Meletematum piorum libri 8. Paraeneticorum 2. Parodiarum 2. Psalmi aliquot Machine-readable text Schede, Paulus Melissus Schede, Paulus Melissus XML version, markup prototype, April 2003 ?markup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ melis2 schedemeletemata.html s001.html schedemeletemata.xml melis2/jpg html Frankfurt/M.: Commelin, 1595.

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 12 September 2003 Ruediger Niehl markup Fragments joined; TEI header and structural markup added; Page 001-085 intensively tagged, 086-end only structural tagging. typed text - structural tagging complete, partial semantic tagging - no spell check July 2004 Ho Wai-Ming markup Morpheus spell check performed PAULI MELISSI SCHEDII FRANCI MELETEMATUM LIBER QUARTUS. AD DEUM OPT. MAX. Et tutum locum optat et uxorem commodam. ODE I. PATER Deorum maxime, quam diu Longinquus erro sic procul exteris Vager peregrinans in oris? Quam requiete diu carebit Cursus iuventae iam prope perditae? Nusquam domi sum: nusquam ero forsitan. Hinc inde versus palor, instar Lanigerae pecudis, relictae In aviarum vertice rupium Lupis rapinae. quamquam ubi patrium Flumen, Salimve illi propinquum, Aut celebrata fluenta Maeni Demum revisam; cuius ad aureas Ripas ademptorum ossa parentium Binis quiescunt in sepulchris: Quid pretii capiam reversus Aut commodi? quae praemia consequar? In orbe toto (scis Here) quantus est, Nil mi relictum, quod paterno Dicere iure meum potis sim, Ac ne quidem unae pulverem arenulae, Quamvis minutae. spe nihilo minus Ingente sustentor levorque Mentem animi, fore, pauperatam Bonis dehinc ut stirpem opulentibus Dites, egenamque auxilio tuo Iuves, Idumaeaeque palmae More eadem facias virescat. Si corda gessi fraude carentia, Si te invocavi cum prece fervida; Hoc spero te mi redditurum Pro pietate mea lubenter. Dabis manentem, qui placeat, locum: Dabis cupita posse frui RHODE, Nympha (quod o faustum sit oro) Legitime mihi coniuganda, Quando offeret se commoda qualitas, Occasioque et Fors melior. Dabis Quidquid necesse est, ad quiete Turbida pertolerandum in huius Vitae procellis. Quin dabis insuper Perenne nomen ferre propagini Quondam educandae, gloriaeque Materiem patris aemulandae. Te praebitorem scilicet omnium Nosco bonorum; non quasi debito, Sed gratia stricte obligatum His, tua queis solide recepsti Iuratus amplae munera dexterae. His fretus, abs te non ego quidlibet Sedatus exspectem, quod atque Corporis atque animae sit in rem? Tristisque nonnumquam asper opem soles Causas ob aequas. Instet idoneum Tempus, peropportuna tandem Sollicitis venit aura votis. BONAE MATRISFAMILIAS PRAECONIUM. Ex 31 cap. Proverbiorum Salomonis. ODE II. EC CVI repertam strenua se dabit Virago? Gemmis haec pretiosior Carbunculisque est, Indicosque Longe adeo superat lapillos. Confisa tali coniuge nititur Tuto mariti mens: sed enim domi Nullius hunc victus egentem Aut spolii uncta sinit supellex. Queiscumque rebus vel meritis viro Scit commodare, his commodat; et male De eo mereri praecavet, quam Vita diu fugitiva durat. Potissime ille lanitium frequens, Et tela curae est linea, daedalae Opus Minervae. O quae voluptas Se digitis operantis addit! Hanc institorum dic similem rati, Fluctu remenso velivoli maris, Aromata et farra atque merces Barbaricas procul advehenti. Nox atra surgentem adspicit; hinc suae Dantem familiae, cuius egent, cibum Demensum, et ancillis laborum Distribuentem hiemale pensum. De fundo emendo cogitat, emptaque Heredia auctat; pangere vineam Edocta, de quaestu lucelli, Quem peperere manus fideles. Succincta lumbos robore masculo Perfert laborem fortiter, otio Infensa; et exaptos lacertos Firma, operam peragit virilem. Experta sentit, quam bene commodus Sit mercimonI fructus idonei: Eoque inexstinctam ipsa pernox Cynthia crebra videt lucernam. En, ut referctas staminibus colus Manu prehensans, verticulum rotat! En, ut rotundum turbinatim Pollice torquet agente fusum! Volam misericors pandere pauperi Stipem roganti gaudet, et indigo Rerumque egeno porgit ultro Munificae emolumenta dextrae. Brumalis acri solstitii a nive Geluque vernis non metuit suis: Quippe hosce vernas universos Laena duplex amicit per algum. Sibi tapetes ipsa facit, facit Cadurca, et auro stragula textili. Huic alba