Meletematum piorum libri 8. Paraeneticorum 2. Parodiarum 2. Psalmi aliquot Machine-readable text Schede, Paulus Melissus Schede, Paulus Melissus XML version, markup prototype, April 2003 ?markup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ melis2 schedemeletemata.html s001.html schedemeletemata.xml melis2/jpg html Frankfurt/M.: Commelin, 1595.

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 12 September 2003 Ruediger Niehl markup Fragments joined; TEI header and structural markup added; Page 001-085 intensively tagged, 086-end only structural tagging. typed text - structural tagging complete, partial semantic tagging - no spell check July 2004 Ho Wai-Ming markup Morpheus spell check performed PAULI MELISSI SCHEDII, FRANCI GERMANI, COMITIS PALAT. ET EQU. POETAE LAUREATI, CIVIS ROMANI MELETEMATUM PIORUM LIBER PRIMUS AD FRIDERICUM IV. COMITEM PALAT. RHENI, DUCEM BOIOR. SEPTEMVIRUM IMPERII. De recta illius institutione, et insigni pietate. ODE I. Si pie recteque tener quis usquam Principum e natis fuit educatus, Ne pie et recte FRIDERICE ab annis Tute fuisti Primulis dio in studio educatus. Scimus apprime, pietas ut alma Et fides sincera tibi sit omni Tradita cura, Ora per lectasque manus docentum. Vidimus, quale edideris, et aure Hausimus, sancti specimen laboris, Non sine plausu. Gaudio mi laetitiaque iugi Cor micans visum est hilare exsilire, Exprimens udis lacrimas ocellis Ob bona dicta. Iamque te cursu in medio iuventae Ad DEI cultum cito promovendum Raptat instigans animi voluptas; Acris et ardor, Entheo succensus ab igne sacri Flaminis, plus plusque te ad omne dignum In dies inflammat opus, iubetque Pergere recta In via, ducente poli beatas Per plagas; hoc est, super astra, et astris Celsius multo spatium illud ingens, CHRISTUS ubi rex Ad DEI dextram residens perennem. Et locum electis et honora regni Sceptra iampridem patris apparavit Auspice nutu. Ut pium est, vexilla sequi IEHOVAE! Ut bonum est, sub te duce militatum Ire, et angusta fore traviata Sursum ad honores Tendere augustos, meritasque sedes! O tibi ne me comitem refuta; Neu veta, Dux magne, pedes minoris Currere tecum. AD GEORG. LUD. HUTTENUM ET OTHONEM GRYNRADIUM, VIROS NOB. De mundi excellentia et hominis dignitate. ODE II. Hic mundus, ornatusque mundi Tam varius, stabilisque rerum Natura, certum perpetuo ordine Servans tenorem, Numen esse Indicat, aetheriis in oris Degens, quod expers principiique sit Et finis. Adspectate quaeso Caerula templa poli rotundi, HUTTENE France, et Misnice GRYNRADI. Quid hisce dicetis politum Pulchrius, aut operosiore Ab arte factum? Sol, oculus micans Volventis orbis, rex diei; Lunaque versicolore vultu, Regina noctis, notitiem DEI Mortalium instillant Minervis, Ceteraque astra suo in ducatu. En, ipsa tellus omniparens bonis Quantus abundat! quotque profert Commoda, multiplicesque fructus! Cursum perennem fontium et amnium Parcamne mirari, viasque Oceani liquidas, marinis Longo scatentes agmine belluis! Genus volantum contra aperto in Aere regna tenet, feraeque Silvarum in antris, bruta animalia. Diviniori nos creati Mente homines, superi IEHOVAE Propago felix, sicne oculos humi Fixos geramus, contueri Sidera et hoc nitidum omne segnes? Nescimus heu nos nostraque, si DEUM Non rite noscamus, potentem Imperio, validumque dextra, Durumque poenis, ni resipiscimus. Haud ille nostras interire Vult animas, pecudum veritu Perire corpus; sed melioribus Donis beari, caelitumque Esse pares, et in omne secum Ex gratia aevum vivere perpetim. AD MENTEM SUAM. Supplicatio ad DEUM, pro beatitate adipiscunda. ODE III. CONSCENDE caelum Mens mea, pectoris Regina, pennis vecta per arduum Velocis Aurora; sacrumque Ante DEI solium IEHOVAE Prosterne te, qua par reverentia est, Ac fare supplex. Lota ego pastaque Cruore CHRISTI, teque in uno Spem rediviva fidemque ponens, Aeterne rerum conditor, oro per Crudele fatum pigneris unici, Quo vita mortali salusque Parta; reconciliatus ut me Dignere diae ex munere gratiae Civem esse regni participem tui, Inter beatorum Angelorum Agmina pura, animasque sanctas; Cum nempe ab ista corporis, omnibus Soluta curis, mole recessero, Sedem petitura Abrahami Aureolo in gremio quietam. Ne quaeso fraudi sit mihi, neu dolo, Praevaricantis quod vel