Meletematum piorum libri 8. Paraeneticorum 2. Parodiarum 2. Psalmi aliquot Machine-readable text Schede, Paulus Melissus Schede, Paulus Melissus XML version, markup prototype, April 2003 ?markup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ melis2 schedemeletemata.html s001.html schedemeletemata.xml melis2/jpg html Frankfurt/M.: Commelin, 1595.

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 12 September 2003 Ruediger Niehl markup Fragments joined; TEI header and structural markup added; Page 001-085 intensively tagged, 086-end only structural tagging. typed text - structural tagging complete, partial semantic tagging - no spell check July 2004 Ho Wai-Ming markup Morpheus spell check performed PAULI MELISSI SCHEDII FRANCI MELETEMATUM LIBER SEPTIMUS. AD FRIDERICUM IV. COMITEM PALATINUM RHENI, DUCEM BOIORUM. Sub Tutela. Incrementum novi anni sit hominibus augmentum novae vitae. Principes subiectis fax praelucens. Cura patrui in nepotem ex fratre. Praesagium de FRIDERICO fore magnum. ELEGIA I. QUIS non plaudit ovans, solitus celebrare quotannis CHRISTI natalem gaudia nostra diem, Ex quo per niveas Iani provecta calendas Incrementa anni surgere fausta videt? Sic utinam vita nobis meliore renasci Detur, et augmentum sumere more novo. Atque ut Sole dies, ut splendet apricior annus. Dum bona farra Ceres, vina Lyaee feras: Haud aliter niteat lux nostra, operata IEHOVAE Sacris, per fetam speque et amore fidem; Donec ea fruges dignas fructusque gerente, Dicamur semper germina viva DEI. Nam quid homo es, nisi cui repraesentetur imago Numinis? effigies quippe animata DEI. Ergo quam plebem reliquam Regumque Ducumque Excedit virtus, ingeniique vigor, Ceu stellarum aliis aliae praecellere gaudent, Ignea nec paribus signa micant radiis: Tam decet et fas est proceres anteire popello Exemplis vitae candidioris iter, Et puram praeferre facem, ne sordida faecum Proluvies animos ad Styga praecipitet, Ad Styga sulphuream, et barathrum grave olentis Averni, Nulli unquam gressus unde referre licet. Scilicet ut cunei lituos ad castra sequuntur, Et bellatorum praevia signa ducum; Sic humilis plebs grandis heri vestigia morum, Sive ea consulto sint bona, sive minus. Devia ne tua sint, o DUX bone, neu vagus error Per vada supplantet lubrica forte pedes, Fluctus ut in tumido versat cava texta profundo, Turbine ventorum conduplicante minas; Cura tui patrui cavet impigra. cui tua adaeque Usque salus cordi est, ac foret ille pater, Filius ipse illi. Praesto tibi lumina bina Sunt, gravis HUTTENUS GRYNRADIUSque sagax: Hic satus in Francis, ille in Misneide terra Cretus; uterque domi nobilis atque foris. Hi tibi Polluces, hi sunt tibi Polydamantes. Sperne voluptatem, dura laboris ama. Additus his LINGELSEMIUS, cui condiit orae Melle saporato mulsea Melpomene: Nec non PERBANDI labor, et studium acre PITISCI, Principis in teneri gens operosa decus. Nunc ego me demum, te Principe, gaudeo natum, Nunc aevi longam vivere amo seriem; Cum videam moresque tuos, praeclaraque mentis Indicia, et causas ad potiora bona. Spiritus ex oculis loquitur mihi vester abunde, Exoriturum olim maius in orbe decus. Te fore, collapsas qui res Germanidos orae In nova converso cardine restituat. Restitues certe, superet modo vita; DEUSque Vires caelesti, quod precor, auctet ope. Ardua posse DEO facile est. Tibi cesserit uni. Si volet, externae Regia sella domus: Sanctius hinc aliquid, vivo quod Amyntore non est Dicere. Magna loquor; nam mihi magnus eris. Magnus eris, repeto. DEUS optimus omina firmet; Quippe tibi curae est relligionis honos, Strenua quam defendit avi, patruique tuetur Dextera adhuc, nullis debilitata malis. Mens praesaga boni temere auguret? Hoc ego vivus Intuar; hoc Manes post nigra fata mei: Hoc meus ille nepos, si quis mihi si quis habendus, Quondam miretur, te Dominumque vocet. Francia te patrem, profugi venerentur asylum: Te duce, Cinyphium turba profana cadat. Rex superum premit imperio terrestria regna; Ille eadem cui vult cumque dat, ille rapit. Quid prohibet, quin spes animus conceperit amplas, Cum venias Rheno spes magis ampla tuo? Summa: pius sis et clemens. Clementia dignam Et Pietas laudem, quam merearis, habes. AD HENRICUM RANZOVIUM, REGIS DANIAE VICARIUM IN HOLSATIA, VIR. ILL. Maiorem DEO laudem atque honorem deberi, quam Regibus atque Principibus. Excitatio ad praeconium divinum. Theatrum mundi Numen esse evincit: quod non modo carminibus, verum etiam instrumentis Musicis celebrandum. ELEGIA II. SI celebrare suis Regesque Ducesque decorum est Laudibus, et grandi magna sonare tuba, Qualia non viles animos, abiectaque tangant Corda, sed heroa mente fideque