Sionion. Machine-readable text Siber, Adam Siber, Adam XML version, markup prototype, December 1999 ? markup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ siber1 sibersionion.html siber001.jpg sibersionion.xml siber1/jpg html Lipsiae, 1573.

Regeln fuer die Texterfassung 12/2000

not necessary

 siber1 sibersionion 20 August 2003 Rüdiger Niehl markup Basic XML-markup: divisions, lines, heads, TEI-Header. typed text - partial structural markup - no semantic markup - no spell-check Adami Siberi SIONION, SEV, HISTORIAE SACRAE LIBER SEPTIMVS. I. APOSTOLORVM IN IVDAEAM VNIVERSAM dimissio. Qui nuper fuerant Celadones, regia late Iudaeae Christi verba per arua canunt. MATTH. IX. ET X. MARCI III. ET VI. LVC. VI. ET IX. PAlare populi multitudinem, velut Gregem, carent pastore, quae bidentium, CHRISTVS videt, doletque, sectatoribus Mandatque, messis copiosa quod, prece Dominum rogent vt messis humili, operarios Industrios emittat in messem suam: Apostolos vocatque bis senos viros, Simona Petrum, fratrem et illius Andream, Tonitrui natosque geminos, innocens Post illa Iusti cuique nomen obtigit. Thomam, Philippum, fertur et qui regia Fuisse stirpe, mancipem Leui satum, Iudam pium, Simona Cananaeum, impium, (Semper viris miscentur improbi bonsi) Iscarium: ad Isacaeque gentis perditas Eant oues, sine geminis iubet togis, Sine pane, virga, calceis, pecunia, Instare regnum et vbique praedicent Dei, Curentque morbos, suscitentque mortuos, Furiasque pellant, cum bonis communicent Accepta gratis, instar et ouium feros Mittantur inter quod lupos, vti cati Serpentium sint more, nec minus tamen Et candidi, atque columbuli ceu, simplices: Promti nihil non ferre propter se mali, Damniue: faciunt imperata illi, Dei Locis adesse et omnibus regnum canunt, Miraculis verboque conciliant fidem. II. FILIVS VIDVAM NAIMICAE. Et mors in CHRISTI dextra est, et vita: fugatur Mors: vita extincto voce potente redit. LVCAE VII. Est misera, morte coniugem quae femina Amisit: at si perdit eadem filum, Qui non patrem modo facie refert, potest Sed esse iuuenis vtilis matri, vnicum: Est illa tum vero omnium miserrima. Amoena, talis, qua sita est Nais, venit, Quae maesta mortuum efferebat filium, CHRISTO obuiam: funalium longissimus Procedit ordo: cuncta planctibus sonant: Mater genas, et ora lacerat vnguibus, proiecta toto et corpore solo sternitur. CHRISTO dolent vel non rogato hominum mala. Matrem videt miserrimam, et ait, lacbrimas Iam siste mulier, comprimantque baiuli Gressum, manu tactaque sandapila, tibi Dico puer surge, inquit, et (mirabile) Potente restitutus in vitam sono Verbi, vt quiete excitus, et lecto puer Nigro sedet, retentat et loqui, exsilit Poculoque subito, et redditus matri suae, Paulo ante funus, iam domum viuus redit, Plaudente ciuitate: CHRISTO tristia Vertunt adeo facile iubente in gaudia. III. IOHANNIS BAPTISTAE E CARCERE QVAESTIO. An sit, QVI VENIET? Christus respondet, et ipsis Messiam sese rebus adesse docet. MATTH. XI. LVC. XII. BAptista CHRISTI facta clausus carcere Audit, sui mittitque (de manu in manum Praestantiori vt traderet) binos gregis Interrogatum: tune, qui venturus est, Existis, an manemus alium creduli? CHRISTVS quib. (quod forte plurimis daret Visum, salutem, integritatem virium) Verbis opus non est: sed ite, et auribus Renunciate accepta, et hausta oculis, ait, Vestro magistro. Lumen aspiciunt poli Vitam trahentes nocte sub nigra: audiunt Surdi: lues relinquit, et languor, quibus Membra vlceribus hiant: ferunt vestigia Firmata claudi: mortui lucem vident, Inopes salutis audiuntque nuncium: In me beatus quisquis haud offenditur. Additque, eis abeuntibus, quid o loca Deserta tandem quid petistis, cernere Arundinem, an quam ventus agitat? mollibus An vestibus potius amictum? mollia Gerunt in aulis victitantes: an canit Vatem futura qui? notate quae loquor, Etiam omnium qui sunt, fuere, maximum. Enixa non hoc vlla maiorem est nurus Viro grauis: hic praeparans Domino viam Est ille Genius, alter hic est Helias. Sed nec mihi, nec creditis Zachariadae. IIII. PECCATRIX. Fletque, rigatque pedes, et tergit femina Christi Crinibus, et fundit nardina, crimen abit. LVCAE VII. NOn publicanos, non lupas CHRIstus fugat A se benignus: intrat aedes hospitis, Recumbit et conuiua: paulo, vixerat Pudore quae pulso impudica femina, Cum post adest, epulantis a tergo abijcit Et ad pedes sese, rigatque lachrimis, Lauitque plantas illius: tantus dolor Peccata miseram propter edit, et osculis Premitque, permulcetque, amore feruida Orto fide, fragrantis vnguine casiae: Incusat animo cum suo CHRISTVM, putat Vatem Simon nec esse, qui, sit, nesciat Quae mulier illa: Hypocrita sed turgido Et insolente operationibus, sibi Pronunciat, peccasse, CHRISTVS, anxiam Magis placere, dignioremque venia: Quae, sit remissum debiti quantum