Meletematum piorum libri 8. Paraeneticorum 2. Parodiarum 2. Psalmi aliquot Machine-readable text Schede, Paulus Melissus Schede, Paulus Melissus XML version, markup prototype, April 2003 ?markup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ melis2 schedemeletemata.html s001.html schedemeletemata.xml melis2/jpg html Frankfurt/M.: Commelin, 1595.

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 12 September 2003 Ruediger Niehl markup Fragments joined; TEI header and structural markup added; Page 001-085 intensively tagged, 086-end only structural tagging. typed text - structural tagging complete, partial semantic tagging - no spell check July 2004 Ho Wai-Ming markup Morpheus spell check performed PAULI MELISSI SCHEDII FRANCI MELETEMATUM LIBER TERTIUS. IN NATALEM XXII FRIDERICI IV. ELECTORIS PALATINI, DUCIS BOIORUM. Principem alias piissimum ad publicas instigat preces. ODE I. INCIDIT hoc anno tuus en natalis in ipsam Sollemnium diem precum, Quas solet in medio Hebdomadis celebrare semel, per singula fluxi Primordia anni mensium, Ritus et ordo bonus, In regione Palatinorum infraque supraque Pie institutus a piis Utilibusque viris; Quos tu, quos proceres, quos tota Ecclesia sancta Veneratur, ac merito colit, Utpote firma DEI Fulcra domus, et salvifici praeconia verbi Vere orthodoxis patribus Integritate pares. Quare age dux FRIDERICE, boni tutamen et aequi, Avi ipse par et patrui Mente, fide, meritis; Supplicibus nobiscum adeas pia numina votis, Quae trinitate mystica Iuncta DEUM faciunt Unum simpliciter, non tres; licet ipsa seorsum Distincta personis tribus, Non sine consilio Se manifestarint humanae prodita genti: Nobiscum et imo concipe Corde animoque preces. Nam certe sic es teneris eductus ab annis, Ut non nisi et bonus et probus, Et pietatis amans Esse, DEIque timens, fueris edoctus abunde. Ergo hoc in aevi tramite Pergere perge viam. Sic tibi natalem Mars octogesimus ornet; Sic filium ac nepotium Innumeram subolem Per geminam videas seriem, maturrimus aevi. Ne dignus es, quem longior Vitaque luxque beet. ECCLESIAE PALATINAE PRECATIO AD DEUM OPT. MAX. Beneficium solius DEI, florens Rei publicae status. ODE II. OMNIPOTENS, aeterne DEUS, pater unice CHRISTI Datorque sancti spiritus, Multiplicisque boni; Perpetuas agimus tibi grates ob benefacta, Cumulare quibus nos largiter Suetus es, unguiculis A teneris, usque in praesens, hodiernaque lucis. Rogamus et dehinc tuae Plurima continues In nos dona manus, auctore iterata sequestro, Quem cura nostri perpetim Tangit, et adsiduo Pro nobis facilem sese exhibet obsecratu. Tu sanitatem corpori, Sensibus incolumes Das vires, roburque animis, solidamque lacertis Vim. Tu laborum ut praegrave Ferre queamus opus, Efficis, auxilium in cunctis optabile praebens. Tu victum, amictum sufficis, Tu Cererem et Bromium Ubere proventu cupidis mortalibus auges. Tuum est, quieto in otio Pace quod hic fruimur, Tranquillumque metus expertes degimus aevum. Tuum est, quod hostis nos timet; Quod procul arma, procul Atra lues, procul aegra fames, et mortis imago. Te dante, Principes vigent, Legitimeque regunt Subiectos, te dante, viget res publica, et apte Partes cohaerent mutuae: Ordine quaeque suo Stant firme, clavoque coagmentata trabali, Structura ceu compactilis, Silvaque roboreis Ponderibus condensa, Notis obsistere et Euris Adsueta. Praecipue tui Muneris est, quod honos, Gloria, lausque tuae DEUS inclute maiestatis, Sceptrique dignitas tui Nos penes in pretio est; Quodque Evangelium pure clareque docetur, Inane fermenti, et nothi Quisquiliarum aceris. Euge pater, pater euge, tuis nos respice porro Clementer oculis, ac pari Lumine munificus Annue