byssus, muricisque Purpura tincta cruore, vestis. Quin et vir eius perceleber cluet, Decorus ostro, in limine curiae; Ubi senatorum urbicorum Pompa sedet celebri paratu. Miro elaborat pectine sindonas, Acuque pingit, vendibiles: item Negotiatori lucroso Cingula suppeditat emenda. At Fortitudo et conspicuus Decor Gestamen olli; magnanima est enim: Risura vel lucem supremam, Quidquid et acciderit sinistri. Numquam nisi ampla cum sapientia Fauces resolvit. Lex pietatis, a Benignitatis disciplina Tota adeo ora sibi occupavit. Attenta rebus singula providet, Considerando rite Laris statum; Nullius umquam segnitatis Insimulata comesse panem. Honore surgunt illice filii, Matrem et beatam publicitus ferunt; Talemque coniux clarus ornat Laudibus eximiis maritam. Multae paratis divitiis nurus Fecere pol rem strenue et impigre: Ast una tu trascendis illas Indole et ingenio arteque omnes. Falsum profecto gratia, vanum item Haec pulchritudo. sed mulier, DEI Timens IEHOVAE, laude multa Ante alias venit evehenda. Proin reddite illi de manuum uberi Fructu suarum, prout meruit labos: Illamque virtutes senaclis In mediis propriae usque clarent. AD IEHOVAM DEUM. Destinatam sibi et speratam exoptat. ODE III. SI tempus est IEHOVA, si nunc tempus est. Ut post labores tot molestiasque, Post dura tot belli et viarum, Nanciscar aliquod otium, Tranquilliore postus in vitae statu, Meaeque res sint in vado atque portu: Fac compos huius sim petiti, Quo liberalem coniugem Amabilemque praeter omnes impetrem. Tuapte nempe haec in manu, IEHOVA, Et in potestate est; ut ipse Etiam, te abuno pendulus. Impone quaeso utriusque fata in lancibus; Et praevalentis ponderis stateram Examina, vitaeque cursum. Ad me quod attinet, senex Canusque fio. sed parem tu laureae, Parem virenti me vietum olivae Praestare nosti. Quin senectam Vegetae instar aquilae tu novo Modo recentas, et facis iuvenescere Sollerter artus debiles, et aevum Delumbe compensas vigore, Et sanitate marcidum. Moriarne caelebs, prolis expers masculae? Mecumque virtus interibit omnis? Omne interibit nomen? O fac Tandem, fac obsecro DEUS, Ut invenire desinatam illam toro Possim maritam. Praevius mihi est Caelestis ales, meque in aulam Tapete pictam ducito, Ubi illa commoratur. Eccui sit bono Marem esse solum? Tu quidem profecto Sententiam pronuntiasti, Non recte habere, si torus Consorte careat. Ergo prompta ex gratia Accommodatum des mihi roganti Benignus adiumentum, amice Quicum residuum aevi teram. AD DEUM. Itinerum pertaesus coniugem probam expetit. ODE IV. OMNIPOTENS IEHOVA, Auctor humani generis, qui mare feminaque Cum pietate iunctis, Numine icisti proprio coniugiale pactum; Si satis ah superque, Septies septem fluidam vitam agitans per annos, Cum gemitu profundo, Atque anhelanti nimium pectore transii aevum, Purpuream RHODANTHEN Ambiens: tandem fac amans compos eam cupitae Coniugis. haud opum vim Postulo magnam, nec hians appeto avarus aurum, Nec pretiosioris Quaerito ganzae cumulos. Sit pia, sit modesta, Sit facilis, sit aequa, Sit viro iucunda; domum remque probe procuret: Hoc peto. Da, quod opto; Da Pater. nam quid toties erro vagus peragrem Triste solum, salumque Navigem? Metam gravium pone mihi laborum. AD IEHOVAM. A DEO praestitutum esse tempus ducendi uxorem. ODE V. SI mille messes ante oculos tuos, Hesterna ceu lux, quae fugiens iit, O IOVA, nec plures videntur: Quantulacumque fuisse credam Haec dena vitae lustra meae, quibus Exspecto caelebs dimidium mei Quondam futuram? Nos homilli Ferre videmur iniquiore Moram supinam mente, et idoneum Quodcumque tempus fingimus, aethero Volvendum aprico. sed facultas Te penes estque fuitque eritque In omne saeclum. Currite, currite (Dixti) rotato sidera vertice, Dum fata ab aeterno satoris Consilio stipulata certam Horam reducant, qua thalamum sui Dilecta consors exhilaret virum, Piamque natorum propagem Educet in gremio fideli. Quando futurum est, mi DEUS, ut meam Spectem maritam lumine vivido, Florentis instar vitis horum Adlatus innocuum Penatum, Vigere fecundam; et quasi termites Novos olivae mutua pignera Vernare, quae mensae rotundum Ordine circuitum coronent? O me beatum, si metuens tui Amansque dicar, semper inambulans Vestigiorum calle recto, Rite sequi tua iussa doctus! Nam veram apisci nemo