adhuc moror In carnea osseaque massa Pars melior hominis maligni, Natura peccat saepe; sed arbitra Rectique et aequi corrigit id nefas, iustam ad bilancem ponderando Rem, Ratio monitrix reatus, Sequuta legem, signaque regulae Directa verbi consilio tui, Mandantis eradenda pravae Esse animis elementa noxae; Contra inferendum semina divites Bonosque fructus gignere prodiga. Ut fiat hoc, tu large doni Praebitor insinuas abunde Electiora in corda fidelium Flamen sacratum, quo renovarier Gaudent clientes ac renasci Consolidante animos patrono. Hic me gubernet, hic regat, hic trahat; Tuique amorem conciliet mihi Ardentiorem, dum inquilinam Hospita membra tenent revinctam. Eu mi creator, mi pater optime, Da quod rogaris. Sic tibi vindicer Perenniserva, et sempiternum Mancipium clueam IEHOVAE. AD SPIRITUM SANCTUM. Eius flamma succendi cupit. Locus ex cap. Actor. Apostol. et Ioelis. ODE IV. AURA, succendens animi calorem, Sive de aeterno patre, sive nato Progredi gaudes; o in alsioso Corde favillam Semisopitam memor excitare, Sic mihi viva cor adure flamma, Ut novo in praesens agitatus oestro Non nisi sancta Sentiam, dicam faciam; perinde Ut quibus per dividuas quasi ignis Visus es linguas reserare fauces, Ampla profatum Maximi magmenta DEI, per oras Orbis extremas, Solymorum ab urbe Longius sparso manifestioris Lumine verbi. Ut sonent linguae varias loquelas, Non meri dulcis facit istud haustus; Sed ruens immane tui potestas Flaminis alta, Munerum divine dator. Supremis Faxo momentis, DEUS inquit, ut gens Spiritu perfusa meo unaquaeque Vaticinetur: Visio illustret iuvenes, senesque Somnium informet. Dabo signa mira In polo supra, dabo signa et infra Prodigiosa In solo: sanguen rubicundum, et ignem, et Halitum fumi. Radiosus en Sol Verget in densas tenebras, in antrum Luna cruorem, Antequam insignisque dies et ingens Ingruat IOVAE metuendus orbi. Nomen at quisquis Domini invocarit, Salvus is esto. DE PRAEVARICATIONE ADAMI ET EVAE, PRIMORUM PARENTUM. ODE V. ADAME, princeps constitute in ambitu Telluris, ah cur non in innocentia Impune mansisti statu? Praevaricator cur DEI transgressus es Mandata, conditoris et rerum et tui? Cur paruisti vocibus Pellacis EVAE? Plusne valuit vos apud Antiquus ille coluber astu et fraudibus, Auctoritas quam maximi Verenda IOVAE? Citrio tantine erat Colore pomum, morsam adhuc retinens notam Extuberanti in cortice, Ut huic perennem post haberes lubricus Vitam, atque diram sponte mortem arcesseres Tibi et nepotum saeculis? Boni malique ignobilem scientiam Sic comparasse, quanta temeritas fuit! Eiectus ex cultissimi Possessione patria viridarii, Nos polluisti labe originaria; Quam nemo potuit tollere, Nisi unus unicusque IOVAE filius, Hominum redemptor, sculna factus et arbiter Pacis sequestrae inter DEUM Reosque, nam, Semen mulieris conteret Caput Draconis, audiisti Numinis Dio ore personarier Solarii ergo. Spes in illo cum tibi Tum patriarchis ac prophetis profuit; Nobisque, qui illud credimus Venisse, et omnem vindicasse in integrum Adamidum rem, propria (ut magnum!) nece Supero reconcilians genus Mortale patri, caelitumque sedibus Electa gratis inferens tot nomina, Ut secum in omne saeculum Perenne vivant. Tale quis mysterium Redemptionis aestimare sat queat? Arcana quis Celsissimi Consilia noscat? Irae filii prius, Nunc gratiae sunt. quique Daemonis antea Mancipia, nunc vere cluent IOVAE ministri: quique meruerant Stygis Mergi in barathro perditi, versa vice Censentur haeredes poli DECALOGUS Tum voce IEHOVAE pronuntiatus, tum digito suopte exaratus. Exodi c. 20. Deuteronomii c. 5. ODE VI. INTER fragores, spissaque nubium, Sinaeque fumum, et flammea fulgura, Tubaeque clangorem stupendae, Ignibus e mediis profatus Haec rector astrorum est, populum suum Sic alloquendo. 1. IOVA ego sum DEUS Tuus, potenter qui migravi Te Phariae ex Lare servitutis. Me praeter, ullos ne tibi ne DEOS Habeto. 2. Nullum sculptile fingito, Nullumque simulacrum vel eius Forte rei, polus iste supra, Humus vel infra quam suo in ambitu, Vel gurges undae subter humo tenet. Ne monstra adorato recurvus Talia, neu colito profanus. Namque ipse vindex, impatiens soci, Trux aemula ira, IOVADEUS tuus Culpam parentum in liberum usque (Hanc pronepos luet abneposque) Gentem futuram persequor, utpote Praefractiori qui me odio oderint. Clementia autem in mille sese Mutuiter mea fundit ultro Stirpes, eorum scilicet et mei Ex corde amantum, et sollicito mea Praecepta servantum tenore. 