viros; Inclita quos inter memorat te Fama perenni Carmine, Pieridum nobile RANZO decus: Cur age non potius summi divina Tonantis Maiestas, qua nec grandior ulla venit, Nec veneranda magis, sacro modulamine vatum Terrigenas praeeat laudis honore Deos? Namque alias mos est, ut, quod praestantius exstat, Dignum prae reliquis occupet ante locum. Quidni praecipuum DOMINO tribuamus honorem, Cuius opus caeli machina, terra, salum? Maximus ille opifex rerum ceu condidit arte Mirifica Angelicos nomina sancta choros, Numina laudatum reverendi immensa IEHOVAE, Idque per astriferi moenia vasta poli: Haud secus in terris homines, mortalia saecla, Hymnifero faciant iugiter ore iubet. Cui grave sit tam sancta capessere iussa, DEUMque Aeternum variis concelebrare modis? Exsere te vis dia animi, te vivida virtus Exsere; tuque alacri cor revigesce fibra. Vox et lingua taces? o muta silentia rumpe Viraque, et in laudes gnaviter ite IOVIS. Instigatores urgent hortamine crebro, Flatus et ipse sacer pectora tarda movet. Conscia mens adsensa nefas grande esse fatetur Aures tot monitis posthabuisse piis. Lumina gyrantes tortum convertite in orbem, Cerneque sidereas incola multe vias; Contemplare iuga et valles, et flumina in ipsis Vallibus, et vitrei stagna profunda maris, Cunctaque in hoc amplo quae conservata theatro Effector mundi non sine laude veget: Nonne trahunt ducuntque vel invitissima corda Spectantum, si illi quid modo mentis habent, Confiteantur uti sanctum et venerabile Numen Esse, quod his adsit praedominante manu? Estne quid in mundo praelustri lampade Solis Admirabilius, conspicuumque magis? Cornibus aut Lunae variantius, inter ut astra Lucida agit teretes nocte silente rotas? Iuppiter ut fulget radiosa luce coruscus! Hesperus ut rutilans a supero axe micat! Ut numquam sterilis passim multiplice tellus Arbore, flore, herba, palmite, fruge viret! Singula cui memorare datum est? Elementa loquuntur Cuncta DEI praesens imperitantis opus: Et nos postremi simus praeconia fari Iusta creatoris, munificique patris? Arripite o lituosque tubasque, et clangite vates. Instrumentorum personet omne genus, Et genus omne meleque et epe, quae tinnula IOVAE Detineant aures; harmonicique soni Cum symphoniacis modulis, et chromate misto, Quaeque sacras aedes organa mira decent. Ipse chelyn citharaeque agiles animavero chordas Pollice, et ad socias verba iugaro fides. Incipe tu princeps. alii mox sponte sequemur RANZO, senes ut olor iunior ille cycnos. Tu veteranus in hac audis praenobilis arte, Nos tirocinii vile movemus opus. VISIO Regalis effigiei, sub mediam noctem de caelo descendentis, et rursum recta adscendentis. ELEGIA III. AETHERIS hoc, quantum est, immensumque omne tuenti, Artificis summi grande Tonantis opus, Quid precor in mentem sollerti indagine captam Incidere, et sensus rite movere queat, Quo non maiestas celebretur Numinis alti , Cunctaque in haec IOVAE solius imperium? Extra sese animum tacita admiratio raptat Altius empyrei sede patente poli. Me puerum iuvit specularier astra serena, Et scintillantes aureo in axe faces, Tunc quoque cum nondum didicissem elementa Latina, Nec dum aliquas scirem pingere litterulas. Ipsa mihi quaedam detexit sidera mater: Haec matutina est stella, vocata Venus. Hoc plaustrum est, hic cycnus ovans, haec virga Iacobi, Gallina haec pullis concomitata suis. Postquam discipulus doctrinae nonnihil hausi, Idem mansit amor, mansit idem studium. Noctes interdum totas ego (nec sine cura) Consumpsi, vigiles fixus in astra oculos. Stabam forte inhians patrii sub culmine tecti, Nox prope iam medium contigerat spatium; Cum mihi se caelum subito monstravit apertum, Ceu minus horrendo fulgure dissiliens. Ecce ferebatur sudas ignita per auras Innixi sella Regis imago novi. Dextra manus sceptrum gestare, caputque coronam. Inspiceres, rutilans cuncta Pyropus erant. Ut propius ventum est, haerebat in aere fixa, Sed patriae pendens e regione domus: Adspiciensque iterum atque iterum mea lumina, paullo Post repetit facilem rursus in astra viam. Prodigium o mirum! Testor pia Numina, testor Haec sic esse meis prodita luminibus. Vos, quibus est curae rimari signa, polique Ostenta insolitis saepe iterata modis; Dicite, quid talis portendat imago, timore Cum nullo laetis visa mihi radiis. Fallor, an ista novi species veneranda Monarchae Tranquilli regni praebuit auspicium? Sic reor, exoptoque vocans in vota IEHOVAM, Prosperet ut nati sceptra secunda sui; Despolietque feros soliis gladiisque tyrannos, Queis cruor et caedes bellaque dira placent. Contra fortunet pacis tutaeque quietis Auctorem in mediae turbine militiae, Termite nimirum viridi sua timpora