Meletematum piorum libri 8. Paraeneticorum 2. Parodiarum 2. Psalmi aliquot Machine-readable text Schede, Paulus Melissus Schede, Paulus Melissus XML version, markup prototype, April 2003 ?markup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ melis2 schedemeletemata.html s001.html schedemeletemata.xml melis2/jpg html Frankfurt/M.: Commelin, 1595.

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 12 September 2003 Ruediger Niehl markup Fragments joined; TEI header and structural markup added; Page 001-085 intensively tagged, 086-end only structural tagging. typed text - structural tagging complete, partial semantic tagging - no spell check July 2004 Ho Wai-Ming markup Morpheus spell check performed PAULI MELISSI SCHEDII FRANCI MELETEMATUM LIBER QUINTUS. DE STELLA ILLUSTRISSIMA In sidere Cassiopeae, anno 1572 primum orta: et deinceps diu conspecta. Visio de nova Hierosolyma, et lapide revulso sine manibus. ODE I. SIGNA fore in Sole et Luna stellisque serenis, Temporis sub ultimi metam, Praemonuit CHRISTUS filius ipse DEI, Cassiopaein solio quae fax nitidissima fulsit, Nec Iovi nec Phosphoro cedens, Nec quibus Orion aureolis radiis Scintillat; nec praelustri, quod vidimus, Argus Sideri: fax illa quid nobis Portendit, gelidi fixa sub axe poli, Sesquiannum iam perdurans ultraque, tuenti Astra rhomboeides ostendens? Pol finem quarti nuntiat imperii, Venturumque Heroa alacrem praestantibus ausis, Cui parem tulere nulla unquam. Saecula; quique alias nobile nomen habet Principis IGNOTI, numeris memorabile nostris. Is novi regni secundabit Auspicium. Pietas, relligioque decens, Et sincera fides sollemniter efflor escent, Vere ceu primo solent frundes Germinaque apricis sponte virere comis. Fallor, an hoc instat, quod per pia somnia vidi? Scala pertingens solum terrae Nubibus e celsis, amplivagis gradibus Subnixa stabat; per quam descendere caelo Angelos, rotunda quadrata Portantes humeris saxa triangulaque, Ad Solymes ponenda novae fundamina, vidi. Unus adscendam iubet secum. Nec mora longa. ducem sponte libensque sequor. Mons erat ad dextram, quo sistor; monteque in ipso Ceu revulsus, sed tamen pendens, Iam iam casurus magnus in ima lapis, Haerebat, digitoque minace GenI detentus, Ne labaret scilicet, visus Est molem ad tempus sustinuisse gravem. Convenit hoc spectro Danielis. Tollite vultus Christiani in astra. quippe Heros Ingens ille, salus vestra, erit inde redux. TONITRUS extremi diei praenuntius. Homines ad mala quam bona magis inclinati. ODE II. CUM frequens caelum tonat et coruscat, Citque tempestas pluviam procellam; Crede mortalis, tibi nuntiari Voce IEHOVAE, Iam diem praesto quasi adesse summum, Rite poscentem ratiuncularum Debitum, et neglecta beatioris Munia vitae. Quei fit, ut rerum potius malarum. Prava mens noctes studeat diesque, Quam vel aequarum, utilium, bonarum Mens proba; tamquam Si mali nusquam foret ullus ultor, Nec boni vindex? Adeone caeci Simus, ut iustis notha praeferamus, Tortaque rectis? Stultus est, quicumque viam maligne Deserit planam facilemque tritu, Seque agit praeceps salebras per hirtas Altaque saxa. Quid, quod in caelos iter auspicatum CHRISTUS ostendit hominum saluti, Plera pars ultro tamen in profundum Tendit Avernum? At sua culpa pereant, perire Qui volunt ausu nimis obstinato: Lecta gens contra domini et magistri Iussa sequamur. AD CIVES H. penes DEUM esse et salutem et perniciem hominum. ODE III. NI servare homines dia benignitas, Quam mactare malis aut nece perdere, Mallet; perfacul esset Sic et sic operarier. Omnis vita sita est unius in manu, Nec non pernicies, morsque novissima: Nec praescribere quisquam IOVAE possit, in hunc modum Cur alternus agat. Sic placitum est ei, Sic visum. Tribui gloria, laus, honor Debet non minus ipsi; Virocumque modo egerit, Ad nutus