Schediasmata poetica Machine-readable text Schede, Paulus Melissus Schede XML version, markup prototype, December 1999 Martin Putzmarkup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ melis1 schede.html meli001.jpg schede.xml melis1/jpg html Paris: Sittart, 1586.

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001 (bis auf Metrik)

not necessary

 29 June 2001 Susanne Mussmann markup line tags 24 July 2001 Susanne Mussmann markup TEI header PAULI MELISSI SCHEDII, FRANCI MELICORUM LIBER TERTIUS. AD ELISABETHAM ANGLIAE REGINAM. O DIVA, claram quae regis Angliam, Potens beatos reddere quos velis, Dignosque regali favore: Accipe fronte precor serena, Quae dedicamus carmina Numini Tuo volentes. sic Genius tuus Vigescat aeternum canorae Suavibus in numeris Thaliae: Sic ipse perpes praeco tuae ferar Laudis per orbem: qua Boreas strepit Sonorus, et lenis flat Auster; Quaque oriens micat occidensque Titan, Olympi perpetuum iubar. Testes meorum sint volo carminum Uterque SYDNEIUS, ROGERSque; Quique tibi mea verba reddet GILPINUS, Augusta mihi cognitus In urbe, Suevi caeruleis aquis Lyci rigata: quo RUDOLPHUS Imperii proceres frequenti Manu evocatos consulere invicem Communis in rem iusserat arbiter Status, et incrementa latis Publica subsidiis tueri. Me gratiosum te penes hac chely Spero futurum. Sit precor o meis Bono Camenis, velle plenum (Si iubeas) opus exarandum, Regina, de te suscipere, omnibus Perfectum ad unguem, qua potero, modis: Prositque, de te Diva nullas Ter duo lustra tacere chartas. AD ROSINAM. ROSINA bella, floridis apricior corymbis; ROSINA pullulante laetior myrto, ROSINA liliis rosisque pulchrior, Perenne virginum decus: Sereniore dum mihi coruscus auspicatum Nitore Sol diem quater decennalis, Fluentem ab usque primula recentium Crepundiorum origine, Reducit, aureis micans iugalium quadrigis: Bene ominare. sic et ipsa ab Aurora Et imminente salveas ab Hespero, Agens diurna lustrici. Bene ominare; meque ter quaterque nominatum Iube salute prospera frui tecum, Licebit exteris ob illa regia Duella in angulis vager. Quis autumasset? en adhuc, per octo lustra, caelebs Et hunc morante cerno Marte natalem: Tamen virente mi comam induit nigram Pudens Oliva termite; Etruriaeque corculum volens honesto Senas, Oreadasque perlibenter aspecto, Modestiore fronte et ore praeditas. Benigna bruma post iter Latinum, et urbis Ausonum perambulationem, Viasque cognitas, amoenius praebet Poli sub huius axe, prae quod expeti Domi queat, triclinium. Feros tumentis Hadriae dehinc timere fluctus Supersedebo, seu fragosa Poenini Gelu rigentis expavere praecipi- tia. Ut reducta vallium, Ut haecce collium iuvant reflexa, fontiumque Scatentum ad ima lene murmur! hic lauri Virent, viretque silva Palladi sacra, Citrisque consitum nemus. Cupressus atque pinus hic stat; ilicesque frundent; Fragrantiisque myrteis odorati Replentur halitu decenter hortuli, Et usque ver novum tepet. Domus canore Musico, et sonore nabliique et Lyrae resultat. Istius-modi vivant In otio ac quiete Lipsius, precor, Et ipse Dousa nobilis, Et ipse Carrio, et Grapheus, et ipse Giselinus Novans vetusta saecla; vosque Lernuti Modique, pectora absoluta, non sine Typos amante Golzio. Idem precabor, ac libens, et Utenhovio ipsi, Et eius intimis: idemque Mellero, Coloniense quo celebrius cluet Canente territorium. Idem hocce Gulielmium tagat Decembre votum: Amore qui rosarum Adonidum captus, Trecenta cum rosis canistra mollibus Deae sacravit entheae. Ibere Mars facesse, Mars Iber facesse: tuque Redoccupare Belgium vel invita Memento Pax, quietis exsulis soror, Alumna dulcis otii. Eamne, et optimam alloquar sodalium catervam? Vetor. Sit ut nimis remota, salvere Tamen per ora vos iubebo prodromi, Amata Cynthio cohors: Et inter hancce symbolam, memor gregis diserti, Scypho litabo septies coronato: Simulque faxo coram adesse te, mea o ROSINA, melle dulcior, Fragrantiorque balsamo, nitentior ligustro Cycnique plumulis. Adesse te praesto ROSINA faxo opinione, et abditam Trahace hiabo carmine; Identidem o cupita bis decem irrito per annos Proco, sed usque mi negata; quin numquam Potis vel uno ocellulo viderier, Nisi semel per Ideae Imaginariae, polo silente, conspicillum. Inanis hinc amator exstiti formae Tuae, virago. Mantis inde plurima Mihi futura Christius, Neque hoc rogatus, immo vi manum intuens prehensam Palam omnibus, sed invidenda praedixit; Fore auguratus, ut Diana vicies Rotante circulo prius Meare signa cerneret per obviata fratris Citum Phlegonta, quam tuae virum Zonae Hymen doceret arcta vincla solvere. Abisse terminum hunc scias: Propinquat hora debitae statuta pactioni. Quid immorare? quid meos in obliquum Repellis ambitus? quid aegrimoniis Iecur misellum acerbius Premisque et angis? Euge, seu Britanna vel Batava Meum tenetis, aut Etrusca, deside- rium, vel Hadriana litora, aut novae Beata rura Franciae, Lacusve cogniti minus minusque; seu vos (Libentius quod hercle crederem) casto Deae fovetis in sinu Melannides; Paterve Rhene eam tuo Ab amne, Naidum sacro vides choro aggregatam, Hymettio ore dulce nectar haurire, Catumque pectus Attico imbui favo: Ad illa quaeso commodum Pedes euntis advenas loca apta sistitote, Ubi illa degit, anxiumque fors exest Sibi ipsa cor, medullulamque tabidam: Amore tum vicario Praealligata nemini, pudica corda Nymphae Ad hoc meum cor, o Cupidines, strictim Eatenus ligate, qua cohaereat Iugalis usque copula. At ipsa non minus flagrans ames tuum Melissum, et Colas ROSINA, quam perusta Thaumantis Amasse fertur alma Memnonis patrem, aut Diana pulchra