Sionion.

Sionion. Machine-readable text Siber, Adam Siber, Adam XML version, markup prototype, December 1999 ? markup Camena

http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ siber1 sibersionion.html siber001.jpg sibersionion.xml siber1/jpg html Lipsiae, 1573.

Regeln fuer die Texterfassung 12/2000

not necessary

siber1 sibersionion 20 August 2003 Rüdiger Niehl markup Basic XML-markup: divisions, lines, heads, TEI-Header. typed text - partial structural markup - no semantic markup - no spell-check Adami Siberi SIONION, SEV, HISTORIAE SACRAE LIBER SEXTVS. I. GABRIELIS ARCHANGELI AD VIRGINEM MARIAM legatio. Accipit haud soliti conceptus nuncia Virgo, Et Genio, dixti quod, mihi fiat, ait. LVC. 1. AD nomen, est quod omnia supra, accedimus IESV: canenti Numinis Fili faue. Decrerat ergo aeternitate conditor Vlcisci ab omni viperam quod maximus, Qui templa caeli summa nutu concutit, Opemque ferre, amore victus patrio, Clementiaque, perditis mortalium Rebus: salutem quam puella amiserat, Partu puellae vti repararet, Angelum Qua Nazaretha floridum ostentat caput, Ad virginem Iesseiam mittit polo, Iosepho erat desponsa quae Iacobidae: Ad hanc genius ingressus, acceptissima Mulierum, ait, polo omnium, tibi qui fauet, (Ne metue virgo) caelitum regi places, Partum grauis fetuque concepto dabis, Altissimi qui sit, tuusque filius, Interminatis Dauidisque praepotens Teneat parentis seculis sedem sui: Mirare? nullum cum scias virum? nihil Quo maius est, inuadet in te Spiritus, Implebit et potente vi flatus, Dei: Quae caussa erit, cur natus aeterni patris, Natus tuus sit: Nil Dei vis non potest: Virgo annuit, sibi euenire, quod Deo Et placeat, optat: protinus VERBVM Deus FIT ecce CARO: mirantur angeli, stupet Natura, pauitant daemones, furor cadit Caeli, fores panduntur aetheris, Dei Mundum fauentis omnem inundat gratia. II. CONGRESSVS SANCTISS. MATRVM CONCILIO Hebronico. Virgo, et anus grauidae, vates nondum editus infans, Instar araneoli hic CHRISTUS homo, atque Deus. LVC. I. NOn segnis est, non ociosa, quae fides Praecordijs accensa flagrat intimis. Potest Deus quae vult: tibi quae sanguine Helisa namque iuncta, quamuis est anus, Ferturque sterilis, mensibus iam sex grauis, Natum dabit breui Abiadae: Sic dixerat Archangelus: cum virgo se dat in viam, Montana per petitque Zachariae domum, Vt officij munus anui praestet sui: Iam limen intrat, fausta et optat aedibus, Grauidae salit cum matris intra viscera, (Quis paruulos excludat e coetu Dei?) Infans, colit regemque reueritus suum Nondum editus, Deumque: clamat numinis Afflata genitrix vi: polo quas conspicit Sol, o decus matrum omnium, felicior Qua nec fuit, futura nec, felix tui Fetus vteri: Quid maximi regis venis Ad nos parens, Deique: dictis angeli Beata credere cui datum diuinitus: Non verba, queis nil verius, fallunt, Dei. Sub quae Maria (quod continere gaudia Sua tacita nequit) concilii sanctissimi, Violare quae, decreta condens, est nefas, Clementiam magnificat immensam Patris Quo maius, et nil melius est summi, omnia Tribuit cui, nil et sibi: Refert pius Accepta, habet quaecunque dextrae Numinis. Nam quid boni, quid est, quod haud acceperis, Accepta quidue efferre propter insolens? III. FILII DEI D. NOSTRI IESV CHRISTI ORTVS IN terris matre virgine. Ante pecus vagit naturae conditor, ortum Insuetum genij, gaudia summa, canunt. LVC. II. VEnit sides oraculis vatum, angeli Vox agitur: ecce, audita nec prioribus Res seculis, nec audienda posteris, Qud Dauidis stant parua Bethles moenia, Sancti potente Spiritus satu, parit, Thalami quidem expers Virgo, sed tamen viro, Credita bono, Galilaeia parentem suum, Natum Dei (mirabile) ante exordia Qui rerum erat cunctarum apud, Verbum Deus, Patrem Deum, qui condidit lucis sator, Datorque vitae, quo sine est factum nihil, Quae sunt, fuere, quaeque post futura sunt. Mundi iacet molitor in praesepio, Aurasque amictus spirat humana, Deus Sine crimine, vicioque, nostras Synthesi, Non notus orbi, conditurque stramine, Fenoque, lacte paruuloque pascitur, Qui cuncta pascit: Angelus custodibus Bidentium desideratum gentibus Heroa natum nunciat: fulget polo Quos clara circum lux tenebris (quis videt Non mentium nostrarum imaginem?) obsitos: Laetissimis dissultat aether plausibus: Sit in supremis laus Deo, sit gloria, Terraeque pax, bonus animus mortalibus. Per filium reductus ipsum in gratiam, Gratantibus Homini angelis fauet Deus, Gaudetque turbae notus esse pauperi, Qui pauper est ob pauperes, ditissimus. IIII. I. CHRISTI