elementa omnia serviunt IOVAE, sive bonum sive malum creet. Aer, flamma, aqua, tellus Sunt praesto officiis suis. Nobis obfuerint? nae meriti sumus Poenas. profuerint? nil meriti sumus. Sola haec gratia doni est. O cives, reverentiam Rectori superum numne negabitis? Obsecrate DEUM, ne sinat aeris Inclementiam, et ignis Grassari temere impetum: Neu terra insolitis quassa tremoribus Nutet, neu geminas flumina turgida Excedentibus undis Ripas praenimis oppleant. Harum nilne times incola vallium, Nicri propter aquas? Parvula nubium Si ruptura labascens Montes inter Othonios Auctaret fluvium, quis superaverit? Haidelberga, tuae quale periculum Sit quantumque ruine, Non intelligere es potis? Haud frustra moneo. Vidi ego somnians Amnem tecta super vestra per ambitum Circa exscendere, meque Vectum lintre natatili Servari medio in gurgite fluctuum. Mores corrigite o plebs rudis improbos, Ne quid tale sinistro Vobis auspicio accidat. Irae flammivomae Numinis obviam Vadendum precibus. Saepe male ingruens Discrimen pia vota Submorunt prece supplici. HOMINES ad bene agendum natos esse. ODE IV. TRANSGRESSIONES innumeras homo Committit audax, et temerarius Peccata peccatis frequenter Accumulat superaggeratis, Ceu fluctus udo litore Tethyos Arenam arena. Nilne DEUM times, Perverse? nil CHRISTUM vereris! Nilne sacrum miser erubescis Turbare Flamen? Non mala natus es Patrare, nequam; sed bona. Conditor Rerum voluntati creata Saecla suae iubet esse vultque Conformia. aeque iustus enim et bonus Est semper. odit pravum, et amat probum. Is cordium explorator atque Renum, animique reconditarum Adfectionum. Nemo latens manum, Nemo quit eius fallere lumina. Quocumque tendes, ille praesto est, Cuncta videns, retegensque cuncta. Proh quantus error, quanta protervitas Est contumacum, nolle sequi DEUM Ad se vocantem divagantes, Ut doceantur iter salutis! Angusta et arcta est ad superos via; Sed lata et ampla est altera ad inferos. Haec trita multis, illa paucis; Nec nisi de numero manque Electiorum. Vah resipiscite. Num parva res est perpetuas pati In igne poenas, his nec unquam Supplicium grave mitigari? KONTROLLE EBRIOS et scortatores a caelesti regno excludi. ODE V. CVICUMQUE demens ebrietas placet, Ingurgitanti se nimio mero; Cuicumque moechissare cordi est, Virgineumque decus stuprare: Caeleste regnum numquam adipiscitur, Eiusve partem. Non canibus datur Porcisque foedis possidenda Portio sorsve, olidis nec hircis, Inter redemptas sanguine oves pias, CHRISTI fidelem vocem et idoneum Pedum sequutas. Pastor ille Noster amat gregis adserendi Vitam innocentem, et munditiem nivit Modo nitentem. Qui scabie putri, Turpique mentagra laborant, Ulceribusque malis repleti Curam medentis spernere non timent; Perire eosdem sordibus in suis Sinit, nec expurgare curat In vitiis temere obstinatos. O ebriosis, o et adulteris Referta tellus, quei potes hos sues Canesque et hircos impudentes Ferre, DEIque hominumque coetu Invisa portenta? At resipiscite Sultis, trementesque ante oculos metum Vobis supremi ponitote Iudicii, et rapidae gehennae. Heic paenitendum est et scelerum et male Protervitatis. nam simul atque ibi Sententia est pronuntiata Iudicis ore severioris; Nullam eiulantum vox veniam impetrat, Nec prorogatur supplicii mora, Reis in aeterno parati Igne, perennicremisque poenis. OMNE genus deceptores coram tribunali DeI consistere non posse. Divitum mala conditio. ODE VI. ARTES dolosae et fraudulentae, furtaque et Praedae, rapinaeque unguium Avariorum; vosque iniquae ponderum Lances, et impar vasculum Mensura, et ulnae curta falsimonia; Constare quei coram DEO Possetis, exigente rationem, gravi Sub lite censurae ultime? O paenitentiam agite corda nefaria, Dum tempus opportunius Datur. sub extremam periculosum erit Velle horulam admissum nefas