Virbium. Utrimque faxit hoc Venus, tot invocata votis, Decensque Iuno, pronubae gerens munus; Bonusque Lucifer diem advehat bonum: Ulysse ero beatior. AD ELISABETHAM ANGLIAE REGINAM. TANTI-NE sum, Regina, de me Ut rogites volens, Ubinam locorum victitem? Tantine sum, Regina, Musas In penetral tuum Ut amanter acceptes meas; Mihique magnas proinde grates Sic iubeas agi, Quasi quid merenti gratiae? Fortassis et ROSINA quae sit Nostra, rogaveris. Equidem ipse-met (credas velim) Ignoro. numquam enim Rosinam Vidi ego, quam cano Cecinique, quamque post canam. Umbram ergo captas o Melisse? Omnimodis: quia Procul hinc abest corpus Rosae; Nec sat scio, quonam sub axe Eutopiae. Peris Igitur Rosinam, et perditum is Et tempus et te France? quid tum? Dummodo non meae Pereant imagines ROSAE. IN NATALEM ROSINAE. AD FLORAM. VIRGO, quae florum studiosa cultis Praesides hortis, decus herbularum; Sive tu Chloris, Dea, sive gaudes Flora vocari: Candidae natalis adest ROSINAE; Fac tuae pulchris manibus Napaeae Mille iam nectant maris ex virenti Rore coronas. Naiades castae, Dryadumque vernans Turba, cum Nymphis aderunt pudicis; Gratiae et Musae quoque, Oreadesque et Pura Diana. Sparge pulsandam pedibus Dearum Mollibus terram violis rosisque; Alba Iunoni foliis tenellis Sparge ligustra. Dum choros ducent mea cura Divae Praecinens Clio, praeiensque Pallas Rite festivo nova temperabunt Gaudia plausu. Phoebus aurato residebit arcu, Personans leni cithara. ROSINAM Myrtus incinget, mihi digna crines Laurus obibit. Affer huc unguen puer, ac Lyaeum: Affer huc stacten, genus omne succi, Magma, pastillos, Syriisque vecta Balsama ab oris. Haec dies sollemnis erit: quotannis Hanc diem, et te Flora, meamque Nympham Annuo nostrae celebrare pergent Carmine Musae. IN FONTEM HORTENSEM ELISABETHAE REGINAE ANGLIAE. O ARGENTEOLIS lucide rivulis Fons, et frigidulis limpide glareis; Ecquae Nympha loci te gelido cavae Rupis ab antro Limphis tam riguis elicit uberem? Ut persaepe tuas margine in herbido Miratur scatebras gemma Britanniae Dulcis ELISA! Ut persaepe sitim languidulae cies! Tu candente oculos pascis imagine; Aures tu satias murmure, tu rigas Labra liquore. Os, aures, oculos devoveo tibi, Crystalli Cypriae splendidior vitro Dulcis fonticule, o, fontis ILISSII Dulcior undis. Monstra quaeso mihi, quaeso tuam mihi Nympham monstra, agedum. Nobilium libens Illam Naiadum praeficiam choro, Nobiliorem Quam vel Cymodoce, quam vel Erotion, Ulnis vel niveis candida Amyntias. Sic numquam tua nec sicca, nec arida Vena dehiscat; Sic herbosa tibi gramina vestiant Ripam; sic viridis pomus opacula Defendat rapidum frunde Caniculae Desuper aestum. IN HORTUM ELISABETHAE REGINAE ANGLIAE. VERNE Reginae decor o Britannae, Summa praesentis dominae voluptas, Arborum densis fruticumque silvis Hortule florens: Quis tibi vatum neget eleganti Elegans carmen? quis Apollinari Frunde velatus tibi cantitare Pauca recuset? Hauriat virago potens volenti Aure sedatos modulantis orsus; Hic Rosas inter medias, et inter Lilia cana, Ductili puris saliente limpha Fistulis; et luscinia, sonori Gutturis docta, melos integrante Lucis et umbrae. Dum cano septos nemoris recessus, Aut parum o frigilla silens quiesce, Dauliam suavi cata provocare Voce magistram; Aut simul dignas celebrate mecum Hortuli laudes: sed ut hae per aevum Omne crescentes in erae benignae Vota redundent. Qualiter vix Hesperidum fuisse Caespites cultos puto, vixque Cyri Pensiles hortos, et amoena Adonis Alcinoique Frundeo ornatu decorata tempe: Tale pol maiusve decus canemus Areas ornare tuas comatis Hortule ramis. Hic odor, quali fruitur Sabaeus: Hic nitor, quem Semiramis petissat: Hic color, quo ridet hians beato Copia cornu. Dulce praelustri spatiari in aura Mane; iucundumque meridiari; Vesperi suave est abeunte Sole Pascere visum. Hic bonum est dormire, bonum est morari: Cultui gnavo melius vacare: Optimum, cantus hilares iugare et Dulce poema. Cultor herbarum memor atque florum, Atque radicum sub humo latentum, et Stirpium prisca et nova singularum Nomina signet. Tum salutarem propriamque et aptam Omnium, Macer quasi quis renatus, Non opis nostrae frutices ad unguem Persequi cunctos, variasque plantas: Praestet hoc malim indigenae resultans Musa poetae; Cui per abstrusos vaga corda gyros Scitus errorum labyrinthus urget. Pieri fesso liquidum canenti Porrige fontem. Haec sat est tentasse levi sub umbra Pampini. Salve mihi ter quaterque Hortule, et Regina vale trecentos Sospes in annos. EUPHROSYNAE HAENZELIAE AUGUSTANAE. QUAE tam candidula est manus, Ebur Indicum Niveo colore Alabastraque vincens; Cuius littera ductibus Calami integris Nitidam salutem Operosa Melisso Ascripsit Latio sono? Manus ista pol Manus esse pulchrae Mihi prodita certis Signis EUPHROSYNE; quod haec In epistula Meliore fratris, Animi indice, multum Me salvere sibi iubet. Quid ego tibi, Tibi quid rependam Meritissima virgo? Grates dulciculae feram? Nimis hoc parum est. Resalutem? id ipsum Minus. attamen ipsi Grates EUPHROSYNAE libens Ago maximas Habeoque; porro Sed agam, sed habebo Semper; quin referam. sed et Ita nuntiis Resaluto verbis, Magis officioso Hanc ut pectore non queam: Ita blanditer Resaluto blandam, Ut amantis amorem Contestetur Erotion. Quid enim tibi, Tibi quid rependam Meritissima virgo? Te formosa quadrimulam Ego noveram Viridi sub aevo, Charitumque dicatam Musarumque sacris choris. Tua bis novem Prope finit annos Modo grandior aetas, Iam te Melpomene leves Docuit fides Celeri increpare Digito, resonosque Viva voce, per ambitus Modulaminum, Iterare