CIRCVMCISIO, ET IN TEMPLVM DEportatio. Cur sub legis onus Christus se subijcit ipse, Cur? nisi ne damnent iura seuera malos? LVC. II. TEsta Dei eur filius partem viri Gentis putatur Isacae ritu, malis, Et sontibus quae lata, sanctionibus Cum legis ille liber existat: patris Nam labe quid contraxerat noxae innocens Pellacijs, et fraude primi viperae Capti? Quid ipsa mater obseruat dies, Puerperis qui constituti, nesciens Viri, Deo de Spiritu sanctissimum Fetum grauis cum decerit? haud rescindere, Perficere sed quam venerat, sui patris Vt scilicet cum matre se subiungeret, Sub legis onera, vtque insitus populo Dei Nomen, salus per quod venit credentibus, IESV, sibi re comprobaret inditum, Fundens cruorem inno xium puellulus: Tum sisteretur consecratus Numini Quo, Pontifex futurus ipse victima, Mortalium quae tolleret piacula, Parenti in ara, vt agnus innocens, crucis: Non Hanna, non ignorat hoc senex, mori Cui, spiritu docente, votum: gentium Puerum iste quorum lumen omnium canit, Israelisque gloriam: Sit casui Idem licet quoque destinatus plurium: Contra cui dicatur et signum, et dolor Matri, explicentur vt retrusa pectorum. V. MAGI, ET INFANTICIDIVM. Thus, aurum, myrrham regique, hominique, Deoque Fert Magus, innocuo Bethla cruore madet. MATTH. II. PRioribus non visa stella seculis Caelo micat: perita turba siderum, Queis flammeus Sol aureum tollit caput Primum, notant Bosoridae, dantque in viam Se, moenia veniuntque Solymes, sit recens Iudaicus et quo rex loco natus rogant. (Partis tyrannis vsque male timet male) Turbatur aula cum sua Antipatro satus: Vrbs commouetur Solyma: CHRISTI de loco Ortus rogati doctiores, Dauidis Bethlam canunt de litteris vatum: Magi Ad oppidi monstrata tendunt moenia: Cum rursus ecce, quam domi conspexerant, Stellam vident, et deferuntur, praeuium Sydus sequentes, regis ad cunabula, Nati, nihil quo maius est, mundi arbitro: Ac prouoluti puerulum sub paupere Tuguriolo venerantur, et thus Numini, Aurum tenenti sceptra, stactes offerunt Homini liquores: At videns, quod iusserat, Redire rex ad sese neutiquam magos: Mittit, furore concitatus barbaro, Infantulos qui mactet omnes, militem, Vt Christus in turba occidat quoque, bimulos: Sed nil agit vis callida: Aegypti fugit, Ab angelo, silente nocte somnio Monitus, ad oras cum suis Iacobides. CHRISTVS manus euadit impias: polo Crudelitas turbam innocentum consecrat, Mentes beatas, flosculos caelestium. VI. IESVS AMISSVS. In templo est Christus, quae sunt Genitoris agitque: Vt Christum inuenias templa sacrata pete. LVC. II. Mactatur agnus quis sacer, festos dies, (Erat bonorum quod parentum) cum suo, Annos habente duodecim iam, filio Virgo frequentant mater, et Iacobides Pater: domum qui dum peractis singulis Abeunt, remanet vebe inscijs Solyma puer Ipsis: abesse quem dolore vbi sentiunt Summo, illico sese in pedes, retro et viam Maesti legunt, quaeruntque, sed nusquam aureus Est heu puer. Non maestitudo maior est Amissione filij Dei. petunt Cum tectta tandem consecrata Numini, Et ecce IESVS in senum meido sedet, De mulierisque SEMINE, Draconis caput Quod conterat, quo sit colendus et Deus Modo, rogatque, auditque eos, signum indolis Caelestis: obstupescit, hoc quisquis videt. (Senes docere, discere pueros decet) At mater, haec quid, inquit, o sedent tibi, Te tot parentes quaerimus tui dies, Quidnam mihi has, quid conficis curas puer? Quid, ille, agentem quaeritis patris sui Res, et negocia, inquit? haud intelligunt Sed quid velint sibi ista: cuncta notat tamen Haec dicta mater: Ille perfectis Dei Rebus, comes parentibus dat se in viam, Illisque paret (aemuletur optimum Puerum iuuentus) obse quenter, proficit Sapientiaque, aetate simul, et gratia Coram Deo, nec non bonos apud viros. VII. VOX CLAMANS IN SOLITVDINE. Abiades vndis, sed flamma lustrat, et aura Caelesti CHRISTVS pectora nostra lauat. MATTH. III: MARCI I. LVCAE III. IOH. I. QVis iste solis personat clangor locis? Helisa partu quem seni sero edidit Abiadae anus, parate, adest Heros, viam, Mores priores corrigendo, adest salus, Viam parate, facite rectas semitas: Valles profundae compleantur, ardui Montes caput, collesque submittant, iter, Quod asperumque, et deuium, plano ferat Iam calle euntes: prauitati nil loci Sit amplius: sic clamat, admotam arboris Radicibus securim aitque, appellitat Scientia legisque tumidos viperas. Se consulentium inde vitas instruit, Et abluit liquore paenitentiae, Verbis habent qui creduli fidem Dei: Rogatus hinc, de cuius