Schediasmata poetica Machine-readable text Schede, Paulus Melissus Schede XML version, markup prototype, December 1999 Martin Putzmarkup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ melis1 schede.html meli001.jpg schede.xml melis1/jpg html Paris: Sittart, 1586.

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001 (bis auf Metrik)

not necessary

 29 June 2001 Susanne Mussmann markup line tags 24 July 2001 Susanne Mussmann markup TEI header MELISSI EPIGRAMMATUM LIBER NONUS. CALLIOPE. CALLIOPE varias artes expromere docta, Pierium bella compleo voce chorum. AD ELISABETHAM REGINAM ANGLIAE. HACTENUS Aonias inter, REGINA, puellas Laus tua quo potui nomine dicta mihi est. Carmine descripsi te vates. Nunc ego pictor, Nunc fieri sculptor pro ratione velim. Pingere pro meritis hinc et te sculpere tentem. At tentem, sibi quod sumere nemo potest? Nam qui te pingat, sculpat, canat; haud sat Apelles, Haud sat Praxiteles, haud satis ipse Maro est. Te tamen, o Virgo, iuvet officiosa voluntas. Quisnam ultra vires obliget ingenium? AD ROSINAM. SERVISTI magnae magnis heroidos orsis, Illius ad nutus obsequiosa RHODE. Servisti multi multis et Apollinis ausis, Quoslibet ad versus ingeniosa RHODE. Quid praemI Regina, lucri quid Apollo rependet, Usibus illa tuis, fetibus ille tuis? Magnus honos multusque tibi debebitur, immo Maximus obsequio, plurimus ingenio. Dispice. Num famae, num laudi satque superque est Chilias obsequii, myrias ingenii? AUSPICIUM ANNI. EN iterum coepti primordia ducimus anni: O utinam Clothus cum meliore colu! Fila secunda fluant. Finem date fata malorum, Ut veter extremum finiit annus iter. AD ELISABETHAM REGINAM ANGLIAE. OPTIMA non fuerint Epigrammata quaeque licebit, Attamen ut facerem non mala, cura fuit. Hoc meliora aliis inventum ea suspicor iri, Quo peiora aliis et mage trita placent. Quod possum, facio: nunquam tamen his mihi rebus Ipse satisfacio, velleque culpo meum. Si possem, quantum vellem; mihi credito, nullum Exstaret numeris par Epigramma meis, Queis te concinerem, REGINA. Sed erro, sed errat Qui putat hoc fieri posse, quod ipse puto. Ut possim, quaecumque velim, tamen haud quid ab ipso Me scribi meritis par Epigramma tuis. AD ROSINAM. CURA mihi est aurae potior, quam divitis auri: Hinc famam a sera posteritate peto. Iam quoque eo rem promovi sollerte Minerva, Tangat ut heredem nomen honosque patris. Filius est nondum mihi: sed de patre profectum Rite Palatini ius equitisque geret; Insuper et civis Romani schema. Quod ultra est, Ipse novam sibimet quaerito laureolam. Nonne aliquid magnum est? Cui nondum tradere possum, Tradere nec potui; iam stata iura dedi. Nube mihi RHODIA, mihi nube. Etenim dare per te Iam potero, per me quae dare non potero. AD ELISABETHAM ANGLIAE REGINAM. E LISA claro tota fulgis au RO LI mbos et oras. Proximet tuo SI SA ltim nitori, en aurea est ROSI NA. IO. CNIPIO ANDRONICO, SECUNDO. CNIPI, Calliopen meam rogabam, Ut nonum Schediasmatum libellum Lubens imbueret suae medulla Suavitudinis atque dulcitatis. Ah frustra petis, inquiebat illa. Disertissimus ANDRONICUS iste Mihi surripuit sororibusque, Nobis quidquid erat decentioris Aut dulcedinis aut suavitatis. Quin tu redde igitur meis Camenis O dulcissime praedo suavitatum, O suavissime mango dulcitatum, Et quae dulcia munera involasti, Et quae suavia dona surpuisti; Aut si reddere denegas, libellum His saltem imbue musici Melissi. AD IOAN. SAMBUCUM PANNONIUM. TRISTIS eram, maestoque graves in pectore curae Abstulerant omnem mentem animumque mihi: Carmina MURETI postquam iuvenilia legi, Mi rediere iterum mens animusque simul. Iuppiter heic nosco priscorum imitamina vatum, Quos vetus antiquo Roma vigore tulit. Educat insignes aetas quoque nostra poetas, Quos Deus et laudis plena cupido movet: Nulla sed aetatem perferre aut vivere cernes Carmina, ni veterum sint imitata decus. Sola vetustatis, SAMBUCE, nitentia flore Perpetuant veris tempus anile sui. IN AEDES IOAN. EGOLFI CNOERINGII. HOS muros, haec tecta sacris habitanda Camenis Semper, et hanc totam, quam patet ampla, domum Gloria Musarum docti CNOERINGIUS oris Sumptibus exstruxit, non sine laude, suis; Ac tot imaginibus passim tabulisque venustis Vestiit. En certant signa vetusta novis! Quid loquar, ut pietatis amans sollemne sacellum Condiderit, sancta fert ubi vota prece? Non minus, augusti quam magna per atria templi In parva colitur maximus aede Deus. Cernitur et iuxta florere salubribus herbis Deliciae ditis pomifer hortus heri; Emergens in quo nitide strepitantibus undis Fons salit, Aonias fons imitatus aquas. Caste Geni, superum iussu qui limina servas Purus, ab his Laribus triste repelle malum, Ne vel flamma nocens, inimicave fulmina laedant: Fulminis ira procul sit, procul ignis edax. AD HENRICUM STEPHANUM, Hemicrania laborantem. AETHERE ceu funo, pelago Venus, igne Cupido; Sic Iovis e cerebro nata Minerva Dea est. Hinc favet ingeniis hominum, seseque fovendam Insinuat miro sensibus ipsa modo. Praecipue vero, sollers HENRICE, quietem In gremio cerebri Daedala nacta tui Innumeros istic, quasi mater, ut ederet ortus, Dia propagavit semina mente sua. Parturit at quoties, tibi quod caput aegide et hasta Icit, eoque gravem fert dolor iste crucem; Parce queri. Fetusne putas sine nixibus ullos Aut sine praegrandi posse labore geni? Iuppiter a nata passus quod Pallade quondam, Palladis a natis, fas, patiaris idem. AD IUSTUM REUBERUM Iuriscos. SUNT, quibus ellogii suffragia saepe vel astu Cedere, vel censu divite constat emi. Talia venari popularis plausibus aurae Non dubitas summum credere, IUSTE, nefas. Legibus et verae norma rationis agendum, Lanx incorrupti iudicis aequa probat. Dedecus est, aliquem mentitae dotis inanem Aequari celebri nomine sideribus. Auctorem quod laudet, opus de Testibus exstat. Haec neque praeconis laus neque testis eget. O pereant astus, emercatique favores! Ingenio solidus, IUSTE, paratur honos. AD LUD. MASURIUM. E Gallico Petri Ronsardi. CERNERE me poterus MASURI, licet ipse probatos Vixdum aliqua vates inter habendus eram. Et glaber et barba crispus tua carmina legi, Aeneam Francis quae vetuere mori. Quam doleo, his terris non amplius illa morari Pectora divini tam bene docta gregis; Qui pretium palmae FRANCISCO rege merentes Certatim Clarium concinuere melos! Sponte sua vertit sola Besa; calumnia adegit