sibi, Factis, fatente hoc hospite ipso, comprobet. Et ad mulierem: crimini fit gratia Ait tuo, seruata abi felix fide. Contaminatos noxijs fatentibus Se, quod sumus, qui vescimur vitalibus Auris, Dei non clauditur ignoscentia. V. CAECVS, MVTVS FVRIOSVS. Integrat a Satana Christus quae perdita: mutus Hinc loquitur, lucem, caecus et ante, videt. MATTH. XII. LVCAE XI. MAlum struunt, necemque Christo Hypocritae: Cauet sibi ille, desinit tamen bene Nil facere secius, atque opem ferre omnibus, Seruum vt decet, carissimum sibi Pater Quem legit, et beata flatus aurula Fouitque sacri, et rore tinxit tempora: Vt iura populis det, nec aut clamet ferox. Rixetur aut tumultuando publice: Quassata quae, nec frangat aut arundinem, Extinguat aut ellychnion, quod fumigat: Eo vsque dum perducat ad victoriam, Credentibus sibi, veritatem, gentibus: Sic, quem negato vocis, et lucis furor Exercet vsu, restituit: almum videt Caecus diem, mutusque liquitur: impij Calumniantur Hypocritae rursus, per et Beelzebulem pellere aiunt daemonas: Quasi stare regnum vel domus, vel ciuitas Secum ipsa possit dissidens: aut filij Ipsorum idem per inferorum principem Praestent: potentem viribus nisi auctior Domi suae nemo opprimit, vincto eripit Et arma, diuiditque spolia: non facit Quicumque cum CHRIsto hostis est: CHRIsto, improbus Non congerit qui, congerente, dissipat: Mendacij quod spiritum arguit Deum, Nunquam expiando polluens se crimine. VI. CHRISTVS CRIMEN FVRORIS SVSTINENS. Si furijs agitur Christus, quo daemone mundus Et loquitur tandem, et fanda, nefanda facit? MARC. III. SIc scilicet, sic filium in mundo Dei Decet accipi: dum nosse miserias docet Hominem suas, seseque missum caelitus Seruare cunctos, et facere bene omnibus: Vt garriat non impia modo hypocrisis, Salutis autorem, et datorem perpetis Vitae, sed ipsi furere cognati autument, Ideo parentque vinculis constringere: Hos ergo nec vult nosse, cum sua licet Ipsi loqui parente cupiant: qui meo, Et ait, patri quod complacet, facit, meus Et frater hic, et est soror, carissima Materque: at illos execratur, viperas Vocans, ab ipsa stirpe tetras arbores Pronunciatque, quod probetur fructibus: Malus animus quidnam nisi loquatur mala? Quae fatur olim redditurrus omnium Causam, citatus ad tribunal iudicis. Sed nec datum signum aliud illis, quam Nini Iri Prophetae, postulantibus, magis Magisque vt offensi ruant increduli Turba, fugato vno, obsidendi daemonum. VII. IMAGINES. Est verbum, semen, fermenti massa, sinapis Granum, thesaurus, gemmula, rete, Dei. MATTH. XIII. MAR. IIII. LVC. VIII. ERgo relictis viperis, quodam die Domo profectus ad lacum CHRISTVS sedet, Cum multitudo congregatur maxima, Audire cupida regium verbum Dei: Conscendit igitur, doceat hanc vt, acatium, Memoratque semen, et viam, et hominum pedes, Nec non aues, saxeta, sentes hispidas, Multo ferentem agrumque fructus fenore, Tum triticum, malas et herbas, subijcit In arborem et quod se sinapis granulum, Thesaurum, et vnionem, et euerriculum, Lychnumque, fermentumque, et aures, adijcit, Quibus audiendi cunque sunt, haec audiant. Quid te Magister imagines loqui iuuat? Vt audientes audiant, intelligant Nihilque surdi, perspicace lumine Caecique cernant nil suo vicio, bonam Redeant nec ad frugem, et ita eis ego medear: At vos beati quis datum est, et cernere, Et auribus negata bibere vatibus, Iustisque multis. Semen est verbum Dei: Hoc in viam cadit, malus de pectore Quando illud auditoribus Satan rapit: In saxa, cum prementis aestum non ferunt Crucis: Fames pecuniae spinae: bonus Ar est ager, quem gratia subigit Dei, Legisque vomere, et malorum sarculis. Herbae malae nil sunt nisi sati Daemone: Iam quid sibi velint, non videt quis, relliqua? VIII. IOHANNIS BAPTISTAE CAEDES. Herodes epulas celebrat, meretricula saltat, Praemia Baptistae collaque secta capit. MATTH. XIII. MARC. VI. LVC. IX. SEx fuerat in custodia iam mensibus, Qua Macherunta per Notus flat imbrifer, Zachariades, quod abdicandum nuptijs, Sua Philippo restituta coniuge, Inauspicatis clamitasset principem: Dolet, furitque Veneris incestae nefas, Sancto paratque Rex viro necem, et tamen Dici veretur impius: deponitur Ergo leo, vulpes placet: natalibus Conuiuium primatibus facit suis: Ostro super discumbitur strato, dapes Ponuntur auro, murrhinis feruet merum: Est aula quanta perstrepit: Sicinnida Herodiadis ante ora regis filia Saltat, placetque: posce me quicquid voles Cum, rex ait, iuratque, vel si legerit Partem impij: suam illico matrem rogat Haec, et reuersa, vatis in disco caput Respondet a ceruice diuulsum mihi Dari iube Zachariadae: quid o Dei Timens agat rex, an fidem fallat, neget Tot testibus promissa mendax? annuit Ergo pius facto impio: affertur caput Squalore sanctum, atroque foedum sanguine, Adulteraeque fit satis, nec scilicet Curante talia, aut vidente