omnes sumimus, Ceu fonte pleno, quicquid est boni, foret Num CHRISTVS a turba optimatium, quibus Ad tempus exultare lumine ipsius Placet: negat constanter: Ergo quid lauas Morem nouae quid tinctionis inuehis? Vndis quidem ipse lauo, sed inter astitit, Sum ego vincla cuius soluere indignus pedum: Vos igne qui loturus est, et Spiritu, Respondet, Agnum monstrat et digito Dei: Qui cuncta mundi totius fert crimina. Beatus hunc qui luminis aciem ad indicem Intendit, et laetam auribus vodem accipit. VIII. IESVS BAPTISSATVS. CONCILIO AD IORdanem. Abiades, CHRISTVS, Iordanis etvnda, Columba Spiritus, et Patris vox rata, nostra Salus. MATTH. III. MARCI I. LVCAE III. SEcantis arua fonte gemino pinguia Iordanis ad fluenta maximo venit Satus Deo, natusque virgine Homo Deus, Tingique CHRISTVS, proluente fluminis Vnda nocentes a Iohanne postulat: Quid tu venis ad me, Cominus ad feruulum Abs te mihi cum sit opus, ait hic, vt lauer? Sine nos, refert, defungier CHRISTVS patris Iussis mei, quae pertinent mortalium Et ad salutem implere. Quare tingitur A vate, sed minore minimo, maximo, Dei, regentis quicquid vbique, Filius: Omnes salubres corporis fiunt aquae Sanctissimi attactu, omnium credentium Lauare maculas criminum, et piacula. Discedit aethra, Spiritus sacer polo Venit, columbae loti et instar vertice Sidit beato: Vox simul Patris sonat, (Edicta concilii sacri sanctissima) Caelo supremi: Filius, qui tempora Fuit ante cuncta, factus hic Verbum caro, Meus est, eritque in omne temopus, quo mihi Nil gratius, iucundius, nec carius. Miranda genijs vox, stupenda daemonum Turbae, pijs condenda sub praecordijs Animae intimis, quod vna nullis seculis Donat salutem terminandam credita. IX. IESVS TENTATVS. Irruit in CHRISTVM via cui non vna nocendi: Et tu securis ocia rebus agis? MATTH. IIII. MAR. I. LVC. IIII. IN sola tunc loca actus est a spiritu (Nam doctor haud tentatus, haud quicquam docet) A daemonum periclitandus principe: Et condidisset cum quater denos dies, Noctesque munere sine frugum, hostis ratus Nocendi adesse tempus: Es si filius, Ait, Dei, fac saxa panes (nam potes Quid non?) tibi ista sint: repellit protinus CHRISTVS dolos, et, pane non solo, refert, Scriptum est, homo sermone sed viuit Dei. Victus semel retentat hostis proelia. Quare sacram deductum in vrbem collocat Templi supra fastigium: si filius Et es Dei, tete incitans deorsum iace: An non enim scriptum est? Dedit de te suis Mandata genijs, manibus vt tollant, pedes Ne forte laedas lapide. Sed scriptum quoque est, Respondet hic, Tentare nolito Deum. Tandem experitur vltima, et Christo edito De regna montis omnia ostendit iugo In temporis momento, et haec, ait, dabo, Quae nostra sunt, quae dono cui libet, (Pater Mendacij mendacium fatur) tibi, Si supplice humilis me genu veneraberis: At CHRISTVS, aufer, aufer hinc te pessime, Oraculum nam solum, ait, Deum cole, Eumque adora. Praepotente vincitur Verbo, et fugatur hostis. Ecce seruiunt CHRISTO statim iussuque patris Angeli. X. DISCIPVLORVM IOANNIS AD IESVM TRANSITVS. Monstrat Iohannes tollente crimina mundi, Dant se doctori discipulique nouo. IOHAN. I. CHRISTVM venire conspicit Zachariades Ad se, (Pater latere non vult filium) Et, Agnus ecce, cuncta mundi crimina Qui tollit, inquit, maximi, innocens, Dei, (Quem nemo vidit) explicator, in sinu, Et veritatis, gratiaeque, patris: prior Hic me fuit, sub lucis oras serius Licet editus sit: hoc super considere Vidi columbae imagine ipsum spiritum Sanctum, quod ante dixerat, qui flumine Mersare, quos fuisse paenitet malos, Me iupit: En pacata mundi victima: Sermo Dei non irritus perit (licet Pharisaeus hunc, consultus et legis, viri Et principes, sacrique spernunt) audiunt Et vnus hoc, et alter: andreas suo Fratri sine mora Messiam denunciat Adesse, dedicitque ad vnctum, qui vocat Simona Cepham: cui Philippus additur Sequente luce: Nathanielem hic inuenit, Et nunciat se repperisse Messiam Nazariden, praenunciatum vatibus. Nazara qui boni afferat quid? (iudicet Quam, disce, inepte mundus) absque sed dolo, Ait: veni, videque: Venit, et videt, Et credit, et fatetur vnicum Dei, Ficu sub ipsa visus a quo sit, prius Philippus ipsum quam vocaret, filium. XI. AQVA IN VINVM. Non odisse Deum, socialia vincula, taedas, Callirhoe invinum nobile versa docet. IOAN. II. CHRISTO quid est cum nuptijs de virgine Nato, regente quid sato de Numine Quicquid polus, tellusque diues continet, Et iam docendi destinato muneri? Multum: Parentis sanctiones vt sui Suas probaret esse: Cum Deus marem Iunxit, precatus optima, et puellulam, De latere dormientis extructam viri, Eosque iussit crescere: odit omnia Hostis Dei instituta foedus, et suos Habet, minus connubijs aequi, vetant Taedas iugales omnibus qui seculis: Vt anguis ergo aboleat opera, nuptijs Inter sibi non esse turpe existimat CHRISTVS, potentiam quibus primo exerit Miraculo: deesse (Multa gaudijs Sunt dura laetis mixta) mensis viteum Mater liquorem queritur: est tecum mihi Quid, inquit ille, mulier: horam quid mihi Praescribus, et rationem agendi? nondum adest Tempus meum: repulsa mater, nil minus Quam mente spem fracta abijcit: quod iusserit Sed seruulis facite ait: Impleant aqua Natus Deo lapidea solia, et hauriant Mandat ministris, ecce nutu originem Solo vnda mutat, et rubescit: nuptias CHRISTVS vocatus ad piorum, res iuuat Inopes amicus: fit leue quod erat graue, Vinoque certat vnda tristis Byblino. XII. VENDENTIVM ET NVMVLARIORVM E TEMPLO exactio. Aede sacra CHRISTUS, qui vendunt, pellit, emuntque: Non fas latrones tecta habitare Dei. IOHAN. II. SVblapsa res quonam reciderat heu sacra In gente, quam delegerat sibi Deus Ex omnibus, quos terra, populis, sustinet, Et institutis, legibusque vinxerat? Templi quibus mandata erat curatio, Promissione obliuioni iam data De SEMINE, Anguis hoste, Praesules forum Ex aede auari fecerant Dei: facris, Hinc plurimi remissionem, et numulis Sese putabant consequi quod criminum: Caupone, et institore erant plena omnia. IESVM sacrata iustus armat pro sui Dolor aede patris: feruero omnia strepitu Qua vocibus vendentiumque, ementiumque Et conspicatur, et flagellis eijcit Viros, mulieres, et columbas, et boues, Ouesque templo: numularijs suum Effundit aes, fiscosque: Quin o protinus Aufertis ista, clamat iratus: Domus Mei parentis haec precum est, quam vos (scelus) Specum latronum, tectaque tabernaria Fecistis. In Dei ingerunt Ecclesiam Mensariorum, et turba cauponantium Sese omnibus temporibus: vt loro canes Verbi sed illos CHRISTVS exigit sui, Omni precemur exigatque tempore. XIII. RENASCENTIA. Ex vnda, et sacra nascantur caelitus aura, Quis magni pateant atria celsa poli. IOH. III. NOctu venit Nicodemus ad CHRIstum, putat Naturae et opibus, vique mentis liberae, Probetur vt, potesse fieri, Numini: Erras, patet via, nisi nato denuo, Nulli poli ad delubra caeruli aurea, Huic CHR Istus inquit: quid, subire viscera Necesse habeo materna? ait: male colligis CHRISTVS refert: ex vnda, et halitu sacro Gignaris est necesse, caro carnem, creat At Spiritus, qui, vult vbi, flat, Spiritum. Mirare, nec Magister o tantus vides, Ratione qua nam talia fieri queant? Caelum bonos, iustosque, non tellus parit: Quam venit inde qui, potest conscendere Quo nemo, Natus homine, qui praesens licet Est hic, minus non est polo: cui fidem Quicunque habet, Draconis instar aenei In trabe crucis quod fixus, haud vnquam perit, Interminata sed fruetur seculis Vita beatus omnibus: Nam sic DEVS Amauit optimusque mundum, et maximus, Vt vnicum donaret illi Filium, Salutis autorem, et datorem perpetis. Nam iudicare non suum misit Deus Natum, genus seruare sed mortalium. Habet huic fidem quicunque, non damnabitur: At qui fidem illi non habet, iam dignus est Poena inferum, quod filium spernit Dei, Caliginem. mumdique tenebras diligens, Fugitque lucem, non renatus caelitus. XIIII. IOHANNIS BAPTISTAE DE CHRISTO CONCIO. Non est vlla salus soli nisi credere CHRISTO Credentemm CHRISTO vita beata manet. IOH. III. Minui magistri gloriam dolet sui Auditor, aegre et fert Iohannis flumine Lauare, scelerum paenitet quos, cum suis CHRISTVM, domos monstrare et aetheris viam: At ille, nil homo, arrogare nil, ait, Qauicquam sibi, ni caelitus detur, potest: Non esse me CHRISTVM ante dixi, praeuium Sed illius: qui sponsus est, sponsam tenet: At sponso amicus astat, et vocem accipit Noui mariti, et gaudio perfunditur. Expleta iam mea est voluptas: crescere CHRISTVM decet, Zachariaden decrescere. Est e supernis qui venit supra omnia: Terrestris est, terra editus, terrestria Et loquitur: omnes est supra, qui caelitus Adest, quod audiuitque, quod vidit polo, Testatur: animo concipit quis illius At testimonium? et tamen fide accipit Quicunque, veracem esse comprobat Deum, Credens, quod ille verba, quem misit, sacro Modo carente loquatur auctus Spiritu Diuina, quae credentibus vitam ferunt: Natum Pater amat, omnium cui ius dedit Rerum polo, terraque: habet qui Filio Fidem, potitus luce viuet seculis Felix beata interminatis: at Dei Quisquis