3. Parce DEI temerare nomen, Aut vanitati obtendere. non feret Impune, quisquis sic temeraverit Praelustre nomen. 4. Sanctitate Sabbatha ut adficias memento. Senis diebus, si quid agendum, agas; Quidquid necesse est, quidquid opus, patres. At luce septena, sibi quod Sabbathum habere solet IEHOVA Sollemne, nullum plane agites opus, Neu tute, dico, neu suboles tua; Neu servus aut ancilla, neve Ullum animal, genitum labori; Neve inquilinus te prope commorans. Nam cum diebus sex DEUS aethera, Terram, profundum, quaeque in his sunt Omnia perficere institisset; Est feriatus lampade septima. Idcirco lucem postmodo Sabbathi Faustam oppido sacramque fecit. 5. Debito honore patrem tuamque Mactato matrem, longius ut tibi Haec prorogetur vita brevi in solo; Brevi in solo, inquam, quod benignus IOVA dabit tibi possidendum. 6. Ne caede cuiquam vitam adimas cave. 7. Cave pudicum pectus adulteres. 8. Ne clepseris quid rapserisve. 9. Vaniloquo fuge falsitatem Contra alterum ore edicere mentiens. 10. Ne concupiscas alterius domum, Neu concupiscas alterius Coniugium: neque te lubido Servi atque servae, non asini et bovis Incessat umquam illegitima, aut rei Ullius alienae petacem Exstimulet, prout esse possit. Ut sanctor harum conticuit, manu Leges easdem scribere propria Dignatus est auctor secundo in Marmoreis tabulis duabus; Deditque Mosi, perpetuum sui Pacti sigillum, sed rigidae admodum Cervicis est gens ausa latam Desubito violare legem. IOTHAMI APOLOGUS AD SICHEMITAS. De olea, ficu, vite, rhamno.Iudic. c. 9. ODE VII. MISSIS ad Orcum septies decem gnatis Gedeonis Ephraei illius magni ducis, Per Abimelechi arma fratricida; Unus superstes Iothamus cito scandit Montem Garizim, stansque in alto vertice Ferit alta ita voce Sichemitas. Audite me; sic vos DEUS quoque audito. Quondam coierant Arbores inungere Sibi regem, Oleamque postularant Ut summum in Arbores capesseret regnum. Negare Oliva, derelictui suum Uti quae nequeat habere pingue, Quo Diique et homines in sacris honorentur. Tum Ficum adortae, simile responsum ferunt; Satis esse sibi hancce dulcitatem Suavesque fructus, se nec ullum anhelare Imperium in alios stipites. Vitem pari ag- Grediuntur eae modo petentes. Abnuere Vitis, ut cui integrum non sit Dulces racemos linquere et mustum ebrium, Hilarare homines Deosque natum. Tandem universae regium offerunt sceptrum Rhamno, haud recusat ille; sed (bona fide Agerent modo, seque praefuturum Rebus reciperent deinde regem inuncturas Accedere iubet, ac sua confidere Patule folia explicantis umbra. Sin aliter, ardens ignis a gravi Rhamno Exiret, ipsas quae repens combureret Libanique cedros in universum. Nunc ergo, cives, si bona fide et recte Facitis, creatio rege; si ex aequo et bono Ierobaale cum meo parente Egistis, ipsiusque posteris; si ipsis Condigna factis pensitastis fortibus: Siquidem fera bella gessit ille Vobis, suaeque cum periculo vitae Vos liberavit ab ensibus Madianiis. Hodie sedenim illius (nefandum) Lares adorti impune, septuaginta Capita ah necastis saxo in uno atrociter. Et Abimelechum, satum eius olim Famula, tyrannum Sichemi creavistis. Hoc si bene actum est atque recte cum bono Gedeone, domoque sic perempta: Tali dynasta vos fruamini sane, Et ipse vobis invicem fruatur. At Secus acciderit, quam opinio fert; A fratricida saevus ignis emanet, Qui Sichemitas et domum Melloniam Facibus cinerem in merum reducat. Post deinde rursum saevus ignis erumpat A Sichemitis et domo Mellonia; Is Abimelechum impotenter urat. Haec fatus ipse Iothamus, fuga Beram Petivit, atque praemetu fratris, cavo Ibi se illatebravit hospes antro. IEPHTHAE GILEADITARUM PRINCIPIS FILIA LOQUITUR. Se non immolatam fuisse, sed DEO consecratam. Ex cap. II Iudicum. ODE VIII. CUM forte Iephthas dux Gileadiis Delectus esset, quo patre nata sum Puella, portaturus enses Agmina contra inimica Regis Ammoniorum; iamque fideliter Coram IEHOVA pacta, fide data, cives peregisset: in haecce Vota parens meus ora solvit. IEHOVA, caeli maxime conditor, Adversus hostes si mihi vim libens Victoriamque