cantus, Medio in grege Phoebi. Iam te Pallas adinstruit Phrygiis opus Geniale telis, Dubio Labyrinthi Septo texere conditum, Et acu recens Variata molli Bene pingere fila. Sic et parvula dum foret Ariadna, sic Pudibunda gnavas Solita Icariotis Exercere frequens manus. Ibi nec lyrae Aberant, nec odae: Aderantque laboris Salamen citharae. Fuit, Tua cum mero Labra melle tincta Licuit mihi coram Audire, et modulos simul Canere. En erit, Ut in Italorum Diuturnior oris Lente commorer incola, Viridem Lycum Procul ingemiscens Nitidamque videre AUGUSTAM, decus urbium? Erit, ut mei Speciosa somni Per inania frustrer? Absens cerno ego cerno te Lepidissima, Propriam figuram Oculis animoque: Nam non mentem animi modo Rapit impetus, Sed et ociores Rapiuntur ocelli Ad quae diligimus loca; Licet avia Penitus. Tametsi Igitur procul absum Vestris coprore finibus. Tamen Alpium Iuga verticosis Prohibere timebunt Dorsis, quo minus hospiter Propior Lyci Aliquando Nymphis, Nemus inter et hortos; Usus nempe volucribus Avidae Spei Taciturnus alis. Siquidem omine dextro Spes ultroque citroque iens Benesuada, mox Fore pollicetur, Ut amoena sub horni Opportuna Favonii, Et hirundinum Reditus apricos, Iterum ipse redux sim. Hanc ut Lucifer advehat Roseus diem, Niveis notandam Ab utroque lapillis; Votiva EUPHROSYNE roga Superum patrem Prece. Virginali Prece flectitur aether. Non barbaris quod vultibus, Aut barbaris sint moribus, Non quod Minerva barbara, Aut barbara loquella: Quae Nicomedeiae data est Iussu Dioscori patris Ob Christiana dogmata Virgo tyrannicae neci; Transmisit in Suevas plagas Martyr beata exoticum Sed liberale nomen. Quid fratria hac formosius? Quid fratrias illa pulchrius? Utraque quid pudicius? Non mitis haec illa magis; Non illa comis hac magis. Hanc rarior dos ingenI, Illam indolis venustat. Ambae nisi suavissimae, Ambae nisi dulcissimae Fuere, sunt, et post erunt; Adeste: diversam omnibus Testetur Henricus suam, Baptista testetur suam. Tacete, ni potestis. Henrice mussas? non ita est? Baptista mussas? sic pol est, Ut diximus; nec dixerit Falso celebrator palam Vestrorum amorum candidus, Et dona quisquis obvius Heinzelliana laudat. Bene o valete, et vivite Bene, optimi fraterculi, Vosque optimae sororculae. Coepto secundentur pari Vestrae familiae: queis Hymen Fraterculare pectus et Sororiare sentit. IN LABIAS ROSINAE. QUALIS renidet florida Punici Fissura mali, quod numerosior Utrimque granorum rubentum Copia subter operta rupit: Tali decenter mollia diffluunt Labella risu flexanimae RHODES, Inter canendum suave, et inter Dulce sono patrio loquendum. O delicatis ora coralliis Rubentiora, et purpureis rosis, Formosa quas sputo cruoris Ipsa sui Cytherea tinxit; O sive Pithus sive Cupidinis Liquore gratae sparsa medullulae, O plena divinis beati Nectaris ambrosiaeque succis Labella; quam vos gestio vel semel Dissuaviari, si licet, ut libet: Quo nempe Celtae, quove Belgae More solent teneras puellas. Caste ac pudice sic tamen, ut nihil Praeter salutem tetricitas gravis Sentire dicatur Catonis, Aut anuis vigilax ocellus. En affluentis rore salivulae Humescit udo lingua sub angulo, Pellecta flammantes rubore Has labias propiore labri Compage iunctis tangere basiis. Si maior essem, Carolidum satus E stirpe; sane non vererer, Quale dabat Salomon venustae Prudens Sabaeae, tale etiam tuis ROSINA malis figere savium. Quin ipsa tu quo celsiore Nata loco es, seriemque vestram Tot rebus anteis, hoc gere te precor Submissiorem, si tibi diligor: Et antevertens appetentis Oscula, me prior osculare. Mea antevertens oscula, me prior Exosculare, inquam, et thalami fidem Promitte. Promitto vicissim, Basiolum fore tale gratum Aeque, et beatum non minus, atque quod Haud aio raptae Tyndaridi Paris Dat, sed quod aut lente reverso Icariotis amans Ulyssi Indulsit, aut regina Britanniae Statura lecti foedere (quod quidem Sperare numquam nec queat nec Debeat, Hectoreus nisi heros) Sponso futuro non bene deneget. Quid o moraris bella ROSINA? quid Cunctaris? Aut tu basia me, Aut mihi te sine basiari. AD TURTURES SUOS. TURTURES; SACRI Veneri pudicae, Qui pares unis animis, et unis Mentibus, concorde toro beatum Degitis aevum: Ecquid auditis gemitus Melissi? Ecquid hauritis querulas loquellas, Mane quas primo gemo, quas anhelo Vespere sero; Conscios vos esse mei sonoris, In dies quo canto meam Columbam, Novi, et hoc ipsum mihi testi aeque Novit Acanthis; Aegra curarum resonante cantu Scita lenire, et socia accinente, Tempus ut fallant grave, milleformes Promere voces. Ructus en creber magis aggemiscit Ingemiscenti, neque rariore Vester obtutu labra anhela visus Spectat hiantis. Nostis apprime, mea Turturilli Cura, quam constanter amem colamque Unicae fato mihi destinatum Pectus amicae. Nostra erit tandem, licet octo menses Luna complerit nova transigendos; Vosque post escae satie cupitae Pascet alumnos. Vivat o mecum pariter ROSINA Invicem sicut bene victitatis! Talis o regnet mihi mutuo con- cordia lecto! AD AURORAM. AURORA, Solis splendor ille pulchrior, Quo purpurare cernitur Et mane caelum et vesperi serenum; Formosa nata lucidissimi Iovis, O ter quaterque et amplius AURORA salve. Te meis venustam Quoties ocellis laetus aspexi, palam Videre ELISAM sum ratus, Britanniae illam doctam et eruditam Reginam, in illiusque viva imagine Meam ROSINAM, tot libris Tot luculentis carminum involucris Claram; poetarumque mille versibus Pridem celebratam, in mei Tantum favorem, gratiamque Nymphae. AURORA, quid te in orbe toto est pulchrius, Formosius, venustius? ELISA, quid te splendidum