recusat obsequi sato, eum furor Semper premet caelestis inter mortuos. XV. AQVA VITALIS. Quos solium erumpit latices Agnique, Deique, Arida perpetuo corda liquore rigant. IOH. IIII. Mortalium non CHRISTVS a sese genus Vllum fugat: mansuetus, et mitis, bonus Sed allicit puellulos, viros, senes, Et non probatas saepius satis nurus: Occasione Iacobicum fontem sitis Sic prope mulierem moenibus sub Sichimis, Hausturam aquas docetque, sibi scaturientem Et credulae promittit ad vitam polo Fontem liquoris, euocatum eat suum Iubet maritum: res quod est, virum quidem Fatetur esse, sed sibi qui non thoro, Conuincitur, sit lege iunctus, territa CHRISTIque verbis, esse quod vatem putat, Interrogat vbi supplicet Deo, petat Et rite veniam: Reddit ille, ex Isaci Tantum salus est gente: Vos cultum sine Verbo tribuitis Numini ignoto: Deum At nos quis et sit scimus, et sola velit Vt mente (nam mens est) coli: quod omnibus Fiet locis breui: explicet qui, Messiam, Haec, te manere dicis? at praesens tibi En, omnibusque assum vnctus ipse, haec qui loquor. Fit, impudica quae fuerat, Apostola, Adesse CHRISTVM nunciatque ciuibus. Quem populus auersatur Hebraeus, animo. Et vrbe recipit plebs remota maxime Alegibus. Non Christus insontes adest, Sontes vocare sed polo ad frugem bonam. XVI. CHRISTVS PRAECIPITANDVS EVADIT. Afferre exitium conatur patria CHRISTO: Aequior o mundus possit et esse pijs? LVCAE IIII. AT carceris post conditus specu innocens Zachariades quam praemium vatum accipit, Hac CHRISTVS, et vagatur illac oppida Per patriae cuncta: obruti caligine Lucem vident: criminibus et ponant modum, Moresque curuos corrigant (regnum Dei Iam iamque adesse) praecipit: quod dixerat Vates et olim Amosius ompletum: Dei Se praeditum esse Spiritu, qui se vnxerit, Et miserit, quo laeta turbae nunciet, Quae pauper, et inops: mente vulnera obliget Laesis, nigro eripiatque captos carcere, Lucis iubar videre det caligine Pressis, salute, deque vita vindicet Periclitantes: Isaci nepotibus Edicat et fauentis annum Numinis, Pacisque nunquam terminanda secula: Sic fatur, in suosque ciues acrius Inuehitur, et eis crimen ingratae exprobrans Mentis, Sarephtan memorat, et lepram Syri Nahamanis. Est propheta nullus patriae Acceptus. Ergo concitati barbaro Furore faciunt impetum in eum, et moenia, Vt praecipitem agant, posita qua crepidine, Ducunt: manus sed saluus exit impias. Nazara imago est, Spiritus quos non agit, Quando Dei verbum audiunt, mortalium. XVII. REGII FILIVS ABSENS SANITATI RESTITVTVS. Fide Deo, et Christo tua damna expone querendo, Regius haud firma cui placet ecce fide. IOH. IIII. QVod fumigat, non comprimit Christus manu Ellychnion praecipite, non arundinem, Quassata quae, perfringit impotens: thoro Aeger iacebat, qua Caperna, Caesaris Cuiusdam ab aula purpurati filius. Pater audiens abesse, latices verterat Qui nuptijs in vina nuper, haud procul A finibus Galilaeidos, se dat viae, Audiensque IESVM, veniat vt domum rogat Suam, auferatque corporis nato malum, In mortis ipso qui laboret limine. Prodigia ni cernatis, et signa, haud fidem habetis, inquit CHRISTVS: ah celer veni Magister optime, iterat ille, veni, prius Exhalet animam quam meus puer: valet, Abi, tuus viuitque filius, refert CHRISTVS: Dei non irritus sermo perit: Et credit hic, domumque repedat optima Fideque, speque, verba CHRISTI haud fallere. Quid accidit? fit in viaserua obuiam Manus, valere nunciatque filium Patri: audiens qui conuenire tempori Verbum, ipse credit vniuersa cum domo: Atque ex fide sic transitus fit in fidem. XVIII. SIMONIS PETRI, ET ALIORVM AD APOSTOLATVM vocatus. Discipulos vda CHRISTVS sibi colligit acta, Qui, pro pisce, homines in sua lina trahant. MATTH. IIII. INiurias ob ciuium ergo patriae Valere iussis moenibus, Caperniden Christus venit, Genne Sara rigat quam: maris Galiaeij accolae obruti caligine Vident iubar, lux oritur alma qui colunt Tellurem opacae noctis: Vrbe qua sibi Legisset vbi sedem, incipit docere: Iam Completa tempora sunt: o ad frugem bonam Instat, redite, nam Dei regnum, fidem Euangelijque habete concionibus. At ambulat post forte dum iuxta maris Littus, videt cum fratre piscibus dolos Petrum struentem: paululum dein retia, Progressus inde, Zebedaei filios Sarcire cernit, eisque, me sectemini, Ars transferenda haec ad genus mortalium Capiendum, ait: lintrem et, parentem protinus Hi cum relinquunt, ille lina: Potentia Est tanta CHRISTI vocis: eligit sibi Qui stulta mundi, infirma, et ignobilia, Confundat vt