FLORIDORUM LIBRI OCTO. Machine-readable text Pontanus, Iacobus Iacobus Pontanus XML version, markup prototype, December 1999 Susanne Mussmannmarkup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ pont1 pontanusflorida.html s001.html pontanusflorida.xml pont1/jpg html Ingolstadt: Adam Sartorius, 1602.

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 29 January 2004 Susanne Mussmann markup TEI header; typed text - structural tagging complete - no semantic tagging - Morpheus spell check FLORIDORUM LIBER QUINTUS, QUI ET SECUNDUS DE VIRGINE MATRE. I. Appellationes. SALVE praesidium Maria nostrum. Salue grandis honos, medela, virtus. Salue Christiadum anchora, aura portus. Salue amplissima supplicum patrona. Salue o feste dies virum piorum. Salue lux hominumque, luxque divum. Salue commiserationis o fons. Salue delicium utriusque mundi. Salue uno inferior tonante tantum, Salue omnes simul antegressa laudes. II. Maria sibi Musa. LUce o lucidior, lapillulisque Eois radiantior, coruscis Poli lampadibus magis corusca, Nive o candidiorque, lilioque, Argento simul, et simul ligustro, Cygno, marmore, eburneisque signis. O flores superans odore, et herbas, Et unguenta fragrantia, atque thura, Decentissima sola feminarum. Fias Melpomene mihi necesse est, Mihi labra riges tuisque lymphis, Si te pro meritis cani expetessis. III. De innumeris eiusdem miraculis. NOn tot flumina piscibus natantur, Non tot aera remigant volucres, Non tot silva feras, favos tot Hybla, Non tot Parthus habet ferox sagittas, Non tot aequora fluctibus tumescunt, Non tot spicea serta gestat aestas, Non tot arboribus comae virescunt, Non tot robora montibus creantur, Non tot astra micant tacente nocte, Quot exempla tuae benignitatis Humanum in genus, in tuos clientes. IV. Poeta Deiparae. AMo te mea vita, spes, salusque. Amo te mea sancta suavitudo. Amo te mea certa liberatrix. Amo te mea fida deprecatrix. Amo te mea sospita, atque custos. IVa. Deipara Poetae. AMo te mihi crebra supplicantem, Amo te mihi temet offerentem. Amo te studiosius me amantem. Amo te veterem meumque mysten. Amo denique te meum Poetam V. Preces. AUdi parens clementiae Precationem sontium, Quam condolentes affatim, Et lacrimantes mittimus. Quot habent arenas littora, Tellure quot sunt gramina, Guttas quot imber continet, Quot silva nutat frondibus, Tot nos modis, eheu, tui Decreta nati rupimus: Tam multiformi crimine Ah nosmet impiavimus. Hinc ille quam iustissima Incensus ira perfurit: Contraque multiformibus Poenis reos ulciscitur. Qui iustus ergo irascitur, Mitescat ut placabilis. Qui non pepercit sontibus, Bonus esto paenitentibus. Te interprete malis omnibus Regina liberabimur. Te sordidati quae sumus Succurre perditissimis. VI. Summa laudum. TE cantare solent sacri Portae: Te tonant quoque Rhetores diserti, Ore hi magniloquo, rotundo at illi, Nec laudando queunt modum invenire. Ego te cano voculis duabus Perquam magnificeque, regieque, Ni sententia fallit, aut fefellit. MATER ALTITONANTIS. Hocce totum est, Quod nec plurima turba scriptitantum Longis est potis explicare chartis. VII. Maria dulcissima virgo, et honestissima mater. QUid dulcius virginibus est tandem? nihil, Quid matribus honoratius tandem? nihil. Maria virgo, et omnium dux virginum: Maria mater, et omnium matrum caput. Hac ergo virgine nihil usquam dulcius. Hac matre nihil extabit usquam honestius. VIII. Carmen saeculare MAriae sumus in fide Puellae et pueri integri, Mariam pueri integri, Puellaeque canamus. O Maria ter optima, Summi progenitrix Dei, Quam mater sterilissima Dextro numine fudit. Tu praestantior omnibus, Su beatior omnibus: Filio tibi proximos Nam sacramus honores. Tu virgo, domina, et parens, Mundi et arbitra diceris: Tibi posteritas tua Fecit nomina mille. Sis quocumque placet magis Sancta nomine, filio et Addictam, ut solita es, bona Sospites ope gentem. IX. In nomen Mariae. NOmen mellifluum MARIA, nomen Scitum, suaviculum, eligans, rotundum, Nomen lilia olens, et hortulorum Omnes laetitiasque, gratiasque, Nomen dulcisonum, aureumque prorsus, Sanctitate, et amoribus refertum, Castas laetificans, piasque mentes, Cunctis nomen amabilissimumque, Tonanti quibus est