Christiadis, tot crudelissima passis Saeva Tyrannum iniuria, Quam sine fine (nefas) Acriter exercent, caelum expugnare minaces, Titanes ut, Gigantes ut Nequiter olim animis Aggressi rabidis. Compesce age IOVA furentes, CHRISTIque vindica tui Fortiter imperium. Tempus enim praesto est, ut strati funditus hostes Scabella sint eius pedum, Lingere humum dociles. Eximium contra pietate ducem FRIDERICUM Ad altiora extollito Culmina, eumque velut Pupillam defende oculi: quin omnibus aucta Donis, et o longum vege Nestoris in senium. Haec est summa precis. Tu confer plura petitis DEUS, inque rem quicquid fiet Corporis atque animae. Solus enim scis quid prosit, scis une quid obsit. Fiduciam in te qui locat, Numquam is homo pudefit. AD DANIELEM TOSSANUM THEOLOGUM. Auditores illius eloquentia efficacissime ad pietatem attrahi. ODE III. TOSSANE magni praeco DEI, polos Gyrantis ambos, quis tua Principum Non verba miretur perenni Nectare, sidereique roris Perfusa mulso? Pectora tu tenes Et ora, tamquam fixo adamantinae Constricta complexu catenae; Herculeique modo lacerti Sic vincta adurges viribus integris, Ut fortiori cedere gestiant Quam tergiversari, retroque Ferre pedem renuente passu. Aurem o beatam, quae sibi combibit Divina dicta, et sancta voluminum Oracla sacrorum, IEHOVAE Plena, salutifer aeque vitae! Me pone, me pone in numero agminis Eiusque coetus, aure avidissima Te concionantem audientis, Et tua labra inhiantis ultro. Dicent profecto, nec temere auguror, Dicent nepotes, gensque nepotium Prudenter: HAIDELBERGA felix Terque quaterque, sibi magistrum Adepta talem, sospite quo fuit Et ipsa sospes; quoque precante, quo Flectente caelum, numinisque Flammivomam cohibente bilem, Vitavit atrox supplicium accola Nicri atque Rheni! Vox tua fortior TOSSANE clangentes ad arma Nempe tubas tonitrusque vincit. AD CHRISTI FIDELES. De redemptione generis humani per Filium DEI. ODE IV. PAEANA latum dicite, dicite Paeana CHRISTO. victor is inferum Letique noxaeque et Satanis, In superas revocatus auras, Captivitatem, duxit Averna apud Captivam, et atris vincula nexuit Poenae ministris, carcerisque Vim penitam sibi subiugavit, Duris catenis aspera vinciens Portenta Dirarum, atque Erebi manus; Ac quicquid in nos criminumque Et scelerum fuit aggregatum, Per lapsum Adami, principis illius Mortalium; unus qui scelus omnibus Originali peste peccans Nequiter adfricuit, necisque et Tristis gehennae sorte miserrima Fecit potitos. Aetherio patri Ut morat iram acremque bilem Culpa hominis, nece punienda Poenisque ad Orcum perpetuis; ita Mentem paternam commiseratio Nostri vicissim (nam benignus Est) tetigit, proprium ex amore Ut destinarit mittere filium Certae saluti: qui subiens crucem Mortemque pro nobis misellis Pertulit, horribilesque patris Placavit iras. Quo merito unicam Cum caedis insons se dedit hostiam Crudele mactandum instar agni, Ecce reconciliata nobis Est dia rursus gratia. nam DEO Arrha sequestra se medius tulit, Et gentis humanae reatum Diluit immerito cruore, Rite expiato crimine noxium, Simulque mortis chirographo cruci Fixo. redemptor sic homillos Suppliciis dedit exsolutos. Hoc o fideles noscite, gratias Referre prompti (qua pote) vindici Rerum potenti; qui superno In solio sedet elevatus Dextram ad IEHOVAE, mox reditum parans Saeclis peractis, cernat ut aequior Vivisque defunctusque iura, Horrificante tuba excitatis. Sententiam audis irrevocabilem Pronuntiari, seu bona seu mala Patraris. En stricte ministris Cura suis data separandi Oves ab hircis. Regna manent bonos Caelesti in aula perpete gaudio; Malos sed aeternum per ignem In Styge carnificina durans. IMPIOS A participatione corporis