Numine? IX. QVINQVE PANES, ET DVO PISCES. Pisce virum gemino, libis et quinque potente Verbo auctis CHRISTVS millia quinque cibat. MATTH. XIIII. MARC. VI. LVCAE IX. IOHAN. VI. REnunciata caede Iohannis sibi In sola (cur nin fas furores principum Exire?) CHRISTVS cum suis abit loca: Sed non potest latere: sequitur paruulis Cum liberis caterua matrum maxima, Virumque: quos balantium velut gregem Pastore destitutum, et erudit, male Cur atque habentes: Sole merso, vespera Iam iamque inumbrabat, suos ergo vocat, Et vnde ememus omnibus panes, ait, His, quos edant? Philippus haud nummum putat Centum satis bis esse, quisque paululum, Vt sumat: at vos an habetis nil cibi? Est Andreas duobas hic cum piscibus Puer cui sunt quinque panes, millibus Sed tot quid, inquit, haec? toris discumbere Imo ordine facite populum, atque dextera Panes capit, piscesque, et actis gratijs Partitiur, vtque diuidant turbae iubet: Saturanda quinque millia hominum sederant Campis, repente (Ver bi ea est potentia.) Inter manus, dentesque crescenti dape, Explentur omnes largius (mir abile.) Capiuntque vix canistra bis sex fragmina. X. CHRISTVS REGNVM FVGIT, ET MARE ambulat. Quo Nini, Alexandri, Cyri, quo regna Quirini? Imperium CHRISTVS tempus in omne tenet. MATTH. XIIII.MARC. IIII. IOHAN. VI. QVi multa paucis panibus alere millia Potest, queat non commeatu exercitus Totos leuare, et imperator Ausonae Vrbis iugum repellere a ceruicibus, Fusis, fugatisque hostibus, Iacobicae Gentis? placet rapere igitur plebi virum, Regemque constituere: caelo venerat Sed ille multo res ob alias, temporis Quam sceptra propter inania breuissimi: Sui memor quare officij in montem fugit, Preces Deo, laudesque fundit: cum lacu Medio inter haec cum fluctibus Petrus feris, Socijque habent contrarijs rem flatibus: Adest, liquentes et premit CHRIstus pede Vndas: vident, spectrumque eum esse existimant, Clamantque cuncti: protinus cum, sit metus Vanus procul, ait CHRISTVS illis, ipse ego Ego ipse sum: Magister es, refert Petrus, Si noster, ad te me venire per iube Vndas: Veni: descendit ille, dum fidem Habetque verbo, calcat aequor: at videns Ventum proteruum, mergitur: CHRIstus manu Quem prendit, et, quid o vacillas, tam parum Fidens, eumque seruat. Hoc regnum Dei Est filij, per ire pontum turbidi Mundi, iuuare et vltimo in discrimine, Quicunque votis Numen eius inuocant. XI. PANIS COELESTIS. Perpetuum panis caelestis prorogat aeuum, Filius aeterni Numen Homoque Patris. IOH. VI. DEi suum quis non loco ventrem colit, Pluresque panes hordeaceos facit, Quam liba vitae? Confici qui non potest Seclis procurate omnibus cibum, polo Homine dabit quem natus, a Deo patre, Vi praepotentis auctus ipse Flaminis, Sic CHRISTVS in collegio: auditor putat Cibum esse tantum Manna caelestem, cupit, Quo guttur exercendo, corpus pascere: At panis ego sum, CHRISTVS inquit, caelitus Datus, alo vitam ad perpetem qui credulos: Non sentiet, quicunque venit ad me, famem: Habens fidem, torrebitur nunquam siti, Vobis loqui mira videor? Nemo venit Ad me, parens diuinitus doctum nisi Trahat meus: quis manna quondam viscera Replere, solis mortui iacent locis. At hoc, caro qui nostra pro mortalium Salute danda est, vescitur quisquis cibo: Clari nitentem regiam aetheris colet, Perennibus viuetque felix seculis: Nam caro mea est (nil certius) vere cibus, Cruorque potus: vescitur auide mea Qui carne cunque, et sanguinem bibit meum Sitienter, in me manet, et ego maneo in eo. Absurda vobis ista sunt? mirum nihil, Est Spiritus vitae dator, prodest nihil Caro: loquor quae, vita sunt, et Spiritus. XII. TRADITIONES. Maiorum mores, et tradita Hypocrita iactet: Crede Deo, et fratrem dilige, saluus eris. MATTH. XV. MARC. VII. ADiuncta CHRISTO turba nil Hypocritis Potest probare: manibus illotis videt Adire mensam Apostolos, quid patria Pharisaeus, et ait, instituta negligunt Tui magister, ire sic contra decet Sancita maiorum? Excipit CHRISTVS, Dei Quid abrogata iussa vos rescinditis? Quam fatus est Amosius Hypocritae bene Sermone, quo vos pingit: hicce me colit Labijs tenus populus: eorum cum procul A me sit animus. Scita nil hominum Deus Moratur, et statuta, ritus per manus Et traditos. Honorem habe parentibus: Capitale sit, qui dixerit patri male, Matriue, Numen praecipit: vos, proderit, Contra, magis parentibus multo datum Munus Deo Corbonium, quo sternitur Iter meis ad templa summa caelitum: Ita fit, boni nil praestet vt natus patri Pietate non pia: Ipse sed quid o moror Caecos? Pater quam maximus rerum meus Non plantat, ab radice planta euellitur, Non inquinat, non polluit hominem, subit Quod os, sed exit ore quod contaminat: Vt cogitata noxia, et caedes, doli, Adulteriaque, furtaque, et conuicia, Et probra, lites, falsa testimonia, Quae sunt et eius vicia generis, intimo Euocata cordis e sinu. Sine manibus Lotis cibum