Poemata Machine-readable text Fleming, Paul Lappenberg, J. M. XML version, markup prototype, Dec. 1999 Niehl, Eisha und Rüdiger markup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ fleming1 flemingpoemata.html flemx001.jpg flemingpoemata.xml fleming1/jpg html Stuttgart 1863

Regeln f_ Texterfassung 04'/2000

not necessary

 4/2002 Rüdiger Niehl markup TEI header, markup, lines added SYLVARUM LIBER VIII, IN QUO SUAVIA.

PRWSFWNHMATIKON

Tau=ta soi\ Kuqe/reia, fe/rw, soi\ tau=ta ti/qhmi, mhte/ros w)= glukero\n paida/rion glukerh=s. W(=de, u(mei=s a(\ filh/mata prw=ta dida/skete h(ma=s, Pro\s kuri/ous i)di/ous e)/rxetai au)toma/tws.

ALLOCUTORIUM.

Illa fero, Cythera, tibi, tibi consecroque illa, o dulcis matris pusio dulciculae. Antea quae nobis docuistis Suavia, tandem ad dominos redeunt sponte suapte suos. P. F. SUAVIA.

Joanni Michaeli, Medico, Sponso, Paullus Flemmingius D. C. Q. Medio luctui laetum quid derepente supervenire, ab hac rerum vicissitudine momentanea dependet. In quod argute poetatur Sarbievius meus:

Alterno redeunt choro risus et gemitus et madidis prope sicci cum lacrimis ioci. Nascuntur mediis gaudia luctibus. Sic fatis placitum; suis tempestiva fluunt fata periculis.

Mensis est, cum naturae debitum exsolvebat Georgius Glogerus, homo citra simulationem mihi amicissimus. Quod cum qua animi mei convulsione quantaque felicitatis iactura factum sit, nemo persentit ac, qui naufragatus sum, ego. Ex amore et aestimatione amissi grandescit dolor dilectionisque generositas desiderii vehementiam intendit. Amicitiae et necessitudinis nostrae perfectionem non tango, quam tot publica exercitia commendant, tot alba loquuntur, tot amicorum suffragia depraedicant et quam adhuc iuxta suspiria mirantur, qui norunt illum Silesium et me. Genii utrimque nostri testimonia, sed illa Phoebi Apollinis et Gratiarum, quae illud

- - fecundum pectus amoris

singulis ferme horis, ex debito quasi, ab illis exigebat, scrinia nostra pulsant - et vincula mordent. Quod si noster Amor hucusque intra privatos parietes latuit perque publicum conspici nimis, quod fieri solet, verecundatus est, faciam, ut, qui paucis hactenus et per transennam apparuit, iam cum animo liber, orbem literarium nudus, ceu solet Veneris ille puer, ineat seque videndum cuique exhibeat. Dumque sic super defuncto et me fleo, de nuptiis tuis cogito, mi sponse, hoc est, maestus de laetis. Quid facerem? Iocari solebam interdum, vivente adhuc mea et suaviorum hominum suavitate, animoque levando poematia quaedam amatoria ludebam, 'sed casta et non nisi quae Gratiis probarentur. Scimus namque, quod Germanae poesios Maro ait, deum illum ingeniorum quasi cotem esse, quo sensus stringere et acuere possumus, et res vitii expers est. Equidem, inquit iudiciosissimus Heinsius, quemadmodum in vita numquam mihi placuit philosophus, qui numquam risit, ita in scriptis eos probo, qui eum Musis Gratias coniungunt et lepores salva verecundia, venustatem citra obscenitatem amant. Amare simulamus propter fatalem illius dei vim, qua vel sola cogitatione vegetiores animos reddit et ad motus diviniores animat. Tum neque de titulo neque de patrono quicquam constabat. Iamque et ipse monebas de carmine. Ex eo lusus illos meos liberales tibi nuncupare apud animum constituebam eosque Suaviorum nomine, ex facto summorum poetarum Secundi, Douzae, Lernutii, insignire velle definiebam. Sed tum nimis pauca erant. Mox de augendo eorum numero sollicitus pluria addebam, sed quae meam aegrimoniam sapiunt. Tu et similes, id est, docti facile internoscetis Musae meae fetus, qua quisque constellatione et conceptus et partus sit. Qui ingenui magis vobis videbuntur, eos primam tempestatem tulisse ex re augurabimini. Interea in seculum prodeuntes maestus parens sic alloquor:

Suavia, delities ludentis festa Thaleiae, et otiantis ingeni lenis iocus, dum nimis audaci gestitis vadere planta, aevi patentis introituri domos, non metus intuti est per tot vada lubrica callis? Vestri comes non it Favonii lepor. Sed modo tam blandum mutaritis, aurea, nomen, dum suavitatis suavitas vestrae perit. Hisque bene nube, mi amice, et hunc favorem mihi perenna. Dab. Lipsiae, prid. Eidus Novembres, Anno Christiano MDCXXXI. Suo Flemmingio. Osculor ingenium, tua Suavia basio, Paulle, quis tibi concilias oculos, os, labra, medullam. Ipsa mihi Nympha es, mea Phyllis Amorque! Quid ergo defit laetitiae ? Praesto mihi Phyllis et ignis! Quando mihi laquei veniunt et tormina, curae, mollificantis habent emplastri Suavia vires. Quando venit livor, stimulat dentatus et ausus, oppono stimulis tua Suavia, frango, retundo. Non mihi Dianam, palpari munere suetam, optarem prae te, fuco minioque rubentem, usque adeo magna est nostri discretio amoris, castus amor nostri, sacer est, ex asse pudicus. Illatebratus enim venit de carmine primum, quod, simul ut legi, membris infudit amorem, nescio, quam digne, si furem dixero talem. Inde tui totus nunc glisco incensus amore; nec mihi vitalis sine te, o mea gaudia! vita. Vive, meum robur, decus, et disiungere numquam. Suaviar, amplectar, venerar te marmoreumque efficiam, ipse meis licet ossibus osseus instes. Sufficit haec animo curis pictura meisque. Ast simulacrum aliis nitido de marmore ponam. Sed quid picturas meditor vel quid simulacrum? Ipse meus Flemming se est impressurus in auras, quis dabit in solido cunctis sese orbe videndum. Johan. Nicolaus Thomingius D. Dedicatio. Dum teretes alii lassato pumice versus in thalamum nitidant, optime Jane, tuum, nos iuvat ad parvi non grandia litora Plissae ter tres in lusus sollicitare deas. Si placet et iuvenes tibi non spernuntur amores, huc ades ad facilis paegnia prompta lyrae. Non decet in leni re grandes esse poetas, et sua magniloquus fata cothurnus habet. Horrida fulmineis iactantur classica verbis, acer et elogium grande Gradivus amat. Non sic blanda Venus, cui rident lenia quaeque, grandisonum curat nil levicellus