magis, quid Illustre regificumque te mage uspiam? ROSINA, quid te dignius Celebriusve aut notius per orbem? Aeris nati, et nemorum potentes Alites; sed nunc caveae inquilini Corpore servo: Omen acceptum canitote quaeso Oscines dextris mihi gutturillis: Tuque nil laevi cane sis ROSINAE, Dulcis Acanthi. Ecce Sol aetherque simul puellae Hortulum favente meridianum Lumine aspectant, bona pollicentes Quaeque precanti! En Dionaeam niveam columbam, In meum quae se gremium, volando A domus castae propiore tigno, Sponte receptat! Iam diu vinclis ego macipatas Vos manumissas dabo, singulisque Aureum anellum pede complicabo, Cum titulo isto: LIBERA HAEC VOLO SIT AVIS MELISSI. Ibitis, quo vos per inane ducet Aura, quo frundens nemus incitabit Praepete cursu. Ante continget tamen eximendis Osculum. rostella rubris labellis Blandiens vobis era basiabit Terve quaterve. Aucupum nulli hinc subitura visco Praeda cedetis, neque captiosas Sentiet fixo pedicas adhaesu Mobilis ala. Si tamen fors incideritis in rem Non bonam; fraus omnis abesto, rite Cognito, vobis merito obtigisse Libera iura. AD NICOLEAM ET LOIDEM VIENNAEAS, CLAUDII ANTONII BARONIS CLEREVANTII FILIAS. MUSIS amicae, caraque Gratiis Binae sorores pectora, germinans Stirpis Viennaeae propago, NICOLEA o mea, tuque LOI, Sic in MINERVAE et Pieridum choro Teretis aevum? sic animum entheis Pascetis in Florae viretis, Et veterum Sophiaeque libris? Sic Graia passim cum Latiis aquis Exhaurietis flumina? Quam bene Factum, quod in doctis puellis Malueritis habere nomen, Fruique fama, quam vel acu levi Pollere tantum, vel radio aut colu; Tramave telae multiformis Pallada Cecropiam aemulari! Quid, quod rotundos cogitis in pedes Sonos Latinos? et calamo duce Quascumque formas luculente Pingitis, effigiesque rerum; Vestri secutae rite per omnia Manum magistri, et dia domestici Reperta BOISSARDI: neque ipsas Textilis in bicolore lino Pictura fallit? Dic mihi, daedala o Natura rerum: Quis potuit Deus Perfectum ad unguem tot beatis Artibus imbuere elegantum Pectus sororum? Quae Dea tot catis Raram replevit dotibus indolem? Quae pulchritudo, quae venustas Emicat ex utriusque vultu! Cui praeferamus NicoleamDeae? Cui comparemus Loida numini? O dignam Olympi sede matrem, Sidereoque comas perennes Honore cingi; cuius ab ubere Duxere natae lactea flumina! Nimirum equestris ClaerevantI Haud alias potuisse virtus Dicetur olim gignere filias: Avita virtus, qua nihil exstitit Maiorum in aevo nec minorum Nobiliusve celebriusve, Amoenum ad amnem Sequanici Dubis. Nam vester, o Nymphae, eximius parens, Ut ille Maecenas Etruscis Regibus ortus eques, perinde Burgundiorum sanguine proditur Regum creatus. Quale fuit decus Quantumque non solum propagi Magnificae, generique vestro, Sed Christiani nominis ordini; Quae Clodovaei sponsa iniit torum CLOTILDIS heroina, regi Francigenum capitalis auctor Gauderet ut Baptismate tinguier Sacro, et salubrem Christiadum fidem Amplecteretur? Non BEATRIX Illa ferax quoque, Friderico Quae Barbarossae nupsit, ab incluta Vesontione traxit originem, E stirpe vestra nata mater Caesaribus ducibusque claris? Haec cogitando mecum, et in intimas Res intuendo mente sagacius, Praeconia et famam decusque Mirifice rapior vetustae Cantare gentis: nec queo percitis Oestro Camenis ora sonantia Iubere mussare, et retrorsum Propositi revocare habenas. Sinetis ergo dehinc vel idonea Quae tento, vel saltem ah minus apta me Fari, o sorores, bina Phoebi Sidera, Castalidumque ocelli. Quod si parum uni forsan et alteri Amor satis sit noster: in hoc tamen Scitote vestri neminem usquam Vivere me studiosiorem. AD CATHARINAM HEVIAM CLEREVANTIAM. O FILIARUM nobilium parens, Ex Heuiorum creta propagine, Matrona, non Iunone magna, Non Ope primigena, neque Hebe Minor: quid est, quod carminibus meis Defers honorem tantum, ut et ipsa-met Nataeque, dono una tributo, Mi niveis manibus salutem Ascripseritis? Non ego maximi Talem favorem muneraque aestimem Transmissa, praestantisque gazae Intemerata loco reponam, Perennis indicium (auguro) gratiae, Qua prosecutae me estis, ob unicum Melos, Mosellanas in oras Non sine consilio sagacis Missum Minervae? Vivat id omne per Aevum; atque Metis, inde Grymontio, Arcique Montoae decorem Splendidiusque subinde nomen Aeternet. Atqui digna es, item tua Sunt digna sane pignora, de quibus Numquam obticescat Fama, numquam Posteritas sileat futura. Virtus VIENNAE sanguine regio Burgundiae sub limite originem Traxisse, longaeva nepotum Per titulos serie feratur. Gens HEVIORUM (saecula quinque iam Fluxere) claris ex Eburonibus Metensem in urbem praedicetur ROGERIO duce commigrasse. Quin ipse de me sic meritus bene Robertus ille est Heuius, ad lacus Versante secessum Melani; Sic etiam tuus ille natus Franciscus ultro notitiae meae Assuevit, ad Nitci hospita flumina, Suasore Boissardo et Trelaeo: Ut nec amicitiae me eorum Umquam, nec illos paeniteat meae. Ac proinde quodcumque hac proficiscitur Ex mente, sic in vos profectum Credite, uti faciam tibique Tuisque rem gratam, ac memorabilem In omne saeculum. Si mereor, tuum est Hoc nomine uno me meosque Perpetuo CATHARINA amare. IN NUPTIAS NICOLEAE VIENNAEAE CLEREVANTIAE. RIPAS Mosellae, et patria caeruli Linquit Grymnontis culmina, Oreadum Festiva cultrix Naidumque Aurea NICOLEA, propago Divina matris, flos Clerevantidum, Itura in arcem Sequanicae plagae, IAUCOURTIOque optata Nympha Purporeos thalamos marito Stratura. Nymphae tu Venus i comes, Salvamque duc per difficilis viae Longinqua, cum sorore bina Et numero genitricis almae. O quam flagranti pectore