Schediasmata poetica Machine-readable text Schede, Paulus Melissus Schede XML version, markup prototype, December 1999 Martin Putzmarkup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ melis1 schede.html meli001.jpg schede.xml melis1/jpg html Paris: Sittart, 1586.

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001 (bis auf Metrik)

not necessary

 29 June 2001 Susanne Mussmann markup line tags 24 July 2001 Susanne Mussmann markup TEI header Melissi Schediasmata Poetica. Secundo edita multo auctiora. Privilegiis Romani Caesaris AD VII. et Franc. Regis AD IX. annos. Lutetiae Parisiorum. Apud Arnoldum Sittartum sub scuto Coloniensi, monte divi Hilarii. Anno MDLXXXVI.

Serenissimae ac potentissimae heroidi Elisabethae Anglorum Hibernorumque reginae S.P.D. Inter plures quas referre possem causas, Elisabetha Regina beneficentissima, tres potissimum esse noris, quae me hominem externum ad consecrandum tibi labores meos iampridem impulerunt: Praecipua quaenam sit, etsi tute per te ipsa, ut es perspicacissima, vel me tacente facile divinabis; eam tamen coram ex me, uti spero, idque brevi (ita me meumque iter Deus opt.max.fortunet) uno verbo expeditam intelliges. Alterius documentum quin evidens atque omnibus perspicuum fiat, qui facere possum? Doctissima enim ipsa, et bonis litteris excultissima es, atque adeo plurium linguarum cognitione instructissima: ac proinde his similibusque de studiis rectissime omnium non modo iudicium ferre, verum etiam ingenia liberalia sigillatim discernere consuevisti. Tertia causa ex priorum invitamento illicioque, tamquam perenni fonte, iugiter manavit; quae medius fidius per triginta totos annos ipsos (cur enim quod verum est infitier?) tam animum quam desiderium meum ita obstrictum mancipatumque tenuit, ut neque huius ardentissima cupiditas tanto temporis intervallo umquam imminui, neque illius diutina perseverantia vel tantillum uspiam mutari: immo contra in dies magis ac magis utrumque amore tui propius videndae incredibiliter incendi animarique senserim. Huc accessit non tam persuasio quam spes certissima, fore omnino, ut ab illustrissimo tuae Maiestatis splendore, plurimum Poetae huic dicam, an Poematis, affulgeret lucis atque claritatis: siquidem te mihi instar fulgentissimi in polo Arctico sideris, Helices aut Cynosurae, ad quod cursum navis dirigeretur meae, semper ob oculos posui. Quid porro? Exspectasne, ut congeriem tuarum virtutum praestantissimarum, ac bonorum maxime insignium, quibus ab ipsa rerum natura copiosissime fusissimeque dotata es, hic coacervem; et cum illis priscorum exemplorum collationem instituam? at mehercule id huiusce non est loci. Suff sit tibi conferenda, sese uspiam offerat. Quae res facit, ut non tantum eruditis omnibus maximae sis admirationi, sed quasi Dea quaepua de caelo in terras demissa, non a subditis modo tuis, Britanniae Hiberniaeque; incolis, verum etiam ab universis totius orbis terrarum Principibus, nedum Poetis, merito suspiciaris, colaris, ameris. Quocirca mirum cuiquam videri haud quaquam deber, si et antea ego et nunc quoque, ieiunis fortasse nimium versiculis, non dico laudum tuarum, quas immensas esse constat, cumulum aequare (id quod mehercule nemini mortalium divinitus concessum esse arbitror) sed animi mei dumtaxat significationem qualemcumque edere sim conatus. Quippe, ut olim de te scripsimus,

Si qua virago gravi celebrari carmine digna est, Ipsa celebrari carmine digna gravi es: Ac quidem eo mage digna, tuis quo fortius omnis Dotibus exsuperas Diva Britanna Deas.

Sane autem cuperem integrum de te, Heroina potentissima, ceu praeclarissime mereris, suscipere opus conscribendum; si aut te ita velle intelligerem, aut me praestare aliquid posse sensu perciperem. Quidquid tamen iusseris, in eo adornando non committam quin me vires atque nervos omnes intendisse fatearis. Vale, et conatibus meis fave. Dat. mense Augusto, anno Christi nati millesimo quingentesimo quincto et octogesimo. Lutetiae Parisiorum.