et sanguinis CHRISTI arceri. ODE V. NULLUS in caelo locus impiorum Coetui est; nullus gradus inquinato Sordibus taetris, scelerumque foeda Mole gravato. Labis immunes, vacuosque noxae Aula supremi recipit IEHOVAE: Perseverantes in iniquitatis Calle repellit. I procul polluta cohors. Facesse, Si quis in coeno lutulentus haeres In suis morem. Procul ite moechi, Ite cinaedi. Tuque olens putres apage ebriose Crapulas. Sanctum canibus petulcis Non dari fas est, neque margaritas Porgere porcis. Panis hic, CHRISTI caro et esca vitae est: Hoc merum, CHRISTI cruor et salutis Nectar est. Mensam et calicem profanum Daemoniorum Cum sacra mensa Dominique sacro Poculo miscere, nefas putandum. Quisquis indigne Cererem hancce diam, Huncce Lyaeum Sumpserit dium; comedens bibensque Is dabit poenas, ob herile corpus Sanguinemque haustum, Nemesi reus dis- Criminis actus. AD IOAN. CRATONEM CRAFTHEMIU. CHRISTI morte fideles servari, et caelo electos beari. ODE VI. QUID nostra vita est, quam trahimus, nisi Quaedam umbra vitae; qua, superum in plagas Post fata subvecti, potiri Iugiter in meliore lucis Speramus usu? Non genus ethnicum, Sophique prisci, nec ratio docet Humana, quid post hanc futurum Sit seriem, speciemque mundi: Sed Christianum dogma perennibus (Hac morte cursim perdomita) bonis Fulgente donandos in aethra Adserit esse dehinc perenne CHRISTO fideles. Ille necem tulit Insons, nocentes a nece debita Ut exsolutos sponte vitae Redderet, emeritoque caelo. Ille expiatis sanguine criminum Letaliorum sordibus, obliti Quibus olim eramus protoplasti Progenies vitiosa ADAMI; Candentiores Sithonia nive Puroque lactis flumine redditos Reapse placato bonaque Pace reconciliare patri Molitus est, et verus homo et DEUS Verus. Misellos nos ita homunculos Cruore fuso quis redemptos Ex Stygi manicis Satanis Vinclisque et arctis compedibus neget? Haec ipse tecum dum memori CRATO Gemens volutas cogitasque Pectore, et in superas Olympi Ab hisce terris corda levas domos, Quas corporali, qua libet, incolit Servator indutu, IEHOVAE Proximus, armisonaeque dextrae: Artus resolvi et membra senilia Non expetiscas? Tendimus ad poli Convexa mortales, sed ante Principium genitale rerum Quos legit alii consilium DEI, Sibi in beati concilio chori Reges sacerdotesque castos Omnibus ex tribubus futuros. Illic coruscas Solis et orbitas Videre, et auro templa nitentia Licebit, ipsiusque CHRISTI Splendidiora per omne vulta. AD DAVIDEM PAREUM THEOLOGUM. Quam dilucide praecipua religionis Catholicae Capita exposuerit. >ODE VII. OBTEMPERANDUM est optimis hortatibus Fidorum amicum. non enim sine numine Praesente caelestum iuberis quidpiam Praestare, quod bono uspiam Ecclesiaeve sit reive publicae. Auctoritatem quippe conciliat viro Vis superiorum, et praevalens pollentia; Graduumque sunt discrimina Servanda. Doctorem Theologiae sacrae Reapse te claravit eruditio Praesignis illa, qua viros celeberrimos Vere aemulatus exprimis, Olevianum nempe et Ursinum integri Exemplar oris, Sonium et Kimedoncium; Quibus surrogatus strenue in Sapientiae PAREE tu collegio Formas iuventam. Disputante te palam Cunctis, quis est, qui non tuarum comprobet Conclusionum vincula argumentaque, Thesesque depromptas DEI ex Verbo, patrumque antiquiorum paginis; Quae norma fidei, quae salutis regula Cluent, amussis veritatis unicae, Vitaeque apiscundae scopus? En, ut disertus explicas, qualis fiet Persona CHRISTI, sive vera hypostasis, Duplexque naturae potestas! Quid sua Nece promeruerit perditis. Super astra caeli quid sibi adscensus velit. Et ad parentis dexteram consessio: Praedestinatioque quid fidelium. Fidesque sanctorum velit. Constansque perduratio usque