Schediasmata poetica Machine-readable text Schede, Paulus Melissus Schede XML version, markup prototype, December 1999 Martin Putzmarkup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ melis1 schede.html meli001.jpg schede.xml melis1/jpg html Paris: Sittart, 1586.

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001 (bis auf Metrik)

not necessary

 29 June 2001 Susanne Mussmann markup line tags 24 July 2001 Susanne Mussmann markup TEI header MELISSI EPIGRAMMATUM LIBER SEXTUS. ERATO. INGENUOS ERATO fibris inspiro calores: I procul, illicito quisquis amore flagras AD ELISABETHAM ANGLIAE REGINAM. INSULA te dominam BRITANNA libenter adorat, Hibernique colunt Dique Deaeque sali: Caelibe quid REGINA toro sine compare vivis, Tamque diu viduae tempora more trahis? Lux et vita mea, o coniux, mea summa voluptas; Cur, tibi qui placeat, nemo maritus ait? Mystica res fatum. Tibi num reperire negatum est Regibus in tantis Caesaribusque parem? Utque parem invenias; virtus tua praeterit omnes, Ut Sol cuncta suis sidera luminibus. Aut igitur nubas ipsi tibi casta necesse est, Aut fias Genii sponsa pudica tui. Sic, ut te sola digna es tu sola, iugalem Solus erit Genius dignus inire torum. DE ROSINA. ROSINA bella et elegans et aurea est, Amatque me. Non illam amem, et versus ei Scribam ipse bellos, elegantes, aureos? AD ROSINAM. MEL ROSINA merum, merumque mulsuM; AmA ns torreor impotente flAmmA: Roribus Roseis mihi irRiga coR, Gustu et salGama Gratiora verGe. Ah quam suaviter Attica salivA Roratum recReatuR hocce guttuR! In ipso vIdeor favo lIquentI ToTus nare; tuisque lingua sen TiT; Amne undante labris scatere mellA. DE REGINA ET ROSINA. REGINAM Veneres ut amant, Eratoque ROSINAM; En ego sic Erato contra amo, sic Veneres. Oderit hoc Regina Rosinave; quantus hic in me est, Ipsam ad Reginam totus abibit amor. DE SUO IN ROSINAM AMORE. AMARE honeste, amare caste et integre, Nemini nec ulla lex, nec Mos ullus interdixit unquam. Quis vetet, Quo minus meam ROSINAM Ex corde et animo sic amem, sic ardeam, Plus ut ampliusque nemo Quisquam potis sit? Dii prohibeant, prohibeat Ex luto mortale fictum Genus: supra quam progredi vires sinant, Progredi pergam; atque semper Amabo honeste, amabo caste et integre Aureum pectus ROSINAE. Quae vita melior? Quaeve mors optatior? Hic amor post fata durat. AD ELISABETHAM REGINAM ANGLIAE. AUT amat aut odit mulier, nec tertia res est; Quam male tunc odium, tam bene cedit amor. Sic prope dicendum de Musis esse putarim, Crimina seu laudes occinuisse velint. Gloria laudatis, culpatis dedecus haeret: Utraque clarescit tibia post genitis. Qui sapit, hostilem vitabit habere poetam: Id docet Hipponax, id docet Archilochus. Tu caras et habes Regina colisque Camenas; Ipsae te redamant, te meritoque colunt. Ut bene cessit amor talis vatique tibique: O Genium! O doctae principis ingenium! AD ROSINAM. SI quid dulce meis inest Camenis, Si quid suave latet sub hisce chartis, Iucundumve aliquid; medulla mellis O ROSINA, tuum est: tuumque mulsum Est, quodcumque Erato mihi propinat: Tuum est, quidquid Amor mihi ministrat. Tu das ingenium, facis Minervam. Absque te siet, ah tuo MELISSO Nullum est ingenium, Minerva nulla est. AD THEODORUM CYSSAM. ANTE tuos vultus quae stant tres, CYSSA, puellae Virgineas cinctae flore nitente comas, Sancta quibus suasit thalamis innubere castis Et Venus, et sancti frater Amoris Hymen: Non homines natae, sed dia propago Dearum est. Des illis Charitum nomen, erunt Charites. AD IOANNEM CRATONEM CRAFTHEMIUM. QUANTUM amem, CRATO, diligamque Cyssam, Adfectu nequit exprimi latente: Sed verbis tamen exprimi potestur. Me plus hisce oculis meis, et ipsis Si quid carius est magisque amandum, Meum diligere atque amare Cyssam. AD PETRUM ENOCUM ET ACHILLEM GAULIUM. UT geminas aures binosque aptavit ocellos, Adsimilesque manus, consimilesque pedes; Sic cor et ipsam animam vestrum Natura duorum Iunxit. Utrinque fides par in amore pari. Alter ab alterius dependet nutibus aequis, Sensibus et mentes convenienter eunt. Neutrius alterutrum dissuadet velle voluntas: Tantaque vos inter, talis amicitia est, Ut dubium sit, utri primae cedantve secundae: Tene prius GAULI, te vel ENOCE locem. Fallor, an ornandam quum Spartam sitis adepti, Unus erit Pollux, Castor et alter erit? AD IOAN. POSTHIUM. GRATIA blanditias mihi suppeditare rogata est, Illecebrasque Erato, deliciasque Venus; Qualibus Hesperii et Galli Belgaeque fruuntur, Exhilaraturis gaudia festa tori: Gratia blanditiis caruit, caruitque iocosis Illecebris Erato, deliciisque Venus. Abstulerat prorsum tribus una puella Deabus Francica seu dotes seu geniale decus. Quei lepide tua festa canam, suavissime POSTHI; Si caream Genio, si sale, sique iocis? Aut igitur Blandina mihi sua dona ministret, Aut ablata Deis munera restituat; Aut potius sponso tibi blandimenta reservet, Cumque pudore iocos, cum Genioque sales: Tutemet ut recinas nullis recinenda poetis. Cantor Blandinae blandior ecquis erit? Carmine quippe tuo POSTHI (quis nescit?) et ipsa Gratia, et ipsa Erato spirat, et ipsa Venus. AD IOHANNAM PALLANTIAM. MANE diem portans, rutilis invecta quadrigis, Laomedontei Memnonis illa parens, Admonitrix operum Nabathaeo prodit ab ortu; Purpureum pandens Sole sequente decus. Surgis ab occasu Pallantias altera, virgo, Praepete Pegaseo vecta Melissophile; Vespere fers requiem, collustras lampade noctem; Luna tibi roseum stipat, et astra, latus. Imbuit illa suis herbas Aurora pruinis: Roribus aurescens tu mea corda rigas. Vatibus illa sacris adflat Matuta calorem: Inspirare etiam te mihi cerno faces. Par decor ambabus; sed in hoc discretio mira est, Tu quod amas iuvenem, quodque amat illa senem. EX GRAECO IOSEPHI SCALIGERI. Anima et Charon. A. Charon, Charon. C. quis pervicax sic clamitat? A. Amans fidelis, indigens uls traici. C. Proh sortem acerbam! Quis manum tibi intulit? Caedis quis auctor? A. saevus, o Charon, amor. B. Aliorsum abito, amasios non transveho. A. Tranabo quaesitam (velis, nolis) viam, Tranabo certe. Nam tot insunt in meo Adhuc sagittae corde, guttae populis, Ut hinc scapham remumque, et hinc faciam lacum. DE AMORE. NIL amor est aliud, si nescis, quam sine vita Vivere, nil aliud quam sine morte mori. EX ITALICO PETRARCHAE. FACTUS amans ego sum veluti scopus ille sagittis, Nix Soli, flammae cera, vaporque Noto. Implorantis opem mea vox irraucuit, eheu! At tibi, LAURA, mei quantula cura super? Letifer ex oculis in me tibi transmeat ictus, Cui remedi confert hora locusve nihil. De te procedunt sola (queis mutor, ut hic sim) Sol, ignis, ventus: reris at ista iocum. Tela, graves curae: facies tua, Sol meus alter: Est desiderium flamma corusca tui. His me pungit Amor, consumit, dissipat armis, Contra quae misero nil mihi restat opis. Verba tua et cantus, et suavior halitus oris, Sunt Auster, coram quo mea vita fugit. EX GALLICO RONSARDI. INDIGNATUS Amor telis petiisse ROSINAM, Queis durae nusquam saucia corda forent; Liquerat appensam nemoris sub frunde pharetram, Fetus in hac esset dum generatus apum. Ictibus egressum iam libertatis amatrix Fecerat e thecae mellea turba sinu, Ornabantque fugam; quum plena examina fundens E pharetra, Nymphae vertit in ora puer. Protinus exsiluit risu, bene se ratus ulctum, Laedere quam nunquam noverat arcus mers. Aetheris at natae non solum, pungere lentae, Non figunt roseis spicula iussa labris; Basia sed libant, et ab apricante ROSINAE Ore legunt flores, eliciuntque favos. AD IOHANNAM PALLANTIAM.Acrostichis. PALLADIS e cerebro sata virgo, Tonantis ut illa; Aonidum castis virgo sacrata choris: Laurigeri spectans oculos atque ora Melissi, Liliolum teneat cur sua dextra, rogas? Alba rosa in Franco Iunonia pectore mentem, Nix qua candidior nulla, latere notat. Tecta quidem est aliis, tibi mens adaperta videtur: Ingenii clauso vis sita corde patet. Ac velut externis oculis externa; cor istud Sic oculo cordis cernier intus amat. AD N. C. T. AUT vera est aut ficta tui Clementia amores, Incita flexanimis, blande poeta, modis. Illa (refers) obiit. Quis credat? Obisse negatur, Cuius apud Genium mens rediviva manet. Ergo tuis