Paulus Melissus Germanus Francus, Comes Palatinus et Eques, civis Romanus.
Ad Elisabetham Angliae reginam. Melissi Epigramma. Non tantum, Regina, meos tibi dono libellos, addita quis iusto sine suprema manus: Sive Poesis erit, seu cantio Musica, sive Nescio quid melici; scilicet omne tuum est. Nec solum tibi dono meos sacroque libellos: Hocce caput Genio dedico, Diva, tuo; Germanumque hominem Francaque propagine cretum Regia me dedo sub iuga servitutis. Utere devoto capite, ingenuoque Poetae sis era, qui laudes incinat usque tuas. Et cui Libertas tanti sit, ut esse recuset Tam rarae dominae nobile mancipium?

Summa Privilegiorum HEUS typographe, bibliopola, librarie, quisquis es: MAXIMILIANI II. Rom. Imp. Privilegio, anno CHRISTI MDLXIV mense Septembri Viennae, item HENRICI III. Franc. et Polon. Regis, anno MDLXXXV mense Ian. Parisiis dato: illo quidem ab editione uniuscuiusque operis in VII hoc vero in IX annos concesso: cautum mihi esse scito, ne quis vel in Germania vel in Gallia lucubrationes meas, praeter cui commisero, excudat, alibive excusas vendat. Commisi autem hanc SECUNDAM Poematum meorum editionem ARNOLDO SITTARTO, in celeberrima Parisiorum Academia bibliopolae iurato; TERTIOque iterandam promisi. qua- propter labores alienos ne involato, fucum, ul- lum ne facito, citraque consensum meum nihil audeto. Si quis huiusque cautionis ergo adversus ea fecerit, fraudem frausus; mulctam poenam- que in Diplomatis estimatam luere damnas esto. MELISSUS.

IN HOC MELISSI OPERE CONTINENTUR

MELISSUS LECTORI. Salve plurimum, mi Lector. Quod ne ignorares ut facerem, feci: nimirum voluisse me meis in Poematis qualibuscumque ita stilum calamumve temperare, ut nemini umquam mortalium aliqua inde crearetur offensio. Etsi enim hoc scribendi genus plane debet esse ingenuum atque liberum; tamen, quae nunc sunt tempora, non tam licentiae plusculum indulgendum, quam hoc unice studendum putavi, ut mea non modo ab insigniter eruditis, iisque paucis, qui accuratius singula examinare consueverunt; verum etiam a mediocriter doctis, iisque pluribus, quibus plerumque novitas arridere solet, commode legi possent. Ideoque fore confido, ut si non applausum meruisse omnium, at certe ab aliquam multis saltem, quorum in numero homines pono mihi amicissimos; nonnullam hoc nomine videar inivisse gratiam. Cum autem hos fetus secundos, sive a Genio naturae, sive ab arte ingenii, Marte videlicet ac Minerva propitiis, non usque adeo infeliciter, ut arbitror, sim publice defensurus. Facessant igitur nimium curiosi, qui, ut nodum in scirpo quaerant, non tantum manibus pedibusque, sed multo magis lingua factiosi, petulantius undique captant Venaturam oculis, auribus aucupium.. Cum turbulentis nihil mihi rei, nihil negotii; multo minus cum temporis nostri controversiis. Pacem utique colo, quietis amans: nec non tranquillitatem otii cum Phoebo, cum Musis, cum Pallade et Sophia, cum Mercurio, cum Venere honesta et Suada, cum Gratiis denique ipsis, litterarum humaniorum praesidibus, ambabus (quod aiunt) amplector ulnis. Eiuscemodi certe nostra non sunt, tamquam in Augeae cuiuspiam stabulis nata; ut in ea, quemadmodum contagione alicubi serpente aut graffante, suspectos in viatores solet, videatur inquirendum. Viros equidem doctos atque eruditos, ubicumque gentium aut locorum degant, amo, colo, ve

