Poemata Machine-readable text Fleming, Paul Lappenberg, J. M. XML version, markup prototype, Dec. 1999 Niehl, Eisha und Rüdiger markup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ fleming1 flemingpoemata.html flemx001.jpg flemingpoemata.xml fleming1/jpg html Stuttgart 1863

Regeln f_ Texterfassung 04'/2000

not necessary

 4/2002 Rüdiger Niehl markup TEI header, markup, lines added SYLVARUM LIBER VII, IN QUO GYMNASIUM REVALIENSE. GYMNASIUM REVALIENSE. 1. Ad Gymnasii Revaliensis Professores Dedicatorium. 1635. April 5. Hactenus obticui, nunc pigra silentia rumpo et vos Ausonii scribere more paro. Ille professores patriae celebraverit urbis, urbs me vestra, licet sim peregrinus, amat. Ac licet ad tantum nequeamus surgere culmen, in magnis quaedam est laus voluisse tamen. Quod pietas illum functis praestare iubebat, hoc meus in vivos vos mihi suasit amor. Scribb. Non. Aprilib. Anni XXXV. supra M. et DC. Revelae. 2. Ad Calliopam. 1635. Tandem molesti sit modus otii. Vacuna cessit, Murcia transiit. Creber vocate, iam benignus in mea vota venis, Agoni. Nunc rumpe plausae per sonitum manus somnos inertes, pollice nunc levi sopore pressis terge turpem, mens vigil, ex oculis veternum. Cedo Latinam conscia barbitum, regina Thressae, Calliope, lyrae, diu sat aegre feriatum sollicitis ebur haesit uncis. Quiritet aer mollia saucius pulsante clari verbere pectinis; ictuque vocum vulneratae dulce quid illacrimentur aurae. 3. M. Henrico Vulpio, Gymnasiarchae, Theologo et Philosopho. Ille labor tuus est, schola quod Revalensis in isto flore nitet celsisque altum caput inserit astris. Rostochium tria lustra tibi, tres Revelis annos favit, utraeque tui dominae candoris amantes et studii, quod abunde probas. Huc quando venires, barbaries tuus hostis erat, fera bestia Musis et gravius nocitura suis Livonibus olim. Illa Mycenaea pestis truculentior Hydra Esthoniam late pavidumque ferissima Nereum terruerat refugasque metu tremefecerat auras. Tu novus Alcides, Aretes septemplici scuto tectus et Aonidum radians face, flebile monstrum aggrederis pugnasque diu. Cruor inficit artus. Nunc caput hoc, nunc illud hiat de vulnere ferri. Quotque cadunt capitum, generata tot ora videres ocius et duplices sumpsisse a sanguine vires. Nil trepidas; quod ab ense feris, picis oblinit ardens humor et obductis coeunt vibicibus ictus, donec ovans doctae prosternis robore dextrae fortiter et stygio pestem submergis Averno. Sic olim innumeris tumidum Pythona sagittis Thymbraeus sanctis legitur necuisse poetis. Fac, quod agis, crescensque tua pietate Lyceum temperie moderare bona. Tibi praescius aether officii dedit hoc animoque et corpore vires, volvere Sisyphium scholico sub pulvere saxum. Cernis, ut invidia rumpens ringatur Aello atque colubrini distentus faece veneni livor ab impuro foeda evomat ilia ventre. Dulcia laurigerae post niceteria famae hoc quoque carmen habe, certi grave pignus honoris, quod, maiora licet, possum donare, merenti. Non moriere omnis, nec te Cocytia mergent flumina, sed serus gratis eris incola terris. 4. Timotheo Polo Poetae. Tu linis aeternas vivaci carmine chartas iugeque mortali pollice scribis opus. Ingenium natura dabat, labor impiger artem, pallidus et madido sudor ab ore pluens. Cum comes insomnis nox pervigilata diei mutatis toties iret et iret equis, Bilblici redoles genium facilesque salinas, Oxonii lepidum vatis acumen habes. Hunc gravitate studes, illum superare nitore; vincit utrumque tuus sub brevitate labor; quodsi grande magis mentem tibi perculit oestrum, ingentes simili res animare tuba, et vel in heroo numero vel in impare sudas, Pieriumve feris musicus autor ebur, Mantua te stupeat, miretur Sulmo canentem, abiiciat Flaccus, te modulante, lyram. Adde, quod ingenuos dilectae matris honores nobiscum studio scis reparare pari, Germanum modularis epos, quod Opitius ipse approbet et similem me cecinisse velim. Singula si referam, referam tam omnia numquam. Est rudis ad Phoebum noster Apollo tuum. 5. Henrico