prosperaris; Certe equidem tibi vel sacrabo Vel immolabo, quidquid ob aedium Frontem mearum prodiet obviam Mihi, reverso ab caede salvo Incolumique, salute parta. IEHOVA dictis favit, et ardua Sunt clade fusi, strageque perditi Hostes, et Israelis per arma Sub iuga serva repente missi. Quid fit? Reverso prima ego cum choris Crebrisque typanorum ictibus obviam Procedo. Vestimenta maestus Discidit, et Revocare dixit Nefas, sciens quod pollicitis DEO Prudensque vovi. Vah, mea filia, Ut deprimis maerasque patrem! Huic ego: Fac quod agi necesse est, Prout recepsti, mi genitor, lubens Feram; rebelles quandoquidem ultus est Supremus. at permitte, montes Ut prius ipsa petens, catervis Aequalium ultro me comitantibus, Devota plorem virgineum decus, Unum per alterumque menses. Annuit. Ut redii, dicavit Natam IEHOVAE cultibus entheis, Non interemit, frustra aliqui ut putant. Servata in isto caelibatu Virginitas mihi tum perennis, Nec mi vir umquam cognitus ullus est. At visitarunt me nihilominus Nymphae quotannis, suntque mecum Quattuor ecce dies moratae. Qui naticidam falsiter hactenus Iephtham arguistis, crimina demite. Non iussit humanam sibi umquam Hostiolam DEUS immolari. Quid si parenti fors asinus meo Domum tulisset se reduci obvius, Num quaeso victimam IEHOVAE Tergus iners asini litasset? DE IDOLOLATRIA In Aaronis et Ieroboami vitulis nequissime commissa. Exodii c.32. et 3 Reg. 12. ODE IX. DEUM Iehovam velle simulacro sibi Ficto repraesentare, per quam absurda res. Nam dia maiestas ab aeterno ordia Ducens originaria, Id est, ab ipso se, manente perpetim Finemque nesciente, cui formarier Mortali ab ullo possit? Absurdissimum Multo est, ut Aron fecerat, Vituli figura numen exprimere entheum; Eamque adoratum ire, ceu perversa gens Iacobidarum fuerat, in montis iugo Morante Mose longius. Hic stultus error, hoc nefas turpissimum, Etiam impium impulsisse Nabatiden, decem in Tribus gerentem sceptra, memoratur, duos Vitulos ut aureos (malum) Fabricaret; alterumque Dane, et alterum Bethele collocaret, ut veros Deos. Iamque ipsam ad aram stante Rege, victimas Bovi immolare, turaque Adolere certo; mox supervenit sacer Vates, IEHOVAE voce sic palam increpant: Ara, ara; praepotens tibi edici iubet IEHOVA, post deinceps fore, ut De stirpe Davidis creetur filius, Cui nomen esto Iosias, qui olim super Te mactet heu sacrificulos Lararii, Superque te cremata det Hominum ossa. Signum illustre. Iam e vestigio Findetur ara, et dissipabitur cinis Impostus illi. Dixerat. Nulla est mora, Protensa ab altari manu Rex comprehendi iussit insontem virum. At dextera sibi ita tabe diriguit cito, Ut eam retrahere ad se nequiret amplius, Nisi vatis ad DEUM prece: Simulque fissa est ara, et effusus cinis. Ecquid Tyranni, pectora o crudelia, Contra IEHOVAM et veritatem attollitis Immane robur brachii? Coli IEHOVAE numen ad libidinem Vestram recusat. Quod sine expresso illius Iussu fit, impium est, sibique nomine Constare non ullo potest. ZACHARIAE CANTICUM. De Messia, et IohanneF. praecursore Messiae. Lucae cap. 1. ODE X. LAUDE evehendus Dominus, Israelis DEUS, Populum quod in praesens suum Inviseritque redemeritque serio; Nobisque firmum erexerit Cornu salutis, in domo alma Davidis Cari illius pueri sui: Sicut loquutus est per ora vivida Qui floruere a saeculo Vatum sacrorum; scilicet certo fore Ut vindicaremur brevi Nostris ab hostibus, manuque ex omnium Qui nos acerbiter oderint. Ut uteretur insita clementia Maiorum in adscitum genus, Sancti et recordaretur usque foederis, Iurisque iurandi patri Nostro Abrahamo praestiti; videlicet Nobis daturum se, metus Ut prorsus expertes, ferocientium Ex hostium erepti manu, Pro sanctitatis rite iustitiaeque item Per omne coram ipso obvio Vitalis aevi tempus illi dediti, Cultu atque servitio optimo Adstringeremur. At puerule tu dehinc DEI propheta altissimi Vocitandus es, futurus nempe anteambulo Domini, paratum eius vias, Et praebitum salutis huic populo ipsius Notitiam, in errorum sitae Venia impetrata propter et per viscera Nostri intima misericordiae DEI; quibus nos ortus ex alto aethere Sol visit, ut praeluceat In mortis umbraque atritateque horridae Caliginis degentibus, Ad dirigendos commodum nostros pedes In pacis optatae viam. AD MARIAM VIRGINEM, MATREM