ad terminum. Quod efficax sit per ministerii modum Sacer ille Flatus. Quae sacramentum utilis Et congruens doctrina sit. Quid sentiendum de lavacro infantium, Diaque cena, corporisque et sanguinis Communione; pane quae fracto pios Et calice sacrato iugat In corpus unum. Plura tradis talia, Solidoque veri fretus heic fundamine, Opinionum monstra confutas simul, Vias et errorum indicas. O ter beatos, queis datum est hoc saeculo Nasci, imbuique luce notitiae DEI! Nullo pol usquam claruerunt tempore Sacrae nitidius litterae. AD DEUM OPT. MAX. Gratias ei agit recuperata valetudine ex febrilibus paroxysmis. ODE VIII. QUOD liberasti me febre torrida, Et percupitae rursum Here compotem Me reddidisti sanitatis; Ex animo tibi luculentas Persolvo grates. Hei mihi, quam tuli Magnos calores! Totam adeo faces In corpus immisisse cunctas Sum ratus igne perustus Aetnam. Prostrata plane vis mihi virium Iacebat omnis: membraque mutuo Divulsa, et artus semifracti Cum genibus iuvenile robur Vigoris omnino exuerant. Caput Delirio aegrum vix poterat sui Recte recordari, quid esset: Usque adeo varius cerebrum Turbavit ardor, tristeque tristium Phantasma rerum pectora perculit. Opem medentis rite praesens Auxilio tua dextra iuvit. Quippe absque te sit, pharmaca nil valent, Nil sucus herbae, nil manus artifex. Tu solus adfers congruentem Corporis atque animae medelam. Tu solus atris ducis ab inferis Vita carentes. Tu facis, ut dehinc Corpus valetudo revisat Debile, et incolumi fruatur Salute pectus. Tute animum veges Virtute dia, reddis et in dies Plus plusque sic corroboratum, Numinis ille tui ut paratas Vires abunde sentiat. Effice Porro, paterna praedite gratia DEUS, sit haec ut firmitudo Et propria et stabilis per aevum. AD DEUM NOSTRUM. Imbrium nimietatem coerceri orat. ODE IX. TEMPERA demum, DEUS alme, demum Tempera quaeso pluvium liquorem, Qui dies noctesque ruit profusus Creber ab alto. Quid tibi fruges aliosque fructus, Quid tibi rem perditio est lacchi? Terra suspirat, polus ingemiscit, Triste flet aer, Cuncta deplangunt elementa mundi. Alites piscesque serenitatem, Bestiae Soles, hominesque sudum Largiter optant. Tu quidem iuste meritoque punis Nos, ob errores scelerumque naevos, Queis lacessitam tua provocamus Semper ad iram Vulta, nec dirae fugimus periclum Cladis. in tantum iuvat impiatos Daemoni indulgere malo, DEIque Laedere numen. Attamen rursum bonus atque clemens Supplici concede preci piorum, Et gravem culpam et mala deprecantum Crimina noxae. Candicans sublime suos nitores Exserat, purum manifestet aether Cynthium, et claro sibi purpurascat Aura sereno. Dum loquor, densi fugiunt vapores, Nubium passim nigra dissipantur, Gutta substillo minuit, reditque Lucis imago. AD SIMONEM GOULARTUM. Aures ab illecebris Sirenum huius mundi avertendum, et ab his tenebris ad lucem aeternam adspirandum. ODE X. SUMMO IEHOVAE sacra mea est lyra. Summi IEHOVAE dum cano filium, Instincta sancti mens calore Numinis, alta volat per astra. Vertumnus haud me pectore lubrico, Pellace nec me voce Glycyrrhoae Sub triste Sirenes barathrum Abripient male pertinacem. Cuicumque curae est dia animae salus, Obturet aures atque oculos dolis: Scyllae caninae monstra vitet Providus, et dubiam Charybdim. Lucerna vestrae splendida lampadis Flammam corusca de face crinum Paeanis accendisse callens Sideribus radiantiorem; Caecutientes, Cimmerium genus, Cocytiae de fauce voraginis Dimovit, errorique monstrat Caeliferos humeros Atlantis. Speres abyssos irremeabiles GULARTE, si quem trux gula gurgitum Absorpsit; amfractusve in imam Praecipitant Styga tortuosi. CHRISTUS reducit solus ab inferis Quos vult, et alte cum superis locat: Selegit idem agmen piorum Primigeni chaos ante mundi. Idem tenebris irradians tuis, Caliginosae nubilae dispulit Mentis, serenatumque luce Ferre dedit super astra pectus. Chordis sonor is hinc tua barbitos, Praelustris Orphei pectine clarior, Grates inoblitas avebit Pro meritis cecinisse CHRISTO. O regnet, o lucem ulterius polo Illustriorem porrigat in solum, Tenebricosa sorde mersum, CHRISTUS imago patris coruscans: Quam claritatem tristis opacitas, Quantumque divini aetheris hauriet! Scintilla de CHRISTO vel una Tartara fulgidiora reddit. AD DEUM. Bonam valetudinem esse DEI munus. ODE XI. QUOD valemus, et salubris Munere aurae vescimur, O DEUS, tuum esse donum Ecquis haud intelligit? Omnium auctor es bonorum. Quidquid in terra boni est, Ex tuae benignitatis Fonte manat perpeti. Ah, quot occidere, et atras Ditis intrarunt domus, Medietatem nondum adepti Transilem aetatis meae, Vixque partem quartam! at ipse Salvus et sanus poli Caerula adspecto, facesque Nocte miror igneas. Iam peregit semisaeclum Vita; iamque et hunc diem Me facis natalem, amico Sidere ortum, cernere. Gratias de quo decentes Convenit tibi intimo Corde agi, simul rogando, Ut dehinc porro meum Prosperes cursum, pedesque Ambo prorso limite Ductites ad iusta metae Rectioris pegmata: Donec exsolutus hisce Spiritus membris, eo Unde erat profectus olim. Haud redire restitet. Longitudo, curtaque aevi Pendet abs te uno colus. Si voles, vivent homilli Vicies quinas nives. QUERELA De hominum perversitate et malitia. Adhortatio ad paenitentiam. Locus ex Matthaei c. 3. ODE XII. IN sanctitate et iustitia DEI, Veraque CHRISTI cognitione, dum Se tempus offert gratuitum, Vivere debuerant homilli, Fidem tenentes spemque reciprocam, Et caritatis vincula mutuae: Sed (proh pudorem) quam proterve Degeneres pia negligenter DEO exsequuntur munia debita! Plane refrixit perdita caritas, Spes languefacta aret; fidesque Concidit, herba velut resecta Pratis in udis falce. Nefas amant Pravosque mores, sacraque polluunt. Spernunt vocantis dicta CHRISTI, Flamine seque patris sacrato Regi recusant. usque adeo nocens Satan in illorum imperat effero Regnatque corde, et pravitatem Continuat scelerum nefandam. Convertere o gens impia, deserens Vias iniquas. Edere vos decet Fructus probata mente dignos. Absque sit hoc, equidem securis Admota radici est (viden?) arborum. Quippe omnis arbor, nescia fructuum Arbor bonorum, excisa ferro Stirpitus, inicietur igni. En ventilabrum verritor in manu Tenet. profecto restibilem aream Sollerter expurgabit, atque in- Cerniculo bene perpolita Frumenta laetum ponet in horreum: Exinde pestes et paleas leves Flammis inexstinctis cremabit. Sensibus haec reputate vestris. AD SEBASTIANUM HORNMOLDUM IC. ET P. L. Hortatur illum, ut Psalmis inchoatis ultimam imponat manum. ODE XIII. ILLE quam facit bene, SEBASTIANE, sacra cui canuntur Tinniente carmina Sonore; sive nablio lyrave, Seu decemplici fide Amet perenne suscitare IOVAM Unicumque filium, Ad haurienda dexteris utrinque Enthea auribus mele, Honore, laude, gloriaque plena: Spiritus quibus sacer Furoris adflat impetum beatum, In diesque pectora Alacriore et acriore multo Pulsat incitabulo. In alta tendere astra, caelitumque Ingredi sacraria, et Adire mente puriore CHRISTUM, Ad propinqua dexterae Patris sedentem, et obsecratione Perditos homunculos Iuvantem, ut ipse perlibenter in se Tale sub data fide Onus recepit. O flagrans amator Barbiti Sioniae, DEUM canentis illiusque laudes; Sponte pergito dehinc Movere plectra, sicut ante coepsti. Namque te pater quoque Monetque et urget, des ut absolutum Hoc pium bonumque opus. Profana perperam exarent profani, Deditique fabulis