FLORIDORUM LIBRI OCTO. Machine-readable text Pontanus, Iacobus Iacobus Pontanus XML version, markup prototype, December 1999 Susanne Mussmannmarkup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ pont1 pontanusflorida.html s001.html pontanusflorida.xml pont1/jpg html Ingolstadt: Adam Sartorius, 1602.

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 29 January 2004 Susanne Mussmann markup TEI header; typed text - structural tagging complete - no semantic tagging - Morpheus spell check FLORIDORUM LIBER SEXTUS, QUI ET PRIMUS SPONSALIUM. D. Bernard. super Cant. FRustra ad audiendum, legendum ve amoris carmen, qui non amat, accedit: quoniam omnino non potest capere ignitum eloquium, frigidum pectus. Quomodo enim graece loquentem non intelligat, qui graece non novit: nec latine loquentem, qui latinus non est: sic lingua amoris ei, qui non amat, barbara erit, sicut aes sonans, aut cymbalum tinniens. Origenes in eadem.

SIcut dicitur aliquis carnalis Amor, quem et Cupidinem appellaverunt Poetae, secundum quem qui amat, in carne seminat: ita est et quidam spiritalis Amor, secundum quem ille interior homo amans in spiritu seminat. Et ut evidentius dicam: si quis est qui portat adhuc imaginem terreni, secundum exteriorem hominem, agitur Cupidine, et Amore terreno. Qui vero portat imaginem caelestis, secundum interiorem hominem, agitur Cupidine et Amore caelesti. Amore autem et Cupidine caelesti agitur anima, cum perfecta pulchritudine et decore verbi Dei, speciem eius adamaverit, et ex ipso telum quoddam, et vulnus amoris acceperit. Est enim verbum hoc imago, et splendor Dei invisibilis, primo genitus omnis creature, in quo creata sunt omnia, que in caelis sunt, et quae in terris, sive visibilia, sive invisibilia. Igitur si quis potuerit capaci mente coniicere, et considerare horum omnium, que in ipso creata sunt decus, et speciem, ipsa rerum venustate percussus, et splendoris magnificentia ceu iaculo (ut ait Propheta) electo terebratus: salutare ex ipso vulnus accipiet, et beato igne amoris eius ardebit.

SPONSA SPONSO. I. Osculetur me osculo oris sui. IESUS me proprio osculetur ore. Illum amo, ulteriusque amare tendo, Nec mi sufficiunt trecenti amores: Tantus ardor habet meas medullas, Nec possum tacitas habere flammas. Sub caelo sine te quid expetamus? Et caelum sine te quid incolamus? Tecum dummodo sim, benigne IESU, Sim vel Sauromatas apud, Getasue, Sim mari in medio, sim apud silentes. Te vastus tremit orbis, ipsa rerum Te natura stupens adorat omnis: Una ego ebria charitate multa, Divinis ego sauciata curis, Istuc praetereo recogitare: Atque ambage procul, prooemioque Rem magnam audeo postulare Magnum. Amoris, mihi crede, amoris inquam, Audentem iubet esse magnitudo. Qui me luminis has vocasti ad oras, Qui sponsam tibi meque concupisti, Qui solus satis es meoque cordi, Da te, da mihi, quaeso, mi creator, Da te, da mihi Sponse mi fruendum. O IESU, in pelagus precor tuarum Me tuam bone merge suavitatum. Sit rex regibus expavendus ipsis, Sit quantuslibet ille praepotentum, Non me colloquio, osculoque Sponsi, Non amplexibus abstrahet pudicis. Ipse provocat, ipse mandat, ipse Vult sese oscula sanctiora posci. Ergo me ore suo ipsus osculetur. Ipse, dicam iterando, me osculetur. SPONSUS SPONSAE. II. Amica mea, soror mea, Sponsa mea. SUnt tuae, o soror, o amica, Sponsa, Perceptae mihi flagitationes. Quod optas dabitur, feresque cuncta Nostro a numine prorsus impetrata. Haeres visceribus meis, fides te Et virtus tua multa, magna, firma Astrinxere mihi tenace