Corrigere. Vos et divites, quibus cor est Immersum in opibus plurimis, Et sic adhaesit subdolae pecuniae, Ut implicata glutino Avis tenaci; liberate animas necis Gravissimo a discrimine. Per acus foramen citius intrarit rudens, Quam dives in regnum DEI. Opulens facultas non quidem certe mala est; Sed ille Mammon enecat Iniustus animas. Ut lucrere totius Mundi uberem substantiam, Animaeque facias damnum inexpiabile; Quid prosit impensus labor? Regno studebis si DEI et Themidi ipsius, Ultro offerent se cetera. MALE agentes a vitiis deterret, proposito iudicii supremi metu. ODE VII. EHEV dolendum est, plus homines malis Se rebus ultro dedere, quam bonis. Quocumque mens perversa raptat Quemque, lubidinitasque caeca. Deflectit amens, temnere promptior Praecepta IOVAE, dictaque filii Sententiosi; quam monentum Vocibus adsiduis patentes Praebere et aures et docilem indolem. Bos atque asellus (cernis?) heri sui Praesaepe norunt, bruta saecla: Praeditus at ratione dia Sensuque acuto solus homo DEUM Fastidit, ac se turpiter abdicat Regnis supernis. Proh pudorem! Numne animas hominum interire Cum corporata mole cadaverum Putatis? ah, ne sit temere impia Portenta Sadducaea velle Credere. Corporibus redibit Renata vestis post obitum, tubae Clangore sero per vacuum aera Stridente, et apparente CHRISTO Nubibus in niveis Olympi. Iudex tribunal scandet, et omnium Tum nationum tum grave gentium Ob uniuscuiusque facta Iudicium instituet forumque, Causae diremptor iustus, et arbiter Consultus aequi. Vae, quibus Angeli Locum inter hircos destinabunt, A facie Domini omne in aevum Exterminandis. Quin tremitis metu Perculsa pectus turba nefaria, Vitaeque pertaesi prioris Corrigitis scelerosa facta? Si serio rem mente agitabitis Egisse prave, post melioribus Obtemperaturi; paratam Scite DEI veniam esse cunctis. Verum relabi, suus ut olens solet, In turpe caenum, seque putri luto Foedare; quid larvae lavacrum proderit in vitiis manenti? VISIO de CHRISTI iudicio extremo. ODE VIII. O MIRA sensus spectra reconditi, Monstrata noctu praeterita entheam Inter quietem! o sancta caeli Prodigia! o animata diae Ostenta mentis! Ne mihi tale sit Celare quemquam. Mortua corpora Revixe, mortalesque vidi Aera per medium tubarum Clangore ferri, de Genium arduo Ore insonantum. Non numerarier Tot atque tam densas catervae Myriadas pote. Multitudo Ruebat infinita cadaverum Immensaque, hinc atque inde per omnia Sese antra et angellos sepulchrum Agmine multiplici moventum. Excitus imo et de tumulo ipsemet Contendi in auras, ne forem in ultimis; Visusque sum niti lacertum Remigiis, penitusque toto Tranare sursum pectore. Iam sedens Ad iudicandum regifico in throno, Stipatus adscita Angelorum Innumera legione CHRISTUS Refulsit, altae lumine gloriae, et Splendore summo praeditus. Ad latus Utrumque parebat tributus Ordo Patrumque et Apostolorum, Sententiarum testis, in impios Praedam Satanis, proque pio grege Iuste ferendarum. Quid ultra? Proximus esse DEO studebam, Venique recta post caput illius, Stantesque paucos segrege termino, Sublimius quam separatim Cetera gens sub Hero locata. Rex CHRISTE, sancto num sine numine Haec obtulisses luminibus meis Promonstra? Si te perfideli Ex animo veneror coloque, DEIque iussis gnavite obsequor; Tecum in benigna me sine gratia Durare, et electis paratam Da superum mihi in orbe sedem. MORBI nuntii mortis. paenitentia non recrastinanda. ODE IX. AEGRITUDO morbida Siquando vexat membra nostra et artus, Verticique bella cit Tempestuoso saeviens dolore; Admonemur ultimi Vitae duelli, morte cum feroci Noxioque Daemone Deproeliandi. Nuntios anhelos Emigrationis ex Hac lacrimarum valle, vinculisque Corporis gravissimis, Mittit IEHOVA, torpidam excitatum Somnulentiam, et pigrum Mentis veternum. Ter, quater beatos, Ille quos revisitans Acres