reor potest Felicitatem, sit nisi numinis Cultor, modestorumque morum Et teretis studiosus aequi. AD DEUM. Maturari sibi petit coniugium. ODE VI. HANC solitatem caelibisque taedium Mutare vitae molior Consorte thalami. Tute mi DEUS, DEUS Ter optime et ter maxime, Molimen hoc fac prospere et fauste cadat, Tuo auspicandum numine. Sit absque te; nil faustum erit, nil prosperum. Quapropter oro, quam prece Orare possum maxima, coeptis bonos Ut subministres exitus. Hoc vere ducar, spiritu instinctus tuo, Conclave in illud splendidum, Ubi illa virgo degit, aeterno mihi Iungenda lecti foedere. Nanciscar illam post tot aevi incommoda, Post tot tumultus bellaque Caedesque cladesque, et ruinas urbium, et Eversiones gentium. Humanitus si fata vitet computem, En iam senectus appetit. Redire pulchrae ver iuventutis nequit, Nequit redire mascula Virtus; tametsi tu senium, aquilae modo, Renovare vetulis calleas, Hominesque canos instar Atthidos arboris Laurique semper floridae Vigere facias. Nil tibi praescribere Ausim, nec utique debeam Possimve. saltem miserearis obsecro Animi huius oppido anxii, PATER benigne. Da mihi sociam tori, Da quaeso mihi partem mei. Morarum abunde est. ne recrastina dies, Menses, et annos tam diu. Alias, medullas arefactus intimas, Siccesco more cochleae. AD IOVAM DEUM. Etiamnum sollicitat moras tolli, sibique de uxore prospici. ODE VII. EXCELSISSIME caelitum, In cuius valida singula sunt manu Quae sunt, quaeque fuere, Et quae post aliis erunt Annis; si memor es, IOVA potens, mei, Audi quaeso precantem, Audi quaeso videque me, Quantis accumuler questubus, anxia Curis corda peresus. Ah ah, non satis est morae? Ah ah, non satis est temporis abditi, Ex quo destituit me Nudum perpera solitas? Ingratam remove quaeso molestiam, Et tot taedia vitae; Concedens, ut idoneam Nanciscar thalami foedere coniugem, Qua cum sospite sospes Aevi quod superest agam, Et te concelebrem laudibus, omnium Quas exopto datorem (Dum ne tu renuas) opum. Quod si tot meritis adficis, ac quidem Ut planum est perabunde, Mortales nocuum genus: Ah uni negitas cur mihi gratiam Illam, illumque favorem? Promitto tibi me fore Gratumque et memorem, dum tuus hos reget Vivax spiritus arius. AD DEUM IEHOVAM. A solo DEO vitae sociam dari. ODE VIII. ABBA, mi pater, obsecro Exaudi calidas quas itero preces, Imo cordis ab angulo. Tu scis ante quidem, scis liquidissimo, Quid supplex toties petam: Verum cum adsiduas protrahar in moras, Rursus sollicito tuam Maiestatem, avida spe cupientior, Nimirum fore, quo meis Votis tandem aliqua (nam potes) annuas. En, ut triste cor anxium est! En, ut viscera hians pulsat anhelitus! Ut suspiria liberum Intercludere avent gutturis exitum! Non in me positum est, uti Quod posco propriis viribus impetrem. Donum solius est tuum, Diae si numerem munera gratiae, Ex largi venientia Ubertate penus. Te locupletior Nemo est, nemo paratior Indulsisse bonis plurima commoda, Vitae huius quibus indiget Usus. Da sociam legitimi tori; Da, quam nemo dare est potis Unquam, tu nisi eam ceu digito mihi Ostendas, et Habe tibi Hanc, aias, senii praesidium tui. Etsi promerui, pater, Ut prives inopem parte sua; tamen Spero, plus mihi gratiae Cessurum, ut bonus es; quam violentiae, Ut simque et fuerim malus. Quare vel semel hoc exhilarato cor, Sancto a numine pendulum. Grates pro meritis perpetuas agam. AD IOANNEM POSTHIUM, MEDICUM ARCHIPALATIN. Somnii veri narratio de virgine sibi per Angelum, ad IORDANEM flumen stantem, in matrimonium tradita. ODE IX. RERUM mearum sollicitus vicem, Moraeque longae praenimis anxius, Cum praenitentes obtulisset Tot viduas mihi virginesque Fortuna; nec non turba sodalium Frequenter instans, ut sociam tori Vitaeque tandem quaeritarem, Omnimode miseri obtudisset Procantis aures: nocte ego quapiam Dormitum iturus, post aditum prece Sueta IEHOVAM, sic in astra Exoneravi iterum querelam. Eheu gementum sensile cordium Solamen, ecquo se tua mi Pater Clementia avertit, quod omnes Cum placide soleas vocantes Audire, solum me videare tu Retro repulsum negligere, et minus Favere votis, teste Luna Soleque multimodis profusis? Non visa, non me somnia adinstruunt Divina, quorsus sint mihi lumina Vertenda, quaerendo maritam; Quorsus ad illam iter auspicato Emetiendum. Si pateris, rogem; Rogo (sed audax et temerarius Sim, qui nec attentanda tentem, Nec rogitanda rogem) tametsi Rogo, volens ut signo aliquo rudem Et simplicem me, sive aliquo indice Praelustriori et lusciosum et Indocilem erudias aperte. Ex hoc videbo, te genitor mei Ardente cur a tangier. Hactenus. Proserpsit actutum in quietos Perplacide sopor udus artus. Mane ante lucem tale oculis meis, Vere exhibendum postmodo, somnium IOVA appararat. nam videbar Ire mihi peregre viator, Et appropinquare ad celeberrimas Iordanis undas. Haereo. Portitor Heic nullus usquam, nulla linter. Angelus ecce vocare vatem Trans flumen adstans, cui latus alterum Stipare virgo; meque cito iubens Ad se venire. huic ipse contra: Quei veniam, mediis carensque et Nare imperitus? Te modo crede aque, Respondit. Undis mergerer, inquio. Nequaquam, ait. sic esto. Crede Te modo aquae. Gero morem, et intro Flumen: nec udus fit mihi pes aquae Madore, sicco sed pede transeo. Tunc virginem illam permodestam Aliger aetherius Poete Despondit; at mi serta virentia Dat virgo. POSTHI, nunc mihi somnium Clara. Profecto veritatis Heic aliquid latet ominose. AD DEUM. Praemonstratam sibi dari petit. ODE X. HAECNE est, obsecro, mi DEUS; Haecne est, quam thalamo iungere destinas, Exoptata RHODANTHE? Certe est. Haud animi, puto, Fallar. te siquidem semper habet mei Cura et sollicitudo. Ut mirabilis, ut sagax, Ut valde es sapiens? Quaero ego longius Indagoque maritam; Atque ipsa est propior tamen, Quam mens praecipiat. Quare age fac tori Sancta lege ligemur. Quam tu das, Pater optime, Hanc ducam, senio perfugium meo. Unam hanc unice amabo; Laudes et tibi maximas Voti compos agam, quod calidas preces Et suspiria cordis Non fastidieris mei, Nec me respueris sollicite anxium Ob conubia Nymphe. Ergo quam mihi coniugem Monstrasti, fac eam protinus impetrem; Compensaque molestas Iugi laetitia moras, Quas tam difficili tempore pertuli. Promitto tibi gratam Mentem. fas etenim est, uti Acceptum referam grande opus hoc tuum Rector magne favori. AD DEUM. In spem se venisse, propediem coniuge potiundi. ODE. XI. HACTENUS promota negotii Coniugalis foedera sunt, uti Spem sibi conceperit optimam Fixa mens, fore nempe Ut brevi castam potiar RHODEN, Quam tot et tantis procus ambio Pectoris votis. Rata sint, rata Sint precor mea vota, Mi DEUS; dum ne vocitanda ea Forte dissentanea quis tua A voluntate autumet, aut minus Congruentia fatis. Quicquid aeterna serie ordinis Constitutum est, fiat oportet; et Sic necesse est id fieri, prout Sanxit alta potestas Numinis. Proin nil aliud peto, Tute quam quod me petere incitas Obvio instinctu. Tibi provido Cura creditur omnis, Omnis in te reicitur metus, Et quod usquam est sollicitudinis. Ingemiscens prae querimoniis Ructo more columbe Turturisve umbratilis. At magis Comprobabis credo silentium, IOVA. muto namque silentio Spes idonea gaudet. AD DEUM. Ut serenitatem die nuptiarum indulgeat. ODE XII. TEMPUS en velox nimis appropinquat, Nuptiis nostris HERE destinatum; Nempe Septembris peragenda lux vi- Gesima quarta Gaudio pompaque celebriore. Fac dies purus, nitidusque Paean Luceat, sint et sine nube et imbre Aetheris aurae: Qualis est dies hodiernus, expers Faecis, et densae nebulositatis. Hoc ego sponsus, Pater alme, et ipsa Sponsa rogamus, Mente devoti tibi sanctiore. Antecedentem simul et sequentem Si iubes nobis parili exoriri Lumine Solem; Est, ut ingentes habeamus ambo Debite grates tibi, perbenigne Mi DEUS. nam signa per haec favoris Munera largi Cernere est, quae dasque dabisque posthac. Clara nimirum exhilarare mentes Lux solet; contra tenebrosa et atra Reddere tristes. AD DEUM. Acquiescere sese in beneficio DEI, ob datam uxorem. ODE XIII. FRACTUM querelis atque doloribus, Ob non repertum dimidium mei, Tandem creator summe rerum, Omnivagas miserate curas, Me reddidisti non modo compotem Voti, sed ipsam sic mihi vinculo Connexuisti forte Nympham, Nemo hominum queat ut solutum Istud dare unquam, nec male rumpere, Quamvis torosis vicerit Herculem Palmis, leoninove magnos Robore Manoidae lacertos. En acqiesco planitus in tui Pater favoris simplice gratia. Sane perissem, ni benignis Meque meosque oculis labores Dignatus esses respicere, et lubens Vitae dedisses auxilium mee. Quapropter acceptum tibi uni, Quicquid id est meriti