Te, MASURI, durae sortis inire vias: Iactatus variis celeber Peletarius undis Non leviora vago passus Ulysse mala est. Phoebe nihil prodes, nil (nomen inane) valetis Musae, stultorum futile ludibrium: Cultores siquidem, studiis manus addita vestris, Heu bene pro meritis non nisi damna ferunt. DE INUNDATIONE ARVIAE. ARVIA bile tumens Rhodanum sibi demere nomen (Maximus hic amnis sit licet, ille minor) Undique collectis undarum fluctibus auctus Vim socio subitis intulit agminibus: Sicut ubi fratres inter gravis ira suborta est, Alter in alterius concitat arma necem. Iamque coegit eum cursus in stagna Lemanni Flectere, praeclusis ad vada prona viis. Non homines solos edit et coquit aemula pestis; Dira quoque in fluvium fluminis invidia est. AD FRIDERICUM III. COMITEM PAL. AD RHENUM, DUCEM BAVARIAE, IMP. SEPTEMVIRUM. IMMODICE faciles laxata Licentia frenos, Ebrietasque choris effera Capripedum, Lubrica raptarant impune per avia secum, Quos habuit mores Teutonis ora bonos. Thyadibus FRIDERICE vagas constringis habenas, Non his indomitis tigribus esse licet. Protenus Ebrietas legumque Licentia pestis Te duce praecipue est vertere iussa solum. Sic mores sanctos in patria regna reducis, Quos ego, quos votis POSTHIUS ecce probat. O regio felix, in qua non lege solutus Quae fecisse suos Dux iubet, ipse facit! IN AMETHYSTUM A IOHANNE LUCIENBERGIO SIBI DONATUM. SI qua manum voti monitrix bene gemma decebit, Non alia est nostram digna decere manum, Quam violae referens teneros Amethyste colores, Versibus aeternum facte beate meis. Purpureos inter fulgore nitente lapillos Ecquid splendidius baccifer Indus habet? Vivida flammeolo scintilla resultat ab orbe, Ceu radians tremulo Solis ab igne iubar. Huic face quippe tuae LUCIS (mirabile visu) Insinuas radios IANE subinde novos: Sobrius ante omnes ut quam tibi diligor unus, Una adeo ante omnes sobria gemma micet. AD H. R. N. QUO vadis, ah, quo vadis, infelix puer? Non, non futurus hic tibi cordi est Hymen. Omen sinistrum laeva cornix occinit, Improsper ululat e Pyrenaeo specu Bubo cruentum. Vah! Manere te domi Iubent Penates, Lar iubet domesticus. Heroes occident. Propheta id saepius Monuit Brocardus; idque haruspex praemonet. Sed dira numquam fata possunt effugi. AD CHRISTOPH. COMITEM PAL. RHENI, DUCEM BAVARIAE. SI foret in fatis, ut quod tibi cumque precarer, Non male successus posset habere suos; Optarem dominus fieres, quam lata patebunt Culta locupletis iugera Franciados, Fontibus a Maeni geminis alboque rubroque Ad Rheni dominas usque tricornis aquas. Tunc mea (sed iam non mea, sede carentis) haberet Nomine requi ducem patria CHRISTOPHORUM; Munificoque foret duce resque locusque poetae, Ut canerem laudes, non sine laude, tuas. Quanquam. Sed certe, tibi quae precor, inclite princeps, Longe sunt meritis ista minora tuis. Maximus ille Deus, Deus optimus ille Deorum Det maiora tibi, det meliora velim; Multo (inquam) meliora tibi maioraque donet, Quam vel ego sperem, quam vel et ipse velis. AD IOAN. STURMIUM. AUT abes, aut aegro decumbis corpore, vestris Advena cum, STURMI, moenibus hospes ago. Hocce ter evenit. Crucies ne rursus amicum, Vel prope saltem absis, vel procul aegra fuges. AD CHRISTOPH. PLANTINUM. QUUM tua sedulitas totum PLANTINE per orbem Cognita, multimodis officiosa, foret; Nostra daturus eram tibi procudenda: sed (ut fit) Propositum avertunt bella profana meum; Bella, malum sine fine sacris hostile Camenis: Bella, togatorum taetra ruina virum. Suaviter alliceret nitidissima charta legentem, Suavius insignes, muta loquella, typi: Forsan et allicerent Musae chartamque typosque. Quanquam ita iampridem sentio Christophore: Carmina si mala sint, decoris nihil optimus addit; Sin bona, dedecorat pessimus illa typus. AD IOAN. POSTHIUM. UNUS inest utrique animus, mens una, cor unum, Una fides, unum foedus, et unus amor. Aut mihi vivendum, qua tu regione moraris; Aut tibi vivendum, qua regione moror. Accola sed patrii uctor esse domesticus amnis: Accola tu Nicri, quum libet, esse potes. Vive, meoque loco Maeni cane flumina, supplens Celtis et Hutteni Lotichiique vicem. Interea alterutrum me recreet, ipse ego quod sum Alter tu, POSTHI, tu quod es alter ego. AD H. STEPHANUM. De disticho quodam Graeco ab ipso plus trecenties verso. AUT amet, aut studiis vacet, aut aegrotet oportet Pallidus. His unus fis tribus ecce macer. Nec sterilis macies ita, non arteria sicca est, Quin fecunda tibi carmine vena fluat. Si calor in causa STEPHANE est, ut ad usque trecentos Fundendi numeros ferveat istud opus, Currere seu venam magis incitat algida febris: Febre paroxysmi sint tibi saepe, roga. Morbus at hic (credas) non plus fervorque ministrat, Quam quis ab arenti pumice presset aquam. Thespias una sui memor et bona Cypris amantis, Utraque Diva tuam commiserata vicem, Tam largas geminis hausere e fontibus undas; Thespias Aonio, nation Acidalio; Queis febris immodicum tibi restinxere calorem. Non vena versus uberiore fluant? SI pater Aeneae (donari pubere vita Dum petit, aut senium posse placere Deae) Te foret usus apud Paphiam facunde patrono, Saepius haec eadem totque rogante modis: Non modo non Phrygio tam iusta petita negasset, Flexanima Pithus heic prece victa tuae; Ipse etiam voti fructu poterere cupito, Flavas ambrosio sparsus odore comas. Praemia poscenti quin et dixisset opinor; Do, tua canitie longa iuventa vacet. AD Venerem toties variatis versibus iisdem Bina quod Iliaco pro sene vota facis; Ecquis Acidaliam non clam tibi credat amari, Quandoquidem redamet te Venus ipsa palam? Utrumque neges HENRICE, fatentur aperte Perdere te causam disticha pulchra tuam. Nam sua quum deceat reverenter utrumque venustas, Tu Venere es dignus, te quoque digna Venus. AD FRANC. GALENIUM. QUAM bene conveniens rebus, Francisce GALENI, Vestiphalae gentis gloria, nomen habes! Mens lenis, ratio tranquilla, animusque serenus, Legerunt requiem vertice rite tuo. Cor tremulum, pulmo inflatus, iecur aestibus ardens, Contra dant motus pectore saepe meo: Non ita Volcanus, non Aeole, non ita Nereus Aut flamma, aut vento, aut turbine, saeva furunt. Hos fremitus, hos ardores, has frange procellas; Mens, animus, ratio, ne mihi victa labent. Cor, iecur, et pulmo fomenta serena requirunt, Scilicet unius de capite orta tui: Ut tranquilletur te lenitore, GALENI, Pulmo mente, animo cor, ratione iecur. AD