Meletematum piorum libri 8. Paraeneticorum 2. Parodiarum 2. Psalmi aliquot Machine-readable text Schede, Paulus Melissus Schede, Paulus Melissus XML version, markup prototype, April 2003 ?markup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ melis2 schedemeletemata.html s001.html schedemeletemata.xml melis2/jpg html Frankfurt/M.: Commelin, 1595.

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 12 September 2003 Ruediger Niehl markup Fragments joined; TEI header and structural markup added; Page 001-085 intensively tagged, 086-end only structural tagging. typed text - structural tagging complete, partial semantic tagging - no spell check July 2004 Ho Wai-Ming markup Morpheus spell check performed PAULI MELISSI SCHEDII FRANCI MELETEMATUM LIBER SECUNDUS. AD DEUM DEORUM. Pro incolumitate ELISABETHAE ANGLORUM REGINAE. ODE I. REGUM potestas, altaque Principum His endo terris in proprios greges Manus, megistanumque robur, Unde sui stabilimen, abs te Nisi o IEHOVA, perpetuum obtinet? Tu sceptra et enses, tu diademata, Sellasque regales opesque, Cum populo perobedienti, Cuicumque visum est attribuisse amas, Illosque terrarum indigitas Deos. Vis proinde, quae forma est superni Imperii et dominationis, Et qualis ordo caelicolas regit Obtemperantes; consimili modo Tuae voluntati per omne Consona legitimi dynastae Iura administrent, commoda subditis: Quibus ore sancto PAULUS Apostolus Erga magistratus ita esse Corda animata monet iubetque, ut Antiquius nil aut prius aestiment, Quam pro salute atque incolumi statu Summatum inoblita frequentes Fundere mente preces ad astra. En, quae piorum turba tibi ferat Indesinenter vota potentia Videsne et audis, summe caeli Rector, et Oceani solique Fundator imi? Pars ego supplicum Adoro, quanta possum humiles prece; Quaesoque, Reginam Britannam Praecipue tueare Elisam, Vim contra et astum et dira pericula, Quae machinatur plurima non Satan Modo inferorum trux tyrannus, Verum etiam violentiores In adstruenda caede satellites Trucis tyranni. Da rogo salva sit, Diuque in hoc regno superstes Iustitia et pietate pacem Conservet almam, Palladiae novis Praecincta olivae termitibus comas; Instar columbae fellis orbae, Simplicitatis amans, itemque Prudens, ut anguis callida. Quod palam Si Mars atroces in dominam manus Admoliatur, sive opertis Insidiis inimicet urbes; Devictus abeat semper: ut hostium Potita numquam sit cata doctaque Virago; cui pol nulla vidit Natio, nulla videbit aetas Parem, et tot amplis dotibus uberem. Illa impetratae munera gratiae Agnoscit, exsolvitque dignas Ingenua tibi mente grates, Tuumque nomen praedicat, insulis Partae triumpho laudis ovantibus, Propter gubernatas secundis Te duce consiliis habenas. Longaevum ELISA sospite, et Angliam et Mansuetam Hibernen sic fore sospitem Certum est. Piarum acerra quid non Plena precum queat obtinere? FRIDERICI IV. ELECTORIS PALATINI PRECATIO AD DEUM OPT. MAX. Ob salutarem principatus sui gubernationem. ODE II. RERUM perennis auctor, omnipotens DEUS, O ille noster et tui CHRISTI pater, Quem confitemur esse Dominum, quem Deum Aeternitatis compotem; Cuius redempta turba pretiosissimo Sumus cruore, et liberata ab hostibus Animae, Diabolo, Morte, Noxia gravi, Erebique duris vinculis: Agnosco summam beneficentiam tuam; Agnosco liberaliora munerum Augmenta et incrementa; pro quibus maximas Tibi agoque et habeo