vinclo. Non quamuis animam rogare fas est Complexusque meos, meum osculumque. Odi gaudia vana persequentes, Rebus implicitas fluentibusque. Non has non thalamum subire nostrum Mos permiserit ullus aequitatis. SPONSA III. Vulnerata charitate ego sum. NImis decorum credite A charitate vulnus. Alium Cupido sauciet Suis malus sagittis. Det alteri labentium Vulnus cupido rerum. At nos Dei blandissimas Gustavimus sagittas. Gustate vos illas quoque, Optate vulnerari. O sauciandum his arcubus Vestrum datote pectus. Nudate vos hisce iaculis, Eat per ima vulnus. Quid suavitatis non habent, Non pulchritudinisque, Accepta caelo vulnera, Per charitatis arcum? Inaestimabilis mihi Decor Dei patescit, Praestantiamque Numinis Quantum licet prehendo. Hinc me rapit amor aestuans, Quem nosco, concupisco. Hoc est beatum hoc inclitum A charitate vulnus. SPONSA SPONSO. IV. Trahe me post te, curremus in odorem unguentorum tuorum. O Lux fulgidula effugans mearum Noctem tristificam inscientiarum: O ignis facibus severioris Mihi corda Cupidinis perurens: Ingens o pietas, fovens, remulcens. Et mentem bene roborans labantem, Vincit omnia vestra dulcitudo, Vestrae perlecebraeque, gratiaeque. Unguenta, ut reor optimorum odorum Dicentur satis apte, et erudite. Tali curram in odore, si trahas me. Omnis copia narium mihi tu Nate Virginis, arbiterque mundi. Quam pulchre est mihi, quam bene, ac beate? Nec pili facio creata quaeque. Tu fragrans satis es superque solus, Lutum cetera olent vel universa. Nunquam fessave, paenitensue nunquam Tuis curram in odoribus per aevum. SPONSA. V. Ego dormio, et cor meum vigilat. TUrbas non probo, non fero tumultus, Non sum sollicitis amica curis, Non possum strepitus pati molestos. Haec est illa quies mea, hic meusque Quem dormire iuvabit usque somnus. Verum mens animi sopore cassa est, Uni perpetuo alligata IESU, Uni tota vacansque, seruiensque. Cum IESU exigo ludibunda soles: Idem se mihi saepe dormienti Obiectans, hilarescit ore toto, Mecum et salvificas serens loquelas Solatur, monet, erudit, movetque Me sibi ad genus omne sanctitatis. Quin cum membra iacent soluta somno, Consuetas obeo precationes, Consuetas sono cantibusque laudes, Et caelestia iubilans revoluo. Nam cui quis studio obligatus haeret, Aut in queis sumus ante commorati, Quoque est mens operata diligenter, In somnis agere illamet videmur. ADOLESCENTULAE AD SPONSAM. VI. Meliora sunt ubera tua vino, fragrantia unguentis optimis. QUae nos ceu pueras, alumnulasque Ut nutrix alis, et parentis instar Procuras vigilanter, atque amanter, O tuam pete parcius quietem, Ne sic ne latebras sequare, neve Pertendas ita publico carere, Ne sic oscula captitare Sponsi Insistas, tibi cura parua nostri Esse ut incipiat: nimis dolenter Istuc cernimus. Oh tuis egemus Exemplis, tua et eruditione. Ista lacte velut probe educamur: Nos illa ambrosio trahunt odore. Hinc nos turpificas iubemus ire In malum exitium, in malamque pestem Omnes delicias, quibus liquore Pronuper quasi Bacchico ebriosae Ferebamur. Habent salubriores Tuae delicias profecto mammae. SPONSUS ADOLESCENTULIS. VII. Adiuro vos filiae Hierusalem, ne suscitetis dilectam, donec ipsa velit. EN dilecta quiescit, en abivit Tota a sensibus, et superna secum Attento speculata cogitatu Laetatur penitissimis medullis. Puellae comites cavete nostram Suscitare, vetante me, sororem. Factum hoc quippe sinistrum, et invenustum Foret, cum domino suo loquentem. Quin cum rege suoque conferentem Quamuis seria, plena ponderisque, Ipso rege negante praepedire, Atque avellere cum