et intimis Exspectat illam sponsus amans fibris, Burgundiorum stirpe regum Editus! Eia agedum fer, inquit, O Diva laetis ominibus meo Sperata voto gaudia: da toro Videre partem destinatam, Nomen ab eximia Viennae Domo trahentem nobile. Sic ait, Ternasque iuxta pro meritis tuo Vovet corollas ipse fano Aureolas, totidemque Amori Fratrique Amoris. Tu Dea munere Contenta voti reddito compotem Et hunc et illam, liberosque Coniugii facito auscpicati Formosa tollant pignora; qua genus, Qua nomen altum, qua celeberrimam Semper propagatura famam Per decus et titulos equestres. AD LOIDEM Viennaeam LOI verecundi flos illibate pudoris, Virgineae tutela Minervae; Sequanicisne domum rediisti sospes ab oris, Cum genitrice sororeque cara? Sic mihi BOISSARDI vestratis epistula nuper Rettulit ingeniosa Poetae. Adventu sublime tuo caput extulit altis Gurgitibus pater ipse Mosella: Naiades et quotquot viridantis in amne Mosellae Humida regna colunt, et ad amnem Quotquot vicinum Nymphae loca grata frequentant, Et faciles tua cura Napaeae, Nec non cum Dryadum tenero agmine Oreades ipsae Una omnes, sacra per iuga Bacchi, Excepere tuos reditus plaudentibus ulnis, Ad numerumque canente melodo Et citharam pulsante leves duxere choreas; Non quales gens rustica Volscae Consuevere, sed Aonidum de more sororum Aut Charitum, quoties Hymenaeum Vel Paeana canunt festiva voce sonantem. Audivit haec viditque Grymontis Montoaeque arcis custos, genus indigenum, Lar: Nec mora; et hic exsultat et ille Laetitia plausuque fremens. tum certat uterque Te prior in penitralia avita More receptare insolito, fessamque fovere Ex longarum ambage viarum. Ipse tibi paries gratatur suave renidens, Splendescensque tapetibus aureis: Ianuaque ipsa adeo gemino cum poste superbit Te praesente. Iocum Geniumque Insimul hic videas coniunctos cum patriis Diis Nube carentem exporgere frontem. Angulus hic omnis ridet, ridentque Penatum Gens maiorum, et turba minorum. Ipse etiam, o Musis carissima virgo mihique, Laetor io te sospite; et oden Hanc iubeo de te scriptam vestraque salute Francigenas ediscere Nymphas. Quid potius faciam? Nomen ventura nepotum Saecla tuum volo, LOI, loquantur. AD MARIAM VIENNAEAM. MARILLA, delicatule Virguncularum ocellule, Quas nobiles Metensium Matercularum Zonulae Luminis aureolas in auras Tulere: crescin' iugiter, Prae teque succi plenulum Vigensque fers corpusculum; Cuiusmodi hac aetatula Candidulas vegetat puellas? Pulchella ceu surgit recens Myrtus tenellis ramulis, Comisque odora crispulis; Afflata leni ventulo Roscidulisque rigata lymphis: Sic tu MARILLA, floscule Puellularum, te exseris Erectulis cincinnulis, Demulsa veris halitu, et Fonticuli Charitum scatentis Perfusa rore limpido. Tui micant ocelluli, Ut noctilucae stellulae. Tibi labella purpurant Aemula flammeolis corallis. Perlaevigata marmora Eburque candidissimum Manus tuae purissimae Vincunt: manus inquam tuae Lacteolo niveae decore. Morum insuper decentium Politula elegantia, Et blandicella suavitas, Venustioribus poli Cedere nescierint Deabus. Ante omnia est, quod me allicit; Loquella, liquidissimo Dulcissimoque nectare Omnique melle dulcior, Atthides ambrosiis quod olim Ex herbulis apiculae Legere. Delibutus his Tibi est palatus guttulis, His delibuta guttura, Linguaque, et ipsa labella bella. Quod si ipsa tu uno et unico Me suaviere suavio, Aut osculeris osculo, Aut basies me basio, Dulcisonum tibi cantitare Melos parantem: nectaris MARILLA pol dulcissimi, Tuique mellis optimi, Tuaeque liquidissimae Particulam imbiberim medullae. AD CAMILLAM MORELLAM. CAMILLA doctarum inclita virginum Alumna, sacri gloria verticis, Quem Phoebus augur cum Camenis Incolere ante alios suevit: Quaenam auspicati munere te poli Produxit Eos? quae tibi candido Fulsere in ortu tam benigne Sidera? quod genitale signum Nascentem amavit tot nitidissimis Ornare donis? Haud ego te genus Mortale, MORELLAque cretam Stirpe reor, sed Olympiorum Sanguen Deorum. nam nisi conspicer Divinius quiddam ac generosius, Supraque vulgarem Minervam Plebis, inesse tibi CAMILLA: Unum infimorum me, licet, aestimes; Unum invidorum me simul arguas, Qui te, quod uno omnes tibi ore Dant facile, spoliare partae Praeconio alto laudis, ut aemuli Solent, maligne coner, honoreque Privare digno, debitisque Elogiis, celebrique fama. Sed tantum abest, ut noxia quaepiam In me residat talis; ut obviis Hoc pectus ultro amplexer ulnis, Hoc venerer caput, osculerque Manum, atque sanctam te veluti Deam Supplex adorem. Quod nisi ab intimis Praecordiis manare credis, Ex animoque loqui MELISSUM Sentis: amorem cui fatear meum, Facesque amoris? qui vehementior Tanto est pol in te, Diva; quanto Suspicio magis expolitam Doctrinam, et artis Pieriae decus. In queis perenni non ita floruit Honore Sappho culta, nec sic Filia Sulpicii diserta; Ut tu vigescens carmine nobili Puella praestas. Non ego te colam, Germana Musarum CAMILLA? Non ego te Charitumque ocellum, Tuique Phoebi delicias vocem? O viva imago Palladis! o catae Medulla Pithus! o renati Flos redivive CAMILLA saecli! AD ROSINAM. VIRES ingenuae, curaque virium Quae sanitatem in corpore temperat, Te cedro faciunt paremv O ROSA vere tepenti. Nunc lauro similis, nunc tiliae mihi Videris. ultro te Melitusides Cingunt rore thalassino, Bacchare Flora coronat. IN CURA Charitum FLORIDA semper ES: Cultu Thaliae mascula roscidae VI FRONDES ALACRI: comae Luxuriantur in auras. Flores quale furens Auster amygdalis Decussit, aevi flos cecidit mei; aut Ceu bruma aspera vineas Despoliavit honore. Arentes refove lux mea amygdalas, Siccosque