cinctum, Qui nulla omnino marceat invidia. Hunc pia plebs Regem suspirat, et adfore credit Intra non multos temporis articulos. Talem igitur tantumque Heroa potentibus ausis Subsidio genti mitte age IOVA tuae; Quo citius, nempe hoc melius. Cunctetur adesse; Quin hostes perdant omnia, cui dubium est? Interea rabidos arctis constringe capistris, Ne, quo tendere avent, tendere posse queant. AD IESUM CHRISTUM. Peccati confessio, culpae deprecatio. CHRISTI cruce et aerumnis paenitenti subventum. Mors victa. Infernus fractus. DEUS reconciliatus. Mancipium CHRISTI. ELEGIA IV. CHRISTE Dei suboles, et fulgida patris imago; Vive DEUS, Maria virgine nate puer; Humani sortem generis miserate caducam, Aspera pro miseris vulnera passe reis: Respice me dura peccati compede vinctum. Audeo vix inopes tollere sursum oculos. Commissae fateor delicta nefaria noxae: Improbitatis amans nequitiaeque fui. Plurima deliqui. sed enim culpaque tremisco, Intuituque tui territa corda pavent. Ne tamen ah saevi me perde furoris in aestu, Neu sub Avernales mitte severus aquas. Nam quaecumque tui bona flumine parta cruoris, Fas accepta tuis usque feram meritis. Tu Solymae quondam crudeli morte necandus Fixus es immeritae victima sancta cruci; Pridem speratam tua quo mortalibus aegris Crux tandem effuso sanguine ferret opem, Vibicesque tuae culpam noxasque levarent, Aeternum meritas crimine supplicium. Cur age cur tantas aerumnas CHRISTE tulisti, Si minus aerumnae per te ego mole lever? Cur ignominiam, cur sputa, flagella, rubosque; Exta pies scabrae ni bone pastor ovis? Quidve tot es passus fera vulnera, quidve dolores; Ni sanes aegrae saucia puncta fibrae? Cur terrae moriens es in ima sepultus; in ima Ni simul offensas consepelire velis? Quidve resurrexti, mundo, Styge, Daemone victis; Hostica ni per te vincere signa queam? Cur exscendisti redivivus in aethera sursum; Ni sursum, vitam te renovante, trahar? Denique cur regnas superis dominator et imis; Sim nisi pars regni quantulacumque tui? Te veneror, te rite colo, tibi supplico soli, Te quoque germana Sancte prehendo fide. Exaudi calidasque preces, gemitusque diurnos Coram te flexo crure iacentis humi. Ne patere, ut quos tu superasti fortiter hostes, In me victores impete forte ruant. Effera Mors, victa es. tua fregit spicula CHRISTUS; Fregit, et infernas depopulavit opes. Morsus ubi tuus est, Inferne? ubi ferrea cuspis, Qua miseros semper pungere suetus eras? Nil modo iuris habes: tua magna potentia fracta est, Et vires Stygii succubuere ducis. Ex quo persolvit lytrum mea portio CHRISTUS, Proculcans duro monstra supina pede; Participemque suae fecit me carnis et almi Sanguinis, ob trepidos hostia caesa reos: Placata est patris ira. reconciliatus homillis Hinc mortale genus coepit amare magis. Quamvis immensum peccavimus, heu pudet! acres Commeriti poenas, mortis et omne genus; Unicuique tamen commissa errata remittit, Si vere doleat aeger, et ex animo. Ergo CHRISTE tuum clementer suscipe servum, Ne rapiar dirae praeda futura neci. Mancipio me do tibi, me tibi vindico soli. Vivam seu moriar, vivo cruore tuo. Tu meus es dominus, cura qui tangere nostri; Inque tuis manibus vitaque morsque mea est. Credimus, adsensumque tenax spes firmiter urget, Heredes regnis nos fore caelitibus. Sordibus idcirco raptabis ab hisce solutos Ad Paradisaeis gaudia deliciis. AD DEUM IEHOVAM. Peccator sibi primum ignosci petit delicta; deinde expetit beneficia homine Christiano digna. ELEGIA V. CUNCTA quis agnoscat delicta, benigne IEHOVA? Quis numero cumulos exputet innumeros? Me delinquentem noctes videre diesque; Vidisti propriis tu quoque luminibus. Ah ineam citius summam seriemque pilorum Verticis, et quot hient corpore in hocce pori, Quam memorem commissa vagae sub flore iuventae, Quid magis, ignarae, quid deceatve minus. Sunt peccata etiam, quae non peccata putaram: Hinc animum mordax angit editque dolor. Quare age, sis, animus quanto ignoscentior ultro Est tibi, et in tristes pronior usque reos; Tanto liberius mihi condonare memento, Quod faecum et macularum inquinat hunc animum: Idque per effusum CHRISTI impetraro cruorem, Quo multorum adeo crimina lota nitent. Purus ab occultis fac reddar, et integer aevi: Praesignem veri da mihi notitiam; Quo nugas hominum, et vani ludibria mundi Vitem. da porro, lux mihi vera micet, Tristibus in tenebris ne quoquam devius errem; Sed CHRISTI secter praevia signa pedum. Nempe is in hanc terram rutilo delapsus Olympo est; Ne quisquam tenebris obrutus inter eat. Ex animo subscribo tuis commilito signis: Tu vita et veri norma, bonique via es. Dirige quaeso pedes tibi se credentis, ut intra Curriculum legis