Novum inde nomen aucupentur. at mens Destinata seriis Sacros frequentet eleganter hymnos. AD DEUM. Visio de scala Angelorum, et constructione recentis Hierosolymae. ODE XIV. IEHOVA, num fas sit mihi somnium Narrare verum, luminibus quod his Vidisse me nosti? manuque Testor ego hac, ita visionem Habere, ut aio. Stabat in arduum Protenta caelo scala valentior: Gradus videri latiores. Aligerum chorus Angelorum Descendere unus post alium, simul Quadrata secum saxa rotundaque, Polita fabre, baiulantum Verticibus, scapulis, utraque Manu. Repostum queis onus est humi. Hi rursus altum scandere. Nec mora, Percontor, ad quodnam struendum AedificI lapides forent hi Opus parati? Vox HIERUSALEM Novam inchoari rettulit. Ilico Conversus in gyrum ad sinistram Conspicor exorientia apte Fundamine imo surgere moenia. Structura feruet mirificis modis. Tunc me unus adscensurus illic Ex Geniis per eandem amice Scalam sequi se iussit in editi Praerupta montis, proxima dextera. Iam iamque casabundum ibidem Praecipiti scopulum ruina Ingentem et amplum, non hominum manu Fronti revulsum, cernere contigit. Iuxtim nivali stare veste Angelus, ac digito minaci Interminari, ne caderet silex. Exhorrui intra me, et steterunt comae. Fragore quanto decidisset, Ni iuvenis digito abnuisset! Haec inter expergiscor, et alitum Dias figuras mente recolligo. Divinus instinctus, IEHOVA, Sub requie mihi tale visum Ostendit ultro. quando age de tuo Mutes Olympo Rex SOLYMEN novam. Sponsae paratam more pulchrae, Grande decus socio marito? Haec nempe dicenda est habitaculum DEI inter homines, qui populus tuus Cluent; DEUSque es tute eorum. Ex oculis lacrimas dolentum Tersurus omnes, ne siet amplius Mors ulla, neu quis luctus acerbior, Ut nec quiritatus, nec ulla Taedia solliciti laboris. ENTHUSIASTICON. De nova Hierosolyma. ODE XV. Strophe. VIVON an extra me ipsum Raptus agor? Sancte FLATUS, Quas partes mundi Colo? quae loca mutatus frequento? Laetos cernere Videor CHRISTI vultus, Divino scintillantes Fulgetro. proximum Me dextra tangit, Divis immistum, et Palmeam tendentem Manu virgam. an nova istac Urbs Solyme est, et Gemmis nitens et auro? Antistrophe. Ecce beatam lucem! Ecce bonum sempiternum! Vos, turba electa, Celebrate IEHOVAM, eiusque natum Aequalem patri, Deitatis splendorem. Virtus alma et maiestas Passim cernenda adest. Quantum decoris Illustri in Sole! Quam venusta es Luna! Quam multo clara honore Sidera fulgent! Quam pulchra quaeque in orbe! Epodos. O quae perennis esca Tam sanctas mentes pascit! Praesto gratia et amor, Praesto ver novum, Praesto est fons perpes vitae. Heic Patriarchae cum Prophetis: Heic David, Rex David, ille vates, Cantans sonans adhuc aeternum DEUM. O mel et dulce nectar! O fortunatam sedem! Haec voluptas, haec quies, Haec meta, hic scopus Nos hinc attrahunt recta in Paradisum. AD IANUM IACOBUM BOISSARDUM. Animae dispendio tyrannos caelestia posthabere terrestribus. ODE XVI. QUID prodest homini immensas BOISSARDE lucrari Totius orbis opes, Intereaque animae iacturam nobilioris Particulae facere? Corpus mortale est, anima immortalis. Ubi quis Hanc semel exitio Incautus dederit, non illam divitis auri Copia, non solidum Argenti redimet pondus, nec lucida gemma, Nec quod ab orbe novo Advehitur mercis. Regum rex indigitetur Stultus, et arbitrio Componat proprio imperitans per fasque nefasque Quae velit aut iubeat: Innocuos iugulet, Stygiasque releget ad oras Barbara mancipia Afrorum Indorumque suis pereuntia terris: Non tamen hunc Phalarim Turpis avarities, et amor sceleratur habendi Eximet a Nemesis Ultricis manibus. Moriere tyranne, tuamque Non polus excipiet Singultantem animam, sed Tartara. quisquis