EPIGRAMMATA AD PAULUM MELISSUM SCHEDIUM I. AURATI, POETAE ET INTERPRETIS REGII. Illa Typographicis quae rursus carmina prelis Subdis legentium ob sitim; Non semel atque iterum, decies repetita placebunt Tuis MELISSE opusculis, Mella quibus stillant vatis testantia nomen; Tibi quod dedit nutrix Iovis, Quod dedit illa senis Chrysippi sedula nutrix, Labris cibum mansum ingerens. Nam quod apis sibi de variis mel colligit herbis, Per Hymettios colles volans; Colligis e variis tu docte MELISSE Poetis, Latialis apis, et Attica. IACOBI AUGUSTI THUANI AEMERII. Nostra adeone tutus tibi visa Lutetia portus, Et statio studiis apta MELISSE tuus; Liqueris ut patrii tam longum flumina Moeni, Et potior tibi sit Sequana visus amor? Scilicet hic strepitus inter bellique procellas Musae habitant, puero numina culta tibi. Ergo bis algenti redit horrida bruma Decembri, Bis canis arentis findit hiulcus agros; Dum patriae oblitus nostris teris otia terris, Ut nos promisso munere PAULE bees. Iamque morata diu pluteum tua carmina linquunt, Aemula Dircaeis Aeoliisque modis Tu patriae longum potuisti ponere amorem, At manent aeternum posteritatis amor. ACHILLIS STATII LUSITANI. SEDERE labris in Platonicis apes, Et mella presserunt sua. Mox ut beati condierunt rhetoris Os, avolant examina; Et in MELISSI sessitaverunt apes Labris, Poetae nobilis. Toto relicto nectare, huic cum nectare Nomen reliquerunt suum. IANI ANTONII BAIFII. CONCEDE hoc nostrae mea Gallica Musa Latinae Quod petit. hinc veniat forsitan auctus honos. Pauca meo Franco sed carmina grata MELISSO Donentur, certae pignus amicitiae. Namque meas lima non dedignatus amica Nugas, ille animi candidus expolivit. Nunc vero totum sparsurus nomen in orbem, Ebria Cecropio scripta lepore dabit: Sicque meum socia nomen nova pagina fama Nobile longinquos differet in populos. Ede bonis avibus, mellite MELISSE, Camenae Munera Romanae quae relegenda terent. Delectes prosisque simul: lauderis, ameris, Praemiaque aeterno digna labore feras. IO. PASSERATII QUAS tu Camenas me reposcis, o novem MELISSE cura Virginum? Meisne demens versibus mutas tuos, Hyblaea mella Corsicis? Beato egentem me lacessis munere, Cui paene sacra exaruit Sonante lympha quam profudit ungula Praepes Medusae filius. Salve ergo paucis, et memento illud vetus, MELISSE, Sunt plures mali. Q. SEPT. FLORENTIS CHRISTIANI. Has laurus Latioque arbusta fluentia melle, Atque illibatos vivo de fonte liquores, Cum Phoebo Cereris tibi suggessere ministrae; Et frugi vatem et dulcem fecere MELISSE: Cuius ob os veteres obvertant ora Latini, Et dubiam palmam sibi Transalpinus Apollo Iam faciat. grandi en plaudit Germania alumno, Insolitis mirata ardere caloribus Arcton. Tale tibi, o Francae et Germanae gloria gentis, Musa dedit carmen, castum Deoides illae Finxeruntque bonum. sed ut est intonsus Apollo, Ut purae hae quae mella legunt flaventia; sic hinc Aut haurire nefas, aut ulla arbusta profanos Caedere. nempe locum pollens servat Dea, cuius Qui temerat numen, temnitve improvidus iras, Discat Triopidae cerritam horrescere poenam. Sic Latine fere ad verbum exprimebat Theodorus Christianus F. QUATTUOR olim obolis vaenibant Attica mella, Quae flava Hyblaei vertice montis apes Fingebat, furesque favi figebat Amores. Nunc auro contra quilibet ista luat Mella, Palatinus quae Phoebi assecla refingit, Germanis Francus fortibus ortus avis: Non quidem Aristaeus, verum optimus ille Melissus, Cerea cuius mens mella meleque facit. Vos fuci fugite hinc, et melli parcite. nempe Tantum apibus puris alveus iste patet. LUD. CARRIONIS. AMICE magne, amice docte et integer, Gregi noveno amate, amate Apollini Gregem novenum amans, amans Apollinem Poesim in urbe primus ause Norica Polire, in urbe quae sit orta Romuli: Meus te Iambus iste purus, innocens, Suo qui et uno it ambulans, vides, pede, Pedis modive nec requirit exteri Opem ullam, adit MELISSE; et orat unice, Tutum ut librum novem sacrum sororibus Sinas benignus ire tandem in omnium Manus; latere nec diu velis domi Tuae severus id, quod esse publicum Novem est Deabus est amicum Apollini. Nihil si Iambus iste purus, innocens Prece hac te erit potis movere ferreum: Sequetur alter, et fere viam institit, Malus, minax, ferox, cruentus et nocens. FEDERICI MORELLI TYPOGR. REGII. NON dederat Samius finem motumve Melissus, Ast unum immensum, mobilitate carens. Dissimilis Samio similisque es France Melisso: Nam simul immensum das opus et stabile. Sed Samius numerum non admittebat in uno; Tu numeris orbem vis decorare tuis. Idem Latine ALTER erat Samius; Franci sunt ista MELISSI Cuius melle fluit dulcius eloquium. Huius carminibus Musae sua signa notarunt, Ne fures possint mellis opus rapere. CHRISTOPHORI HOMAGII DELICIANI CUM legeret Schedii Schediasmata culta MELISSI, Seposita paulum pulcher Apollo lyra Clamat: Io, si sunt Schediasmata talia Musae, Quale laboratum, dicite, carmen erit? HIERONYMI CAVELLATI PARISIENSIS. QUIS novus hic vates Parnassi gloria surgit? An sacer est Musis, floresque Heliconis amoeni Carpit? an Actiaci propria illi est gratia Phoebi? Nam quae, culte MELISSE, tuis facundia verbis Allicit; artificem ut vatem miremur opusque. Zoilus et gelida trepidet formidine pallens, Conspicit ut mitti tua docta Poemata in auras. Nae, donec terris his verba Latina vigebunt, Doctorum gliscet tua fama per ora virorum.