CHRISTI. DEUM praeter naturae ordinem insolita agere. Loca ex Esaiae c. 7 et 9. ODE XI. ACCEPTA IOVAE virgo tenerrima, Puellularum flos Galilaeidum, Electa Davidis propago; Quae tibi mens, animusve qualis, Cum Gabrielis vocibus angeli, Legati in urbem Nazaretham ad tuas Aedes, salutarere multum Ante nurus alias beata, Futura praegnas ut pareres DEI Gnatum, sacrato praedita Flamine, Cum nulla consuetudo lecti Cum mare iuncta fuisset umquam? Sic nempe Plastes omnipotens solet Insueta quaedam, contra hominum fidem, Praeterque morem factitare. Res adeo orbe capace nulla est, Quae non sit ipsi perfacilis DEO. Nescin quod esse scripsit Amosides Divinus in fatis, puellam Filiolo fore rite matrem, Cui nomen indat, nomen amabile, Emmanueli? Scilicet hic puer Nobis creatur, Diva; nobis Filius hicce datur misellis. Is principatum magnum humeris gerit; Mirus IEHOVAE consiliarius Audit sub arcano recessu, Ipse potens Dominus Deusque, Aeternitatis perpetuae pater, Princepsque pacis:qui solium aureum Regnumque Davidis patritum Iureque iustitiaque condit, Firmatque multis amplificans modis Perenne in aevum. Propterea sacro Repleta flatu cantitasti Tale melos, merito triumphans. MARIAE CANTICUM. De DEI clementia, fortitudine, fide. Lucae 2. cap. ODE XII. MENS haec satorem magnificat DEUM; Exsultat animus de Domino, meo Mundique servatore: cui non Sorduerit humili paratu Ex corde miti serva. Beatior Prae ceteris hinc saecla per omnia Feliciorque praedicabor: Quandoquidem mihi magna fecit, Praeclara fecit ille mihi DEUS. DEUS stupendo numine praepotens; Cui nomen ut sanctum est, ita usque Gratia durat adhuc perennis Erga colentes se reverentia. Ne patrat acri fortia brachio; Sternitque profligatque, fastu Quibus tumido animi insolescunt. Turbat potentes de folio arduo, Extollit humiles. Ille famelicos Larga explet ubertim bonorum Congerie; cumulatque dites Inaniarum. Subvenit insuper, Clementiae non immemor, obvius Patronus Israeli clienti: Quaeque atavis proavisque nostris, Prisco Abrahamo, atque ordine posteris, Non ambigente est pollicitus fide, Promissor haud fallens eisdem His stetit usque, et adhuc stat idem. AD FRIDERICUM IV. ELECTOREM PALATIN. Boiorum DUCEM. IN NATALEM CHRISTI. Praescripta formula compellandi DEI filium. ODE XIII. FRIGORIBUS mediis rursum nataliaCHRISTI Aegoceros FRIDERICE reduxit, Accipere hospitio lucentem Hyperionis orbem Gavisus post annua metae. Tu mecum, Princeps, superum non immemor, et cum GRYNRADIO LINGELSEMIOque, Conspicuis probitate viris, haud laudis egentem Linguam age in haec bona verba resolve. O QUAE te pietas caelo detraxit ab alto, Ut fieres homo, CHRISTE; sacroque Flamine conceptus, Mariaeque ex virginis alvo Artibus adsumptis, puer infans Vagires, stabulo positus; calcaneaque inter Bubula, et armentalia saecla, Pauperiem brumaeque gelu patereris acerbum: Cum dominusque et rex alioqui Totius orbis eras, aeterna ab mente parentis Principium ante interpole rerum Prosatus? Instinctu cuius sunt condita Verbi Cuncta animata et in aethere celso, Inque ima tellure, et in amplis aequoris undis. Nimirum patris haecce voluntas Corde volutavit sancto mysteria. nam ni Tanto nos dilexet amore, Nos (inquam) mortale genus, meritum omnia dira, et Supplicio mactabile atroci; Cur nobis puerum hunc nixu voluisset oriri? Curve dari sua pignera gnatum? O quantum hoc meritu et benefactum! Gratia IOVAE Maxima sit; tibi gratia CHRISTE Haud minor, in terris habitatum qui novus hospes Veneris, ac lectissima corda Edoctum mores Evangeliumque perenne, Tum quod ad exoptata salutis Iustificae, fideique almae est opus incrementa, Adque capessendam aetheris arcem. Effice cognoscat tua dona, tua inclita facta, Plebs Hebraea, ingrata salutis, Et secura mali venientis, itemque fac, ad te Convertantur atrocia Turcae Pectora, Christiadum temere insectantia gentem, Doctrinaeque salubria sanctae Praecepta et leges, et quos Ecclesia dia Baptismi Cenaeque sacratae Concelebrat ritus, fidei fundamina nostrae. Absque sit his, labor irritus omnis Servari cupido. Negitat qui dogmata CHRISTI, Iam periit, sacra victimae Ditis. DIE EPIPHANIORUM. Stella Magis illucescens, Herodis caedes in infantes. Ecclesiam subiectam esse afflictionibus. Ex Matthaei cap. 2. ODE XIV, STELLA, dux comesque