gratias Mortalis, immortalitatis particeps. Ac quia supremi es incohator ordinis Hominum, magistratusque servator boni, Regum Ducumque cor tenens Tua in potestate et manu; nec non in has Mundi senecta, o Domine clementissime, Me iudicavit dignum et aptum et idoneum Divina Maiestas tua, Quem constitueres Principem populi istius, Hereditatis iure maiorum ex manu Ad me voluti: Spiritus quaeso tui Dones ea me gratia, Ut segregare calleam bonum a malo; Sicque administrem iura priva et publica, Ne quid per ullam iniuriam praevaricer, Ullave peccem incuria. Quorum adminiculis ad guberna utendum erit, Ii sint honesti, sint pii et probi viri, Aequi bonique vindices; nihil ad suum Emetientes commodum, Sed iustiorem ad normam, amussim, regulam; Ut pondus, ut mensura, ut et numerus quadret. Fac avita Pietas, obsecro, quam primulis Didicisse ab annis gaudeo, Et orthodoxa Christianorum Fides Mecum perennet. Ceterum Prudentia, Iustitia, Fortitudo, Temperantia, Aliaeque virtutes mea Regnent in aula, vitiaque omnia exsulent. Averte porro saeva bella, mi DEUS; Et da quietem, daque pacem, sicuti Salomonis aevo prospero Felix dedisti. Sit lues procul, procul Sit dira pestis, misera sit procul fames. Te dante vigeat optimus rerum status: Meusque populus te colat Ametque; sicut te colo ipse, teque amo: Colamque semper atque amabo, donec hos Artus movebo, donec haec membra, ultimum Ad usque vitae anhelitum. Me proinde firmet aura sacri Flaminis, Gressusque custos Angelus recte regat, Ne calle trito veritatis unicae Lapsans aberrem devius. Haec oro per CHRISTUM advocatum, ad dexteram Tibi sedentem, filium carissimum; Cuius petentum nomine haud umquam pater Preces piorum respuis. AD REINERUM REINECCIUM. De quatuor monarchiis, in DANIELIS vaticiniis. ODE III. ORBIS monarchas, saecula quos docent Antiqua longis ordinibus libri Tulisse, cum sceptris quaternis; Iunctaque regna tyrannidesque, Statusque priscos nobilium urbium Sumpsti disertis dicere paginis, Praeclare REINECCI; suasque Singula per series tributa Sic explicasti sedulus, ut quasi Se ipsi intuentes in speculo duces Magnique reges Caesaresque, Oppidaque imperii, quibusque Cura est salutis maxima publicae, Discant abunde, nil stabile antea Fuisse, nil aevo esse nostro, Nil fore temporibus futuris. Considerate o visa veterrima, De quibus prophetis nos Daniel sacer Instruxit olim, quidnam imago Aurea tota caput figuret, Argentea ipsum pectus, item manus; Femurque ventremque aenea, tibias Ferrata: cui stiparit imos Creta pedes simul atque ferrum. Dein belluarum quid quatuor velit Adspectus horrens. Assyrium leo, Ursusque Medum, pardus ales Graiugenum, Latiumque regnum Armata signat bestia cornibus Decem; pusillum de quibus exstitit Cornu, exsecrando verba magna Ore vomens, superumque sanctos Bellis lacessens: sedquod, ut auguris Testis loquela est, interimi igneque Debet cremari. Iamque finis Imminet imperio Latino. Pedes vacillant. nam fragilis nimis Argilla ferro mista nequit probe Conglutinari. Iam recisus Absque manu lapis ecce crescet Ingentem in ocrem, qui validissimus Regnum incohabit perpetuo vigens, Duransque in aeternos per aevum Omne dies; ita destinatis Agente fatis consilio DEI, Rerum supremi: cui solium igneis Ardet pyropis, flammeusque Manat ab ore flagrante torrens. Haec CHRISTIANUS, rex Daniae inclutus, Pie institutus, secum animi vigil