bonique, Feram necesse est. Uxor amabilis Et bella iam mi contigit, unicum Solamen adversis et arctis Rebus, et huic capiti albicanti. Cor proinde laetum est atque hilare oppido, Quod mole praegrandi exonerarier Demum volebas, ne gravatum Praenimis anxietas acerba Pessum ruina praecipiti daret, Ut grando ramos deicit arborum; Culmosque frumenti colonum Spem quatit, uviferasque vites. Agnosco praesentem ex superis opem. Hinc rite grates concipio intima In mente, devotusque tempus Numini in omne tuo vigesce. AD DEUM. Laetatur inventa uxore commoda. ODE XIIII. COR mihi laetum est hilarumque abunde, In voluptates licitas amoris Rite diffusum: quia tu serenis Exhilarasti Gaudiis pectus, Pater o supreme, Nubiumque intus nigra dispulisti. Antea mentem, lapidis molaris More, gravabant Sarcinae curarum onerosiores, Ac mori in me ipso penitus videbar: Ecce nunc omni relevatus aegro, Quod mihi rosit Anxium morsu iecur ulceroso, Ruminor sancti benefacta larga Numinis, diumque cano favorem; Quo praeeunte Virginem bellam mihi copulasti Et probam castamque, bonaque natam Matre, perdoctoque bonoque patre. Dos licet ampla Disit, et censum locupletiorem Nesciant anni; tamen AEMILILLAM Divitem putabo satis superque, Meque beatum, Quod pari flagramus amore, et una Mens inest, unusque animus, fidesque Una in ambobus, similique sidus Sidere gaudet, Per domos caeli thema coniugante. Nempe persuasum est mihi, et evidenter. Non sine arcana ratione fati Singula facta. Tu mihi porro, Pater alme, et illi Hunc precor serves animum propritim. Praestat hic Indis animus lapillis. Praestat et auro. AD DEUM. Ut fascinum et incantamentum veneficatum clementer avertat. ODE XV. HEV, nequiorum tantum hominum est, in his Grassantium oris praecipue, quibus Florere sacrosancta debet Relligio, pietasque dia; Ut polluant sese artibus impiae Plenis cicutae, et Cerberea litis Spuma, venenatisque sucis, Pestifer aeque cruore ranae? Haec nempe monstra, et dira catharmata Portentaque, atri vi Cacodaemonis Acta in furorem noxialem, et Horrificam rabiem nocendi, Queiscumque possint (grande nefas) modis, Ardent recentes laedere coniuges; Viroque tollunt acre robur, Et subolis minuunt propagem. Defende virus tale mihi et mee. Sacro ligatis foedere, mi Pater. Nos redde tutos fascinantum a Murmure, vipereaque lingua; Et mitte sanctum desuper Angelum Caduceo insignem, et medicamine Non artis humanae, sed alta Lacteoli e regione callis Digne recepto. Quis melius poli De sede nobis Antidotum ferat? Collo quis amolimina addat Pectoribusque potentiora? Amolimina] Amuleta intelligit, AD DEUM. Filium sibi nasci desiderat. ODE XVI. ECCE consortem thalami dedisti: Da quoque o, quodcumque opus est ad aevi Huius aerumnam, et toleranda fluxae Aspera vitae, Mi Pater, curas miserate nostras. Dein fac, ut fecunda marita lectum Vitis in morem beet, uvulento Munere plene. Termitum pares oleae vigescant Liberi, mensaeque latus coronent. Inter hos princeps mihi natus esto, AEMYLIIque Nomen e sacro referat lavacro, Stirpis augmentum, patris atque matris Gaudium, Francaque virili in aevo Gloria terre. Discat in primis elementa cultus Mystici, et verae pietatis usum; Qualis in templis viget ad Lemanni Stagna Nicrumque Flumen, abstersis maculis et atra Nube, quas superstitio profanum Pluris, ac lucem nitidosque Soles, Aestimat amens. Ceterum per te et tua dona vivam, Mitis o clemensque DEUS, pieque Uxor haec mecum diuturniores Exigat annos. AD FATUM. Ex DEI nutu ac voluntate obtigisse sibi speratam. ODE XVII. FATUM, supremi prolubium IOVIS, Statera dextrae quod regit arbitrae, Fallacis expers atque fraudis Atque doli, neque nutat unquam, Nec mutat hilum; sed variabiles Dis pensat aequo momine tam vices Quam tempora, et labentis aevi Praepetibus celerata pennis Volvente caelo remigia annua: Te vota demum iugiter in mea Precesque descendisse fusas, Publicitus digitoque trino Surgente testor. nam mihi quam DEUS Praedestinavit iungere coniugem, Iunxit, maritalique seris Foedere consociavit annis; Quicum quod aevi mi reliquum est agens Bene ac beate, pignera procreem Lecti pudici, sanguinisque Progeniem videam paterni Saeclo futuro. Non temere illud est, DEI voluntas quidquid ab omnium Longe remotum cogitatu Praestituit cata, perficitque Tandem sine ullis, subdere