pudore nullo. Quanto hoc improbius decet videri, Cum regum domino, ac parente divum Coniunctam meditatione sancta, Devinctam speculatibusque castis Perturbare? Igitur cavete, mando, Expergefacere hanc meam columbam. CHORI DUO. SPONSI SODALES, SIVE ANGELI. IESVS voluptas unica Integriorum mentium, Spes tuta, lux, solacium. Perennis et custodia. Frequens Iesu memoria Frequentia parit gaudia: Sed melle dulci dulcior Illius est coniunctio. ADOLESCENTULAE SODALES SPONSAE. Quid cogitetur suavius, Quid efferatur blandius, Quid insonet iucundius, Quam Patris almi filius? Vox nulla declaraverit, Nec ulla signa panderint: Norunt amantes quale sit Divinitate perfrui. SPONSA. VIII. In lectulo meo per noctem quaesivi, quem diligit anima mea: quaesivi, et non inveni. OLim iam mea mens caduca mundi, Omnes illecebrasque inanitatum, Quidquid suspicit, appetitque vulgus, Auersas ratione motiones In malum cruciatum abire iussit. Hic mi lectulus est quasi apparatus, In quo somniculum capesso quendam, Et parta est requies secunda nobis. Sed solaminibus carere Sponsi, Fraudari facie, et locutione Non possum: tenebris nigresco tota, Maestis mordeor, obruorque curis, Nil est me aridiusque, fractiusque, Ergo noctibus hisce quaeritavi, Cuius me immodici tenent amores. Formosissimus est, amabilisque Supra quam memorare sermo possit. Nec quantum ipsus amat potest amari. Sed quem quaerito, quaeritavi, eundem Nusquam est, pro dolor, invenire, nusquam. Quem ad finem miseranda quaeritabo? O quando reperire te licebit, O vita, o mea vita, mel, voluptas. IX. Num quem diligit anima mea vidistis? O Sponsi comites, satellitesque Sancti caelicolae, cohors beata, Quibus me esse scio, et fuisse cordi, Mecum, amabo, meos dolete casus, Et si qua est via, perditam adiuvate. Heu quem plus oculis amo, atque amavi, Quonam nescio clanculum recessit. Hunc quaesivimus omnibus plateis, Hunc quaesivimus omnibusque vicis, Per urbem, per agros, per angulosque: Nec sese tulit obuium uspiam, heu heu. Non vidistis eum? rogo indicate, Atque angore meum levate pectus. O desiderium meum, o meum cor, Qua tandem regione te requiram? X. Adiuro vos filiae Hierusalem,si inveneritis dilectum meum, ut nuntietis ei, quia amore langueo. PRaedulces animae, piae sorores, Meam noscite postulationem. Hoc vos o sociae volo rogatas. Si dilectum eritis meum assecutae, Votis sollicitate duplicatis, Ut se reddere ne mihi gravetur, Abs quo vitam agitare mortis instar. Queis languoribus eius ex amore Sim peresa simulque nuntiate. Mens percussa mihi velut sagitta est: Cor depascitur insolente flamma: Nec sensum queo celitare nostrum. Hinc genas mihi pallor involavit: Flendo hinc saepe mei rubent ocelli: Serpit debilitas per omne corpus: Et suspiria crebrius trahuntur. Tantum castifici valent amores. Iesu langueo amore, et ille puri Magister sapiens amoris ipse est, Cui nostri manifesta vis caloris, Quales progeneret molestiasque Suo vel modicum carere amato. Quapropter precibus rogate Sponsum, Ad me praecipitans moras revisat. Destituta macesco, consenesco. ADOLESCENTULAE AD SPONSAM. XI. Quo abiit dilectus tuus? o pulcherrima mulierum. O Virgo pudibunda ter quaterque, Venustissima virginumque virgo: Hoc venusta magis, mage et canenda, Quo Iesu amplius involuta amore. Quo fugisse bonum arbitrare Sponsum? Hem quibus latebris latebit ille, Quem sic diligis impotente amore? SPONSA ADOLESCENTULIS. Quaesivi, et non inveni: vocavi, et non respondit mihi. SUm lassata labore quaeritandi, Ad ravim totiesque clamitavi. Quaesivi, potui nec invenire: Vocavi, retulere saxa vocem. Ah verba, ah mea distulere venti. Quid nunc me faciam, quid ordiarue? ADOLESCENTULAE AD SPONSAM. Quo declinavit dilectus tuus? et quaeremus illum tecum. TE indagando iuvabimus fideles. Stat sententia permeare tecum Valles, oppida, castra, rura, montes. Tecum sustinuisse duriora, Iucundissimus omnium laborum. SPONSA. XII. Inveni quem diligit anima mea: tenui eum, nec dimittam. MAter suum pusillum Tempusculo relinquit, Vestigat ille plorans Absconditam parentem, Ad eamque cursitare, Eique adhaesitare Feruentiore deinceps Affectione discit. Sic Sponsus ille noster Dum paululum recedit, Solamque me relinquit, Gemendo, lacrimando, Plus expetendo plusque Tandem mihi est repertus. Videbat inquietam, Videbat eiulantem, Videbat anxiamque Sine fine quaeritantem Castissimo ex amore, Plenissimo ex amore. Quapropter est misertus, Mihique restitutus. Teneo hunc, et hunc tenebo Arctissimoque nexu, Adamantinoque vinclo. Deus est meus, meusque salvator, omnibusque Est iure praeferendus. Manebit ille apud me, Apud eum ego manebo. Me nullus appetitus, Tentatioque nulla, Sub sole res nec ulla Sponso a meo revellet. SPONSA SPONSO. XIII. Quis mihi det te fratrem meum sugentem ubera matris meae, ut inveniam te foris, et deosculer te, et iam me nemo despiciat? SUblimius nostro genere factum est nihil, Deus ipse postquam factus est humillimus. Descendit ille propter hominem ad infima, Ascendit homo vicissim ad excelsissima. Quem seiugatae a mistione corporum, Celerrimaeque mentium comprendere Minime queunt, reverentur et adorant, meum Dominum atque conditorem, et arbitrum simul, Fratrem vocare libere permittitur. Permittit istuc eius immensa pietas, Et nescia modum ponere sibi charitas. Mi frater itaque, mi Deus, Iesu bone, Qui lacte vixti virginis purissimo, Quam matris in loco veneror, ac diligo, Obsecro, sine ut etiam foris te reperiam, Negotiisque negotiosa quamlibet Nunquam tui non meminerim, te quoque velut Coram intuear, et flammulis semper tuis Crepitet foculus interior. Haud quidquam queat Hunc pectoris statum mei convellere. Seu membra dapibus foveo, seu finio sitim, Seu quid laboris facio, seu sermonibus Me dedo mutuis, quies seu me premat, Absens uti praesens tibi assiduo siem. Noctes diesque diligam, et desiderem, Te somniem, teque maneam, te cogitem, Te sperem, et ex te gaudium faciam mihi. Tu mecum, ego tecum: nihil me separet Amplexibus precor tuis: te reperiam, Contempler atque admirer, et colam omnibus In rebus ad sensus meos manantibus. In floribus, in herbis, in arboribus, agris, Pratisque, vineisque, fluviis, nemoribus, In montibus, pellucidisque fontibus, Tellureque vaga, et fluctibus spumantibus, Auris et aetheriis, et astrorum ignibus, Et saeculis ferarum. In his cunctis ego Te diligam, te admirer, atque exosculer, Mediisque te complectar in praecordiis. Hinc nemo me mortalium, immortalium Sponsam minus fidam tibi coarguet. Me faxo nullus audeat contemnere, Si tot fuero tecum implicata vinculis. CHORI. ANGELI. CUr fluxa rerum quaeritis Vesana gens mortalium? Cur improbis laboribus Nil profutura discitis? ADOLESCENTULAE. Iesus amor dulcissimus, Et omnium castissimus. Iesus amor tutissimus, Et omnium laetissimus. ANGELI. Iesum lubentes quaerite, Iesum lubentes discite. Vobis sit instar omnium, Per quem cohaerent omnia. ADOLESCENTULAE. Potus, cibusque noster est, Quies, labor, securitas, virtus, honos, felicitas, Et copiarum copia. ANGELI. Illis nihil felicius Sedem Deo qui praeparant. O expetenda societas Omni carens fastidio. ADOLESCENTULAE. Magis