Perpendat; eventusque rerum, Lubrica quas rota Fortis urget Agitque gyrans, credat ita arbitro Regi IEHOVAE, nil fieri secus Ut possit, ac fixim suopte Iudicio prius ordinatum est. Fremant Tyranni, frendeat hostium Cohors, furat trux vis Cacodaemonum Quid tum? manebunt indirempta Sceptra tamen potiora CHRISTI DEO OPT. MAX. Extorres supplicant ob sustentationem vitae. ODE IV. COMMODATOR alme vitae Rerumque necessariarum, Queis egemus exules, Patria regnoque pulsi; Da quaeso, famen quo miselli Arceamus palladam: Da gelu contra malignum Quo nuda cohors vestiamur: Tuta asyla da fugae. Saevit in nos Antichristus, Saevit Babylon, et Tyranni Saeviunt crudeliter. Lar ademptus et Penates, Direptus ager vineaeque, Villulae, atque heredia, Ob piam professionem Rectae fidei et veritatis. Attamen stamus tui Stabimusque voce CHRISTI Freti, fore nimirum, ut alta In poli arce centuplum Recuperemus. Euge IOVA, Ne desere nos, neu relinque Deditos soli tibi. Quicquid hoc duri atque acerbi Stat ferre animo non iniquo. Tu dabis constantiam Fortitudinemque menti, Ut propositi perseveret Usque et usque mens tenax, Donec in caelum aggregemur Veram patriam, praemiorum Gloriaeque compotes. AD IEHOVAM DEUM. Nefariorum detestatio. Sub finem orationis Dominicae formula. ODE V. IMOS recessus pectoris intimi Quamvis profundos, et penitissimas Cordis latebrosi cavernas Lumine qui vigilax acuto Rimare Lynceus, o iecoris DEUS Scrutator et renum: hunc animum vides, Adfectus erga te sacrumque Quo fit amore fideque cultum. Odi profanos, quotquot ubique sunt, Idololatras: odi hominum genus Mendax, et infucata gypso Dicta, vafrosque dolos, technasque Versutiores. Execror impios, Et impiorum facta nefaria. Detestor excordes tyrannos, Bella tuo populo moventes Tuoque CHRISTO, proxima dextera Loca obtinentis. Vah! utinam in manu Mea et potestate esset arma Sumere, et immeritos ab armis Iniuriosis. quibus queror opprimi Turbam fidelem, fortibus ut decet Ausis potenter vindicare: Certe ego dedecori probrove Nequaquam opinor Christiadis forem, Verace pugnans pro studio pii Sanctique cultus, proque salva Religione, patrumque ritu Antiquorum. Spe tamen erigor Certa futurum, ut mittere vindicem Digneris, ultoremque iniquae, Quam perimat brevis hora, causae. O Sol, et o tu Luna, volubiles Gyrate cursus vel solito ocius, Quo tam cruentati ruinam Praecipitem videamus hostis Unius, et mox alterius necem, Itemque fatum lugubre tertii. Contra o salutares IEHOVA Bellipotens age prosperosque Sortire falces. Sic tibi nominis Sanctescat aeternum o genitor decus, Tuumque regnum adventet; utque Endo polo tua, ita endo terra Fiat voluntas. Cetera des cibum Substantialem, nostraque debita Libens remittas, debitori Quisque suo veluti remittit. Tentationi denique ne rogo Obnoxios nos linque, sed a malo Tuere. nam sceptrum et potestas Gloriaque est tua in omne saeclum. Substantialem: vel lege, Quotidianum AD ABRAHAMUM COLBINGERUM AUGUSTANUM. Ecclesiam inter adflictiones semper emergere, veritatem praevalere. ODE VI. UT praeter humanum ordinem Salamandra in igne vivit, Flammam sua vi stinguere Potis; ustulata sic ab Incendiis Ecclesia Mediis sibi vigorem Sumit, Tyrannos enicans. Nihil ipsa flamma in illam, Nil ipsa flamma in hanc potest; Nihil ipsamet Tyrannis. Ferro petita denique Licet obruatur, ut quae Exposta sit conflictibus Pharaonis; illud ipsa Fronte obvia