capere hominem non polluit. XIII. SYROPHAENISSAE FILIA. Importuna rogat Cananaea quod, impetrat, aude Christo adhibere preces, quod petis, omne feres. MATTH. XV. MARC. VII. ODere quem, calumniantur, et probris Vexant sui, petuntque fraudibus, parant Expellere humanaeque vitae finibus, Phoenissa filium esse credit Dauidis, Vitae dator qui cuncta auerruncet mala, Clamatque, te miseratio tangat mei O Domine, quo nil fertur esse mitius, Furiata mihi nata est domi: reddit nihil CHRIstus: rogant discipuli, vt absoluat, sibi Ne sit molesta, mulierem: non sum refert Missus, nisi ad oues Isacae amissas domus. Audentior repulsa fit: quare venit, Ad genua et accidens, opem mihi fer, ait. At CHRISTVS, vt mage excitet fidentiam Mulierculae, non liberorum sumere, Canibus et obiectare panem conuenit: Ita est DOMINE, ait illa, sed tamen canes Micis fruuntur, mensa herili quae cadunt. Gaudet suis CHRISTVS capi verbis: tua Respondet ergo, quanta mulier est fides? Petis quod, obtineto: abit domum, inuenit Cananaea filiamque sanatam: queunt Tantum fide flagrante subnixae preces. XIIII. SVRDVS TARDILOQVVS, ET SEPTEM PANES. Qui mutus, surdusque audit, loquiturque, cibantur Panibus et septem millia multa virum. MATTH. XV. MARC. VII. ET VIII. QVo cesserat, se recipit e Sidonijs Venitque CHRISTVS ad lacum Galilaeium, Cum surdus ad eum tardiloquus adducitur. (Humani imago generis) extra seuocat Hunc ille turbam, immittit et digitos suos In eius aures, et spuit, linguam, intuens Caelum, gemensque tangit, addit Epphata Felix, et aures protinus patent, loqui Et lingua promta est, et stupet vulgus: suos In monte medius inter inde considet, Matres, virosque, multitudinem docens, Quae maxima, instruitque facilis, et iuuat: Muti loquuntur, ambulant claudi, vident Caeci: cateruae miseret huius, quae tribus Haeret diebus hic, ait CHRISTVS, fame Perire tot non fas, nec o causemini Pueri esse vobis nil cibi: panes quidem Super esse certe dicitis septem: mihi Huc ergo eos cum piscibus: discumbere At vos iubete multitudinem solo: Actis Deo tum laudibus patri, sacat In frusta frangens, diuiditque inter suos: Qui partiuntur in cateruam, millia Quater virum, absque liberis, et matribus. Inter manus, dentesque crescenti dape, Explentur omnes largius (mir abile) Capiuntque vix canistra septem fragmina. Suo benignus corda verbo, et corpora Leuare CHRISTVS assolet credentium. XV. CAECVS BESSAIDENSIS. Paruula Bessaidis qua moenia, lumine captus Qui prius, auricomi luminis ora videt. MARC. VIII. CAlumnijs instructus alto ex aethere Signum petit sibi dari hypocrita: ingemit Peruersitate CHRISTVS offensus, cohors Ostentum, aitque, adulterina postulat, Dignoscere imperita temporum notas: Dubitare parcite, dabitur signum, Nini Sed vatis absurda in Dei incurrentibus, Abitque, fermentumque caueant admonet, Oblita propter liba socios anxios, Inane caeli hypocritarum: peruenit Petrique patriam: affertur illi lumine Cum captus: extra ducit hunc vicum (Dei Non facta digni increduli sunt cernere) Imposita, et oculos conspuit, manu, et rogat An videat aliquid: ille, conspicio, refert, Ritu ambulantes arborum homines: porrigit Ergo manus miseri oculis rursus, videt Cum protinus, discernit et liquido omnia: Redire vetitus inque vicum, vt spargeret In vulgus ista (gloriae ergo nec iuuat, Facit bene miserisque CHRISTVS, nec subus Sunt vniones apponendae= abit domum. XVI. PETRA, ET CLAVES. Ianitor aetherei nisi regni nemo fatetur Aeterno CHRISTVM de genitore satum. MATTH. XVI. LVC. IX. ITan putant, homine alius natum Heliam, Zachariaden esse alius, aut, aetas tulit Quos prisca, vatem, qui redierit luminis Huius sub oras rursus? At vobis ego Existimor quis, CHRISTVS inquit? omnium Cui nomine Petrus: maximus tu maximi, Promissus olim CHRISTVS es maioribus, Natus Dei, qui termino, atque ortu caret. Recte, refert CHRISTVS, beatus es sate Iona, tibi non ista patefecit caro, Aut sanguis; est sed qui meus caelo parens: Ergo tibi vicissim habe hoc: tu Petrus es Vere: meam professionis hac petra Ego struam, caeleste regnum, Ecclesiam, Quam nulla vis demoliatur inferum, Tibique, natum qui fateris me Dei, (Humana non sunt ista, non sunt terrea) Regni do claues siderei, mortalium Vt arbiter sententiam de noxijs Feras, erunt ligata, quae ligaueris Terris, polo: soluta, quae tu solueris, Praescriptione de mei verbi, tua Statuta nostro comprobante Numine. XVII. TRANSFIGVRATIO. Illustris media radijs in luce refulget CHRISTVS, et e caelo vox ruit, ISTE placet. MATTH. XVII. MARC. IX. LVC. IX. SI quis cupit post me venire, se abneget Ipsum, crucem suamque tollat, passibus IESVM expeditis et sequatur, omnia Humana spernens, animam adeoque propriam: Quam qui volet seruare perdet, et mea Deperditam causa inueniet, ait suis CHRISTVS, petit celsumque Thaboris iugum Iohanne cum, Petroque et Iacobo, Patri