enim vim, Multiplicesque neces Et caedes stragesque nocens exercuit, ille Concilio a superum Exulat, infernis damnatus sedibus Orci. Crediderim pol ego; Vix eleemosynae, vix purgatorius ignis, Missaque cum preculis, Tureve, lustralisve frequente adspergine lymphae; Vix aliae species Restituent superis. Caelestia, dum superamus, Sollicitis animis Quaerendum. nam qui solum terrestria curant, Immemores animae, Quo post fata abeat, scelerisne adstricta nefandi, An rea flagitii Nullius; heu quantum ambigitur, num destinet illos Noxa patrata polo! AD DEUM. Residuum aevi pie et cum incolumitate traducere exoptat. ODE XVII. GRATIAS magnas tibi Agam necesse est, mi DEUS, salutis Auctor, et vitae dator; Quod hancce, summo quam fere climacter Pulsat herous gradu, Videre lucem me facis beato In solo superstitem. Te quaeso, quaeso te, Pater benigne; Da, quod aevi in posterum Restat caduci, sic mihi teratur, Ne tuis a laudibus Quid deteratur: neve quod senectae Additur meae, tuo Id detrahatur tempus aptum honori. Usque sim grate memor Manasse de te, quicquid est boni in me: Quicquid est in me mali, Praevaricantis noxias Adami Sapere culpas, et meas Ipsius; in te qui tamen tuumque Filium, inque spiritum Peccare sanctum sponte non relabor. Tute cor nosti meum, Nostique mentem conscientiamque, Et voluntatem tuae Tam congruentem, quam boni tenacem, Atque abhorrentem a malo. Ignosce noxis; sique prava radix Rursus heic repullulet, Recide eamdem: gratiaeque rivis Irriga, bonas uti Protrudat ultro germinum medullas. Ceterum hoc a corpore Averte morbos, et febrim, et dolorem Exsecrandae arthritidis, Luemque diram. Mens vigens sit usque Sana sano in corpore. Opes et aurum si mihi negasti, Sanitatem ne nega. Haec pluris esto quam de opes et aurum. AD DEUM FORTEM. Querimonia de tyrannide Phalaridum nostri saeculi. ODE XVIII. QUO, quo tyrannorum usque malignitas Crudelis, et trux ista hominum in genus Immanitas se promovebit, O Here summe, potens minorum In orbe herorum? Quam furor hic diu Durabit, et tam grandis atrocitas Impune mensuram modumque, Fas violans ita dium et humanum, Excedet? Ah quid nos toties iuvat Clamasse? quid toto vota, tot et preces Fudisse? quid sanctum tribunal Et gemitis et lacrimis replesse; Si tu Gigantas non cohibes manu Potentiori? Siccine nequiter Istosce grassari furendo? Siccine iura tuasque leges IEHOVA temni? siccine filium Tuum protervis calcibus impeti, Ac (quantum in ipsis est) nec assis Te fieri, nec herile Numen? Atqui tenebat spes rata nos, fore ut Compescere ires hanc petulantiam: Multo sed ipsi elatiores Et veniunt truculentiores. Tigres creantur tigribus, et feris Est in leaenis inque lupis patrum Natura, nec mitis rapaci Gignitur accipitri palumbus. Retunde demum IOVA potentiam Tot belluarum, dilaniantium Greges inermes; vindicaque Upilionis ovile CHRISTI, Care redemptum sanguine proprio. An illius non sufficit hostia Mactata, fiamus nisi ipsi Victima caesa cruore fuso? AD DEUM PATREM, FILIUM, ET SPIRITUM SANCTUM. Contra hostes Ecclesiae. ODE XIX. ADSERE o nobis DEUS Gloriam verbi tui, et Vim retunde immitium Totque caedes hostium; Qui tuum proh filium CHRISTON e throno suo Dimovere tentant. CHRISTE herorum here omnium, Fac tuam potentiam Strenue tandem exseras; Et tuere haec agmina Christiani nominis, Te per omne ut saeculum Laude prosequantur. O patrone sontium, Sancte Flatus, da tua Plebs sit unis sensibus. Quin et huc nobis ades Sponte lucta in ultima. Nosque duc ex vinculis Mortis endo vitam. Hostium tentamina et Coepta fac sint irrita: Pessima illos perduit Causa. Praecipes age Turbine ad fossam dato, Quam tuis fidelibus Callide pararunt. Sic reapse