elidit, velut Solidissimo ille cornu Excutere Rhinoceros solet Elephantis acre robur. Sic virgo libertatem amat Sibi vindicare victrix. Thoraca loricamque ei Galeamque subministrat Scutumque et arma Veritas Gladiata, et usquequaque IUELLIO munimine Bene tecta. quam Latine Primum loquentem Teutonas Resonare deinde voces, Diserte COLBINGER, Nicri Docuisti amoenum ad amnem, Grato utilique plurimis Studio et labore (fas, te Laudare) navato. Licet, Licet ecce Veritati Prodire in auras, qua libet. Licet hostium furorem Contemnere, et liberrimo Pede in aream palaestra Descendere, athletae modo; Polyphemum ut in Gethaeum Proles solebat Isai. Viden ut repente fallax Mendacium, instar noctuae Oriente Sole ad auram Caecutientis, aufugit? Pariterque conicit se Vana in pedes Calumnia? Viden ut caput resurgens Extollit altum Ecclesia, Variis adhuc in antris Dispersa? Libertasque se Rediviva sistit, Orci Iam mancipato vinculis Cacodaemone, Antichriste Parente? Plaudat gens pia, Et ovante cantet ore Paeana maximo Deum, Rigida manu parato Terra marique sternere Validissimos tyrannos; Ut CHRISTUS in Sponsa unica, Et in hoc triumphet ipsa. AD ANDREAM HENAEUM FRANCUM. De Satanomachia, opere illius Poetico. ODE VII. GLAUCAS sedentem vitifero in iugo Te Meni ad undas, qua Lara caerulam Effert in auras Franca turrim, Bellaque Tartarei Satanis Adversus invicti unigenam DEI Gnatum canentem, non sine numinis Caelestis adflatu sereno, Religio pietasque vivax Cordatiorem firmiter efficit, Ac subministrat robora dexterae, Mentique vim pollentiorem Addit, ab aetheria profectam Virtute. Quis non talia comprobet Diviniorum texta poematum, Causam IEHOVAE>> vindicantum Hostis ab insidiis dolisque, Necdum expiatis Marte cruoribus? Atrox ab orbis transfuga conditu, Sanctique desertor superbus Ordinis, et socios et ipsum Se, cum catervae totius asseclis, Gehennae in aeternae exitium grave Protervia atque ausu nefando Praecipitans; hodieque secum Plures eodem supplicii rapit Diros tyrannos, utpote partium CHRISTI in fideles ense et igni Ex capitali odio furentes. Ingens sed istos et Cacodaemonae Victor triumphat, atque dehinc truces Porro triumphabit, nec oris Non gladio ancipite interemptos Dabit tyrannos. Est etenim, vides, In militantum purpureo agmine Ecclesiarum, quae repugnax Se veterana cohors, recensque Corona tironum, intrepide gerat Adversus insultum innumerabilem Serpentis antiqui, illiusque Toxica, sanguineasque caedes. Haec cum decoro carmine concinas HENAEE, et armis quod proprie nequis, Audacter inculces frequenti Infragilis calami labore: Laurum virentem, quae tibi timpora Cingat, mereris, nobile praemium Vigoris, integraeque mentis, Perpetuaeque animositatis. Constanter ergo perge, nec occuba Sudore victus. Posteritas sequens Tibi patronam veritatis Calliopen sciat exstitisse. DE ANIMIS INTERFECTORUM. Ex Apocalypsi cap. 6. ODE VIII. ENTHEAE mentes, animaeque diae, Ob DEI verbum misere peremptae; Quid quiritanti cava templa caeli Voce repletis, Impiis CHRISTI properam ultionem Hostibus cunctae simul imprecantes? Sanctae, veracis DEUS o loquelae, Quo tuus usque Exacerbatis pede contumaci Sermo proculcatur humi tyrannis? Quam diu cessas reserare iussi Iudicis ora? Quando erit, nostrum ultor uti cruorem Vindices, regnique tui perennem Adseras famam, tremor incolarum Ultimus orbis? O querelarum mihi temperate Anxios