IMMANUELEM TREMELLIUM. DIMIDIUM facti, si quis bene coepit, habere Fertur, ut ex merito quem suus ornet honos. Prima mei cursus fixam via tangere metam Quivit, in Hebraeis te praeeunte locis: Tramite me medio ne desere. Pergo TREMELLI Te pergente simul, teque morante moror. Solus es, optatum qui das absolvere finem, Gnaviter ad quem spe noster anhelat equus. Cingar Idumaea quum florida timpora palma, Nempe mea fuerit laus tua laude prior. Longo post genitis aevo dicere, merendo Tale decus, iuveni praevius isse senex. Quo sine vix apii coma sit mihi vincta corollis, Haec accepta tibi palmea serta feret. IPSE ego sum navis, mihi tu nauclerus. In undis Te sine non possum currere tutus iter. Syrtis hians, et Scylla rapax, et hiulca Charybdis Allidunt scopulis, turbine flante, ratem. Partibus a cunctis adversa pericula cerno; Spes quoque me tanquam mortua destituit. Sub Zephyro mea vela tuo pandantur oportet: Nare tua incolumem solius aura facit. Frange procellosos Euros fluctusque, TREMELLI: Litorea salvus te duce sistar humo. Scilicet humanum se nunc homo praebat, aequum est, Ferre laboranti sponte paratus opem. Par itidem est, fesso vix naufraga membra trahenti Vel saltem e portu tendere velle manum. AD IOAN. POSTHIUM. NE QUID inexpletum Francis superesse meorum Posset, in externis me moriente plagis; Ignibus immeritis Schediae syntagmata chartae Ante novem messes cuncta cremanda dedi. Mars ferus Aoniis quia me submoverat undis, Auxilium flammae Nympha nec ulla tulit. At tua per nonum Musis custodibus annum Conservata, avidi carmina tuta rogi, (Servi, seu facias ludicra) nec ipse, nec ardens Tradere Volcano vis queat Invidiae. Invidiam Pimplea domans et te quoque, POSTHI, Castalii tinxit carmina fontis aqua. Quo quibus uda fluunt, sicut tibi, nullus in illa Fomes, in illa nocens nulla favilla cadit. AD LUD. MASURIUM NERVIUM. ILIOS hostiles velut est experta furores, In cineres abiens ignibus Argolicis; Sic mihi funereas sensere decennia flammas Carmina, sub quinis texta voluminibus: Tunc ubi me Genius Ligerinas ferret ad undas, Pannoniae vacuum turbine militiae. Principibus vatum tamen additus asseror. Ecquid Obsecro restat adhuc, mi LUDOVICE, mei; Paucula quam gracili deducta poemata filo, Iudice vix ipso me satis apta legi? Umbra sequax veterum reneo subtegmina tramae, Sed procul illorum stamine corpus abest. NICOLAO DOBBINO IC. DOBBINE, noli protinus Despondere animum, Si quid sinistri inaudies Factum, aut si potior Est impium pollentia. Isti nempe homines Mali malitiae pessimae Mensuram et cumulum Plene necesse est impleant. Tandem regna bonis Cedent. Bonis possessio Terrae pollicita Ercto citoque nesciet Defraudare fidem. AD ANT. PISONEM. SOBRIUS ille Plato Siculis peregrinus in oris Corpora miratur bis saturanda die. Quod si Teutonicum nunc ille veniret in orbem, Suete semel tantum pellere PISO famem, Non bis ubi ingluviem, non terve quaterve, sed implens Continuas noctes, continuosque dies: Quid rogo dicturus foret, ebria membra tuendo Proluvie Zythi, proluvieque meri? Quam metuo, ne quis succidat falce Lycurgus Haud Bromii vites, haud Cererisve sata; Verum homines ipsos! Insons (heu fata!) bonorum Turba simul sontum facta nefanda luet. AD N. Cl. TRELAEUM. SUETA venenatis fecunda Calumnia verbis Traduxisse avido crimine quosque bonos, Te quoque virosis flabris vibravit: at istaec Sunt in Erichthonios mox abitura Notos. Vivo pius, culpor tamen. Haud, Trellaee, quis unquam Deblateratrici tutus ab hoste fuit. Vipeream multi revomentem toxica linguam Vix redimi magno qui patientur erunt. Ni sit, quod punctim, rabido quod vulnere caesim Conficiant, sese vivere posse negent. Ecquid opus facto est? NIL CURES VERBA MALORUM: Haec tibi sufficiens, haec medicina mihi est. AD ANNAM PALLANTIAM. ECQUID in his speras mitti PALLANTIA thecis? Quam replicas chartam, linea tela fuit. Immo etiam nunc est operosae tela Minervae: Sed libet hanc potius tela vocare mea. Fortiter hisce tuae iactis molimine dextrae Quassatum calamos vulgus inerme cadet. Macta age (nam vindex legeris mihi sola) virago; Sis Orthographiae rara patrona meae. Cur? Ut eo maior victrici gloria surgat, Quo maior victis hostibus inde pudor. FRANCISCO VIENNAE. PATRIA Boissardi nemorosa, Vesontio prisca, Quam Dubis obliquo circinat unda pede; Inque tui fratrem patris, FRANCISCE, Robertum Mutuus ad Rhodanum conciliatus amor, Suaserat Almanae methodum praescribere linguae (Quanquam nunc clauso limite pressa iacet) Non quod ea vel tu, qui iam bene Teutona calles, Indigeas, vel ego iure vadata petar: Parva sed ut solvente tibi compendia quaestu, Polliciti fiat libera nostra fides. Grandia praes equidem Boissardo teste recepi, Grandibus obstrictus debitor esse volo. AD LAURENT. DYRNHOFERUM. CUM venit in mentem quondam bene temporis acti, Flavus arenosis qua fluit Albis aquis; Non queo non hilari perfundi pectora rore, Quem solito spargit laetior Aglaia. Ut res, LAURENTI, se tum constanter habebant, Cum flori et pretio Leucoris illa foret? Flos abiit pretiumque. Nihil doluisse, benigne est: Nescit in hos canos verna redire coma. Tu tamen hancce diem signa meliore lapillo; Et te, qui fueris ante, modo esse puta. Saepe quis pblitus queritur quamplurima. Fortis Est animi, duras non meminisse vices. HERMANNO WITEKINDO. HOROLOGI signum iactas Hyperionis umbras Fallere iam toties, o VITECHINDE doles. Rector quum torta vertigine saepe laboret, Quid quaeso recti machina prava sonet? Sol sine praescripto est. Plus vulgo creditur hercle, Quam tibi cum tota gente Paraetonia. Ast ego corruptos doleo magis istius aevi Mores, et pravi lubrica verticuli. Haud urbs incolitur tibi Norica, cui status usque Iustior est reliquis urbibus, ac melior. Quaeque (patris refero dictum) Res publica talis, Qualis volvendi circulus horologi. AD FR. AVERLIUM. ANNUA natalis referens sollemnia nostri Aegoceros brumam solstitialis init. Digressum FRANCISCE paras. Quis gaudia mecum Ducet, in octavum reicienda diem? O utinam mea lux, decies quam mille petitam Votis exspecto per tria lustra miser, Adforet! O utinam, quam somnia fluxa dedere, Spectandam vere se mihi virgo daret; Aequius absentis pectus geniale sodalis, Lentius et ferrem tempora longa morae. Iam quia te privor, quia destituorque ROSINA, Quae mihi se differt inscia, meque sibi: Quid reliquum est, omnis nisi (quum sim