succis imbue palmites: Gemmas palmes aget novas, Trudet amygdala flores. Tunc vel sub medii triste Capri gelu, A VI vigoris perpetuo tui FLORENS DICAR, et altior Abiete sidera tangam. AD CAMILLAM MORELLAM. VIRGO Castaliis nomen ab artibus Aeternum merito nacta; decentior Horis, pulchrior Hebe, Scintillantior Hespero: Quam quinas aveo per trieteridas Cum desiderio cernere maximo, Ex quo prima diserti, De te scripta tuisque item Musis, UTENHOVI carmina legimus. Ni te Teutonici subtrahis oribus O MORELLA poetae, Aut semotior invides Nostris luminibus lumina: fac tui Spectandae liceat, si pote, copiam Impetrare, tuisque Tandem colloquiis frui. Si non dura geris pectora cautibus, Si non difficilem dant aditum fores: Hos ipsos rogo saltem Ad dextram niveam libens Pervenisse sinas, simplicis evidens Argumentum animi, non adeo malos Versus, quos meus ardor Iucundis citharae modis Expressit, Latii pectinis aemulos. Ah qui dura fores, quam teneris piae Eduxere Camenae, Vatum numina, ab unguibus? Ah qui dura fores, cui labra primitus Mitis Leucothea, labra coralliis Decertantia rubris, Rivo lactifluo imbuit? Ah qui dura fores, nectare cui scatens Lenes lingua sonos edit, Hymettio Tinctos rore, favisque Hyblaearum apium litos? Quid multis moror? en sponte sua patet Indivulsa bonae ianua gratiae, Et postes ab amico Se gaudent venerarier. AD ANNAM PALLANTIAM. ECQUID sub patrios Lares Redux ab assueta UTENHOVI domo, O PALLANTIA, doctis Invigilas Musis, et amoeniorum Oblectamine carminum Deducis aevum strenua, nun diem Fallens, et modo noctem Praecipitans insomnis? Ut hoc utrumque Ex te audire libens velim! "Ne linque, amabo te, studii ratum Istiusce tenorem; Neu patere inceptis aliquid, quod obstet Forsan, cursibus iniici: Velut ruentes sponte sua obviam In laudem arcta iugales Frena retrorsum urgent, rapidoque vector Dat sufflamina currui. Natura praestans, arte valentior, Te praeclariter auxit Dotibus excellentibus, ac Minervae Concertare dedit catae. Huic tu palaestrae iam valediceres? Non, non sic erit. Ultra Quin iubeo te pergere, progredique Quam longe potes. Artium Campus renatarum usque amat excoli. Te vero decet, ANNA, Tam celebri quod nomen adepta fama es Semper reddere clarius. Nam quo puella es nobilior domi, Hoc illustrior atque Splendidior virtus tua post cluebit. AD CAMILLAM MORELLAM. LIMPIDOS ab uberi Scaturientes fontis amne rivos Si quis inaestuanti Heu viatori negitet, nonne magis magisque Aridam negans sitim Accendet; ut quae Tantalo appetenti, Iamque fere bibenti, Rursus a labris fugitat conscia lympha culpae? Hoc idem mihi hospiti Celtarum in oris forte commoranti Accideret, CAMILLA; Si flagrans assecla tui, quod tibi dulce pleno Manat ore, nectaris Privarer haustu, quibusque per tot annos Discupivi irrigare Corda, sermonum placidis abstraherer fluentis. Ah resolve, amabo te, Resolve labrorum illa eburna claustra, Et sine delicatas Melleae venae scatebras iugiter exsilire Protenusque fundier; Libare tantum quas pudenter optem, Si (quid enim recuses?) Prolui totis vetitum est. Numquam etenim remissa Mente conquievero, MORELLA, quin (quae summa postulati est) Dulcibus Hippocrenes Ex tuae lymphis riguos eliciam liquores. Euge suave corculum! Euge o voluptas blanda Gratiarum! O geniale mulsum! Roscido fauces aperi sacchare dulciores, Atque floridissimum Emitte succum, quem siticulosae Lambere apes Melissi Gestiant, circum alveolos murmure bombilanti Stridulisque pinnulis Dense volantes. Nil tibi est pericli: Namque favi CAMILLA Mille post ad te redient fenore cum ter amplo. Interim satis tibi Superque sit, si, qua frui laboro, Scripsero mellilinguem In tuis Suadam labiis usque tenere sedem. AD FRANCINAM. FRANCINA, Divarum aetherium genus, Quae fronte recta coniugium IOVIS, Bellis Minervam aequas ocellis, Et roseis Venerem labellis; Quid pro beato nunc tibi basio, Iubente quod non ferre BAIFIO Nobis recusasti, rependam? Quid tibi retribuam merenti? Ut illud ipsum nectareum osculum Spes expetivit nulla, nec ad meum Votum vel optatum venire Mens mea tale aliquid cupivit; Sic fortuito te mihi dante, eo Iucundiusque et gratius accidit, Quo pulchriorem te necesse est Confitearque venustiorem. At forte ne te paeniteat dati, Hoc scito, nullam mi neque in Ausonum Oris, neque in tellure Gallum, Quos iterum ecce adii, dedisse Umquam vel unum (iuro ego) suavium. O virgo, labias credito virgines Libasse, nullis ante tactas Feminei labii salivis. Vates pudicis vatibus ac piis Ascribor, et castum Aonii gregis Frequento coetum, quibus perenni Nomen honore tuum sacrabo, FRANCINA; ut aetas postera tam diu Miretur illud, quam tibi carmina Haec nostra duratura vere Auguro perpetuos in annos. AD CAMILLAM MORELLAM. TITAN Erigonae propinquiores Admorat radios, iuba relicta Vapida Leonis rapidi; Cum tua se dederunt mihi limina Perlibenter aperta, teque vultu Et blandis facilem CAMILLA verbis: Tetigique dextram, labiis Mollibus osculandam; simul obtuli Meae primitias tibi Camenae Vates. grande etenim nefas putabam, Sine debitis carminibus Tam celebrem alloqui velle poetriam. 