FLORIDORUM LIBRI OCTO. Machine-readable text Pontanus, Iacobus Iacobus Pontanus XML version, markup prototype, December 1999 Susanne Mussmannmarkup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ pont1 pontanusflorida.html s001.html pontanusflorida.xml pont1/jpg html Ingolstadt: Adam Sartorius, 1602.

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 29 January 2004 Susanne Mussmann markup TEI header; typed text - structural tagging complete - no semantic tagging - Morpheus spell check FLORIDORUM LIBER TERTIUS, QUI ET SECUNDUS DOLORUM. I. Provocatio rerum naturae ad luctum. QUANTUM quantum ubicumque, qualecumque Rerum ab omnipotente fabricatum est, Mecum o tristificos inite quaestus: Communem o sine fine lugeamus Altorem, dominumque, vindicemque Extrema impietate perfidorum Heu letho miserabili peremptum. Coetus caelicolum obstupescitote, Fletu largifluo intueminique: Cui laudes modulamini usque et usque, Horrendum laniatur, et necatur. At vos terricolae, quibus salutem Mors infanda dedit, scelesta quorum Sanguis innocuus piavit acta, Pectus plangite, vellitote crines, Exangues lacrimis madete vultus. Vos qui cuncta celerrimo rotatu Certo foedere circuitis orbes, Suetis cursibus imperate nunc iam. Ac tot luminibus videte, amabo, Exemplum tragicissimi furoris. Amnes sistite, et asperate lymphas; Squalescant simul arua, prata, silvae; Rumpantur silices, pecus nec ulla Herbam tondeat, omnia indolescant: Plorent mutua muta, et ingemiscant. Quantum quantum ubicumque, qualecumque Rerum ab omnipotente fabricatum est, Mecum o tristificos inite questus. Threnodiae Filiarum Hierusalem. I. REctor optime maxime, Cunctorumque sator Deus, O cur nam tibi sustines Abiectis ab homunculis Sic indigna reponi? Quos tu existere iusseras, Quos donis cumulaveras, Hi te ceu capitis reum Invadunt inimicius, Pro latrone trahentes. Nil pugnas capientibus: Offers te religantibus: Permittis rapientibus: Non minis regeris minas: Non certas maledictis. Qualis est placidissima Inter quadrupedes ovis; Tonsorem patitur silens, Nec balatibus arguit Cultro se iugulantem. Humor labitur in genas; Et suspiria ab intimo Corde tristia ducimus. Orbis siccine condecet Heu commissa piari? II. EHeu quo pietas Dei, Quo fidissima charitas, Et immensa benignitas, Et perpessio multiplex Adhuc progredietur? Ah atrocia atrocibus Iunguntur, fabricant nova Tormenta in dominum meum, Heu semper gravioribus Succedunt graviora, Expeditus ab omnibus Quantum nemo piaculis, Poenas at tamen impias Nova fert tolerantia, Insons per sceleratis. Quod peccavit homo, Deus Per ludibria plectitur. Nec finis dabitur prius, Quam fixus trabe pendeat, Quis comprendat amorem? Ecquis huic simile audiit= Quando talia vidimus? Ut vivant meriti necem. Mactatur Deus ipsemet. Quis comprendat amorem? III. O Terrae, o pelagi vada, O sacraria caelitum, Concitamini, et omnibus Contra surgite viribus. O Iudaea quid audes? Qui iudex sedet omnium, Cur a iudice ad alterum, Tum post rursus ad alterum, Ad quartum quoque truditur? O Iudaea quid audes? Annas heu alapam intulit: Caiphas pro male contudit: Herodi bene risus est; Pilatus faciet mori. O Iudaea quid audes? Quin cum militia tua Sexcentis legio nibus Accurrens Michael, Deo Prognatum hostibus eripis? O Iudaea quid audes? Qui nam odisse potes virum, Quem rerum omnia diligunt? Oh, tun hunc iugulaveris, Qui viventia condidit? O Iudaea quid audes? IV. HEu corpus lacerum nimis, Quod siccis oculis queat, Extremis Garamantibus Sit quantumlibet editus, Usurpare nec ullus. Forma lugubris aspici: Foedis sordida phlegmatis: Salsis ebria roribus; Forma informis, et omnibus Gratiis spoliata. Implete aera questibus; Dies addite noctibus; Sint