Arningo Rhetori. Diserte Rhetor, eloquentiae latex, Pithus cor et Suadae iecur, quid ausus ? Ipsos inter haereo, tuas dum tento laudes, limites et mentis anceps, qua viarum prodeam, tot inter ambages tremo. Confundor omnis. Hinc tuarum me vocat callis serenus dotium, hinc doctus ardor, quo iuventuti faves, me semita acclamat sua, amoenus illinc trames, ut sequar, volens, amoris invitat tui. Et hinc, et captus illinc ambigo, qua primus inflectam gradum. Densi tot elegantiarum te chori, scientiarum tot greges vivunt in uno. Cuncta te virtus amat et hospitem vocat suum. Hinc ignis ille, totus in te quo flagro, virtutis accensus face. Nil addo laudis, huius impar et minor, ne te levans premam magis. 6. Reinero Brocmano, Historico, et Linguar. Prof. Te mihi cum primus hac in urbe iunctus est amor, ille doctus, ille pulcer, ille virtutis puer, hic adultas inter alte corda radices agit, indicens magis magisque pullulans robustior, vitis instar, quem sepulcro vernus evocat tepor. Ille blanda laetus aura molle prominet caput atque solis ad salubre cor apricatur iubar, pingue donec huc et illuc pandet usque brachium, et pusillos osculetur uvida botros gena. Tunc quod assoleut amantes, serio volens dedi omne mentis, omne cordis, omne pignus dexterae, scilicet virtus amicum te mihi fecit tua. Mel sub actu, mel sub ore, mel subest scriptis tuis; mel, quod exsudant Athenae, mel, quod a Roma pluit, quale noster, noster ille largus hausit Maxius. Melleus die iuventae, sis mihi dulcis diu. Sic tibi diu suavis, sic diu sit mellea, illa suavis, illa dulcis, illa tota mellea, cui Venus, Iuno, Cupido floreum struunt torum, candidatus nuptiales praeparat faces hymen et Meduseum canorus inchoat Phoebus melos. Scriptum tum temporis sponso. 7. Alhardo Boendelio, Grammatico. Te versu memoramus inficeto, candidissime candidissimorum, quem Phoebus colit et colunt Novenae et mater Venus et puer Cupido, Ac quamvis memoremus inficeto, cum nobis sit iners Minerva, versu, non tamen memoramus inficetum, sed doctum, sed Apollinis ministrum, sed curam Charitum Novensilumque et decus Venerum Cupidinumque cunctarumque cor elegantiarum. Quam dispar ratio mei tuique est, qui te scribere non verebar ante, tanto pessimus omnium poeta, quanto tu optimus omnium docentum. 8. Davidi Gallo, Musico. Ter docte Galle, pulmo Musici coetus et suave guttur, infimo tibi scribo, qui primus inter principes scholae patres poni merebas. Ordini locum debes, ambo tibi se, quos serenus illustras. Amamus illud diligentiae culmen, quod eruditus inscii gregis doctor impendis omne, quicquid est opus factu, Doces, refutas, sublinis, redintegras fidique praeceptoris omne fers punctum. Agnosce mentem te colentis a dextra, quod illa sentit, haec fidelis obsignat. 9. Ad Studiosos Iuvenes, ibidem. Nec vestrum reticens decus suspendet vetito muta silentio Clio, laudis apex meae, quae pridem per epos me vetuit mori Vestras audierat minas nuper sollicitis fervere iurgiis, Dat quivis specimen sui, quantus barbariei prodeat in necem, Tunc nec cedere cereum, nec vinci facilem, quod decuit viros, e vobis videt unicum. Est cunctis similis par animi vigor, Haec affert comitum choro et pulcro iuvenis de studio gregis, testis non simulans rei, toto facta redux praedicat in iugo. Ergo dissiliunt citae directore novem cum patre virgines et lauri rapiunt comam et victura pari serta plicant manu. Ne parvae pigeat morae, si tam certa manent pignora gloriae. Quod vobis Hodie negat, pendet cum duplici fenore Cras decus. 10. Ad Aeternam Sapientiam, Votum pro Gymnasio Revaliensi. Hic equinarum memor ungularum molle ludentis fugit agmen undae, doctus hic Aon salit eruditas subter arenas. Frater agnati procul Othrys Aemi inde Parnasso socius Cithaeron annuunt pinis et hiulcus alto Pindus Olympo. Diva, stellato residens inani, innubo patris generata partu, caelibi patris generanda semper filia partu, da perennanti, dea, da favore, currat aeternis ea lympha rivis, frondeant illi vireantque docti iugia saltus.