alacres invenit, sopore Non gravante lumina, Nec labe taetra polluente pectus, Nec licenter ebrios Perdente sensus crapula meroque. Conscientiam bonam Habere oportet, sive belliori Sanitate, seu minus Utare bella. Differas caveto Paenitentiam in dies Supine seros. Quis scit, an quiritans Tunc agone in extimo Exaudiaris? nom DEUS tumescens Bile fervida ob nefas, Obturat aures, nescius scelestis Exhibere gratiam, Nullis homillis quum sit obligatus. Quid, quod antequam invoces DEUM, moriri derepente possis? Cuius incolam fore Tuum inde sedis spiritum experibis? AD HIERONYMUM COMMELINUM. Sanitas omnium rerum pretiosissima. Morbi homines, ut milites urbem oppugnant. ODE X. SIC aestimavi semper, adhuc item Sic aestimarim, nil pretiosius Usquam inveniri sanitate, Temperieque boni vigoris, Et membra et artus vividioribus Alente sucis. Daedala sanitas Gemmis et auro COMMELINE Praestat, et omnigeno paratu Beatitatis. Quis negitet DEI Hoc esse donum, ceu bona cetera, Queis huius ad vitae salutem Utimur ac fruimur libenter? Pol nescias, qua prosperitate sit Homo caducus, dum valet ac viget; Nisi impetatur forte morbis, Aut febribusque doloribusque Pertaediosis. Agmina militum Ut arcem et urbem fortiter obsident, Armis et oppugnant tremendis; Sic malesana cohors luisque Pestisque, et omnis quam varia est mali Propago, in aegri tum caput irruunt Tum membra, et expugnare tentant. Corporis omne animique robus, Cunctasque vires. Ipsemet aeger hoc Expertus es; sed te Pater optimus Morbo levavit perduelli. Ah utinam mihi sic abiret Dira aegritudo, quam patior bene Longo misellus tempore: quas DEO Grates haberem? queis Supremum Caelicolum modularer hymnis? DESIDERIUM cenae Dominicae in morbo. ODE XI. IN templis iterum sacra Lux azymorum per DEO fideles Christianos celebratur, Surgentem ex nece praedicans. Nam pascha nostrum CHRISTUS immolatus Victima est in crucis tigno. Ut decurrere gestio Ad conciones! Ut flagro synaxin. Orthodoxum frequentare! Ut desidero iungier Communioni, spiritalis escae Potionisque consorti! Non sic vescula roscidi Capella prati pascua appetiscet, Nec siti pressa manales Tantum cerva inhiaverit Fontis liquores; ut mea hanc dapemque Anima suspirat et rorem. Sed me distinet in toro Defixum anhelo corporis sinistra Aegre habentis valetudo. Tu me tu nihilominus O CHRISTE, mortem passe pro tuarum Recuperanda bidentum alma Vita; pascito panis et Liquoris usu, fracta membra, fusum Et cruorem figurante. Credo non dubius fide. Manduco eadem nempe, poto eadem; Sim licet propter aegrorem Absens anxiferum, et tamen Hac mente praesens. Verba quae profaris Spiritus sunt pol ac vita: Nil quicquam caro proderit. At constitutum sic perenni ab aevo, Maximi tu DEI proles Mactareris ut hostia, Et sors Adami perdita et nepotum Per necem hanc integraretur, Placato patre. Respice Me, fide pastor, ex tuopte ovili Vellus; at sanguinis rivo Lotum. Si meriti tui Vis tendit electam ad manum vigorem, Non et ad me libens tendat? AD DEUM CLEMENTEM. Relevari cupit a diuturno morbo. ODE XII. DECUMBO iam menses duos O supreme Despota, Dolore multo praegravatus. Miserere (nam misererier Est tuum) corpusculi Sic aegre habentis, vindicaque Grassantis a morbi lue Sanitatem. Cum bene Recteque languori reluctans Valeo, celebrari potes Quae decent te laudibus, Hymnisque plene cantitatis. Infirmus, aeger, debilis Ora vix resolvere In verba possim semihiulca, Truncata, rupta infractaque: Tantum abest, ut exprimam Ardentis adfectum huncce mentis. Si lacrimosis fletibus, Si gemente anhelitu, Si palpitanti corde gaudes; Horum est abunde et largiter, Ut vides. Si pallidum Amas colorem, si medullas Tabe heu peresas, si caput Dissipatis sensibus; Adesse praesto haec ipsa cernis. Si poscis aut tolerantiam, Aut fidem et fiduciam, Aut spem morarum sustinentem; Contentus