vitam moriendo versibus addit, Morti subtrahitur nec tamen ipsa minus. Fallor? an inquires CLEMENS placidissime Clemens, Quei rear hanc Divam corde vigere tuo? Haud fuit, haud alia est, nec erit Clementia; quam quae Gratia mansuetis spirat amica sonis. Mitis ut est lenisque tuae clementia mentis, Idea sic ficta est, sic ea vera Dea est. LUSUS IN CRYSTALLUM. PECTORE gestandum mihi dum niveam crystallum Das mea lux, sculptam cordis ad effigiem: Indicium candoris, ais, memorabile nostri Haec sit, pro casto pignus amore datum. Laetus opinabar glaciem, mea vita, futuram Aestibus hancce meis lene refrigerium: Illa sed heu iecori tantos ignita calores Sufficit, ut triplo flamma sit aucta magis. Credere si nolis, chalybi collidito. Vivas En hinc scintillas exsiluisse vides! FRIGORE crystallos gigni glacieque, vetusti Auctores memorant, Armenioque freto. Quae mihi donata est, vincens albore ligustrum Atque recens lapsas candida gemma nives, Hanc nec hiems genuit, nec Caspia litora talem, Fervida sed prunis torruit Aetna suis. Illius usque adeo sum coctus et ustus ab igne, Ut cor adhuc rapidas sentiat igne faces. Si non mentiris Dionysi, si neque Plini: Vis lapidis neutri cognita vera fuit. TE mihi crystallum donasse ROSINA putasti: Falleris, est gemmis res pretiosa magis. Nam neque crystallus, nam nec crystallina cordis Forma, sed est ipsum cor, mea vita, tuum. Cur niveum? Venus igne suo decoxit, ut album Lacteolis quod alis sanguen in uberibus. Cur adamanteo silice est compactius? Arcte Et solide iunctus sit socialis amor. Nativusque licet variet color, esseque cesset Molle; tamen proprius durat amore calor. Flagrat, et ardentes etiamnum duplicat aestus, Servet inexstinctas ut mihi corde faces. Ergo ego corde carens, inquis, non vivere possem. Haud nego. Nam certe est cor tua vita meum. AD LUDOVICAM SARACENAM LUGDUNENSEM, Hebraice, Graece, Latine doctam. LIMPIDUS exhaustis cum fontibus ante Lemannus Undisona Rhodani destituetur aqua: Dulce prius tristis mulsum dicetur amaror, Orta nec exstabit vere nitente rosa: Verbaque (sint utinam nullo sine pondere) quae nunc Ipsa legis, vera sunt caritura fide: Corde tuum nostro quam possit cedere nomen, Aut tua de facie migret imago mea. SEB. SCHEFFERO SIVE domi lateas, seu captes aera apertum, Qui te cumque locus, qua patet orbis, habet; Non nisi verba facis de frigore. Dumque caletur, Usque tibi quereris membra rigere gelu. Nuper amatorum si pars ita magna fuisti, Nullane flamma tuo restat ab igne, miser? Aut cunctum reor excoxit tibi flamma vigorem, Aut tuus extreme frigidus ignis erat. Quid facies? Nil ver tibi, nil tibi proderit aestas. Ut caleas, iterum (sed sapienter) ames. DE PUELLA LEUCOREA. NUBILIS Androphile, Cythereide pulchrior ipsa, Rubra genas, oculos caesia, nuda sinum: Exierat calidis ut mundatissima limphis, In tergum sparsas tota soluta comas, Demulcensque vola teretes palpante mamillas, Consultrix speculi viva sequentis, ait: Nonne duo egregia haec sunt pulpita, iure peritus Queis super innixum CORPUS habere velit? IN CORONAM EX ROSMARINO. AUREA serta meae donum salvete ROSINAE, Virginis o nivea serta ligata manu: Quam mihi iucundos fragrantia suavis odores Adflat, et halanti quam coma flore nitet! Rosmaris Arabiae redolet bene olentia tura, Tura maris rorem: par in utrisque decor. Quis tantas, Libanoti, potest tibi subdere vires? Quo plus ecce fragas, hoc mage flagrat amor. Florete aeternum mea serta. Sit unus et idem Vobis perpetuo, nec sine honore, vigor. Sic meus et dominae, caste quibus urimur, ignes Amborum vivi pectore semper erunt. DE SUSPIRIIS ROSINAE. UNDE tibit toties, mea lux, suspiria surgunt, Quove abeunt, crebro quae repetita trahis? Talia quaerenti respondit: an obsecro nescis, Ducta meo ex corde haec in cor abire tuum? AD N. C. TRELAEUM. VIX mihi laevis onyx insculpta Cupidine parvo Unguiculum minimi contigit articuli: Saucius en videor telis cor ad usque profundum; Acriter ignoto mi calet igne iecur. Fallor, an hunc lapidem caeci quia Amoris imago Velat, et hic fiam caecus amore lapis? Indita vis auro, gemmae, natoque Cytheres Hei nequit assuetas occuluisse faces. Aut oculi mihi caligant, aut quam tua gemmam Lux gessit, CLEMENS, et mea vita geret. Omen inest rebus. Quod si, se praeter, in orbe Omnia vincit amor, vincet et omen amor. AD IANAM PALLANTIAM. DIE XX. Decembris. TREIS mulsi, Charitum tibi nomine, virgo, camellas Consecro, natalis luce nitente mei. Aglaiam Thaliamque roges precor Euphrosynenque, Ut proprius sit odor, perpetuusque sapor. Hoc ubi confieri sperem, libabo Camenis UTENHOVI nonum nectaris urceolum: Attamen ut votis Phoebo prius ipsa litando Cymbia pro nostra terna salute bibas. Namque propinavi totidem devotus amoris Pocula. Si mereor, redde puella vicem. Redde vicem. Quo fine, rogas? Aeternet ut inter Musas et Charitas melle referctus amor. AD ROSINAM. POSSE tui toties me commeminisse negabis, Adfirmas quoties te meminisse mei? Ah tam saepe tibi mea vix occurret imago, Quin tua mi multo saepius. Anne probem? Temporis exigui momenta brevissima confer, Aut si quid puncto temporis est brevius: Non ullum invenies, quo non decies tibi centum Millia votorum nocte dieque feram. Proinde mei toties memorem te iure negabo, Ipse tui quoties sum, mea vita, memor. DISTICHON. Litteris maiusculis inscriptum sportulae ex operimento nuclei cerasini ab Achille Gaulio una cum effigie cordis sculptae. CORBULA PARVA QUIDEM EST, SED NON ITA PARVULA, TOTUM QUIN COR IN HAC CLAUSUM, QUOD TIBI DONO, FERAS. AD ROSINAM. Me face torret Amor, Phoebus cremat, ustulat Eurus: Mirum, si facies atra, ROSINA, mihi est? ALITER. QUID mirare nigrum vultus, mea vita, colorem? Eurus me torret; Sol cremat, urit Amor. AD LUDOVICUM MASURIUM. SI quibus ambrosio pastis nutrimine mannae Dulcis inescato pectore sedit Amor; Suavior his illex animi Venus alma necesse est Philtra propinarit nectare tincta Iovis: Mulsea queis Philotes Charitum libamine sacro Fuderit Hyblaeis pocula mista favis. Corda per alternas Erato sed mutua nobis Perpete quae succo pascit amicitias; Succo, caelitibus niveum manante fluentis, Cuius utrique meris roribus ora madent: Tam potis est Charitas, Venerem, Venerisque puellum Sinceris, MASURI, vincere deliciis; Quam tibi non nequeunt tenerum oblectare palatum Manna, favus, mulsum, nectar, et ambrosia. FR. AVERLIO MINAEO. UNITAS, orsus numeri inchoati, Unitas medio sine dispare, Unitas semper sine fine durans, Uno perpetuo similis sui, Aequa progressus faciens per orbis Orbitas, spatiosius it, redit Quam quis extentam sibi imaginetur: Ast in se tamen usque recurrere Visa, terminos sibi quaerit aevi. Sic Amicitiae irresolubile Mutuae filum, digitis quod Horae Tres nerunt, Eratusque sacrae manus Quod deaurarunt Diuturnitatis Obryzo; super astra, super quod his Altius, tendit, metuens secari Stricta forfice lanificae Deae. Staminis tramaeque oriens, AVERLI, A TE PRINCIPIUM, TIBI DESINET. AD PETRUM TURNERUM, ANGLUM. SI QUA tibi nubet, TURNERE, sit una voluntas, Unaque mens, optas, nec minus unus amor. Ast ego cor solum peto. Nil concordius usquam Unanimi corde est, quod duo corda ligat. Sicut amas igitur dominari visque cupisque; Sic amet et cupiat uxor, idemque velit. AD N. C. T. AH, ah, quam graviter mea pectora perculsisti, Tristem obitum miserae commemorans animae! Vere obitum, CLEMENS: hanc nam quis vivere dicat. Cui parit assiduam luctus amaritiem? Certe equidem rigido stantes horrore capillos Sentio in obstipo concutier capite. Palpitat heu iecur, et tremit anxifero singultu Halitus, ob socii praegrave cordolium. O utinam pennis vel turturis ipse, vel illa Praedita remigiis esset hirundineis; Eriperes animam stricto de carcere leti, Aut tua vita illinc se cito proriperet. Si moreris luctu (quod abominor) aut tua vita; Prorsus et e vivis, imprecor, ipse migrem. Nam mea sic tecum est mens iuncta, ut amoris ob aestum Nec sine te vivam, nec sine te moriar. AD ROSINAM. ESSE quid hoc dicam? Sola mihi noctis in umbra Nec dormire grave est, et vigilare leve est. An iaceam dulci, mea vita, sopore solutus, Insomnesve trahant lumina lassa vices, Nescio. Te