sapientia, atque fortia, Quae sunt et aboleat aliquid, ne quis sibi Mortalium quicquam arroget coram Deo. XIX. LEPROSVS, POST CONCIONEM IN MONTE, sanatus. Si vis, me mundare potes, leprosus vt inquit, Continuo CHRISTO lepra iubente fugit. MATTH. VIII. MARC. I. LVCAE V. BEatitas mansura filios Dei Quae vera: quod dictata legis venerit Non abrogare: quae viri partes pij, Cölestium de sanctuionum oraculis: Vt mussitandae iniuriae: aduersarius, Hostisque amandus: quae patri rerum omnium Accepta liberalitas, ieiunia, Et vota: quales congerendae sint opes, Soli Deo, non seruienti aerario: Angusta quae, portaque nitendum, via Arctaque caelo: pellibus bidentium Lupos cauendos: fructibus prodi arborem: Non Numen ore, sed colendum denique Animique totis, corporisque viribus, Caelo probatis ritibusque, et moribus: Haec CHRISTVS, et docuisset alia cum suos, Contra tenebras, transferentium Dei Ad inania ipsam veritatem somnia, De montis et descenderet iam vertice: Leprosus en occurrit illi: qui cadens Ad genua pronus, Domine si vis, me potes Mundare, ait: cui nil moratus Homo Deus CHRISTVS, volo, respondet, et tangit manu Aegrum, iubetque adire mandato viros Cum munere sacros: ecce fugerat lues Immunda subito: nil negare, nil solet Fauore certis de sua CHRISTVS, potest Et impetrare, quae Dei clementia Interminata nititur, nil non fides. XX. CENTVRIONIS SERVVLVS sideratus absens curatus. Centurio credit, credentis seruulus absens Sanatur: quantum est credere posse Deo? MATTH. VIII. LVC. VII. RVrsus Capernae Christus intrat moenia, Cum primum amicos, militum, mittit suos, Praefectus ad eum, deinde sequitur, seruulum Membris iacere queritur et domi suum Inutilem rigentibus: Saluum tibi Eo praestiturus CHRISTVS illum, ait: domum Non Domine subeas dignus ego sum qui meam, Centurio reddit, vnico tantum iube Sed verbulo, et sanabitur puer meus: Nam iussa si, qui pareo alteri, valent Tantum mea, vt, quae mando, fiant omnia: Ad imperata quid fururum non tua, Qui nil potes non, est putandum? non sibi, Miratus, oblatam esse CHRISTVS Isaci Inter fidem talem nepotes, exteris Credentibus, confirmat et, qua mergitur, Et surgit vndis aureum Solis iubar, Cessura auis promissa regna caelitum: Affatus hospitemque militem: Abi, tibi, Quod credis, inquit, accidat: Vadit domum, Verbis habetque centurio CHRISTI fidem. Et nuper aegrum, nunc valentem repperit, Probat et suo quid possit exemplo Fides. XXI. DAEMONIACVS, SOCRVS PETRI, ET MALE HABENtes plurimi. Imperio CHRISTI furiae, morbique recedunt, Corporibusque redit, qui fuit ante, vigor. MATTH. VIII. MAR. I. LVC. IIII. INgressus hinc in publici coetus domum Docet, facitque verba de regno Dei: In turba adest immundum habens cum spiritum Quid clamat hic tibi grege cum nostro rei? Nazara ab vrbe perditum Iesu venis Nos, esse sanctum nouimus quem Numinis Summi: Dei non testimonio est opus Nato, parens mendacij qui, daemonis: Ergo increpat, tacere CHRISTVS et iubet, Migrare et illum ex homine: quem lacerans fugit, Clamansque dirum protinus: vulgus stupet Parere verbis imperantis daemonas. At inde cum veniret egressus domum Simonis, affixam illius lecto videt Socrum, rogatus (plurimum precatio Incensa pro valet alijs fide) febrim Obiurgat, aegram et alleuat toto, fugit Morbus, vigor reditque, corpus et valet. Parante vero sole vultus condere, Tum confluunt toto oppido affecti male: Quos curat ille, actosque furijs integrat: Vt scilicet confieret, olim dixerat Propheta quod: Dolore nostro doluit, et Morbos tulit, et infirmitates omnium. XXII. FLVCTVS ET TEMPESTATES SEDATAE. Hic quis io, venti cui ponunt, paret et atris Saeus procellosi fluctibus vnda maris? MATTH. VIII. MARCI IIII. LVC. VIII. IX. VVlpes suas habere latebras, nidulos Aues: caput sed quo reclinet, Filium Hominis nihil: bustoinferant vt mortuos Cassis suos vita sinendum: dextera Admota aratro respicit quisquis retro, Accommodum non esse regno caelitum Ait, ratemque CHRISTVS ascendit, caput Ponitque fessum: subito inhorrescit lacus. Aether tonat, furuntque nigri turbines, Imbres polo ruuntque, iter laetalibus Vndis fatiscens cymba praebet, horrida Intentat et praesentem hyems mortem omnibus: Vigila Domine, opem fer, perimus vna vox Vectorum: at ille, quis timor praecordia O vestra cepit, quo mei fiducia Cessit metu externata? Et increpat lacum, Ventosque: ponunt flamina illico, cadit Maris furor: quicunque cernit haec, stupet, Deumque tollit laudibus: CHRISTVS polo, Solus potestatem obtinet solo, salo, In cuncta, nec scintillulam