his quoque sis DEUS. Num queam esse fortior Constantiorve arrectiorve, Quam me crearis? num queam Esse probior, sanctior, Sincerior, quam nos homillos Ex gratia ipse finxeris? Respice ah em respice Tandem, misericors ac benigne Parens, animitus usque te Invocantem, et oculitus Spectantem in aethram. namque ab ullo Nil quicquam opis, nil auxilI, Nil favoris advenit, A te nisi ipso solo et uno. AD IESUM CHRISTUM Sanari discupit. ODE XIII. AD te confugio CHRISTE, petens opem, Quaerens auxilium. quorsum alias eam? Quorsum lumina vertam, Ad sedem nisi gratiae? Cum terra in Solymorum advena degeres, Atque Euangelii ius homines homo Factus rite doceres; Morborum genus omne tu Curasti, omne genus tu male habentium Sanasti, et penitus vivere desitos In lucem ipse reduxti, Dira morte potentior. O et me famulum et discipulum tuum, Vexatum variis torminibus diu, Sana CHRISTE, tuoque Me serva medicamine. Si quondam aegra cohors ausa fuit tuam Palma vel modicum tangere , Cur non te prece mentis Ausim attingere languidus? Sensere illi ut opem, sentiam et ipse opem; Si vitam modo vis mi diuturnius Indulgere trahendam Hoc in carcere corporis. Sin autem, placide fac moriar, tuum Membrum; quod subito luce novissima Vili e pulvere terrae Experrectum animaveris, Et caeli redivivum arce locaveris; Quo spectant oculi mensque fidelium Omnis. namque ubi tu sis, Vis sint et famuli tui. AD DEUM. Imminere sibi mortem. Sepulchrum et Infernum dilatare fauces. Pristinae valetudini restitui petit. ODE XIV. AH satis superque vixi. Iam mihi mors incubat, Iam sepulchrum Tartarusque Expatant fauces suas, Devoratum carnem et ossae Marcidi cadaveris. Tu nisi in vita misellum Longius superstitas Sanitatis auctor, actum est. Vado, qua plures. nihil Porto mecum, quam pusillum Involucrum corporis. Rancidis corrodar esca Putulenta vermibus, Et putri cinefactus antri in Sorde censebor nihil. At velis, o summe IOVA, Restitutae in integrum Debili potius senectae Prorogare terminum; Ut queam finire sospes Inchoata opuscula, Ultimamque rite limam Addere Psalmis meis, Commodo deinceps futuris Militanti Ecclesiae. Ne sinas pereant labores Utiles tibi et tuis. Nam per hos mentes piorum Excitae, laudes tuas Concinent omnes per oras Totius Germaniae. Compotem voti fac ergo Me, Pater mitissime; Ut sui quoque lecta fiant Turba voti compotes. AD IEHOVAM. Placidissime e vita discedere optat. ODE XV. CAELESTIS Abba, si liceat mihi Tecum pacisci nomine filii; Tecum paciscar, quo, supremae Cum stata curriculum senectae Finibit hora, et, Collige sarcinas I ffete casnar, Mors gravis inquiet; Me (quod rogatu posco supplex) Mente sinas placida occubare, Ultroque anhelum spiritum in Abrahae Sinum receptes, seu Paradisia Tempe, beatorum recessum: Salvus ubi requiescat idem, Donec tubali voce caro excita Computrefacti corporis in novam Massam resurgat de sepulchro, Aetheriis animata flabris, Caeli potiri gaudia, et omnibus Vitam perennem degere saeculis. Ne quaeso, ne me quaeso torque Care Pater nimium, suprave Quam sim ferendo. namque alias solet In morbo acuto sensus hebes minus Valere, prostrataeque vires Languidiorem animum premente Dolore reddunt. Hanc animam velim Curtato in auras momine reddier. Quo more candelam videmus Stinguier, haud superante olivo. Bonis amicum est exanimarier Repente, dum sit mens sibi conscia Recti; nec ullius, quod obstet, Criminis aut sceleris revicta. Ac saepe certe sum mihi visus in Somnis moriri, deliquio quasi Correptus extremo, nec ulli ob- Noxius inde tamen dolori. Eludor, an me sic facies Pater Obire letum, laetus ut obvii Quod restat aevi non modo axim, Verum adeam quoque fata laetus? AD SPIRITUM SANCTUM. Renovationem vitae petit, et CHRISTO arctius inseri. ODE XVI. EXCITATOR cordium, Illuminator mentium, novique Prisco in homine