commorer usque tuae. Fac verbi doctrina sacri mihi possit ad omnes Unica doctrinas Lydius esse lapis. Illa eadem mihi sit lumen, sit vivida lampas: Hoc caput est iustae, summe IEHOVA, precis. Irradies oculos illustri luce carentes: Ne me praecipitem lubricus error agat; Neve veternoso captus marcore supinum Spectriferae mortis sopiar ante torum. Ah tibi ne poenas dem saeva bile tumenti! Ah mihi ne violens saeviat iste furor! Corripe castigaque tuum DEUS optime servum, Ut tua sit bonitas bile tumente prior. Effice ne dubia spe diffidentia pectus Occupet, aut animum fracta timore fides. Cognitione tui ver a precor imbue mentem. Ut mea sit verbo consona vita tuo. Spiritus ille sacer quoque me tuus usque gubernet: Tramite in hoc aevum clausero fine bono. DE QUINCUPLICI SCRIPTORUM SACRORUM CONVERSIONE IOANNIS DRACONITAE FRANCI. Ex Graeco Ioachimi Camerarii. ELEGIA VI. FLAMINIS aetherei prima est haec gratia, cuius Participes socii CHRISTE fuere tui; Quod variis possent, illius munere, linguis Quae vellent animi condita sensa loqui: Cum super irradians ignis caelestibus auris Fervida firmasset robore corda novo. Deinde piis etiam spirabile numen ab alto Mentibus infusum dona secunda dedit; At minus haec manifesta quidem, tamen ipsius aequo Prima velut magni splendida dona DEI: Scilicet ut studio vigilique labore liceret Nosse peregrini signaque vimque soni. His Adamantiades, Solymi sermonis amator, Praecipue laudis nomen adeptus habet; Quod contexuerit senis distincta columnis Quam summa potuit Biblia sancta fide: Quippe vir insignis genitore Leonide natus, Te propter, miseram CHRISTE ferente necem. At sata patre DEO respublica, crimine puri Quae servandorum est mater amica gregis, Ut |. male caelestis verbi monumenta tuendo, Infelix tantis est spoliata bonis; Illud et exstinctum est divini CHRISTE favoris Electos inter munus in orbe tuos. Exitiosa simul tunc ignorantia veri, Ilias et multi plena secuta mali est; Impia decipiens tectis astutia verbis, Falsaque mentitis vis dominata sacris; Vana superstitio, graviumque heu mille figurae Sectarum, contra iusque fidemque DEI. Hinc aliae plures infandis fraudibus artes, Dicere quas nec fas, nec numerare pote est. Usque adeo ingentes adfert inscitia noxas: Triste adeo usque malum est horrida Barbaries. Sed DEUS heic iterum perculsus amore, misellas Adspexit placido lumine mitis oves, Muneribusque suos largis dotavit amicos, Accumulans donis pristina dona novis: Rite ministeriis usus per cuncta bonorum, Quorum opera voluit tale opus ille geri. Hos inter Ianus, quo FRANCIA gaudet alumno, Sustinuit magni grande laboris onus; Fecit et ut lingua relegi quincuplice possent Tradita fatidicis mystica sensa libris. Atque ita transscribens operosa volumina vatum, Illustrare cupit verba sacrata DEI; Verba, quibus solis humanae inclusa salutis Meta, sub Hebraeis est patefacta iugis. A patre cognomen tulit ille DRACONIS, acute Quod lustret veterum scripta vetusta patrum. Iactitet heic aliquis Sophias inventa sagacis, Atque altum sapiat, se suaque ipse probet: Nempe DRACONITAE nostri tamen, utilis olim. Christiadis multum proderet iste labor. Illius hoc unum studium est. sed eum quoque facti Copis apud memores gratia lausque manet. Haud poterit similes imitando emittere libros, Ut malus hoc carpat nobile livor opus. AD PAULUM EBERUM FRANC. THEOLOGUM. Cum ille Psalmos DAVIDIS emendate in lucem curaret edendos, ad usum Ecclesiarum. ELEGIA VII. DUM tibi commissas viridante fidelis in herba Imbuis aetherio nectare pastor oves, Ambrosiumque sacri libamen, EBERE, liquoris Instillas calami mentibus arte tui: Ipsa tibi, senio vires minuente, vigorem Munifici bonitas sufficit alma DEI, Sollicitasque inter curas, durosque labores, Optatam placida sorte ministrat opem. Seu rutilo Phoebus tollat iubar aethere, sive Hesperio fessos aequore tinguat equos; Tu vacuus numquam traducis inaniter horas, Te dignum assidue quod mediteris habes. Vix quoque das noctem vigilata luce quieti: Muneris usque adeo functio gnava tui est. Iamque tuo liquidas studio profertur in auras Rursus Iessaei nobile vatis opus: Unde suum templis merito largiris honorem, Et facis aeterno munia grata DEO. Quis non digna tuis praeconia laudibus addat, Donave miretur pectoris ampla tui? Sic cathedris etiam sanctis prodesse laborat Magna DRACONITES gloria Francigenum, Relligionis amans purae dum tradita sacris Illustrare flagrat mystica sensa libris, Et parat illa typis quincuplicis edere linguae, Unde vetus primi fontis origo patet. Sic agite, et CHRISTI, quamvis exposta procellis, Pergite felici remige vela sequi. Ipse licet rabie fremat hostis, frendeat Orcus, Ecquid