viae Magorum; Inde ab Eoi regione Solis Utque ad antiquam Solymen, et urbem, Natus es in qua CHRISTE, Bethlemam; stetit evidenter Conscio super Lare, mater in quo Et tener natus simul haeseratis. Ilicet illi Gaudio adfecti vehemente in aedes Inferunt gressus, Dominumque adorant Poplite incurvo, tribuuntque Regi Aurea dona, Turis et micas, lacrimamque myrrhae. Dein per oraclum moniti in quiete, Calle deflectunt, patriam petentes Per loca tuta. Scilicet venturus eras et ipse CHRISTUM adoratum, per atrox Tyranne, Ni magis caedes meditatus esses Mente cruentas! Pro nefas dirum! Miseri innocentes Sanguine effuso rabiemque et iram Sustinent Herodis, et impiatos Militis enses. Venerant iam cum puero parentes Hospitam Aegyptum, vacuo timoris. En adhuc tristes hodie Tyranni, Sidus Olympo Ut novum illuxit, radiisque terram Sparsit, in terraque homines morantes, Ferre non possunt radiantioris Luminis auram: Nec modo exstinguunt faculas micantis Lucidas Evangelii, sed ipsum CHRISTON in membris propriis trucidant Mente carentes. At DEO sic est placitum, subesse Hunc gregem saevaeque cruci et periclis Quibuslibet, regnans tamen acer Heros Filius ille Caelitis summi, dominatur inter Hostium insanos trucium furores, Colligens coetum sibi perfidelem in Omnibus oris. DE INFANTICIDIO HERODAE REGIS IUDAEAE. Locus ex Ieremiae c. 31. ODE XV. QUIDNAM lucratus es latro Ferox, tot infantes neci Dando, et tot orbis ab gravem Parentibus luctum? Bethlema CHRISTI patria, Totumque territorium Immane facinus (pro nefas!) Caedemque senserunt Ob interemptos bimulae Aetatis ac minusculae. Hoc vatis Helciadae prius Praedixerant ora. Auditur in Romae sinu Vox mista lamentabili Fletu, eiulatu incondito, Questuque praegrandi. Deplorat heu Rachel suos Natos, et omne respuit Solatium: periere enim Satellitum ferro, At tu innocentum carnifex, Crudelis Herode, nihil Hac strage peracerba efficis. Nam salvus evasit Puer, propitio numine. Aegyptus exuli interim Securum asylum praebuit, Tutumque secessum; Donec reversus a tuo Fato ipse Nazaretham oppidum Galilaeo in agro propriam Sortitus est sedem. Hinc Nazarenus dictus est, Reapse MESSIAS, die Suo voluntatem patris Sui exsequuturus. Quod strenue post praestitit, Nobisque profuso in cruce Peperit salutem sanguine, Vitamque caelestem. TRINITATEM In baptismo CHRISTI evidentissime hominibus esse ostensam. ODE XVI. PACTO non alio DEUS Colendus est aut invocandus, Quam quo se manifestum Nobis exhibuit, palam Praesentiae audiri sonoram Vocem ex aethere passus. Ecquis signa reposceret Illustrioris testimonii, Praeter quod dedit ipse? Ad Iordanis aquas stetit Clamator in tesquis. ad ipsum Egressa urbs Solymaea, et Iudaeum regio, oraque Vicina ripis. Heic Iesus Ut recente lavandum Se baptismate praebuit; En derepente caelo aperto, Albae more columbae Numen Flaminis enthei Descendere in CHRISTUM superne, Et vox ardua Patris Exaudirier insonans: Hic est, hic ecce natus ille est Mi carissimus; in quo Mire complacitum est mihi. Huic commodate aures docenti, O aeterna Potestas. O aequaeva Trinitas, Sive Uniternitas coaequa; Si sic farier ausim: Ut mirabilis es tuae in Essentiae perfectione! Ut mysteria summa Incomprensibili modo Latent et hoc in triplice uno, et Hoc in simplice trino! Non tres Dii numero tamen, Sed unus omnino est, tametsi Unusquisque DEI par, Ac per se DEUS ipsemet Ut omni ab aevo, ita omne in aevum. Mens humana, sagaxque Maxime ratio nequit Haec callido indagata sensis Perscrutarier ullo Unquam tempore. sunt enim Immensa et infinita, et extra Captum huiusce Minervae. De DEO o homines bene Recteque sentite, invocando Illum sicque colendo, Ut divina benignitas Sese revelavit; nec hilum Disputate rebelles. Quorsum namque alias sumus Loti Parentes Filiique et Sacri nomine Flatus? CHRISTI SERVATORIS CONCIO. Matthaei cap.6. Avaritiae et Diffidentiae prohibitio. ODE XVII. NOLITE vobis, o Homines, opum Magnarum acervos congerere in sole Obnoxios aeruginique Et tineis levibusque blattis, Itemque avaris furibus. In polo Contra beatae divitias rei Conflate, quas aerugo nulla Deminuit, neque vermis exest, Nec scaeva furum perfodit ungula, Raptive praedo. quippe ubi vestrae erunt Opes, ibidem et cor. Lucerna Corporis est oculus. Sit ille Simplex; et ipsum lucidum