Et dum suo fert, caelitum regi, preces, Repente forma fulget alia (corporum Specimen futurae claritatis) omnia Splendore perfunditque, Sole pulchrior, Micantioribusque luce vestibus. Et ecce vates, Legiferque, et sidera Qui flammeis inuectus est olim rotis, Assunt, habentque verba de morte illius Futura ad vrbem. Nos bonum hic, ait Petrus, Manere, attonitus, hoc loco tentoria Figamus et Mosi, tibique, et Heliae. Sed Lex fugit, vatesque desinunt, manet Solus Deus Homo: Patris e caligine Nubis tegente lucidae illos vox venit, Hic vnicus mea est voluptas Filius: Aures huic praebete soli, qui via, Et veritas, et vita adest credentibus. XVIII. LVNATICVS. Omnia credenti fiunt: truculentior ira Quem lunae exercet, patre rogante, valet. MATT. XVII. MAR. IX. LV. IX. AT ista ne cui dicerent, prius foret Reuersus ad vitam editus quam virgine, Interminatus, montis e iugo redit, Legis peritos et videt contendere, Verbisque disceptare socijs cum suis: Quos cum rogaret, accidisset quid rei: Quidam pater, Magister ab filij vnici Miserere, clamat: quem furor violentior Exercet, in flammasque, et vndas Spiritus Mutus rapitque, conijcitque: opis tui Afferre nil, ad quos eum duxi, queunt: Fidentiae nullius heu, CHRISTVS refert, Gens, longo ero quam tandem apud vos tempore, Quorsque vos, moresque vestros perferam? Huc ocyus mihi puerum: si quid vales, Succurre, genitor denuo rogat, viden' Vt spiritus collapsum habeat humi male? Possimne, quaeris, fidere? o fido Domine, Nostrae bonus succurre diffidentiae: Statimque CHRISTVS (tam placet fides ei Sinapis et grani instar) impero tibi Vexare surde, et mute puerum Spiritus Iam, parce tandem: nec mora laniat quidem, Clamatque, puerum linquit et pro mortuo, Fugitque daemon, hostis inediae, et precum. Manu iacentem CHRISTVS excit protinus, Viuumque reddit, et patri saluum suo. XIX. STATER IN ORE PISCIS. Aera magistratus quae poscit, soluere Christus Non renuit: quid tu ferre tribura neges? MATTH. XVII. QVi sceptra cum parente Christus maximo Flatuque tenuit de xtera sanctissimo Potente, tenet et iam, tenebit omnibus Et seculis caeli, exul aera poscitur, Quae lege pendere imperante cogimur, Ignotus orbi, pauper, et inops: quid Petre Tibi videtur: a quibus reges, suis. An ab alienis exigunt censum? si ab his Sunt regij ergo liberi? Sed ne cui Offensioni simus, ad lacumque abi, Hamumque iacito, piscis et, quem ceperis Primum, dabit quod flagitamur: Sic ait Christus: facit mandata Petrus, extrahit Piscem, statera cuius ore repperit: Hunc publicanis dat magistri nomine, Suoque: non, quod a Deo est, ius eripit CHRISTVS potentioribus: regni nihil Ad cuius haec terrena quicquam pertinent: Qui sunt, polum ipsum vertice attingant licet, Celso, nihil, sine fide CHRISTI, nisi sua Et sceptra sceptris illius submiserint. XX. PRIMATVS. Inflatos quis non animos gerit? exue fastus: Submissae CHRISTVS pectora mentis amat. MATT. XVIII. MARC. IX. LVC. IX. QVi maximus futurus in regno Dei, Interrogatus CHRISTVS a suis, vocat Ad se puerulum, et hic videtis pusio Quam sit rudis, rerum imperitusque omnium, Nullius, ait, et consilit: at tales tamen Charos habet ita, vt angelos addat meus Eis Parens, ante ora qui stant illius, Faciemque cernunt igneam: at tales nisi Facti eritis ipsi, accipiet haud vos regia Caeli: abdicata mentis arrogantia, Confisione et propriarum virium, Ergo date operam sitis vt pueri, nihil, Sancti secuti Spiritus ductum, nisi CHRISTVM scientes: quos quidem quisquis meo Domoque recipiet animoque nomine, Et me recipiet, misit et qui me, Patrem. Quid magna spectas, quid locum primum appetis? Submitte te caeli arbitro, et quam sit nihil Ex lege disce, et applica ad clementiam Fidentius te, pressiusque Numinis, Simplex, apertus, canditus, humilis, puer, Incommodans nulli, amputans manus, pedes, Pellensque sedibus oculos, et septies Veniam alijs dans septuagies: eris Inter viros sic magnus illustres, Deo Et charus acceptussque: Minimus est solo Quisquis, polo futurus ille est maximus. XXI. DECIES MILLE TALENTORVM DEBITOR. Mille talenta Deo debes, et, nomina pauca Quo minus inducas, durior esse potes? MATTH. XVIII. IAm quanta sit, doceret vt, benignitas CHRISTVS Dei, remittit ignoscentia Interminata qua dolenti crimina: Est ratio regni caelitum, inquit, diuitis Quae, qui suos, ad calculos regis, vocat: Hos inter illi adducitur, qui seruulus Bis quinquies talenta debet millia; Soluendo qui non est quod, illum vendier Cum liberis, vxore, rebusque omnibus Herus iubet: dilationem seruulus Humilis petit feliciter: nam debitum Herus misertus omne donat supplici. Hic laetus abit, et ante conseruum fores, Centum sibi qui numulos debet videt, Eique collum obtorquet, et debes mihi Quae solue: agat secum vt benigne postulat Conseruus: ille respuit preces, specu Clauditque miserum: enunciatur res hero: Beneficium qui reuocat iratus suum, Traditque nequam seruulum tortoribus, Donec resoluat omnia: Ecquid o mei Intelligitis haec quid sibi velint? Pater Caelestis hoc vobiscum aget etiam modo: Vobis diebus ille quod facit omnibus, Alij alijs nisi veniam ex animo datis. XXII. SCHISMA. Non CHRISTI vel vita placet, doctrina vel orbi: Impietas semper quod reprehendat habet. IOHANNIS VII. QVid te vagari per iuuat Galilaeias Oras? latere non sacro debent die, Sibi arrogant qui, quae tibi sumis, palam Fac quae facis, celebris vt fias, ait CHRISTO cohors fraterna, habens minus nihil Sacris fidem quam vocibus: nondum meum, Vestrum, refert, adest, sed omni tempore Tempus: Latenter sequitur et solennia Ad sacra fratres post tamen, Solomonia Subitque festo tecta medio, publice Mirantibus docetque cunctis, a Deo Probat suam doctinam et esse: Daemone Nequam teneri pars putant; pars Messiam Contra esse, vatem aut iudicant: natalibus Offenditur pars: plebs stupet: Pharisaeij Assunt ministri, qui docenti vincula Addant: nihil sed quicquam agunt, capti viri Verbis: reuersi ergo audiunt male: quis plano Huic adhibet optimatium, quis principum, Fidem, nefaria nisi turba, quae a sacrae est Legis remota intelligentia? studet Nicodemus errorem eripere furentibus, Negatque damnandum esse, cuius causa sit Non cognita: Galilaeus ergo tu quoque Es, inquiunt? scrutare, vestiga omnia. Nunquam tulit Galilaea vatem, non feret. Iudicia de CHRISTO adeo et optimatium, Et plebis vsque dissident, et discrepant. XIII. LAPIDANTES. A verbis veniens ad verbera Hypocrita saxa Corripit: integro corpore CHRISTVS abit. IOHAN. VIII. QVod muneris non est sui, sententiam Non Christus in, quae fregerat fidem thori Fert: amplius peccare sed vetat: polo Seruare namque venerat, non perdere: Mundi vocat lucemque se, quam praeuiam Quisquis sequatur, haud tenebris ambulet: Haec disputant Hypocritae contra: at probat Se vera CHRISTVS dicere, et quaerentibus Edit, quis ipse sit, quis et suus parens: Pharisaeus ista stultus haud intelligit. Et vrget illos ergo, quales et docet Sint: liber andi veritate scilicet. Illi esse seruos se negant: CHRISTVS probat: Est seruulus, quicunque peccat, criminum. At nec Dei conuincit esse, nec Abrahae: Sed filios, in veritate non stetit Qui, daemonis mendacis, homicidae, patris: Est ex Deo quicunque vebum audit Dei, Et Abrahas credentium est tantum parens: Quo maior ipse: Cuius imitatus fidem Mandata qui sua cunque seruet, omnibus Expers necis fruatur aeuo seculis Felice: Samaritanus es (sic dicier Qui veritas salutis autorem?) furens Respondet, et Pharisaeus hinc circumspicit, Et inde saxa: CHRISTVS exit impetus Vanos: quod o contingat etiam Ecclesiae, Inter furentes tempore isto Hypocritas. XXIIII. CAECVS AB ORTV. Lumina qui solis non viderat aurea, cernit. Verpe tamen dubitas CHRISTO adhibere fidem. IOHAN. IX. NEc propria, propter nec parentum crimina, Manifesta fiant opera sed quo Numinis, Qui vitae ab ortu viderat nunquam diem Caecus, videt beneficio, quod fecerat CHRISTVS, luti, liquoris et Siloes iubar Solis, stupet plebs: Impius calumnijs Quae facta bene deprauat Hypocrita omnia: Non esse clamat a Deo, qui Sabbatha Non seruet, esse facinorosum, esse improbum: Contra Prophetam nominat, cui reddita Acies videndi: Seculis namque omnibus Non fando compertum negatus luminis Cui fuerit vsus e parentis viscere, Vt restitutus aetheris cernat iubar. Sed nec Deum contaminatos criminum Audire foeditate: qui non a Deo Sit, nec potesse perpetrare talia. Ferunt doceri se moleste Hypocritae: Quare furore concitati barbaro Illum proturbant e Schola: eiectum inuenit Christus, rogatque num fidem adhideat Dei Nato: quis ille? quis, nisi tibi qui loquor? O credo Domine reddit, et pronus cadit, CHRISTVMque adorat. Caecus ante qui fuit, Iam cernit: Hypocrita viderat qui, nil videt. XXV. CHRISTVS PASTOR BONVS. Pascua, verba Dei, credentum turba, bidentes, Quas regit ipse pedo Numen, Homoque suo. IOH. X. BIdentium, qui vescimur vitalibus Auris, perire nos aberrantes foret, Instar, necesse dentibus praedam Lupi Stygij, implicatis mille conseptus dolis Qui circuit, ceu rugiens Leo: Sed Deus Homoque CHRISTVS, ouilis ipse ianua, Et pastor, inquit, sum mei: mihi ianitor Aperit: oues et audiunt vocem meam: Appello et illas quamque nomine proprio, Eoque prae, sequuntur illae praeuium: Ponit animam grege pro bonus pastor suo. At cuius haud sunt propriae oues, lupum videt, Fugitque mercenarius: lupus rapit, Ouesque dissipat: Ego sum pastor bonus. Gregemque noui, meque grex nouit meus, Vt me pater nouit, patrem et noui meum, Pro charo ouili sanguinem promtissimus Profundere, ergo me pater cuius meus Amat, volunt ipsius quod obsequor: Haec audiunt Hypocritae, et furijs agi, Mortale nequeat quod genus iungi polo, Dicunt: quibus sed melior est sententia, Mirantur, et