Amor. Mollia nos humili quatimus prosceuia socco, luxuriant agili Suavia nostra pede. Non crepat aut trepidat nostra vicinia calce, sed placet in tenui molliter ire via. qualis amans graditur, forsan cum nocte silenti cernitur ad caras talipedare fores. Scilicet absconsis constant Aphrodisia sacris, non nisi per tacitum discupit Ida coli. Hic teneri lusus et circum frondea mille templa ioci mollis aedituentur herae. Laetitiae favet ipse polus, favet aura lepori, garrit et in plausus laetior unda novos. Hic ubi Varisco se Plissa maritat Elistrae, exsiliunt pacto foedere Naiades. Arrident clarum Satyri de monte Napaeis, iacchat et in multa Faunus Hamadryade. Ipsa per humentes cytisos et roscida multum gramina cum pueris dissilit Ida deis. Huc quoque pulchripedes numero venere Novenae, personat hic resonum Pegasis unda nemus. Quaeque suos docto vibrissat pollice nervos, pars palpant aurces illice voce leves. Ipseque flavicomus, tam belli praesul honoris, umbratus festa fronde choragus adest. Diis scatet omne solum, nil non laetabile cernes, indefiniti gaudia finis erunt. Hic tua sit tecum venturi temporis uxor, cui dant purpureum nomen habere genae. Me ductore potes tantis te sistere festis, cuiusvis non est hunc reperire Larem. Ipsa locum cedet vobis Amathuntia primum bisgeminumque Venus cinget utrimque latus. Hic mera quae vestris sacravi Suavia taedis, saepius alterno pangere iure licet, Suavia, quae lepidis non sunt incognita divis, quaeque tuae nosti crebra dedisse deae. Illa quidem renuit primis parere petitis, Indigetum tanto territa facta choro. Saepe tegit posita pudibundum syndone vultum, saepe parat celeres, sed sine Marte, fugas. Genticus hic mos est illarum, nolle videri se comptis minimum posse favore procis, cum tamen his tacite non gratior altera turba. Oh nimium fallax est muliebre secus! Ast postquam in divis mage nil commune videbit, quam dare coniunctis mutua labra labris, mitescet facilique fide se passa teneri dividet invito basia valga labro. Post ubi nectareis sensus devincta salivis coepit in ambrosiam largior esse dapem, mox streperis stridet vocalia Suavia labris, omnibus et claro dimicat ore deis. Ipsa sui prodit formosos pectoris ignes, alitibus late fulgida luminibus. Ignea flammantes imitantur labra pyropos, haec testamentum cordis amantis habent. Quos non blanda iocos, quae non colludia fingit? Et nudata sinit pectora dente teri. Emicat ex toto non spreta protervia vultu, qualis amorosae Cypridis esse solet, qualis erat nitidae facies nativa Neaerae, Barthii ut a collo lene pependit onus. Tu quoque nil parcente dabis, quod circumit, ore, quo nil virginibus gratius esse solet, quod pater omnipotens sociae dedit ipse sorori, quodque dedit Ledae gratus adulter olor. Dumque meae vobis sic praecino Suavia Cleius, exprime suaviolis singula verba tuis. Forte sed ignotae potuit taedere loquelae; ast interpretibus omne age basiolis. Sic sua Lernutius dissolvit basia Hyellae; sic capit Heinsiadae suavia Rossa sui. Sic blandi gratum vobis ridere lepores incipient, nitidi cum salibusque ioci. Ipsa favet molli vobis Cythereia lingua; scilicet eloquid non gravis illa dea est. Exemplo tunc disce tuo, quam libera res sit, serva cupidineo subdere colla iugo. Servitium dominari hic est: hic subditus esse est libertate perpetuante frui. Ergo opus aggredimur; linguis animisque favete, vestrum erit auditis stare, praeire meum. Mascula successum iam spondent ordia certum, nec poterit carae punituisse rei. Per mea sic vestrae splendescent Suavia taedae, donec erunt taedae, Suavia donec erunt. Ad Genium J. Douzae P. Invocatio. Douza fave, seu te socium per odora roseta frigidaque aeternis Tempe Pimpleides umbris concomitantur herae, seu te Cythereia mystam insinuat gavisa suum iunctique cachinni risibus indigetem sacro venerantur honore cumque lepore ioci, seu te Iovis alma beatum aula tenet, late et pictis epulare diaetis, ambrosio niveam roratus nectare barbam; si votis non dura tuis tibi favit amanti ore Rosilla suo, pandis et basia labris, basia, perpetuis tibi rumificata Camenis, larga dedit, potes et tanti meminisse favoris: Douza, fave facilisque meis illabere votis, dum te per nostros instauraturus amores lenia blandicrepis delumbo Suavia plectris, ingenii ludentis opus Te qualibus olim virgineo lusisse choro bifidoque Novenas novimus ex Helicone deas traxisse, puellae in laudes certare tuae, si quando procanti udula nectareis panxisset basia labris, foederis haud oblita sui, sic Iupiter ipse, omne poli sic vulgus amat, sic quisque deorum aeternas lambit per iugia suavia dextras. Non aliter complexa suum sub nocte tacenti Aeneadum genitrix tractavit caesia Martem, non aliter Thaidem iuvenis Pellaeus amatam, non aliter dominae cupiunt placuisse poetis. Heinsiadi sic Rossa favet, sic Barbara mollis Barlaeum veneratur herum, sic compta perennem Asterie capit Opitium, sic Belga Neaera, insigni favitura proco, sufflamen amoris, flammea pandebat populari labra Secundo, officii studiosa sui. Te, Douza, Secundus, te genium poscente suum, his adiuvit in ausis, cum tua, cum dominae mellita patrata Rosillae victuris memori mandares pollice chartis. Me, bone Douza, iuva; parili percellor ab oestro, et verum simulo, ficta scripturus, amorem. Non mea amatrices udarunt labra salivae, virginis atque rudes mecum circumfero malas. Intentata cano, sed non ignota poetis, quos amat ales Amor, primis quibus indere cunis non vulgata solet; sed opinio fingere amorem me iubet innocuum. Faciles da posse facetis ingenuis miscere iocos. Iucunda papyrus, non lasciva siet. Primo fac spiret ab orsu larga Venus et multus Amor plausosque sonores tempera in egregium vocali pectine carmen. Tu sacri teneros iuvenis moderabere lusus, dux operae, Douza une, meae. Te praeside nostrum surget opus meritamque ferent mea paegnia palmam. Fabula Suaviorum. Ibat Acidalium spatiatum Cypris in hortum tempore, quo vario