solus) ab una Conficiar cura, conficiarve mora? IAM toties in me videor FRANCISCE renatus, Iam toties Genii me sibi gignit opus: Iam toties anni series me feta regignit. Concipior toties, multotiesque genor. Iam toties alium generat natura creatque; Iam toties iuvenis fingor, itemque puer. Dum tamen hic puer, hic iuvenis miser ecce senescit; Se nescit fieri posse aliquando virum. Si me parturiat sperata ROSINA, renascar; Ut matutini roris Amella solet. Quam prius hoc fiat, novies matrescat et ipsa, Vir licet, ah infans timpora canus ero. Dispare sic compar vice qui sum quattuor unus, Compare sum dispar heu vice, nullus ego. AD IOS. SCALIGERUM. QUOD tepet apricis iucundus odoribus aer, In medioque nitent frigore veris opes; Quod Boreas silet, Eure siles, silet Auster; et hirtus Induit Aegoceros vellus aprile Bovis: Desine mirari, mi SCALIGER, huc mihi tandem Advexit Zephyri blandior aura RHODEN; Huc (inquam) advexit mihi post tot lustra puellam, Gaudia natali certa futura meo. Lenis ut est mitisque boni clementia venti; Sic natura meae est una eademque RHODES. Ver Zephyrus media novit producere bruma, Ut spirare meras verna ROSINA rosas. AD GEORG. AVERLIUM. SINCERISSIME amiculorum amice AVERLI; tria dona, chirothecas, Et fastos, miniatulamque ceram Ex vestra mihi Francia reportas. Quid sibi manicae volunt odorae? Sint ut symbola dexteris utrinque Servandae fidei. Quid ista cera, Qua vix est reperire duriorem? Ut duret fidei sacrum sigillum Annos perpetuos. Quid hae calendae? Per horasque diesque perque menses Ut discrimine competente amicos Distinguant veteres novosque, in aevum Praesens, praeteritumque, et in futurum. IACOBO MONAVIO. PECTORIS adfectu nil dissimulante sodales Quos amo, quos veneror, quosque IACOBE colo; Hi neque sunt auro similes aliisve metallis, Nec quibus est baccis Indica dives humus. Est aliud, gemmis longe quod praestat et auro: Vis tamen in gaza vile nomisma legi. Esto. Geram morem; lege qua lubet. Asque deunxque Dextans et dodrans dat tibi besque locum; Septunxque et semis, quincunxque triensque quadransque, Sextansque et minimis uncia sueta locis. Pars tibi proposita est vacuae duodena monetae: Dic, quotus esse meo nummus in aere cupis? AD IO. POSTHIUM. SCIRE meum nihil est. Nihil est te scire, quod ipse Nescio, nec sciri nunc modo postque velim. Sed tamen est aliquid, nescire meumque tuumque. Ignorent alii, quid sit et unde? Parum est. Immo est grande aliquid multumque; et plus quoque, quam si Nescirem, quid sit scire tuum atque meum. Sic minus atque magis, POSTHI, ignorantia crescit: Sic mihi decrescit mens magis atque minus. Pendet ab eventu rerum status Almanorum. Ignaros casus scita ruina manet. Si certo eveniant praesagia, credere fas est: Sin minus eveniant, credere velle nefas. AD IOAN. PHILIPPUM GELZERUM. oikos philos, oikos apistos. COCHLEA quae tutis latitans domiporta sub antris, Aedibus appicta est Iane Philippe tuis, Sollicitos victus homines debere fovendi Privati memores admonet esse foci. Ut miserum est, ignes alieni quaerere fumi! At quantum proprias est habitare domos! Sponte sua fontis rigui Natura fluentem Elicuit, ridet qua tuus hortus, aquam. Proxima non refero vinetave pratave, Francus Murmura qua resono Cochius amne ciet. Haec duo quid superat, si fonsque focusque perennis Instar cunctarum est, quas habet Indus, opum? IO. CASELIO. NON alio usuras dulces sermone Camenas, Loqui Latine si velint, Praeter Plautinum; Varro inquit. Fare CASELI; Queis uterentur vocibus, Nativo decore ablato? Si illas bene noris, Tam delicatae sunt, uti Nec digito curent pingues attingere alumnos Vel Cordubae vel Bilbilis. Est tibi per Musas potior concessa facultas Electiora dicere. Nonne ego sim stultus, patiens mihi pectore tolli Normamque vimque arbitrii? AD IOAN. POSTHIUM. NON opibus, non aere gravi, nec honoribus aucta est Res mea; non animo caecus oberrat amor: Usque adeo tamen est alia a se, provide POSTHI; Ipsius usque adeo mens aliena sui est: Ut meipsum ignorans, quis sim modo, simque futurus Addubitem. Noram me prius ipse satis. Delituisse alibi cupio, neque cognitus esse, Quo mihi sim latitans notior, inde tibi. Mentior, an mihi sum notissimus ipse tibique? Ambigis? O alios tam bene nosse queas! O alios tam nosse queam bene! Non alia a se, Nec foret in tantum mens aliena sui. Utile nosse alios, alienaque linquere. Quisquis Nosse alios discit, se sibi nosse docet. AD QUIRINUM. CUM Martiale comparare me nolis QUIRINE. Nullus in mea nec est lectus, Nec post legetur fronte Martialismus. AD IACOBUM HEIDECCUM ANHALTINUM. AD mea promisti venturum tecta sub horam, Indice quae digito tertia signa notat; Meque fefellisti prudens, HEIDECCE. Sed ipsum Haec in Peuceriden vix puto culpa cadet. Debueras saltem voluisse venire probatum Standi promissis momina deesse tuis. Redde mihi tempus, quod suffuratus amico es; Redde, aut pensata quadrupla solve vice. Haud appellandi locus heic. Sibi namque poeta Et pariter iudex, actor et esse potest. AD SIMONEM STENIUM. SCRIBIS Melissum, mi STENI, poetarum Germaniae facile principem. Idem, Trelaeo teste, dicit Hubertus Languetus ille; mea qui probat Laudatque praeter ceteros Aristarchus Pure Latinus Epigrammata. Quod si nec illi nec tibi mele nostra Videre Pindarica contigit; At ipse norim, principatui quantum Desit meo: quid age dicere Tuum iuvat, quid scribere illius? Namque Videri et esse, SIMO; non idem est. AD CHRISTOPH. HERDESIANUM. STAGNA refusa vadis en corrivantur et amnes; Ex quo Teuto lacus, HERDESIANE, fodit. Diluvii scatebrae manant, fontesque malorum: Iamque ruens plenis aestus inundat aquis. Quos manet exitium? Quibus unda pericla minatur? Quos tumidis merget fluctibus Oceanus? Pol nullos, fuerint ipsi nisi qui sibi fluctus, Qui sibi tempestas, qui sibi naufragium. AD HUBERTUM LANGUETUM. VOLCANUM perimit Nereus, rapidique furores Ignis ab infusis attenuantur aquis. Vim latices minuere suam, LANGUETE; nec ulla Stinguere serpentes est potis unda faces. Non nisi diluvie sedari incendia tanta Speres, rixantis pabula Teutoniae. Nae portus frustrata sui dicetur, ubi imber Deucalionaeas applicet uber aquas. Bis miseras urbes, quas discors intera perdit Flamma, et quas concors extera perdit aqua! AD L. DYRNHOVERUM. ISCHIAS et podagrae dolor unde remanat in artus? Unde feris vis haec suppetit hospitibus? O te vecordem, qui membra