agent Furtis ille vel ille suis? Lux Euangelii nostris inclaruit oris: Progenies tenebrae Daemonis ite procul. Auguror; en (animi nisi me praesagia fallunt) Austriacis pietas iam nova surget agris. Iam quoque, terrarum spes orbis, alacrior huius Doctrinae vindex AEMILIANUS erit. Annue CHRISTE; tuis da crescere latius arvis Semina, da plena messe virere solum. AD DEUM ET BONUM ET MITEM. Pro remissione peccatorum ignotorum. Neminem non coram iudicio DEI esse culpabilem. ELEGIA VIII. CRIMINIS admissi licet insimulare tribunal Haud me civili iure forense queat; Non tamen idcirco nato apparente, IEHOVA, Sistar caelestem non reus ante thronum. Plurima deliqui, mihique ipsi ignota. sed istaec Me quamvis fugiant, sunt tibi nota nimis, Dele ea quaeso tui CHRISTI detersa cruore; Purus ut infectae labis ad astra ferar. Illius o meritum commissa piacula purget, Commeritoque crucem crux tolerata levet. Iudice te, quis non (ut fert rigor) audit adulter, Praedo, grassator, fur, homicida, latro? Acer ages? nemo non dignus pendere poenas. Ante tuos oculos quid nisi culpa sumus? Quottidie noxas tamen et scelus omne remittis; Nec facis, humanum quin miserere genus. Turpiter obstruimus scatebras tibi, ne bene faxis; Sed tua perpetuo gratia fonte fluit. Nae fateor, mecumque pii fateantur oportet, Te nimium mitem, te nimiumque bonum. Ne tamen ah mutes animi indubitata paterni Signa, voluntatem testificata tuam. Hinc (nec enim dubito) fiet, gens ne qua bonorum In mores tendat degenerare malos: Atque adeo, pellecta tua bonitate IEHOVA, Ad frugem redeat cetera turba bonam. Discere iucundum est in tempore, quanta favoris In miseros exstet gratia fusa tui: Discere sed durum versa vice, quanta rigoris Incautos homines fulmina missa petant. Utrumcumque forum poscat, mens conscia recti Nec tremit ante homines, nec tremit ante DEUM. HENRICO R. N. Illum tandem AUGUSTI more Caesaris victoria Potiturum, ac forte Regem Francorum futurum. ELEGIA IX. HEV! quianam tantae coiere in proelia vires, Humanumque acies sanguen ahena sitit? Cognatae (proh fata) manus hostilia rursus, Sed nimis adverso sidere, bella gerunt. Relligio in causa est. Dux optimus occidit, eheu! Occidit inflicto vulnere BORBONIUS. Nam captum in pugna abductumque nefaria diro Ausa est periuri dextra ferire globo. Haeccine Galla fides? haec Martia iura? Cruentum est, Arma virum in castris horrida quicquid agunt. Sublati nemone vicem suppleverit Heros, Incolumis stet uti vindice causa DEO? Nemo equidem, nisi tu Rex invictissime: nemo Tu nisi convulsae portus et aura rati. En tibi relligio partes oppressa tuendas, Et pietas causam tradidit orba suam. Vaticinor (nam mens nihil augurat omine laevo) Quam cito victores teque tuosque fore. Sique novis fas est componere prisca, quod opto, Fas erit effectus hoc et habere suos. Cepit ut Augustus, quum caesus avunculus esset, Imperii valida frena regenda manu; Quo duce ferratis vincta est Bellona catenis, Templa quoque et Iani clausa tenace sera: Non aliter Martem patruis successor habenis Constringes duris monstraque compedibus; Monstra fera, et rabidos immania corda Cyclopas Victa gravi coges subdere colla iugo. Bina licet vexent te aut plura decennia bello, Nil desperandum. Denique victor eris, Quum tibi se totam pietas afflicta tuendam Crediderit, partes relligioque suas. Quis scit, an haud anadema aliquando sceptraque gestes Aurea FRANCORUM dignius ac satius; Bis duo quam fratres, genuina prole carentes, Ex occasura stirpe Valesiadum? Macte igitur virtute esto, Rex inclite. Vires, Cuius res geritur nomine, quippe dabit. Terrenas Augustus opes, tu quaeris Olympum: Illa hominum fuerat causa, sed ista DEI est. AD IESUM CHRISTUM. Pro incolumitate urbis G. cum infestissime ab incursione hostium coniuratorum premeretur. ELEGIA X. NATE Deo (precibus nam flectitur ira parentis, Supplicibusque solet mitior esse reis) Ah tibi si iussos merito praestamus honores, Si recte colimus teque piamque fidem; Taetra superstitio nullas si polluit aras, Nostraque si verbo congrua vita tuo est: Ne vero, ne CHRISTE sinas hanc funditus urbem Everti miseris barbaro ab hoste modis. Quid querar? hostis atrox insontum corpora mactat, Ceu lupus innocuas sanguinolentus oves. Vim cohibe audentum, rigidos simul inice frenos Oribus, indomiti quos patiuntur equi. Da precor optatae bona civibus otia pacis, Dispersique gregis collige relliquias: Ut quam florentem, te defensore, SAREPTAM Gestimus campis cernere in uberibus, Tam quoque felicem sese incola et advena multus Praedicet averso turbine militiae. Quod tua si bonitas hanc non servaverit urbem; Concidit antiquae relligionis honos, Concidit et