'Nam mentem subiit, fuisse moris 'Hoc antiquitus, ut sacras Deorum ' Aditurus aedes, aliquid ' Muneris exhiberet, reverentiae 'Ergo, numinibusve numinumve 'Signis. Tu Dea viva, tu Minervae Suboles, recepisse nihil Frugis ab hocce cultore Heliconidum Feraris? nihil aut tulisse honoris Ab illo, tua qui perinde magni Facit, hacque fecit tenus, ac Post faciet pius numina, quam diu Vivet? Iamque abiere, virgo, bini Menses, dum nimium silentis altam Taciturnitatem tacita Mente fero; vocatam nihilo minus Te sperans aliquando reddituram Par pari, simul ac venustiores Elegos amicum est tibi, vel Hendecasyllabos scribere floridos, Seu quocumque modo libet sonoras Increpare lyrae fides canendo. Avidissimo certe equidem, o Culta CAMILLA, desiderio melos Exspecto geniale. Quid moraris Cunctabunda? quid in dies et horas Tua differens scripta meis Auribus atque ocellis manibusque item Subtrahis? quid inaniter fatigas, Suspensumve animum tenes hiantis? Anime o fatigate mora Spem modo maximam concipe. Distulit Respondere meis eo CAMILLA, Compensaret ut hancce tarditatem Locuplete penso, et modica Uberioribus carmina versibus. AD CLEREVANTIAS TREM ET FILIAS. SURGIT exortu novus ecce Titan, Candidas iani decorans calendas, Luce Iucunda faciente laetos Rursus ocellos. Qui recens stellis oritur secundis Annus, eventum precor auspicatum Proferat vobis, mea cura Nymphae Non sine plausu. Proximus felix eat; inde prosper Tertius, quartusque dehinc; itemque Quintus, et quotquot volet ordinato Volvere Parca Stamine exactis iterata fusis Pensa. Vos numquam bona derelinquat Faustitas: mentem sit habere sanam Corpore sano. Te tuus coniux CATHARINA salvam Salvus offendat, reducem ad Penates Regis ex aula proprios ubi illum Fors cita sistet: Sospites et vos GIDEONA fratrem, Spem VIENNAEI generis, reversum Sospitem ex Chattis, videatis almae Opto sorores. Maior hinc natu niveam parentem, Facta maturis genetrix beata Nixibus, reddas aviam tenellae Pignore prolis: LOI tu sponso sociere pulchro, Virginum flos intemerate; tuque In modum myrti generosa crescas O AMARYLLI. Summa quae voti? nihil ut sinistri Accidat vobis vel inauspicati. Haereat BOISSARDUS in hac amicus Parte bonorum. AD ROSINAM. HAEC labella, quae rubebant pulchriora ipsis rosis, Punicaeque flore mali, flammaeo papavere, Et purpurantibus corallis: Haec labella, suaviando vellicata centies; Haec labella, morsicatim basiata millies, Fragrantiora odore myrrhae: Febre nunc afflicta acuta, et horrido (malum) gelu Tota livent, tota pallent. Luror ipsa reddidit Pallentiora frunde buxi. Iam genarum honos, et omne evanuit circum decus: Iamque ocellorum albicantes hirquulos auriginis Infecit heu crocus malignae. Me misellum, qui tui sic ora vultus intuor! Te misellam, quae levari mi nequis tanto malo, ROSINA, crux mea, et gravamen! Ah si acerba haec sustinenda poena venit, cur mihi Sustinenda potius illa non venire maluit? Pro te aegritudinem tulissem, Tot paroxysmos subivissem idque nunc faxim libens, Te modo ista-c liberatam peste bella Sanitas Revisat, afferens salutem. O bona assis sospitatrix, et meam tali ilico Fac puellam febre solvas: quam meo ipse in coprore Ni ferre sentiam, dolorum Me caterva vexet omnis, arguatque criminis, Protulisse falsa. sed tu lux mea, et vita o mea, Me vera non negas locutum. 'Nam paratum sic habes me (quod quidem saepe hactenus 'Ipsa es experta) ut necessum si sit, et Fata urgeant, ' Pro te haud mori uspiam recusem. AD CAMILLAM MORELLAM. UT silet, vocisque suae sonorem Abdit arguto Philomela cantu, Donec adversae glaciale brumae Fregerit algu Veris adventus, spatioque tento Creverint dies Zephyris aprici: Sic diu quae conticuit, suaeque Plectra Thaliae Distulit seras quasi muta in horas, Virginum MORELLA novem perennis Fama, iam novas referente Iani Luce Calendas, Verticem et flamma propiore nostrum Sole tacturo, labra melle sua-pte Sponte resolvet. Auribus voces bibulis amoenas Hauriam cura vigilantiore, Quam lyram Sapphus tenerae canoram Lesbia pubes Audivit, Phaonve canentis ardor; Aut Tanagraeae modulis Corinnae Favit applausor, criticusve censor Sub Iove nudo. Non ego importunus in hoc, ut aegre Aut tibi aut tuis faciam Camenis; Admonens, tandem reseranda clausae Vincula linguae, Nec per ambages remoramque tantam Esse suspendendum animum petentis, Qui tuae dignis Genium Minervae Provocat ausis. Candide tecum loquor, o CAMILLA: Candide mecum loquere ipsa contra, et Pauculis desiderio flagrantem Versibus exple. Quanta enim fibris avidis cupido in- Aestuet tuos numeros legendi, Tute mi testis. cave nostra porro Vota moreris. IN OBITUM PETRONILLAE CAMPANICAE, UXORIS IACOBI COMITIS MONGOMERII. NYMPHAE, Matronides, vosque, propinquior Sanguis Dearum Franciadum, Deae Primos trahentes stirpis ortus Lympharum a patre Sequana; Assitis, calidasque ubere lacrimas Manate fletu, nec laceris genis Comisque parcentes, nec ipsis Crudo verbere cordibus. Ecquae funereum lex facere heu vetet Lessum eiulantes? Inclita (proh dolor!) Concessit Heroina fatis, SUZAEI comitis soror, Et MONGOMMERII coniugium tori, CAMPANICAE flos atque decor domus, Haud inter illustres locandae Postrema serie loci. Ah luges merito tam caput aureum IACOBE, Gallum ab rege vetustior Origo descendens Gomero. Bis binas trieteridas Tecum pacifico lux tua, quam gemis, Vixit cubili; te cupidissimo Amore semper prosecuta, Quanto nec pia Iulia Pompeium, solidae nec fidei memor Alcestis Admetum, aut tenerae viros Lacaenae amarint, ceteraeque Matres, historicis libris Auctorum veterum quam celeberrimae. Gliscente belli turbine civici, Adversa contempsit virili Fortis mente pericula, Praestans magnanimae corda viraginis; Seque ipsa constantem insuper arduis In rebus, imperterritamque Praebens cottidie magis. Non illam Oceanus gurgite naufragro, Non praedo in undis, non aliena humus Deterruerunt; quin remotum In longam usque Britanniam Sectaretur, amans usque adeo tui: Qualis refertur sponte secuta vel Hypsicratea Mithridatem, Vel rarissima Lentulum Virtus Sulpiciae. Quid, quod et ultimis Ostendit ausis, quam