placere cordi, Et quos lumine respicit faventi, Quem Maria hominem Deumque fudit. X. Hymnus. FEsta matris Christiani, Matris atque Virginis Caerimonia decenti, Et sonoris cantibus Euge sedulo colamus, More avorum scilicet. Vita mundi, lumen orbis, Lumen immortalium, Trinitatis grata sedes, Aula sancti spiritus, Prima gratiae repertrix O Maria diceris. Antequam Deus locaret, Orbis istanc machinam, Te sibi delegit ipse Prae puellis omnibus: Et parentem nominavit Exitu mirabili. Non rigata, non arata Terra frugem reddidit, Quando virgo non marita Germinasti filium. Ima summis copulasti, Fluxa cum manentibus. Gloria et decus sit illi Sempiterna in tempora, Qui Mariam consecravit Tam novis honoribus: Nempe Patri, Filioque, Et sacrato Flamini. XI. Amor, et cultus Mariae. ILle ter felix pote nuncupari, Qui tuam Virgo, o bona Virgo prolem Corde sincero colit, et flagranti Ambit amore. Ille mi felix etiam videtur, Qui tibi tradit sua cuncta, teque Cor de sincero colit, et flagranti Ambit amore, Tu meum pectus semel occupasti; Me tui vivax edit ecce flamma. Te colam donec mihi vita quondam Liquerit artus. Sive lux summos tenet orta montes, Sive nox fusco parat ire curru, Te voco semper sociam laborum Rite meorum. O meum tutamen, et aduocata, O et adiutrix operum fidelis, O meum, Mater, columen, mearum, o Gloria rerum. XII. Salutationes. AVe salutis ostium, Speculumque lucidissimum, Vivens Dei palatium, Tutela te colentium. Aue fugatrix daemonum, Et mortis interemptio, Tabula secunda naufragis, Mater beatitudinis. Aue rosa inter spinulas, Rube incremate, civitas Dei optimique, et maximi, Vellusque Gedeonicum. Aue cypresse, balsamum, Electa myrrha, palmaque, Et platane diffusissima, et Oliva speciosissima. XIII. Preces. QUam multa nos ah undique Circumdedere incommoda? Nemo potest evoluere Queis obruamur fluctibus. Ad cuius ergo dexteram Nos applicemus tutius? Cuius fidem testabimur? Quem sentiemus vindicem? Te mater intactissima. Defende, serua, libera, Quibus piandis filius Crudele fatum pertulit. Nam quae tua est benignitas, Prodesse vis mortalibus: Et quae tua est potentia, Nil machinaris irritum. Solare maestos blanditer, Solamen o maerentium. Fessos leva laboribus, Levamen o sudantium. Miles vagatur impius, Et arma nos circumsonant. Annona non fit laxior, Saevitque mors impunius. Compesce Martem, et auream Tranquillitatem suffice: Morbos, famemque in efferos Immite Turcas, obsecro. Iactamur en erroribus, Praepande nobis semitam. Quod cernis, exules sumus, Fac patriae nos compotes. Tu puritate purior, Nos inquinati sordibus. Tua euge sanctimonia Nostros reatus abluat. XIV. Depotentia Mariae. PApae, quis huius Virginis potentiam Seu mente secum consequatur cogitans, Seu comprehendat paginarum milibus? Lustrare qua terras novus sol incipit, Et qua color iam rebus esse desinit, Tua populi venerantur omnes numina, Placantque donis te probatioribus, Suae salutis confitentes auspicem. Qui congerere postest opes, et cui soli Fertilis arantur vel trecenta iugera, Ad templa tua fert ditiora munera. Te pauper humiliore victima colit. Quis pressus, oro, incommodis non ad tuam Confugit opem? quis non timens hostilia Tibi accidit? tu liberas ab hostibus. Immaniore fractus aegritudine, Te sospitante vivus, et valens fuit. Quid praedicem ereptos marino gurgite, Dum foedere tuo premis habenas flaminum, Pacem procellis imperans frementibus? Quis impeditus arduis negotiis Monitu tuo non se expedivit dextere? Sint magna quamuis ordienda et aspera, Fide tua freti, opibus innixi tuis Vel maxima etiam audemus, atque asperrima. Audis laborantes vocata puerperas, Animamque reddis artubus frigentibus. Quid denique soleas, quid et liceat tibi, Tabella multa in aedibus pendens tuis Quemcumque signis edocet notissimis. XV. Hymnus in festos dies Mariae. O Sola maior omnibus, Conceptu ab ipso sanctior, In qua veteris haud extitit Contagio piaculi. Te nascituram Gabriel Praedixit afflicto patri: Quam venter Annae perdiu Infructuosus extulit. Te parvulam puellulam Vindemiam post tertiam, Solymam parentes patrio Duxere sacrandam Deo. Stellata ab arce nuntius Tuum in cubile mittitur, Virumque passa neminem Verbum paternum