aestus, gemitusque anhelos. Interim laetae capitote cinctum Sindonis albae, Et sub hac paullum requiescitote, Quae throno vicina relucet, ara. Nondum enim impleto numero omnis aggre- Gatio facta est. Quippe conservos sociosque vestros Quam brevi caedes eadem manebit: Fratribus vestris eadem cruenta Supplicia instant. AD LAMBERTUM LUDOLPHUM PITHOPOEUM. Ob peccatum et morbi homines infestant, et mors ipsa. Animae immortalitas. ODE IX. NOLIS ademptae tristia coniugis Fata ADELETAE plus nimio queri, Frontemque velatus cupresso Immodicis proprium cor usque Exisse curis. Non redit ex humo Quisquam sepultus; non, licet arduis Terram parentem rite votis Ac precibus PITHOPOEE places, Et te fatiges luctibus anxiis. Severa IOVAE lex adamantino Praescripsit aeternum manentis Hanc graphio seriem tabellae. Terrestre sexus, quod violaveris Mandata, labens in vetitum nefas; Plectare par est morte. Morte Supplicium meritamque poenam Dabis IEHOVAE. Pulvis es, o miser; In pulverem ergo compare cum tua Redibis: et vestros necesse est Sors eadem maneat nepotes. Hinc aegritudo pallida, et heu nocens Obsedit artus membraque diritas, LAMBERTE, contagisque multa Milia, tabificaeque pestes; Tandemque vitae discidium. Tamen In hoc beatos rere potissimum, Expergefactis quod supremo Corpora viva die resurgent Imis ab umbris. Qui bene fecerint, Caelum occupabunt: qui male, Tartara. Neutrius at patris, tametsi Dissimiles, animae interibunt. AD DEUM. Neminem DEI auxilium frustra implorare, modo respiciat. ODE X. VITAE praesidium meae, Ne me desere, neu me (rogo) deiuva, Credentem Pater o tuis Firme pollicitis, et fidei tuae, Numquam fallere callidae. Nam quem, stratus humi cernuus, invocem Praeter te prece supplici? Nati nempe tui nomine, se reis Patronum miseris fore Pacti, spemque animi non fore lubricam Aut fluxam. Sed enim bonos Haud es de variis eripere insolens Turbis atque periculis. Clementem et facilem se tuus exhibet Semper sponte sua favor, Erga corde humiles et studio pios. Nemo non tibi supplicans Voti compos abit; si modo flagitans Haud contraria Nummi Divino petiit. Saepe alias quidem Mens quiddam temerarium Inconsulta rogat; sed dare debitor Nequaquam ipse teneberis, Quod te poscit hians pectoris impetus. Scis aeterne DEUS, tuis Quid primum expediat. Da, quod opus: nega, Quod nobis dare non opus. In te reicio dura molestia, Curarumque onus omnium, Et quaecumque nimis triste cor aggravant. O ignosce precor Pater Erratis, quibus in te graviter mihi Peccatum est. memini, volens Nolens quam merui supplicii reus Noxam. stat resipiscere, Vitamque in melius vertere. quod quidem Ut praestem, haud opis est meae; Sed, quod mitte, Sacri flaminis: haud meae Spontis, verum operis tui: Solius (fateor) denique gratiae, Nec sane merui mei. Hinc amplam cupido materiem dabis Laudandique tui, et tuam Aevo perpetuo munificentiam. AD CASSIODORUM REINIUM. Dr Bibliorum sacrorum in alias linguas conversione. ODE XI. INTERPRETANDI quos studium tenet Divina rerum, et scripta volumina Auctore IOVA transferendi In patrias aliasque linguas; Ne nomen illi perpetuum gerent In omne saeclum. Scilicet aetheris Fulgebit in morem sereni Docta cohors; solidaeque cultor Creber nitebit iustitiae, velut Spico relucens Erigoneius Ardor, vel insignes ad Arcton Circumagens Helice quadrigas. Te squalidarum lampada noctium, Te non verebor sidus Iberiae, Et