clausis oculis, te cernit apertis Mens mea, seu vigilem, sive quiete fruar. Tum simul amplector, simul osculor. Ipsa vicissim Me complexa, meo basia ab ore rapis. Nunc quoque delicias facere o formosa videris, Nunc mihi nescio quas dicere blanditias. Mane ubi languidulis sopor udus abivit ocellis, Gaudia deceptus vana fuisse queror. O amor, o curae, o inania somnia noctis, Pectora quam variis luditis aegra modis! AD ANDREAM VOITUM RINECCUM. QUAS ego fatali succensus amore ROSINAE Vulgavi teneras, VOITE, sine igne faces; Sum rudis illarum plane. Mea vita vel unum Visa mihi nunquam figere suaviolum. Posthius expertus Blandinae coniugis ignes; Casta Rudingeri flamma Creusa fuit. Felices ambo. Felix ego (sicut amicam Hic habet, ille habuit) mox et habebo meam. Id superi faxint. Tum ceu compacta sodales Unanimi gerimus pectora trina fide; Iunctae ibunt una Blandina, Rosina, Creusa Per triplices mundi, non sine laude, situs. Fallor, an ut veteres miratur Roma, novorum Mirator vatum sic novus orbis erit? AD FRANC. AVERLIUM. SI, quoties nimium telis instructus et arcu Saeva Dioneus vulnera fecit Amor, Illa eadem fide mox curarentur ab ipso; Vulnera (crede mihi) vulnera nulla forent. Nulla forent etiam, si tacto corde cicatrix Alternae fidam mutua ferret opem. O possis, ARCU SANOR Francisce FIDELI Dicere; et o possim dicere sanus idem: Quam iucunda forent haec spicula, quamque saluber Arcus! At (heu miseros!) vulnus inane patet. Quisque suos patimur, nullis auctoribus, ictus; Sauciat et proprium propria plaga iecur. AD TURTUREM MAREM. STANS super impletam lympha lucente patellam, Cernis adumbratam corporis effigiem. Nec mora; dans crebros iterati verberis ictus, Rivalem rostro, Turtur anhele, petis. Falleris, an te Zelotypum vesania coepit Ardentem casto comparis igne tuae? Absit, ut aut unda fallare, aut aemula fellis Te coquat ira. At cur non potes hocce pati? Non umbrae speciem modo, sed multo minus ipsam Umbram Zelotypi mens pia ferre nequit. DONAT ROSINAM AMETHYSTO. AMETHYSTINI colores Perhibentur esse amantium: Amethystinis amicti, Perhibemur ambo amantes. Adamato me ROSINA, Adamabo te vicissim: Et ut hic amor sit aequus; Et in aequitate firmus, Sibi mutuusque parque; Amethystinum lapillum Tereti annulo eminentem Tibi dono gestitandum. Violaceum colorem Violare nulla possit Macula; aureusque cyclus Chalybis perennitatem Adamantinique vincli Solido tenore praestet. Quid enim tibi placere Magis aestimem, ROSINA, Nisi coniugalis index Amethystus est amoris? AD FRANCISCUM GALENIUM. MUTUUS ignotos inter per saepe vel uno Intuitu saltem conciliatur amor. Sic duce natura bonitas tua, care GALENI, Sponte sua rapitur pectus amare meum. Nil simulans, nil dissimulans, profiteris aperte Quam tibi sim cordi, quam tibi sim carus ego. Semper et exoptas (toleret modo resve locusve) Adspectuque meo colloquioque frui. Ah! taceamne animum talem; tam pectus amicum? Hoc, faxo, norint postera saecla caput. Quum me, ceu natum, tanto amplectaris amore; Dispeream, nisi te iam vice patris amem. AD IUSTUM REUSBERUM IC. APRILES ubi luxerint calendae, Invectae Veneri sacris columbis; Quem nosti bene, quem probe experiris, Arcanos Eratus suae sodalis Tandem vult aperire cogitatus. Audies tibi vera confitentem: Tu rem consiliumque subministra Consultissime praeses aequitatis, Et iustissime IUSTE, iustiorum Astraeae ataeve Themistyos sacerdos. Haec confessio clam palamve in aurem Nuntiabitur, arbitris remotis: At quae non eget absolutione Ceu quoddam ob scelus impie patratum: Sed tantum indiget inchoatione Ob quoddam facinus pie patrandum. AD IO. POSTHIUM. SOBRIUS ebriolo, quem somnus habebat, Amori Arcumque et pharetram telaque surpueram. Qua super innixus funda puer ille cubabat, Arreptam GEMMA munit Acidalia. Hanc tereti iactu rotat in mea pectora torquens: Per medium penitras iacte Pyrope iecur. Eximere hanc GEMMAM chirurgus corde laboras, Sed nova mi laeso vulnera corde facis. Ferre cicatricem malim, quam vulnera, POSTHI: Commoda nescio quae grata Pyropus habet. Si puer in tantum ferit ebrius atque soporus: Proh, quantum feriet sobrius atque vigil! AD IO. HENRICUM HAINZELIUM. AH quid, amicitiae vacuum referaris in album, Tanto cum studio tot precibusque rogas? Scripta forent inibi tua nomina; fallor, an istinc Raderet inscriptas vestra litura notas? Utile nempe procum vulgus nunc ambit. Honesto Arrogat extremum prima repulsa locum. Notitiam pete summatum. Nihil infimus ordo, Qualis hic est noster, commoditatis habet. Erras HAENZELI, si quid nisi inane potiri Et dignum cera Cerite munus aves. An iuvat hic error, ubi amici plenior heres Occupet in vacuis summaque et ima locis? Haud niger es. Nomen potes huic dare candidus albo. Damnat carbones candida creta nigros. AD FORTUNATUM CRELLIUM. CONSILIUM petis in ducenda coniuge nostrum: Eutyche Fortunam consule rite tuam. Quod tibi desponsum cupies, sapienter oportet Deligere in primis, postmodo diligere. Frustra amor est omnis, quem non ratio aequa gubernet. Frustra ambis, Veneris ni bene sidus eat. AD PETRUM ENOCUM. TOTAS perdere negligenter horas, Totas somnia cogitare luces, Totas frivola somniare noctes, Totas vana inhiare septimanas, Totos circumagi furore menses, Totos angier impotenter annos, Totum transigere oscitanter aevum Cunctis temporibus solent amantes, Pudice licet ambiant pudicas. Hora amissa recusat huc reverti: Lux noctem fore ait benigniorem, Nox lucem fore liberaliorem: Septimana lucri nihil reportat, Mensis congeminat meros calores, Annus multiplicat graves dolores: Aevum frangitur et dolore et aestu. Quit tandem fit, amice? Vah! Amanti Omnis spes dubia est, metusque certus. AD IOAN. LAUTERBACHIUM. OSTOLIDUM, o fatuum, quisquis pernoscere tentat Ex aliqueis, quae sit nostra ROSINA, notis! Illam ego vix novi. Sopor hanc obiecit ocellis Effigie pictam. Quam prope corpus abest, Quamve procul? Ficti simulacri cultor ab illo Exstitit hic animus tempore, et exstat adhuc. Quid, nisi praegnantis conceptu mentis inani Gignitur umbra mei? Nil parit inde sui. Stultitia sapiente fruor, sub imagine; quanquam Nullius amenti mens in amore sapit. Atque hoc est, LAUTERBACHI, quo redditur excors Vulgus, ut hanc speciem nonnihil esse putet. Credis, an addubitas? O quam mentita ROSINAE Ex variis atomis eidea facta meae est! AD PETRUM BOSCHIUM. NESCIO quid sit amor. nec amo, nec amor, nec amavi, Sum nec amatus ego; sed nec amandus ero. Cogar amare tamen? Quid amem, nisi amanda ROSINAE Lumina, flammiferis aemula sideribus? Ast ubi sunt ea, PETRE? Nitent ubi lumina? Nusqua; Ipsamet ut nusquam est, nullaque forsan erit. Ingenii specimen finxi, quod amoena figurat Eidea: nam cerebro nata ROSINA meo est. Vivat in aeternum Schediis inserta libellis, Nomen et a memori posteritate ferat. Quis mihi par opifex; qui quum discentis amare Pectora condoceam, nescio quid sit amor? AD ROSINAM. CASTA, pudica, proba es, similisque per omnia Vesta, Flos cui perpetua virginitate viget. Induis hinc aequos matronae pronuba mores, Nostra vice est carae dum tibi Musa nurus. Ut genitrix natum blandis amplectitur ulnis, Amplexu fruitur sic Cycnus hicce tuo. Me colis ut, patrem; nec amas non coniugis instar: Diligis ut fratrem. Tam studiosa mi es! Magnus amor meritis. Mihi non vocitere ROSINA Diva, socrus, mater, filia, nupta, soror? AD POLLIONEM. POLLIO, prudenter qui res ordiris honestas, Consilio coeptas et sapiente geris: Iam tres stultitiae, quaesito fine carentes, Mentis frustrarunt orsa animosa tuae. Desperesne ideo, spes inconcessa procantis Amenti fuerit fomes amore licet? Dura negat tibi (nec mirum) Lithodendra dicari Propria; et hoc aliis illa negavit idem. Arbor in astra ferens caput, haud cadit ictibus unis: Altera, si fracta est una, bipennis eat; Tertia item. Cos dura hebeti est adhibenda puellae: Hanc acue, e dura redditae inollis erit. AD ROSINAM. INDITA naturae servant res semina rerum, Vimque sibi propriam quaeque creata tenent: Sic tamen, ut succis ne destutuantur opimis, Neve alimenta rei quis genuina neget. Fons sine venarum scatebris cito torridus aret, Et sine fomento languida flamma perit. Unde meae flammae