quas homo Possit, querelis. Proinde ego me lubens Agnosco damnatumque voti, Mancupioque datum IEHOVAE. AEMILIAM UXOREM Beneficia et mortem CHRISTI commeditati secum hortatur. ODE XVIII. ANNVI luctus redeunt, marita: O crucem CHRISTI meditare mecum, Quosque perpessus fuit ille dira Morte dolores, Nos ut aeterna a nece liberaret, Inque caelestem patris expiatos Poneret sedem, nova regna privo Parta cruore Adserens. Mundat cruor eius omne Omnium nefas, lavit omne sanguis Fusus erratum, scelerumque noxas Diluit omnes: Omnium, dico, quot in hunc IESUM Spem locant certamque fidem, sibique Applicant huius meritum, beato Munere freti. Innocens ritu pecudis necande Ductus ad caedem est, et ut agnus ille Ante tonsorem, placido silens ob- Mutuit ore. Is tot ob peccata hominum peremptus Atque contusus, luit heu reorum Debitas poenas, peperitque nobis Rite salutem. Admonet leti sacra nos synaxis, Membra qua fracta heu laceros et artus Sumimus, sparsique cruoris haustu Corda rigamus, Spiritu et vita recreati abunde. Quippe nos iubet memores sui esse Hoc modo, talemque referre grato Pectore mortem, Usque dum claras redeat per auras, Cinctus alari numero Angelorum, Iura defunctis sua, iura adaeque Cernere vivis. AD AEMILIAM CONIUGEM. Approbat illius pietatem et amorem in sacros libros. ODE XIX. IN concionem sedula quod venis, Auditum aperte sancta voluminum Oracla priscorum, bene hercle Atque pie facis, o marita; Facisque recte, Biblia quod domi Perdiligenter commeditans legis, DEI voluntatem inde discens Iussaque non violanda cuiquam. Postrema nec pars relligionis est. In cantilensi spiritualibus Psalmisque et hymnis Christianum Adsiduo recreare pectus. Nae grata IOVAE est mens pietatem amans, Viamque certam, qua petimus poli Convexa, fidentesque CHRISTO Concilium penetramus altum. Tu perge recta. Quaeso DEUM, tibi Ut cor sacrati Flaminis imbuat Aura, tenebrosasque fusci Luce suapte animi latebras Illustret; ac si quod dubium in fide Fors orthodoxa te teneat vago Errore perplexam, recludat Illud, et ambiguam reducat Sensus ad aequos. Praecipue sacrae Mysterium quod munificum attinet Cenae, putato creditoque Ese animae ambrosiam atque nectar, Non huius autem corporis; et supra Caelum elevatam surrigito ardue Devota mentem. Scandit una Solaque mens superos ad axes. Domicilium idoneum, ut et alia bona, DEO acceptum ferre oportet. ODE XX. COMMODAE si quos habitationis Sede donavit DEUS, haec eidem Mente gratae accepta venit ferenda. Ceu bona cuncta, Praebitor queis nos cumulat benignus Semper, indignos licet, oblitosque Turpiter foedeque (negetne quisquam?) Sordibus atris Criminum; et contagis Adamicae sic Labe pollutos, ut in alta caeli Astra vix heu semioculum audeamus Tollere sursum. En salutares datur inter hortos Mi locus, vernas et amoenitates: Quod DEO grates habeo, precorque Ut mihi cedat Commodo, cedat quoque sanitati Corporis, laetaeque animi quieti. Vivat heic mecum mea nupta sospes, Et colat una Has suburbani illecebras vireti Vere iucundo, memor omne solo A DEO manare bonum, brevisque Commoda vite. AD DEUM. Petit, ut partum uxoris fortunet, stellas secundas ordinet, dolores puerperii leniat. ODE XXI. HOC me beasti munere, mi DEUS, Ex singularis pignore gratiis, Praegnans ut a me dulcis uxor Nunc uterum ferat octimestrem, Fetumque vivum sentiat. Auguror Certo, daturum te mihi filium, Cui nomen ad baptisma sacrum AEMILIO facere audiamur. Agnosco donum scilicet hoc tuum; Quaesoque dium numen, ut et dehinc Dignere porro prosperare Auspicio meliore partum, Et matre salva et sospite filio. Mecum euge vivant ambo superstites, Hic gaudium effeto parenti, Illa seni columen marito. Unum rogari te patere insuper, Rerum creator. Quandoquidem unicus Mirator e paucis Olympi Astriferi clueo, nec ipse Frustra nitenti luce micantia Tot signa fixti caeruleo in polo, Nascentium omnino universo in Orbe hominum et pecudum, alitumque Nantumque in undis saecula quae suo Lapsuque et ortu perpete temperent, Cunctisque terrae succulentum Seminibus tribuant vigorem: Da, Sol coruscans Lunaque, principes Splendentiores aetheris ignium, Felice per caelum Planetis Cum reliquis positu nitescant, Horoscopumque et cardinis angulos Servent iniquo a turbine liberos, Cum partitudo prole adaucta Appetet, aureolas relaxans