensque magni sub tuae sinu mentis mundi theatrum contueris in temet, consultus aethrae, siderum pius vates, summi sacerdos, flamen orbis inferni et multiformis iure mysta naturae, felix Gebharde, quando publicus scribis solis labores et molestias Phoebes docesque pulcer, quae sit in iacens punctum custodientis cura pervigil caeli, nobis stupendum, conscio tibi sane vulgare praestas, creber hospes es caeli multusque calcas siderum pavimentum. Hinc cuncta doctis erudiris a stellis teque ipsa per se se subinstruunt astra. Amice, tantis vive commodis faustus; miramur in te, quod pater stupet, caelum. M. IXbr. MDCXXXV. 6. Pro Coniuge Brocmani, primum mox puerpera. 1636. Mai 27. Lucina, namque supplici tibi voto advolvitur tuis, genu minor, sacris insons poeta, purus oris et cordis, quem gentium cultum probatis Aeterni, ades vocata, sed benigna, sed lenis, et has paventum prona coniugum voces fidelis audi; seu maritus exoret, rudisve partus sera te roget coniunx, dum prima solvit, quod secunda mox debet, accede mater, muneris memor tanti, tuumque fessis blanda numen acclina. Te Prorsa felix Nascioque ter fausta pronae sequuntur Nixiique solennes et obstetricum quicquid incolit caelos. Hucusque sic quod pollicemur obscuri, seu masculini schema prodeat vultus, seu femininae forma blandior frontis, utrumque quae pari parentium censu aequet vigore mentis, exprimat vultu, gavisa faustae pulcritudinem prolis Levana tollet et parentibus tradet. Moscuae, XXVII Maii. XXXVI. 7. Martino Opitio Saeculi Maroni. 1636. Juli 21. Aeterne vates, ipsius tui vindex et certus ultor, quando iuge mortali carmen papyro condis et, legi pulcer, stupentis omne commoves genus gentis, blandus, facetus, acer, arduus verbo, grandis cothurno, nec modernus ad soccum, seu Teuto scribis, cuius es parens plectri, quod haec adorat, gens futura miratur, seu lege liberam loqui facis Romam, ipsos triumphas Cecropis senis patres pronumque victor Ausonem stylo ducis. Stupere pergas, Galle, Belga, mirari victoque, Baetis, invidere cum Pado. Mens mente vestra maior emicat nobis nostraeque vestris altius fluunt lymphae. Germana Siren, ore Nestoris maior, amussis artis, norma disciplinarum, compendiosae plena lex venustatis, o dulcor, o fatale nectaris flumen, o insolentis non sequenda vis mentis, quo nos valoris impares tui linquis? Moscuae XII. Kal. Sextil. XXXVI . 8. Ad Crusium tempore sic volente. 1638. April - Mai. Quousque lento serviet tibi tempus gens nata nullis mancipare se sceptris, sibi creata, paritura necquicquam, si durius quid imperet pater caelum? Ego salutis artifex meae pridem vitaeque praeses, omne ego mihi dives, omne, omne tutum nuper et meus totus, quid hic famelicosus esuritorum dapes adoro, quas inanitas replet, turpisque mercenarium quid inclinans herilitatem miror usque servilem, ioco severam, conspicabilem fuco suaque tantum vanitate turgentem. Hic ille pictus, ille totus auratus, scelesta pestis seculi venenosi etc. multa desiderantur. Tunc liber artis, liber oris et vitae illique primo congruus mihi totus, in perduelles iustus ultor audaces armabo Iambos vindicique Scazonte quinquenne sugillantium nefas una, sed strage seria verendus ulciscar. Tunc plaude, Crusi; nunc sed obtice mecum! Tarcoviae. 9. Amico nominalem celebranti. 