lamenta perennia, Nullus sit lacrimis modus, Finis nulla querelis. Flos pulcherrime Virginis, Rosa, et lilio amoenior, Marcuit species tua. Posthac ambrosium, ut prius, Non efflabis odorem. Ah si vapulat, ipsemet Flagra si patitur Deus, Quid tibi o homo pro tuis Summorum scelerum putas Est noxis subeundum? V. QUid vulgus stolidum petit? Quid gens effera postulat? Nolunt vivere, sed mori: Letho propterea student Ipsam tradere vitam. Hoc si consilium sedet, Vosmet perdere, vestraque, Quo sic dispereat salus, Euge ad exitium simul Aeternum properate. Novus clamor, et horridus Mihi dissecat ilia. Quid potest truculentius, Quid potest sceleratius Votis fingier istis? IESV, quis tibi fert opem? Quis patrocinium tibi? Nemo se socium applicat? Nullum cura subit tui: Desertum morieris. Non est auxilio pater: Non te caelicolae tegunt: Tulit discipulos fuga: Nullum cura subit tui: Desertus morieris. III. Iesu spinis coronati adoratio. TE regum dominum, te genitum Deo, Aequalemque patri, et cuncta simillimus Iam nunc horriferis in cruciatibus Versantem, haud colimus minus. Salue noster amor, noster ave Deus, Quem sic coccinea veste hominum nefas Cum sceptro fragili, cum diademate Affecit rigidissimo. Nostrum grande decus, gloria, faustitas, Qui condis, vegetas, pascis et omnia, Cur te sponte tua talibus obiicis? Dent poenas meriti suas. Humano generi Rex bone parcito. Mitem da veniam te laniantibus. Hoc suadet pietas, quae regionibus Te vocavit olympicis IV. IESU in cruce pendentis adoratio. SEmpiterno patre natus Orbis ante machinam, Angelorum rector, atque Constitutor omnium, Cum scelestis computaris, Auctor innocentiae. Tu misertus exulantum, Tetra propter crimina, Ultro descendis paterno De sinu, factusque homo, Hac piacularis ara Immolaris victima. Nos adoramus cruentum, Ora, corpus lividum, Mille plagis vulneratum, Diritate plurima. Parce Iesu, nescientes Qui necem tibi inferunt. Te dolentes contuemur Cum novis ploratibus: Teque numen confitentes Comprecamur sedulo: Esto vita mortuorum, Morte mortem exterminans. Praestiturum hoc spondet ipse Euidentibus notis. Nam caput demittit ecce Ut reis det osculum: Et manus extendit ambas, Stringat ut complexibus. Laus tibi IESU decusque Saeculis sit omnibus. Te polus, tellus, et aequor, Caelites, et inferi, Ut salutis architectum Praedicent amplissime. Aliud. SPectaculum crudelius, Nefastius, funestius, Unquamne vos mortalium Hausistis, oro, lumina? Heu rex ferarum vim suam Impastus in te contulit: Heu tigris immanissima In frusta te sic distulit. Sed ista tigris, hic leo Ego fui IESU tibi. Peccata quae peccavimus, Te tot dedere mortibus. Ignosce fassis, o bone, Cui proprium est ignoscere. Ah gratis, ah ne fuderis Totum per artus sanguinem. V. De consensu Mariae matris. QUam vos lethiferam prope Stantem cernitis arborem, Miris tristiculam modis, Pendenti cruciatus est, Ut charissima mater. IESU quae patitur dolet. Matris maestitia suae Fibris uritur intimis. Sic rursum crucifigitur. Heu cruces geminatas. Nemo tam extitit eloquens, Dictis posset ut assequi, Quantum propter amabilem Se se filius optimus Afflixit genitricem. Videbat sua vulnera, Quae perferret et omnia Molle cor penetrantia, Confectamque doloribus Tantum non morientem. Matrum maxima quid facis? Gnatum ne mage torseris. Si vis hunc levius pati, Quod te velle quis ambigat? Quanquam invita recede. VI. Naturae necem conditoris miserantes. POstquam sacratam corpus emisit animam, Victorque mortis iura mortis pertulit, Natura luxit omnis auctorem suum: Iudaea sola, cui parabatur salus, Se gaudiis dedere potuit, et lusibus, Quos ad se IESUS vagiens exciverat, Praedulcia ad cunas canentes carmina, Iam naenias superi