magisque vulneret Tua nos Iesu charitas. Te non amare perpetim Maius malis est ultimis. SPONSUS SPONSAE. XIV. Quam pulchra es amica mea, quam pulchra es? TEcum maxima nata bellitudo, Miro sideribus decore praestas. Ter almae triados tu imago vera, Unam habens animam unicamque tantum, Triplex quam sibi vendicat potestas. Magnum est percipere atque velle, magnum est Tot rerum meminisse, tamdiuque. Mens viget sapientia, voluntas Flammulis flagrat utriusque amoris. Non es sordibus inquinata foedis Pravarum, mea Sponsa, motionum. Refraenare libidinesque nosti: Incessusque tuus, tuusque vultus, Nec non et tua dicta, facta, sensa Virtutum proba signa sunt tuarum. Non vivis modo tu, sed ipse pro te Vivo, sum tua vita, spiritusque. Sic pulcherrima es undecumque, et omni Quam dignissima praedicatione. SPONSA. XV. Anima mea liquefacta est, ut dilectus locutus est. MEl est amaritudo, In saccharo venenum, Merum merum est acetum, Maestum canunt volucres, Ululat et ipsa Siren, Strident inepta nerui, Nil dulce, nil suave, Ad sempiterna Sponsi Si dicta comparetur. Dulcissimae loquelae, Suavissimaeque voces Quas promit ore IESUS. Sive audio loquentem, Sive eius e libellis, Sive eius e cathedra Effata disco, semper Calesco tota, totis Resoluor et medullis, Cerae instar et liquesco. Valete iam Sophorum Ratiocinationes. Valete rhetorumque Cincinnuli, atque fuci. Valete stulta vatum Commenta, nil moror vos. De cetero eia vestras Tot disputationes, Tot plaustra opinionum, Nugasque tam canoras, Segetesque tabularum Obtruditote cuivis, Ne polluamur aures. SPONSUS SPONSAE. XVI. Favus distillans labia tua Sponsa: mel et lac sub lingua tua. QUotquot verba cadunt tuis labellis, Nil his suaviloquentius videtur: Lactis atque favi os tuum scatebrae. Seu me carminibus pie celebres; Seu tuas fateare lapsiones: Seu grates mihi debitas loquare: Seu te ipsam abiiciasque, despuasque; Seu mirere meum, colasque numen; Seu quocumque alio modo, viaque, Ut mos est tibi, fabulere mecum. SPONSUS SPONSAE. XVII. Vulnerasti cor meum, soror mea, Sponsa mea: vulnerasti cor meum. QUod vulnus mea mi soror dedisti? Quod vulnus mea Sponsa mi obtulisti? O quantum mea corda sauciasti? Tui immensus, inexplicabilisque Me transfixit amor, tibi relicta Maiestate mea, throno meoque Descendi pius has ad usque valles, Humano simile induique corpus. Hinc te nominito meam sororem. Dein immania plurae propter ipsam Temet perpetiens, necemque saevam, Redemi pretio nec eloquendo, Perlavique meo cruore quondam, Et Sponsam mihi idoneam paravi. Tali quid rogo charitate maius? Quid te nobilius, beatiusue? IDEM. XVIII. Pone me ut signaculum super cor tuum, ut signaculum super brachium tuum. FAc soror mea sis memor per omnem Aetatem, quid ego libens, et ultro, Et quantum tulerim tui ex amore. Poenas multigenas, mimisque diras, Necem turpificam, nimisque saevam. Isthaec volve, revolve continenter, Armillae tibi, symbolumque sunto, Non secus meditatione sola Per praecordia suscita dolorem, Quam si lumina me tua inter ipsae Viderent cruciamina, atque ab alta Pendentem lacerum trabe, inter ipsos, Ceu parem scelere impio, latrones. SPONSA SPONSO. XIX. Fasciculus myrrhae dilectus meus mihi: inter ubera mea commorabitur. MEum ob caput nefanda Quaecumque pertulisti: Iesu tuos labores, Iesu tuos dolores, Ceu fasce colligatos Condamque condidique In pectoris recessu. Solerter ista mecum Perscrutor, et voluto. Libenter ista canto, Libenter ista narro, Libenter ista scribo, Libenter ista pingo. Qui saepe non recorder, Qui possit