pietas omnis: nisi forte tyrannos Grassantes malis in tua membra pati. Sed quam grassari patiare impune tyrannos, Aut penitus tolli nos tua membra sinas; Nominis ante tui verbique oblitus, ab aevo Quod fuit, incipies non prior esse DEUS. Nominis at veniet tibi nulla oblivio, verbi Nulla; nec absistes pristinus esse DEUS. Sic credo, sic spero. sacrum mihi pectora Numen Firmat, et haud dubia dat bona signa fide. CHRISTI VATICINIUM In vastationem Hierosolymae. Matth. c. 23. Luc. c. 13 et 19. ELEGIA XI. O SOLYME, Solyme; vates quae mergis acerbo Funere, et heu saxis, quos tibi mitto, necas: Ah quoties volui tristi revocare vagantes Exilio natos perdita corda tuos, Sedula ceu tepidas pullos gallina sub alas Congregat, et plumis membra tenella fovet: Sed tua prava negat mens. sed perversa voluntas Respuit, atque odio verba loquentis habet. At vobis, si nescitis, desertaque et orba Vestra relinquetur, nec sine clade, domus. Tempus erit, multo cum milite cincta videbis Moenia, et hostiles experiere manus; Aggereque et denso constricta inclusaque vallo, Aequari flebis teque tuosque solo, Nec lapidem lapidi impositum ulla in parte relinqui, Omnia quin ferro perdita et igne ruant. Eventura cano. Meritas sic impia poenas, Sic mihi triste dabis postmodo supplicium. Causa est haec, quod quae vestrae prodesse saluti Quibant, caeca animi nosse relangueris. O scires, saltemve hodie tu discere velles, Ad pacem facerent quae documenta tuam; Ut felix esses, ut fortunata! sed istaec Nunc obstrusa tuos ecce latent oculos. Certius at certo vobis confirmo, rebelles, Vos haud visuros me tamen esse prius, Quam tempus veniat, quo Sit bene, sit bene Christo, Qui venit in Domini nomine, dixeritis. AD IEHOVAM. DEI propensionem singularem et nutum facilem, etiam in dandis signis, commemorat. ELEGIA XII. SUMME parens, o quanta tuae est clementia mentis! Quantus in humanum et nunc genus exstat amor! Mente ego devota te pronus adoro, Decembris Extremo, nubes inter et uda, die; Primus ut auspiciis laeti melioribus anni Possit, si merear, candidus ire dies. Ivit; et exhilarans fecit mihi purpureus Sol Ingentes omni pectore laetitias; Testatus bona quaeque mihi ventura secundo Sidere, fortunae pro ratione meae. Tertia vix Eos abiit; nubecula mentem Fuscat. at hanc abigit Solis apricus honor. Quid, quod (ut atratis sese per inania nuper Omne adeo caelum nubibus abdiderat) Signum ego cum peterem divini illustre favoris Pace tua; annueres, continuoque dares? Nam rutilum super hoc aperiri vertice Olympum Fecisti, et miras spargier inde faces. Lucis inaccessae nitidissima gloria fulsit, Splendor et empyreis exsiliit radiis. Agnosco tua dona, Pater; tua munera nosco: Indignum sanctis excipis ecce modis. Hinc animo spes certa sedet, fore, quod mihi fato Pactus es, ut facto des mihi, quod dare vis. Sic spero, sic credo. ratam fiducia constans Spem mihi sustineat, sustineatque fidem. Velle meum confine tuo nihil expetit ultra; Attamen implorans auxiliantis opem. Scis bene quid prosit, scis IOVA quid obsit. Inam Spes in te numquam mente reposta fuit. Non opis esse meae dignas persolvere grates, Sat scio. fas, habeam; fas, tibi semper agam. Quaeso meis duret mens firma nepotibus olim: Fas, grates habeant; fas, tibi semper agant. AD IEHOVAM. Caliginem mentis discuti, et luce DEI cor sibi illustrari petit. ELEGIA XIII. HOC quoque supplicibus das votis, summe IEHOVA, Hoc quoque das precibus pro bonitate meis; Nubibus et nebulis ut ab aere puriter actis, Sollemnis PAULO splendeat alba dies. Fac sic discussa nubis caligine densae, Mens niteat puris candida luminibus. Ut Sol proiciens radios per amoena locorum Illa face illustri reddit amoena magis; Sic tua lux nivei collustrans scrinia cordis, Ipsum splendidius candidiusque facit: Quod vacuum serva maculosae uligine labis. Mundities vitae sit comes usque meae. Hoc mihi promeritum si tu, pater optime, praestas, Praestitero grates ipse ego iure tibi: Quae grates animum memorem testentur ubivis; Seu vivam ulterius, sive recondar humo. Irradia cor luce, rogo, tenebrosaque mentis Effice candenti splendidiora nive. Pura etenim tu purus amas. Queis vita peracta est Candida, iuris in hos mors habet atra nihil. AD DANIELEM TOSSANUM. DANIEL in spelunca leonum typus Ecclesiae. ELEGIA XIV. UT sacer in magna Chaldaidos urbe Prophetes, Quod vetita coleret relligione DEUM, Horrida conicitur lacerandus in antra leonum, Esca quibus raptim cruda futurus erat; Ni DEUS obturans rictus obstruxet atroces, Ne foret indomitis praeda cruenta feris. Sic a monstrosis ECCLESIA pressa tyrannis, Quod CHRISTI impavido praedicet ore fidem, Duriter heu nimium violenta pericula