canebant alites, Lumina gerentes fletibus stillantia. Sol retro currus non potis convertere, Roseam, quod unum potuit, extinxit facem Iratus, ac maestam diu absque lumine Ostendit orbi frontem, et auctorem suum Sic interemptum luxit, aeternam improbis Noctem minatus. Palluerunt sidera: Concussa tellus fremuit horrendum in modum. Sensere et ipsa cadavera Dei iniuriam, Ruptisque tumulis prodire vivida. Per nemora volucres haud vacabant cantibus. Per prata, per agros, per iuga alta montium Gemitum dabant inusitatum animantia. Quis hanc necem tuam, Agne patientissime, Non lugeat, luxere quam sic omnia? VII. Ad quinque vulnera. QUinque o fonticuli cruore sacro Manantes domini, Deique nostri, Bella insignia, maximaeque signa In nos indubitata charitatis, Caelesti illecebra, leporibusque Divinis opulenta, nectarisque Vestro nectare dulciora succis. Pedum o vulnera, et utriusque palma Vulnus, et lateri quod hasta vulnus Quintum fecit, inest medela vobis, Per quam vulnera sontium valescant. Quas sordes ego cumque contraho, quas Conscisco miser in diesque culpas, Ad hos fonticulos lavo, eluoque; Nine et candidior revertor inde. Nunc porta est reserata, nunc apertum est En latus, modo me inferam, ingeramque In istuc penetrale: in hac caverna Securus recubans, nihil requiram. Hic mi copia suppetet benigna: Hic edamque, bibamque, dormiamque. Hoc conclave meum colam per aevum. VIII. Salutationes ad membra IESU exanimati. Ad caput. SAlue caput venerabile, Aspris opertum sentibus, Et fuste mactum pluries, Propter scelus mortalium. Ad capillos. Auete crines sanguine Offusi, et a sicariis Prensi, revulsi immaniter, Propter scelus mortalium. Ad faciem. Salue o adoranda facies, Turpata sputis impie, Velata, et alapis turgida, Propter scelus mortalium. Ad oculos. Pudica avete lumina, Benignitatis indices; Tot functa nuper imbribus, Propter scelus mortalium. Ad os. Salue os aceto, et fellea, Facinore crudelissimo, Vexatum amaritudine, Propter scelus mortalium. Ad aures. Aures avete, saepius Probris onustae turpibus, Dictisque petulantissimis, Propter scelus mortalium. Ad collum. Saluete colli candida, Duris ligata funibus; Pugnis petita centies, Propter scelus mortalium. Ad humeros. Humerique avete candidi, Pondus crucis gravissimum Quos pressit immanissime, Propter scelus mortalium. Ad brachia. Et vos avete brachia, Per arborem illaetabilem Distenta quam saevissime, Propter scelus mortalium. Ad manus Saluere vos iubeo manus, Feritate barbarissma Clavis foratas aereis, Propter scelus mortalium. Ad pectus. Aueto pectus inclitum, Tot verberationibus Contusum, et affectum male, Propter scelus mortalium. Ad latus. Salue latus sanctissimum Telo retectum militis Patentiore vulnere, Propter scelus mortalium. Ad cor. Aueto cor amantissimum, Per cuncta cor mitissimum, Cruenta apertum lancea, Propter scelus mortalium. Ad genua. Auete genua iterum iterum, Castis precationibus Curvata humi plus millies, Propter scelus mortalium. Ad pedes. Saluere vos volo pedes Lassos profectionibus, Crassisque clavis peruios, Propter scelus mortalium. Ad pretiosum sanguinem. Saluete rivi sanguinis, Toto fluentes corpore, Et singulis ex artubus, Propter scelus mortalium. Ad corpus universum. Salueto corpus nobile, Caesum flagellis, in crucem Suffixum et illic mortuum, Propter scelus mortalium. Ad sacrosanctam animam. Aue anima divinissima, Completa tot maeroribus, Oppressa tot doloribus, Propter scelus mortalium. IX. In sacrosanctam, ac triumphalem crucem. FIlias inter generosiores Tute silvarum magis eminebas, Apta quae ferres pretium redempti Nobile mundi. Ara tu vere potis es vocari, Qua super se sacrificavit Agnus: Sola tu pacem profugis dedisti, Sola