fidei opprimit: Clames modo perire te, seruaberis. XXIII. FVRIOSI GERGESENI. Tam vis prostrata est Satanae, nisi numine Christi Nil vt et in porcos iuris habere queat. MATTH. VIII. LVCAE VIII. IRam mali tantam esse in homines Daemonis, Sic vexet vt eos ad suam libidinem? Traiecerat liquentis in ripam Deo Satus alteram Gennesarae, cum saxei Specu sepulchri nudus, ater, horridus, Actus ruit furore cum comite, manus Nullis domandus vinculis, nullis pedes Nodis, homo non amplius, sed bestia, Visoque CHRISTO, quid tibi est, clamat, rei Nobiscum io genite Deo: quare ante nos Torquere tempus aduenis? quod est tibi Nomen rogat CHRISTVS. Legio: sed si iubes Migrare nos hinc, te precamur, vt sinas. Ait, in sues inuadere (erat ingens ibi Gaudens luto grex, digna sedes daemone, In quos tamen sine ingredi nutu nequit Dei) annuit CHRISTVS: rotatus impetu Cum coetus vniuersus immani in lacum Fertur: fugit subulcus: obsessus valet, Viuitque furijs: quem Deo satus domum Abire mandat, nunciare fecerit Et quae sibi caeleste numen omnibus. At Gadareni ex oppido assunt, et petunt, Afinibus discedat vt CHRISTVS suis. Natum Dei, salutis autorem vnicum, Mundus praeoptat, quam sues amittere. XXIIII. PISCATVS. Aequore qui ducis nunc lina madentia Petre, In terris multus post tibi piscis erit. LVCAE V. PVlchrum lacus qua pisculentus proluti Cennesarae agros, multitudo partibus Ex omnibus CHRISTO ingruebat, vt Dei Audire posset verba: conscendit ratem Ergo, docetque a puppe sermonem Dei: Matres, viri, puellulae, senes, anus Caelestia aure dicta pendula bibunt. Subduc, ait tum, scalmum in altum, retia Laxaque praedae Petre: quamuis irrito Labore tota nocte cepimus nihil, Parere tibi tamen animus, Simon refert, Et expedit sua arma, protinus, Deo Nemo iubenti damna fecit obsequens: Tantam potitur pisciumque copiam, Vt rete rumpatur, fatiscant Oriae. Angustius cor hominis est donis Dei: Non ergo dignum quod putat se munere Tanto esse Petrus, ad genua prouoluitur CHRISTI, magister et hinc abi, clamat, mihi: Miser ego sum peccator, in me nil boni. Quid metuis, inquit CHRISTUS, est, Deo placet Quicunque, iustus, innocensque: animum excita, Fidenter et tete applica ad me: post eris Hac captor, et piscator hominum: Quid Petrus, Quid tandem erat? en factus est Apostolus. XXV. PARALYTICVS PER TECTVM DEMISSVS. Omnia qui lecto resolutus membra iacebat, Ipse sibi portat iam sua strata domum. MATTH. IX. MARC. II. LVCAE V. SEdet domi, docetque Christus (erat domus Illi Caperna) ab ore docentis cohors Consult apendet legis, et plebs plurima: Cum baiuli aegrum, membra resolutum omnia Misere, iacentem quatuor lecto ferunt: Qui, quod nequirent ianuam per ingredi Ob multitudinem in domum, fastigium Per, ante demittunt pedes Christi virum. Fiduciam (non irrita aliena est fides: Aliquid boni pro fratre postula, feres) Quorum videns IESVS ait, animum habe bonum, Peccata nate sint remissa tibi tua: Hypocrita Pharisaeus audit, et putat Sermone laedi gloriam tali Dei. (Quae sensa CHRISTVS mente voluuntur videt.) Ergo quid, inquit, cogitare placet mala? Vtrum (probet manifesta res absconditum) Vtrum est facilius dicere? vicium tibi Remittitur, an age excitare, et ambula? At vt sciatis, esse Nati ignoscere Peccata homini: tibi aio surge, et lectulo Sublato abi domum: excitat sese, domum Et sideratus it: Dei potentiam Pleno ore fert plebs vniuersa laudibus. XXVI. CONVIVIVM PVBLICANVM. Aera alijs linquas manceps, tua tecta subiuit, Qui, bona fine carent quae, numeranda dabit. MATTH. IX. INter suas Alphaeius fiscos putat Portorij ratiunculas, et calculos Nunc ponit, et nunc tollit, in pecuniam Matthaeus infixus: videt CHRISTVS virum, Vocatque visum: qui repente redditus, Et surgit alius, et relictis omnibus, Vocem potentem sequitur, et conuiuio CHRISTVM, gregales et suos domi accipit. Conuiua vesciturque commodus, et bibit Laeto ore Dominus: hoc vident Hypocritae Pharisaei, et epulas, inquiunt, cur improbas Adit, polo venisse qui se iactitat Tantus magister? non ferens calumnias, CHRISTVS refert, valentibus non est opus Medico sed aegro: At ite vos, et discite, Velit sibi quid ille sermo: quam sacra, Placet mihi indulgentia magis, omnia: Non hic vocare sum bonos, sed quos piget Malos fuisse, et improbos, frugem ad bonam: Quam nemo praestat, inflat obseruatio Quos legis, ob superbiam haud CHRIsto placent: Placent at humiles quos facinorum paenitet: Fit, mira res, ex publicano Apostolus. XXVII. HAEMORRHOVSA, ET PRIMATIS, SEV ARCHIsynagogi filia. Sistitur