germine vernat humus. Floriparis gratum zephyris levis aura tepebat et Phaethon sudum iusserat ire diem. Convolitant circum volucres, nana agmina, divi cunctaque gens pictis est cataphracta sagis. Pars strinxere leves per inania caerula cannas; pars simulant fictis proelia vera iocis. Et modo vocales geminant ex more cachinnos, moxve strepunt mansis stridula verba labris. Plurima pars late diffusa per herbida Tempe sauciat audaci pollice veris opes. Hic venetum vario summat de flore quasillum, lilia cum niveis carpit hic alba rosis. Hinc super expansum sternentes omne tapete in medium matrem ver posuere deam. Risit et ingenuo tumulata Cytheris odore: convenit hic nobis, pignora, dixit, honor. Albividam nitido libabat forte rosellam nare Venus (rubras nullus alebat ager). Hanc dea cauta parum primori dente remordens, fatalem tepido flabat ab ore sonum. En, rosa suavicrepo totum caput alba susurro purpurat atque ruber mox alabastrus erat. Quod Cypris mirata iterumque iterumque recentat. leniter admorsis sibila blanda rosis. Erubuere omnes. Iuvenes hoc tale videntes stant dei, in Idalias aemula turba technas. Evolitant similique modo sub vepre sepultas inficiunt iugi hinc inde rubore rosas. Hinc rubrae coepere rosae, sic conscia facti nil nisi sanguineum spina notata tulit. At dea mirificos aeterno nomine lusus, quod meruit facinus, perpetuare volens: Suave rosa est, suave eius odor, iam suavior illa est; nos, quae fecistis, Suavia sitis, ait. Sic inter suaves sunt edita suavia lusus. Hactenus ignotum suavia nomen erant. Haec iuvenes docuere dei. cum mellea pangunt virgineis tacito suavia dente genis, lacteolae, pudibunda rubent cito ceu rosa, malae, suavia nae praeter suavia nulla fovent. Post sua per totum narrabat paegnia caelum, cum pueris epulans Ida Cupidinibus. Suavium I. Suavia, nectareis mulcentia sensa susurris, Fige mihi labiis millia dena tuis, Basia mellitis dulcantia corda salivis tot tibi, quot mihi das, pluria bisque dabo. Atque alternantes bellis longo agmine bella suavia basiolis, basia suaviolis, confudisse iuvat numerum. Sic lusibus istis deficient cunctis millia myriadibus. Suavium II. Dimicemus, o Rubella, dimicemus osculis atque rem linguis gerentes combinemus halitus morsicationibusque vinulis venustulis labra nostra vellicemus et premamus invicem, quale turtur os maritae mormolyssans circumit. Dimicemus, dimicemus basiationibus, nec pili, quid hic, quid iste, quid vel ille garriat, aestimemus, bessis omnes aestimemus unius. Dimicemus, o Rubella, dimicemus osculis! Suavium III. Labra tuis quoties mea glutino, vita, labellis, deficis in partes ipsa nec ipse meas, clam mihi surripior fixisque amplexibus haerens sentio me sensim dememinisse mei. Exspiro lentus mentemque trahens paullatim hic, immiscet vestris halitus halitulis. Concido solvanima sic tandem morte peremptus, nec tamen in lapsu vellor ab ore tuo. Tale videns animam prius imbibitam ocius efflas; suscitat exstinctum nobilis aura procum. Inde revivisco, tamen haut mea sola redivit mens animi, mistam hanc arbitror esse tua. Langueo dimidius, semissi corde valesco et sine te bene me totus habere vetor. Suffice, quae tua sunt in me, mea vita, tuumque esse decus reputa, quaeso, valere meum. Me tepidis suffige labris, tibi calda repandam, iugibus hinc ambo vivimus halitibus. Suavium IV. E natatilibus tuis ocellis gliscit larga, Rubella, larga flamma, quaque fortior acriorque flamma. Haec fibras mihi cordis urit imas, emedullat et ossium cavernas. Sed malum poteris cavere tantum. Illos da geminos tuos ocellos, illos flammivibros tuos ocellos rigem suaviolis frequenter udis. Suavium V. Suave, Rubella, rubes malas et suave labella; erubet Idalias illa nitela rosas. Qualiter e picto lucet Matuta cadurco, talis es in mundo, bella Rubella, tuo. Mox rosa marcescet, raro est Aurora bihoris. Utere, donec habes: sic tua forma perit. Suavium VI. Si me, te quoties suaviabor, non voles iterum suaviari, si me, te quoties mihi applicabo, non voles iterum tibi applicare, non Rubella mihi, sed es rebellis. Suavium VII. Te veneficii ream accuso, mea lux. Nam quoties tuos halantes animam bonam afflatus avidis haurio motibus, an laeter magis, an gemam, captus vexanimis nescio fascinis. Mox aurae rude cor novae fatali insolitum sussilit impetu et fervens subitam genas per pictas loquitur laetitiam iecur. Toto corpore ferveo et pulsus positam fortius auctior tundit cum sonitu manum. Est ignara sacri mens mea flaminis, admirata celerrimam, quantam vix licuit, ferre potentiam, ingenti quatitur metu et contacta cito dux ratio rogo confusis hebet ordiis. Hinc malas tremulus pallor obambulat, totus dissimilor mihi. Quantum luctificis vagio planctibus! Quantum lancino crinium et pectus nocua pulto gemens manu! Solum non miser enecor. O tantae, mea lux, sons malehabentiae, quei sic immeritum feris? Quei sic innocuum discrucias caput, tantum non capitis rea? Heus! aut perpetuis perpetuantibus auris da mihi suavium, aut a me penitus post tibi tempera. Suavium VIII. Quae vitam faciunt beatiorem, cuncta, cuncta latent tuo sub ore, ore, nectare dulciore dulci, cuncta, cuncta sub hoc latent, Rubella. Cum me nexilibus recondis ulnis et tenacibus implicas lacertis, fruor dimidia beatitate. Ast cum suavia, suavia illa vestra, quovis melle mihi favoque quovis et mellita magis magisque grata, me fatalibus imbuunt salivis et sufflant genialibus susurris, qua sum, Iupiter, in beatitate! Non ipsam Indigetum beatitatem esse posse, reor, beatiorem illa, quam mihi dant beatitatem illa suavia, suavia illa vestra, quovis melle mihi favoque quovis et mellita magis beatitate, qua non Iupiter est beatus unus, qua cunctique dei deaeque cunctae creduntur mage, quam cluent beati. Illa suavia, suavia illa sola, prse queis non cupiam beatus esse, vitam mi faciunt beatiorem. Suavium IX Mirari modo desine, quid tam continuus tua basiare labellula, osculum catus helluo, optem, bella