dant gloriam rerum Patri. Nati fidem non setiger verbis habet, Sed laniger solummodo coetus, Dei. XXVI. PROXIMVS. Credere prima Deo pietas est, altera amare, Cui tua opus, tibi qui proximus omnis, ope. LVCAE X. FAciendo vitam quid perennem consequar? Quidam sibi peritia legis placens CHRISTVM rogat: volumen, ille, consule Mosis, refert, quidnam legis? reddit, Deum Amabis, hic, et corde toto, pectore Totoque, viribusque mentis, et animi Cunctis: velut te proximum dein tuum. Hoc facito, CHRIstus inquit, et viues: volens At iustus hic haberi, et, o quis proximus Inquit, meus, quis est? Habebat Dauidis Quidam vrbe iter ad Hierrichuntis moenia: Hic in latrones incidit: qui vestibus Et exuunt, et verberant, pro mortuo Eumque linquunt: accidit sacri ordinis, Irent vt illac, vir, deinde Leuigena: Cernunt quidem iacere qui miserum, ferunt Sed nil opis: cum post adest Samaritides Quidam: videt qui pessime habitum, et obligat, Vinoque, et oleo vulnera infuso, illius, Quadrupede portat inque publici suo Aedem hospitij, curatque, luce postera Binos futuris sumtibus denarios Et promit, et dat hospiti: Nunc proximus Age, CHRIstus inquit, quis fuit misero, bene Qui fecit, hic respondet: Eadem tu quoque Agas licet, CHRIstus refert. Est proximus Opera tua quicunque, et opibus indiget. XXVII. LASSARVS REDIVIVVS. Lassarus ad lucis reuo catus munera, dextra In Christi quod sint vitaque, morsque docet. IOH, XI. NOn reddere recens mortuos tantum potest Vitae priori, sed sepulchro conditos Iam CHRIstus aliquot lucibus: Bethanicus Affixus illo absente Lassarus iacet Lecto: Sorores nunciari quod licet Curant amico, non tamen properat, prius Quam mortuum cognoscit esse Spiritu: Tum dormit, inquit, Lassarus noster suis, Quare excitatum abeo: quietem si capit, Aiunt, melius habebit, illi: tum fuit In vita aperte dicit, at nunc mortuum, Credatis vt, vos propter esse gaudeo, Absente me, statimque se dat in viam: Occurrit illi Martha plorans, et meus Hic si fuisses, non fuisset mortuus Frater, ait: Ego sum vita, sum surrectio: Qui credit in me, CHERISTVS inquit, mortuus Viuet: quid an me vera non putas loqui? Verissima, illa reddit, vt Natum Deo: Adest deinde Maria, quae flens excutit Fletum omnibus, CHRISTOque pariter, qui sibi Bustum iubet monstrarier animo dolens: Hinc patri agit, lapide remoto, gratias Deo, vocans clamatque voce maxima, Lassare veni foras: foras statim venit Clamatus, et solutus ambulat, probat Rediuiuus et CHRISTVM esse filium Dei. XXVIII. CONCILIVM CAIAPHATICVM. Concilium Caiphas cogit de sanguine CHRISTI: Ne pereant omnes, occidat vnus homo. IOH. XI. AT ista iam ferenda minime vltra vafro Hosti videntur generis humani, fremit Et ergo acerba, et caueat vt sceptris sui Regni, in Dei satu editum CHRISTVM incitat Non optime ante flaminum animatam manum, Et irruentes acuit insidias: quid hei Quid congregati facimus, inter se, domo Regis sacrorum maximi: Si talibus Influere patimur in animos miraculis Populi hominem istum, a partibus quis illius Non tempore breui stans, habebit ei fidem? Tum vis Latina veniet, et pariter loco, Et gente nos priuabit: in nihilum occidet Augustius structura qua nil, cum sacris, Et iure, legibusque delubri omnibus: Tum Curio, pudere non vos, maximus,. O inscientiae? omnium est occumbere Pro nomine melius hominem vnum, quam male Gentem vniuersam perdier: detur caput Vnum neci, quo detur omnibus salus: Sic inquit, Halitus sacri, praesul foret, Propter suum, quod particeps, munus, canens Pro gente IESVM, gente nec tantum sua: Collectione sed vniuersa liberum Dci, futurum victimam, quo crimina Et expientur vicia: sunt verba impij Et facta Numinis adeo omnia in manu. XXIX. MVLIER ANNIS DVODEVIGINTI INCVRVA. Luce agis augusta potum pecudesque bouesque: Nec recte CHRISTVS corpora fessa leuet? LVCAE XIII. LAtam suo de capite iam sententiam Sciens, tamen nil secius CHRISTVS docet, Qua patet ad Arcton terra nisi quod in locum Cedit remotum, vbi instruit suos, modum Tradit preces et exhibendi Numini, Exterminat mutumque daemonem: male Hypocritas et accitit, animum bonis Facitque: tandem, cum doceret publice, Annos per, vt non posset erigi, nouem Bis, debilis contracta membra corporis, Praesens adest mulier: eam videt, vocat, Imponit accitaeque dexteram, atua Et liberator, inquit, aegritudine; Cum sine mora consistit in pedes, Deo Correcta gratiasque agit: quid hoc rei, Collegij magister ad plebem, quid est? An non dies sunt sex, ait, quibus decet Agi: queatis ergo quo curarier, Illis venite, non die, qui sabbathi. At CHRISTVS: ostentator o nequissime Pietatis, an non quisque vestrum sabbatho, Vt potum agat, qui stat, bouem, ad praesepia, Asinumque soluit: Abrahamo nec satam, Daemon malus quam vinxerat, nodis mihi Fas expedire sabbatho? hypocrisis, licet Non murmurare non queat, nil quicquam habet Confusa