1639. April 8. Sodalitatis intimum meae robur, per integrumque dulcis arbiter lustrum, ostende sudo liberum caput caelo et ille totus, qualis ante sex messes mittente mecum patria foras ibas, visurus orbem, quem Favonius noster suspirat e cadentis balneo Phoebi ipsisque permittit cubilibus Solis. Redimus Austro fervidamque torpente meridiem Arcto temperamus optati. redimus ergo pulpitis tamen nostris abunde sero, par Apollini charum et dulce Pindo. Prodit arbiter mortis vitaeque custos Hippocras et amplexu solvi negante copulat diu fratres et iam cor unum. Posteri, comes dulcis, loquentur anni, si quid astruit vivax omni Thalia nostra morte ter maior, ipsique mundo; posteri scient, inquam, quam mens duobus una iugiter nobis fuerit eritque. Corpus istud, hanc pellem, has terra nobis terreas dedit partes, matremque sequuturas vel ocius dicto; sed spiritus, sed mens, sed intimi motus, per quos amamus, erudimur, optamus, sequale patri, qui dabat, Deo perstant, quis vivitur digne suum super fatum. Exultat ordo diligentium littus, quod verberante musicum nemus pulsu oberrat undis et Novensiles potat. Impende nobis hunc tibique procura diem, rogando caelicum prius numen, ut faustus ornes patriam, velut felix illi redibas. Quod deinde restabit tempus, voventi collocabimus Baccho ipsique pro salute serios nostra ducemus haustus. Hoc Diespiter mandat, hoc imperantis est vocabulum caeli. 10. Scazontes Reinero Brocmano a professione gymnasii Revaliensis ad Tristferensium parochiam abeunti a PauloAbrahamide Flarainio exarati. 1639. Mai 8. Pridem tenellae temperator aetatis, virtute multus, arte totus et Phoebo, nunc mysta caeli quinquies vocatoris, Reinere, nostri sera pectoris cura et dulcis ardor, si quid haec manus posset, quod posse quondam vix recordor et plango, nec aruisset omnis humor in nobis, quem Cyrrha potat, inter Asiae siccos flagrantis aestus, unico tibi, iuro, totus vacarem, largus oris et crenae, dum mitis aether reddidisse nos nobis tandem quievit teque faustius fatum honore, censu, stirpe, spebus et vita potenter auget indiesque perditat. Ignosce fasso, languidi rogant versus, testes supremi! diximus vale Pindo, inutilesque nauseamus ad Musas. Novelle Mysta, Viriae recens sidus tuaeque certa Tristferae salus et pax, expunge blandus lacrimas Revaleae, siccante labro suaviisque non paucis desiderantis te cor Harridis mulce abique praesens et suus tuis semper! Septemplici vir eruditus a Phoebo, Lego loquentis audiens favos linguae Reineriumque mel potenter immitto, avarus auris, oris atque conspectus. Qui nuper imbuebat arte tot mentes, nunc mysta factus undiquaque salvabit. Fecit Revaliae postrid. nonas Maii 1639 Paulus Flaminius, Variscus. 11. Viro incomparabili et supra exemplum magno Danieli Heinsio. 1639. Oct. Aeterne vates, saeculi tui monstrum, stupor futuri, culmen artis et linguae, quas Hellas olim posthumo dedit Remo, dum se tot ora gentium salutantum tibi supinant hocque dexterae numen, quo figis orbem, sistis astra magnamque te sustines sufflaminando naturam, vix non adorant; exterum tuo caelo admitte nomen, forsan hoc et indignum minusque parvo nec sui capax voti, sed impotente, sed morae rudi nisu tui videndi prorsus omne succensum flammansque totum. Pande lenis et prodi, pater Sororum, Cyrrha quae novem potat. Dum Grotium, dum Barthiumque Buchnerumque et si quod his par alterum colit nomen diversus orbis, aestimator haut vanus illos in uno miror Heinsio cunctos. Lugduni Batavorum m. Octobr. MDCXXXIX. 12. In novam editionem poematum Caspari Barlaei. 1639. Nov. Victricis ingens Belgii tui lumen, Phoebi sacerdos, sive carmen optamus seu vim medendi, duplici potens arte, utrimque totus nesciensque maioris, Barlaee vates, ede virginis, semper fetus Minervae. Caelibi quot amplexu, nec impotente, condidistis huc usque, tot prolium parentibus venustarum, tot prolibus parentiumque tam divum, minor genu, mirator orbis applaudit manusque tractat osculisque perfundit. Maro Latine, Romuli nepos Naso, suis uterque non sequendus in plectris hucusque, qui vos aequet, unus hic tandem est. Amstelodami MDCXXXIX m. IXbri.