erit tibi Per cuncta corpus. Sin oculus fuat Nequam; tenebrosum quoque ipsum Corpus erit. sed enim quod in te Est lumen, atris si tenebris venit Informe; quales pro tenebrae ipsae erunt! Servire nimirum duobus Nemo potest dominus. Pol unum Amet necesse est, oderit alterum. Hunc spernet, illum nempe tuebitur. Servire quo pacto potestis Quaeso DEO simul atque Pluto? Quapropter aio, ne temeraria Estote cura solliciti nimis Nimisque, praeterpropter istaec Vitae alimenta, quid aut edendum Aut sit bibendum: neve veremini De corpore isto, quibus sit amictibus Extra tegendum. Nonne pluris Quam cibus est anima? atque corpus, Quam vestis ulla est? Adspicite alitum Volantum in aethra pennipotens genus. Nec seminandi, nec metendi, Horrea nec Cerere aggerandi Cura tenentur: quas nihilominus Caelestis ultro vester alit parens. Quasi ecce vero sitis ipsi Haud, ratione inita, hisce multo Praestantiores! Num quis erit, sua Qui curiosus sollicitudine Adiungere optatae vel unum Forte queat cubitum staturae? Ac de lacerna cur animi angeris? Ut pulchra crescunt lilia, descite, Patente campo. non laborant Ipsa, colu neque fila ducunt. Atqui probarim, ne Salomonium Cunctum quidem aurum, et purpureum decus Splendore quantovis vel uni Huic aliqua fore comparandum. Quod si caduci graminis herbulas, Quas germinantes lux hodierna alit, Et crastina in furnum relegat; Sic DEUS ipse amicire gestit: Quanto magis vos, o fidei parum Constantis? Ergo parcite farier: Quid porro edemus? quid bibemus? Quid togulae super induemus? Extranei nam singula talia Stulte requirunt. Ne liquido pater Scit vester, excelsi ille Olympi Incola, vos adeo omnium harum Egere rerum. Quaerite primitus Caeleste regnum, et iustitiam DEI: Tum rite, quod vitae necessum est, Quidlibet adicietur ultra. Proin sponte curam ponite crastini; Quando propritim munia crastinus Privata curabit. Diei Cuique suus satis angor esto. DE CAEDE IOHANNIS BAPTISTAE. Matth.c. 14. Marci 6. ODE XIIX. SALTATRICULA, pellicis Nata Herodiados, rege superbius Pollicente munera Et dona quaevis, postulata ad usque Regni dimidium sui; (Stulto complacuit tantopere emicans Gestus, et teres pedum Versura gyro in tortili puellae Non aurum, nec opes, neque Armillas petiit, sive monilia, Sive inaures, aut graves Gemmas; sed ipsum funebri in catine Postum Zacharidae caput, Suasu damnifico matris adulterae. Namque libere nimis Baptista regi dixerat monendo, Nequaquam licitum esse ei Fratris legitimam tangere coniugem. Dictum ob hoc custodiae Is mancipatur; donec ebriosus Natalem celebrat suum Herodes, stolidae virginis oribus Deierando turpiter Obstrictus, illam compotem petiti Fecit. nec mora, carceris Ex antro properans endo paropside Spiculator attulit Collo recisum verticem immerentis. O et flagitium et scelus! Reges iustificis consona legibus Factitare pro DEI Nutu tenentur. sed Tyrannus iste, Peior carnifice, optimum Mactat horribili supplicio virum, Causa inaudita prius. Cavete, Reges Principesque magni, Sic ausis agere impiis. Insontis siquidem nex nec apud DEUM Nec satos mortalibus Modo quit ullo rursus expiari. AD IESUM CHRISTUM. Necesse fuisse CHRISTUM in cruce immolari, atque ita ingredi in gloriam. ODE XIX. NULLAMNE summi consilio DEI, Statoque fato, quondam aliam viam Fuisse sub caelo repertam Grande nefas hominum expiandi, Quam de superna mente patris satus Ut has in oras pulverei soli Delaberere ex alto Olympo Filius unigena ille IOVAE; Mortalium par factus ab artibus Nervisque nostri corporis aemulis? Quem pro reatu diluendo Perfidiosa manus nefandis Mactaret ausis, immeritum mori Leto cruento; victimaque innocens Culpam nocentum sustineres Ipse, graves lueresque poenas Sic immolatus vulnere; ceu cadit Insons ad arae fulcra, secespitam Gulae recidendae meatu Accipiens ovis hostiatam. O certa vitae CHRISTE salus meae, Quae te polorum tanta necessitas Coegit extentum probrosa In cruce ferre necem pudendam? Ab destinatam sponte adeo tua Mortem subisti, nos ut homunculi Per te reviviscamus, Orci Mancipia, in mediis sepulti Eheu tenebris. namque animarum edax Satan tenebat nos quadriformibus Crudele constrictos catenis. Quod nisi te medium obtulisses Vitro, sequestra pace, DEUM inter et Mortale sexus; gratia pol quidem Amissa primaevo parenti, Esse