vigor? Unde fletibus humor? Tristis ocellorum pupula delicuit, Tot lacrimis effleta meis: et pulveris instar Annis exustum quinque decemque cor est. Perpetuo tamen (ah! quei fit; ROSA candida?) manant Ex corde hoc ignes, ex oculis lacrimae. AD ANDREAM MERGILETUM DE ROSINA. CLARA per Europae claras viget ac volat urbes Carmine ficticio dicta ROSINA mihi. Hanc ego nec novi, nec vidi. Quae tamen illa Sit, multi quaerunt; me vocitantque procum. Sum procus hebdomadas totas. Nox festa propinquet, Dormio non geminus, nuptaque nulla mihi est. Fabricat idolum sibi mens, et numen inane: Et simulat speciem picta figura sui. Sic ludo Veneres, et amantis imaginor umbras. Umbras et Veneres lector Etruscus amat. Crassius ingenium quibus est, vera omnia credunt, Credenda auctoris quae negat ipsa fides. MERGILLETE, nihil sum ego, nilque ROSINA. Sed omnes Fallo meo nihilo, fallit ut ipsa suo. AD ROSINAM. ONIL iucundum, nil dulce et suave ROSINA, Sidera contingens iam per inane volas. Ex te feci aliquid, solam feci omnia; feci Te quidquid potui lux mea, nullus ego. Mortua me leto obiceres, nisi mortuus essem Ante. Sed est letum nunc mea vita tuum. Saepius o utinam moriare, nihilque moreris Hanc vitam, morti (proh) nihil absimilem. Versibus occidi te, vita, et carmine multo: Versibus et multo carmine vive tamen, Vive ROSINA tamen, quae nil es, et omnia sola es; Et nihilo cunctos unica falle tuo. AD IANUM MATTHAEUM VAQUERIUM. NEC similis nec par aliorum noster amorum Est amor, in castam qui flagrat usque RHODEN. Caldior est quanto stellis Titania lampas, Tam reliquo differt ignis ab igne meus. Quei sic? Caecus amans olim vel amat, vel amavit, Quod videt aut vidit, quod datur estve datum Nosse. Ego nec vidi, nec novi cumque ROSINAM; Quippe nec audivi, sitne quid, id quod amo. Talis amor cordi est mihi, CONSTANTINE; licebit Arguar imprudens aut furibundus homo. O sanum caput et sollers, ubi regna capessit Stultitia haec sapiens, innocuusque furor! AD ROSINAM. SI tu, sicut ego, flagras amore; Si tui memor est Venus meique; Si tibi est amor hic mihique cordi; Si te signa docent trahuntque, ceu me; Si te spero frui, ipsa me potiri: Ah cur non, mea tu, petitionem Mutuam, sine qua perimus, imples? Nam me aves frui, et ipse te potiri; Nam me signa trahunt docentque, ceu te; Nam mihi est amor hic tibique cordi; Nam mei Venus est memor tuique; Namque ego, velut ipsa, amore flagro. Kreiaton d' esi samesai e pyruthai. AD IANUM DOUSAM. TOTA anima, totoque animo dum menteque tota, Vi tota, et totis denique pectoribus Ardeo amoque meam, ceu par est lege, ROSINAM': Langueo, et in Mortis limine destituor. Sed plusquam totis cum mentis viribus imae, Toto animo, toto pectore, tota anima Ardeo amoque meum, cui nil praepono, IEHOVAM: Firmor, et in vitae cardine constituor. Quam mira est vitae et mortis coniunctio, DOUSA! Quantum amor inque homines discrepat inque Deum! Si facio, quod nec possum, quod nec scio; vivo: Sin ago, quod novi, quodve queo; morior. COR OFFERT ROSINAE. QUID tibi discedens, nisi cor, cor amabile, donem? Accipe servitiis debita dona tuis. Ni capias; nunquam certe nulla altera (ocellos Iuro tuos) cui pars tantula cedat, erit. Iam micat exsultim, nostro de pectore migrans; Sentio enim: vitae nec timet ecce meae. Ut tibi se dedat, pellectum ait esse, ROSINA, Tam radiante hilaris luminis orbe tui. Si procul arcueris, redeat veto pectus in istud; Ut cui plane odio est, quidquid amare nequis. Frustra mi referet acceptam triste repulsam; Frustra mi referet conscia damna sua. Namque meum quanquam est, meum erit non amplius. In me Nolo videre hilum, quod tibi displiceat. EX GALLICO STEPHANI IODELLI. VIVEBAM. Morior. Membrorum corque meorum Quondam rex, aliis partibus hospes agit. Cor mihi redde precor, si vis me vivere porro, Vita; eiusve loco cor mihi redde tuum. Sic mihi me reddes, sic te tibi. Sic et amanti Qui soli atque uni vincula nectit amor, Nectet utrique. Alias geminum rigor iste creabit Damnum. Nam perdes me, fera, teque simul. Me, nimis ardentem; te, quae nullius amoris Igne tepens, odio tete habuisse voles. At sua si posthac culpa exprobretur utrique; Mi, qui amo te nimium; dein tibi, quae nimium Odisti me: pol tanto tibi grandius istoc Crimen erit, quanto est peius amore odium. IMPOTENTIA AMORIS. RESTINCTURUS aquis ingentes pectoris aestus, Aut animam pelago mergere pronus eram; Aut sedaturus decumanos pectore fluctus, In flammas Aetnae me dare praecipitem. Sed potis haud pelagus curare, nec Aetna, quod opto: Absorpti curis illud et illa forent. Oceano maior decuplo cor verberat unda, Ignis et aetherio grandior igne flagrat. Neutrius alterutram vis vim compescere vi quit: Trux Aquilo tantum robur utrisque dedit. Aestuo, nec possum comburier aestibus hisce; Fluctuo, nec mergi fluctibus hisce queo. O ignes, ipsi has flammas exstinguite flammis! O undae, hos fluctus fluctibus obruite! AD ZOPYRUM. PROPOSITAE mortes geminae obversantur amanti: Mortis in electu, ZOPYRE, parva mora est. Aut metus in saxum rigidum me vertat oportet, Aut tacita approperent gaudia deliquium. Mitius hoc illo est, dies, hoc durius illud. Ne vivam, nisi res sit dubiosa, mori. Laetitia tamen id differre metuque, probarim: Non in utroque etenim mortis idem genus est. Praefero laetitia solvi: metus accidat hosti. Fusius haec letat, strictius ille necat. AD PHILOMUSUM. EN ego sum talis PHILOMUSE, en talis et ipse es, Talis ut inter nos crescere possit amor, Qualem ego nuquam habui, qualem et tu candide nunquam. Tu tamen ipse fores maior, ego ipse minor. Ac quanto minus obstringas tu te mihi, tanto Nunc magis obstrictis obliger ipse tibi. Irresolubilibus vinclis implexus utrinque Firmior haerebit nodus amicitiae. Ast abeo. Sed quo me longius Itala vestris Corpore semoto dividit ora plagis, Hoc propior mens est tibi. Mens bene credita amicis Nunquam deposito fallitur ipsa suo. AD IOAN. PHILIPPUM GELZERUM. SIC, ubi mutata veterum regione Penatum Incola forte novis sacra facit Laribus, Haud celer antiquos sit permutare sodales; Quamquam multa recens turba fidelis adest. De me quid statues, quem tu (nisi fallor) amicum Nec poteris veterem nec vocitare novum? Sim novus? Esse velim vetus, o GELZERE. Vetustus Rebus in eximiis plus gravitatis habet. AD CASP. CROPACIUM. MUTUUS a puero qui coepit in urbe Cycnea, Noster amor iam sex durat olympiadas. Huic neque res adversa vices mutata priores Obfuit, aut variis sors vaga turbinibus; Perfida nec Martis ludibria, longave nostris (Ut procul a patria!) regna dirempta locis. Nunc artes Venetas, et celsa moenia Romae, Et pulchram properans visere Parthenopen; Pectore te gesto mecum, iucunde CROPACI; Ut fallas Italae taedia dura viae. Taedia cur dixi? Pol, nil non per mihi gratum est, Sola vel occurset nominis umbra tui. Sarcina onusque iter est grave. Sarcina dulcis, onusque Suave meus Theseus, qui leve reddit iter. AD IOAN. HENRICUM HAINZELIUM. REM praestare magis quam compromittere verbis, Pectoris o nivei cura fidelis, aves. O si posset idem meus in te candidus ardor, Quot vellem et quantis te cumulare bonis! Paucis nunc animum restantia signa relinquo, Signa per aeternos haud violanda dies. Sauliadae mentem Iesseo qualis alumno Plusquam fraterno foedere iunxit amor; HAENZELIO me talis amor coniunget in aevum. Quisquis et hoc norit, dixerit ille quater: Suavius in terris nihil est, quam fidus amicus, Alter ubi alterius viva anima est animae. AD FR. PORTUM CRETENSEM. SALVE PORTE. Sonumne tui sentiscis amici, Dilectaeque notas dextera signa manus? Annuus Euganeis hospes dum versor in oris, Interdumque Aponi lustro calentis aquas; Signa tuae o utinam liceat mihi cernere dextrae, Atque haurire tui mellea verba labri: Quid fore censuerim mihi vel iucundius usquam, Vel magis acceptum, vel quid amabilius? Basio nunc absens absentem; deque Melanno Heu toties frustra plurima dicta cadunt. Perpetuum est quod amo. Quod ames, te semper amabit; Mutuus alternis nec minuetur amor. Vivam in amore tui moriarque. Ab amore profecta Duplice non fallunt oscula. PORTE vale. IN LIBELLUM SODALITII. QUOS amor et pietas, et honesti sancta cupido, Et