Rubella. Numquam mellilegae suam oderunt volucres Hyblam, arva nec streperis carent rorulenta cicadis. Succosas iuvenis caper in dapem salices amat et nanas capra vernula exalburnat olivas. Altores animae tua sunt, Rubella, meae labra. Non tu suavia das mihi, sed necesse alimentum. Suavium X. Effigies Rubellae. Fallor an, an dominam, veram videone Rubellam? Brutave perversum fallit imago procum? Hoc caput, hi crines, haec frons, haec tempora, nares, labra, genae, mentum, brachia, colla, manus, omnia sunt dominae. Quin ipsa procatur amanti semper ad adspectus pupula versa meos. Semihiulca rubris connivent oscula septis suaviter admoto labra datura labro. Fare, age! Quid differs? Quid stas? Quid inanibus ausis tendis in amplexus brachia lenta meos? Fare, age, seu domina es, dominae seu nobilis umbra. Sed palpaturam diffugit umbra manum. Non domina es, non fando probas; nec sola tabella, nam vitam spirant os oculique meam. Quicquid es, o nimium nostrae res fascina mentis, o nimis in sensus imperiosa meos! Suavium XI. Ad Stellas. Dei minores, aureum poli germen, Iovis Quirites, lucis ignei fratres, umbrarum alumni, noctis excubatores, aevi senentis temporumque custodes, patentis impigri notarii mundi summaeque digni curiae senatores, qui cum parente temperatis ingenti volumen universitatis immensae rerumque testes aequa iura libratis, si quid beatum, conscii meae sortis, vestri minantur non malo mihi fasces meumque vellus parca nevit haut dura, quid invidetis auream mihi lunam, quando volens mihi Rubella iungetur? Guberniones utriusque fortunae, originis recordor ex bono vestrae. Vos ipse festivus Cupido produxit, quando feriret basiis deas multis, nec computare, quot dedisset illorum valens, rei indices polo notas fixit. Hinc vos rotantes exstitistis Empusae. Favete amanti basiare nec sanum semper mihi negate, basiis nati! Suavium XII. Sertum. Quod mihi virgineo digestum pollice sertum missiculas, teneri lene favoris opus, accepi, mea lux. Stactem fragrabat et ambram, fluxit et ambrosio dulcior aura mero. Scilicet hoc avidis admoto naribus, omnes ebibi inexpliciti creber odoris opes. Pura per adspersos rorabant suavia flores, suavia, te socio digna datrice tuo. Has festina sacras lingebat lingua salivas; suavia mille tuli, suavia mille dedi. Nil sapuisse magis dico quam roscida mella, nil et odoratum flore fuisse minus. Suavium XIII. Tot basiationes, quot Publio Corinna, quot Lesbia Catullo, Messala quot Tibullo, Neaera quot Secundo, Rosilla quot Douzae, quot Margaris Mureto, quot Hebio Diona, quot Barthio Neaera, Rosina quot Melisso, Propertio Licynna, Harmosine Grutero, Borbonio Rubella, Blypurgio Rosalba, Bathyllum Anacreonti, quot Anna dat Sabino, quot Tyndarisque Flacco, Lernutioque Hyella, Camilla quot Marullo, Diana quot Gyraldo, Leonora Buchanano, Cottaeque quot Lycoris Lalage Schönhovioque, quot Heinsioque Rossa, tot basiationes, tot una da mihi uni, Rubella, suaviatus, quin basiationes, quot a suis puellis, cuncti petunt poetae, cuncti ferunt poetae; tot atque suaviatus, quot a suis poetis cunctae petunt puellae, cunctae ferunt puellae, tot basiationes, tot una da mihi uni, Rubella, suaviatus. Nec tot, Rubella, solum, quot quaeque dat poetis sibi puella caris, mihi da suaviatus; nec tot, Rubella, solum, quot quisque dat puellis sibi poeta caris, mihi da suaviatus: sed centies mihi da, ter centies quaterque plures, Rubella, cunctae quam dant suaviatus amasiae poetis. Ter millies mihi da, sex millies mihi da plures, Rubella, cuncti quam dant suaviatus aemasiis poetae. Agesis, ut ex puellis, ex omnibus puellis, agesis, ut ex poetis, ex omnibus poetis ipsis suaviisque depraeliando victis, victis suaviando, agamus ambo clarum, Rubella, fac, triumphum! Suavium XIV. Ex imitatione Scaligeri P. Quos mihi transmisit varios nullo ordine flores, perpetui indicium grande favoris erant. Vidit in Idaliis carpentem Cypripor hortis nec vetuit, matrem dum putat esse suam. Suavium XV. Non sic cruentis saucius ictibus per tesqua, cautes, avia rupium, fatale dictamnum doloris lenificum tacitamque curam cursura anhelat cervus in anxia; aut fulminatus glandibus igneis ursus petitus, vulneri udum quaesitat inseruisse muscum: ut anxiosis adpropero tua suctum labella, lux mea, nisibus, labella, quae semper doloris sensit anodinon impotentis mens fracta curis, morbida mens tui vel tamdem habendi. Sat rigido datum dedisce iam semel furorem. Perdere servitiis paratum iniuriosum est. Quid iuvat in meum ridere lethum? Non metuis deos? Observat ultor omne caelum, odit et interimit superbos furente vindex igne Diespiter. Mollesce, dura! Non mage, quod nefas Adrastiae irritat flagrum, quam supplicium miserere nolle. Ignosce furto, sic puto, non malo. Num bina tanti suavia, quae tibi non prorsus invitae labello surripui bene temperato, ut aeviternos zelotypa manu discordiarum in me iacules globos solesque tot cruda misellum bile pluas caput immerentis? Non imber aethram continuus nigrat, nec semper aureum Cynthius essedum fumante fuscari vapore sivit. At expedit hic necessis necessitudo. Frange vicem semel nobis molestam. Discute nubilae fuligines mentis levatas sudificumque refer nitorem! Mi, Phoebe, luce! O unica plus mihi, quam Phoebus orbi, diffluo, diffluo! Vel paullum apricari tuorum me radiis sine ocellulorum! Agnosco crimen. Deprecor in genu, Rubella, fusus. Parcere regium est. Regina nostrae o una vitae, desine torvituentiarum. En mortuali tincta rubigine mihi ora livent, ruga secat cutem, ut mortualis larva oberro. Intolerabile te carere. Quid, lenta, tardas? Non satis est morae, movenda nullis nec prece, nec fide ? Quis februis es expianda, o nimium nimiumque saeva? Ah vultuosa, quid vitilitigas? Me vel Themista iudice libero tantoque plectendum vel unquam iuro patrasse nihil rigore. Quod si sat insons non videor tibi, heus! esto iudex Aeacus, ut voles, qui lite vix primum relata me absoluet, tibi sed decentem