tyrannide tristi Passus es, incolumi nuper honore, premi! Pelle malum festine domo; depelle tyrannas LAURENTI, et firmis utere praesidiis: Neu sine regna gerat tam dura in corpore molli Pestis, neve lues inveterascat anus. Utile consilium est, ubi primas occupet hostis Sedes, his pulsum protenus eicere: Ast ubi congesto sua propugnacula vallo Munierit, poenas dat sibi longa dies. AD IOAN. POSTHIUM. NUNC ego me viduus, teque orbus obambulo, POSTHI; Nec nisi sum spectrum corporis ipse mei: Usque adeo mihi tussis acerba et amare catarrhe Pectora fregistis semianimumque caput. Lumina caligant, auditus hebescit, et aret Lingua. Male erosa est faux mihi pure gravi. Adspiceres: vix me nosses. Extussio ferme Viscera; et heu cerebro nulla medulla super. Mortua sit vivatne animae vis, nescio, POSTHI. Hoc scio, me tangi perpete deliquio. Iamque humor ipse in me. Proh vita, miserrima vita, Quae sibimet mors est, et sibimet tumulus! AD THOMAM POPPELIUM BELCHRYSIUM. OBSEDERE duo vitalia nostra latrones: Fortiter oppugnat pectus hic, ille caput. Iamque per integrum mensem crudeliter hostes Occludunt animae spirituumque viam. Cor vocat auxilio succos, cerebrumque trochiscos; Pulmo glycyrrhizas, hepaticamque iecur. Sed multo est trucior tussis, graviorque catarrhus; Tussis ut oppositam sensit et alter opem. Non nisi cunctando tandem subigantur oportet. Officium frustra pesque manusque facit. Quattuor Alcidae quem non potuere; fatiscens Una, POPPELI, frangitur ille mora. AD IOAN. POSTHIUM P. L. POST hiemem ver lene redit, post nubila Phoebus, Post imbres susum, post fera bella quies. Sic pestem, Veneta modo quae grassatur in urbe Dira, secuturam spero salutis opem: Aera sic Patavi statuo captare salubrem, Frigore vim saevae diminuente luis. Quodnam age solamen nostros comitabitur aestus; Quae desiderium spes bene fida meum? Funde preces POSTHI, pia vota refunde Iehovae; Dimidium ni vis, care, perire tui. Longius an mortem quaeram penes Itala regna? Dulce est in patriis letum obiisse locis. ANDREAE MERGILETO ALPHIPOLITANO. CUR adeo nostros exoptas cernere vultus, Quam prius Italicas nitar adire plagas? Saepius ante meos vidisti frater ocellos: Praesens est index mentis imago meae. MERGILLETE, foris te contempleris et intus. A te non alius nempe Melissus erit. Sin alius: causa est, victum uqo te dabo, candor Par similisque intus, par similisque foris. AD HIERON. WOLFIUM. MERSAS iuniperi fruticem redolente lavacro Corpora, quae mordax pumicis urget onus; Pumicis, in rigida vesicae pelle renati; O VOLFI miseris excruciate modis. Nonne satis fuerat tantos sensisse dolores, Ut patuit secto viscere prima silex? Nunc iterum urentis morsu tentaris arenae. O laxent agilem balnea sana viam! Si bonus est chirurgus, ut est, qui talia suasit; Ne dubita, tecum quin bene possit agi. Nam et male qui sperat, nam et qui male consulit; his est Spe sine consilium, et spes sine consilio. AD AMICUM QUEMDAM. DONATUS ecquo gratiore munere Mentem potissimum forem Exhilarandus, ubi Mihi daretur optio liberrima; Quater rogasti sexies: Seria meque petis Responsa, donaturus id quod dixero. Noctis vices considera Quaeso, vicesque die; Solemque surgentem cadentemque adspice: Metas statutas nostra habet Vitaque morsque pares. Quod signat horas terminos vitae brevis, Et mortis indices, opus Me iuvat AUTOMATON. AD SIMONEM FABRICIUM FRANCUM. VOLFIUS astronomum iusta rimatus amussi Momina natali lapsaque et orta meo, Bis senum et scrutatus iter sepetemque planetas, Certaque maturo sidera fixa polo; Sponderi mihi ait iuvenili fronte puellam. Dum maneo caelebs, nulla puella mea est. Ecquid opinaris FABRICI? Praestatne manere Sic vacuum, an plena ducere dote nurum? Si patienda venit sors aspera, mitior uni est Quam geminis. Duplicis quo mihi damna vicis? Libera vita placet. Qui se ultro mancipat arcto Ipse iugo, adstrictus sit grave ferre iugum. MELLIFLUOS equidem thalami proponis amores, O FABRICI, curis pharmaca digna meis; Commemoras Sueva magnos et in urbe patronos, Quorum opera placitus concilietur Hymen: Sed me Saturni Martisque proterva moratur Vis, et in obliquum cauda Draconis agit. Francus amo Suevas, et easdem semper amavi Plus etiam nostrae gentis Amazonibus. Quid si fata monent aliud? Durissima res est, Heu monitor, saxum volvere Sisyphium. DE PETRO VICTORIO ET PAULO MANUTIO. SEDIS Romuleae duo patroni, Antiquae fidei duae columnae, Petrus scilicet atque Paulus urbe Celebrantur in inclita Quiritum. Hunc Petrum mihi fas sit, huncce Paulum Celebrare plagas per orbis omnes, Linguae Romuleae duos patronos, Antiqui Latii duas columnas. AD M. ANTONIUM MURETUM. NIL maius Roma, Roma nil maius in ipsa Summo (ut fama refert Itala) Pontifice. Credo equidem MURETE; mihi sed cura vel Urbem Haud est tanta, vel hunc posse videre Patrem; Alterius quanta est Ciceronis et ora Maronis Audire, eloquio vix habitura parem: Ora diserta gravis superantia guttur Homeri, Et Demosthenicis uberiora labris. Maxima Roma quidem, Papa maximus: ast in utroque Maior et es Roma, maior et ipse Papa. AD ALDUM MANUTIUM, PAULI F. ALDI N. CARMINA Mureto qui mittit, carmina vatum Mittit Aristarcho; sed eidem nempe poetae Atque oratori tanto, quem nemo recentum Possit Aristarchi sumens sibi munera, sive Momum crudus agens, numerosae carpere legis. Felices numeri, nec sidere nata sinistro Metra, quibus stellas adpinxerit, aut obeliscos Dextera Mureti transverso cuspidis ictu Fixerit! In lucem tali qui stigmate versus Prodierint insigniti; credamne, MANUTI, Ullius his obelus metuatur, an ullius aster? AD LEONARTUM UNCIUM TRANSSILVANUM. RES gravis, et magni momenti est, gesta potentum Eruere e tenebris bellaque prisca ducum: Sed longe maius graviusque, his reddere lucem, Ut niteant radiis astra vetusta novis. Sedulus hoc facere es pridem feliciter UNCI Nisus, in ornandis regibus Hungariae. Tanto inter stellas fulgebis clarior ipse, Quanto illustrabis clarius acta ducum. Historiae lux est sic scribere, ne sit egenus Rex meritis, auctor laude, nitore liber. Laudo propositum. Rem confice. Qui sibi metam Fixit, ad hanc alacri fas pede currat iter. AD POMPEIUM PROSPERUM. PLURIMA pictorum quoties mihi visa figura est, Qua nihil effictum pulchrius ars dederat; Rebar naturam sollerti vincier arte, Vivaque depictis cedere membra typis. Formosas aeque his species naturane, dixi, Gigneret, artifices