similis morum vult tenor usque coli; Exiguus magnos liber hic obsignat amicos, Pectus eorundem pectore gesto meo. Ius in amicitiae violarit foedere ruptor, Nec mihi sit Theseus, nec mihi Pirithous. Sed nec verus amor temerari impune veretur, Vincula nec solvit religiosa fides. Iunctius in regno fideique et amoris honesto An norint aliud saecula coniugium? AD IANUM MATTHAEUM VAQUERIUM. PARTHENOPE genitrix Sirenum dum tibi longam Imperitat, Romae me latitante, moram; Hei mihi, quod tota nil quo iuver adsit in urbe, Roma fere et Romae clamet habere nihil! Ah totum quod adest, nihil est. Quod abest, mihi totum est. Si pereo ob totum, nil mihi praestet opem? Tu mihi CONSTANTINE venis Capitolium, et ingens Roma; absens, praesens sis, ubicumque velis. Cerne animo hunc animum. Romae te comparo celsae, Noris ut hic quanto celsior exstet amor. AD IOACHIMUM ALRAMERUM. QUAM mihi fraterne fueris ALRAMERE praesto, Cum peterem titulis nomina digna meis; Post genitis non testatum cum laude relinquam, Ne meriti lateat fama sepulta tui? Par ut amicorum meruit memorabile laudem, Quos referunt Graiae scripta diserta manus; Pectora sic geminae fato concordia mentis Tempus in aeternum charta loquetur anus. Ergo lubens Xenii vice binos accipe fratres; Accipe, et hos pretii non levis esse puta. O quanto contenta sapit mens, quando sit una Pars animi Theseus, altera Peirithous! AD MANES FR. PETRARCHAE. LUSTRA quattuor unicamque messem Amasti ingenue PETRARCHA LAURAM; Sed quam cernere sat superque quisti. Lustra quattuor ampliusque iam nunc Amavit Schedius suam ROSINAM; Sed quae cernier impetrata nunquam. Utri mitior adfuit Dione? Utri fortius imperat Cupido? AD IAC. RANDOLPHUM ANGLUM. VIXIMUS unanimes tectis RANDULPHE sub iisdem, Excepitque eadem mensa sine arte duos; Miscuimusque simul iucundos saepe lepores, Mellitosque sales, nectareosque iocos. Quae reminiscendo Patavinae in moenibus urbis Non possum gentem non adamare tuam. PENNIUS et TURNERUS idem quit dicere de me, Qua Thamesis liquido regius amne fluit: Ipsa nec illustris SYDNEI muta voluntas Arguerit linguae dona sepulta suae. Sit porro maneatque eadem mens. Mentibus uni Thesei confirmant Pirithooque fidem. AD IO. BAPTISTAM HAINZELIUM BAPTISTAE F. COMPARIS ut BAPTISTA tuae nigra lumina vidi, Lumina formosis cincta superciliis; Et faciem pulchram, minio quae certet Eoo; In qua fucati nil manus uncta linit: Vere equidem Venerem me cernere sum ratus ipsam. Ac Venus haec certe est, aut mage quam Venus est. Ut neget ipsa, neges et tu: tamen illa marito Est Venus, inque oculis mille gerit Veneres. AD IOAN. FRIDERICUM HAINZELIUM. UNDE fit, oris honos ut formaque pulchra Mari Tam similis formae sit FRIDERICE tuae? Tam similes estis, quam si (res mira!) vel illi Ipse fores frater, vel soror illa tibi. Non pomum pomo, non ovum iuppiter ovo Tam simile, aut stellae stella, rosaeque rosa: Nec referunt virides ita grata sisymbria mentae, Candidus aut anser candida terga cycni. O par coniugium! Mores in utroque et amores Cernit uterque suos, ardet uterque suos. AD ROSINAM. EN albescentes circum sua tempora canos Vir tuus ex sicca rettulit Italia. Viximus adflicti curis vitaeque periclis, Viximus in summo casta ROSINA metu; Non scelere aut noxa, nec quod sibi conscia iniqui, Mens oblita sui palluit ausa nefas; Namque pudicitiam et castae servavimus usque Indelibatas integritatis opes: Sed mala proditio, sed dira calumnia tutos Illic Germanis non sinit ire dies. Tu tamen o ne sperne tuum pudibunda maritum: Sparsit hiems crines; ver mihi flore viget. Id facis exemplo. Tithonum Aurora senentem Et Venus Anchisen candida amare solet. AD IOACH. POEMERIUM. QUI latet interno amborum sub pectore, verax Quando amor externas poscit habere notas; Accipe, Poemeriae o columen spectabile gentis, Autographum Schediae, mi IOACHIME, manus. Illa mei precor admoneat non te modo, verum Et natum, et nato si qua propago super; Deinde etiam reliquos, ad quos Schediasmata nostra Post longas venient Noridum olympiadas. Germen amicitiae dulce est; sed dulcior ipse Fructus. Ter felix, quem satur usus alit. AD BARNABAM POEMERIUM IOACHIMI F. QUOD cum mente tui patris intercedit honestae Suave mihi in primis foedus amicitiae, Illud ego aeternos studeo transmittere in annos; Res herede suo ne pretiosa vacet. BARNABA promeritis heres succede paternis, Et virtute tuum nomen ad astra vehe. Ecquid enim est natis antiquius, atque parentum Cernere possessi iura relicta boni? AD WILIBALDUM GEBHARTUM IURISC. ANNUA lux hodie laeto remeavit Eoo, Tempestiva ferens nominis orsa tui. Te BILIBALDE ligant Charitum tria vincula, itemque Nodus amicitiae te BILIBALDE ligat. Huic nodo, his vinclis veri adstringuntur amici; Quorum pars Sophiam, pars colit Aonidas. Si Sophiam colis aut Musas; monstrabis amicis, Quantus honos Charitum, quantus amicitiae. AD MYLOTHRUM. QUAE tibi debuimus, divina poemata CYSSAE Accipe, et his lectis pasce MYLOTHRE animum. Pasce animum atque oculos, iucunde Mylothre; tuoque Dic nato haec magna sedulitate legat. Rectius hic nuus sentit, melioraque fatur, Quam gens futilium tota Mataeologum. Oderit hunc vatem livor malus, oderit Ate: Noster in hunc nunquam deminuetur amor. Nam qui me fratrem, nam qui me appellat amicum; Non cum illo ut frater, non ut amicus agam? AD IOACHIMUM POEMERIUM SENAT. NOR. POEMERIAE IOACHIME decus memorabile gentis, Quem Pallas doctis artibus erudiit; Cognatus fac nostra tuus, cum legeris ipse, (Huius enim laudi est laus tua iuncta) legat: Meque, quod ante facis, sic complectare favore, Ut nihil inceptam solvat amicitiam. Sic tibi, dilecta cum coniuge, filia sospes Sit, flos virginei pulchra MARILLA chori. Ecquid enim est animis simili coniunctius arte? Ecquid inhumani mens generosa parit? Quos Charites Musaeque pari dignantur amore, Nullius hos livor separat invidiae. AD SEBALDUM WELSERUM. IS hinc, anne manes? Fieri pote tam cito, pactam Ut Nympham solam destituisse velis? Tam cito conspectu privabitur illa cupito, Lucis egens? Is hinc, anne SEBALDE manes? Certum est ire, tui qui nominis advehit ortum, Vix exspectato, dum nitet aura, die. Constrictum vinclis teneo tamen, atque tenebo, Dum lucis redimas annua iura tuae. Corpore abis, animumque tuae devote relinquis Sponsae. Quid reliquum est, me penes, euge tui? MAGDALIS integro potietur. Mi satis umbrae Particula est, initae testis amicitiae. Si Pyladi dare plura voles, age divide mentem. Firmius in gemino pectore mens habitat. AD NICOLAUM ROTENGATTERUM. QUAE NICOLAE lux tibi sollemnior, Emensa tempus annuum, Redit per orbem; fausta sit precor tuae Sorti, tuaeque prospera Felixque consorti. Ligaris scilicet Vinctis Iambi nexibus. Oblitus, o amice, sis mei cave, Cum pignere hos redemeris. Quos dico, nosti. Ceteroquin mutui Solves amoris vincula. Sed ante quam contingat istud, imprimam Tuo sigillum pectori, Ipsaque re firmabo foederis fidem; Quam nulla vis, nullus dies Infringat unquam. Quid perennius sacram Amoris aeternet fidem? AD IO. POSTHIUM. IN te ipso defunctus eras, et lumine cassus, Dum Venus heredem distulit aegra marem. Ex quo sana tibi prolem dedit, ecce revixti: Iamque novae vesci munere lucis amas. Parvulus o quanto tibi natus ERASMUS amori. Quanta tuum exhilarant gaudia nata iecur! Fallimur, an, iam nunc ego sum mihi Paule renatus, Dices? Nunc demum vivere disco senex. Hercle quidem, POSTHI propria haec tibi sit precor usque Vita, tuoque idem propria filiolo. Ecquid habes unquam melius sperare, superstes Si pater in nato, si in patre natus erit? AD TITUM LAURENTIUM FRECHTUM. IAM prope finito conventu terminus instat, E Sueva redies cum regione domum. Quos tibi complexus dabit, et quae basia coniux, Orba diu vultu FRECHTE animose tuo! Me quoque detinuit longis ambagibus actum Aula resolvendis illico rebus iners. Nemo revertenti quisquam mihi Norica ad arva Gratos complexus, oscula grata feret. Si qua tamen nostros illic suspiret amores, Illa sit ingenio digna puella meo. Triste mora est. Tamen haec si compensetur amore, Tardanti pretium dulce in amore mora est. AD CHARILAUM. ADSPICE sectantem placide vestigia cervam, Dum petimus fossas