Infantem in auras. namque etiam meo Natali abunde prospera sidera Lucere fecisti IEHOVA. Da precibus quoque, mitigentur Acres dolores, queis cruciarier Immane quantum mole puerperas Urgente iussisti severus, Unius ob genitricis EVAE Noxam expiandam. Primus hic est agon. Primique nixus est tibi mas tener Devotus. ergo primum agona, Primum age rite marem secunda. AD DEUM IEHOVAM. Nato AEMILIO MELISSO, PAULI F. primogenito. ODE XXII. EN, preces nostras DEUS audiisti, Compotes voti quoque reddidisti Meque coniugemque, data has in auras Prole virili. Laetius quid me modo vivit uno? Mater haud ultra meminit dolorum. Conspicans blandis oculis tenelli Vulta puelli. Ore quo grates peragam decentes, Pro tua in nostrum bonitate semen? Quo tuas hymno celebrem, IEHOVA Maxime, laudes? Gratiae solius enim et favoris Est tui, mitis Pater atque clemens. Huic quod infanti facilem dedisti Providus ortum. Vivat o longos utinam superstes In dies, carosque hilaret parentes. Hinc tuas leges, tua iussa primis Imbibat annis, Audiens dicto puer, atque CHRISTO Semper auscultans, monitisqus parens. Hoc uti fiat, puerum sacrato Flamine dona. Adde custodem Genium, precamur. Illius vitae. comes administer Plurima avertit miseris homillis Damna cavendo. AD VOLRATUM PLESSENUM, VIRUM NOB. Cum baptismo imbueretur AEMILIUS MELISSUS, PAULI F. ODE XXIII. TINGVENDUS almo est AEMILIUS sacrae Liquore lymphae, filiolus tener; Ut Christianorum ille fert mos, Lege adeo veteri institutus. Sese patronam vox pia Principis Et advocatam pollicita est mihi, Baptisma ad hoc PLESSENE praesto Te venerande iubens adesse, Vices gerentem munifici Ducis, Fideque firma pro pueri vaga Spondentem animula. Quare adesto Promptius huc age alacriusque, Quo vatis istaec mens tua amantior Ardentiorque est. Haec aqua sanguinem CHRISTI repraesentat, lavantem Taetra ab Adamigeno reatu Contracta peccata, et nece perditos Instaurat aeternam ad superi chori Vitam, et beatas mansiones; Si modo crediderimus amplis CHRISTI receptis haud dubia fide. Per hoc lavacrum consepelimur in Mortem professam, surgimusque Rursum ab ea sociae ad salutem Consortionis, diaque foedera, Caelesti in aula iustifici Patris Explenda, post mundum igne sero Purificatum, animasque in ipsa Olim reversas corpora, mortuis Orco excitatis. Haec mihi talia Consideranti voce pacta Adstipulare; meoque testis PLESSENE nato, sicubi rere opus, Post fata patris (nam moriar brevi Fortasse) cense ruminanda, Inque animi revocanda mentem. Non hoc in orbe est patria civitas, Sed supra Olympum quaerere eam decet. Possessio erciscunda tantum Accidit ista piis probisque Electiori de grege. Pars gregis Huiusce quisquis teste libro cluet, Heres adibit sempiternae Commoda floridiora vite. AD CHRISTUM IESUM. Pater AEMILIUM filiolum recens natum CHRISTO consecrat. ODE XXIIII. PVERULE pie, bone Puerule, genite Maria. DEUS et homule pariter, honor et Decus et amor humigenum; Tibi voveo, tibi dico sacroque Domine pumilum. Familia tua recipiet eum Cupida, vice socioli. Fac animula vagula teneraque (rogo) gracilimi Vigeat age vegeta pueruli. Modo nivea peperit im RHODIOLA, vacua gravis oneris. onus enim utero Tua quoque tumidigrada genitrix Tulit; humilis, at alacris Stabulicola, sene comite simul. Asine rudior, Camureque iugigerule, duo vos Repetere memoriter id Solyma meminerit, itidem alio loco memineris: Pretia ubi manus Arabia Magum Tria capere dedit ei, Pol opipara pretia nimis; ubi fera gladia nil Reverita perimere puerulos, Nece miseriter obita. Adeo trucia trucis odiaque labraque poterat Phalaridis adigere temeriter Scelus avido animo aditum. Pharia properiter ibi fuga dat aliquem inopibus Larem; et opica latibula facit in- Columia Genius iens Simul itinere, mala reciproca memor in alia Retrahere capita, merita licet Minus ea luere mala: Quibus ubi proba piaque premitur ita temere gens; Fremerene ibi furereque superum ob Stata rataque decuerit? Initia dubia varia male licet habuerint; Alta sequitur aliaque via, Melior item et hilarior Scopus. Igitur age bone pieque Puerule, bonum (Prece tibi utique lito) puerulum Cara vigilia Genii Tegat oculitus: et ubi iuvenis erit, et ubi vir; Fac age duce comiteque Genio Studeat agere, quod erit Tibi volupe. metuat item et amet animitus herum. Tua volo