tibi fida, quam Pertaesa non esset laborum; Praegnas cum properaret in Hanc urbem, celeri vecta male essedo, Diiudicandae sollicitans rei Processum? ubi semestrem abortum, Motu quassa uterum gravi, Chirurgum medicis auxiliantium Commisit hei frustra artibus. unde ei Fatalis intentavit hora Mortem, non sine maximo Plorantum gemitu, et numina praemodum Crudelia una voce vocantium. Heu sortem acerbam, o PETRONILLA, Sexus feminei decus! An non te potuit solvere noxio Diana partu? non potuit Cypris Succurrere aegrae, Cypridisve Mater? non potuit Dea, Cuius tu Genium atque ingenium catum Referre noras? non opifex potens, Scitusque Latous medendi, Inventor melicae lyrae? Nec Musae comites? Heu pudor omnibus Vobis probrumque est, tam quod amabilem, Quod tam pudicam, tamque castam Et pulchram, atque adeo piam Nymphen, Francigenas inter Amazonas Excelsiori pectore praeditam, Passi estis o Divi perire. Nam quae gratia moribus Et dictis inerat! quae reverentia Ad se trahenti quosque modestiae! Astris refulgentes ocelli, Rubris ora coralliis Certabant. Aderat rectior entheae Statura formae: tum gravitas decens, Et plena maiestatis altae Iucundissima comitas, Mentes pelliciens ad studium sui Verumque amorem; scilicet invicem Sic temperata, ut nescias pol, Utra excelluerit magis. En umquam melius labra loquentia Audisse iures, sive disertius? Suadae medullam quippe dixes: Tantum daedala mellei Natura addiderat nectaris affatim Linguae. Fluebat sermo domesticus, Scaturientis limpidum instar Fontis, purus et integer, Nullo luxurians laxius ambitu: Id quod, soluto quae numeris pede Scripta exaravit, ac ligato, Testatum faciunt satis: Ob quae debet ei Gallia plurimum, Dignae profecto, cui tumulum optimi Quique et Poetae rhythmicique Ornent versibus aureis. Nos saltim attigimus pauca, locum, ut decet, Primum annuentes indigenis. tamen Post fata qualicumque laetos Officio hoc fore credo Manes. IN NUPTIAS IAQUELYNNAE CHARRUAE AURELIANAE. IAQUELYNNA Celticarum Flos decusque Naidum, Pulcher quas Liger amnis AURELIAE pulchro in sinu Progenuit speciosiores; Ades huc ades, tuumque Intuere blandulis Aestuanter ocellis MAILLARDUM, et ex Hymettiis Mellea verba refunde labris. Tua forma cepit illum, Cepit elegantia, Et dulcedo loquellae, Morumque grata suavitas, Et lepor ingenii decorus. Viden ut calore magno Tostus ardeat? viden Impotentia flammae Cor eius ut saeva ustulet, Aestus et interiorem ad ossa Rapide exedat medullam? Digna es ipsa amarier: Dignus is redamari. MAILLARDE gaude. lux tua, et Vita, pari calet igne amoris. Veneris favor benignus, Muthisque nexibus Musarum Charitumque Devincta utrimque gratia Conciliavit opus iugale: Opus ad quod aequa Iuno Colligandum adingerit Lentae vimina vitis, Nec non glycyrrhizae utilem Virgam, ederamque tenaciorem. Niveam Cupido ceston Matris implicat libens, Cingulum geniale: Quo nupta primum innexa, fit Athereis similis Deabus. Thalami ad fores pudici Cantitate Adonides. Hymen o Hymenaee; Aequale par accopulas Mitis Hymen, Hymenaee mitis. IAQUELYNNA amat maritum Casto amore CLAUDIUM. Hymen o Hymenaee; Promitte patri filium Comis Hymen, Hymenaee comis. IAQUELYNNAM amat maritam Puro amore CLAUDIUS. Hymen o Hymenaee; Promitte matri filiam Dulcis Hymen, Hymenaee dulcis. AD CATHARINAM PUISIAM CHAMEROLLIAM. CUM laeta nostris semideae parem Gressum intulisti Nympha Penatibus, Tuoque conspectu sereno Exhilarare novem sorores Dignata es, ingens o CHAMEROLLIAE Decus propagis PUISIA; ne siem Salvus, nisi alta Nonacrinam Fronte superbam Atalantan esse Praesto putarim: quippe viraginem Illam staturae magnificae refers Proceritate, et bellicosam Vertice Amazonio Camillam. Te forma praestans nobilium trium Laudi Dearum, queis Paris additus Et censor et iudex, adaequat: Te gravior Tyriae Elisae Incessus ornat: te Charitum decor Et gratiosam et reddit amabilem: Te lingua facundam diserto Arguit eloquio, paremque Pithus, rigentes flexanimo sono Ducentis ornos, duraque marmora. Ad haec (quod admirantur omnes) Tanta pudicitiae tibi usque Est cura, pulchrae quanta nec Helchidi Fuisse, nec castae Icariotidi Comperta quondam, quas sacraque in Historia legis et profana Celebriores. Sed pietas tua, Verique cultus numinis, haud sinit Te non honestatem verendam Assidue ante oculos habere: In qua iugalis quin thalami velis Cara educandas pignera filias Domo paterna, quis negabit? Praecipue tibi LANCELOTUM, Rarae puellum iuppiter indolis, Vere institutum moribus aureis Sanaque doctrina politum Rite dabit CATHARINUS ille DULCIS, loquellae quem decorat lepos, Suavique manans pectore comitas, Rerumque multarum per orbem Cognitio, variaeque linguae. Hunc nacta, de caro optima filio Promitte patri quaeque. Adoleverit, Vobis et illi haud paenitendo Reddiderit memor ore grates. PRAETER Caesareum privilegium, quo auctori in annos septem cavetur, qui a die uniuscuiusque operis absoluti initium sumere intelligantur, etiam HENRICI III.. Francorum et Poloniae Regis privilegio sancitum est, ne quis Typogtaphorum imprimere, neu quis Bibliopolatum divendere audeat ante novennium Melissi lucubrationes: praeterquam ii, quibus ille annuerit; uti iam nunc ARNOLDO SITTARTO, in alma Parisiensi Academia Bibliopolae iurato, secundae huius Schediasmatum Poeticorum editionis curam demandavit Qui secus fecerit, libris et poena in sanctione aestimata mulctabitur, ut fusius Regio diplomate continetur; dato Parisiis, die XXX. Ianuarii, anno Christi M. D. LXXXV. Regni XI. Per Regem Iacobo Augusto Thuano consiliario, et libellorum supplicum in Regia magistro praesente. PERROT ssr.