urbis, et amnis aquam. En latere a nostro nusquam se dimovet illa, Rectam continuans ire redire viam. Ominis hoc dextri indicium, Charilae. ROSINAE Inter vadendum mentio facta meae est. An non auricomam (quaecumque erit illa) Rosinam Sponte sequuturam mutua vota putas? AD ROSINAM. ERRO per Europam viginti quattuor annos Quaesivi faciem bella ROSINA tuam: Sicubi anhelanti ferres vestigia cursu Obvia per tritas conspicienda vias. Frustra operam sumpsi, frustri maris aequor aravi; Frustra adii Eoas Hesperias plagas. Et tamen ingenti iecur estur amore, nec unquam Urere me rapido languit igne puer. Depereo ignotam. Quid si mihi nota fuisses Ante, vel ipsa mihi visa ROSINA semel? Heu duram sortem! Nihil est, quod amastis amantes. Qui nec visam amet, an par mihi amator erit? AD ANNAM PALLANTIAM. CUM vigil in studiis adolesceret illa IOHANNA, De Pallanteae sanguine nata domus; Non potui talem non vere adamare puellam, Declarans animum carmine saepe meum. Illi defunctae succesti nobilis ANNA, Mutas efficiens versibus Aonidas. In te translatum si derivamus amorem, Et desiderio ducimur usque tui: Simne odio, qui te, tantas admiror et artes, Ingenio sedem quae posuere tuo? Dii meliora. Favor, conditus melle placenti, Nullam odii ingratam sentit amaritiem. VIRGO es casta, decens, niveoque simillima flori, Esque novem castis dedita virginibus. Te Phoebus, te Pallas amat, te Gratia triplex, Te Nymphae reliquae, Castaliusque chorus. Iidem me quoque amant: nam vitam puriter egi, Et cavi incestis moribus esse nocens. Tu quoque tu nostrum non fastidibis amorem, O Pallantiadum regia progenies. Virgineae cum se Musae patiantur amari; Virgineus cur a me procul absit amor? ACROSTIHCIS. AONIDUM Charitumque sacrae, cui vincor, alumnae, Numina quam Latios edocuere modos, Nilne Melisse tua depromis ab arte legendum, Ausonios aequet quod Schediasma sonos? Pallas ait. Contra dubius sic ora resolvi: An quid erit, quod ei posse placere putem? Ludicra sunt, quae scribo; nihil facientia prorsus Ad tam facundae labra diserta Deae. Ne tamen hanc tenuem PALLANTIA docta Minervam Temne; sed extremo prima repone loco. Ingenio vates tibi cedimus. Una vel omnes Anteis Aonides, exsuperas Charites. NIL ego suspicio, PALLANTIA, et aestimo magni, Quod non divinam vim speciemque refert. Tanto igitur pluris mihi fis, doctissima, quanto Maius divini est pectoris indicium. Magnus honestarum rerum sum semper amator: Nonne idem ipse tui magnus amator ero? ACROSTICHIS. AMO te, et dehinc amabo, Nisi me vetes amare. Nisi te sinas amari, Amor hicce quantum amari Pariet meis medullis, Animoque quantum acerbi! Licet ergo des medullis Animoque acerba, amara, Neque te sinas amari: Tamen haud puto vetabis, Ita quin, amica, dicam; Amo te, et dehinc amabo. AD MELCHIOREM LEUCORINUM. TU licet ex te ipso dudum sis dignus amari, Stemmate Leucoreae MELCHIOR orte domus, Lotichii tamen illa vetus, vetus illaque Posthi, Ambobus quae te iunxit, amicitia Non faciat, canos ut devenerentur honoros, Florida queis vatis Musa utriusque placet? Mi certe in pretio sunt. at pretiosius hoc est, Quod tuus a me se non alienat amor. Nempe loco datur hoc, in quo olim vixit uterque. Aeternis modulans carmina digna cedris. Quid mirum est, vatum non aversatus honorem Si Genius Genio iunctior esse cupit? AD IOAN. POSTHIUM DE ERASMO illius F. ME primum ut blandis adspexit ERASMUS ocellis, Vix anni spatium filiolus superans; Ridet, et ignotum adfari titubante labello Gestit, et e cunis posse salire cupit. Discedentem idem manibus totoque secutus Corde, voluntatis dat bona signa suae. Quo me prosequeris, POSTHI carissime frater, Iam vivax suboli est ingeneratus amor. Quanta ea naturae vis est, cum et mutus et infans Appetat aeternam vatis amicitiam? AD ERASMUM POSTHIUM, IOHANNIS F. RARE puelle, mei proles certissima POSTHI, Iam mores imitans comis ERASME patris; Quis tibi me Genius manifesto prodidit ore, Gestibus abscessus ut sequerere meos? Indolis admirer generosae arcana necesse est, Quae sibi me tacito rapserit aucupio. Vive puelle diu, cordis furuncule vive; Et Charitum donis suavibus usque vige. O quantum natura potest! Adoleris ERASME, Quam sancte fidei foedera avita coles! DE IANI GULIELMII POEMATIS. VIDERAT ipsa Erato, nec solum viderat ipsa Argutias poematum GULIELMII, Verum etiam adsidue perlegerat; utpote priscis Locutione aequabili certantia, Praeter Phoenissas, e Graeco Epigrammata versa, Lusus Amoris, atque Anacreontica Rore favisque apium mage dulcia, sacchareque ipso. Mox obstupescens infit illa talibus: Aut anima Eumolpi rediit, aut (credite Musae) Eumolpus ipse, aut unus ex Eumolpidis. APOLLO AD IANUM GULIELMIUM. RETTULIT ad nostras, GULIELMI culte, sorores Aonio coetu non ultima cura Melissus, Quem caperes deinceps grati cognominis usum. Ultro re citroque inter nos pensiculata, Pulchrae lata Eratus placuit sententia cunctis, Arbitrio acceptanda tuo, firmandaque docto Carmine. Nam quoniam es Latii non inscius oris, Et Graium adsensu dehinc porro EUMOLPIUS esto. MINERVA IANO GULIELMIO EUMOLPIO. EUMOLPI, decus Attici leporis, Atque idem Latiae medulla Suadae, Nec vulgaris amor tui Melissi: Adsuescisne novae allocutioni, Calculosque ratos habes Dearum? Ipsae nunc quoque gestiunt amantque De te Eumolpides Attice vocari, Grato nomine et auribus Latinis. O quantum est, Clariis placere Musis! AD MICHAELEM RAVENBUSCHUM. SUAVITER has aedes habitanti cum mihi tecum RAVENBUSCHE vetus ius foret hospitii; Cura vigil Baumgartneri nova limina priscis Addidit, et Genium iussit adesse novum. Carmine non signem postes, ut candida semper Posteritas istanc norit amicitiam? AD IUSTUM LIPSIUM ET IANUM DOUSAM. IGNOSCE LIPSI, ignosce DOUSA audaculo, Medius quod inter ambos Dextram hancce panxi. Wiltius poposcerat, Themidis bonus sacerdos, Manus amicae symbolum. Dedi lubens, Tamen absque separatu Amoris utriusque. Nam vos sic amo, Oculissimos ocellos Novem Dearum, ut alterum vos tangere Propiore sede nolim. Livoris hoc ut dixeritis invidi, Nec amoris esse signum: Nihil moramur. Wiltius respondeat Merito anne iure factum. Pro me cor ipsum edicito sententiam Sine teste: nam cor hocce, Cor hocce nostrum est mille testium loco, Didicitque vera fari. Porrone quisquam dubitet, esse ipsummet hoc Philio Iovi sacratum? AD LUDOVICUM CARRIONEM. SANCTUS honos, et amicitiae venerabile pignus Debetur doctis, non sine teste, viris: Illis praecipue, quibus adsuetudine iuncti Aut sumus, aut fuimus scilicet, aut erimus. Testem ego constituam Germanae CARRIO mentis, Nunquam quae veniat contemeranda, Fidem. Lipsion et Dousan sponsores qua licet addam, Nomina magna, immo numina Teutoniae. En arrham Famae! Quid honore celebrius, aut quid Sanctius in terris exstet amicitia? AD IAN. ANT. BAIFIUM. CELTIDOS in Nymphae quei possim ardenter amorem Percelli, visu quum generetur amor? Nusquam ego pervenio, Laris observantior arcti. Ac quamvis extra limina forsan eam, Larvis indutae personataeque per urbem Vestrae procedunt invida turba nurus. Haud istis capior. Picturam cernere pulchram Malim, quam facie tristia vela nothae. Scilicet arridet mihi gratia frontis apertae, Aurea FRANCINAE quae decet ora tuae. Hanc liceat mihi mirari, et si siris, amare; Deque illa teneros tecum iterare modos. Cernis, amator uti nulla sim labe, BAIFI, Qui soleam in tacito gratiam amare sinu? IN ANELLUM A ROBERTO HEVIO MALLEROIO SIBI DONO DATUM. ANTE, poliretur quam pulchra haec gemma Pyropi, Occulta informis massula luce fuit. Nunc inclusa auro, donum immortale ROBERTI Heviadae, digito splendet honora meo, Qualis ocellorum geminati Castoris alter, Aut matutinae stella nitens Veneris. Scilicet ardentem quae testaretur amorem, Gemma mihi nequiit gratior ulla dari. Flagrat amore mei ceu cor tibi nobilis HEVI; Sic mihi cor pariter flagrat amore tui. Hanc flammam absconderis taceam licet, ecce fatentis Ex gemmae vivis fax micat igniculis! AD IANUM DOUSAM, IANI F. IANE DOUSA, nate Iani, Nobilis viri et Poetae; Pauculis ego ex tuis Versibus cito exaratis Deprehendo quod patrissas. Admodum facis bene. Perge amabo amare Phoebum; Perge, perge amare Musas Gratiasque