poenam irrogabit, quo mihi ter tria nolens volensve suavia pro meis statim rependas. Sic rubebis ante tribunal heri severum. Sed, bella, nictas? Saevus ero minus. Mox ipse rixam, si pote, dirimam. Cupido iudex, testis, actor sit. Quid enim rabulas moremur? Non paret ullis Cypria legibus, nec e rubricis verus amor sinit se iudicare. Damnet hic me, damnet et ulterius fatiget me iure verso. Poena mihi placet. Cedo labellum, lux mea, blanditer et nexuosas colla circum stringe manus mea, more vincae cauli procantis. Tunc ego ius meum amitto laetus, si tibi suavia nefrendibus subinde labris millia mille, Rubella, figam. Suavium XVI. Tota, tota Rubella, tota pulcra es. Omnes delicias lubentiasque, omnes blanditias facetiasque, quis rorat Cypris et madent Amores, praestat una Rubella, praestat una. Quicquid est Venerum Cupidinumque in toto genio Catulliano, quicquid est Charitum Novensilumque in toto genio Secundiana, illarum quid et est, quid est et harum in toto genio Douziano, vincit una Rubella, vincit una. Aspectus probat hoc probantque mores et imbuta lepore lingua largo, prae qua non lepidus lepor vocandus. Haec uno mihi fascinare verbo et potest animam, potest et aurem. Quando gutture disserente divum blanditim fluidas amicat auras, non sic aetherium sonat melisma, cum molles Hecate vagans choreas leni digerit in meloda planta. Non sunt bis gemini illi ocelli ocelli, sed sunt uranimae faces gemellae, quae vitam mihi dant necantque rursum. Non sunt aureoli comae capilli, sed sunt molliculae comae numellae, quis me dulcacidus puer catenat. Nec genae geminae genae vocandae confusae potius rosae vocandae et divergia bina florisucca, quae sua alliciunt amoenitate mentes praetereuntium procorum. Quin nec ista labella sunt labella, sed sunt propatulae labella portae, per quas extroit introitque rursum, transmissore corallino canali, flamen lene suaveolentis aurae, aurae messibus aemulae Sabaeis. Quin nec turgidula illa sunt papillae, fastu tam nitido sororiantes, sed sunt marmoreae pilae vocandae, quis pellax Amor inter osculandum iussit ludere pendulos amantes. Illos lacteolas manus diserte tamnos dixeris esse nexuosas, quis, velut periclymenos columnas, circumnexat amantium lacertos. Sed quid cuncta referre, cuncta pergam, cum nec cuncta referre, cuncta possim, nec ausim quoque vulgitare cuncta? Haec externa fuere. Sed quid intra? Intus, intus habet Venus, quod opto, quod mecum teneri petunt amantes, prae quis extima nulla sunt putanda. Pulcra et extus et intus est Rubella, tota, tota Rubella, tota pulcra est. Suavium XVII. De Rubellae effigie. Quicquid ad externum potuit fecisse nitorem, Parrhasiana tibi contulit omne manus. Cetera, quae nequeunt arti parere magistrae, quae, nisi quisque ipse, pingere nemo potest, ipsa Rubella mihi corde effigiavit in imo, impressans animae suavia fixa meae. Sic dominam quovis circumfero nomine totam, extima sub brachis, intima corde gerens. Suavium XVIII. Marmorei digiti, manuum par nobile quinum, vosque, alabastrividum par, o utraeque manus, saepe quibus dubii furtim loquitantur amantes. Oris inora suam sunt in amore vicem. Quis putet in vobis tantum latitare furoris, quae tamen adspectu nil nisi mite datis? Cum sua forte meae fructurus labra Rubellae, labra Cytheriacis ebria delitiis, ora nimis cupido conor suffigere suctu unaque sat menti est pangere suaviola, surgitis et totis me contra viribus usae, frustratis timidis labra cupidinibus. Saepe suis etiam mea provocat oribus ora, poscit et amplexus me mea vita meos. Gaudeo moxque cupidineos paro circumplexus iamque mihi videor os tetigisse sacrum. Nec metus est vestri. Ruitis tamen impete saevo osque insons trucibus carpitis unguiculis. Virgineo plus sic abspulsus Marte fathisco. Tota cadit spebus mens retroiacta suis. Invidulae, mea quid sunt vobis suavia noxae? Sic licet immeritum vulnificare labrum? Iamque, quid in tantas, scio, vos armaverit iras: debueram vobis suavia prima dare. Suavium XIX. Ut tibi continuo dem iugia suavia labro, expetis immiti, cara Rubella, prece. Quomodo nam dederim? Cum me, seu deprocul abstem, ex oculis feriant fulgura dira tuis. Sideror, ut grandi calamus levis attremit ictu, nec capit insubitas pupula tensa faces. Ergo voles a me tibi talia suavia figi, qualia vis, petere qualia sola potes: deme tuis oculis feralia fulgura, ni me saeva voles oculis exoculare tuis, aut aeterna tegat flammantes palpebra circos, scilicet imperio res caret illa gravi. Sic tibi parenti dabo talia suavia labro, qualia vis, petere qualia sola potes. Suavium XX. Nil ego sum sine te, cum te mox omnia fio, ilicet es, mea lux, omne nihilque meum. Suavium XXI. Ista suavia, suavia ista vestra, quae prae nectare macteisque cunctis et quavis dape mattiaque quavis aestimo magis et magis petisco, ecquando negitare supplicanti desines, mea vita, quando fiet? Cessa, bella, negare, bella, cessa, quod nulli negitant amanti amantes. Orexi, videsis, laboro dira, orexi, reputa, suaviorum, quam tu sola domare, sola quibis. Da mihi uvidulis tuis labellis ad iustam satiem frui, Rubella. Sic semper satiabor osculando, sed nunquam exsatiabor osculando. Quin semper satur, esuribo semper in summa satur esuritione. Hoc nulli negitant amanti amantes, et hoc tu negites amans amanti? Post tot suavia et haec et ista et illa, post tot suavia mille, mille, mille, dii dent, semisatur nec esuritor istis immoriar tuis labellis. O quam suave foret mihi perire! Suavium XXII. Audiat ipsus Amor! Modo vana queruntur amantes: "Cor mihi furari suavia nulla queunt." Vix hic fallacem sorbillat ab ore liquorem, quem allevere rudis rustica labra proci, mox clamat: "Mea vita, meum mihi cor rapuisti! Hoc tua nempe valent roscida basiola!" Fallitur et fallit. Virguncula, credere noli. Et iecur et cordis omne, quod ante, tenet, omne sibi omnis amans vult credi. Scilicet hoc est, si vis mendaci credere, crede proco. Verba ministrat Amor volitantia. Luditur