Hispalensis lumen orae Dicere, CASSIODORE REINI; Qui Bibliorum dogmata mystica Vatumque sancta oracula proprie Vernacula expresti loquela, Non aliunde petens, nisi ipso Ex fonte lymphas ubere purimas. Haec Hippocrene, hic Clarius latex. Qui potat hinc, numquam sitibit. Quin aqua talis avaro ab haustu Depleta, fiet vena perennium Vitae scatebrarum, ut Samaritidi Praedixit Unctus, patriarchae Ad puteum residens Iacobi, Fessus viarum. Quando erit, has uti Reges scatebras promptius appetant, Quam tot propinatum venenis Pestiferum calicem nefandae Illius, ac plenae illuvie lupae, Illustris ostro quae Babylonio Gemmisque et aurato monili Purpurat, ambitiosa cerni? Obstructus at fons hic sapientibus Mundi et peritis: novit sum rudis Infantium aetas. Nempe iusto Sic placitum est et erit IEHOVAE AD THEODORUM SIMELBECRUM, MEDICUM. Perdurandum in patientia. ODE XII. NEMO non debet, THEODORE, caram Et tori et vitae sociam legendo, Funeris secum memor ultimaeque Mominis horae, Ante sic aevi moderare cursum, Sic capessendas agitare habenas; Ut, graves si laeva ferat rotanti Fors pede casus, Esse durandum putet, obviosque Impetus Fati tolerandum acerbi. Ne viatoris sumus instar, hoc in Orbe vagantes. Ut gelu contra pluviasque tristes Et Notos sese ille probe tuetur; Tela sic durae fera Sortis evi- Temus oportet, Si pote est: si non pote, perferamus Fortiter. Quapropter adempta coniux Lege fatali licet impotentem Ipsa dolorem, Squalidum et luctum viduo crearit; Sic voluntati tamen acquiescas Fas erit caelestis heri, suprema Fila secantis, Ne qua committas, quasi Christiani Moris oblitus patientiaeve, Aut regi doctae rationis expers Turba profana; Quibus resurgendi et redeundi in auras A rogo spes nulla super. Fidele Pectus aeterna manet occupanda Praemia vitae. Hoc idem IOVAE minime reluctans Gratiam captat. Bona saepe demit Ille, quo longe meliora donet Rite petenti. AD IOAN. OPSOPOEUM BRETTANUM, MED. De prophetis et Sibyllis. ODE XIII. FLAMMIS amorum percitus entheis Mortale saeclum sic IOVIS optimus Flagravit, ut secreta mentis Sensa suae, et penitissimarum Abstrusa rerum, mentibus obviae Clarare nostris haud fuerit, polo Testante, dedignatus olim. Hinc alacres monitis Prophetae Sacrique vates, pectora numinis Plena, et futuri provida, non rudem Diae voluntatis pigrorum Esse hominum voluere gentem. Nobiscum eosdem multiplici sono Adhuc loquentes in grege publico Audimus; o non absque fructu, Non utinam sine disciplina: Hinc et Sibyllas aetherius pater Indulsit orbi, fatidicum genus; Oracula et decreta caeli Cum numeris hodieque fantes. Bonis in harum carminibus bene Enucleandis (quantula nam super?) Haud paenitendam rare censor Ponere amas operam OPSOPOEE, Examinando singula pensius, Ad veritatis iudicium probae Iustamque lancem ponderata, Qua notha, qua genuina constent. Sed heu dolendum est, deperiisse tot Iniuria aevi scrinia Phoebadum, Absumptaque igni desiisse Notificare animum Tonantis. Sancte coluntor cetera nil minus, Servata nobis quae dedit aevitas, Ignara mentiri, aut propinquam Decipere imperii ruinam. Quis unus e septem est, age fare; quis Octavus idem est, interitu gravi Vicinus? Ecquando parata Sit via Regum oriente Sole? Quippe hercle restat regnum aliud, piis Caelo sub amplo, Bestia cum cadet, Dandum; potestatisque summae Ius, pede sub dominante CHRISTI Stratis Tyrannum verticibus, bonos