excidisse, Mala quae puellus infans Es perpeti coactus? Qui saepe non recorder, Per viculos et urbes Docendo dum vagaris, Erroneam requirens Ouem, tuos labores Molestiasque longas? Qui saepe non recorder Frigus, famem, calorem Insomniam, dolosque Tibi pessime volentum? Qui saepe non recorder Heu tot periculorum, Heu lacrimationum, Heu contumeliarum? Qui saepe non recorder Opprobria, et flagella, Nefarios cachinnos, Et verberationes? Qui saepe non recorder Sannasque, purpuramque, Et sputa cum corona, Mortemque despicatam? Vitalis aura donec Me paverit, tuorum Non immemor dolorum Manebo. In omne saeclum Altissime reposta Praecordiis latebunt Tua haec inusitatae Monumenta charitatis. AD EUNDEM. XX. Veni dilecte mi, egrediamur inagrum, commoremur in villis. SEu terram pedibus meis, Seu remis mare carpsero, Quo me cumque vocaverit Importuna necessitas, Ubicumque quievero, Et quaecumque peregero, Tu mecum proficiscere, Tu me desere neutiquam, Devotam penitus tibi, Dignatam et thalamo tuo: Quo me haud dignor honore. SPONSUS AD SODALES. XXI. Sicut lilium inter spinas: sic amica mea inter filias. QUid vos o socii, quid aestimatis? Multis virginibus quam ego libenter Praetuli, thalamoque destinavi, Cuinam dicitis esse comparandam? SODALES AD SPONSUM. Lilium velit enitescit inter Sentes vulnificos, supraque longe Effert albicomum caput, suaque Vernanti specie, atque odore vepres Milibus superaverit trecentis: Sic quae cara tibi, magisque cordi est, Tui fervidulum gerens amorem, Et digna in thalamum tuum venire, Inter improbulas micat puellas, Quas pungunt vitia, et leves cruentant: Quaeque rursum alios sat impudenter Cum sua vitiositate pungunt. SPONSA ADOLESCENTULIS. XXII. Sicut malus inter ligna silvarum: sic dilectus meus inter filios? Quid vos o sociae, quid aestimatis? Multis milibus ipsa quem praeopto, Dilectumque meum, meumque sponsum Cui nam dicitis esse compar andum? ADOLESCENTULAE AD SPONSAM. Silvarum in medio, arbores ut inter Mille infrugiferas, inutilesque Malus eminet elegantiaque, Fetusque haud numerando, odore, gestu: Sic Sponsus tuus ille vincit omnes Mortales, ut agrestiora ligna. Solus poma dat ipse, habetque solus. SPONSA SPONSO. XXIII. Sub umbra illius quem desideraveram sedi: et fructus eius dulcis gutturi meo. SUb tegmine huius arboris quietem ago. Iesu sub umbra capto opaca frigora. Affectionum pello sic aestus graves; Cupidinum defendo sic incendia. Tuere me Iesu bone sub alis tuis. Tua sub umbra considentem protege Contra meorum impressiones hostium, Ab inferis sese specubus agentium. Securitate ipsamet ero securior, Si me iuves, et si meo fructus tuos Iterum iterum gustatui concesseris, Sapidissimos, et fructuum dulcissimos. Nam quicquid est virtutis in me candidae, Omnis mea sapientia, et merita omnia, Meum in sinum ramis ab hisce defluunt. CHORI. ANGELI. REx noster astris pulchrior, Et balsamo spirantior, Scito sapore sapidior, Et barbito iucundior. Est ductor ambulantium, Portusque navigantium: Salus quibusque perditis Quot sunt, fuerunt, quotque erunt. ADOLESCENTULAE. O amplius sexcenties Beatus ille, qui Deum Amare novit intime, Illumque praeter nil amat. Amemus hunc medullitus, Quo nil amari dignius. O nostri amores ipsius, Amoribus respondeant. SPONSA. XXIV. Dilectus meus mihi, et ego illi: qui pascitur inter lilia. NEc silere, nec expedire verbis Sat possum, mea mens quod experitur. Dilectus mihi, ego vicissim eidem. Hoc quid sit rogitatis? est amoris Plenum mutui, omnibus refertum Simul blanditiis, leporibusque, Simul deliciisque, gaudiisque, Suavitate, et