sentit, Ut sit Avernali mersa proinde lacu. Sed velut ex cavea DANIEL per regia iussa Extraheris, nec habens dente nec ungue notas; In foveamque viri cito praecipitantur eamdem, Qui fuerant damni causaque faxque tui: Ipsa redux vires quoque sic ECCLESIA sumit, Ex Acheronteo libera naufragio. Illius aet saevos propriis mucronibus hostes Confossos tragico funera fine manent. Vidimus audimusque aevo compluria nostro Portenta exemplis nobilitata suis. Nec vadendum adeo procul hinc: vel Gallia sola est Experta innumeram carnificum seriem. Regulus ante alios quo quisque potentior exstat, Illicitaque flagrans ambitione furit; Hoc sibi plus dirae plerumque tyrannidis atrox Vindicat, et Phalarim non facit esse trucem, Nec facit esse malum Busirim. Tanta recentum Est feritas, tanta est vis, animique furor; Ut veterum, TOSSANE, nefas et atrocia facta Elevet, ac iustos paene fuisse viros Clamitet. Ast inter tales ECCLESIA motus Ardua virgineum tollito in astra caput, Exspectaque tuum venientem in nube serena Sponsum: tempus enim non procul esse liquet. Ultor is et vindex pede proculcabit acerbo Terga tyrannorum; praecipuumque caput, Quo coniurati se iactitat agminis auctor, Ima petiturus Tartara fine brevi. Quippe DEI regnum fas est super omnia regna Numquam mutandis fascibus imperitet. AD DEUM OPT. MAX. Reliquias aegritudinis omnino tolli petit. Medicamenta frustra sumi, nisi digitum DEUS admoveat. IEHOVA condonator criminum. Sanati gratus animus. ELEGIA XV. IN declinatu morbi nunc esse videntur, Qui divexarunt me satis atque super. Tu DEUS alme malum radicitus exstirpato, Umorumque omnem pellito colluviem; Facque valetudo me pristina deinde revisat, Instaurans vires corporis atque animi. Adfuit auxilio medicus, quantum fuit in se; Sanandoque aegro praestitit officium, Quae potuit cura studioque operaque medendi, Quo citius possem convaluisse miser. Quos non is sucos, quas non superaddidit herbas? Qua non austeram molliit arte luem? Vi nil tentavit, sed leniit unguinis usu Tormina mirificis impetuosa modis. Non semper rigidis urbes capiuntur et arces Armis: dant faciles saepe sine ense manus. Sic Asclepiadae faciant sapienter oportet, Ne magis irritent cruda venena mali. At licet utilium divina peritia rerum Se large aggestos fuderit in cumulos, Divite consuevit locuples ut Copia cornu, Aut Pandora suis prodiga pyxidibus: Ni tamen in primis digitus sese exerat ille, Uno a quo pendent omnia, nempe DEI; In cassum fomenta, in cassum unguenta dabuntur, Quicquid et ad foculos pharmacopola coquit. Te penes est unum, relevetur ut aeger anhelans. Iusseris, extimplo morbus abibit iners. Abnueris, miseri durum patiemur amice. Hoc exercitio pectora nostra probas. Percutis, et sanas; occidis, restituisque Vitam. nos Orco tradis, et inde trahis. Nemo voluntati nutuque impune resistat IOVA tuo: nemo cur ita quaerat agas. Maxima maiores poenas delicta merentur: Peccantum ex numero nos rea turba sumus. Tu mitis, clemens, lenis, mansuesque piusque (In sobolem genitor qua pietate cluet) Crimina condonas, scelerumque admissa nefanda; Expurgasque animum sordibus innumeris. Mi quoque condones noxam precor. utque benignos Iam placidi radios luminis experiar, Dic animae pater alme meae; Revalesce, vigeque Corpore sanato salvaque et incolumis. Hausero sermonem talem? persolvere grates Obliger, ac tanti commeminisse boni, Aethere dum vescar sospes; meritumque recensens Dixero: IOVA meae causa salutis erat. AD IESUM CHRISTUM. Pro felice migratione ex hac miseriarum valle, et translatione in vitam aeternam. ELEGIA XVI. VERUS homo, verusque Deus, qui CHRISTE tulisti Aerumnam, poenas, ludibriique probra; Cuique necem pro me crux intulit alta cruentam, Unde mihi patris est redditus ille favor: Te rogo per saeva toleratos morte dolores, Ah peccatoris commiseresce vicem. Cum meus exactum spectabit terminus aevum, Et luctamen erit vitaque morsque grave; Officiumque aures oculique et lingua negabunt, Coeperit et fractum cor trepidare metu; Ipsaque mens animi sensus amiserit omneis, Et super humanae nil erit uspiam opis: Tu mihi sis praesto, nec differ CHRISTE supremum Non immutandi temporis auxilium; Protenus et ducto lacrimarum e valle dolores Mortis et angores imminuisse velis. Spirituum cohibe molimina dira malorum: Adsit continue Flaminis aura sacri. Cumque aegros seclusa animae vis liquerit artus; Tuta sit illa, tua CHRISTE recepta manu. Interea molli requiescat corpus arena, Dum vehat extremum meta suprema diem. Laetior inde nova tectus fac carne resurgam, Meque tuere tui iure patrocinii. Inconsulta meae sepeli commissa iuventae, Nec tibi peccati sit meminisse mei. Denique da gratis