pectoris Refictor, alme FLATUS: o adesdum A Patre et Nato simul Egresse caeli e sedibus supernis; Huc adesdum, et obrutum Grava sopore cor mihi supino Redde amabo expergitum; Tuaque dia luce clariores, Quam fuisse antehac queror, Hos redde ocellos; sonticoque Adamo Deripe exuvias senes, Novaque naturam indigentiorem Veste contra adindue. Sic praeparatus purius nitescam; Sic frequentarim tuae Templum catervae dignius, nec ausim Non thronum ante gratiae Venire, et aeternum invocare Patrem Per fidem, suffragio CHRISTI sequestri. Nos homunciones, Vile et abiectum genus, Quanto in veterno condimur sepulti! Quam sumus caeci, et nigris Mersi tenebris! Quanta nos malorum Criminum moles premit1 Deflemus haec, et expiationem Poscimus per sanguinem Agni immolati. Testimonium ergo SPIRITUS fer enthee DEUM ad IEHOVAM, nos avere valde Membra et esse et dicier CHRISTI patroni; palmites ut almae Vitis arcto in corpore Haerere gaudent, ramulique vivae Insitivi in arboris Ferace trunco. Robora vegeque Nos vigore perpeti, O sancte fotor; ne vel abstrahamur Vel revellamur, mali Furore diro spiritus, ab isto Stirpe cui inserti sumus: Sed huic coaliti floreamus usque, Laurus ut frundosior, Amicta baccis et coma virenti, Aut Oliva laetior, Repleta fructus termitisque multi. AD VITAM HUMANAM. Quantis vita in periculis versetur, et externis et domesticis. actum de illa esse, nisi Spiritus sancti auxilio conservetur. ODE XVII. CADUCA vita et fluxa, miserrimis Obnoxia inde a matre laboribus; Quid es, nisi aerumnosa crebris Cymba Notis agitata in alto? Periclitaris, cum tibi maxime Credis faventem, nec sine numine, Spirare ventum, turbidaeque Esse procul rabiem procellae. Hoc omne magnum grandibus est malis Ubique plenum. vix animam queas Servare in undis fluctuantem, Iamque migrare alio coactam. Portum quietum quaeris? Inhospita Adnavigantem litora respuent. Ut sospes appellas, atrocem Vim pelagi tumidosque fluctus Elapsa, et Euri praecipitis minas; Infestiorum te tamen hostium Phalanx (tyrannos praeter, eheu, Innocuo maculare natos Cruore dextras, et Cacodaemonas Faces tyrannum) nequiter opprimet: Natura nimirum repugnax Corporis, et malesuada mentis Versura, et anceps occiduae spei Languor, nec ulla lubricitas fide, et Refrigeratae caritatis Acre gelu, nimiusque contra Suimet ardor, crassaque caecitas, Et obstinatae ducier ad bonum Error voluntatis, DEIque Immemor et propriae salutis Obdormienti in corde supinitas, Ac somniati denique nescio Cuius deastri per veternum Pernicialis imago, et amens Vertigo. Tales carnifices necant Te vita, ni te Spiritus advena Summi Tonantis recreatam Igniculis animet supernis. Si vincere ergo poscis, et hostiam Intaminatam te superum patri CHRISTOque in excelsis habenti Sistere; fac speciale numen Propensum apisci vota per et preces Possis amicas. Cui DEUS hic favet, De vita ad aeternam meretur Absque timore meare vitam. CHRISTUM derepente appariturum. Adhortatio ad vigilantiam. ODE XVIII. CLANDESTINUS uti noctu se fur celer infert Patris familias aedibus, Surreptum quicquid spolio patet atque rapinae, Inter quietem altam Larum: Sic improvisus, qua vix sperabitur hora, Subitoque momento ingruet Filius ille hominis caeli de sede superna. Diiudicatum mortuis Ac pariter vivis aequissima iura. Cavete Ergo, cavete, ne dies Illa ruentis heri vos opprimat insperato, Ceu laqueus obrutas aves Implicat, et captis adfert incommoda vitae. Vigilate, vigilate adfatim Mortales. nescitis enim, quo tempore iudex Venturus est in nubibus. Crapula et ebrietas absit. nox sobria mentem Excipiat, et mens sobria Noctem. Quis Baccho sensus deperditus omnes Se praestet alacrem? quis mero Ac somno manifesta inter peccata sepultus Sollerter excubias agat? Heu miseros! Sic pol vivendum quottidianis, Memores ut adsiduo DEI Simus, et