immundus sanguis, dilapsus in auras, Mortuaque inuadit virginis ossa calor. MATTH. IX. MAR. V. LVC. VIII. Qvid te latere cuncta cernentem putas, Post cui bis annos sanitas senor redijt Mulier? profectam vim Magister praedicat Ase: metum pone, et fatere res quod est, Oramne vestis tangere optasti illius, Persuasa sanam te fore? animo sis bono, Et quid loquatur CHRISTVS audi: constitit Foedus tibi beneficio fidei cruor: Leutata morbo filia incolumis abi. Sed nec Iaire, nunciata, deijci Te, morte natae, patere defide, tuae: Ne metue, certo sana erit, credas modo: At maesta quid tumultuamini cohors, Quid praeficae lugetis? haud est mortua, Sed puera dormit: est iocus verbum Dei, Risusque cunctis non docet quos Spiritus Intus sacer: Mors nil tamen quam somnus est CHRISTO, quiesque: dormiens, et mortuus Idem est, et vnus maximi nato patris: Et Petrus hoc, et Zebedaei liberi, Ambo parentes et fatentur: nam manu, Dicit, prehensae surge, surgit illico, Et fatur, et puellula ambulat: Dei Est tanta vis sermonis, et potentia. XXVIII. CAECI DVO, ET MATVS FVRIOSVS. Proripiunt furiae CHRISTI se voce potente, Et lucem rursus lumina caeca vident. MATTH. IX. TAm triste non est, asperum, dirum, horridum Damnum, malumue, quod fatigatus, fide Ardente votis quae flagrant, credentibus Leuare CHRISTVS non queat: caeci audiunt Quae faciat, et quae fecerit duo, de via Clamantque: clemens et facilis o Dauidis Miserere nostri Nate: responsi ferunt Et nil quod, in domum irruunt: quid creditis CHRISTVS, rogat, praestare, quae precamini. Me posse? reddunt: credimus: compos sui Voti fides sit ista, ait CHRISTVS, vident Statimque laeti lucis optatae iubar: Aliena miserum adducit interea fides, Ademerat cui vocis vsum Spiritus Impurus: Haud, quae nulla sunt, motus bonis Nostris, fauore sed suae indulgentiae, Dolet miserijs hominum, opemque fert Dei Natus: potente voce daemon pellitur: In expeditos lingua laxatur sonos Muti, calumniantur ista Hypocritae, Pij celebrant, et Deo grates agunt. XXIX. MEMBRIS CAPTVS AD PISCINAM OVIARICAM. Consistit pedibus qui claudus, et ambulat, ipse Iussus et asportat iam sua strata domum. IOHAN. V. IAm Genius vndas iamque turbabit sacer Bethesdias, quid capte membris bis prope Lustris quater, sanusne fieri etiam cupis: An, in lacum qui deferat te, non habes? Ergo excitare, tolle lectulum, ambula, Sic CHRISTVS: excitatur ille, et ambulat: Quem tollere vident quod grabatum Sabbatho, Calumniantur Hypocritae, et CHRISTO parant Malum, necemque: se tuetur patrio, Operantis ille semper, exemplo: magis Furunt, Dei quod praedicat se filium: Homo tum Deus: Nil filius quicquam potest Ex sese agere, nisi quod facere videt patrem, Opera eadem parentis, et sunt filij: Monstrat pater cui cuncta amat natum, potest Quod solus, et dat excitare mortuos Illi, dat exercere iudicium: patre Ouicunque natum honorat aeterno, patrem Honorat ipsum: Verba cuius excipit Credente quisquis aure, vitam perpetem Habebit, illa luce, quando mortui Sati Deo vocem audient busto exciti. Haec alia, et his similia CHRISTVS plurima Carentibus canit auribus: Non audiunt Verbum, sacer quos non gubernat Spiritus. XXX. SPICAE, ET ARIDA MANVS Fas etiam festis bona quae exercere diebus, Cum spicis vulsis arida dextra docet. MATTH. XII. MARC. II. ET III. LVCAE VI. NVnquam deest Hypocrisi contra bene Calumniante quod ore facta obganniat, Iter facit per Sabbatho CHRISTVS sata, Cum, quod cibus non esset alius, vellere Socios fames, fricare spicas et adigit: Tum quidam, agitis o quid hodie, quod non decet? CHRISTVS refert, non scire vos, quid fecerit Mirum, Propheta regius motus fame: Non scire mirum, quid sacri faciant viri: Est propter institutus hominem Sabbathi Dies, homo non festa propter conditus, Et homine natus Dominus etiam est Sabbathi. Ingressus in collegium dein docet Solennis, alia luce, quae, mox et manu Quidam miser adest arida: cum quid, notat Seruante lumine Pharisaeus, Sabbatho CHRISTVS foret facturus: At Natus Dei, Cogitata cordis qui videt, surge illico, Et, inquit, homini, atque huc adesto, et ad suos Conuersus aduersarios, vtrum licet Bene luce sacra, an facere male, vitam dare, An perdere, bouem, ouemue fouea attollere? Sic ait, et illos intuetur acrius: Quibus silentibus, age dextram porrige, Ad mancum ait: qui porrigit manum, statim Et hac manu bene vtitur, vt manu altera. Insaniunt furenter hostes, et struunt CHRISTO dolos, necemque. Sabbatho licet Malum parare scilicet alijs, hene CHRISTO agere, conferre et salutem non licet.