quas peperere manus? Postquam Senenses adspexi PROSPERE formas, Arguor erroris iudiciique mei. Has inter Cassandra nitet pulcherrima, qualis Vectus ab Eois Sol radiosus aquis. Obstupuit novus hac visa mirator Apelles; Peniculo abiecto mox pudefactus ait: Desinite, o artis consortes, pingere Divam: Pulchrior ut Venere est, plus ea quam Venus est. QUALIS ab ignitis scintilla refulgere lamnis Forte, coruscanti plena calore, solet; Sic radiis oculos spectantum urentis, utroque Faxe Cassandrae lumine iacta micat. Ut vidi, inde tuli laesos hebetatus ocellos. Nequicquam Lynceus ad radiosa fui. Si me non fieri caecum vis; has ut obortas Sole mihi tenebras, dic, fuget illa suo. Ni potis hoc facere est; spectem illius usque micantes, Dum Thamyras fiam Teiresiasve, genas. Sic occaecari iuvet. Hanc vidisset Homerus, Non caecus formae praeco futurus erat. POMPEI, dimoveas aciem. Radiantis ab uno Cassandrae Lynceus talpa fit intuitu. DE CASSANDRA PASQUINA, PETRUCIA. DULCE ego ridentem Cassandram, et suave iocantem Iucundeque loquentem Audivi, vidi, sensi. Risisque iocisque Illiusque loquella Dulcius esse nihil pote, nil pote suavius esse, Nil iucundius usquam. Oh stupor est, cui non Cassandra valentior una Sensus auferat omnes! GORGONIS intuiti faciem, durissima facti Marmora praesenti diriguere metu. Cassandrae placidos ut vidi laetus ocellos; Delicui in cerae mollior ipse modum. Quid reffert; utrum, si vitam amittere oportet, Liquida tu fias cera, rudisne lapis? AD ANDREAM WOLUFGANGUM POLEMIUM BARONEM. GRATIA, forma, decus si cui censentur inesse Nymphae, quae cuncti maxima dona probent: Crede mihi POLEMI, vel nulli haec dona, vel uni Maxima CASSANDRAE censor inesse puto. Divarum genitrix produxit Etruria plures, Quas reliquis omnis praetulit Ausonia: At CASSANDRA illas omnes sic dotibus anteit, Ut Iovis uxorem et Pallada bella Venus. Ecquis non summe veneretur, honestet, adoret; Quam summe extollunt gratia, forma, decus? AD PETRUM VICTORIUM FLORENTINUM. OPTIMUS ecquonam merito tibi dicor amicus, VICTORI cunctis semper amice bonis? O aliquo praestare virum conanime possem, Haec tibi quo bonitas experiunda foret. Tu venerande senex et amande probissimus audis Docta SCALIGERI voce manuque mei. Attestatur idem quisquie optimus. Optima de te Sentit et Eous, sentit et Hesperius: Nec falso. Queis iudicii sententia nostri Poscitur, hanc animo non titubante feram: Si melior quis eo potis esse, quod optimum habetur; Ter tanto melior tu PETRE habendus eris. AD FR. DUMESTORFIUM. PERGERE si Romam est animus; ne differ in horas, Advehat Octobreis dum mora tarda vices: Instat enim pluvii vultus Iovis; instat Iapyx Turbidus, et gelidae per iuga Poena nives. At desiderio licet una Neapolis omni Sit satis, urenti nil rigefacta gelu; Te tamen Almanni revocant FRANCISCE Penates, DUMESTORPHEAE clara propago domus; Limine patrio mihi non sistare, priusquam Ingruat hiberno sidere frigus iners. Quisquis iter faciet, faciundum sic putet; algor Corpora ne laedat, neu ferus ora calor. Nam quibus haud ab rebus abest aliquanta voluptas; His et onus leve fit, nec gravis ipse labor. AD FR. HILDENSAEMUM. ILLE ego, qui Romae fueram FRANCISCE serenus, Cantando variis carmina laeta modis; Angor nunc animo, cruda vepallidus ira, Sollicitans mutae fila remissa lyrae. Non vel hiems, vel tempestas obnubila, fronti Maestiter induxit tetrica vela meae: Atrum pestiferae virus nos adflat echidnae, Et vetat angustos molliter ire dies. Cur (aies) cur non excetram interficis istanc, Si potes? Ah possem; sed mihi posse nocet. Dextera quae forti bene praestat ab Hercule robur, Sanguine non hydrae consceleranda venit. Stat Nemesis, vibratque ictum. Non ultio vana est, Quae vel posticas excubat ante fores. IN EMBLEMATA NICOLAI REUSNERI LEORINI. VERMICULATA recens sculptis Emblemata sollers In medium profers o LEORINE typis; Quaeque viri gestant clari conformia rebus Symbola non vanis pingis imaginibus. Quam mea mens operis quodcumque est cernere gestit! Quam legere id paeti carmen avent oculi! Nam dum perpendo mecum quae, qualia, quotve In lucem edideris scripta polita prius; Ars, labor, ingenium non abfore iam modo natis Creditur; ut vere dicere Musa queat: Ars gravis artifices, industria nava laborem, At labor exercet strenuus ingenium. AD THEODORUM CYSSAM. DURA procellosi maris exsuperasse videbar, Iamque legens portum molle natabat acer: Tempestate nova quum deferor actus in altum. Franguntur remi turbine, temo cadit; Anchoraque intortos dirumpit iacta rudentes. Allisu scopuli quassa carina perit. Nunc fluctus inter dependeo caute, minaxque Nil minus adplosum verberat unda latus. Stet mare tranquillum, nostrae quis amice saluti Consulet? In tutis fluctuo CYSSA vadis. Praestiterat periisse semel, si naufragia iam bis Parta servari vita salute nequit. AD FR. HILDENSAEMUM. HILDENSAEME, tuo didicisti Cum periculo, Quam sit iracundus Hadria. Felix, qui tumidum rate numquam in- gressus est mare Tutior solo est via, ac salo. AD IACOBUM MADERUM AUGUSTANUM. DISCUPII MADERE tuos ut cernere nummos, Antiquum Romae flore vigentis opus: Sic desiderii mage nunc accenditur ardor, Sponte tua ostensos te cupiente typos. Prisca placent: novitas prope nil mirabile promit. Utque aliquid promat res nova; prisca placent. Ecquis Teutonicis tantas ratus esset in oris Servari senio nobilis aeris opes? Imperium Caesar, Latiam schola plurima linguam, Possidet, et Graecis artibus ora patent; Denique abundamus peregrinae dote Minervae: Quis Romam in longa quaeritet Hesperia? AD PAULUM COLERUM ET IOAN. GULIELMUM LOEFELHOLZIUM. QUOS ego quaesieram Veronae in moenibus altis, Ut simul Insubrum perficeremus iter; Obtulit Augustae primum Fortuna repertos, Te PAULE, et nitidis te GULIELME comis. Tendimus a Lyciis undis properanter ad Istrum: Traicit Almonis pons salebrosus aquas. Inde Lares petimus, qui Norica tecta frequentant: Haec requiem longae spero datura viae. O salve Pegnesse pater: tu gratior Arno, Gratior et Tiberi, cornigeroque Pado. Externi valeant. Dat patria terra, quod opto. Felix qui didicit propria nosse bona! AD IOAN. MICHAELEM BRUTUM. CUM Manes in te vivo penitrasse vigore Et Livii et Sallustii Noris BRUTE, et idem fateatur quisque bonorum, Qui scripta lectitant tua: Tun' censes animas sese insinuasse Melisso Horatii atque Pindari Consimili ritu? Pol me ac te