amabiles. Nae, quem Apollo, quem Camenae Gratiaeque amant; amatur Unus hic ab omnibus. AD PETRUM BOSCHIUM. AMICI sumus et boni sodales, Amicique erimus dehinc, bonique Sodales, PETRE. Quippe notus alter Alteri est; et in inclita poesi Consentimus, amoeniore capti Minerva, studiisque delicatis. Quare dum licet, erudite BOSCHI, Ignotam sociare ab arte porro Fas amicitiam et sodalitatem. Amicam volo CYNTHIAE ROSINAM, Sodalem volo CYNTHIAM ROSINAE. DE BASIIS ROSINAE.Fict. arg. UT, mea vita, vales? Ut habes, mea sola voluptas? Sic ego, complectens candida colla manu. Sic mea lux contra: Mecastor nescio, frater. Erubuit totis hinc pudibunda genis, Et simul ingemuit. Foliis labra visa rosarum Rubra mage, et tunica punicei fruticis. Molliter adductis capiebar basia labris Iungere, et humidulae sugere florem animae. Non praecisa dedit; sed basia longa, sed uda. Gustavit linguae lingua vibrata favos. Fracta sopore quasi tum lumina paeta videri. O quam suave fragrans halitus oris erat! Iuppiter, ambrosiaque et nectare vescere solus, Succum ego quo carpam solus ab ore RHODES. AD ROSINAM. QUAE mihi roranti dederis luctantia lingua Suavia, dum recolo, quotve quibusve modis. Spiritus interno pulmone fatiscit. Ut illas Nectareas aveo sugere delicias! Nam licet et fas est; siquidem sponsalia facta. Anulus en firmat dexter utrinque fidem! Vivere si mea lux nostris in versibus optas; Vitam mi inspira dulcibus ipsa labris. Nulla datur nam vita libris, nisi basia libes. Basia si libes, vita perennis erit. Basia languidulos animant in corpore sensus; Basia carminibus dant alimenta meis. Ergo trecenta mihi dato basia; fama trecentas Ut tua (et ulterius) duret Olympiadas. BASIUM. QUID mulso praestat? Ros caeli. Rore quid? Hyblae Mel. Melle hoc? Nectar. Nectare? Suaviolum. BASIUM LIQUIDUM. QUID mage dulce mero est? Mulsum. Mulso quid? Olympi Ros. Rore hoc quid? Mel. Melle? Saliva RHODES. SUAVIUM. QUID mage dulce favo est? Ros aetheris. Hoc quid? Hymetti Succus. Quid succo hoc? Roscida basiola. ALITER. SACCHARA quid superat? Libum. Quid liba? Favorum Gustus. At hunc gustum? Basia roscidula. HYMEN. QUID mage suave quiete? Sopor. Quidnam hocce? Lepores. His quid? Deliciae. Deliciis quid? Hymen. LUSUS EROTICI. PRAENIMIS o thalami quid sere poeta moraris? Dulcis ini tandem foedera coniugii. Sic me saepe aliquis monuit. Sed cui rogo demum Nuncuper adfinis, cui Charilae gener? Evocor Augustam, Laribusque invitat amicis Me socium, doctis additus Euno viris. Si mihi de natis unam, sponsore senatu, Urbs vetus, a Druso dicta Nerone, daret: Fallimur, an socerum possem vocitare senatum, Vestratemque urbem nominitare socrum? UT semper fuit ante, et adhuc est; mens ita porro Libertatis amans haec mihi semper erit. Namque ita commodius, longum quod duret in aevum, Texere Calliope, nec sine laude, queat. At si me patiar, captiva tenentibus arcte Pectora, constringi per rata verba iugis; Quid censes fore, patriciae celeberrima gentis Gloria, et Aonii laus Charideme chori? Des pulchram mihi, des opulentam, des mihi castam, Des aptam domui: non puto servus ero. Si tamen in re, quae placeat, sim servus oportet; Quid tum? Liberius nullibi servitium est. MOLIOR aeterno iamdudum scribere versu Praesignem clara nobilitate virum, Qui mihi se facilem in causa praebebit honesta, Mollis ut ad nutum concilietur Hymen. Quod si te potior Charis et facundia Suadae Ad tam laudatum legit Amoris opus; Certe ego Pasiphilum, si quid mea carmina possunt, Faxo perpetuum fama loquatur anus. Uni praeterea si rem communicet alter, Cuius prudenti stet rata consilio; Hoc melius. Prodest tutae gemina anchora navi, Utilius postes et duo fulcra tenent. MULTA tuli et vidi peregrinis sospes in oris Damna molesta animo, damna molesta oculis. Illa (nefas) inter, Menalippe, molestius unum est, Vivere quod nobis non licet in patria. Sed tamen ulvosa praecinctus arundine ripas Vati Pegnessus lene dat hospitium. Hospitium dat lene, mihique susurrat in aurem Nescio quae votis non aliena meis: Adfore nimirum tempus, quod penset iniquos, Perduraturum spe meliore, dies. Id dabit optatae niveis requiescere in ulnis Posse, et amica RHODES carpere basiola. Auspice te felix si maturabitur hora, Ut cito primitias gustet amoris Hymen; Quis, licet invidiae plenus, mihi dempserit unquam Commoda grata animo, commoda grata oculis? QUA fixam regione mihi caelestia sedem Fata moraturo, queis dederintve locis; Incertum est, Thaliarche. Tamen quaecumque manebit Me plaga, clara meo est illa futura pede: Praecipue, ex animo quos sum veneratus, amici Victurum toto nomen in orbe gerent. Hos inter quo te numerove locove reponam, Qui tua teque lubens dedis ad obsequium? Scilicet ut vestra mantem diuturnus in urbe, Haud cessas opera perficere ipse tua. Effectum dederis, gremioque fovebor amandae Coniugis; o quanto surget honore decus! Quidquid ages, bona Fors comitetur. Ut alea fallat, Fallere Fortunae me tamen ala nequit. SI tibi verbosa nimium Charilae loquella Obstrepo, quod mihi tot dicta sine arte cadunt; Ignoscas rogo. Nae tua me prolixa voluntas Facundum ex muto propatulumque facit. Nam quei possem aliter tibi sensa recludere mentis, Scita nisi malim Pythagorea sequi? Fortassis tacuisse iuvet; licet ora resolvi Hac similique in re postulet ipsa Venus. Sed mea ne referant taciturna silentia Amyclas, Meque ipso damnet iure puella mea; Mens adaperta tibi est. Occasio commoda prensu Neglectus vetita debet egere nota. OTIA fecerunt et amoena vireta recessu, Quae doctis olim sic placuere viris; Ut nobis hodie liceat tot scripta perenni Palladiis meritis evoluisse manu. Si mihi contigerit Fortuna simillima priscis, Inque meos ierit pars opulenta toros; Praediaque et virides numerosis fetibus horti Audierint citharam suave canentis heri: Haud deero Famae, modo sit mihi vita superstes. Tu praemonstratas dispice quaeso vias. Nam mecum quodcumque paro, Theodore; paratur Consilioque Dei, consilioque tuo. Officiis pretium monumenta perennia ponam; Postque Deum, si vis, tu deus alter eris. Alter eris, si vis deus. Ut deus esse recuses, Stat tamen alternum te coluisse deum. AUT vidua aut virgo, quae dotatissima venit, Docto conveniens illa marita viro est; Illi nimirum, scriptis illustria claris Reddere qui pollet temporis acta sui. Si vidua est, primi careat volo prole mariti: Sin virgo, curam norit habere domus. Utramcumque mihi sors annuat, ambigo: quanquam Ex genere illustri non dubitabo satam. Nam cur adiungar vili? Plebeia facessant. Alcime, quisquis amat vilia, vilis homo est. QUISQUAM animo reputet, quantu pulcherrima reru Libertas homini sit Philomuse bonum; Et non malit eam gemmis praeferre vel auro, Omnibus et Pluti denique divitiis? Claudus in adventu Dis, alatusque recessu Esse solet, caecus iudicioque carens. Lubrica res itidem versari in principis aula, In medioque igni frigora dura pati. Me mea Nympha domi tutis complexa lacertis Rideat, et dulci misceat ore iocos. Acciderit: dubitemne recens iubar esse mihi ortum, Aureaque extremo saecla redisse chao? MILITIAM, grave Martis opus, rigidosque labores, Quos expugnandis urbibus arma ferunt; Nostra tempestate sequi, prope ludicra res est: Omnia sic diro turbine quassa ruunt. Tu tamen indemni tranquillam pace quietem Coniugii suades praeposuisse tubis. Annuo, Thestoride. Tua nam prudentia tanti est, Consilia ut rear hinc non nisi sana peti. Quam dabis ergo mihi sociam, quae turturis instar Pacata mecum vivat in Albunea? Mentior, an vero? Certe tu Iuppiter auspex, Et tua Pasithea pronuba Iuno mihi est. OBRUO te nugis, patrii o pars magna senatus Callimache, et vatis maxima cura tui. Des oro veniam, si forsitan interpellem Non tempestivis seria vestra sonis. Qui tuus est candor, fecisti spem mihi primus: Primus item scisti mentis operta meae. Fas igitur posthac tibi quaeque arcana revelem, Inque tuum fundam viscera nostra sinum. Quippe voluntati commisi cuncta Iehovae; Dein fidei, rebus quae patet aequa, tuae. Quod fato pactum est, id fiat oportet. Amorem Sanctum conciliat non nisi sanctus amor. EST aliquid, dignum studiorum quaerere finem; Nec minimum est, operae praemia