veritate quod respondeat: At credulum miratur, et vulgus stupet, Potentiamque laudibus tollit Dei. XXX. HYDROPICVS. Causa fugit venis, et aquosus corpore languor: Vi CHRISTI tantum dextra potente potest. LVCAE XIIII. AN sabbatho curare fas, mensam super CHRISTVS rogat Pharisaeiam (affecto male, Namque aderat, inter splene habebat quem liquor Fusus cutem) tacentibus sed omnibus, Praehendit aegrum: protinus languor fugit Aquosus: ipsa causa morbi tollitur, Quiete nec, sudore, frictionibus, Toler atione nec sitis, nec inediae, Eiusmodique taedijs, sed dexterae Virtute CHRISTI (charitati dant locum Edictiones Legis) et vestrum quis o Est, qui, cadat si bos, vel asinus in specum Putei ipsius, non sabbatho extrahat pecus? Sic inquit, accubationes et loco Primo eligentes, et patrem conuiuij Pariter reprendit: Hunc vocet ne diuites, Fratres, amicos, qui reponant gratiam: Mutilosque sed, captosque lumine, et inopes, Claudosque, pro quis ipse, cum miseri haud queant Deus rependat praemium, quando vltima Iusti resurgent luce. Ne captent loca Illi accubando prima: fiat vltimus Ne, primus esse qui cupit: tum quod sui, Ad nuptias vocentur omnes a Deo, Nati, relictis buculis, vxoribus, Fundisque properent regis ad conuiuia Vt ire caelitum, admonet: beatius Nil quam Dei dapibus in aethra accumbere. XXXI. PVBLICANI, ET PECCATORES. Nos vt oues siluis erramus perdita turba: Nate tui coetus corpora quaere Dei. LVCAEXV. PLenis fremunt hypocritae ad CHRIstum vijs Et mancipes, et improbos fluere vndique: Est namque si desideratus patribus Hic Messias, quid cum malis negocij Illi, dapes quid cum capit nocentibus? His CHRIstus: est quis vestrum homo, balantium Centum cui grex, forte si vnam amiserit, Qui relliquas non linquat in saltu, statim Quaesitum eatque perditam: aut quae femina Habens decem denarios, cui si excidat Vnus manu, non lumen accendat, domum Verratque totam: nonne desistit nec haec, Nec ille dum reperiat, est quod perditum? Tum compotes vterque voti, conuocant, Et maxime humeris quirefert ouem suis, Gratentur vt, viciniam, sibi: polo At credite fore gaudium inter angelos Hoc maius vnum propter, ad frugem redit Qui corrigendo se bonam: licet suas In ganeo ligurierit opes, lupis, Scortisque cum procacibus, quam qui haud egent Conuersione ad rectiora, plurimos. Caelestium non mortem amat sontis Parens, Sed viuat vt conuersus, et adest Filius, Vt se nocentes colligendo corrigant. XXXII. LEPROSI DECEM. Purgantur lepra a CHRISTO bis quinque, reuertit Vnus gratus, vbi caetera turba nouem? LVCAE XVII. VTenda sit quonam modo pecunia: Vitanda sitis et auri, et argenti fames: Renunciandum cur repudium coniugi: Incommodatio pariat quantum mali: Cum talia, et permulta docuisset alia: Et iam Samariam, rura perque tenderet Galilaeia Solymam. quibus mala scabies Exasperarat omne corpus, obuiam Viri ferunt bis quinque se CHRISTO procul Et voce sublata: o Magister optime Miserere morbo habentium foedo male: Respondet ille, abite, vos ostendite Virisque sacris, et statim (mirabile) Inter vias purgantur a lepra: cadunt Squamae, color redit, et fit aequalis cutis. Caepisse quid bene attinet? Sanos vident Se redditos decem esse, beneficium tamen Tantumodo cognoscit vnus, et quidem Ille Samarita, pronus ad Christi pedes Qui prouolutus, gratias agit Deo: Ne gloriam videlicet CHRISTO darent, Corruperat nouem impius grex flaminum: Ergo rogat Christus etiam, an non contigit Salus decem, nunc sunt vbi vero nouem? At surge tu, qui gratus es, et abi, tua Tibi sanitatem contulit fiducia. XXXIII. CAECI HIERICHVNTINI. Quos clamare fides, turba prohibente, iubebat, Dat caecis CHRISTVS posse videre diem. MATTH. XX. MARC. X. LVC. XVIII. PReces suis commendat, inque mancipe Iusticia quae sit vera monstrat: oscula Infantibus tum diuidit: dextram negat Propter suam et sedere Zebaedaeijs Natis, Hierrichunta abitque, cum stipem Qui colligit, quod praeter audit habere iter Istac Magistrum: Dauidis, clamat, mei Miserere nate: turba ne clamet, vetat: Moratur ille nil vetantes, sed magis Clamat: resistit CHRISTVS, et duci imperat Ad se, quid et vis, vt tibi faciam rogat? Diem refert, vt cernere liceat: Dei Tum cerne Natus reddit, et cernit statim, Sequiturque Dominum: acceptus at conuiuio Zachaeio (non Publicanos rspuit, Qui quaerere, et seruare venit perdita.) Excederet cum rursus vrbis moenibus: En Bartimaeus, socius et, caeci, ipsius, Miserere clamant Dauide o nostri sate, Miserere: linguam quin tenetis plurimi Cumque increparent, plusque, plusque Dauide Miserere geminant nate: fieri amat sibi Vim CHRISTVS, incensaque nil potest fide Petentibus negare: quare accersier Caecus iubet, quid clamor, et ait, vult sibi Hic vester a me fieri? at illi lumine, Lucem queamus, reddito, quo cernere. Fit, quod petunt, tuentur et caeci diem. Tantum potest nil haesitans confisio.