decipis errans. Umbra, umbra, quam prendi, fuit; Atque ea non tota aut omnis, sed particula umbrae Parentis inter somnium. Posteritas quid dicet ad hoc, quod tu arte magistra Ex ape facis Lucam bovem? AD IACOBUM MONAVIUM. RETTULISSE pro Attica drachma Atticum talentum, Brutus inquit, Hadrianorum optimus virorum; Et meum unum carmen illud unicumque pluris Aestimat, quam pondo plurima Atticum talentum. Heus MONAVI, Brutum oportere esse dico Regem. ANDREAE DUDITHIO CAES. LEGATO. CUM dare non aliud possim pro tempore munus, Accipiet strenae Norica nostra loco DUDITHIUS, fixis penitissima cura medullis: Pieridum et Phoebi gloria DUDITHIUS; Idemque eloquii princeps, et in arce Minervae Supremo positus, quem dedit ipsa, throno. Accipis, an renuis? Tuus error me sibi lectum Anne poetarum ceu coryphaeon amat? Fallimur. Ipse ego te potius (moriarque nisi id res Monstret) amicorum ceu coryphaeon amo. Debita virtuti tamen haud ita munera solvo. Munera quis solvat debita DUDITHIO? AD PHILIPPUM GEUDERUM TRIUMVIRUM NOR. ALGIDA dum caeli glaciales asperat auras Bruma, diesque brevis contrahit Aegoceros; Fervidus in lucem studui dare, vivere longum Digni, CROPACII nobile vatis opus. Quod si carmen amas, ut amas GEUDERE libenter; CROPACII, nostro nomine, carmen ama. Hoc tibi iam strenae vice porrigo, tu mihi contra Pristina ne mentis subtrahe signa tuae. Sed quei subtraheres? E vultu lucet amico Gratia, cui gravitas it genuina comes. Temperiem o miram! Peream, nisi pectore in uno Tu mihi Chrysippus, tu Plato, tuque Solon. AD IOACH. POEMERIUM. SURGIS, an in lecto saevus te calculus aegrum Detinet, indignis excruciatque modis? Heu quibus adversis obnoxia ferre necesse est Pectora! Quam multis membra gravata malis! Morborum pereat genus omne, vel ipsa nocentum Adfligat diris corpora vulneribus. Qui bonus in tantum es IOACHIME, ut nemo sit usquam Te melior; quin sis ipsa adeo bonitas. Quei fit, uti vexere malis? Cruciere dolorum Morsibus? Humanum est tristia quaeque pati. Scilicet in vivis regnat mors: imperat aegrum Fortibus: et vivi mortua turba sumus. AD NICOLAUM REUSNERUM. CARMINE Danuvium sistebas ante rapacem, REUSNERE Aonio maxima cura gregi. Nunc Rheni celeres remoraris versibus undas, Inque dies maius crescit honore decus. Iamque tuos Musae cupiunt ediscere Fastosd, Atque opus ad seros transdere postgenitos. Dignum operae pretium. Tu vitam porrigis annis, Contra anni vitam non tibi perpetuent? AD IOACH. POEMERIUM. DUM sedeo, et totas noctesque diesque fatigo, Nil parcens operae, nil studiisque bonis: Noxius in dextrum mihi destilla vit ocellum Humor, ab offenso proveniens cerebro. Te lapis in fundo vesicae natus acerbat, In lectoque domi te IOACHIME tenet. Ut bene sit nobis, optamus uterque; caventes, Ne morbus fiat tempore deterior. Ausim ego te male habens male habentem invisere, post ut Peius et ipse habeam, peius et ipse habeas? AEGRA diu coniux fuit, aeger et ipse fuisti: Nunc aegras natas febris anhela quatit. POEMERIAE unde domo morbi mala semina nata? Unde ortum macies exitiosa trahit? Nimirum DEUS exercet, quos diligit. Inde Cuique sua est variis poena ferenda modis. Vult etenim, emineat tandem Patientia victrix, Proculcetque mali fortiter omne genus. Deme aegris tolerantem animum: quid restat opellae? Vi nunquam, at miti vincitur arte dolor. GEORGIO POBLINGERO. TU quoque nostra teris faciles Schediasmata nugas, Quas Hagius modicum munus habere dedit. Quin potius veteres POBLINGERE volve poetas; Plus quibus ingenii, plus gravitatis inest. Conatus fari tamen, ut queo cumque, Latine, Ad Romana aliis monstro theatra viam. Lingua vetus periit, periit vernacula linguae Proprietas. Paucis nosse Latina datur. Teutonas insulsi corrumpit opinio vulgi, Compede quae passim vincta Lycea tenet. Et miramur adhuc, si, quotquot posse videntur Voce loqui Latia, Barbara verba crepent? IANUAE INSCRIPTUM In aedibus Lazari Harstorferi, Norimbergae. MAGNUM EST, OPUM VIM POSTERIS RELINQUERE: SED MAIUS, AETERNI DECORIS GLORIAM. AD PAULUM DULNERIUM. OPTASTI toties Brunscorni cernere honores, DULNERI, et medicas quas tulit hortus opes. Sperasti toties eiusdem cernere nuptam, Post iter et serae taedia longa morae. Utrumque ex voto evenit tibi. Duplice quippe Compos percepsti gaudia mista modo. Quam speras sortemque optas fore postmodo, nec spem PAULE nec optatum terminet illa tuum; Sed multo potiora ferat. Tua candida coniux Et genitrix sponsi tot bona participent. Optima qui loquitur, quique optima sentit, eidem Fas est ut bonitas optima quaeque duit. AD IOACH. POEMERIUM, SENAT. NORIBERG. MACHINULA horologi, subtile opus aere corusco Teutonis artifici facta sonora manu; Quod mihi nil merito munus IOACHIME dedisti, Immemorem nunquam me sinit esse tui. Nam seu mobilibus rotulis certam indicat horam, Sive ante Auroram surgere mane iubet; Temporis admonitu, recte disponere suadet Solis ad emensas cuncta tributa vices. Interea tam nocte tui quam luce recordor, Dum memorant nomen tinnula signa tuum. Perpetuum dures o machina, ceu volo durent POEMERIO grates quas ago perpetuum. MATTHIAE OXYANDRO. SPERABAM fore, patriis in oris Ut dehinc retinerer, OXYANDRE, Postquam ab Italica reversus essem Terras sed modo Franciam relinquo, Galliamque iterum peto inquietam. Tu cura ut valeas, memorque nostri Rhegnesso voveas trecenta serta, Sospes ut redeat paternam in orans, Qui te insignibus auxit atque fratrem, Nullo tempore postmodum tacendis. Felix, qui suus est, sibique certam Sedem fixit: inops, malaeque sortis, Semper cui peregrina humus terenda est. AD CHRISTOPHORUM HOMAGIUM DELICIANUM. AGNELLUM mihi cur HOMAGI carissime donas Annello insculptum? Mitius anne tuo Ut nihil ingenio est, sic miti corde Melissum Hoc dignum in primis munere rere fore? Lanigeraene exstem pecudis, quae perdidit Hellen, Aut memor illius velleris aureoli, Quod tulit Aesonides? Quaecumque est causa, geremus Nobile Theseae pignus amicitiae. Caesaris et regum valeant pretiosa metalla: Caesaris et regum vincit hic agnus opes; Ac quidem eo mage vincit opes, quo Caesare et ipsis Regibus est magno maius in orbe nihil. AD IO. AURATUM. SPARSERAT audaci totam rumore per urbem Celtarum querulos nunctia Fama sonos, RONSARDUM fatis heu concessisse poetam, Et cassum vita iam posuisse caput. Iamque typis AURATE novis excusa volabat Naenia, funestis exululata modis. Addita Regis