ille et ludit ficto fictus hon ore deus. Mirum, basiolis si perdi corda putantur: aspectu rapuit mi mea vita meum. Iam sine me, sine corde meo, sine sensibus erro. Personae veteris mobile schema vagor. Quod si forte meis sua suavior oribus ora, sensa mihi, mihi cor, me redeunte, redit. Sic ego, sic cor, sic sensus unita manemus, unitus maneo donec ad ora deae. Quin unita tamen, cum vellor ab ore, manemus: sic poteram domina totus abire mea. Ast ubi me rursum fatalibus angit ocellis, sensa mihi, mihi cor, me rapit atque mihi. Denuo, me vacuus, me quaesito nec prius ad me, ad dominae labia quam redeo, redeo. Quid blatiat vaesanus amans? Non fallere quibo: "Cor mihi furari suavia nulla queunt." Cor rapiunt oculi, non suavia. Credite mecum, corda oculi rapiunt, suavia restituunt. Suavium XXIII. Me redama, te primus amo: vel dilige saltem, vel modo, si non vis, mi male velle cave. Suavium XXIV. Oscula rorifluis totum stillantia guttis, delicies aliis, sed mihi saevitia, quid fallendo nimis miserum cruciatis amantem, sponsa negatura solvere suaviola? Tuque dolorifico scindens me lingua susurro, lingua medullitrahis viscida glutinibus, quid differs, quod voce dabas, re tradere firma? Scilicet alterna dasque negasque fide? Ergo negare dare est? Date sed modo, quod negitatis, et negitate iterum, mi quod abunde datis. Hoc dare sit negitare modo. Contentus abibo: quod mihi sat faciet, istud et illud erit. Suavium XXV. Rubella, qua pol! expolitius nihil decentiusque sol vidit, ut illa tracturit favere me tibi nitoris elegantia, inebriata tota gratiis meris, placensque castimonia; quod unicum magis magisque te probat. Pudica pulcra femina inusitato cernitur. Nec haec quidem in una milibus datur. Decore Cyprin, ore Palladem praeis Charinque moribus refers. O alma, si daretur haec licentia serenitate cum tua, ut illa, quae suinde melle fascino amor venenat oscula, mihi integrum meo sit ore lambere, et arbitratibus meis modo liceret involare, ceu libet, labella vestra caelica, nec ulla temporis severitas mali, nec imber, aestus aut gelu, nec expetenda nox amantibus, nec hoc dies vetaret improbus, gerensque bella lusitantibus labris, gerensque bella dentibus, nihil verente tale te, tuum sinum protervus inderem manu, lubentiisque volverem meis eas sororculas papillulas. Sed, o pudica, quid rubes? Quid et feria? Quid, o Rubella, diffugis? Mane, mane: pudere vocis hinc subit, amor quod extudit mihi. Suavium XXVI. Quid me transversis stimulas tam crebriter hirquis, o nimis elato diva supercilio? Quid, quoties conor propius te cernere, dura, me male disposito pollice retro fugas? Ah! mihi quando favent, si sunt cita fulgura ocelli, iratos esse fulmina nonne putas? Et si, quum tecum licet esse, animam traho vix vix, non metuis meme te sine posse mori? Suavium XXVII. Ut meos vestris oculos ocellis blanditer pascam, mea lux, adesto, nec tuum plures aditum proterva differ in horas. Volvitur tempus dubio rotatu cumque nos illo. Rigidus dietim turbo grandescit, tenuis minatur rumpere nervus. Prata gemmatis viduantur herbis. Quaeque matura segetes arista dulce ridebant, vacuae queruntur nupera damna. Iam vibrant aegros siluae capillos. Mox senex flocco rigidus gelato obruet terras. Morietur omnis frugifer annus. Et gravis lentas hiemes senectae et malos formae patieris annos, ora flaccescent, oculi rubebunt: tota senebis. Dum vegent vires, salit et mamilla laeva, vivamus, mea vita, iunctim postque, sed sero, moriamur una et tumulemur. Suavium XXVIII. Ex Germanico Opitii. Ad patriam Rubellae. O locus, o fluviis gelidoque tenerrime fonte, quo se laetificum contulit omne decus, quo cunctae stabulantur opes, quo dulcia quaeque, quae Phaethon umquam despicit esse bona, o urbs, deliciosa domus reginaque murum, imperio praestans divitiisque potens, sed mage, quod nostri genuisti cordis asylum, cui gazae nequeunt aequivalere Ditis. Patria progeniei ignoscite moenia vestrae, verna mihi post hic civis habere lubet. Hic mihi post placet esse domi, cor huc animumque huc, huc solum posui resque fidesque meas. Quod licet haut nullis angar sub pectore curis, te mihi tam carum deseruisse Larem, prae tamen illa ipsam potius te linquere malo; patria namque mea est, quo mea vita domi est. Suavium XXIX. Quid fugis ah! semper, vaesana Rubella, sequentem, quem tamen haut potis es corde fugare tuo? Illatebravit Amor nostrum cor fibritus illuc. Sic capis in media, quem fugis ipse, fuga. Siste fugam. Fugis ipse, fugis quem, pectore tecum. Sed fuge. Te fugere, dum scio, nulla potes. Suavium XXX Amoris impatientia. O Amor! O glacialis Amor! O lubrica fata! O nimium fallax virgine nixa fides! Quse mea tam blandis allexit pectora viscis, mi male diflexo pollice dixit: Abi! Ah! merui talem, periura Rubella, repulsam? Sic licet in fidum ssevius ire caput? Quid crucior? Moriar! Certam duplicat mora mortem. Chara venit misero gratia, posse mori. In lacrimas frustra, torrentior amne, resolvor. Submergar lacrimis protinus ipse meis. Quid iuvat infidis suspiria credere ventis? Fluxilis ab! animam ventilet aura meam. Mille modis morior. Tamen haut exstinguor in illis. Sic spissa lentas transeo morte neces. At dea, qua sine nec morior, nec vivere possum, redde mihi vitae libera iura meae. Aut mecum morere, aut crudelem deiice mentem. Vivere si sine te debeo, malo mori. Suavium XXXI. Rubella, pulcritudinis coagulum universae, referta pixis enthei fragrantia pudoris, madulsa nectaris meri, nitoris officina, medulla castimoniae, placentiae specillum, amussis Aphrodysiae, Cupidinum theatrum, cor omnis elegantiae iecurque Gratiarum: tibi Juventa virgines per ora pingit annos, ut, educata vernulo Favonii tepore, nivale simplici caput rubore temperatum rosa explicat; velut puti favoris illecebra serena bellis igneo superbit in corymbo: labella sic corallino cruore vulnerata genaeque discoloribus repurpurant capillis. O ampla gaza prodigi faventiis