cupioque iuga ferat: Vitia fugiat, aveat Bene sapere; neque sit herifuga. Secus agat, humum Renue gravet onere, nisi tuis Placeat aliter oculis. AD MARQUARDUM FREHERUM, M. F. Cum in fata concessisset MARQUARDUS THEODORICUS, illius filiolus. ODE XXV. MASCULUS quicumque locos parentis Primiter nascens reserarat olim, Is sacra IOVAE proprius solebat Lege dicari. Moris hoc Abramigenum propagi Sanxerat divina DEI voluntas, Post tot Aegypto in media frequenter Edita signa Per manum Mosis, simul interemptis Omnibus primo genitis, atroci Funeris fato, rigidaque fortis Strage ministri. Una nox cladem pecorique bruto Intulit, saeclisque hominum; nec ipsi Filio vis regis adultiori Dira pepercit. Coetus hinc sanctum celebrare doctus Pascha, supremi benefacta narrat Imperatoris, memor haec in annos Spargere seros. Insiti ramis pia Christiani Gens olivarum, fideique vere Compotes, qua mens patris Abrahami Praedita, caeli Culmen exscendit, superasque sedes; Non idem ex aequo faciamus omnes, Fetuum nec primitias DEO li- Tare negemus? Is tuam prolem sibi vindicavit Unicam, fulcrum generis, FREHERE. Is poli, quam sede soli, tenellum. Maluit uti. Ut bene est factum, quod homo ipse cretus Et creans mortalem homulum, licebit Orbus incedas, tamen acquiescis Caelitis ultro In patris nutu! Suboles futura Nempe erit vivax magis. Ante tempus IOVA si sumit decimas, iniqua Mente feramus? In praematurum obitum AEMILII MELISSI, PAULI F. ODE XXVI. QUANTUM paterno in pectore gaudii Cum nascereris, parve Mellissipor, Mihi excitasti, delibuto Laetitiis hilarique risu; Tantum prosecto, vivere desitus Pronuper, immo plus querimoniis Fletusque maerorisque morte Conciliasse tua fereris, Quam quispiam ullus per lacrimas siet Expertus unquam. Me tua funera Trahunt. ad Orcum luctuosum; Tristis amarities cor exest; Efflentur oculi. Vix memor est sui, Perfusa malas imbribus umidis Pallensque mater, tam cito orba Filiolo, generis columna. Novi parentes quei meriti sumus, Errore caeco quidve patravimus, O gentis humanae creator, Quod rigide tua punit ira Par coniugum, uni qui tibi credimus Et nos, et omnes res, bonaque omnia? Nobis rogatur, sponte prolem. Coniugii specimen dedisti. Idem rogatus, ne vegetam diu In hisce terris atque superstitem. Servare nolles, abnegasti. Sic placitum tibi, sicque visum. Ecquis resistat. consilio tuo, IEHOVA? num sit fas homini DEI Arcana rimari, polumve Innocuae suboli invidere? Caeleste numen quos amat, ilico Transfert in altas hac ab humo domos, Et reddit heredes beatae In superum regione vitae. O melle fili dulcior AEMILI, Tu nunc adoptivi instar es Angeli, Spectasque coetum parvulorum, Quorum animae superant, receptae Illustri in aethra sedis Olympiae. Tendemus istuc nos quoque, cum volet Divina Supremi potestas, Spiritus hic animalis a quo Dependet uno, fulgida idemtidem. In astra anhelans. Interim have et vale Dilecte fili, dum tuosmet Adspicias inibi parentes. AD DEUM IEHOVAM. Cum DEO expostulare nefas. Crucem ferendum. Spes altera prolis. ODE XXVII. EXPOSTULANDI nulla mi facultas Suppetit tecum, o DEUS, Dator propagis et negator idem. Quis tibi scribat dicam? Quis fraudulentae machinationis Dexteram arguat tuam? Nos vile vulgus, nos levis popellus, Nos putres homunculi, Attollere ad te vix pudore fracta Audeamus lumina; Nisi intuentes in tui cruore Sparsa CHRISTI vulnera Nos sponte mitem in gratiam reponat Illius fervens amor, Complexus humanum hoc genus misellum. Singulari numine. O qualia ille, quantaque ille passus, Nos redemptos ut daret A morte et Orco, et a nocente poena Criminum, et vi Daemonis! An non crucem ipsi perferamus aequum est? Quaeque per vitam mala Nos inquietant, censeamus abste Esse, nostrum in commodum Cessura? Certe quicquid heic pericli, Consulendum erit boni Aequique semper. Filium dedisti, Hunc eumdem mi patri Rursum abstulisti. num tibi relucter? Num repugnem? nem feram Casum moleste? Sic tulit voluntas Dia, sic fatum entheum. En, me probasti, sicut aurum in igne Artifex purum solet Probare. Serves coniugem mihi, oro: Hinc resarciam, rei Quod perditum isti. perditumne? fallor. Quin id adsertum magis isti, secunda morte ne periret. Ecce, mi spes altera Alte erigit cor. credo nam futurum, Prolis ut primae loco Currente Luna largiare nobis Faustiter prolem alteram.