erant decreta iubente senatu, Ne quis eam chartis aemulus exprimeret. Post paullo ostendit scriptisque labrisque disertis Ipsemet in vivis esse animatus adhuc. Mendax Fama morine queat RONSARDUS hic, in quem Mors violenta nihil fataque iuris habent? AD CAROLUM ZEROTINUM BARONEM. CAROLE praefulgens ZEROTINAE gloria gentis, Magnus honor Phoebi, Pieridumque decus; O festine redi Ligerini a fluminis unda, Et propera ad nostros irrequiete Lares. Te desideriis exspectant CAROLE magnis, Quos Zernembliacae clarat origo domus. Te mecum nivei suspirat cura Lavini, Suspirat crebris Dulcis anhelitibus. Vota Iovem tangent. Imo nam pectore de te Iugiter hae voces nocte dieque sonant: Salvus et incolumis velut hinc Zerotinus abivit, Ad nos sic redeat salvus et incolumis. NICOLAO MAIGNANI. HUMANITATIS atque benevolentiae Quod signa plurima exhibes Baronibus, ZERNEMBLIORUM gente praelustri satis: Sane profecto candide, et (quod nobilem Exornat) ingenue atque laudate facis. Quid polliceri, quidve contra ambo tibi Offerre possint, praeter hanc animi fidem Verumque amorem, quo velut pensent tuum MAIGNAN favorem? Quippe amore mutuo Fideque toto in orbe nil praestantius. WENCESLAO LAVINIO. VIGINTI irrevocabiles et unum Annos signiferi repente volvens Exegit rota, cum sonorum ad Albim Alter primitus alterum eruditae Conspexit studiis coli Minervae. Iam nos Sequana conspicit sodales, Parique excipit una mensa victu. Non abest Catharinus ille DULCIS, Haec qui fercula suavitate condit. Quod si cetera tam bene ac beate Haberent, neque Galliam furores Vexarent iterum tumultuosi; Quid felicius, optime o LAVINI Esset hacce sodalium caterva? AD FEDERICUM MORELLUM TYPOGR. REGIUM. DE FLORENTIS CHRISTIANI stylo Tragico. PAPAE! Cothurno nixus Attico, novus Aemulator Aeschyli Sic fortioris compotem Tragoediae Examussim originem Expressit, o MORELLE, pergravi sono Romulisque versibus; Ut si quis inter se ambo contulerit, palam Iure iuret optimo, Ceu CHRISTIANI haec verterit de schematis Aemulator Aeschylus. Quis hoc vel illo loquitur accuratius, Aut tonat potentius? Dubium est, in utro Genius insit fortior, Spiritusve grandior. Vigere in hoc FLORENTE Gallia abneget Atticissimum Aeschylum? IN TRAGOEDIAS A Q. SEPT. FLORENTE CHRISTIANO Latinissime conversas. AESCHYLON et Sophoclem, praelustria lumina vatum, Euripidisque dramata scenatica, Scriptaque Aristophanis, Romanae munere digno Qui civitatis, purime scitus loqui, Donasti FLORENS; quae praemia rursus ab illis Aut nostro ab aevo munis exspectes opum? Gloria, laus, et honos, et fama, potissima merces, Tuo labori fenerant faventiam, Nomen et immortale. Quid ultra numina poscas? Vivi loquuntur quisque pectore ex tuo, Aeschylus et Sophocles cum Euripide, Aristophanesque. O quatuor animarum unico in te copulam! HIERONYMO GROSLOTIO LISLAEO. LISLAEE Aonidum perennis ardor, Vere CORTINIUM sodalem amasti, Amasti GULIELMIUM sodalem: Quod Manes utriusque confitentur, Amoremque reciprocum sub umbris Testantur; tibi debitum omne in aevum. Tu si me simili fide atque amore Dignarere, quid esset utriusque Nostrum amore fideque in hisce terris Excellentius evidentiusve? AD Q. SEPT. FLORENTEM CHRISTIANUM. ADDUCIS mihi, CHRISTIANE Florens, BINETUM BONEFONIUMque doctos Praeclarosque viros, meique amantes. Quid mi gratius esse pensiusve Possit, quam similes tui meique, Id est, candida corda et absque fraude, Complecti ex animo; medullitusque Amare, ut soleoque debeoque Nostrum Scaligerumque Lipsiumque Et Dousam mihi in intimis medullis Haerentes, oculisque in obstinatis Sic fixos, ut abire nuspiam ausint Nec possint? Mihi dempseris amicos, Una omnis mihi dempta erit voluptas. CATHARINO DULCI. QUAM doleo tristorque animo, Mi Catharine DULCIS, Te a nobis meditante abitum Nescio quas in oras! Baro itidem Zernembliades, Et Zerotinus ille Carolus, Aonidum splendor, Et facies Lavini Candida, moroseque ferunt Iuppiter et moleste. Si tamen ire paras, neque te Vota morantur ulla; Heic aliquam nobis ex te Linquito Dulcitatem. AD IANUM HESYCHIUM BREMANUM. HESYCHI relinquis omnes, Quos habere tecum amas; Me quoque, in tuo libello Cui locum Tyche dedit. Sic repente deseres tam Nobilem Lutetiam? Sed qui habere tecum amarunt, Te negant relinquere. Neminem tamen revises Nostrum, ut arbitror, dehinc; LIPSIUM nisi atque DOUSAM Ad Batava litora. Iure opinor hercle. Quippe LIPSIUSque DOUSAque, Uni et unici sodales, Sunt tibi instar omnium. LECTORI. TAEDIA concipias ne plura, quiesco. Quiesce Tu quoque, et has Apinas consule quaeso boni. Taedia compensare tamen si nostra laboras, Par hostimentum da Philomuse pari. AD ROSINAM. HEUS praecede semel, praecede ROSINA, secuta Huc usque Reginae meae vestigia: Claudere nam propero popularis opuscula chartae, Ut virgine a qua coepi, in illa desinam. Tu semper ames volo, ceu te semper amavi; In posterumque alas amoris fomitem: Sic quo finiero plures veteresque libellos, Recentioris ordiar plures notae. Tu das ingenium, das famam. Nonne ego felix, Cui donat immortale praemium ROSA? AD ELISABETHAM ANGLIAE REGINAM. VENIMUS ad calcem noni REGINA libelli: Ut statuam, suadet fessa Camena, modum. Morigeror. Nimius perhibebor forte, loquaxque Praeter naturam more fuisse novo. In te laudanda nimius nego, Diva, fuisse, Laudis ut ardescam prodigitate tuae: Quam, si suppeditat mihi vita, tenore perenni Fert animus reliquis continuare libris. Tractus in hunc amplae labyrinthum laudis, ut inde Extricer proprio consilio, quid agam; Si nec principium reperire, nec adficere ullum Scit medium, aut finem ponere Calliope? PRAETER Caesareum privilegium, quo auctori in annos septem cavetur, qui a die uniuscuiusque operis absoluti initium sumere intelligantur, etiam HENRICI III.. Francorum et Poloniae Regis privilegio sancitum est, ne quis Typogtaphorum imprimere, neu quis Bibliopolatum divendere audeat ante novennium Melissi lucubrationes: praeterquam ii, quibus ille annuerit; uti iam nunc ARNOLDO SITTARTO, in alma Parisiensi Academia Bibliopolae iurato, secundae huius Schediasmatum Poeticorum editionis curam demandavit Qui secus fecerit, libris et poena in sanctione aestimata mulctabitur, ut fusius Regio diplomate continetur; dato Parisiis, die XXX. Ianuarii, anno Christi M. D. LXXXV. Regni XI. Per Regem Iacobo Augusto Thuano consiliario, et libellorum supplicum in Regia magistro praesente. PERROT ssr.