concipis. Post ista Bethlae ad oppidum Astricta nullis legibus, Doloris expers, clausaque Rerum monarcham eniteris. Succedis hinc templo, velut Lustrationis indiga: Illic et annis obsitus Tibi futura praecinit. Nexu levata corporis Ad astra tandem commigrans, Poscendo nostram ibi vicem Delicta mundi diluis. XVI. In Mariomastigas. QUae vos Erinnys in rabiem agit incitos? Quis hic furor sceleris abundans plurimi? Itane Dei, quaeso, optimam atque maximam Ausi parentem criminosis vocibus, Et ore maledicto palam conscindere? Vosne maculis nescio quibus dum viveret Foede inquinatam fingitis? vosne similem Vestris eandem uxorculis mentimini? Omnes per annos nec pudorem creditis Seruasse, mente et corpore integerrimam? Abite abite in pestem, et in malam crucem: Cerebro vacantes ite vos cucurbitae, Ventres edaces, daemonum vaga pecora. XVII. Preces. DEvenire nos ad illum Virgo per te fas siet, Qua duce ad nos ipse venit, Saeculorum conditor. Perque temet consequamur Illius clementiam, Qui per ipsam te subivit Sponte nostram miseriam. Te per ipsam nos receptet, Per quam eum nos cepimus. Tua apud illum integritasque Nostra minuat crimina, Multitudinemque tollat Copiosa charitas. Eia fecundos meritorum Praestet tua fecunditas. XVIII. Admirabilitas Mariae. NAtura quod recusat, Quod usus ipse nescit, Quod nulla mens prehendit, Quod sidera obstupescunt, Quod terra contremiscit, Quod omnia reverentur, Vis, Christiane, dicam? VIRGO, DEIQVE MATER. XIX. Maria auxiliatrix. LAudes silete Virginis, Quicumque duris casibus Illius incassum fidem Rogasse meministis probe. Laudes sonate Virginis, Quicumque duris casibus Illius orantes fidem Factos tenetis compotes. At quaeso quis mortalium, Per iniquiora tempora Ad tam benignam Virginem Preces profudit irritas? Commune asylum est omnium, Et deiuvare non potest. Ipsius illa mater est, Qui diligit quos condidit. Quapropter omnes Virginem Laudate clementissimam: Vobisque centum guttura, Centumque linguas poscite. XX. Uterus Mariae. AD este quaeso exercitus caelestium, Terrestriumque copia. Cantemus uterum Virginis ter maximae, Ter nobili praeconio. Venter Mariae hortus fuit pulcherrimus, Multoque fragrantissimus. Cuius rosarum flosculi bellissimi Suprema castimonia. Auxitque odores, auxit elegantiam, Quantum assequi nemo potest, Nullis silenda aetatibus conceptio: Concepit ipsummet Deum, Nullo satu: o fecunditas sine socia, O efferenda dignitas. Paradisus ecce hic ipse quam certissimus, Labuntur ex quo flumina, Unde universus orbis aeternum bibit, Et irrigatur affatim. XXI. Salutationes. EGo te saluto plurimum, Amicta sole femina, Turtur, columba, et hortule, Quem nulla consevit manus. Saluto te sexcenties, O porta clausa Principi, O mulierum fortissima, O virginumque gloria. Ego te saluto plurimum, Caelestis aulae ianua, Cynosura navigantium, Secunda spes mortalium. Apiculam te dixerim. Res Veneris illae nesciunt, Et liberae doloribus, Cum melle fingunt cerulas: Sic tu pudica permanens, Nullisque prorsus nixibus Verum et hominem, verum et Deum Mater tulisti regia. XXII. In hostes et obtrectatores Mariae. NAti gigantum, impia serentes dogmata, Calumnientur, obloquantur, oblatrent, Apella torqueatur, et derideat, Cultor deorum barbarus inique ferat, Frendeat Erebus, undisque terras misceat, Nil virgine ista maius, excellentius, Illustrius, praestantius, divinius. Ad misericordiae matrem, pro Re pub. Augustana. COmmunis hera, communis ara gentium, Et deprecatrix orbis una et urbium, Augusta mater, en supinas tendimus Ad te manus, damusque dicta supplicum. Sereno lumine hanc, precamur, aspice Urbis vetustam Romulae coloniam. Quid illa te, tecumque progeniem tuam Per templa votis poscat ardentissimis, Scis ipsa, quam secunda sors, et altera Non est latere possit ut mortalium. Augusta nostra augustior sit effice, Amplissimis ornata rebus fulgeat. Ah ne preces tibi ferentes abiice. Dignare nos ope, et opibus Virgo tuis, Interque multa civitatum milia, Quas te magis certum est colere, nostram quoque Numero aliquo tibi esse ne refugeris. Regina regem affare, mater unicum, Priscamque nobis impetra concordiam: Sacris honorem, sospitatem curiae, Civique pacis dona candidissima.