ferre suae. Si datur opportuna loci Nymphaeque cupitae Commoditas; quem non Nympha locusque beet? Uxor rem curat; vir adauget. Prospera cedunt Cuncta vel in somnis, auxiliante Deo. Hinc vires natura capit, solideque vigescunt Artes: in lucem dat monumenta labor. Sed proh quam durum est alieno vivere nutu, Invitumque aspro subdier imperio. Praestat habere domi, quo sustentere, nec ullis Summatum vitam degere subsidiis. Talia cui superi tribuunt, Menelae, quid obstat, Quin sit vel Croeso ditior, atque Mida? MULTUM momenti positum est in rebus agendis; Prensantem frustret ne levis ansa manum. Quam prius incipias, consulto; deinde ubi cepsis, Mature facto, qua sinit hora, opus est: Nam pensanda diu multumque bilance fideli, Thestoride, venient quae statuenda semel. E quorum genere est unum plerisque molestum, Cum thalami in foedus vir mulierque coit. Ipse ego non propero; nisi tecum rem bene, remque Cum Iunone tua gloreque contuleris. Qui nimium properat, se fallit: tardior autem Bolum decepto sentit ab ore rapi. SATQUE superque reor longinquis vixit in oris, Hos tibi qui faciles Alcime dat numeros. Si potes adscitum ceris adscribere vestris, Se non indigna quo potiatur hera; Haud sese indecorem recipit fore. Nam neque multos Forsan ei similes heic reperire licet, Nec non perpaucos alibi. Simplice rhythmo Teutonicam instruxit Saxo poeta lyram, Et laudem meruit; vestra cur absit ab urbe Pindaricos imitans Musa Latina sonos? SI tua vis in me ignotum benefacta redundent, Ipse mihi Nympham fac Thaliarche legas. Filius ut terrae vocer; hercle erit arbitror una In terris, dici quae mea discupiat; Praesertim testes cum vitae puriter actae, Legitimique habeam cope diploma tori. Adde, quod insigni laetor decoratus honore Regibus a magnis, Caesareaque domo. Transit in heredem titulus meus ille, decusque Nobile, Romani civis et altus honos. Cetera sanus ago et vegetus. Quid alacrius usquam Sanis, aut vegetis acrius esse potest? NON ego divinas iactator Apollinis artes Effero, non Musae dona beata meae: Ob quae, si saperent, Charitum debebat alumnos Amplecti gemina quaeque puella manu. Moribus ingenioque parem Philomuse requiro, Et quae festivos norit ametque sales: Fastu non elata, brevis quae temperet aevi Tempora cum longae munere laetitiae. Foedere concordi talem portenderit aether, Ominibusque bonis ut paranymphus eas. An non mentis inops habear, si suave refutem Aetheris arbitrium, et praestitis auspicium? HACTENUS impediit detentae vincula linguae Ille verecundo qui sedet ore pudor; Quo minus interni profiterer pectoris aestus, Subiciens animi fervida vota mei. Spes, hominum firmat quae pectora, Fortiter aude, Inquit, et adfectu detrahe vela tuo. Obsequor hortanti: nam re quid honestius illa est? Vota ea consilio tu fac, amice, iuves. Te duce (quippe aliis hanc rem non credere tutum) Spes vincet; victus concidet ille pudor. NOMINE me sponsi tenerae vocitare puellae Proclines, cupiunt esse voluntque suum. Atque pater, si vis, dum maturescat ab annis, Exspectare RHODEN. Scilicet haec tua erit; Saepe mihi dixit. Facile excusabitur aetas, Cui nondum plene nubilis annus adest. Tempestiva viro soror est tua: quam nisi toto Pectore amem, toto pectore desipiam. Non tamen hanc ambire ausim: metuenda repulsa est. Durior heu rigida morte repulsa venit. Sponte tua dabis? Accepto. Quid Erasme, quid haeres? Si vis ipse, mea est; si volet ipsa, mea est. CORDE reclusa meo quae sentio, dixit aperte Lingua patrocinii freta favore tui. Corde reclusa tuo quae sentis, dicat aperte Lingua; clientelae non aliena meae. Si non indignus vobis adfinis habebor; Responsum certa des rogo mite die. Sed, nisi fallor, habes in promptu. Nam tibi, Theseu, Credibile est curam saepe fuisse mei. Coniugium, res fatalis. Quae destinat auctor Coniugii, ex fatulege secunda fluunt. SI mihi te facilem dederis, mitissime Theseu, Et coniux animo faverit aequa meo; Ipsa nec abnuerit germana Melissa vocari, Foedere legitimi consocianda tori: Aeternum vobis ausim promittere nomen, Grataque devoti pectoris officia. Euge petitorem ne despice. Fiat oportet, Consilia aeterni quod statuere DEI. CALLIODORE, diu sensi, quam pectore fido In caput hoc, quantaque integritate fores. O utinam adfinem tete indigitare valerem; Iunctior in terris non foret ullus amor. Si me (nam iuras) ceu propria lumina amasti, Hoc mihi fac tribuas pro pietate mea. Casta Venus niveo tibi supplicat ore: libellum Offert purpurei frater Amoris Hymen. Gratia cum Musis, geminaque sorore volutae Ad genua ingeminant ore animoque preces. Cum sint tam blandae, multoque lepore refertae; Num facere heu poscis, ut mea vota neges? SI quid religio, virtus, doctrinaque possunt; Si quis honestati, si fideique locus: Si quid laudis habet, quae casta et sobria nullis Polluta est peregre vita libidinibus; Si quid habet decorus mens sana in corpore sano, Famaque Musaeis iam mihi parta libris: Istaec efficient, serves ut amice clientem. Sed quid ego haec refero? Gloria nulla mea est. Vis in amicitiae perfecto foedere tanta est, Tam bene ut haud ulli quam mihi Daphni velis. Fas igitur (grates meritis debentur) ut esse Obstrictus nulli quam tibi Daphni velim. Tu mihi concilias, quod amem. Sic tota recepto Laus in amore tua est, gloria tota tua est. ABDITA nulli hominum patefeci scrinia cordis, Nulli ego secreti credidi amoris opus, Quam tibi Mopse, mei fidissima cura peculi, O et praesidium Mopse decusque meum. Et poteram tamen hoc aliis concredere. Verum Te niti solo spes mea discupiit; Dicere quo possem: Palmam meus ille patronus Solus promeruit; solus et obtinuit. MAXIME maiorum, meliorumque optime iudex, Qui mihi post summum fis deus ipse Deum; Ah, immortalis (quaeso) quei redderis a me, Cui neque lux lucet, cui neque vita viget? Hactenus obscurus, licet inter habendus equestres, Vixi, dum patria dividor urbe procul. Immo ego me vixisse nego; quem saepius in me Quottidie, inque RHODE (proh dolor!) aio mori. Mortuus omnino iam sum. Sed tu dare lucem, Sed dare tu vitam mi, Thaliarche, potes. Utque alii possint itidem; tamen unica per te Danda unum cordi vitaque luxque meo, Omnibus est potior. Nisi des hanc; quid rogo restat, Quam miser ut Myrti colle sepultus humer? RUMOR ait, Schedium ludicras scribere nugas, Quum Schedius tecum seria prorsus agat. Crede mihi, tam seria agit procus; ut tibi nulla Audita, aut fuerint seria visa magis. Riden'? utrum credis? Modo sit mihi iuncta ROSINA; Pace tua vulgus ludicra cuncta putet. Rumorem Charilae parum moror. Haec tamen ecce Carmine quam celebro, sola ROSINA mea est. INTER Hamadryadas caedebat ligna bipenne Nobilium iuvenum deliciosa cohors. Ipse securiculam librans simul, impete ab uno Molibar magnam sternere Castaneam. Riserunt Satyri et Fauni, silvatica turba; Sileni risit os iuvenile senis. Stulte quid insanis? Ait unus. Caede frequenter: Ictibus haud unis arbor opaca cadit. DISSUADES abitum Britanna ad litora, meque In vestrate dehinc urbe manere iubes; Quum me non solum cives totusque senatus, Sed quoque doctorum grex scholaque omnis amet. Promittisque fore, uxorem mihi dotis opimae Nunquam rumpendo foedere iungat Hymen. Frustra me frustra, Charideme, tenetis amici. Cur operam pro me luditis atque oleum? Vos penes ipsa RHODE nisi sit, mihi debita fatis; Ducere quei possim sorte favente RHODEN? PRAETER Caesareum privilegium, quo auctori in annos septem cavetur, qui a die uniuscuiusque operis absoluti initium sumere intelligantur, etiam HENRICI III.. Francorum et Poloniae Regis privilegio sancitum est, ne quis Typogtaphorum imprimere, neu quis Bibliopolatum divendere audeat ante novennium Melissi lucubrationes: praeterquam ii, quibus ille annuerit; uti iam nunc ARNOLDO SITTARTO, in alma Parisiensi Academia Bibliopolae iurato, secundae huius Schediasmatum Poeticorum editionis curam demandavit Qui secus fecerit, libris et poena in sanctione aestimata mulctabitur, ut fusius Regio diplomate continetur; dato Parisiis, die XXX. Ianuarii, anno Christi M. D. LXXXV. Regni XI. Per Regem Iacobo Augusto Thuano consiliario, et libellorum supplicum in Regia magistro praesente. PERROT ssr.