Olympi, Rubella, quo tuo rapis nitore sideratum? Inebriatus evolo tuae madore laudis, ut impedita crapula gravi parens Amorum remissa crura vix trahens, labella semipansa repente cum natatili sono sopore linquit. Suavium XXXII. De serto Rubellae. Ex Sarbievio. Ipsa corona rosa est Chariti? Charis anne coronae ipsa rosa est? Charis est ipsa corona rosae. Suavium XXXIII. Rubellae capilli. Viderat ut dominae zephyros in crine iocantes, confusisque auram luxuriare comis, quale tremit pinus summis agitata capillis, quale seges lubricis nictat etesiolis: travolat et nitidam vellens ait Ida capronam: Comptior haec poterat, pulcrior esse nequit. Suavium XXXIV. In eosdem. Aureoli radii, rutilos quos daedalus ignes spargere de fulvo vertice iussit Amor, qualiter ostrinis gemmans Tithonia malis fulgurat Eoo gurgite mane novum: vos maturato semper flavetis amictu. Heic calet aestates bruma medimna meras. Scilicet ut patulos non noto semine campos Cypria virginei severat occipitis, "Crescite perque annum bene maturescite totum, vos decor aeternus concomitetur" ait. Dixerat et tepidas halabat ab oribus auras, qualiter a zephyris mollibus aura tremit. Has puer in vitreas mirans concrescere guttas, gemmatum dominae dum videt esse caput, aurea cum claro solvebat labra cachinno: O dea, splendidulae fructus hic esto comae. Hos procus uvidulo dominae de vertice lingit, cum premit irriguis suavia sera comis. Lucidulae, rores mihi non negitate potentes. Quod vestros ignes temperat, humor habet. Suavium XXXV. Lux tua purpureus color obsidet ora genasque, ille sed est gelidi sontica caussa mei. Suavium XXXVI. Oculi Rubellae. Mortale sidus, terreum duplex astrum, flammivolae faculae, gemella cristalli vitra, Bororium par lucis, aurei frontis marmoreae vigiles; si vera promulgat medens obtutuique iudici fides credit, discolor estis aqua, princeps voluta lucidis tot lymfa valvis, efficax fluor, puras transradians tunicas. Sed quas flagrare tum Pharos, quos cerno scintillare flammeos ignes, vos ubi contuitu tenace lustro, pupulae? Salvete, versae gens amica naturae, quoi elementa perempto hostes amicat iurgio. Suavium XXXVII. Diva tace, seu docta fides percurris eburnas, seu canis arguto gutture, diva, tace. Plus tua me magico corrumpit gutture lingua, excantant animum fascina verba meum. Quis putet? in blandis acor est concentibus seger. Sic aloa miscet sacchara scaevus Amor. Desine, dilanior cruciabilitatibus atris. Haec mela sunt animae carnificina meae. Interea fuscum singultans carmen hiulco et bibulis lacrimis ora genasque rigo. O ego si lacrimis te sic movisse valerem, ceu per me modulos conficis, Ida, tuos! Suavium XXXVIII. Lux, ebur Attalicum vincunt tua colla nitorem; pectora sunt Scythica candidiora nive. Scilicet illa tuis respondent omina sensis; durior ah! ebore es frigidiorque nive. Suavium XXXIX. O animae anima mera meae, cui valeo bene, cui male pereo, es ubi bona, bene mihi fit; ubi mala, male gemo, misere crucior. Gemina gena, gemini oculi, labiola gemina, gemina brachiola, gemina nitidivida manus, niveola, rigidula, lepiditumida, gravidula gemina papula, duplicia mihi mala, bona duplicia, prout ea bona malave sunt, ubi vagor, ubi lateo, ubi edo, ubi bibo, ubi lacrymor, ubi taceo, ubi cubitum eo, ubi revigilo, pariunt. Suavium XL. Ecquid mendaci, refracto schemate, vitro credis, in adspectus officiosa tuos? Si tibi non tanti est fallaci fidere formae, Pancharis, his oculis te speculare meis. Suavium XLI. Qualis, cum medios emensus Cynthius orbes, subteriacentes despicit marmor et, et terras volucremque citatior urget loris quadrigam flammeis et radios contra refractos saevior igneam polo meridiem iacit, virgo minora furenti opponens lumma Phoebo audaci lustrat pupula, degener in liquidas oculus fluit undique ripas hirquique lacrimis pluunt: sic tua vicino cum lumina contuor ausu, ab efficacibus rogis obtenebror validoque oculis excitus ab igne amarus emanat latex. O mea quam largis distinguitis imbribus ora, crudae doloris filiae! Stringite proh! flammas, lacrimae; lacrimasve potenter, o flamma fortis, ebibe! Suavium XLII. Frigeo, sudo simul; gemo, rideo; concido, substo; langueo, convaleo; somnio, sterto vigil; demorior, redeo; iugi vertigine gyror. Autor tam varii turbinis una Charis. Suavium XLIII. Marspiter omni saevit in orbe; saevit in orbe Cypripor omni. Ille sarissis, iste sagittis, fulminis ambo igne potentes, ille tonitru, hic oculorum. Fare, Eubella, cui damus horum nomina nostra? Usque triumfat vulnere crudus ille mucronis; hic labiorum vulnere mitis usque triumfat. Fare, Rubella, cui damus horum nomina nostra? Trux scatet atra morte Gradivus: sorte Cupido dux fluit ampla. Mors ibi certa, heic mera vita. Fare, Rubella, cui damus horum nomina nostra? Anne Gradivo? Fare, Rubella! Suavium XLIV. Merace iambe, caecubis meracior meracis nitente delicatior cuniculi cucullo, glabri fluente laevior cuticula sciuri et anseris tenellula venustior medulla, genii madulsa Douzici, madulsa Barthiani amorque primus Heinsiae Venusque prima laudis, cui per impares gradus Cupidines iocosi lenesque Gratiae exprobrant pedesque claudicanti favis pluunt Hymettiis et Evii saliva, iambe pure, purimis super nivemque claris venustulae manusculis adaemulus puellae beryllinisque concolor labelluli Kubellae, adesto, solitudinis levameu huius unum, videre dum meam diu nimis vetor salutem. Abi meamque millibus salutibus salutem revise; sive patrios thymum legat per hortos domive pingat aureas acu valente telas vel involuta fessulos toro reclinet artus, peculiare suaviter meridians grabato. Abi redique millies, sublatus et revectus volucribus iocantium rotis etesiarum. Suavium XLV. Nexuit hos mea lux crinali vimine cirros incinxitque meis crinibus ipsa suos. Scilicet augusto non deficit omine factum: sic ero captivus illius, illa mei. Suavium XLVI Iamque sat, puto, sat suaviatum est. Et quid suavia, quid iuvant amantes, sola