in vetitum niti fugiamus. at isti, Gens prava, susque deque habent Omnia, quae CHRISTUS, quae legatique patresque Monuere, quaeque hodie monent Praecones Euangelii, legisque IEHOVAE. Non sic abibit. nam DEUS Temni terrigenis irriderive recusat. At tu profane, quisquis es, Supplicium dabis, aeternasque merebere poenas Perenni in ignium rogo. En has Tartarei merito Cacodaemones horrent; Et tu cadaver nil times? AD SE IPSUM. Finem vitae sibi inculcat, paratus mori. ODE XIX. MORI memento PAULE. novissimi Dies modo instat temporis. hora adest, Qua vita linquenda est et uxor, Pignera cara, bonique amici. Dispone res, dum vivis, et ordina Quod ordinandum. Qualiacumque sint Testata seu legata, nullam Litigio pariant forensi Occasionem. Cetera crede te Totum IEHOVAE, crimina qui tua Cruore CHRISTI fuso abunde In rigidae crucis expiavit Livente furca. Quod superest, roga, Ne deseraris Flaminis a sacri Virtute, cum mentem malignus Spiritus exagitare tentat Iam destitutam robore virium: Sed firmiores pectore sentias Nervos, Paracleti beato Munere, iustificisque signis. Sic, unde primam sumpsit originem, Auriga cordis dia anima in polum Remigret optatum. Libenter Ergo age PAULE mori memento. AD FRIDERICUM IV. PALATINUM, IMPERII SEPTEMVIRUM. Homo pius ad quosvis casus tolerandos paratus. Uxorem suam moriturus Principi commendat. ODE XX. IUSTI provida mens viri, Qui se cumque tulit casus acerbior, Uni credere se DEO Rem credit reputans esse potissimam. Nae qui sic animatus est, Haud frustra Domini robore nititur; Ut quem speret opis fore Promptumque auxilii, quando necessitas Urget. Me facere hoc idem Iampridem pietas edocuit decens, Non exercitio sine Multo. propterea si veniant mala Exanclanda, libens fero CHRISTI discipulus; cuius onus leve est, Nec non dulce iugum. Levat Ultro ille impositae pondera sarcinae, et Latu difficilem crucem. Morbi, quo teneor, si violentior Me vis abripiat senem, Incestetque domum funere mors; meam Commendo tibi coniugem Orbam vate. meam Dux bone coniugem Commendo tibi ter quater. Lugenti viduae tu facies bene, Desertaeque domo bonus Adsertor venies; nam potes. atque ego De te genteque de tua Sic dudum videor promeritus, manus Large munificas uti Sponte extendere ames, dimidium ad meae Conservandum animae, et super Si proles aliqua est, quae referat patrem. Hoc ipsum ut facias rogo. Sic, Dux magne, tuos IOVA superstites Annos; sic subolem marem Sceptris incolumem sufficiat tuis. FIDELIUM SUPPLICATIO AD SPIRITUM SANCTUM. Pro vera fide, illuminatione mentis, notitia CHRISTI, amore mutuo, consolatione adversus hostem Diabolum. ODE XXI. NUNC poscimus SPIRAMEN entheum prece Ante omnia orthodoxam et augustam fidem; Qua rite freti agonis ultimi ad metam, Caelum petamus debitum, Pertaesi exilii huius. O dia lux, splendore nos tuo bea, Deceque CHRISTUM noscere et recte et probe: Ut sic in illo, qui piis salus vera est, Veramque nos in patriam Ducit, permaneamus. Dulcis Amor, o nobis favorem almum annue; Fac amoris ignem sentiamus mutuum, Alios ut alii amemus invicem ex corde. Sensuque coalescamus in Uno, paceque in una. O summe consolator in periculis, Fac nec probra metuamus ulla, nec necem; Neu territi despondeamus hanc mentem, Quando hostis incusaverit Vitam nequiter actam. VITAE aeternae certus valedicit amicis, uxori, suboli. ODE XXII. FATI imminentis nemo licet potens Retardat alas. hora suprema adest. Morti propinquus sum, vel ipsa Mors potius mihi. Vos saluto Extremum, amici. Si quid omiserim Antehac agendum, non opus est agam Iam nunc. Olympus cura nobis, IOVAque et aetherii Quirites, Quorum aggregari gestio coetibus. Caeleste regnum et iustitiam DEI Quaesivit exoptans subinde Mens mea, nectareosque pridem Salutis aeternae haec anima imbibit Anhela fontes. Spiritus et sacer Confirmat, heredes beatae