amoenitate multa, In me totus, egoque tota in illo. Hoc tantum breviter queo profari De nostra tibi copulatione, Per te cetera tute cogitabis. Ast nil mundius est, pudiciusque Quam dixi modo copulatione. Sponsus namque meus qui esse gaudet Inter lilia, flosculosque puros. Quare quisquis ab hoc studes amari, Nil cum rebus habe libidinosis, Neu corpusque animumque provocatus Lusu pollue lacrimis piando. XXV. Colloquium adolescentularum, et Sponsae, super illo, Dilectus meus mihi, etc. DOctrix nostra, eademque nostra rectrix, Et dux fida, eademque chara mater, Quid hoc, quae sumus, est quod ore blando, Ut nunquam magis, altiore voce, Ac dulci nimium sono profantem Exaudivimus? Hem quid est quod inquis? Dilectus tuus o tibi quid, illi Quid tu? obscurior iste sermo nobis. S. Dulces discipulaeque, filiaeque, Et meae comites, rogatis istuc? Non vobis similis, mihique sensus, Non mens est paribus referta rebus. Inde est quod mea verba tectiora Ut sint discupitis patentiora. A. Ergo o sancta anima, o Deique sponsa, Dic, quidnam tuus ille quid tibi, quid Tu illi? mutua quae necessitudo Inter vos adeo viget stupenda? Quaenam est ista reciprocatioque Tam mirabilis, ante visa nunquam? Tibi ille. Ergo quid? ipsa ei vicissim. Quid tandem? Ecquid idem tibi, quod illi Tute? an vero aliud? refer, precamur, Ne nos, o pia, differas rogantes. S. Affectus meus hos sonos profudit. Nam sermone mei remulsa sponsi, Modis mirificisque, et explicatu Arduis recreata, postquam abivit, Nec vocem potui tenere, nec quid Sensissem appositis referre dictis. Sunt affectibus et suae loquelae, Sunt et indubitata signa, per quae Monstrantur. Trepida est paventium vox Auditur gemebunda vox dolentum: Auditur bene laeta vox amantum. Et flagrans amor, impotensque Iesu Dum sese cohibere nescit intus, Ebullitque foras, nihilque pensi Habet, qua serie, quibusque, quamque Multa fas siet edidisse verba. Quin verbis quoque vocibusque saepe Nullis indiget, ac profunda solum Per suspiria, lacrimasque claret. Quare ego eximium, nimisque magnum Meo in pectore sentiens amorem, Sanctum, iustificum, beatum amorem, Suspiro, modicum loquens, et ipsum Quid, aut quale sit, haud laboro sane. SPONSA. XXVI. Fortis est ut mors dilectio. ET mobilis, et instrenua, Fugiens molestiarum, Sitiens voluptatis suae Affectio est amantum, Dum corpori solubile Haerere corpus instat. Sed fortior, constantior, Feruentiorque longe, Proclivis ad quaeque gravia Exhaurienda semper, Amor beatis sedibus Demissus has in oras. Deum anteponit omnibus, Quae sunt creata cumque. Pro quo mori trecenties Nec paululum timescit. Haud molle fatu perpeti Quid hic, putas, recuset? Amantium ardenter Deum O fortitudo salue. SPONSA SPONSO. XXVII. Veniat dilectus meus in hortum suum, et comedat fructum pomorum suorum. MI dilecte, meam petitionem Ne contemptam habeas. Precor pudenter. In tuum semel hortulum venito, Menti illabere, quam ipse fabricasti. Is hortus tuus est, in hunc venito, Collustra hunc radiis tuis, tuaque Sol clarissime claritate vesti. Hunc totum arripias tibi licebit. Communi, tege, redde cultiorem, Ornatumque magis, malas et herbas Ab radicibus usque vellicato. Scatentissime fontium, tuis hunc Oro ne fugias rigare lymphis: Halantum et genus evocare florum, Fructus omnimodos et excitare. Quin dignare tua esitare poma, Quae tumet mihi contulisti, et ipsis In tuis tibi complacere donis. SPONSUS SPONSAE. XXVIII. Veni in hortum meum soror mea, Sponsa. HEm Virgo mea, quod tuos in hortos Me venire cupis, tua atque poma Degustare ego te