Grassantum in omnes undique, et omnia Divina proculcantum et humana (Ut libitum est) ubicumque iura, Eventus instat. Sic Daniel sacer, Sic dius Esdras vaticinatus est. Praesaga vox non fallit unquam, Nec temere est, quod ait Sibylla. Monemur astris: at quota quaeque vim Necessitatis natio posterum Nosse ardet? Ob peccata mutat Sceptra DEUS, variatque Reges. AD AUGUSTINUM CALLIAM IC. CALLUM. Pietatis studium omnibus aliis antecellere. ODE XIIII. CALLIA, pulchre est animo et beate, Si sacris ponat studium in libellis, Resque divinas meditetur ardens Nocte dieque. Legifer Moses, veterisque vates Saeculi, Psalmumque beatus auctor, En voluntatem manifestiorem Diaque IOVAE Iussa declarant: adeoque CHRISTUS Ipse, legatique eadem severe Pectori inculcare pio laborant, Non sine flamma Spiritus sancti per eos agentis. His ab oraclis animae salutem Limpidas haurire velut scatebras Semper amicum est. Hic labos Emblematicas figuras Texere, insertasque polire lexes, Schoenio te reddit Atheniensi Nobiliorem, Comicos fingente sub arte quondam Scaenica lusus; potiorem et illo Callia, Methymna paterna tellus Quem venerata Fertur, Alcaei lyricaeque Sapphus Inscholis exacta mele explicantem. Macte praeclari decoris bonaeque Munere famae! Cum queas civile toga in forensi Ius domi tractare forisque, mavis Exul in summi penetral Tonantis Mente sagaci Tendere, exemplumque Duci sequendum Obvios hic ante oculos locare: Discat ut quanti pietas avita Religioque Possit, instillata animis pudicis. Terra cum caelo pereat necesse est: Durat aeternandus in omne saeclum Sermo IEHOVAE. AD IEHOVAM DEUM OPT. MAX. Oppressus aerumnis levari petit. DEI praesens auxilium. ODE XV. SUSPIRO. nam quid mi superest, DEUS? Suspiro et ingemisco. Palpitantis anhelitus Cordis fatigatum opprimit anxiis Curis laboribusque Aerumnisque gravantibus. Molem universae tergore machinae Quam portat acer Atlas, Sustinere humeris meis Cernor renitens; pondere ceu gravi Arbos Syrisca flexa, Contra fortiter erigit Vepallidarum brachia frundium. IEHOVA, gentis humanae Altor optime, fac precor Onus ferendo sit leve. nam mihi Pessum dato quid ultra Vires imposuisse onus Amas herili lege redargui? Paullum remitte quaeso Ingruentia sarcinae Tormenta magnae. Cernis, ut hoc genu Labascat, alterum non Substet, poplite languido? Quin ima terrae in viscera lubricae Immersus, eminere Pareo ore tenus modo, Vixque ore. Robustum o cedo brachium Patrone summe, et agri Dextram prende clientuli, Ne prorsus abstrusum in barathrum ruam, Qua nulla lucis aura, Nulla fax ubi siderum Refulget. Eheu, mi pater, obruor. Sic me perire, sic me Vastae molis adobrui Gaudes acervo? Dum loquor, en manum Protendit, et labantum Suffulcit DEUS artuum Massam. Quid ultra mens petis aut aves? Quid ingemiscis, aut quid Anhelas anima o vaga? Umquamne frustra spes fuit in DEUM Reposta? num pudori est Ipsa aut ludibrio fides? Votis vocatus semper inaudiit Pater, suosque porro Benignus pater audiet. EXERCITIUM Catecheticae doctrinae commendatur. ODE XVI. MOS hic in castis bene constitutus Teutonum est fanis, pueri et puellae Ut catechismi capita examussim Tradita discant. In scholis coetus ita, Christianum Ordiis primis, veteres solebant Floridos annis et adultiores Rite docere. Imbui prodest viridem iuventam His rudimentis. Pia sanctitatis Instruunt mentes elementa crassas, Cordaque formant Ad DEI cultum