suavia, suavia aeviterna? Aut quid sunt ea suavia aeviterna? Dapes Tantaleae Midaeque gazae, quae lentas modo commovent salivas nec pacant animum nec oesophagum. Sic sunt suavia, si negatur illud, prae quo suavia suavia haut vocanda, prae quo non mage suavitas suavis. Haec praeludia sunt suavitatum, quas prae suaviolis amant puellae, quas prae suaviolis petunt puelli. Biga vinula, melliplena biga, vos non degener ille, coecus ille sauciavit Amor, nec indecenti Cypris proseda vulneravit ictu. Non fraus callida, non libido spurca, quae mentes furians levis iuventae, cogit tramite deviare iusto, sed mens ingenui tenax pudoris et parere Dei parata pacto. Jamque, sponse novelle, ter venuste, iam cuncti tibi dii favent deaeque, iam licet, licuit quod ante numquam. Jamque, sponsa novella, ter venusta, et cuncti tibi dii favent deaeque et tibi, licuit quod ante numquam, iam licet, magis atque post licebit, quod tuto teneris licet maritis, quod sibi iuvenes, quod et puellae noctes atque dies imaginantur; quod vix vix iocoserii Phaleuci audebunt poteruntve vulgitare, istud nempe, quod ex procis maritos liberisque novos facit parentes. Ite vinula biga, biga casta, parentum decus et decus nepotum, o vestrae nihil, o deeste parti, nec vos fallere spes decet nepotum, nec tot vota patrumque patriaeque. Ille suavia, suavia illa casta, tot suspiria pura gaudiorum et fervens genialis ille lecti omni crimine liber appetitus vobis pignora patriaeque cives non vano meditantur auguratu. Dithyrambus in pompa nuptiali. Nunc iuvet, Thaleia, docto otiemur in recessu, qua per arva, qua per hortos garriens anfractuosis Plissa naufragatur undis, qua Roseta perlabascit amne puro Lipsica. Huc veni nutante festam impedita fronde frontem. Cinge zonam, sume soccum atque tota nuptiales imitata veste pompas enite conchyliatis undiquaque supparis. Linque Pymplam, linque Phoebum, mitte bis quater sorores. Parce, virgo, Flacciana temperare lege chordas. Pendeant ad tempus unco curiosa diligentis plectra Sarbievii. Blandiora delicati sistra nos decent Catulli. Sponte fusos, arte nulla dithyrambus optat hymnos, cuius argutum canora voce saltum, prata cuius ore personabimus. Ergo dum decliviori libra pendit lance solem, dum novercalis Novembreis scorpius remordet horas, dum sagittator, senentis canus imperator anni, lora fraenat tempori, insolenter aura verno spirat auctumnalis ore. Lene confusi Britannis tortiles Apeliotis stridulis illimis aethrae eremigant alis apertas tramites Favonii. Ut tepentis aura Maii cespitantes crispat nndas, sic maritandis Elyster, obvius Plissae fluentis, ore corrivatur udo mille gerris, mille mansis colloquens singultibus Vitreum cacuminosa verrit alnus fronde coelum. Ornus ornum complicatis osculatur in racemis. Omnis arbor, tota silva inquieta tertiatis nupturit suspiriis. Lubricum reverberatus cespitem cespes flagellat. Saltus omnis, cuncta rura tinnulis etesiarum perstrepunt late cachinnis. Tota nil Novembre spirat universi machina. Ille fortis, aequus ille fulminantis praetor aulae, arbiter deus deoruni, ille suavis, ille blandus pusionum dux Amorum, ille nanorum pusillus signifer Cupidinum, qua sepultas Indiano ponit unione plantas, ilicet venustat omnem viva Chloris officinam, ilicet tellure rumpit mille culmis, mille bulbis, mille Flora floribus. Hinc amasius pudentes albicat narcissus inter anemonas, inde fulvo fulgurat crocus galero, inde calthae nupta bellis, inde ridet omne pictis purpurans tapetiis. Ipse totus invidendo sericatus ardet ostro, totus adspici serenus, dum rubro prognata cono crista surgit, dum iubarum margines tumultuosis ventilantur Africis. Nunc iocatur, nunc cachinnat. Nunc proterva gestientem calce laetus tundit oram. Nunc volucres sponte flexa cuspides serit cateia, vulnerans resibilantem clara gesis aetheram. Pone pumilum novellas ludit inter agmen herbas; ipsa pone fusa circum mille turmis gaudiorum, ludiorum mille castris, alites adurget albas tot parens infantium. Sponse, prodi, belle sponse, quo verecundae sorores doctius nil arbitrantur; sponsa, prodi, bella sponsa, una rari norma pulcri, ipsa qua nihil venustas praedicat venustius. Cernuus vobis vegentem annus induit iuventam. Hla vobis spirat aura. Ille canas congelatis mystacas vobis pruinae Eurus abradit resumpta veris almi forpice. Floricondas fauce picta Aeolus ructat pruinas. Alba canentis ligustra depluunt ab ore Cauri; ocimisque pro procella proque nimbo rorulentis ningit Auster liliis. Ite, qua iucunda pulcher castra metatur Cupido, militat qua pumilorum imperatrix filiorum; ite, qua superba vestrae consecrata dignitati dismicant tentoria. Quam supina copulandis calce fluctuant Amores, ut rubentes fronte prona excipit Diona sponsos, ut volentes arte nota federans dextras mariti iura cedit ordinis! Sudus acta ludibundae vultus approbavit aethrae. Rore pota, rore coeli, stridulo fritinnit ore lubricum cicada carmeu. Dii per arva, dii per auras grex hiulcat alitum. Currit applausum natatrix amne collisu petrarum Nais eloquentiore. Gaudiorum, ludiorum, pusionum vulgus omne mutuis aggratulantur basiationibus. Filias Empanda dives messis hornae fert placentas, expedit Pomona fruges. Euchyus subpurpurantes dividit maturus uvas. Qua videtis, stat referto plena cornu Copia. It iocantis aura venti per vireta, per roseta atque lascivo remordet supplicantes ore flores. Quaque panditur cubile, spargit omne santolina, spargit omne tulipis. Jamque sat diu morantem pellit hesperugo solem. Fessulae fuscantur aurae. Candidata noctilucum ordinat regina vulgus. Prona scintillat serenis nox ubique crinibus. Susatensis sidus orae, magne Galeni nepotum; Lipsiae corona pubis, strenui propago Baldi: par pudicum, par venustum, par, quod aequales maritant iugiter lubentiae, itis et vobis dicatam occupatis ambo noctem. Interim, quod expedibit atque vobis atque vestris, quod negatis atque vultis, siderale, sed latenter, temperat synedrium.