salutem. Te crucem laudent, tibi suave cantent, Frontibus gestent, et ubique pingant, Qui tuo aeterna nece liberati Munere vivunt. Aliud. GEmmis trabes fulgentior. Arbor lapillis clarior, Auro micante purior, Terra poloque dignior: Quibus creatam te iugis, Quibus satam radicibus Posuisse ferro brachia Sanctam putemus arborem? Beata mater arboris, Beata silva germine: At tu trabes beatior, Regis cubile maximi. Suffixus in te scilicet Cuneis pependit ferreis Qui pascit unus omnia, Et cuncta verbo condidit. In te profusis lacrimis Effavit extremum halitum; Manansque totus sanguine Commissa nostra diluit. Hic tanquam in ara fumida, Placabilis ceu victima, Quae scelera non admiserat Agnus piavit innocens. Formosa trabs et lucida, Quocumque ligno celsior. O arborum pulcherrima Nullis tacenda saeculis. X. IN coronam spineam. O corona prae coronis Omnibus spectabilis, Et lapillis, margaritis, Omni et auro pulchrior, Praepotens quam Rex sacravit In tremendo vertice. Haec ahena cassis illi Praelianti cum hostibus, Quos crucis postravit armis, Et peremit funditus: Ipsa deinde dum triumphat Facta victrix laurea. Hanc coronam sic honoram Regis almi symbolum, Mente pura sint colentes, Christe qui te diligunt: Et supernae civitatis Qui coronas appetunt. XI. In clavos. LEge qui nulla, spatio nec ullo Continetur, quique meat latebras Abditas quamuis Deus irretentus, Hunc tenuistis. Fama quae vobis data, quis ve honores? Dum volunt omnes meminisse vestri, Et piis clavos monumenta sancta Tangere labris. O decus diam penetrasse carnem; O decus fontes roseos bibisse, Sunt quibus noxae penitus lavatae Totius orbis. XII. In lanceam. SPiculum charum, hasta felix, Praedicanda iugiter. Nulla tecum certet hasta, Sit licet charissima; Caesarum ipsorum inter arma Hauseritque sanguinem. Sempiternum hastile vives, Donec appellabitur Nomen eius, vulnerasti Quem licet iam mortuum. Quattuor fontes fluebant, Quintus abs te fossus est. Tu fidelibus recludis Expetitam ianuam, Pectus intrent ut sacratum, Ipsamet praecordia; Atque ibi pascant, cubentque Continenti iubilo. XIII. In flagella, spongiam, arundinem. LOra queis sanctum lacerare tergum, Brachia, et ventrem, teretesque suras, Candidos nec non humeros, et omnes Contigit artus: Tuque mordaci madefacta aceto Spongia, os siccum sitientis urgens, Tuque pro sceptro data, verticisque Pulsus arundo: Procidit vobis chorus ecce noster, Signa tantorum reverens dolorum. Eia mortales veneremur orbis Signa recepti. XIV. Ad Iesum patientem. QUid esse vult, mi chare IESU, dicito, Quod liber ipse, et omnium liberrimus, Captivus atque servus ultro factus es? Tuae ut catenas servitutis rumperem, In sempiternum redderemque liberum. Adactus es cur iudices nequissimos, Cur falsa mutus pertulisti criminum? Ut vera tua crimina mea taciturnitas Excuset olim iudici iustissimo. Cur dedecore coopertus es quam plurimo, Cur omnium factusque contemptissimus? Ut mea decus tibi pariat contemptio, Veros honores, gloriam verissimam. Cur verberum perpessus atrocissima? Cur dorsa flagris exarata conspicor? Ut ne ferenda sint tibi mala verbera, Longaque flagella praemium peccantibus. Cur sic cruento rore manant tempora? Cur sic corona quaeso cinctus spinea? Ut tu corona cingereris aurea, Rerum potens, regumque rex regalior. Cur Golgotham poenas abis ad ultimas, Ceu latro cum duobus ah latronibus? Ut tu comitibus angelis palatia Intres olympi, et gaudio circumfluas. Cur poculum dedere fellis fellei? Ut tu bibas cum lacte mella dulcia, Uti scilicet melliflua currunt flumina, Fontesque lactis obstrepunt humoribus. Cur denique voluntariam ad mortem ruis? Ut tu queas a morte tutus vivere, Vitam potitus fine nullo praeditam.