aeternae munere vitae Pro bonitate tua, CHRISTE benigne, fruar. Nam quod promisti verbo iuratus, id ipsa Re praestaturum te nihil addubito. Si quis erit iusso qui nostro obtemperat, inquis, Omnemque in me unum spemque fidemque locat: Numquam iudicio geret ille obnoxia colla, Numquam illi gustus mortis amarus erit. Utque reum sub iura citet communia poena, Non tamen omnino vita peribit inops. Quin potius (bis iuro) manu victrice potenter Adserta e mortis compede membra dabo; Heredemque meo sistam (mirabile) regno, Mecum ubi perpetuae gaudia lucis agat. Haec tua vox, haec pacta. Polo nos ergo relatos Sede beatorum gratia dia beet. Interea miseris rogo debita cuncta remittas: Aequo des animo triste feramus onus. Hora superveniat mancae quoad ultima vitae. Ad verbumque tuum sit vigil usque fides. Nostra fides alacri tua robore iussa capessat, Dum placide claudat lumina fessa quies. AD CHRISTUM IESUM. De mysterio cenae Dominicae. ELEGIA XVII. DUM memores obitae colimus funebria mortis, Saepe sacrum panem, saepe litare merum; Credo ego rite tuam vescendo sumere carnem, Credo ego nos sanguen rite tuum bibere: Credo etiam humani non ruminis esse gulaeve, CHRISTE, sed esse animae potum, animaeque cibum. Haec superant hominum mysteria daedala captum; Mentibus Angelicis vix satis apta capi: Tantum aberit, crudis ut sensibus intellectum Carnivorum eliciant monstra Capharnaidum. Si sacramentum est, capiendum more sacrorum Id quod divini verbi elementa sonant. Signa per externi ritus, haerentia verbo, Pectoris interni sensa animumque moves; Participesque facis promissi CHRISTE fideles. Re donans ipsa, quod sibi signa volunt: Signa tuae vocis certo obfirmata sigillo; Signa voluntatis non dubiosa tuae. Abluis ipse reos sacri baptismatis unda, Noscitur a nobis qui tuus esse cruor. Sic Cereris functos et diae munere vitis Discipulos rigidae vis meminisse necis. Namque tui absentis voluisti corpore certas Et crucis et fusi sanguinis esse notas: Quae quibus indigne cedent, hi iudice PAULO Damnati, poenas suppliciumque luent. Ipsum te mansum vis, potandumque propinas: Sed nulli Iudae mensa dat ista locum. Ergo sui ipsius cor vero examine certum Hac dape condigne vescitur, hocque mero. At caperis caelo, terris post terga relictis: Protea te quemdam fingere, grande nefas. Grande nefas, aliquem Vertumnum credere, qualem Crediderat quondam Tusca superstitio. Ut lapidem clusasque fores penetrasse puteris, Ten penetrasse rear corpore dura tuo? Siccine traicerere polo per carnea membra? Siccine te curtis panibus occuleres? Panis es: an sub pane ideo, cum paneque corpus Aut in pane ipso prodigiale latet? Transmeet in corpus veri substantia panis: Hinc transmutatus num precor esse queas? Num modo descendant caelo transformia membra? Nunc supera adscensu protenus astra petant? Omnia posse DEO facile est. sed, ut omnia possit, Nequaquam certe, non DEUS esse, potest. Tu quidem es omnipotens: natura sed una repugnat A se ipsa discors esse alia atque alia. Alterutri proprium remanere utrinque necesse est. Nec multus DEUS es tu, neque multus homo. Nec te metitur ratio: ratione sed una Symbola designas foederis ipse tui. Una fides fidei certissima signa prehendit; Rem quoque signatam prendit ea una fides. Spiritus at vitae dator est, auctorque salutis: Nec simul atque semel corpus ubique tuum est. Porricit in terras radios Sol aureus almos, Nec tamen illustri mole fatigat humum: Sic vim virtutemque tuam, pollentia dona, Exserit amplivagis Spiritus ipse modis. Sic mihi tu praesto es, quamquam super ardua caeli Vectus; et inde iterum te vehet illa dies: Illa dies, cunctis finem positura diebus, Omnia quum fueris unus in omnimodis. Accipimus totum te, Cenae pignore; sed non Accipimus totum, quantus es, inde tui. Totus in hac compage habitas; tibi totus et ipse Inseror, insertus quisquis et esse cupit. Omnis ego in te sum, IESV, tuque omnis es in me; Omnia quo mea sint quae cruce parta bona. Es meus, ipse tuus: ramum sic stipes adoptat. Quid porro dicam? sum tuus, ipse meus. Pluribus ex granis panis velut iste fit unus. Unus et ex uvis pluribus iste liquor: Sic unus panis, sic et multi sumus unum Corpus; ut in cunctis unus es ipse DEUS. Utque calix idem vini libamina sacri Funditat, ardentem larga ciere sitim; Sic poscis fraterne animos, pie CHRISTE, vicissim Fervere amore hominum, fervere amore tui: Donec ab his terris potiunda ad sidera natos Caelesti sursum duxeris ipse via. Pro quo perpetuas homines persolvere grates Fas tibi praecipue, sidereoque patri. Spiritus ergo tuus faxit, COMMUNIO iungat Una omnes, et idem quisque sequamur iter. Minus Christiane pieve dictum. indictum esto.