reconciliata porro Haud quisset unquam. tantum odium DEO, Tantam iram et ardorem in genus impium Delicta commorant, abusae Arboris ob violata poma. Sed flexicordi postquam animos prece Amorque nostri et commiseratio Placavit, obsecratione CHRISTE tua; placuit Tonanti Ut te patrono et vindice prorutae Confringeretur mortis aculeus: Ut saevientis dura noxae, Dura necis mala, dura Averni Pervincerentur te duce; et hostium Princeps cavernosam in phylacam datus Regno edomaretur subacto. Iam bene habet. Domitor trifaucis Compescuisti guttura Cerberi Latrantia, et rictum in Cacodaemonum Ferrata misisti capistra; Conterere exitiale visus Caput colubri, ter tua lividis Admolientis morsibus icere Calcanea in cassum, pedesve Laedere. Victor io triumpha, Io triumpha, quod redivivus in Auras serenae lucis ab inferis Reversus, et terrae salisque Aequore non modo inambulasti; Sed post et ipsum corpus ab his plagis Sursum elevatum, patris ad entheam Dextram, in supremo CHRISTE caeli Culmine vi propria locasti; Factos tuorum (ceu meritum est) pedum Scabellum, atroces hostica pectora Premens tyrannos, Barbarosque Iustificae fidei rebelles: Mansurus istic, non alibi; capi Caelo decorum est: donec ad ultimo Cernenda facta et mille causas Iudicio, tuba mortuosque Vivosque clangens evocet obvios, Ante ora claro Sole nitentia Critae, tribunali tremendo Sistier, aeriis in oris. Tunc intueri vestrum erit impii Frustra immadenti lumine, quem cruci Suffixeritis; cuive palmas Atque pedes, laterisque costas Transfoderitis. Quam miserabiles Ibi eiulatus pectore ab intimo Edetis! At tu o huius une et Unice CHRISTE redemptor orbis, Vultu benigno respice me, tui Fidentiorem vi meriti et necis, Hereditatem addestinatum Cernere perpetuae salutis. Te nempe fretus fortiter oppetam, Quandoque fati lege Adamantina Citabor: idem expergefactus Aggere de tumuli resurgam, Novo entheatus corpore. Sic fides, Sic spes in aevum quosque animare amat; Pro queis beandis anne frustra Sit tuus ille cruor profusus? AD CHRISTUM. Peccata sibi remitti, et Spiritu sancto duci exoptat. ODE XX. CHRISTE, placati suboles parentis, Gentis humanae scelerum redemptor, Ne meae commissa precor memento Stulta iuventae. Gratiam implora patris ac favorem, Et tuum in primis animum benignum Obsecres pro me, veniamque noxa Supplicioque Impetres. Unus miseris asylum, Unus es patronus et advocatus. Totius mundi male perpetrata Crimina leto Si tuo tellis, meacumque tellas Oro. sic et deinde patris tuoque Spiritu motore regas euntem Tramite recto, Ne viam secter vitiosiorem, Neu reus poenam merear nocentum. Spes mea in te omnis sita, et omnis haec fi- Ducia in uno. Instar errantis pecudis vagabar Nuper: at neglectum ad ovile migro Paenitens. Num pator ovem repellas Sponte reversam? AD DEUM. Sese ad vitam beatam praedestinatum Spiritu sancto usque firmati cupit. ODE XXI. AETERNE caelestum atque hominum sator, Si corde in imo, sique oculis fero CHRISTUM magistrum, teque patrem, Atque adeo tua verba et eius Observo: si vos diligo, si colo, Sicut Prophetae sicut Apostoli Iussere: ne quaeso sacrati Flaminis aura mihi negetur, Progressa de te proleque de tua, Regnante tecum, votaque seria Quae fundo, promptis hauriente Auribus. Ille mihi patronus, Ille advocatus, sicut et omnibus Piis, ad illum confugientibus. Dignatus es certam salutis Notificare viam redempto, Cari profuso sanguine filii. Hanc usque eandem fac gradiar viam, Dum meta sese ostendat, ad quam Dirigitur scopus omnis aevi. Quin me beati participem poli Praedestinaris consilio tuo, Elegerisque ad certioris Gaudia percipienda vitae Post hanc caducam; num dubitaverim? Quare quod in me Spiritus efficax Bonum incohavit, firmet illud Perpetuo, peragatque demum. Tuum est profecto, quod bene sentio. Tuum est, quod ardet mens opus ad pium Sanctumque. Tantum fac, paterni Gratia ne mihi desit oris. Frigesco, ni me confoveat tuae Scintilla flammae. Ferveo, si micet Saltem una mica almi favoris. Frigora mors sequitur, calorque Vitam relinquit; postquam animus pigra Torpedine et mens obriguit gelu. Plus ergo cunctas plusque in horas Igne tuo mihi pectus uro; Curaque, semper lychnus hic ardeat, Ceu flamma vivae lampadis in sacro Templis sacello. nam sacellum Pectore in hoc tibi consecratum est.