meos in hortos Invito potius, feraciores, Rebus omnigenis refertiores. Quidquid dulce potest, imaginare, Quidquid magnificumque, commodumque, Quidquid eximium, decens, venustum, Quidquid omnimodisque persequendum, Et quidquid pretium antecellit omne, Id totum meus exhibebit hortus, Cunctis efficiet bonis beatam. Nec pudor subeat venire, non te Ancillam voco, sed voco sororem Quin quod suavius est, voco ecce Sponsam. Et virtus, et amor viam praeibunt. Veni o Sponsa, meisque perfruare Tot bonis quasi propriis, tuae sunt Opes namque meae, et tuae meae sunt. SPONSUS OMNIBUS SUI AMANTIBUS XXIX. Comedite amici, et bibite, et inebriamini charissimi. DUlces amiculi, fideles animulae, Venas per imas vulneratae amoribus, Adeste, nostris et epulis accumbite: Comedite largiter, bibiteque avariter. Quae dona vobis confero, quae conferam, Vestram ad salutem plurimum valentia, In vos meae pietatis et abundantia, Si intelligatis, mensa constructissima est. SPONSUS SPONSAE. XXX. Surge, propera amica mea, columba mea, formosa mea, et veni. QUid soror mea, quid columba, quid tu Tetro in carcere tamdiu moraris? Tene istis adeo iuvat teneri Vinctam compedibus? laboriosa est, Aerumnis cumulata, casibusque Quos nulla enumerare lingua possit, Et mors verius ipsa nuncupanda Quam vivunt homines, trahuntque vitam. Apud me meliorque, tutiorque Vita degitur, omnium malorum Expers funditus, atque sempiternis Dives deliciis beatitatum: Quas nullus pote contigisse sensus: Nec mens quamlibet ampla continebit. Huc gressus igitur citatiores, Huc huc flecte viam, o amica, Sponsa, Iam pridem ad thalamos tibi paratos, Ad connubia laeta transuolato. Quid soror mea, quid columba, quid tu Tetro in carcere tamdiu moraris? ADOLESCENTULAE AD DESERTRICEM. XXXI. Revertere revertere Sunamitis, revertere revertere, ut intueamur te. TE mystici ius perfidam connubii Temerasse, et evasisse moecham cernimus. A spiritalibus bonis ad corporum Spurcas voluptates miserrima mulier Praeceps abisti, amplexa pro caelestibus Terrena, pro Deo marito adulteros. Hoc est dolore corda quod nostra cumulat. Sed siquis est monitis locus, sive precibus, Quam prodidisti denuo praesta fidem, Factique paenitens redi ad sponsum tuum. Pone vitia, elue maculas, quibus animam Foedissime infectam geris. Rursum incipe Sacrare mentem affectibus liquidissimis, Et ore sancto verba sancta proloqui, Studereque piis semper actionibus. Haud te reversam Sponsus aspernabitur. Nos gratulantibus oculis sociam ut prius Spectabimus, iam desitam spectarier: Amabimus, palamque collaudabimus. CHORI. ANGELI. PUellae Iesu amabiles, Quae vos tenet dilectio, Strictis resistat ensibus, Nullum timescat impetum. ADOLESCENTULAE. Queis maceramur flammulis, Nec ipse Nilus opprimat. Quibus calemus ignibus, Nec ipse pontus obruat. ANGELI. Pulcherrimus, ditissimus, Longeque nobilissimus, Vere monarcha maximus Dei quem amatis filius. ADOLESCENTULAE. Iesus mea est possessio, Formositas, et claritas: Iesus mea est potentia, In hoc mihi sunt omnia. ANGELI. Repertor est clementiae, Cui nemo frustra supplicat: Eiusque misericordiam Nullus coercet terminus. ADOLESCENTULAE. Quicumque Iesum diligunt, Peccare quid sit nesciunt. Quicumque Iesum diligunt, Nec occidentes occidunt. ANGELI. Quidquid movetur, et viget, Cum Patre Iesus condidit: Et is dat unus gloriam, Unus beatitudinem. ADOLESCENTULAE. Vocavimus te millies: O quando dilecte venies? Iam nos tui nimis ah diu Fatigat exspectatio. Adesto iam charissime, Iesu veni suavissime. Te noster usque floridus Arcessit adse lectulus.