SCHEDIASMATUM POETICORUM PARS TERTIA. Secundo recognita, atque edita PRIVILEGIIS ROMANI CAESARIS AD VII. ET FRANC. REGIS AD IX. ANNOS. FINIS CORONAT OPUS LUTETIAE PARISIORUM. Apud ARNOLDUM SITTARTUM sub scuto Coloniensi, monte divi Hilarii. Anno MDLXXXVI. ELISABETHAE ANGLORUM REGINAE MELISSUS S. D. OMNIBUS meis libellis, ELISABETHA Regina praestantissima, idem est animus, idem ardor. Ad te nempe ire volunt: immo iam ierunt Oceano superato, Maiestate tua nihil deterriti. Utinam et mihi istuc ire brevi liceat, vultumque tuum desideratissimum tandem aliquando coram intueri: illud mehercule in summa parte felicitatis ponendum existimarem. Oculorum siquidem tuorum radii splendidissimi, in hos oculos placide immissi, ita mentem Minervamque meam illustrarent, ut plane renatus quasi, aliusque a me ipso apparerem. Deinde linguae tuae supra quam dici possit mirabilis facundia etiam me Mercuriumque meum redderet aliquanto facundiorem. Praeterea ex ornatu mundoque tuo Regio politius quiddam atque ornatius Musis meis accederet, quo ille cultiores acceptioresque evaderent. Gratiae denique tuae melliussimae et favoris suavissimi aperta significatio instingueret novas Apollini meo ad carmina pangenda vires. quorum carminum iucunditas nonnulla optarem sane aures tuas longe delicatissimas ita demulceret, ut tu proinde ea non tam aliorum modulaminibus exercitiis-ve aequanda, vel saltem ab iis, quibus dulcissima inest aliqua delectatio, minime separanda duceres, quam ego me non paenitenda pigendaque scripsisse cognoscere liquido possem. Etsi autem haec mea qualiacumque non usque adeo quibusvis profutura scio, tamen nemini ea obfutura certum est. Uni tibi, REGINA, tibi uni, inquam, rem ego gratam facere volui dedicatione libellorum meorum: qui si tibi placuerint, est quod gaudeam; sin autem, vehementer doleo, molestiam tibi a me imprudenter creatam. Nihilominus fore confido, ut quidquid huiusce est lucubratiunculae, animo accipias legasque sereno atque placido. Vale, et in Musis meis vive perpetuo. LUTETIAE Parisiorum, mense Augusto, anno Christi quinto et octogesimo supra millesimum quingentesimum. PAULI MELISSI SCHEDII FRANCI, GERMANI, Comitis Palatini et Equitis, laureatique Poetae, Civis Romani EPIGRAMMATUM LIBRI NOVEM. MUSARUM NOMINE INSCRIPTI, AUCTOR AD SUAS MUSAS. ITE bonis avibus, feliciter ite Camenae, Reginamque bono visite Lucifero. Illa perhumanis vos amplexabitur ulnis, Princeps Castalii virgo Britanna chori. Ut merito gressus talem gaudebis in aulam Ferre, verecundo grex adamate gregi! Ut merito, Charitum numero comitate, benignos Munificae vultus experieris herae! Credo equidem, non ulla alia iurabitis ipsae Principe vos dignas esse, fuisse, fore. Indeptae grandem modicis simul estis amorem. O quantum est magnae parva placere Deae!