noverint, Nempe sero, at serio; Te DEUM nostratem adhuc Vivere, atque adsistere Fortiter gregi tuo, Rite qui in te spem suam Ac fidem locarint. AD DEUM MISERICORDEM. Ut, quum bella amolitus sit, etiam pestem a Palatina benigne depellat. ODE XX. BELLORUM heu moles Celtas Belgasque tot annos Iam pressit, onerans sarcinis Ponderibusque humeros Et scapulas miserum; caedisque replevit acerbae Provincias conterminas. Praeda fuere Ubii, Praeda Triboccum agri. Damna inter talia Martis. Damna a Palatinis plagis Tu DEUS armipotens Averruncasti, nos tutos passus amica Quiete et otio frui. Has tua dona, tua Munera solius cognoscimus atque fatemur. Rationem habere te precum Ore animoque pio Fusarum, CHRISTIque fideliter allatarum Tuas ad aures nomine, Quis dubitet? sed enim Mitis et adfectu clemens pia vota paterno Respicere ab antiquo soles; Sanctaque concilia Orantes ad te tendentum supplice palmas Sermone inaudis, ac lubens Annuis alme Pater Tot desideriis, et suspiratibus haustis Ex cordis intimo angulo. Porro etiam petimus, Ut, quoniam attiguis populis contage maligna Crudele virus imminet, Finitimos in agros Et pagos villasque et in oppida serpere suetum; Digneris hoc avertere Virus, et hancce luem Urbibus a nostri Ducis, et tua sacra, et asyla, et Fidem orthodoxam serio, Instar avi et patrui, Propagantis, et adversus molimina Cacum Defensitantis acriter. Praecipue incolumis Salvaque sit, sedes Ducis, Haidelberga precamur, Ubi aula, ubi est Academia, Flosque bonorum hominum, Totque animae insignes in relligione decenti Rite educatae. Saepius Ante tibi meritas Egimus ut grates, ita posthac semper agemus, A mentis ingratae procul Crimine sepositi. Ac mores nostri sic instituentur, ut horum Tuis nec hilum legibus Atque magisteriis Discrepet. Hoc ut quisque tibi valeamus ad unguem Praestare, sancti Flaminis Nos rege praesidio, Omne opus in nobis operante salubre bonumque. Hac ope carendo, nil veter Iste homo quit facere. ECSTATICON. DE REBUS FUTURIS, TANquam iam factis. Gemmea aetas. Hostium interitus. Babylonis ruina. ODE XXI. QUID me futurum est? quem sequar? aut quibus Utar ministris? quos Aborigenes Auctore fato mancipatos In mea iura fidemque cogam? Instinctus acri Numinis impetu Velis equisque obnoxius urgeor, Citis ut Argo impulsa flabris, Aesonidae fabricata iussu. En sponte magnum velleris aurei Se munus offert! Collige, collige Vires, patrum antiquata virtus, Armisonasque recens catervas Tubae ad canores instrue. Quod diu Desideratum est, optime maxime IEHOVA, nunc id comprobavit Exitus. En nova saeculorum Cursura, et ordo! Iam nova gignitur Aetas, et auro gemma amat inseri: Iam prisca LIBERTAS, et arctae Nexus amicitiae valescit. Iacent Tyranni. Non fluet amplius Amnis cruentus, nec misere pios Cremabit ignis Antichristi, Immeritosve necabit ensis. Idola flammis fanaque edacibus Consumpta: ventres, pondus inutile Terrae, perempti; Flaminesque Sacrificique pyra rogali Omnes ad unum pro meritis suis Digne expiati. Bestia septiceps Illa et decemcornis, potensque Turris iit Babylonque pessum. Manu IEHOVAE vindice perditos Videmus hostes. Hoccine tum fuit, Aquas quod Euphrates Eous Sisteret, in medioque nostris Transgressum amicis linqueret alveo, Item regressum? Quas tibi gratias Agamus hymno militari, Armipotens DEUS ille IOVA? Serva Dynasten, serva age filium, Serva nepotes. nempe viam paras, Supreme, venturis AMOENO Regibus ex oriente Solis; Quorum ducatus sospes ad ultimam Terrae senectam duret, et integras Conservet aeternumque firmet Aureolae Pietatis aras. Sic mente fixum est. O ter et amplius Felice natum sidere; sabbathum Mundi, per annos mille, quisquis Vivet amans reverensque CHRISTI!