Legitimos fore et esse vitae, Quicumque CHRISTO morigeri sient ET obsequentes. Uxor have et vale, Nimis nec ob me macerare. Tu quove progenies parentis Seu nata iam, seu postuma, have et vale. Valete vates, optima pectora, Qui IOVAM amatis, filiumque Nobilibus celebratis hymnis. Haec lingua et haec vox me modo deficit, Canora quondam, nunc tenuissimo Strepens susurro. sed melodis Iunctior Angelicae catervae Fortescet, ac se vincier abnuet Cantore ab ullo, cum modulabitur Paeana dium, terque sanctum Hymnifero canet ore IOVAM. AD IESUM CHRISTUM. Remitti sibi peccata optat, ut felicius hinc migret. ODE XXIII. SERVATOR o mortalium, Natura cui permitis est; Benignitatis rivulos Clementer in me dirige. Ocelle patris enthei, Ah intuere vultibus Pacatioris luminis Labem merorum criminum. Per quinque CHRISTE vulnera Tui sacrati corporis, Mihi remitte debita, Mihi omne condona scelus. Tuam per indignam necem Tuique guttas sanguinis Mihi fac adsistas, opem Agone dans in ultimo. Ah passionis ob tuae Acerbam amaritudinem Tollas amorem noxium, Tollas dolorem morbidum. Tandemque post huiusmodi Vitae miserrimum statum, Meum receptes spiritum Perennis aevi compotem. AD SPIRITUM SVUM MIGRATURIENTEM. Commendat eum in manum IEHOVAE. Locus in fine, ex Pauli epistola ad Romanos cap. 8. ODE XXIV. AURIGA vitae dulcis anhelitus, Compagis hospes carneae et osseae, Motorque venae, totiusque Diditor o animae per artus; Ergo relinques hospitium vetus, Et demigrabis iam, per inania Evectus in caelum, Tonantis Aurea tecta, sacrasque sedes? Illuc revertendum est, ubi te manent Manes piorum, atque umbra fidelium Permulta, vitae debitorum Perpetuae innumeros in annos. I proinde felix. Spem posui in DEO CHRISTOque semper, riteque credidi Credenda menti Christianae, Non alienus ab institutis Fide probatae. Si iuvenilibus Errore caeco, si qua senilibus Commissa in annis scrupulosam Promeruere Tonantis iram, Haec paenitendo (nam piguit mali) Cuncta expiavi, meque regi sacro Flatu peposci, gratiamque Tum prece tum lacrima impetravit. Mortale sexus quottidie inscii Peccamus. hinc est, quod petimus reis Clementer ignosci, necati Ob meritum speciale CHRISTI. Quapropter hunc o mi DEUS halitum, Tuopte quondam flamine corpori Scienter infusum, receptes Sponte tua rogo, collocesque Quiete in alma caelitis atrii, Felice portatum Aligeri manu. Quippe inter Electos datum iri Spero locum mihi. Quos enim ipse Praenosse amaris, hos etiam sciens Praedestinaris. quosque adeo sciens Praedestinaris, hos vocaris. Quosque vocaris, et hos eosdem Per gratiam ultro iustificaveris. Quos gratia ultro iustificaveris, Hos omne in aevum gloriosos Reddideris. Ego fretus ergo Fiducia ista laetus obiverim Mortem, solutus mole gravissima. Tu perge caelestes in oras Spiritus ire volens lubensque. ANIMAE in caelum migratio. Beatitudinis gustus. ODE XXV. ECCE, caelestum Genii domorum, Corporis compage Anima exsoluta Per viam angustam penetrans et arctam Advolat istuc, Lota sed CHRISTI roseo cruore. Vos ei monstrate locum quietum, Sive qua vernans Paradisus alma Floribus halat, Sive qua felix sinus Abrahami Sedem in aeternam recipit fideles, Sive qua sanctis loca praeparavit Ipse redemptor. Porta iam reclusa patet, patetque Prosper ingressus. sociam receptant Angeli, ducuntque ad amoena diae Gaudia lucis. Agnus heic mactatus ovans triumphat. Arbor heic vitae, nitidique fructus. Fontis heic vivi scatebra, adfluenti Purima rivo. Dulce conspectus tot amoenitatum. Quae nec humanis oculis, nec auri Cognitae fando, neque in ullius cor Denique lapsae. Debitum non est meritumve, homillis Quae datur merces. merus hic datoris Est favor. donat mera gratuitam Gratia vitam. Procide, et supplex venerare IOVAM Prole cum Flatuque, Anima, imperantem Atque regnantem sine fine, in aevi Saecla perennis.