facili tenore. Haeret inculcatum animis, tenello Quicquid accepere rudes in aevo, Non sine sancti Gratia flatus, vegetoque fotu. Si roges parvos hodie puellos De fide, iuxta articulos salutis; Ne magis illi Congrue responsa dabunt rogati, Quam senes olim. Pietatis huius Germinans radix adolerit, exin Pubere vita Uberes quamvis etiam educabit Plantulas; cultis Paradisi in hortis Quae propagatae trepident perennes Edere fructus. Angeli gaudete bonam ob minorum Indolem: tuque o bone CHRISTE patri Fac sit acceptum, pueri et puellae Quod pia discunt. AD BONUM ANGELUM. Pestem averruncati rogat DEI beneficio. ODE XVII. SUPREMI Iovis ANGELE, Cui tutela meae salutis Commissa rite est; huc celer advola, et Securam hancce domum, domusque Exoptabilis hospitem, et Uxorem quoque liberosque Contagiosis eripe pestibus; Tutum et me simul inquilinum Praesta. sic tibi maximi Detur perpetuo Tonantis Vultum intueri, cumque pia prece Tura offerre sacras ad aras. Vos fidelibus addidit Custodes DEUS, et ministros Curam suorum iussit habere, quos Manet dia beatitudo. Non gaudetis atrocium Plena congerie malorum; Sed dulcem amatis innocuo statu Vitae candidulae tenorem. At tu summe DEUS, tui Ob CHRISTI meritum, misellis Placatus adsis; ac segetem luis Verrunces rogo pullulantem Maestis urbis in angulis. Aer sit bonus ac serenus, Revisat aegros optima sanitas; Hinc longe exsulet aegritudo. Te curante, lues abit: Te mandante, redit voluptas; Non ullus angor pectora macerat, Nec porro gemitus cor exest. Ne spectes age grandia, Quibus offendimus in dies te, Peccata; clemens sed mage gratiae Momentum sine praevalere. Si tuum est misererier, Ut certe est. Quota namque laudis Ad te redibit pars opulentior Ex cadavere mortuorum? Vivi te celebrent, Pater, Vivorumque animae. superstes Sit hocce corpus. denique sospita Hac in urbe bonos amicos. O quantas tibi gratias Servatori humiles agemus Servi! tacebit nulla dies DEI Laudes, nullaque nox tacebit. Tu vero tua munia Sollers exsequere, et malignas Defende pestes ANGELE vertici; Caelestemque reduc vigorem. AD DEUM. A DEO manare bona cuncta. ODE XVIII. GRATES agendum est, optime maxime IEHOVA, de tot tamque opulentibus, Quibus collocupletaris ultro Me meritis, licet immerentem. GRATES agendum est (aio) tibi: tibi, Cui nil referri aut retribui potest Aequale seu par. namque primo Tu DEUS omnipotens ab aevo: Nos vile et ex ortu invalidum genus, Depressa terrae quotquot homunculi Calcamus, alternarum egentes Post alimenta diurna rerum. Ut molliamus dura famis, cibus; Ut umigemus sicca sitis, liquor; Ut frigus aestumque arceamus, Sufficiens opus est amictus. Ventos et imbres et gelidas nives Pellunt domorum tecta regentium. Tu fulmen arces grandinemque: Tu segetes, fata, vineasque Tueris a robigine noxia: Das pacis almae vivere in otio. Quod si valemus mente sani Corporeque, ecquid habere porro Mortalis optet? Cognitio tui, Tuique nati, flaminis est sacri Vis acris. hinc caeleste regnum Quaerere, iustitiamque regni, Ut cuncta nobis suppeditent, facit. Quid territaret corpora nuditas? Quid pectora algor? quidve egestas? Divitiis inhiant avari: Me laeta rerum pauperies beat. Contenta paucis simplicitas mea est. Gnavus laboro, factitoque Muneris officium decentis: Committo Regi cetera caelitum, Omnesque curas conicio in DEI Sinum. Quod ultra est, o Creator, Tu facis, et facies rogatus.